Ο φυσητής των ονείρων* … στα Παραμύθια του Σαββάτου!

Γράφει η Ελένη Μπετεινάκη

Ο Ζορζί Μπαλαρί είναι ένα μικρό αγόρι, ορφανό και μαθητευόμενος του Πιέτρο Σπαλάτο, ονομαστός μάστορας στη Βενετία. Ήθελε μεγαλώνοντας να γίνει ένας φυσητής γυαλιού, αλλά η μοίρα είχε άλλα σχέδια για τον μικρό Ζορζί. Στα δεκαπέντε του χρόνια, ένα κομμάτι γυαλί του τραυματίζει το πόδι και του αφήνει μια μικρή αναπηρία. Κουτσαίνει πια κι αυτό σημαίνει πως δεν κάνει για Φυσητής Γυαλιών αφού δεν θα μπορεί να σταθεί στα δύο του πόδια. Ο Πίετρο Σπαλάτο τον διώχνει από το εργαστήρι του. Κανείς δεν τον θέλει στη δουλειά του  κι ο Ζορζί δεν έχει που να πάει. Ταυτόχρονα όλοι τον κοροϊδεύουν πια  επειδή σέρνει το πόδι του και του προσάπτουν το παρατσούκλι «Ο Χορευτής».

Όμως τα όνειρα των ανθρώπων δεν σταματούν πότε να υπάρχουν, όσες αναποδιές και να τους τύχουν. Έτσι ο Ζορζί βρίσκει  τρόπο και μπαίνει τις νύχτες στα εργαστήρια των άλλων μαστόρων προσπαθώντας  να  μάθει μόνος  του να χειρίζεται το φυσοκάλαμο.

Τότε έρχεται στη ζωή του ο  Τζάκομο ένα δεκάχρονο αγόρι, ζητιάνος, κι όλα για τον Ζορζί Μπαλαρί θα αλλάξουν. Ο νεαρός μάστορας  για να κάνει χαρούμενο το μικρό αγόρι θα φτιάξει για πρώτη φορά στη ζωή του με το φυσοκάλαμό του από ένα κομμάτι γαλάζιο γυαλί,  μια τεράστια μπάλα  που μέσα της είχε …ένα  όνειρο. Κι ο Τζάκομο θα μαγευτεί και θα διαλαλήσει παντού την άλλη μέρα πώς κάπου  υπάρχει ένας Φυσητής ονείρων κι όλα τα παιδιά θα θέλουν να τον γνωρίσουν…

Μια νέα περιπέτεια θα αρχίσει για τον Ζορζί, τον Τζάκομπο…

Τι θα γίνει όταν το ανακαλύψουν οι άλλοι μάστορες;  

Ποια θα είναι η τύχη του Ζορζί και του Τζάκομπο;

Η συνέχεια στο βιβλίο : https://www.martis.gr/product/o-fyshths-twn-oneirwn/

Μια φανταστική ιστορία, σαν παραμύθι από τον Bernard Villiot για τα όνειρα και τη δύναμη της φαντασίας.

Για τα ταξίδια του νου και της ψυχής.

Για όλα όσα φαντάζουν αδύνατα και κάποια στιγμή παίρνουν σάρκα και οστά...

Για τις επιθυμίες που εκπληρώνονται αρκεί να πιστέψουμε στο εαυτό μας.

Για κάθε αναποδιά που μπορεί να συμβεί αλλά που δίνει περισσότερη δύναμη και πείσμα για καλύτερη ζωή.

Ένα ταξίδι, όλο το βιβλίο, στην Βενετία, στο μοναδικό νησάκι της, το Μουράνο, στο χρώμα και στην ομορφιά της τέχνης. Της τέχνης του φυσητού γυαλιού που΄ ναι αλήθεια μάστορες του είδους,  οι Βενετοί.

Μια ιστορία που έχει πάθη, κακίες, μίση, μοναξιά μα και αγάπη, κι ομορφιά και θέληση κι απ΄όλα.

Για να μην σταματάμε ποτέ να ελπίζουμε, για τα όνειρα που δίνουν ζωή, για τη ζωή που πάντα ονειρεύεται. Πότε δεν πρέπει να μας πτοούν οι δυσκολίες, αντίθετα να μας γεμίζουν δύναμη και συνεχή προσπάθεια. Και τότε ναι, το θαύμα μπορεί να συμβεί…

Να πιστεύουμε στον εαυτό μας , στα όνειρα και γιατί όχι …στα παραμύθια!

Να το ξεφυλλίσετε πολλές φορές, να θαυμάσετε την υπέροχη εικονογράφηση.

Να αφεθείτε στο όνειρο…

Για παιδιά και μεγάλους που δεν το βάζουν κάτω ΠΟΤΕ!΄

Η εικονογράφηση του Thibault Prugne ονειρική. Δημιουργεί μια κινηματογραφική ατμόσφαιρα, οι μορφές θυμίζουν καρτούν, με υπέροχες αποχρώσεις χρωμάτων και ιδιαίτερη προσοχή στην αποτύπωση λεπτομερειών.

Να το ψάξετε!

 

*Ο φυσητής των ονείρων, Bernard Villiot – Thibault Prugne, εκδ. Μάρτης

Δημοσιεύητηκε στο Cretalive.gr στις 27 Ιουνίου 2026 :Εδώ!

Το δέντρο και ο Δράκος* …στα Παραμύθια του Σαββάτου!

Γράφει η Ελένη Μπετεινάκη

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα γέρικο δέντρο στην κορυφή ενός λόφου. Μια μέρα από ένα παράξενο αυγό που μάλλον το έσπασε ένα αγοράκι του κοντινού χωριού. βγήκε ένας μικρός δράκος, ακριβώς κάτω από το γέρικο δέντρο. Περίεργος, όπως όλα τα παιδιά, δεν ήξερε τίποτα για τον κόσμο, αλλά ήθελε να μάθει τα πάντα…Πρώτα απ όλα έμαθε να σκαρφαλώνει στο δέντρο. Εντυπωσιάστηκε με το σφύριγμα του Ανέμου. Το δέντρο του χάρισε τους καρπούς του, κι έτσι άρχισε το σεργιάνι του στη ζωή!

«Ανάμεσα στα κλαδιά του γέρικου δέντρου, έμαθε να πετάει, να κυνηγάει, να αναγνωρίζει όλα τα αστέρια. Γνώρισε τον ήλιο, τη βροχή και το χιόνι»

Τα πιο επικίνδυνα ζώα γύρω του ήταν οι άνθρωποι και ιδιαίτερα τα παιδιά τους. Όλοι τους χρησιμοποιούσαν κορμούς δέντρων για …τα πάντα! Κι ο καιρός, περνούσε, κι ο δράκος μεγάλωνε, μάζευε γύρω του διάφορα αντικείμενα, άλλαζε δέρμα και κυνηγούσε. Κι ένα πρωί το γέρικο δέντρο του είπε πως ήταν ώρα του πια να πετάξει πολύ πιο μακριά από εκείνον τον τόπο…

Κι ο δράκος πέταξε ψηλά και μακριά και μια καινούργια περιπέτεια ξεκίνησε …

Οι μέρες περνούσαν, οι μήνες, οι εποχές, τα χρόνια…

Άραγε πώς ήταν το μεγάλο ταξίδι του δράκου;

Γνώρισε φίλους;

Ένιωσε αγάπη, συντροφικότητα, μοναξιά;

Μπήκε σε μάχες, νίκησε, νικήθηκε;

Και το γέρικο δέντρο, τι απέγινε μόνο του;

Κι οι ιστορίες πως γεννιούνται;

Ποιος τις αφηγείται; Ποιος τις ακούει;

Ένα αλληγορικό παραμύθι για την ζωή από την αρχή της ως το τέλος με έμφαση στην περίοδο της ενηλικίωσης, της αφοσίωσης, των περιπετειών της.

Το βιβλίο του Πιερντομένικο Μπακαλάριο* μας μιλάει για τη φροντίδα, την ανατροφή και την αναπόφευκτη στιγμή του αποχωρισμού χωρίς να γίνεται διδακτικό.

