Λιβένα* …στα Παραμύθια του Σαββάτου!

Γράφει η Ελένη Μπετεινάκη

Η Πάνω Πόλη ήταν αυτό που λέμε Παράδεισος. Κατάφυτα βουνά, χτισμένη δίπλα σε μια λίμνη. Ένα ποτάμι τη διέσχιζε με πολλά δέντρα, αμέτρητα πουλιά, χιλιάδες αγριολούλουδα και παιδιά, πολλά παιδιά. Το νερό ήταν πηγή ζωής για όλα τα ζωντανά και χάρμα οφθαλμών σαν έβλεπες τους εκπληκτικούς καταρράκτες όταν εγκατέλειπαν τα βράχια κι έπεφταν στο κενό…Έσφυζε από ζωή, τούτη η πόλη που΄χε για σημείο αναφοράς της ένα στρογγυλό πύργο που στην κορυφή υπήρχαν τέσσερα ρολόγια που οι λεπτοδείχτες τους έδειχναν τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα. Το πιο ξεχωριστό της κομμάτι όμως ήταν στην ανατολική της πλευρά, η περιοχή των Κήπων, που σε ένα σημείο της είχε ένα δέντρο στη μέση …

Κι όλα αυτά όμως κάποτε, στα πολύ παλιά χρόνια …

Κι ύστερα όλα άλλαξαν πολύ γρήγορα! Τα σπίτια γκρεμίστηκαν και στη θέση τους κτίστηκαν ψηλά κτίρια. Τα δέντρα κόβονταν για να ανοιχτούν δρόμοι. Ρέματα και μικρά ποτάμια σκεπάστηκαν, οι χώροι παιχνιδιού μειώθηκαν και ο πέτρινος πύργος κρύφτηκε και μετά από λίγο εγκαταλείφθηκε. Χάθηκαν οι κήποι, οι αυλές, οι καλημέρες κι όλες οι κουβέντες. Όλοι πια έτρεχαν, έτρεχαν να προλάβουν ούτε κι οι ίδιοι γνωρίζοντας τι ακριβώς.  Τότε μπήκαν στην ζωή τους κι οι οθόνες κι οι κάτοικοι της Πάνω Πόλης έγιναν πια «Σκυμμένοι». Μόνο στην περιοχή των Κήπων τα πράγματα παρέμεναν όπως παλιά. Με γειτονιές γεμάτες χρώματα, λουλούδια που εκτός από ομορφιά πρόσφεραν και γιατρειά. Οι άνθρωποι σ΄αυτή τη γειτονιά ζούσαν αλλιώς. Μελετούσαν τη φύση, τα πουλιά, τα σημάδια κι ήθελαν να αφήσουν τον τόπο τους ατόφιο στην επόμενη γενιά. Εκεί ακριβώς απέναντι  από το μεγάλο δέντρο  γεννήθηκαν κάποτε δυο παιδιά. Κι αρχίσαν να συμβαίνουν παράξενα πράγματα σαν συναντήθηκαν πρώτη φορά σε εκείνο το δέντρο που όλοι το αγαπούσαν και το θεωρούσαν ιερό. Κι όταν κάποια στιγμή ήρθαν άλλοι άνθρωποι να το κόψουν ο Μάρκος ύψωσε την φωνή του και τους σταμάτησε. Κι  η αγκαλιά που έκαναν στο δέντρο,  μια μέρα θα τους σημάδευε για πάντα…

Η ιστορία του δέντρου είναι μεγάλη, όπως κι εκείνη τον δυο παιδιών κι ιδιαίτερα του Μάρκου που έγινε ποιητής…

Κ ύστερα; Ύστερα ξεκινά μια περιπέτεια. Από το πέταγμα των πουλιών, από τις κίτρινες ρωγμές και κηλίδες πάνω στο ιερό δέντρο, από τα παράξενα σχήματα στα κλαδιά των άλλων δέντρων από το ποίημα του Μάρκου (Η απειλή ) κι από εκείνα τα φοινικόπτερα αρχίσαν να καταλαβαίνουν την αλλαγή. Και τότε μάθανε και τα παιδιά για τα σημάδια. Μαθεύτηκε όλη η αλήθεια, πως από το Δέντρο στη Μέση,  υπάρχει μια  πύλη για το Παλιό Νερό και για την Κάτω Πόλη…

Κι έτσι άρχισε το Πέρασμα…

Και περνούσαν τα χρόνια κι η κάτω Πόλη ζούσε με παραμύθια κι ιστορίες από τα παλιά κι όλοι σταματούσαν σε εκείνη η την ιστορία για ένα κορίτσι που θα άλλαζε τον κόσμο τους.

