Έναν μύθο θα σας πω ή μπορεί και δυο και τρεις... του Αισώπου!

Στο Τέχνη καθ΄οδόν στο μοναδικό χωριό των Παραμυθιών στην Κρήτη, στα Κεράσια....

Είπαμε και τι δεν είπαμε και ψέμματα κι αλήθειες...

Σάββατο 7 του Σεπτέμβρη στα 2019 σε έναν τόπο που θα ζει ο Αίσωπος παντοτινά κι όλα τα παραμύθια σιγά σιγά θα ΄χουν το δικό τους σπιτικό και τοίχο. Εκεί λοιπόν βρεθήκαμε κι  είπαμε ένα σωρό ιστορίες, γνωστές και άγνωστες.

Και πιάσαμε κουβέντα με τον Αίσωπο κι εκείνος μας είπε λίγα λόγια για τη ζωή του. Για περιπέτειες απίστευτες που συνέβησαν 2500 χρόνια πριν. Κι ύστερα ξετυλίχθηκε το κουβάρι όλων των ιστοριών...

Είπαμε για ποντικούς του αγρού και της πόλης. Είπαμε για εκείνο τον μικρούλη ποντικό που τη γλίτωσε τη ζωή του από τα δόντια του λιονταριού  και δεν το ξέχασε ποτέ....

Είπαμε για την παμπόνηρη αλεπού που έβγαλε άχρηστα τα σταφύλια αφού δεν μπορούσε να τα φτάσει και να τα φάει...

Είπαμε για τα καμώματά της με την φιλενάδα της της πελαργίνα...

Είπαμε ακόμα για τον φοβερό στοίχημα του Βοριά και του Ήλιου που μας  θύμισαν πως με την καλοσύνη και τον όμορφο λόγο όλα γίνονται γλυκύτερα κι αντέχονται....

Κι αφήσαμε για το τέλος την ιστορία του Λαγού και της Χελώνας που ακόμα ντρέπονται τα τετρασέγγονα του κυρ Λαγού για το πάθημα του Προ-προ-προ-προ παππού τους....

Κι ήταν πολλά τα παιδιά κι οι μεγάλοι που μας τιμήσανε με την παρουσία τους...

Κι ήτανε το εγχείρημα του Δήμου Ηρακλείου πολύ σπουδαίο...

Κι έχω να πω πολλά ευχαριστώ σε μικρούς και μεγάλους για΄όλα όσα είπανε, για όλα όσα προσφέρανε σε μας με μοναδικά χαμόγελα...

Ίσαμε την επόμενη φορά .... 

Ελένη Μπετεινάκη

Κούκλες δια χειρός Eύης Αλμπαντάκη

Μια βιτρίνα...μια φορά με έναν Αρκούδο!

Την είδα με τα ίδια μου τα μάτια! Την βιτρίνα εννοώ, αυτήν με τον Αρκούδο και τη γαλάζια κορδέλα του που μοιάζει να έχει ταξιδέψει από μίαν άλλη εποχή. Μια βιτρίνα στο κέντρο της Αθήνας, σε Μουσείο αγαπημένο που ‘χει, στα σπλάχνα του τα έργα του Γκίκα και την ιστορία μιας Ελλάδας νεότερης και πολύ διαφορετικής από την σημερινή.

Κι ο Αρκούδος είναι όλων μας :«Ένας Αρκούδος μια φορά», σαν το βιβλίο της Ελένης, σαν το αρκουδάκι της Μαρίας Αργυριάδη. Όλα τα παιχνίδια σαν να δραπέτευσαν για λίγο από το Μουσείο των Παιχνιδιών και με τη βοήθεια παιδιών που τα ζωγράφησαν και της μοναδικής Ίριδας Σαμαρτζή στήθηκαν μέσα σε κουτιά, χάρτινοι ήρωες και ζωντανεύουν και ζουν το δικό τους ταξίδι.

Να πάτε όλοι εσείς που ζείτε στην Αθήνα απόψε, εκεί! Εκεί  που ΄χουν μια ξεχωριστή γιορτή  στην Οδό Κριεζώτου, στο πωλητήριο του μουσείου Μπενάκη. Μια ομάδα ανθρώπων γεμάτη χαμόγελα θα σας δείξουν τι εμπνεύστηκαν άλλοι  άνθρωποι, η Ίριδα, η Ελένη και το βάλαν πάνω σε σημειωματάρια, σε σιδερένια κουτιά, σε τετράδια, σε άλλα κουτιά γεμάτα με μπογιές.

Όλα κι ένα ένα τους μικρά αριστουργήματα! Κι εκείνα τα αρκουδάκια καρφίτσες που ‘ναι φτιαγμένα  με μια πολύ πολύ δύσκολη τεχνική. Κουρελάκι κουρελάκι τα κέντησε η Άννα Mανουσοπούλου

Η Ελένη Γερουλάνου δεν χρειάζεται συστάσεις. Είναι η Ελένη των βιβλίων, είναι η Ελένη των παιδιών, της προσφοράς, της Αγάπης! Είναι η Ελένη όλων μας με το αφοπλιστικό παιδικό της χαμόγελο.

Να πάτε, κι αύριο και μεθαύριο να δείτε εκείνη τη βιτρίνα και να ξαναγίνετε όλοι παιδιά. Να ταξιδέψετε με τα παιχνίδια άλλων εποχών, να ξαναζήστε για λίγο τη δική σας παιδική ηλικία.

Εγώ σας το ΄πα, είχα την τύχη και πρόλαβα, και είδα κι ένιωσα κι ακούμπησα ένα όνειρο που σημαντικοί άνθρωποι το βάλαν σε Μουσείο, το χάρισαν και μείς σήμερα απολαμβάνουμε μια συνέχεια με την ίδια καλαισθησία της Μαρίας Αργυριάδη που σίγουρα απόψε θα χαμογελά καθισμένη σε ένα γαλάζιο σύννεφο και θα χαιρετάει όλα όσα τόσο πολύ αγάπησε….

Υ.Γ. Πέμπτη 12/09 στις 18:30 σας προσκαλούμε στην παρουσίαση της τρισδιάστατης βιτρίνας στο Πωλητήριο της Πινακοθήκης Γκίκα! Η έκθεση πραγματοποιείται στο πλαίσιο του κύκλου «Η Βιτρίνα της Κριεζώτου. Ένας καλλιτέχνης προτείνει»

(Έτσι γράφει στην  πρόσκληση! Να πάτε, ίσαμε και της 25 Σεπτεμβρίου θα είναι όλα εκεί!)