Είναι τρυφερό, συγκινητικό, αληθινό, γεμάτο συμβολισμούς.

Για τους γερούς δεσμούς με την οικογένεια, τον τόπο που μεγαλώνουμε, τις αξίες, την αγάπη, την φιλία, τη σημασία της επιστροφής.

Για εκείνη την ώθηση που χρειάζονται οι νέοι να ανοίξουν τα φτερά τους στη ζωή και τον κόσμο.

Για την στιγμή που οι γονείς χωρίς να το ζητούν έχουν την δική μας ανάγκη…

Για το παιδί μέσα μας που πάντα έχει ανάγκη από καλές κι αληθινές  ιστορίες.

Ο Κρις Ρίντελ, (Chris Riddell)* έχει κάνει μια υπέροχη εικονογράφηση. Εικόνες που δεν συνοδεύουν απλώς το κείμενο αλλά το αφηγούνται με ακόμα περισσότερες λεπτομέρειες, κίνηση και συναίσθημα. Καταφέρνει να μην μας  παρουσιάσει τον δράκο ως τρομακτικό πλάσμα αλλά σαν ένα ζωάκι που μεγαλώνει, μαθαίνει και ανακαλύπτει τον κόσμο. Αντίστοιχα, η βελανιδιά του αποκτά σχεδόν ανθρώπινη παρουσία χωρίς να χάνει τη φυσικότητά της.

Ένα παραμύθι που αφήνει μια γλυκιά γεύση στην ψυχή και ένα τεράστιο χαμόγελο στα μάτια!

Αναζητείστε το στα βιβλιοπωλεία και δείτε τις πρώτες σελίδες του βιβλίου εδώ: https://www.metaixmio.gr/en/products/to-dedro-kai-o-drakos

*Ο O Πιερντοµένικο Μπακαλάριο (Pierdomenico Baccalario) γεννήθηκε το 1974 στο Πιεµόντε της Ιταλίας. Μεγάλωσε σε ένα παλιό σπίτι που σήµερα έχει γίνει οινοπαραγωγική µονάδα, µε µια βιβλιοθήκη 20.000 βιβλίων. Άρχισε να γράφει όταν ήταν ακόµη µαθητής του λυκείου, παριστάνοντας ότι κρατά σηµειώσεις την ώρα των πιο βαρετών µαθηµάτων. Σήµερα ζει στο Λονδίνο µαζί µε την οικογένειά του. Έχει γράψει περισσότερα από 60 βιβλία που έχουν πουλήσει εκατοµµύρια αντίτυπα σε όλο τον κόσµο.

*Ο Κρις Ρίντελ, τιμημένος με την κορυφαία βρετανική διάκριση του Πρέσβη της Παιδικής Λογοτεχνίας για την περίοδο 2015-2017, είναι ένας από τους πλέον καταξιωμένους εικονογράφους και συγγραφείς στον κόσμο, ενώ συνεργάζεται ως πολιτικός σκιτσογράφος με την εφημερίδα The Observer. Τα έργα του έχουν τιμηθεί με τα σημαντικότερα βραβεία στον χώρο της παιδικής λογοτεχνίας, όπως τα CILIP Kate Greenaway Medal (για τα έτη 2001, 2004 και 2016), Nestle Children's Book Prize, Red House Childen's Book Award και Costa Children's Book Award (2013). Επίσης, έχει λάβει τη διάκριση του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας (OBE) για την προσφορά του στις τέχνες και το κοινωνικό του έργο. Ζει στο Μπράιτον με την οικογένειά του.

*Το δέντρο και ο δράκος, Πιερντομένικο Μπακαλάριο, εικ: Κρις Ρίντελ, εκδ. Μεταίχμιο

Δημοσιεύτηκε στο Cretalive.gr στις 13 Ιουνίου 2026 : εδώ!

Κυρία, είναι αρρώστια ο έρωτας;

Της Ελένης Μπετεινάκη*

Ίσως πολλοί από σας να το ξέρετε τούτο το κείμενο.

Πριν επτά χρόνια το έγραψα με αφορμή  την μέρα των ερωτευμένων. Κι είναι για μένα από τα πιο σημαντικά αναγνώσματα και γι αυτό σας το θυμίζω ξανά και πάλι κι ίσως για πάντα. Είναι το τελευταίο κείμενο που διάβασα στην δεύτερη μου μάνα, την κυρία Μαρίκα μας,  ένα βαρύ χειμωνιάτικο βράδυ, βεγγερίζοντας… Κι ύστερα δεν πρόλαβα να της διαβάσω τίποτε άλλο. Δυο μέρες μετά έφυγε…Πλήρης ημερών, είπαν οι άλλοι! Κενό ανεκπλήρωτο για μένα, για μας. Καθημερινή η απουσία κι η παρουσία της στην ψυχή μας…

Και την επόμενη χρονιά στις 14 του Φλεβάρη του '20, μόλις κι είχε δημοσιευτεί το κείμενο και το διάβαζα κι εγώ κτύπησε το τηλέφωνο… Έτρεξα δίπλα στον μπαμπά μου που έτσι ξαφνικά είχε αποφασίσει τούτη τη μέρα να σημαδέψει για πάντα την ψυχή μου. Έφυγε μια ώρα μετά κι ευτυχώς πρόλαβα να του πω πόσο πολύ τον αγαπούσα και να το καταλάβει και να μου πει …Κι εγώ!

Γι αυτό σας το φωνάζω για μίαν ακόμα φορά : Πείτε «σ΄ αγαπώ!» Είναι δωρεάν τούτες οι λέξεις και φωνάξετε της κι εσείς πολύ δυνατά και σήμερα και αύριο και συνέχεια στους ανθρώπους σας με αφορμές γιορτές σαν τη σημερινή αλλά και χωρίς λόγο. Έτσι επειδή το νιώθετε…

Πάμε να το θυμηθούμε….

«Τα θυμάστε τα λευκώματα των εφηβικών μας χρόνων; Που η πιο βασική ερώτηση που όλοι καρδιοχτυπούσαμε  τι θα γράψουν οι … αγαπημένοι μας ήταν αυτή: Τι σημαίνει αγάπη; Ή  τι σημαίνει έρωτας; Και καρδιοχτυπούσαμε να επιστρέψει το «μαγικό μ» τετράδιο να δούμε τι γράψανε, για ποιον!

Το παίξαμε κι εμείς αυτό το «παιχνίδι» με πολύ μικρά παιδιά…

Μπήκαμε σε ένα κατακόκκινο λεωφορείο, εκείνο της Αγάπης, βάλαμε βενζίνη από νεραϊδόσκονη και πετάξαμε στα σύννεφα. Ο οδηγός του έδινε παραγγέλματα κι εμείς αφήσαμε την φαντασία να βλέπει απ’  το παράθυρο την χώρα  του Έρωτα, τη μαγική!

Ένα δάσος γεμάτο καρδουλόδεντρα συναντήσαμε πρωτ΄απ΄όλα …

Κι ύστερα στρίψαμε δεξιά κι είδαμε σοκολατόδεντρα, καραμελόδεντρα και στο βάθος  ένα  τεράστιο βιβλιόδεντρο. Κι ύστερα όπως πήγαμε να φρενάρουμε …την Αγάπη, εκείνη αρρώστησε βαριά! Μα υπάρχει φρένο στα συναισθήματα;  Ένας γιατρός που ξέρει καλά από καρδιές ήρθε με το ασθενοφόρο της Συγνώμης , ο Αγαπογιατρός που σπούδασε στο μεγάλο πανεπιστήμιο της Αγκαλιάς και έδωσε μια κουταλιά σιρόπι εκλεκτό φτιαγμένο με μια μαγική συνταγή:

Δέκα φιλιά

Δώδεκα αγκαλιές,

Είκοσι κουβέντες χρωματιστές

Ένα ποτήρι φροντίδα

μία φλυτζάνα τρυφερότητα

Ένα κουταλάκι γλυκού σοκολάτα

Μία μεζούρα άρωμα λεμονανθού

και πιάσιμο χεριού σφιχτά!