Το παράξενο κορίτσι με το υπέροχο όνομα Λιβένα. Ο Θοδωρής Παπαϊωάννου γράφει πως τούτο το όνομα σημαίνει  ετυμολογικά αμάραντα λουλούδια, αλλά και τη γνωστή μας καλεντούλα.

Η περιπέτεια πια αρχίζει και η Λιβένα  μπορεί να είναι το κορίτσι της προφητείας, αλλά δεν δρα μόνη της. Η επιτυχία της βασίζεται στην ομάδα που την απαρτίζουν οι φίλοι της, η  Άννα, η Μίρκα,ο  Τρύφωνας, η  Ελευθερία και ο Μεθόδιος.

Την συνέχεια της συναρπαστικής αυτής περιπέτειας, ενός μοναδικού ταξιδιού στη χώρα της φαντασίας, θα την διαβάσετε εσείς…

 Εγω, το μόνο που θέλω να τονίσω, είναι πως τούτο το υπέροχο, αλληγορικό παραμύθι που κινείται στη σφαίρα του μαγικού ρεαλισμού περνάει στα παιδιά  ένα εξαιρετικό μήνυμα για τη σύγχρονη εποχή. Η αλλαγή και η προστασία του πλανήτη δεν είναι έργο ατομικό, αλλά αποτέλεσμα συλλογικής προσπάθειας, αλληλεγγύης και συντροφικότητας.

Στο βιβλίο, οι ενήλικες της Πάνω Πόλης παρουσιάζονται παγιδευμένοι στην αδράνεια, την αλλοτρίωση και τον εθισμό στις οθόνες. Έχουν αποδεχτεί τη μοίρα τους και την καταστροφή του περιβάλλοντος. Αντίθετα, η Λιβένα και η παρέα της αρνούνται να συμβιβαστούν. Οι νέοι είναι οι μόνοι που διατηρούν τη «διαισθητική» σύνδεση με τη φύση, κατανοούν ότι κάτι πάει λάθος και τολμούν να αμφισβητήσουν το κατεστημένο.

Κι επειδή το βιβλίο είναι γεμάτο συμβολισμούς θα μπορούσε όλο αυτό το ταξίδι των παιδιών στην Πάνω Πόλη να είναι το πέρασμα από την παιδική ηλικία στην εφηβεία και την ενήλικη ζωή.

Ένα μυθιστόρημα γεμάτο δράση, αγωνία, συμβολισμούς, οικολογικά μηνύματα, περιπέτεια, τόλμη, θάρρος  και φως.

Συναρπαστική η αφήγηση του Θοδωρή Παπαϊωάννου. Μας κρατάει σε αγώνια, σε μυστηριακή ατμόσφαιρα, σε εγρήγορση.  Μας γεμίζει εικόνες ενός άλλου σύμπαντος και νομίζουμε πως βλέπουμε μια καταπληκτική ταινία που παιζουμε μαζί με  τους ήρωες της σαν αθέατοι κομπάρσοι…

Με έντονα υπαρξιακά και περιβαλλοντολογικά θέματα που απασχολούν την δική μας εποχή, δοσμένα με δεξιοτεχνία μέσα από ένα φανταστικό σύμπαν που γοητεύει, αφυπνίζει συνειδήσεις χωρίς διδακτισμό αλλά με ροή του λόγου σμιλεμένη γεμάτη φαντασία και λυρισμό.

Η εικονογράφηση του βιβλίου έχει γίνει από την Μάρια Μπαχά. Αφαιρετική και καθόλου φλύαρη, αφήνει χώρο στη φαντασία του αναγνώστη και καταφέρνει να συμβαδίσει απόλυτα με το κείμενο. Υπέροχο το εξώφυλλο του βιβλίου.

Οπωσδήποτε να το διαβάσετε …

*Λιβένα, Θοδωρής Παπαϊωάννου, εικ: Μάρια Μπαχά, εκδ. Ίκαρος

https://ikarosbooks.gr/el/catalogue/libena_6605/

Δημοσιεύτηκε στο Cretalive.gr στις 11 Ιουλίου 2026 : εδώ!

Ο Γορίλας του δολοφόνου*… στα Παραμύθια του Σαββάτου!