«Τα Παραμύθια του Σαββάτου» επιστρέφουν ξανά....

Γράφει η Ελένη Μπετεινάκη*

«Τα Παραμύθια του Σαββάτου» επιστρέφουν ξανά, κι έχουν φορτώσει απίστευτα βιβλία στις αποσκευές τους. Διαβάσαμε πολύ, γράψαμε πολλά, και θα σας παρουσιάζουμε σιγά σιγά κι ένα-ένα τα πιο πολύτιμα δικά μας αναγνώσματα.  Ποδαρικό στη νέα σεζόν κάνει ένας γάτος πολύ ξεχωριστός που λατρεύει τα Μουσεία, τις ιστορίες, τα χελιδόνια και τα ταξίδια με τα δικά του φτερά.

Ο Γάτος που έφυγε με τα χελιδόνια, Χρήστος Μπουλώτης, εικ :Φωτεινή Στεφανίδη. Εκδ. Πατάκης**

Ο Ξενοφών ήταν ένας πολύ ιδιαίτερος γάτος. Ζούσε σε ένα ελληνικό νησί,τη Λήμνο, στην αυλή του αρχαιολογικού μουσείου της πόλης και τ΄ όνειρό του ήταν να γίνει μια μέρα αρχαιολόγος. Στο νησί υπήρχαν κι άλλες γάτες κι αυτός ήταν ο λόγος που τα ποντίκια ήταν για τους κατοίκους του, ανύπαρκτα. Ίσαμε εκείνη την τρομερή μέρα που αγκυροβόλησε στο νησί ένα ρωσικό πλοίο ερχόμενο από τη Μαύρη θάλασσα γεμάτο γατολιχουδιές και …χαβιάρι. Όλες οι γάτες τρέξανε να γευτούν τα καλούδια που ΄χε κρυμμένα στ΄ αμπάρι του το καράβι, εκτός από τον Ξενοφώντα που δεν ήθελε να εγκαταλείψει την αυλή του. Το πλοίο σάλπαρε ένα πρωί, κι οι γάτες φύγαν μαζί του. Ο Ξενοφών έμεινε ολομόναχος στο νησί. Τα ποντίκια εμφανίστηκαν ξανά και μαζί τους κι απέραντη μοναξιά για το γάτο μας. Μόνο την Άνοιξη έβρισκε παρηγοριά στην παρέα των χελιδονιών. Κι ένα φθινόπωρο ο αγαπημένος γάτος των χελιδονιών με την επιμονή του μικρού φίλου του,του Δονάκη έφυγε ταξίδι, πέταξε μαζί τους μέχρι την Αίγυπτο. Κι έζησε ένα όνειρο ή μπορεί και δυο και τρία. Κι έμαθε πάρα πολλά στην καινούργια χώρα και χάρις στον κ. Χουσεϊν, τον διευθυντή του μουσείου της πόλης, δεν εγκατέλειψε ποτέ την αγάπη του για τα αρχαία. Η ευτυχία του ολοκληρώθηκε σαν γνώρισε την Φατιμά με την οποία έφτιαξε μια υπέροχη οικογένεια… Και σαν ήρθε η Άνοιξη κι ένα όνειρο σημαδιακό μια νυχτιά,  ο Ξενοφών και όλη του η οικογένεια που έμαθαν κι εκείνοι να πετούν, επέστρεψαν…. Το τι έγινε στο νησί της Λήμνου δεν περιγράφεται.

Ιστορίες για γάτες και ποντίκια, για πράματα θαυμαστά κι απίστευτα, για νέους έρωτες, διαφορετικούς και για περιπέτειες που μόνο ένας Γάτος σαν τον Ξενοφών θα μπορούσε να ζήσει….

Ότι ο Χρήστος Μπουλώτης είναι από την Λήμνο το γνωρίζουμε, όλοι. Πως λατρεύει τις γάτες κι αυτό το ξέρουμε πολύ καλά. Ακόμα αγαπά πολύ τα Μουσεία, τα αρχαία αγάλματα, τις όμορφες μυρωδιές των λουλουδιών και φυσικά τις ιστορίες. Είναι ο ίδιος αρχαιολόγος,άρα σίγουρα οι πέτρες θα του μιλούν. Τα κτίρια, η γη, τα αγγεία, τα αγάλματα κι όλα τα πράγματα που υπήρξαν κάποτε έχουν δικές τους ιστορίες που είναι κρυμμένες  καλά και μπορεί μόνο ένας αρχαιολόγος ή ένας συυγαρφέας με αστείρευτη φαντασία να διαβάσει. Ιστορίες που τις ζωντανεύει μοναδικά με το δικό του τρόπο ο Χρήστος Μπουλώτης που ακόμα και παιδί, ή ενήλικας θέλεις πολύ να τις διαβάσεις και ακόμα καλύτερα να τις ακούσεις να σου τις αφηγούνται.

Ένα ακόμα συναρπαστικό παραμύθι ενός πολύ σπουδαίου παραμυθοποιού. Ένα παραμύθι γεμάτο συναισθήματα, γεμάτο φιλία και αγάπη. Αγάπη για τους θησαυρούς που κρύβονται στα μουσεία δικά μας και ξένων. Φιλία που φέρνει τα πάνω κάτω και τα αδύνατα γίνονται δυνατά. Πόθοι και επιθυμίες που εκπληρώνονται και δεν γνωρίζουν κανένα βαθμό δυσκολίας. Όταν θέλεις κάτι πάρα πολύ κι έχεις όνειρα, στόχους και αδυναμίες, μπορείς και να πετάξεις στην άλλη άκρη του κόσμου με τα δικά σου φτερά, τα ανίκητα, τα πιο στέρεα και τα πιο αγαπημένα. Έρωτας για ζώα, έρωτας για πράγματα, έρωτας που δεν γνωρίζει εθνικότητες, θρησκείες ή τόπους. Ακόμα και αν αυτός ο έρωτας περιγράφεται σαν …γατίσιος.