Αλλά ΠΡΟΣΟΧΗ!

Η συνταγή χορηγείται ταυτόχρονα σε δυο άτομα!.

Κι ύστερα μάθαμε πως γιόρταζε η Αγάπη και ένα τεράστιο πάρτι στήθηκε στη μέση μέση της Χώρας της Φαντασίας  και της Χαράς, να νοιώσει μοναδική, να γίνει καλά και…

Κι έτσι γεννήθηκε η Αγαπώ, το ξωτικό της Αγάπης, ένα βιβλίο που αγαπώ κι εγω για χίλιους λόγους. Γιατί εκεί μεσα είναι το μπακάλικο του κυρ Γιάννη, του μπαμπά μου, είναι η ψυχή της δεύτερης μάνας μου, της κ. Μαρίκας, που της το διάβασα όλο το παραμύθι λίγο πριν φύγει, κι είναι αφιερωμένο και στην  δική μου μαμά και στην γιαγιά Ελένη που μου έμαθαν την αγάπη ❤️❤️

Μην ακούσω γκρίνια πρωί πρωί…

Δεν είναι δικός μας Άγιος, είναι εμπορική γιορτή, όλα τα κιτς θα έρθουν στη φόρα, τα γλυκανάλατα, τα κατακόκκινα… Όχι, τίποτα δεν θέλω ν ακούσω  άπ΄ όλα αυτά.

Έρωτας είναι παιδιά, έρωτας, που έχει γιορτή, μια, δυο φορές  το χρόνο, ελληνική, ξενόφερτη, μα ποιος νοιάζεται. Αφορμή είναι για θύμηση, για αγκαλιά, για χαρά, αφορμή για λέξεις που δεν λέγονται συχνά, για συναισθήματα που επιτέλους εκφράζονται έστω και με χίλια δυο  «μπιχλιμπίδια». Και βέβαια να τον γιορτάστε κι εσείς, εσείς που σνομπάρετε ή δεν πολύ-πιστεύετε  σε «τέτοια». Ένα έχω να σας πω:

Ερωτευτείτε,  ερωτευτείτε γιατί χανόμαστε…

Κι είναι ο έρωτας που θα ΄πρεπε  να ΄ναι το πρώτο θέμα της κάθε μέρας γιατί εκείνος είναι  που μας κάνει να πετάμε στα σύννεφα, στο όνειρο, να έχουμε δύναμη για να καταφέρουμε τα πάντα. Είναι εκείνος που φέρνει χαμόγελα, ομορφιά που φαίνεται σε κάθε πρόσωπο, αγκαλιές, φιλιά, …ζωή. Ναι, αυτό γιορτάζει  η ζωή που δεν κοιτά χρόνια, τάξεις, χρώματα και ασχήμια. Είναι εκείνος  ο μικρός Θεός που μας κάνει ακούραστους, δυνατούς και γεμάτους ενέργεια.

Ε,ναι λοιπόν θα τον γιορτάσουμε και σήμερα και αύριο  και όποτε μας κάνει κέφι. Γιατί είναι σχεδόν τσάμπα , αφορολόγητος και πολύ πολύ γλυκός. Χωράει μέσα σε μια κουβέντα, σε μια ματιά, σε ένα φιλί, μίαν αγκαλιά, σε μια σοκολάτα, σε ένα λουλούδι, σε ένα βιβλίο, σε …μια ολόκληρη στιγμή.

Και φυσικά θα δουλέψουν κάποιοι για αυτή την γιορτή. Όπως δουλεύουν άλλοι σε κάποιες άλλες. Και φυσικά νιώθω  κι εγώ, να νοιώθετε κι  σεις  και να τα  θέλετε όλα και πολύ. Γιατί ο έρωτας δεν είναι τσιγκούνης, απλόχερα χαρίζεται, ολότελα σκορπιέται. Ούτε εκπτώσεις, ούτε συμβιβασμούς. Ούτε πρέπει, ούτε μη. Να λαχταράς  να δεις τον άλλο, να καίγεσαι  γιατί  μόνο τότε υπάρχεις, δημιουργείς, ανυψώνεσαι. Και να το λες, να το εκφράζεις με κάθε τρόπο, κάθε στιγμή γιατί είναι όμορφο συναίσθημα, το πιο όμορφο και το εύθραυστο!

Και βέβαια θέλει δώρα, και γλυκά και λουλούδια και εσώρουχα. Και βέβαια θέλει ποίηση γιατί ο ερωτευμένος είναι από μόνος του ποιητής.

Έρωτας λοιπόν, έρωτας είναι η αιτία των πάντων. Κι είναι  εδώ, πάντα, επίκαιρος και πάντα αναγκαίος  και απλά θέλει διάθεση …λίγο.

Θέλει το κόκκινο  της φωτιάς, του τριαντάφυλλου, το ροζ από τα σύννεφα του ηλιοβασιλέματος, το χρυσό της λάμψης από το φως και το …καφέ της σοκολάτας που όπως λέει κι ένας μαθητής μου σε μαθαίνει να αγαπάς γλυκά.

Και διαβάσαμε πάλι εκείνο το μαγικό βιβλίο με αφορμή την άλλη σπουδαία  γιορτή, τη σημερινή!

Book Giving Day τη λένε κι είναι νεογέννητη στη χώρα   μας, σχεδόν. Κι έχει σαν σύνθημά της να μοιράσεις βιβλία στα παιδιά γιατί  και το βιβλίο είναι …έρωτας!

Μα τι είναι  αλήθεια ο Ερωτευμένος , ρώτησε ένα αγοράκι κι έβαλε την ίδια στιγμή το χέρι του μπροστά στο στόμα να κρύψει ένα μικρό γελάκι που του…ξέφυγε! Είναι ο Ερνέστος*  του βιβλίου που δεν ξέρει πώς να το πει στη Σαλώμη που συνέχεια της τραβάει τα μαλλιά και της βγάζει τα γυαλιά επίτηδες.

-Είναι άτσαλος, κυρία,  ο Ερωτευμένος;

Και λένε πως πέφτεις σαν ξερός όταν τον συναντήσεις, όμως στο βιβλίο μας  η Σαλώμη έπεφτε ξερή από τον πόνο απ΄ το ποδήλατο! 

-Πονάει, κυρία, ο έρωτας καμιά φορά;

- Ερωτευμένοι κυρία υπάρχουν  μόνο στα παραμύθια;  Οι βασιλοπούλες περιμένουν τους πρίγκιπες  με τα σπαθιά και τα ακόντια και τους δράκους που τους σκοτώνουν για να τις σώσουν!

-Είναι αλήθεια ή ψέματα, κυρία, ο έρωτας;

- Μπα, κυρία, ο μπαμπάς και η μαμά λένε πως έρωτας είναι κάποιος τρελός, ή  ντροπαλός που γίνεται κατακόκκινος σαν ντομάτα ή ένας υπνωτισμένος που δεν βλέπει καθαρά!

Κι η φωτιά που καίγεται σαν κεραυνός;

-Τι σημαίνει κυρία κεραυνοβόλος έρωτας;

- Είναι βροχή, καταιγίδα ο  έρωτας;  …

-Ξέρω, ξέρω κυρία, ο ερωτευμένος πρέπει πάντα να κρατάει  μια ομπρέλα και μάλιστα κατακόκκινη.

H γιαγιά είπε πως ερωτευμένος είναι κάποιος που κάτι έχει στην καρδιά!

- Κυρία, είναι αρρώστια ο έρωτας;

Το βρήκα κυρία. Ερωτευμένοι είναι μόνο οι μεγάλοι , η μαμά, ο μπαμπάς αλλά κι εγώ γιατί είμαι μεγάλος και αγαπώ πολύ την Νίκη και θα την παντρευτώ.

-Κάθε πότε συμβαίνει κυρία; Πάντα, πέντε λεπτά, μια ζωή;

Όνειρο είναι ο έρωτας, γιατί η μαμά είπε στον μπαμπά πως κατοικεί στα σύννεφα μόλις της  πει πως την αγαπά!