 

Γράφει η Ελένη Μπετεινάκη

Σάλλυ Τζόουνς! Κρατήστε αυτό το όνομα. Όχι, δεν είναι  κάποιας διάσημης πρωταγωνίστριας του κινηματογράφου ή του θεάτρου. Δεν ξέρουμε σχεδόν ούτε από που κρατάει η σκούφια της και το πιο τολμηρό, δεν είναι καν γυναίκα. Είναι ένας θηλυκός γορίλας που θα τον αγαπήσετε από την πρώτη στιγμή που θα τον γνωρίστε. Η Σάλλυ Τζόουνς είναι ο φίλος, ο σύντροφος, ο συγγενής, ο συνεργάτης, η παρέα που δεν θέλεις να αποχωριστείς ποτέ!

Τι το ιδιαίτερο έχει αυτός ο γορίλας; Καταλαβαίνει τα πάντα, είναι πολύ δουλευταράς, έξυπνος, φιλικός με τους ανθρώπους, αξιαγάπητος  και  θέλει να γράψει όλη την αλήθεια που συνέβη με το πλοίο Hudson Queen και τον καπετάνιο του τον Χένρυ Κόσκελα με μια παλιά γραφομηχανή που επιδιόρθωσε μόνος του, μοντέλο Underwood Νo. 5 του 1908.  Η Σάλλυ Τζόουνς λατρεύει να μαστορεύει πράγματα και η γραφομηχανή αυτή που είχε σπασμένα πλήκτρα και μοχλό κυλίνδρου έγινε σαν καινούργια.  

Ναυτικός η Σάλλυ Τζόουνς, μηχανικός ολότελα, με άψογη συνέπεια, δεξιοτεχνία, οξυδέρκεια, υπομονή και επιμονή. Το τελευταίο διάστημα είχε πολλούς εφιάλτες. Κι έπρεπε να βρει τρόπο να μάθει ο κόσμος την μεγάλη περιπέτεια του Μάστορα, του δικού της  Χένρυ Κόσκελα και να ζήσουν ξανά μαζί όπως παλιά.

Ήξερε πως άδικα τον είχαν βάλει στη φυλακή, ήταν αθώος απλά θύμα ψεύτικων μαρτύρων και καταστάσεων που βόλευαν πολλούς. Η Σάλλυ Τζόουνς σαν άλλος ντετέκτιβ θα έβρισκε τον Αλφόνς Μόρρο που όλοι πίστευαν πως αυτόν είχε δολοφονήσει το αφεντικό της.

Μια συγκλονιστική φανταστική περιπέτεια ξεδιπλώνεται και μαθαίνουμε στην αρχή για τα ταξίδια, τη ζωή  και την κατάληξη των δυο …ναυτικών. Η Σάλλυ Τζόουνς χρωστούσε στον Μάστορα δυο φορές τη ζωή της και τώρα ήταν η ώρα να του το ξεπληρώσει… Όλα ξεκίνησαν στο λιμάνι της Λισαβώνας και στο μπαρ του Πελεκάνου. Τα χρήματα ελάχιστα για τον Χένρυ Κόσκελα, μετά τις επισκευές που χρειάστηκε να κάνει στο πλοίο του που για μήνες έμεινε στο λιμάνι της Λισαβώνας. Έψαχνε δουλειά και δεν μπορούσε να βρει τίποτα. Ένας μοναχικός άνδρας τον πλησίασε και του ζήτησε να μεταφέρει με το πλοίο του μερικά κασόνια με σμαλτωμένα κεραμικά πλακάκια από το λιμάνι της Αζιέρη στο μικρό λιμανάκι του ποταμού Ζέζερε και πάλι πίσω στην προβλήτα Ντο Σόντρε στη Λισαβώνα. Τα λεφτά ήταν αρκετά και θα έπαιρνε  ακόμα περισσότερα μετά το πέρας της αποστολής. Μόνο που τα πλακάκια δεν ήταν …πλακάκια αλλά όπλα, και οι ληστές που μπήκαν στο καράβι τα έκαναν όλα μαντάρα και το πλοίο έπεσε στα βράχια, χωρίς να μπορεί να κινηθεί… Νέα πρόσωπα προστίθενται στη λίστα, όπως εκείνος ο Παπά – Μονφόρτε.