Συγκινητική είναι τούτη η ιστορία. Ανατρεπτική και απόλυτα ρομαντική. Η φαντασία του συγγραφέα σε μια ακόμα δυνατή στιγμή. Μοναδική η πλοκή, η εξέλιξη και το θέμα του παραμυθιού. Μετανάστες εποχικοί τα αποδημητικά πουλιά που κάνουν την υπέρβαση να πάρουν μαζί τους ένα γάτο και να τον μάθουν να πετάει. Αλληγορική ιστορία , σουρεαλιστική αλλά έχει τον τρόπο της ένα μας δείξει πως  αγάπη καταφέρνει τα αδύνατα. Πόσο μάλλον όταν ένας άλλος γάτος, ο γιος του Ξενοφώντα ερωτεύεται μια ποντικίνα. Άλλη υπέρβαση, άλλη κατάκτηση του έρωτα που δεν γνωρίζει αιώνες διαμάχες, στερεότυπα και …φόβο. Ακολουθώντας τα όνειρα του ο καθένας μας μπορεί να φτάσει όπου ποτέ δεν έχει φανταστεί.

Είκοσι χρόνια πέρασαν από την ώρα που ο συγγραφέας μας Χρήστος Μπουλώτης είπε στην  Φωτεινή Στεφανίδη πως υπάρχει ένα βιβλίο για ένα χελιδονόγατο και θα το εικονογραφούσε. Οι δυο τους φίλοι παλιοί, είκοσι δυο χρόνια κλείνουν νομίζω φέτος μια αληθινής και ουσιαστικής φιλίας. Ο καιρός πέρασε και η υπόσχεση αυτή δεν ξεχάστηκε, μόνο καθυστέρησε λίγο. Έτσι η πολύτιμη αυτή ιστορία  ζωντάνεψε ακόμα πιο μοναδικά  με τα πινέλα της η ζωγράφος Φωτεινή Στεφανίδη, σαν να ήταν  το παραμύθι απόλυτα δικό της. Ζωγράφος ξεχωριστή με ματιά γεμάτη αγάπη για τον κόσμο των καλών ιστοριών δημιούργησε ένα ακόμα κόσμημα για τις βιβλιοθήκες των παιδιών.

Μαγεύτηκα μ’ αυτήν τη ιστορία, πέταξα κι εγώ ψηλά και μακριά μαζί με τον Ξενοφώντα και τα χελιδόνια. Ένιωσα τη χαρά της απόλυτης ελευθερίας, του ταξιδιού την πρόκληση, της φιλίας και της αγάπης τα οφέλη. Έψαξα να δω τι στ΄ αλήθεια υπάρχει στο μουσείο της Λήμνου το αρχαιολογικό, κι υστέρα πήγα ίσαμε το Κάϊρο να προλάβω να συναντήσω τους αμύθητους θησαυρούς του Μουσείου λίγο πριν μετακομίσει. Μα πιο πολύ λάτρεψα τις γάτες του και τα ποντίκια κι ειδικά στο τέλος που μου είπαν εκείνη την μοναδική τους ρήση: «Εδώ είναι ο τόπος μας, όπως κι εσένα δηλαδή. Άρα δεν το κουνάμε ρούπι. Εσύ και η γενιά σου είναι γραφτό να το παίζετε πάντα γάτες κι εμείς πάντα ποντίκια, από τα πολύ παλιά χρόνια».**

Κι αν θέλετε ακόμα περισσότερες πληροφορίες αναζητείστε το βιβλίο εδώ : http://www.patakis.gr/viewshopproduct.aspx?id=751250

Κι επειδή η βαλίτσα των διακοπών μας ήταν παραγεμισμένη με βιβλία, σας υποσχόμαστε τις επόμενες μέρες  να σας γράψουμε αναλυτικά για το καθένα τους. Αν όμως θέλετε να μάθετε ποια βιβλία περιέχει, διαβάστε παρακάτω:

Για παιδιά προσχολικής και πρωτοσχολικής ηλικίας :

Τα Παπούτσια των άλλων της Άλκηστης Χαλικιά, εκδ. Ίκαρος

Ο Ασιμ και ο Δράκος του βασιλιά, Κατερίνα Ζωντανού, εκ. Μεταίχμιοo

Μαίρη Πόπινς της Πάμελα Λ.Τραβερς και σε διασκευή της Μαρίας Δασκαλάκη από τις εκδ.Μϊνωας

Η σχολή των Ροβινσώνων του Ιουλίου Βερν σε διασκευή του Αντώνη Παπαθεοδούλου των εκδ. Παπαδόπουλος

Τι είμαι εγώ; Του Βαγγέλη Ηλιόπουλου από την Κόκκινη Κλωστή Δεμένη

Ο θαλασσοσφυριχτής του Διονύση Λεϊμονή των εκδόσεων Αρτέον

 Γραμμή 28 Davide Coli, Εκδ. Ίκαρος

Οι παράξενες μηχανές του Παππού, Romont Willy, εκδ. Άγκυρα

Τα ευχαριστώ ένος Ιππότη της Ιωάννας Μπαμπέτα, εκδ. Μεταίχμιο

Για μεγαλύτερες ηλικίες από 9 χρόνων:

Χαρίλαος; Τι όνομα είναι τούτο; Κατερίνα Λαγού, εκδ. Ψυχογιός

Ο φίλος μου ο διαβητούλης, Κωνσταντίνα Φραντζεσκάκη, εκδ. Ελληνοεκδοτική

Το τρομερό κουδούνι, Ευγένιος Τριβιζάς, εκδ. Ελληνικά Γράμματα

Ασφοντυλίτης, Εύη Γεροκώστα, εκδ Καλειδοσκόπιο

Άβιβλος Συγγραφέας Φραντζ Κλάφτα, Κατερίνα Κρις, εκδ. Πατάκη

Μυστική Αποστολή, Τα κρυφά μονοπάτια του Τεμένους, εκδ. Μίνωας

Το φάντασμα του Μαυροπίνακα, Σοφία Μαντουβαλου, εκδ.Πατάκης

Περικλής και Ασπασία  - Αντώνιος  και Κλεοπάτρα, Αργυρώ Πιπίνη , εκδ. Πατάκη

Το τραντζιστοράκι, Γιώργος Γρηγοράκης, εκδ. Πατάκη

Το ημερολόγιο ενός εξερευνητή, Τζένη Κουτσοδημητροπούλου, εκδ. Ελληνοεκδοτική

Ο τελευταίος Έλληνας  της Σμύρνης, Ελένη Δικαίου, εκδ. Πατάκης

Πίπη Φακιδομύτη, Άστριν Λίντγκρεν, εκδ. Ψυχογιός

Ο χορός του μαύρου Πελαργού, Λότη Πέτροβιτς – Ανδροτσοπούλου, εκδ. Πατάκη

Ίσαμε τότε να περνάτε καλά, και να διαβάζετε ιστορίες και παραμύθια!