-Και αν είναι άγγελος ο έρωτας, κυρία;

-Θα ΄ρθει μόνο τα Χριστούγεννα μαζί με το αστέρι του μικρού Χριστού!

Ε…το γράφουν και τα βιβλία: Ερωτευμένοι είναι αυτοί που κρατιούνται χέρι χέρι, που αγκαλιάζονται  συχνά, που φιλιούνται και …που κάνουν μωρά! Χιχιχι!

Αυτός είναι ο έρωτας στα παιδιά… δεν διαφέρει και πολύ σε μας τους μεγάλους.

Το λέω, λοιπόν ξανά και θα το λέω όσο ζω: Ερωτευτείτε, γιατί χανόμαστε. Γιατί η ζωή περνάει κι αυτό που μένει είναι μια καλή στιγμή, μια καλή ανάμνηση, μια αγκαλιά που σε κάνει να γεμίζεις τις μπαταρίες και να προχωράς. Να το γιορτάσετε σήμερα με κάθε τρόπο. Πείτε «σ΄ αγαπώ», είναι δωρεάν. Χαρίστε κάτι, οτιδήποτε κι ας ξοδευτείτε …λίγο. Μην ντρέπεστε και να το πείτε σε όλους όσους χλευάσουν σήμερα τον  Άγιο Βαλεντίνο… Μια χαρά Άγιος είναι αυτός, ο πιο αγαπητός και ο πιο …κοκκινορόζ!

Άντε γεμίστε τώρα με καρδιές τα inbox, τα κοινωνικά δίκτυα, το ταίρι σας αλλά βασικά τη ζωή σας γιατί αυτή είναι η αλήθεια μας!

Εγώ από χθες έβαλα μπουγάδα με ανεξίτηλα χρώματα στις καρδιές και τις άπλωσα στον αέρα και στον ήλιο να στεγνώσουν, με μεγάλη προσοχή, γιατί κάποιες φορές «λερώνονται» ή θέλουν φρεσκάρισμα…

Να αγαπάτε πολύ και χωρίς φόβο!

Χρόνια μας πολλά!

(*Με αφορμή το βιβλίο: ο Ερωτευμένος της Ρεμπέκας Ντότρεμερ απ’  όπου είναι και οι περισσότερες εικόνες)

Αφιερωμένο λοιπόν στη μάνα της ψυχής μου, στην κυρία Μαρίκα μας …

Και στον μπαμπά μου που τώρα εκείνη είναι τα μάτια του...

Η Νεράιδα Σερπαντίνα* συναντά την Αγαπώ το ξωτικό της Αγάπης* …στα Παραμύθια του Σαββάτου!

Της Ελένης Μπετεινάκη

Δυο βιβλία, για τον Έρωτα, την Αγάπη και τις Απόκριες!

Σήμερα γιορτάζει ο έρωτας,  κι η Αγαπώ, πολύτιμη βοηθός της Αγάπης  τριγυρνά από το χάραμα και σκορπά την μαγική της σκόνη,  γιομάτη τρυφερότητα, χρωματιστές λέξεις και αγκαλιές…

Η νεράιδα Σερπαντίνα πάλι, ένα από εκείνα τα παραμύθια του παλιού καιρού, μάς θυμίζει  πως η Αγάπη θριαμβεύει πάντα και νικά κάθε εμπόδιο που βρίσκει στο δρόμο της. Η περίοδος των Αποκριών  έχει ήδη ξεκινήσει  και η μοναδική αυτή Νεράιδα που συναντά μετά από πολλά εμπόδια τον πρίγκιπα Χαρτοπόλεμο θα σας μαγέψει!

Πάμε να δούμε μια γεύση και από τα δύο βιβλία:

*Η Αγαπώ, το ξωτικό της Αγάπης, Ελένη Μπετεινάκη, εικ: Ρένια Μεταλληνού, εκδόσεις Ψυχογιός

Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν ένα μικρό κορίτσι, η Μελίνα, που είχε πολλές απορίες για τη ζωή και τον κόσμο! Πού μένει ο ήλιος; Πώς είναι το σπίτι του; Το φεγγάρι γιατί χάνεται κάποιες νύχτες τελείως από τον ουρανό; Κι η Αγάπη; Όλοι γι’ αυτή μιλάνε! Σίγουρα θα είναι πολύ σπουδαία. Την έχει δει κάποιος ποτέ;

Άραγε θα τη βρει στο παντοπωλείο του κυρ Γιάννη, ή στο ραφτάδικο του κυρ Κώστα ή στο ζαχαροπλαστείο του κυρ Ηλία; Τότε είναι που εμφανίζεται η Αγαπώ, ένα ξωτικό και πολύτιμη βοηθός της Αγάπης. Και ένα μαγικό ταξίδι ξεκινά…

Προσοχή, προσοχή! Μέσα στην ιστορία υπάρχει και ο μοναδικός Αγαπογιατρός που το τηλέφωνό του δέχεται κλήσεις όλο το εικοσιτετράωρο. Όπου τον έχουν ανάγκη φτάνει στη στιγμή με το Ασθενοφόρο της Συγνώμης.

Ψαξτε να βρείτε την μαγική συνταγή της Αγάπης, που είναι πραγματικά μοναδική.

Το βιβλίο : "Η Αγαπώ, το ξωτικό της Αγάπης" έχει εικονογραφήσει μοναδικά η Ρένια Μεταλληνού  και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός : https://www.psichogios.gr/el/h-agapw-to-kswtiko-ths-agaphs.html?srsltid=AfmBOoqV6_m7ACh_bbYNFGg5L2MVFeq-3ARCa7PdnoBMeuoY_uJArnBT

Επίσης υπάρχει εκπαιδευτικό υλικό που μπορείτε να κατεβάσετε εντελώς ΔΩΡΕΑΝ και να παίξετε, σκεφτείτε, δημιουργήσετε πολλές δραστηριότητες στην τάξη ή στο σπίτι σας;

Ξεχωριστή θέση στην δική μου καρδιά οι χάρτινες κούκλες (όλοι οι ήρωες του βιβλίου) που μπορούν τα παιδιά να κόψουν και να ζωντανέψουν μια ολόκληρη παράσταση!

Μπορείτε επίσης να φανταστείτε πώς είναι το σπιτάκι της Αγαπώς και να το ζωγραφίσετε!

Να εξερευνήσετε τι άλλο  υπάρχει μέσα στο "Ασθενοφόρο της Συγγνώμης".

Να κάνετε μια στάση στο "Βενζινάδικο των Σημαντικών Λέξεων".

και πολλά πολλά ακόμα ...

Μπείτε εδώ και θα το ανακαλύψετε : https://schools.psichogios.gr/ekpaideytiko-yliko

 

*Η Νεράιδα Σερπαντίνα, Ελένη Μπετεινάκη, εικ: Αιμιλία Κονταίου, εκδ. Ελληνοεκδοτική!

«Μια φορά κι έναν καιρό, σε ένα παράξενο δάσος, γεννήθηκε ένα κοριτσάκι με κατακόκκινα μαλλιά σαν το χρώμα της δυνατής φωτιάς, μεγάλα αμυγδαλωτά μάτια στο χρώμα της θάλασσας και μάγουλα πιο κόκκινα κι από τις φράουλες την άνοιξη.

Τρεις μέρες μετά τη γέννησή του ήρθαν οι Μοίρες να του μοιράσουν τα δώρα τους. Έτσι γινόταν σαν γεννιόταν μια μικρή νεράιδα...Την ίδια μέρα στο παλάτι του βασιλιά Γελαστού γεννήθηκε ένα αγόρι που ’χε ολοστρόγγυλο πρόσωπο, δέρμα και μαλλιά κατάλευκα...