Μια μεγάλη ιστορία ξεκινά που βρίσκει τον Χένρυ Κόσκελα μπλεγμένο άθελα του σε  ένα φόνο και την Σάλλυ Τζόουνς κυνηγημένη και καταζητούμενη… Βρίσκει καταφύγιο στις στέγες των σπιτιών κρατώντας μαζί της ένα φυλακτό-αλυσίδα που βρήκε στην προκυμαία δώρο στον Αλφόνς Μόρρο από μια …Ελίζα! Το όμορφο τραγούδι μιας φωνής που όμοιά της δεν υπήρχε άλλη σ’ ολόκληρη τη Λισαβώνα θα την οδηγήσει σε ένα παράθυρο  που θα γίνει ύστερα από μερικές μέρες το πιο αγαπημένο σπίτι της Σάλλυ Τζόουνς. 

Τώρα προστίθενται δυο καινούργιοι άνθρωποι στην Ιστορία. Η Άννα Μολίνα, εργάτρια ενός εργοστασίου παπουτσιών, μπαλωματού καλτσών τις νύχτες θα γίνει η αγαπημένη φίλη και προστάτιδα του «Γορίλα του Δολοφόνου». Μετά από λίγο και ο Σινιόρ Φιντάρντο  που μένει στο ισόγειο και είναι οργανοποιός θα γίνει φίλος με τον γορίλα. Μια καινούργια ζωή για τη Σάλλυ Τζόουνς, μια ζωή που της δίνει …ζωή αλλά και πείσμα και θάρρος για να μπορέσει να  αποδείξει την αθωότητα του Χένρυ Κόσκελα. Κι αρχίζει μια μεγάλη περιπέτεια με τα πάνω και τα κάτω της που κρατάει κοντά τρία χρόνια με χαρές, εκπλήξεις, απογοητεύσεις, δύναμη, κουράγιο, ανατροπές και ξενιτέματα… Που θα γίνει διάσημη για το Fado** της  η Άννα Μολίνα, αλλά θα παραμείνει πιστή φίλη και «συνεταίρος» της Σάλλυ Τζόουνς στα πιστεύω, τα απίστευτα και τα τολμηρά της βήματα…

Μια ιστορία που θα σας συγκινήσει, θα σας γοητεύσει,  θα σας εντυπωσιάσει μέχρι την τελευταία της λέξη.

Δεν έχει νόημα να σας πω τι ακριβώς συνέβη στις 593 σελίδες ενός βιβλίο που πρέπει να διαβάσετε οπωσδήποτε και ίσως  δυο και τρεις φορές.

Θέλω μόνο να σας παρακινήσω να το ψάξετε και να αφεθείτε στο πιο συναρπαστικό μυθιστόρημα, σε μια αφήγηση που θα σας ταξιδέψει, θα σας οδηγήσει σε μια απίστευτη Ιστορία και θα σας κάνει να αγαπήσετε όσο κι εγώ αυτόν τον μοναδικό γορίλλα, τη Σάλλυ Τζόουνς

Είχα πολύ καιρό να νιώσω τόση συγκίνηση και απόλαυση με ένα βιβλίο που διαβάζεται απνευστί από κάθε ηλικία. Αστυνομικό, μυστηριώδες, φανταστικό, περιπετειώδες, ταξιδιωτικό, παραμυθένιο και αξιοθαύμαστο.

Το βιβλίο εκτός από την συναρπαστική αφήγηση είναι εικονογραφημένο με ασπρόμαυρα σκίτσα από τον ίδιο τον συγγραφέα Jacob Wegelius που θα σας βάλουν ακόμα πιο έντονα στο κλίμα της εποχής, της ιστορίας  και της εξέλιξής της.

Επίσης ο συγγραφέας για το συγκεκριμένο βιβλίο έχει τιμηθεί στη Σουηδία, στην πατρίδα του δηλαδή,  με το August Prize για το Καλύτερο Παιδικό Βιβλίο και με το Βραβείο Παιδικής και Νεανικής Λογοτεχνίας του Nordic Council. Επίσης έχει συμπεριληφθεί στη λίστα White Ravens της Διεθνούς Βιβλιοθήκης Νεότητας του Μονάχου και απέσπασε το βραβείο Mildred L. Batchelder, με το οποίο η Αμερικανική Ένωση Βιβλιοθηκών τιμά έναν αμερικανικό εκδοτικό οίκο για το καλύτερο ξενόγλωσσο παιδικό βιβλίο του περασμένου έτους που μεταφράστηκε και εκδόθηκε στην αγγλική.

Δεν πρέπει παραλείψω να σας πω πώς η πολλή καλή μετάφραση από τα αγγλικά έχει γίνει από την Μαρία Αγγελίδου και τον Άγγελο Αγγελίδη.