*Η Ελένη Μπετεινάκη είναι νηπιαγωγός

Δημοσιέυτηκε στο Cretalive.gr στις 7 Σεπτεμβρίου 2019:https://www.cretalive.gr/culture/ta-paramythia-toy-sabbatoy-07-09-2019-1035210

Το "Διαβάζοντας Μεγαλώνω" γιορτάζει την Παγκόσμια Ημέρα Γραμματισμού στις 8 Σεπτεμβρίου 2019 στο Πάρκο για το Παιδί και τον Πολιτισμό!

Κυριακή 8 Σεπτεμβρίου στις 17.00!

Το ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΣ ΜΕΓΑΛΩΝΩ γιορτάζει την Παγκόσμια Ημέρα Γραμματισμού με μεγαλόφωνες αναγνώσεις παιδικών βιβλίων σε 10 γλώσσες

Υπάρχει ένα νήμα που συνδέει τη χαρά που νιώθει το παιδί όταν το παίρνουμε αγκαλιά και μοιραζόμαστε μαζί του τις λέξεις και τις εικόνες ενός βιβλίου με τη στάση που θα αναπτύξει απέναντι στην ανάγνωση και τη σχέση που θα αποκτήσει στην πορεία της ζωής του με τις διάφορες μορφές του λόγου. Είναι το ίδιο νήμα που συνδέει τα αναγνωστικά κίνητρα του παιδιού με τον χρόνο που αφιερώνει στο διάβασμα, με τις αναγνωστικές του επιδόσεις, αλλά και με την κατάκτηση των δεξιοτήτων γραμματισμού που θα του επιτρέψουν να σχεδιάσει ελεύθερα, συνειδητά και μετά λόγου γνώσης το μέλλον του. Αυτό το νήμα επιδιώκει να κάνει περισσότερο ορατό το ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΣ ΜΕΓΑΛΩΝΩ με την εκδήλωση που οργανώνει στις 8 Σεπτεμβρίου, ημερομηνία που έχει ανακηρυχθεί από την UNESCO ως Παγκόσμια Ημέρα Γραμματισμού.

Η εκδήλωση περιλαμβάνει μεγαλόφωνες αναγνώσεις παιδικών βιβλίων σε 10 γλώσσες και θα πραγματοποιηθεί στο Πάρκο για το Παιδί & τον Πολιτισμό, αγαπημένο τόπο συνάντησης των μικρών αναγνωστών της Αθήνας. Περισσότεροι από 100 εθελοντές αναγνώστες θα ζωντανέψουν με τη φωνή τους όμορφα παιδικά βιβλία, για να τα χαρούν οι μικροί και οι μεγάλοι που θα βρεθούν στην παρέα τους.

Οι μεγαλόφωνες αναγνώσεις θα ξεκινήσουν στις 17.00 και θα πραγματοποιηθούν σε επτά ειδικά διαμορφωμένα σημεία, στο γρασίδι κάτω από τα δέντρα, αλλά και στα φιλόξενα αμφιθέατρα των δύο βιβλιοθηκών του δήμου Αθηναίων που στεγάζονται στο κτιριακό συγκρότημα του Πάρκου. Οι εθελοντές αναγνώστες προέρχονται από τη μεγάλη και εξαιρετικά δραστήρια κοινότητα των ανθρώπων που ενδιαφέρονται για την διασφάλιση του δικαιώματος των παιδιών στην Ανάγνωση και στη Γνώση και ανάμεσα τους βρίσκονται συγγραφείς και εικονογράφοι, παιδαγωγοί και εκπαιδευτικοί, βιβλιοθηκονόμοι και επαγγελματίες υγείας, αλλά και άνθρωποι που δραστηριοποιούνται σε άλλους χώρους. Τα βιβλία που θα διαβάσουν είναι εκείνα που οι ίδιοι αγαπούν να μοιράζονται με τα παιδιά.

Οι αναγνώσεις στα ελληνικά για τα παιδιά άνω των 3 ετών θα πραγματοποιηθούν σε τέσσερα σημεία του Πάρκου, ενώ οι αναγνώσεις που απευθύνονται στα μικρότερα παιδιά θα γίνουν στο αμφιθέατρο της Βρεφικής-Νηπιακής Βιβλιοθήκης. Οι αναγνώσεις στα αγγλικά, τα αλβανικά, τα αραβικά, τα γαλλικά, τα γερμανικά, τα γεωργιανά, τα ουκρανικά, τα φαρσί και τα φιλιππινέζικα θα έχουν περιορισμένη χρονική διάρκεια και θα πραγματοποιηθούν σε τρία σημεία του Πάρκου, καθώς και στο αμφιθέατρο της Παιδικής-Εφηβικής Βιβλιοθήκης.

Οι αναγνώστες που προτιμούν να διαβάσουν μόνοι, με την οικογένεια ή με την παρέα τους, θα έχουν στη διάθεσή τους δύο υπαίθριους χώρους με παιδικά βιβλία σε διάφορες γλώσσες, καθώς και τα βιβλία των παιδικών βιβλιοθηκών για ανάγνωση εντός του χώρου ή/και για δανεισμό εφόσον διαθέτουν (ή αποκτήσουν εκείνη την ημέρα) κάρτα μέλους.

Η εκδήλωση θα ολοκληρωθεί μετά τη δύση του ηλίου με συναυλία της Φιλαρμονικής Ορχήστρας του δήμου Αθηναίων. Οι βιβλιοθήκες θα παραμείνουν ανοιχτές από τις 16.00 έως τις 20.30, ενώ τις ίδιες ώρες θα λειτουργεί και χαριστικό παζάρι παιδικών βιβλίων.

Η εκδήλωση «Διαβάζουμε παρέα!» γίνεται στο πλαίσιο της καμπάνιας EUROPE READS του ευρωπαϊκού δικτύου EURead και έχει τεθεί υπό την αιγίδα της Ελληνικής Εθνικής Επιτροπής για την UNESCO. Πραγματοποιείται με την υποστήριξη του Οργανισμού Πολιτισμού, Αθλητισμού & Νεολαίας του δήμου Αθηναίων (ΟΠΑΝΔΑ) και του Οργανισμού Συλλογικής Διαχείρισης Έργων του Λόγου (ΟΣΔΕΛ).