Κανένας όμως δεν είχε σκεφτεί πως σε τούτο το δάσος ό,τι κι αν συνέβαινε θα έπρεπε να το γνωρίζει η μάγισσα Χαλάστρα! Κι έτσι αφού δεν είχε προσκληθεί στην Γιορτή για το μοίρασμα των δώρων ο θυμός της Χαλάστρας έγινε τόσο μεγάλος που η μικρή νεράιδα δεν θα μπορούσε ποτέ να χορέψει εκτός κι αν …}

Ένα ταξίδι αναζήτησης είναι τούτο το παραμύθι. Γεμάτο αγάπη, ομορφιά, επιθυμίες κι όνειρα. Γεμάτο μουσική και εικόνες χαράς. Γεμάτο με το κέφι και την ζωντάνια που σκορπά το γέμισμα της ψυχής. Οι περιγραφές είναι πλούσιες χωρίς να κουράζουν, επιτρέποντας στα παιδιά να «δουν» το δάσος, τα παλάτια και τα μυθικά στοιχεία σαν να ξεδιπλώνονται μπροστά τους. Η ιστορία κινείται με ρυθμό που κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον, ενώ οι δοκιμασίες των ηρώων λειτουργούν ως καθρέφτης συναισθημάτων που κάθε παιδί μπορεί να αναγνωρίσει. Το σημαντικότερο όμως στοιχείο του βιβλίου είναι ο συναισθηματικός του πυρήνας. Χωρίς διδακτισμό, αναδεικνύει αξίες όπως η αποδοχή, η καλοσύνη και η δύναμη των ανθρώπινων δεσμών. Ένα τρυφερό και φωτεινό παραμύθι που μπορεί να γίνει αγαπημένη επιλογή για οικογενειακή ανάγνωση, αλλά και ένα βιβλίο που βοηθά τα παιδιά να κάνουν τα πρώτα τους βήματα στον κόσμο της λογοτεχνίας.

Η εικονογράφηση της Αιμιλίας Κονταίου αποτελεί ένα από τα πιο δυνατά στοιχεία του βιβλίου. Οι εικόνες αποδίδουν με ευαισθησία και φαντασία τον μαγικό κόσμο της ιστορίας, βοηθώντας τα παιδιά να οπτικοποιήσουν τους χαρακτήρες και τα σκηνικά. Τα χρώματα και οι λεπτομέρειες δημιουργούν μια ζεστή και παραμυθένια ατμόσφαιρα που ενισχύει τη συναισθηματική εμπλοκή του αναγνώστη.

Ένα παραμύθι μαγικό που η Αγάπη υμνείται μέσα από δοκιμασίες και εμπόδια αλλά καταφέρνει να νικήσει και να θριαμβεύσει.

Πως μπορώ  να αξιοποιήσω το βιβλίο στην τάξη ή στο σπίτι:

·      

Να μιλήσουμε για τα συναισθήματα και βασικά για την Αγάπη, καλοσύνη, θάρρος.

·       Να δημιουργήσουμε  Το Μονοπάτι των Δοκιμασιών. Σε τρια διαφορετικά σημεία, χωρίζοντας τα παιδιά σε ομάδες φτιάχνουμε τρεις «Πύλες»:  Η πρώτη ομάδα πρέπει να λύσει ένα  απλό γρίφο για να «ανοίξει η πύλη»! Η δεύτερη  αν συνεργαστεί να φτιάξει το παλάτι ή έναν πύργο με οικοδομικό υλικό, αλλά χωρίς να μιλάνε τα παιδιά μεταξύ τους . Η Τρίτη ομάδα θα ακολουθήσει μια διαδρομή (με την βοήθεια ενός χάρτη) σε ποιες πόλεις πήγε ο Πρίγκιπας Χαρτοπόλεμος.

·       Να ζωγραφίσουν τη δική τους νεράιδα αν ζούσε στο σήμερα! Να της δώσουν όνομα, μαγικές δυνάμεις και να παρουσιάσουν το έργο τους στην ομάδα.

·       Να φτιάξουν  ένα μαγικό δάσος (κολλάζ) με χαρτόνια, χαρτόκουτες,  περιοδικά και φυσικά υλικά (φύλλα, μικρά κλαδιά) κ.α.

·       Να δούμε εικόνες και Video για το διάσημο καρναβάλι της Βενετίας, της Πάτρας, της Κέρκυρας, της Ξάνθης και αλλά που γίνονται σε ολόκληρο τον κόσμο.

·       Να φτιάξουμε μάσκες

Ξεφυλλίστε τις πρώτες σελίδες εδώ: https://ellinoekdotiki.gr/gr/ekdoseis/i/h-neraida-serpantina

Δημοσιεύτηκε στο cretalive.gr στις 14 Φεβρουαρίου 2026 : Εδώ!

Το αόρατο νήμα …στα Παραμύθια του Σαββάτου!

Γράφει η Ελένη Μπετεινάκη

Η Νούρα είναι ένα μικρό κοριτσάκι που τρελαίνεται να μένει στην μπανιέρα της με τις ώρες. Κάθε φορά που παίρνει το μπάνιο της, η μαμά ακολουθεί κάποιες συγκεκριμένες διαδικασίες και λόγια που της αρέσουν πάρα πολύ. Μια μέρα, ακολουθώντας την ίδια τελετουργία η μαμά, έφτασε  στην κοιλίτσα της και η Νούρα ρώτησε σε τι χρησιμεύει ο αφαλός!

Η μαμά της χάρηκε με αυτήν της την ερώτηση και τότε της είπε για το μεγάλο μυστικό του αόρατου νήματος.

Η Νούρα ενθουσιάστηκε όταν η μαμά της, τής εξήγησε πως είναι δεμένη η σχέση τους με αυτό το αόρατο νήμα για πάντα. Κι ακόμα πιο πολύ όταν ένιωσε πως υπήρχαν πολλά αόρατα νήματα που τη συνέδεαν με  όλους τους ανθρώπους ή και ζώα που αγαπούσε. Κι όλα ξεκινούσαν από κάτι τόσο ασήμαντο πάνω στο σώμα της : τον αφαλό!

Η απορία της Νούρας όμως μεγάλωνε γιατι δεν μπορούσε να καταλάβω αν αυτό το νήμα που δεν μπορούσε ούτε να δει αλλά και ούτε να πιάσει ήταν αληθινό. Η μαμά της με πολλά παραδείγματα τής εξήγησε πως πολλά πράγματα δεν φαίνονται αλλά υπάρχουν : Η ευτυχία, ο φόβος, η γεύση, η σιωπή είναι κάποια από αυτά. Κι η Νούρα κατάλαβε πως οι άνθρωποι «δένονται» και υπάρχουν στην σκέψη και στην ψυχή ακόμα κι αν δεν βλέπονται. Ήταν η σειρά της πια να βοηθήσει κι αλλά παιδιά να νιώσουν ασφαλή και χαρούμενα. Το μυστικό άρχισε να «ταξιδεύει» και η χαρά να γεμίζει τα πρόσωπα και τις ψυχές κι άλλων παιδιών. Το πιο σπουδαίο όμως με αυτό το αόρατο νήμα είναι η δύναμη του να ενώνει ανθρώπους ακόμα κι όταν δεν υπάρχουν στη ζωή.

Όσο για τον Φλόκι, ένα μικρό κουτάβι, και ποιος ο ρόλος του στη ζωή της Νούρα, θα διαβάσετε όλη την ιστορία και θα καταλάβετε.

Ένα πολύ τρυφερό και συγκινητικό βιβλίο για τους δεσμούς που μας ενώνουν με τα αγαπημένα μας πρόσωπα, συγγενείς και φίλους, ακόμα κι όταν δεν είναι μαζί μας.

Το βιβλίο της Μίριαμ Τιράδο μιλάει για συναισθήματα και περισσότερο για το άγχος του αποχωρισμού από αγαπημένα πρόσωπα, τις αλλαγές και την μετάβαση από την μία κατάσταση στην άλλη.  Τονίζει την σπουδαιότητα των σχέσεων, την σταθερότητα,  και την δύναμη που ενώνει δυο ανθρώπους ακόμα και αν δεν είναι κοντά. Ακουμπά το θέμα του θανάτου, απουσία χωρίς φόβο, με ένα πολύ ιδιαίτερο τρόπο και την σχέση γιαγιάς εγγονής όπως ακριβώς είναι ή πρέπει να είναι στην πραγματικότητά.  Χωρίς φίλτρα αλλά αληθινές επεξηγήσεις  που γίνονται άμεσα κατανοητές από μικρά παιδιά.