Δείτε εδώ ένα απόσπασμα : *Ο Γορίλας του δολοφόνου, Γιάκομπ Βεγκέλιους, εκδ. Πατάκη : https://www.patakis.gr/product/648276/patakis-nees-kuklofories-ana-kathgoria-paidika--efhvika/O-gorillas-tou-dolofonou/

 

**Fado : Στα πορτογαλικά σημαίνει μοίρα ή πεπρωμένο! Είναι ένα είδος μουσικής που εντοπίζεται τη δεκαετία του 1820 στην Πορτογαλία, σίγουρα όμως είχε παλαιότερες ρίζες. Η μουσική είναι μελαγχολική, το ίδιο κι οι στίχοι, που συχνά μιλούν για τη θάλασσα ή για τη ζωή των φτωχών. Η μουσική έχει σχέση με την πορτογαλική λέξη saudade, μια από τις δυσκολότερες λέξεις προς μετάφραση: είναι ένα είδος προσμονής, αλλά κι ένα μείγμα νοσταλγίας, λύπης, πόνου, ευτυχίας και αγάπης. (https://el.wikipedia.org/)

 

Αν θέλετε να μάθετε περισσότερα για τον συγγραφέα δείτε εδώ : http://jakobwegelius.com/

Δημοσιεύτηκε στο Cretalive.gr στις 30 Ιουλίου 2021 : εδώ!

Ο Νίνο* …στα Παραμύθια του Σαββάτου!

Γράφει η Ελένη Μπετεινάκη

Ένα μικρό αγόρι παίζει στο δωμάτιό του ένα ηλεκτρονικό παιχνίδι χωρίς να παρατηρεί τι συμβαίνει γύρω του. Στο δωμάτιο επικρατεί η σύνηθες ακαταστασία και δεν έχει προσέξει καθόλου …τον Νίνο. Ούτε καν πρόσεξε την άλλη μέρα πως η μια του κάλτσα έλλειπε και ένας μικρός κόκκινος κώνος, λίγο παράξενος εμφανίστηκε μπροστά του. Άρχισε λίγο να αναρωτιέται και να κοιτάζει περίεργα γύρω του,  όταν ίχνη από μικροσκοπικά  πατουσάκια εμφανίστηκαν πάνω στο τραπεζομάντιλο την ώρα που έτρωγε το βραδινό του. Κι όταν πια είδε ένα μικρό φωτάκι να φέγγει κάτω από ένα αναποδογυρισμένο βιβλίο, κατάλαβε επιτέλους πως κάτι «κυκλοφορούσε» γύρω του.  Σηκώνοντας ψηλά το βιβλίο αντίκρυσε ένα μικρούτσικο ανθρωπάκι με γένια μακριά, σουβλερά αυτιά και πολύ θυμό στο βλέμμα του. Το πρώτο πράγμα που ζήτησε από το αγόρι ήταν το καπέλο του. Και τότε το αγόρι θυμήθηκε και συνδύασε όλα εκείνα τα παράξενα που συνέβησαν την τελευταία μέρα στο σπίτι του. Κι ύστερα αρχίσαν οι ερωτήσεις και οι εξηγήσεις. Το μικρό πλασματάκι ήταν ο Νίνο, ένα ξωτικό, κι ερχόταν από το Μικρό Δάσος κι είχε βρεθεί στα μέρη του μικρού αγοριού γιατί ήταν σε μυστική αποστολή : Έπρεπε να  ανακαλύψει κάτι καινούργιο, συναρπαστικό, ενδιαφέρον και μοναδικό στον κόσμο των Ανθρώπων.

Διηγήθηκε στον αγόρι τις περιπέτειες που πέρασε μέχρι να συναντηθούν και βασικά του ζήτησε βοήθεια γιατί είχε τραυματιστεί ελαφριά στο πόδι του. Και το αγόρι ξαφνικά απόκτησε ενδιαφέρον, αυτοπεποίθηση, κι ένιωσε πως επιτέλους θα μπορούσε να προσφέρει βοήθεια σε κάποιον. Άρχισε να του δείχνει τα πράγματα των ανθρώπων προσπαθώντας να το βοηθήσει στην αποστολή του…

Ώσπου ανακάλυψε ένα κόκκινο μικρό μπουκάλι που έκανε τον Νίνο να ενθουσιαστεί τόσο πολύ που ένιωσε πως η παραμονή του στο σπίτι του μικρού αγοριού είχε φτάσει στο τέλος της…

Τι είχε άραγε μέσα από το μπουκαλάκι;

Γιατί ενθουσιάστηκε τόσο ο Νίνο;

Τι άλλαξε στη ζωή όλων από το επόμενο πρωί;

Τι άλλα μυστικά έκρυβε το Μικρό Δάσος;

Αυτά και άλλα πολλά συναρπαστικά συμβαίνουν σε αυτό το πολύ τρυφερό βιβλίο. Μια περιπέτεια στον μικρόκοσμο με πρωταγωνιστές τα πιο μικρά κι αγαπημένα πλασματικά των παραμυθιών, τους νάνους ή ξωτικά. Μια ιστορία γεμάτη μικρές αλήθειες. Ένα ταξίδι στον κόσμο της φαντασίας που όμως μας προσγειώνει για τα καλά στην δική μας πραγματικότητα.