Οι αναγνώσεις στις άλλες γλώσσες θα γίνουν με τη συνεργασία:
• του Ελληνικού Φόρουμ Μεταναστών και των οργανώσεων-μελών του: Οργάνωση Ενωμένων Γυναικών Αφρικής και Σύλλογος Νιγηριανών Γυναικών Ελλάδος (αγγλικά), Ομοσπονδία Αλβανικών Συλλόγων στην Ελλάδα (αλβανικά), Στέγη Σύρων Ελλάδας (αραβικά), Κονγκολέζικη Κοινότητα της Ελλάδας (γαλλικά), Πολιτιστικό Κέντρο «Καύκασος» (γεωργιανά), Κέντρο Ενίσχυσης και Προβολής Πολιτιστικής Κληρονομιάς «Trembita» (ουκρανικά) και Κοινότητα Αφγανών στην Ελλάδα (φαρσί),
• της Ένωσης Φιλιππινέζων «Kasapi Hellas» (φιλιππινέζικα και αγγλικά),
• του Goethe-Institut Athen και του σωματείου Vision Network Athens (γερμανικά).

Ευχαριστούμε θερμά:
• τους εργαζομένους του Τμήματος Βιβλιοθηκών και του Τμήματος Φιλαρμονικής Ορχήστρας των Μουσικών Συνόλων του δήμου Αθηναίων,
• το Library4all και την κα Μπέκη Μπλουμ για την προσφορά ξενόγλωσσων βιβλίων,
• το Myrtillo Cafe για τη φιλοξενία,
• τους εθελοντές αναγνώστες για την ανταπόκρισή τους στην πρόσκλησή μας, καθώς και όλους τους ανθρώπους που βοηθούν στην πραγματοποίηση της εκδήλωσης.

Χορηγοί επικοινωνίας:
Ο αναγνώστης , Book Press, diastixo , Κόκκινη αλεπού , Elniplex

http://www.diavazontas.org/

Ήταν θεριό που κείτονταν στην άσφαλτο κι είχε το όνομα «Αδιαφορία»!

Της Ελένης Μπετεινάκη

Είδα με τα ίδια μου τα μάτια, πώς ξύπνησε εκείνο το φοβερό θεριό, το γιγάντιο, το αλλοπρόσαλλο που δε νικιέται με τίποτα κι από κανέναν. Πήρε σβάρνα φέτος το καλοκαίρι τους δρόμους του νησιού, κι όπου πατεί σκορπά μόνο αίμα και δάκρυα και αναποδογυρίζει ότι βρει στο διάβα του. Δεν μπορεί να ησυχάσει, ούτε στιγμή. Φλόγες πετιούνται από τα ρουθούνια του κι έχει στα μάτια του το βλέμμα του ανικανοποίητου, στο σώμα του σιδερένια αγκάθια. Το πιο πικρό απ῾ όλα είναι πως διψά μόνο για νεανικό ανθρώπινο αίμα, και το βρίσκει πανεύκολα, όποια στιγμή πεινάσει μπροστά του, χωρίς κανέναν κόπο. Εμείς το ταΐζομε καθημερινά με πολλή μεγάλη χαρά!

Κι έχει πολλά ονόματα το θεριό. Το λένε Μαγκιά, το λένε Αδιαφορία, το λένε Ασυνειδησία, το λένε «Σιγά μωρέ», το λένε «ΕΓΩ ξέρω»! Κι έχει μέχρι σήμερα καταβροχθίσει 47 νέους και νέες του τόπου μου. Σαν σύγχρονος Μινώταυρος, κλεισμένος στο λαβύρινθο του μυαλού του καθενός μας, που το μόνο που θέλει είναι ένα πολύ μικρό άνοιγμα, να βγει στους δρόμους παγανιά, να αρχίσει να τρώει. Στον σημερινό Μίνωα, δεν πληρώνει φόρο  θανάτου ο Αιγέας από την Αθήνα. Δεν χρειάζεται να μας στείλουν 7 νέους και νέες, ούτε να βάλουμε μαύρα πανιά στα καράβια. Έχουμε, ντόπιο ψαχνό να ταΐσουμε τον σύγχρονο Μινώταυρο, και ράβουμε  μόνοι μας μαύρα πουκάμισα, μαντήλια και φορέματα…

Φοβάμαι πια να ανοίξω την εφημερίδα το πρωί ή τα ειδησεογραφικά sites στο διαδίκτυο. Τρέμω την είδηση, δεν ξέρω ποιος θα ‘ναι στην πρώτη τους σελίδα. Φοβάμαι να περπατήσω στο δρόμο γιατί ξέρω πως κανείς δεν θα με σεβαστεί. Το ποδήλατο το ῾βαλα στην άκρη για λίγο καιρό. Έχει γεμίσει το κέντρο πατίνια και ένα σωρό  άσχετους που δεν σ’ αφήνουν να προχωρήσεις πουθενά. Τρέχουν σαν να ῾ναι μόνοι τους παντού, και τα παρατούν όπου βρουν, όπως βρουν. Για αυτοκίνητο, ούτε λόγος! Άλλωστε είμαι κι εγώ θύμα των παιδιών του μεγάλου θεριού. Τα παιδιά του θεριού αυτού ξέρετε, τρώνε μόνο τις λαμαρίνες, το σίδερο και το πλαστικό και όχι τόσο τις ανθρώπινες σάρκες.

Κι αναρωτιέμαι και εγώ, ίσαμε πότε θα πληρώνουμε τόσο φόρο αίματος σε αυτό το θεριό. Ποιος είναι ο σύγχρονος Θησέας που θα μας σώσει από τον αιμοβόρο Μινώταυρο; Κι εκείνο το κατακόκκινο κουβάρι του μίτου της Αριάδνης, δεν είναι πια παραμυθένιο. Είναι βαμμένο με το αίμα ανθρώπων και  πρέπει να το αλλάξουμε και να γεμίσει με λέξεις που κανείς δεν τις σκέφτεται. Πρέπει όσο το ξετυλίγουμε, να διαβάζουμε δυνατά: Προσοχή, κράνος, ζώνη, μικρή ταχύτητα, σεβασμός…

Δύσκολες έννοιες τελικά, ανύπαρκτες για πολλούς στα σύγχρονα χρόνια. Κι όλοι εμείς τι κάνουμε; Πέρα από το φόβο μας πιό είναι το δικό μας χρέος; Συνηθίσαμε να παρακολουθούμε τους θανάτους στις οθόνες μας σχεδόν αβίαστα κι αδιάφορα πια. Να σχολιάζουμε για τους απαίσιους και κακούς άλλους οδηγούς και να μην σκεφτόμαστε πως κι εμείς κυκλοφορούμε στους δρόμους.