Αγάπη, εμπιστοσύνη, ασφάλεια, σταθερότητα, φιλία και δεσμοί που κρατούν και πέρα από τη ζωή.

Εκφραστική και ζωντανή η εικονογράφηση της Μάρτα Μορένο με χρώματα ζεστά, φωτεινά και χαρούμενα και με φιγούρες ευδιάκριτες, μεγάλες που εστιάζουν σε βασικά στοιχεία και όχι στην λεπτομέρεια. Αυτό βοηθάει περισσότερο το παιδί να αναγνωρίσει συναισθήματα μέσω των εικόνων.

Να το ψάξετε!

Ξεφυλλίστε εδώ τις πρώτες σελίδες : https://www.metaixmio.gr/el/products/to-aorato-nhma?srsltid=AfmBOop92T2Aem829bqAFgH-y8_Xx17uaBn_4Q0Ih0Q29c_uNIZkr6n_

*Το αόρατο νήμα, Μίριαμ Τιράδο, εικ: Μάρτα Μορένο, εκδ. Μεταίχμιο

 

 

Η Αγαπώ μιλά για την Αγάπη …στα Παραμύθια του Σαββάτου!

14 Δεκεμβρίου - Παγκόσμια Ημέρα Αγάπης!

Γράφει η Ελένη Μπετεινάκη

Αγάπη! Είναι το πιο σπουδαίο συναίσθημα που μπορεί να νιώσει ένας άνθρωπος, για έναν συνάνθρωπο, για ένα ζώο, ακόμα και για πράγματα.

Χιλιάδες βιβλία, ακόμα περισσότερα τραγούδια έχουν γραφτεί για αυτήν. Ποιητές, συγγραφείς, απλοί άνθρωποι μιλούν και δημιουργούν στο όνομά της, καθημερινά.

Ένα βιβλίο που εισχωρεί βαθιά στον ψυχισμό των παιδιών, τους δίνει την ευκαιρία να ψάξουν μέσα τους να βρουν την αγάπη και να την εκφράσουν με όποιον τρόπο θέλουν.

Κι επειδή τα παιδιά έχουν απίθανη φαντασία, η Μελίνα, ένα κορίτσι μόλις πέντε χρόνων ψάχνει να την βρει, να την ακουμπήσει, να την συντροφεύει παντού.

Η Μελίνα είναι γεμάτη απορίες για την ζωή και τον κόσμο. Θέλει οπωσδήποτε να μάθει που κατοικεί η Αγάπη. Πιστεύει πως πρέπει να είναι σπουδαία, διάσημη και σοφή μιας και όλοι μιλούν για αυτήν.

Έτσι λοιπόν κατεβαίνει στην πλατεία του χωριού της και ζητάει πρώτα απ’ τον κυρ Γιάννη τον Παντοπώλη, να της βάλει δυο κιλά Αγάπη μιας κι η μαμά της, τής λέει συνεχώς πώς είναι χίλια κιλά η αγάπη που της έχει… Ο Κυρ Γιάννης της απαντά πως δεν ζυγίζεται η αγάπη, ούτε μπαίνει σε βάζα ή σε κουτιά.
Ο κυρ Κώστας ο Ράφτης πάλι της απαντά πως δεν μετριέται…

Κι ο κυρ Ηλίας ο ζαχαροπλάστης την επιβεβαιώνει πως η Αγάπη δεν είναι πάστα σοκολάτας, ή τσιχλόφουσκα, καραμέλα και λουκούμι! Ή μήπως είναι;

Και τότε είναι που εμφανίζεται η Αγαπώ, ένα ξωτικό και πολύτιμη βοηθός της Αγάπης που την παίρνει μαζί της σε ένα ταξίδι κι η Μελίνα αντιλαμβάνεται που κατοικεί η Αγάπη.

Και κάπου εκεί εμφανίζεται κι ο Αγαπωγιατρός με το Ασθενοφόρο της Συγνώμης, το Λεξικό των Πολύτιμων Εικόνων, το Βενζινάδικο των Σημαντικών Λέξεων και την μαγική συνταγή της Αγάπης…

Η συνέχεια στο βιβλίο: https://www.psichogios.gr/el/h-agapw-to-kswtiko-ths-agaphs.html?srsltid=AfmBOopRz0nO-5JjGQTuRgysqC6O59Yco6nuulGH37au0UEIVy5TWxDI

Και σήμερα που γιορτάζει η Αγάπη, η Αγαπώ έχει την τιμητική της (και κάθε μέρα δηλαδή, αλλά σήμερα πιο επίσημα)

Το βιβλίο : "Η Αγαπώ, το ξωτικό της Αγάπης" κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός με μια πολύ δυνατή και μαγική εικονογράφηση η Ρένια Μεταλληνού. Τα χρώματα είναι φωτεινά, οι εικόνες καλοδουλεμένες και γεμάτες λεπτομέρειες. Δημιουργούν μια ατμόσφαιρά  γαλήνης, ισορροπίας και…αγάπης.

Στο βιβλίο ( στο site των εκδόσεων Ψυχογιός) υπάρχει εκπαιδευτικό υλικό που μπορείτε να κατεβάσετε εντελώς Δωρεάν και να παίξετε, σκεφτείτε, δημιουργήσετε πολλές δραστηριότητες στην τάξη ή στο σπίτι σας;

Ξεχωριστή θέση στην δική μου καρδιά οι χάρτινες κούκλες (όλοι οι ήρωες του βιβλίου) που μπορούν τα παιδιά να κόψουν και να ζωντανέψουν μια ολόκληρη παράσταση!

Μπορείτε επίσης να φανταστείτε πώς είναι το σπιτάκι της Αγαπώς και να το ζωγραφίσετε!

Να εξερευνήσετε τι  υπάρχει μέσα στο "Ασθενοφόρο της Συγγνώμης"

Να κάνετε μια στάση στο "Βενζινάδικο των Σημαντικών Λέξεων"

και πολλά πολλά ακόμα ...

Μπείτε εδώ και θα το ανακαλύψετε : https://schools.psichogios.gr/ekpaideytiko-yliko

Και να γιορτάσετε την Αγάπη με τον πιο ευφάνταστο και δημιουργικό τρόπο μαζί με το παιδί σας !

Χρόνια αμέτρητα  στην Αγάπη! Χρόνια πολλά και στην Αγαπώ!

Δημοσιεύτηκε στο Cretalive.gr στις 14 Δεκεμβρίου 2025 : εδώ!

Η Αγαπώ, το ξωτικό της αγάπης, της Ελένης Μπετεινάκη στο Elniplex.com !

«Μελίνα μου, δε γίνεται αυτό που ζητάς. Η Αγάπη ούτε μετριέται, ούτε έχει χρώμα, ούτε πιάνεται»!

«Και πού να ψάξω να τη βρω;»

Γράφει ο Απόστολος Πάππος

Η Ελένη Μπετεινάκη σε ένα παραμύθι για την αγάπη, που αναζητά ένα μικρό κορίτσι με σύμμαχο ένα ξωτικό.

 

Περί τίνος πρόκειται…

Η Μελίνα είχε πολλές απορίες για τη ζωή και τον κόσμο! Πού μένει ο ήλιος; Πώς είναι το σπίτι του; Το φεγγάρι πώς μεγαλώνει και γιατί κάποιες νύχτες χάνεται τελείως από τον ουρανό; Κι η Αγάπη; Όλοι γι’ αυτή μιλάνε! Σίγουρα θα είναι πολύ σπουδαία. Την έχει δει κάποιος ποτέ;

Πήγε στο παντοπωλείο του κυρ Γιάννη. Πήγε στο ραφτάδικο του κυρ Κώστα κι ύστερα στο ζαχαροπλαστείο του κυρ Ηλία. Κανείς δεν της λέει κάτι πολύ βοηθητικό. Ώσπου εμφανίζεται ένα ξωτικό, η Αγαπώ, πολύτιμη βοηθός της Αγάπης και της λέει ότι γνωρίζει που κατοικεί.