Γιατί όλοι μας πολλές φορές δεν δίνουμε σημασία στα πράγματα που υπάρχουν δίπλα και γύρω μας. Στα μικρά και συνήθως απαρατήρητα πράγματα ή στιγμές κρύβονται πολλές χαρές και σημαντικές ερμηνείες και που προσπερνάμε συχνά αδιάφορα.

Η έκπληξη που ανακαλύπτει ο Νίνο μέσα στο μπουκαλάκι ( που θα το διαβάσετε εσείς) δίνει στο βιβλίο μια όμορφη και χιουμοριστική διάσταση. Δείχνει ότι αυτό που θεωρούμε συνηθισμένο μπορεί να είναι εντελώς καινούργιο και θαυμαστό για κάποιον άλλο.

Η ιστορία επίσης τονίζει την αξία της ενασχόλησης και παρατήρησης στη Φύση, μιλάει για την δύναμη της φιλίας, την αυτοπεποίθηση που γεννιέται όταν βοηθάμε τους άλλους, την αξία των νέων εμπειριών, και την δεύτερη ματιά στα καθημερινά πράγματα.

Η συγγραφέας και εικονογράφος Mariana Ruiz Johnson εκτός από την ευφάνταστη και καλογραμμένη ιστορία της έχει δημιουργήσει εικαστικά μια καταπληκτική ατμόσφαιρα με πολλές λεπτομέρειες, καθαρές γραμμές και έντονη παλέτα που συμπληρώνει  άρτια το κείμενό της δίνοντάς του επίσης μια μορφή κόμικς πολύ προσεγμένη.

Το νου σας στις μικρές λεπτομέρειες γύρω σας. Ίσως εκεί να βρίσκονται τα σπουδαία και θαυμαστά του κόσμου μας!

Να το ψάξετε στα βιβλιοπωλεία!

 

*Νίνο, Mariana Ruiz Johnson, Μετάφραση: Μαριάννα Ψύχαλου, εκδόσεις Μικρή Σελήνη : εδώ

Δημοσιεύτηκε στο cretalive.gr στις 20Ιουνίου 2026 : εδώ!

Ο Ηρακλής και τα 101 αδέσποτα κουτάβια….στα Παραμύθια του Σαββάτου!

Γράφει Η Ελένη Μπετεινάκη

Ο Ηρακλής είναι ένα συνηθισμένο αγόρι, «με μπλε γυαλιά μυωπίας, σγουρά μαλλιά σαν μακαρόνια βίδες και δυο αυτιά που θα τα ζήλευε κι ελέφαντας», ή μήπως δεν είναι; Κι ως εδώ, εντάξει, αλλά έχει κι ένα όνειρο που περιπλέκει την κατάσταση. Ονειρεύεται να αποκτήσει ένα κουτάβι  κατά προτίμηση Γκόλντεν Ριτρίβερ, και προσπαθεί με κάθε τρόπο να πείσει την οικογένειά του γι αυτό. Στην φαντασία του που ολοένα προστίθεται και ένα ακόμα στοιχείο καθημερινά, τού έχει δώσει και όνομα : Λίο ή Σφαίρα μιας και δεν ξέρει ακόμα αν  θα είναι αγόρι ή κορίτσι. Στην πραγματικότητα έχει ένα κατοικίδιο, την Χρυσούλα , που είναι χρυσόψαρο, αλλά δεν μπορεί να την αγκαλιάσει όσο και αν το θέλει κι έτσι προσπαθεί με κάθε τρόπο να πείσει τους γονείς του να  του το πάρουν. Εκείνοι όμως είναι ανένδοτοι, λέγοντας πως το σπίτι τους είναι πολύ μικρό για να έχουν ένα ακόμα μέλος στην οικογένεια. 