Σκεφτείτε λοιπόν και πείτε μου τι από όλα αυτά ΔΕΝ κάνατε αυτές τις μέρες;

v  Στο περίπτερο πως πήγατε; Με μηχανάκι χωρίς κράνος ή με αυτοκίνητο χωρίς να βάλετε ζώνη;

v  Πήρατε καφέ και αφήσατε, για μισό λεπτό, το αυτοκίνητό σας στη μέση μέση πολυσύχναστου δρόμου, χωρίς να σας νοιάζει πόσο κομφούζιο προκαλέσατε; (π.χ. Λεωφόρος Κνωσού, κάθε ώρα της μέρας).

v  Όλη η οικογένεια πάνω στο μηχανάκι, συχνά με σπασμένη εξάτμιση και μόνο εσείς με κράνος;

v  Στον εθνικό μας δρόμο μόλις περάσετε τις ταμπέλες που δείχνουν τη φωτογραφική μηχανή, πόση ταχύτητα αναπτύξατε;

v  Το STOP, αυτό το σήμα της τροχαίας με το κόκκινο χρώμα και τα λευκά γράμματα, ποιος το σέβεται; Ποιος σταματάει και ελέγχει να δει αν έρχεται κάποιος, ειδικά μέσα στην πόλη;

v  Αλήθεια, δίπλωμα αυτοκινήτου ή μηχανής έχετε όλοι εσείς που οδηγείτε σήμερα;

Ο κατάλογος είναι μακρύς, θέλει πολλές χιλιάδες λέξεις και σελίδες της κάθε εφημερίδας για να γραφούν οι καθημερινές μας παρανομίες.

Και τι κάνουμε  όλοι μας λοιπόν;

 Όπως λέει κι ένας φίλος, το σταυρό μας και βγαίνουμε από το σπίτι…

Όχι, εγώ θέλω να κυκλοφορώ χωρίς να φοβάμαι. Έχω παιδί στην πιο παράξενη ηλικία, που θέλει να κατακτήσει τον κόσμο, να γνωρίσει, να διασκεδάσει, να υπερβεί τα δικά του όρια. Είμαι κι εγώ μια από τις χιλιάδες μητέρες  που ανησυχούμε, όχι μόνο για το δικό μας παιδί αλλά για εκείνον τον ασυνείδητο, τον απέναντι που έχει αποφασίσει, ερήμην μας, να σκορπίσει τραυματισμούς και θάνατο.

Ήθελα, και το έγραψα φέτος το καλοκαίρι στις διακοπές να μετράω μόνο μπάνια, παγωτά κι αστέρια. Όχι νεκρούς, ούτε τραυματίες, ούτε παλιοσίδερα. Όπου κι αν πάω ακούω για κάποιο ατύχημα, για κάτι απίστευτο κι όμως αληθινό. Πήγατε όλοι να δείτε τι γίνετε  στα νοσοκομεία; Στο νεκροταφείο μια μικρή βόλτα με φωτογραφίες χαμογελαστών νέων ανθρώπων σε μαρμάρινες πλάκες; Τις έχετε δει; Πάρτε το παιδί σας μια βόλτα, να νιώσει, να καταλάβει, να δει…

Σε λίγες μέρες θα ανοίξουν τα σχολεία. Το έχω αποφασίσει. Φέτος θα ξεκινήσουμε από το Σεπτέμβρη με τα σήματα της κυκλοφοριακής αγωγής που θα στηθούν στην τάξη μας μόνιμα. Θα τα μάθουμε, θα συζητάμε πολύ, θα παίζουμε στους δικούς δρόμους, θα μάθουμε σωστή συμπροφορά οδηγών, πεζών, αυτοκίνητων.

Σεβασμός θα είναι η πρώτη έννοια που θα αναλύσουμε, θα βιώσουμε, θα μάθουμε…

Λένε πως ο φόβος φέρνει σεβασμό. Αλήθεια είναι. Στους σημερινούς πολίτες αυτής της χώρας, αυτού του νησιού, αυτής της πόλης, μόνο ένας τρόπος υπάρχει για να συνετιστούν/με τελικά. Ούτε να περιμένουμε να φτιάξουν τους δρόμους, ούτε τις πινακίδες που είναι καλυμμένες με αυτοκόλλητα, μαύρα γράμματα  από μπογιά και σφαίρες.

Μόνο αν τα πρόστιμα για την οδική μας συμπεριφορά είναι τεράστια και μόνο αν εισπράττονται επί τόπου, ίσως ο φόβος της  τσέπης μας, να φέρει κάποιο αποτέλεσμα.

Ο σύγχρονος Θησέας είναι δυστυχώς μόνο αυτός. Υπέρογκα ποσά για κάθε παράβαση. Λιγότερο το κόστος για την πολιτεία, που δυστυχώς πρέπει να έχει έναν τροχονόμο για τον καθένα μας.

Και κάτι ακόμα. Όλοι διαβάζουμε για τους νεκρούς, και τους σοβαρά τραυματισμένους. Κανείς  δεν αναφέρει τις παράπλευρες απώλειες. Πόσα ατυχήματα δεν βλέπουν το φως της δημοσιότητας και είναι εξίσου σοβαρά. Πόσοι άνθρωποι εγκλωβίζονται με ελαφριούς τραυματισμούς, με απώλεια των αυτοκίνητων τους  και με δύσκολη καθημερινή μετακίνηση από ασυνείδητους οδηγούς της γνωστής φράσης : ( Δεν το είδα…)

Αυτή η άλλη λέξη η ΣΥΓΓΝΩΜΗ υπάρχει πουθενά; Άλλο μεγάλο θέμα που χρίζει συζήτησης…

Ήταν θεριό που κείτονταν στην άσφαλτο κι είχε το όνομα ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ!

Υ.Γ. Για την ιστορία, είμαι κι εγώ θύμα ενός απίστευτου ατυχήματος ενός ασυνείδητου οδηγού, που συνέβη ερήμην μου, πριν λίγο καιρό. Κι είναι σενάριο ταινίας και μόνο ό,τι συνέβη. Μου στέρησε διακοπές, παγωτά, αστέρια και όσα μπάνια ήταν να κάνω σε έναν άλλο τόπο, με την οικογένεια μου. Ευτυχώς δεν τραυματίστηκε κανείς μας, επειδή απλά δεν ήμασταν εκεί!

Σκίτσο :Ελίζα Βαβούρη

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ στις 19 Αυγούστου 2019

Δημοσιεύτηκε στο Cretalive.gr στις 19 Αυγούστου 2019: https://www.cretalive.gr/opinions/hthela-fetos-to-kalokairi-na-metrao-mono-mpania-pagota-ki-asteria-ochi-nekroys-1016380

Το να ζητάς συγνώμη έχει αποδειχτεί πως δεν είναι και τόσο εύκολο....