Ξεκινούν μαζί ένα ταξίδι, πετούν ψηλά, συναντούν μια μαμά που κοιτούσε το μωρό της, μια γάτα που τριβόταν, ένα μικρό κορίτσι που έκανε ποδήλατο, ένα χελιδόνι που τάιζε τα μικρά του στη φωλιά, ένα νεαρό ζευγάρι, ένα σκυλάκι που έκανε βόλτα. Πού κατοικεί όμως η Αγάπη;

Εστιάζοντας…

Μια παραμυθένια αναζήτηση της αγάπης από ένα μικρό κορίτσι φέρνει στην επιφάνεια την άγνοια των ενηλίκων για την πραγματική υφή της, καθώς κλεισμένοι στον εαυτό τους, στην καθημερινότητα και τη ζωή τους, αδυνατούν να βοηθήσουν τη Μελίνα να βρει τον τόπο κατοικίας της Αγάπης. X factor αυτής της αναζήτησης, το ξωτικό με το ίδιο όνομα, που ωθεί τη Μελίνα σε ένα ταξίδι στις διάφορες μορφές της Αγάπης, που γεννιέται, φωλιάζει κι αναπτύσσεται σε ανθρώπους και ζώα, σε στιγμές και πράξεις, στη μητρότητα και τον έρωτα, τη μουσική και την παιδική ανεμελιά.

Η Ελένη Μπετεινάκη δουλεύει ακόμα πιο μεστά τον ρυθμό και την μεστότητα της ιστορίας της και εμφανίζει ένα παραμυθένιο αποτέλεσμα που παραπέμπει σε κάποια από τα μοτίβα των κλασικών παραμυθιών, αλλά ταυτόχρονα διαφεύγει από τη ροή τους, δημιουργώντας μια πιο σύγχρονη ματιά. Η ηρωίδα δεν βρίσκεται σε παγίδα ή σε κίνδυνο, αλλά η μη εύρεση της αγάπης, θα είναι ένα πλήγμα για αυτήν. Η σύμμαχος-βοηθός που εμφανίζεται απρόσμενα, ωθεί το πρόβλημα στη λύση του και παραδίδει απαντήσεις για τις διαστάσεις της αγάπης.

Εικονογράφηση από τη Ρένια Μεταλληνού με ένταση στη χρωματική παλέτα και ενδιαφέρουσες αποτυπώσεις στις επισκέψεις της Μελίνας στους καταστηματάρχες.

Για αναγνώστες από 5 περίπου ετών.

Δείτε το βιβλίο στις Εκδόσεις Ψυχογιός  https://www.psichogios.gr/el/h-agapw-to-kswtiko-ths-agaphs.html

Δημοσιεύτηκε στο elniplex.com στις 27 Ιουλίου 2025 : εδώ!

Τα Αγιοβασιλέματα*… στα Παραμύθια του Σαββάτου

22η ημέρα του Δεκέμβρη!

«Τα Παραμύθια του Σαββάτου» για όλο τον Δεκέμβριο θα σας παρουσιάζουν καθημερινά βιβλία που αξίζουν την προσοχή και να διαβαστούν από όλους!

Της Ελένης Μπετεινάκη

*Αγιοβασιλέματα, Μαριέττα Κόντου, εικ : Βασίλης Κουτσογιάννης, εκδ. Μεταίχμιο

Φανταστείτε τώρα να είστε μικρό παιδί και να γράφετε γράμμα στον Αϊ Βασίλη και να του λέτε να μην έρθει φέτος. Ένα ανάποδο γράμμα δηλαδή και να είστε απόλυτα σίγουροι πως έτσι πρέπει να γίνει. Η Ερμιόνη μας ήταν που το ήθελε αυτό. Ήθελε όμως και κάτι άλλο. Με αφορμή μια παλιά βαλίτσα που είχε μέσα της τον σκούφο και τις μπότες του Αι Βασίλη, αποφάσισε να του γράψει πως εκείνη θα πήγαινε να τον επισκεφθεί τα φετινά Χριστούγεννα. Να του πάει τα ξεχασμένα του πράγματα και να τον δει μια άλλη μέρα στο φως του ήλιου κι όχι μεσάνυχτα που έρχεται κι εκείνη πάντα κοιμάται. Να του πάει πολλά πεσκέσια και να τον χαρεί επιτέλους λίγο παραπάνω. Κι άρχισε να ετοιμάζει την δική της βαλίτσα. Κι έβαλε μέσα όλα τα απαραίτητα και πολύτιμά της. Το μεγάλο της βιβλίο, την κούκλα της την Κουβαρίστρα, τον Πολύβιο το λαγό της και σοκολάτα και γαζούλες και φακό και κουμπαρά και χρωματιστές πετρούλες για …το δρόμο. Κι αφού θυμήθηκε και το πρώτο της ποδήλατο που μ’ αυτό θα πήγαινε να τον βρει, έκλεισε τα μάτια της να ξεκουραστεί. Κι έγινε το πάπλωμά της ιπτάμενο χαλί που την πήρε και την ανέβασε πολύ ψηλά κοιτώντας με άλλη ματιά τον κόσμο. Πάνω από τη  γειτονιά της «πέταξε» κι είδε όλα τα αγαπημένα στη θέση τους και το ιπτάμενο χαλί-πάπλωμα την έφερε μια γύρα και την πάρκαρε επιστρέφοντας την πίσω στη ρίζα της ροδιάς του κήπου της. Κι εκεί σαν άλλη Αλίκη στην χώρα των θαυμάτων πέρασε με όλα της τ’ αγαπημένα από μια τρύπα του κορμού της κερασιάς στα βάθη της ρίζας και της γης να συναντήσει τον Άγιο των παιδικών της χρόνων. Κι άρχισε ένα μοναδικό ταξίδι στο χρόνο. Μέσα στο σκοτάδι της βρήκε το χρώμα, έψαξε με τη αφή, μύρισε με την  όσφρηση όλα τα μαγικά. Με τα μάτια είδε όλα εκείνα που περνούν κι άλλα που θα ΄ρθουν κι οι χρωματιστές της πετρούλες  της έδειχναν το δρόμο ή υπήρχαν εκεί για να μην χαθεί από το σήμερα. Ένα παλιό ρολόι που μετρούσε ανάποδα, μια νοσταλγική μουσική από ένα κατακόκκινο κλουβί που φυλούσε ένα αηδόνι. Τα παραμύθια τη , τα αγαπημένα της, τα σημάδια της δικής της παιδικής ηλικίας απ ΄τα αναγνώσματα ζωντανά, εκεί, μπροστά της.  