Η άρνηση της μαμάς ιδιαίτερα, πυροδοτεί την αύξηση της επιθυμίας και της δημιουργικότητας του Ηρακλή που αποφασίζει να βάλει σε εφαρμογή ένα μεγαλεπήβολο σχέδιο. Θα φτιάξει ένα σπίτι για το κουτάβι του κι έτσι θα τους πείσει όλους να του το …πάρουν.  Η πρώτη του απόπειρα κατασκευής σπιτιού, ήταν τα ξύλινα τουβλάκια που είχε όταν ήταν στο νηπιαγωγείο. Όμως πάρα τον θαυμασμό των δικών του για την υπέροχη κατασκευή του αναγκάστηκε να την «γκρεμίσει» γιατί κινδύνευε να διαλυθεί από την βροχή που θα έριχνε σε λίγη ώρα στο μπαλκόνι τους. Ακολούθησε το κουκλόσπιτο της αδελφής του. Δεν χρειάζεται να σας γράψω τι έγινε μόλις εκείνη το ανακάλυψε…Σειρά είχε η ινδιάνικη παιδική του σκηνή, η πειρατική γαλέρα, ένα κουβαδοπατινιτροχόσπιτο…αλλά όλα μάταια. Στην Σχεδιαστή και Αρχιτεκτονική θα τον ζήλευαν, είπε η μαμά, και οι πιο μεγάλοι Κατασκευαστές.  Και μετά από όλα αυτά οι γονείς του αποφάσισαν να πάνε όλοι μαζί  μια βόλτα στο Δημοτικό Κυνοτροφείο…

Ο Ηρακλής πετούσε από χαρά. Εκεί όμως υπήρχε άλλη μια τεράστια έκπληξη…

Η συνέχεια και το τέλος θα σας ενθουσιάσουν.

Ένα καταπληκτικό ανάγνωσμα από την Λίνα Μουσιώνη για όλους μας,  γεμάτο χιούμορ, έξυπνες ιδέες, ανατροπές και φυσικά απίθανη υπόθεση για φιλόζωους και όχι μόνο.

Θα ξεκαρδιστείτε με τις ατάκες  όλων των ηρώων του βιβλίου, δηλαδή της Λίνας Μουσιώνη, που για άλλη μια φορά ξετυλίγει το συγγραφικό της ταλέντο και μας χαρίζει μια φρέσκια, τρυφερή και πολύ ρεαλιστική ιστορία. Σκηνές οικογενειακής ζωής, εντελώς πραγματικές που μας κάνουν να χαμογελάμε συνεχώς , να ανατρέχουμε στις δικές μας ζωές και να απολαμβάνουμε την κάθε στιγμή της ανάγνωσης. Ένα βιβλίο τόσο καλογραμμένο, τόσο αληθινό και τόσο ευφυές που σε παρακινεί να αποκτήσεις κι εσύ ένα αδεσποτάκι, ή όπως είναι και το νόημα του να μπεις στη διαδικασία να φροντίσεις ένα ζώο ακόμα και αν δεν είναι δικό σου.

Ένα βιβλίο που εμπνέει, δίνει λύσεις ( άλλωστε υπάρχουν πάντα λύσεις, όπως γραφεί η Λίνα), και σε προτρέπει να χρησιμοποιήσεις την φαντασία και την δημιουργικότητά σου. Σου μαθαίνει επίσης, διάσημους αρχιτέκτονες και κτίρια και βασικά ενισχύει και υπερασπίζει τον εθελοντισμό και την φιλοζωία.

Το υπέροχο αυτό κείμενο έρχεται να ντύσει με τις εικόνες του ο Πέτρος Χριστούλιας  με τον δικό του ιδιαίτερο τρόπο και ταλέντο, σαν κόμικς που δένει απόλυτα και δημιουργεί ένα αποτέλεσμα ιδανικό.

Για τα όνειρα που δεν πρέπει να τα αφήνουμε να σβήσουν , αλλά με κάθε τρόπο να τα φροντίζουμε, να τα κυνηγάμε και να τα εμπλουτίζουμε ακόμα και αν δεν μπορούμε να τα φτάσουμε εκεί που θέλουμε. Για την αγάπη των ζώων και το δέσιμο της οικογένειας.

Μα πάνω απ όλα για την δύναμη της φαντασίας και της ψυχής.

Να το ψάξετε, να διασκεδάστε, να ενημερωθείτε, να ξαναγίνετε παιδιά που με το τίποτα φτιάχνουν κόσμους ολόκληρους!