Τα παραμύθια του Σαββάτου  γράφει η Ελένη Μπετεινάκη*

Το να ζητάς συγνώμη έχει αποδειχτεί πως δεν είναι και τόσο εύκολο. Το να ζητάς πάλι άδεια να κάνεις κάτι, λέγοντας τούτη τη μαγική λέξη, είναι πιο σύνηθες. Το να μπορείς όμως να νοιώσεις τον άλλο, να μιλήσεις για τα δικά σου συναισθήματα, για τα άσχημα, τα όμορφα, τα μικρά και τα μεγάλα είναι πολύ  δύσκολο. Πόσο μάλλον σαν καλείσαι να μπεις στη θέση του άλλου, να τον νιώσεις, να τον καταλάβεις, να τον αγαπήσεις για αυτό που εκείνος είναι…

Συγγνώμη, μπορώ να πω κάτι; Μαριέττα Κόντου, εικ: Ρένια Μεταλληνού, εκδ. Μεταίχμιο

Ο Όμηρος και ο Κωστής, δύο αγόρια, ένα δεκάχρονο κι ένα οκτάχρονο και μια μαμά φύλακας άγγελος που ξέρει  ακριβώς τον δικό τους ψυχισμό είναι οι βασικοί ήρωες του εξαιρετικού αυτού βιβλίου. Η οικογενειακή ζωή που σε πολλά σημεία της ταυτίζεται με πολλών άλλων μέσα σε ένα βιβλίο άρτια γραμμένο, που θα μπορούσε να είναι το ημερολόγιο…όλων μας! Σκέψεις, συναισθήματα, ιδέες, συμπεράσματα, απορίες κι ερωτήσεις είναι γεμάτο. Ένα βιβλίο γραμμένο από την μαμά- ψυχολόγο Μαριέττα Κόντου για τη δική της οικογένεια, για  τον «χαρισματικό» γιο της και τον «κανονικό» μικρότερό της. Μια συγγραφέα ξεχωριστή για τις δικές της ιδέες, γραφή, ταλέντο και χιούμορ. Μια μητέρα που γράφει σαν να ΄ναι δεκάχρονο παιδί η ίδια αλλά με την εμπειρία μιας επαγγελματίας ψυχολόγου που μπαίνει στη θέση του άλλου και μας χαρίζει αλήθειες που παρόμοιες όλοι μας  έχουμε βιώσει στην δική μας οικογένεια.

Ο Όμηρος μιλάει στο βιβλίο και μας κάνει να νοιώσουμε χίλια συναισθήματα. Με αφοπλιστική  παιδική αθωότητα τα λέει όλα χωρίς κανέναν ενδοιασμό. Φανερώνει την ζήλεια του για τον μικρότερο αδελφό του εκφράζοντας σκέψεις και συναισθήματα απόλυτα οικεία σε όλους μας. Ανησυχεί για μεγάλες αλήθειες, βιάζεται να μάθει και να καταλάβει τι είναι η αγάπη. Θέλει να μπει στην ψυχή των κοριτσιών αλλά δεν γνωρίζει πως αυτό όσα χρόνια κι αν περάσουν δεν θα το καταφέρει απόλυτα. Φοβάται την κοροϊδία και κρύβει τις σωματικές του ατέλειες αλλά πάντα προχωρά ένα βήμα παραπέρα. Συνοδοιπόρος του ο μικρός του αδελφός, πάντα εκεί, και ας λέει πως δεν τον θέλει. Πόσα έντονα συναισθήματα σαν γεννήθηκε τούτος ο καινούργιος επισκέπτης που ήθελε μερίδιο από την αποκλειστικά δική του μαμά (του Ομήρου ήταν, μόνο). Μάχες αργότερα και ολόκληρες ίντριγκες,από τη μαμά, για να καταφέρει και τα δυο της καμάρια να κοιμούνται χωρίς τη δική της …μυρωδιά και στο δικό τους δωμάτιο, στα δικά τους κρεββάτια. Εικόνες και καταστάσεις όλων μας, μόνο που η Μαριέττα Κόντου ξέρει ακριβώς πως να τα γράψει και να μας κάνει να χαμογελάσουμε πλατιά.

Το βιβλίο είναι χωρισμένο σε μικρά κεφάλαια ή καλύτερα σε μικρές ιστορίες που άλλοτε αναζητούν απαντήσεις, άλλοτε δηλώνουν απλά απορίες και αποκαλύπτουν μικρά μυστικά και άλλοτε είναι από μόνα τους ολόκληρα παραμύθια. Ποιο να πρωτοθυμηθώ; Γέλασα πολύ με το κεφάλαιο  της ονειροπαγίδας. Συνάντησα πολλούς μπαμπάδες στη θέση εκείνου του μυθιστορηματικού του Όμηρου και του Κωστή. Γέλασα και με τις τακτικές της μαμάς να νικηθεί ο φόβος για το σκοτάδι και τους εφιάλτες. Και συγκινήθηκα που ο Όμηρος ήθελε τις δύσκολες νύχτες να του κρατά το χέρι ο Κωστής από το διπλανό κρεββάτι που εκείνος το ΄παιζε πιο γενναίος, αδιάφορος ή απλά έπαιρνε το αίμα του πίσω για όλα τα καμώματα της μέρας.  Λάτρεψα το κεφάλαιο του πιπιλομουσείου. Ένα παραμύθι από μόνο του, μια ιδέα μοναδική που θύμισε τις δικές μου προσπάθειες και τακτικές για να κοπεί η περίφημη πιπίλα, τη σωστή στιγμή. Η φαντασία της μαμάς Μαριέττας στην πιο καλή της ώρα. Και φυσικά το αποτέλεσμα μοναδικό και άκρως αποτελεσματικό. Το κεφάλαιο του παππού που είναι ο κόσμος όλος για κάθε παιδί που έχει γνωρίσει τους δυο φορές πατεράδες του και έχει δημιουργήσει μαζί τους τόσο ζωντανές και άρρηκτες σχέσεις έχει συγκίνηση, αναπόληση, ευαισθησίες κι αποκαλύψεις. Ανθρώπινες στιγμές που βιώνονται μοναδικά και ενώ δύσκολα μεταφέρονται, εδώ, η συγγραφέας το κατάφερε πάλι, να γίνει αυτός ο παππούς, ο παππούς όλων μας. Ακόμα κι εκείνος  ο άλλος παππούς, στο επόμενο κεφάλαιο που Όμηρος κι ο Κωστής δεν γνωρίσαν ποτέ, γίνεται οικεία φιγούρα και μαζί τους καμαρώνουμε για την καταγωγή, το θάρρος ,τα δύσκολα χρόνια. Κι ύστερα έρχεται ο μικρός κοκκινολαίμης ένα μεταναστευτικό μοναχικό πουλί που καταφέρνει και «μιλάει» με τον παππού, που φεύγει για να βρει ψυχρά κλίματα την Άνοιξη  και σαν γυρίσει πίσω ο Λεμόνης-κοκκινολαίμης, θα μας μάθει πως ακόμα και τα πουλιά σαν δημιουργήσουν οικογένεια μπορεί να μαλώσουν και τελικά να χωρίσουν…. Δεν είναι όλα σαν την αλκυόνα!