Κι έψαχνε το αηδονάκι τον Άγιο Βασίλη ή τον βοηθό του  να το ελευθερώσει… Κι υστέρα συνάντησε ένα μικρό ποντίκι που ΄χε σχεδόν τη δύναμη του ελέφαντα, εκείνου που ΄ταν όλη του τη ζωή δεμένος στον μικρό πάσσαλο  έξω από το τσίρκο. Δεν έφευγε  όχι γιατί δεν  μπορούσε αλλά γιατί έτσι έμαθε…Κι άρχισε η Ερμιόνη να βοηθά όλα κι όλους με τα μικρά πολύτιμα πράγματα που κρατούσε στις αποσκευές της. Κι έτσι βοήθησε τον πληγωμένο ελέφαντα που νιώσε τη  ευγνωμοσύνη να βγαίνει στο δάκρυ που κύλησε στα μάγουλα του τεράστιου ζώου. Και προχώρησε το μονοπάτι και τη ζωή και αν και δεν είχε βρει ακόμα τον Άγιο Βασίλη εκεί μέσα στο αχνό φως κάτω από τη γη έκατσε να ξεκουραστεί σε ένα μικρό κατακόκκινο παγκάκι. Να ραχατέψουν κι η Κουβαρίστρα κι ο Πολύβιος. Να βρει χώρο και χρόνο η Τοσοδούλα να ακουστεί η σιγανή της φωνή. Έψαχνε κι εκείνη τον Άγιο Βασίλη κι ένα γράμμα που κάποτε έστειλε ένα παιδί…Κι αρχίσανε τα χρώματα να πληθαίνουν, να φωτίζονται στη στράτα και των δυο τους. Και σκέπασε τον χιονάνθρωπο με την χνουδωτή της κουβέρτα, εκείνον με τα τρία κόκκινα κουμπιά στο κατάλευκο παλτό του. Κι έφτασαν μαζί με την μικρή Τοσοδούλα σε ένα  πελώριο σπίτι, που ΄χε στολίδια παντού και γλυκά και μυρωδιές κι ένα τεράστιο δωμάτιο γεμάτο βιβλία. Ούτε δάσκαλος να΄ταν ο Αϊ Βασίλης ή μήπως ήταν; Πιο πολύ τον έκαναν για …Σοφό! Κι εκεί κάτω από το μεγάλο πράσινο παράθυρο ήταν όλα τα γράμματα των παιδιών κλεισμένα στο σεντούκι. Και τα διάβαζαν μαζί με την νέα της φίλη ίσαμε τη στιγμή που βρήκαν εκείνο το ένα, το μοναδικό, το περιζήτητο. Και διάβασε κι όλα τ άλλα, τα δικά της, της μαμάς, της γιαγιάς… Τότε η Ερμιόνη κατάλαβε… όλα τα κατάλαβε. Κι άφησε τότε εκείνη τα δικά της δώρα δίπλα στην πολυθρόνα του κι έφυγε ρίχνοντας μια ματιά στη φαντασία και το όνειρο να μην ξεχάσει τίποτα, να μπορεί στον ξύπνιο της να τα ζωγραφίσει όλα ξανά….Και στο γυρισμό της πίσω στο δικό της δωμάτιο τα είδε όλα αλλιώς. Και κατάλαβε τα πάντα για τούτον τον μοναδικό Άγιο όλων μας  σαν είδε το καινούργιο ολογυάλιστο ποδήλατο στην άκρη του κρεββατιού  της…

Ένα βιβλίο μαγικό. Ένα βιβλίο όνειρο. Η παιδική ηλικία που χάνεται, που ξαναζεί, που θυμάται, που διορθώνει ίσως και γιατρεύει μικρές πληγές. Το άπιαστο παρελθόν, οι απορίες, τα όνειρα χέρι χέρι με την φαντασία της Μαριέττας Κόντου. Μια πολύ δυνατή συγγραφική της στιγμή σε ένα βιβλίο που δεν θες να τελειώσει. Σε μια αναδρομή κατακόκκινη. Κι ίσως το δικό της αγαπημένο χρώμα, όπως λέει η ίδια, να μην είναι το κόκκινο όμως εμένα που είναι με γέμισε δάκρυα χαράς, νοσταλγίας, θύμησες και όνειρα. Μια διαδρομή ζωής, το πέρασμα στην εφηβεία ίσως, απαντήσεις σε αναπάντητα ερωτήματα για όλα εκείνα τα άπιαστα της παιδική ζωής. Συμβολισμούς γεμάτο το βιβλίο. Κάθε του λέξη τη ρουφάς, κάθε του λέξη μια εικόνα. Κάθε πρόταση ένα καινούργιο αφήγημα, ένα νέο παραμύθι.

Ταξίδεψα με το χαλί-πάπλωμα της Ερμιόνης. Καβάλησα το πρώτο της ποδήλατο σαν να΄ταν δικό μου. Περιπλανήθηκα κάτω από τις ρίζες των δέντρων εκεί που κι εγώ πιστεύω πως ζουν όχι μόνο ο Αϊ Βασίλης αλλά όλα τα ξωτικά κι οι καλικάντζαροι. Εκεί που ζωντανεύουν όλοι οι μύθοι και τα παραμύθια. Όλους τους παιδικούς ήρωες  και δικούς μου αγαπημένους συνάντησα. Όλα τα μήπως, τα πρέπει, τα ίσως και τα χαμένα μου.

Πολλές αναγνώσεις στο βιβλίο. Κάθε φορά και κάτι καινούργιο. Ένα βιβλίο που θα σας κάνει να ζήσετε ξανά τη δική σας παιδική ηλικία. Θα θυμηθείτε, θα χαρείτε, θα ταξιδέψετε και θα νιώστε όλοι μικρά παιδιά. Ένα βιβλίο που απευθύνεται σε μικρούς και μεγάλους. Ένα βιβλίο που δεν θα δώσει απαντήσεις στις μεγάλες απορίες των μικρών αλλά θα σας γεμίσει με  τροφή για σκέψη και όνειρο. Σαν μουσικό κουτί που γυρίζει αργά και με ρυθμό σαν τικ τακ, η μικρή μπαλαρίνουλα και σκορπίζονται οι νότες γεμίζοντας νοσταλγία, μαγεία και χαμόγελα.

Πόσα ταξίδια έκανα με τούτη τη γραφή;  Πόσα Χριστούγεννα επέστρεψαν πίσω από την χώρα της μνήμης. Αυτό θα νιώσετε όλοι, τα ταξίδια της ζωής σας να ζωντανεύουν παρέα με την Ερμιόνη την Κουβαρίστρα και τον Πολύβιο. Παρέα με τη δική σας «Ροζίνα», τον «Τσαπατσούλη» και τη «Λόλα» ( το πρώτο μου ποδήλατο).

Ένα βιβλίο που θα ανατρέξετε  πολλές φορές. Καλογραμμένο, γεμάτο ποίηση, αλήθειες και χιούμορ. Με το ιδιαίτερο στυλ της Μαριέττας που σε κάνει να  νιώθεις μια γλύκα και μια νοσταλγία. Να περπατάς στα όνειρα, να βρίσκεις μόνος σου λύση στα αδιέξοδα. Να γεμίζεις χρώμα και στιγμές που μικρά αντικείμενα, τοσοδούλικα στα θυμίζουν.

Ένα βιβλίο που εικονογραφεί απόλυτα ταιριαστά ο Βασίλης Κουτσογιάννης. Όλες οι εικόνες σε τετραχρωμία του κόκκινου, λευκού, γκρίζου και μαύρου. Όλες οι εικόνες για την μαγεία του Αϊ Βασίλη χωρίς ο ίδιος να υπάρχει ζωγραφισμένος πουθενά, εκτός από το εξώφυλλο και πάλι αχνά. Μα έτσι κι αλλιώς η πίστη και η μαγεία δεν φαίνονται, τα νιώθεις!

Να το διαβάσετε όλοι. Να νιώσετε εκείνη την γλυκιά μελαγχολία σαν ανακαλύψατε τις δικές σας αλήθειες. Να ξαναδείτε το όνειρο της ζωής σας από την αρχή.  Να ξαναγίνετε παιδιά. Κι ε σεις παιδιά να μπείτε με φόρα στον κόσμο της φαντασίας, του ονείρου και της πίστης σας, ακόμα πιο βαθιά.

Τα θυμάστε οι μεγαλύτεροι τα Ηλιοβασιλέματα της Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου με μουσική Μανώλη Χιώτη και ερμηνεία από την Μαίρη Λίντα;

Ο φοβερός τίτλος που σαν λεξοπλάστης η Μαριέττα Κόντου μας χάρισε, τα Αγιοβασιλέματα είναι κι εκείνα δειλινά αξέχαστα γεμάτα αναμνήσεις…

Δείτε εδώ ένα απόσπασμα από το βιβλίο : https://www.metaixmio.gr/el/products/%CE%B1%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CE%B2%CE%B1%CF%83%CE%B9%CE%BB%CE%B5%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B1

Χαρίστε το σε αγαπημένους σας τούτες τις πολύ κόκκινες και χριστουγεννιάτικες μέρες!

Δημοσιεύτηκε στο Creatlive.gr στις 9 Δεκεμβρίου 2020 : https://www.cretalive.gr