Κι αν θέλετε να μάθετε πως γίνεται ο παππούς τους να παντρευτεί την Τζένιφερ Λόπεζ κι ας μην κάνει τόσο καλό παστίτσιο σαν τη γιαγιά τότε θα διαβάσετε το αμέσως επόμενο κεφάλαιο. Επίσης θα μάθετε πως και τα πουλιά έχουν μνήμη και πολλά , μα πολλά αισθήματα για τους ανθρώπους. Λίγο πιο κάτω οι αδελφικές αποκαλύψεις κι αγάπες, μας κάνουν να σκεφτούμε πως τα δεσίματα στη ζωή, οι σχέσεις που αναπτύσσονται από τα νηπιακά χρόνια, μένουν για πάντα εκεί κι είναι αληθινές. Άσε που τελικά ο μύθος καταρρίπτεται, πως δηλαδή τα στρουμπουλά παιδιά με σιδεράκια είναι σπασίκλες. Ο Κωστής είναι ο πιο αστείος φίλος όλων των παιδιών της τάξης, όλοι τον αγαπούν και είναι ο αδελφός του Όμηρου που πιστεύει πως ο Λέων Τολστόι είναι ο Τόι Στόρι που φτιάχνει …ταινίες. Μαθαίνουμε για τα δρώμενα στη σχολική αυλή που είναι στα αλήθεια ο πιο μαγικός τόπος στο σχολείο και το μέρος που έχει το μεγαλύτερο ενδιαφέρον γιατί εκεί κτυπάει η καρδιά όλων των παιδιών, κι οι συνήθειες, κι οι χαρές κι οι λύπες και …όλα.

Το πιο ξεκαρδιστικό επίσης κεφάλαιο είναι αυτό για τις επιλογές των  μελλοντικών τους επαγγελμάτων. Το τι θα γίνω σαν θα μεγαλώσω… Απίστευτες ατάκες και φυσικά θα συμφωνήσω με τον Κωστή που θέλει να  γίνει Άγιος Βασίλης, να μην τον κοροϊδεύει κανείς που είναι χονδρός, να τον περιμένουν όλοι με ανυπομονησία και να τρώει τα καλύτερα γλυκά που του τα έχουν όλοι ετοιμάσει με πολλή αγάπη. Μεγάλη ιστορία και αυτή, μοναδική στη σύλληψη και φυσικά στις μικρομέγαλες απορίες που δημιουργούνται…

Κι είναι τα πιο συγκινητικά κεφάλαια στο τέλος… Μιλούν για τη ζωή, το θάνατο, τους φίλους, τις ανησυχίες κι όλες εκείνες τις μύχιες σκέψεις που θα θέλαμε να τις μοιραστούμε με άλλους ή να τις καταλαβαίνουν οι μεγάλοι χωρίς ιδιαίτερο κόπο…

Μαριέττα Κόντου

Ένα βιβλίο από τα πιο όμορφα που έχουν εκδοθεί  για την οικογενειακή ζωή και τις ανθρώπινες σχέσεις. Γραμμένο πραγματικά με ένα απίστευτο τρόπο, όπως είπα και στην αρχή μας γεμίζει εύτονα συναισθήματα. Η εν συναίσθηση που για αυτήν γίνεται τόσο μεγάλη κουβέντα  το τελευταίο διάστημα, σε αυτό το βιβλίο αποκτά την πλήρη της ταυτότητα. Η θέση του άλλου μέσα από τον Όμηρο, τον Κωστή, τους γονείς και τους παππούδες κάνει ξεχωριστή τη γραφή και γεμίζει σκέψεις, ερωτήματα  σε πολλά που απασχολούν μικρούς και μεγάλους. Δίνει και λύσεις, άλλωστε οι  ζωές των άλλων μπορεί να είναι λίγο διαφορετικές, όμως κάπου μοιάζουν με τις δικές μας  κι ίσως συγκρίνοντάς της κατανοούμε περισσότερο τους δικούς μας εαυτούς.

Να το διαβάστε όλοι, γονείς, δάσκαλοι, μαθητές.  Να το προτείνετε , να μπείτε λίγο στη θέση των άλλων , να βρείτε στους ήρωες του βιβλίου τον εαυτό σας, τα παιδιά, τους φίλους, τους δικούς σας ανθρώπους. Να συγκινηθείτε , να βιώσετε έντονες συναισθηματικές καταστάσεις κι εν τέλει να συμφωνήστε πως μιλώντας κάποιος, ή γράφοντας τα δικά του βιώματα βοηθά εκτός  από το ίδιο του τον εαυτό και τους άλλους.

Στο βιβλίο υπάρχουν τα ασπρόμαυρα σχέδια της Ρένιας Μεταλληνού που δένουν απόλυτα με τις μικρές ιστορίες της Μαριέττας.

Θα ‘θελα κι εγώ να ΄χα έναν Λεμόνη… Κι ένα Όμηρο και Κωστή μαζί… κι ίσως όλη την υπέροχη οικογένειά τους.

Το βιβλίο ανήκει στη σειρά των εκδόσεων Μεταίχμιο: Διαβάζω ιστορίες κι απευθύνεται σε παιδιά από 9 χρόνων : https://www.metaixmio.gr/el/products

Για όλους μας είναι… Ψάξτε το!

*Η Ελένη Μπετεινάκη είναι νηπιαγωγός

Δημοσιεύτηκε στο Cretalive.gr στις 3 Αυγούστου 2019 :https://www.cretalive.gr/culture/ta-paramythia-toy-sabbatoy-03-08-2019-1001229