Ο Ηρακλής και τα 101 αδέσποτα κουτάβια, Λίνα Μουσιώνη, εικ: Πέτρος Χριστούλιας, εκδ. Μεταίχμιο

https://www.metaixmio.gr/el/products/o-hraklhs-kai-ta-101-adespota-koutabia?srsltid=AfmBOorqzaoa-jJcS4a8OnPtPjAZKQ0RkAq93eSeoqAc7Z4V3VYFohMq

Δημοσιέυτηκε στο Cretalive.gr στις 29 Νοεμβρίου 2025 : εδώ!

 

 

Μια βροχή από μολυβάκια και μια κίτρινη κορδέλα* … στα Παραμύθια του Σαββάτου!

Γράφει η Ελένη Μπετεινάκη

Στη σειρά «Χωρίς Σωσίβιο» των εκδόσεων Πατάκη που απευθύνεται σε μικρά παιδιά προσχολικής ηλικίας και αυτών που μόλις έμαθαν να διαβάζουν μόνα τους, κυκλοφόρησαν δυο βιβλια αγαπημένων συγγραφέων που αξίζει να  προστεθούν στις βιβλιοθήκες σχολείων και σπιτιών για αναγνωστική απόλαυση.

Το κουτί με την κίτρινη κορδέλα* υπογράφει η Ιωάννα Μπαμπέτα με το κείμενό της και με τα πινέλα της η Σοφία Τουλιάτου θίγει ένα θέμα ταυτότητας που λόγω της εγωκεντρικής φύσης των παιδιών στις μικρές ηλικίες δημιουργεί έντονα συναισθήματα.

Μια μέρα στην αυλή ενός σχολείου εμφανίστηκε ένα κουτί με μια κίτρινη κορδέλα. Υπήρχε πάνω του μια κάρτα που έγραφε: Στο καλύτερο παιδί!

Κι αμέσως ξεκίνησαν οι σκέψεις, οι διεκδικήσεις και οι διαπιστώσεις. Αφορούσαν όμως το κάθε παιδί και μόνο για τον δικό του εαυτό. Κανένα τους δεν σκέφτηκε πως μπορεί το δώρο να προοριζόταν στον διπλανό του, σε έναν φίλο του και όχι στον δικό τους εαυτό. Προσπάθησαν να βρουν δικαιολογίες και λόγους που το δώρο απευθυνόταν αποκλειστικά στο καθένα από αυτά. Δεν μπορούσαν να δεχτούν ή να καταλάβουν πώς, τι, γιατί και για ποιόν. Κι η ώρα περνούσε κι η βροχή που έπεφτε ασταμάτητα δεν τα πτόησε. Μόνο σαν μούσκεψε η κούτα και λύθηκε η κίτρινη  κορδέλα, μια κόκκινη μπάλα εμφανίστηκε…

Κι αυτό ήταν μια νέα αρχή για να δημιουργεί μια ομάδα αχτύπητη, μονιασμένη για ένα κοινό παιχνίδι και ένα κοινό στόχο: Τη Χαρά!

Η Ιωάννα Μπαμπέτα φτιάχνει μια πρωτότυπη και συνάμα αληθινή ιστορία παρουσιάζοντας  μια καθημερινή, σχεδόν, συνθήκη σε μια σχολική τάξη ή αυλή. Η εγωκεντρική συμπεριφορά των παιδιών σε αυτήν την ηλικία βρίσκει γόνιμο έδαφος με την διεκδίκηση ενός δώρο και γίνεται αιτία τσακωμών, φωνών και εντάσεων.

Από τα παλιά χρόνια λέγαν πως :Αν θες να δώσεις ένα κίνητρο στα παιδιά να μην βαριούνται ή να γνωριστούν μεταξύ τους, ρίξε ανάμεσά  τους μια μπάλα. Αυτό λοιπόν και στην ιστορία της Ιωάννας είναι ο από μηχανής θεός που έρχεται χάρις της …βροχής!

Εγωισμός, κτητική συμπεριφορά, ανταγωνισμός, έννοια της ομάδας,  συλλογικό παιχνίδι. Ρουτίνες σχολικής ζωής γραμμένες με λόγια απλά αλλά με πολύ δυνατά νοήματα. Διδαχή χωρίς δάσκαλο, με προσωπικό βίωμα που
Ένα απολαυστικό βιβλίο αλήθειας για μικρά παιδιά!. Με ιδιαίτερη έντονη χρωματική παλέτα και σχέδια από την Σοφία Τουλιάτου που δίνουν ένα άρτιο αποτέλεσμα χαρούμενο, πολύχρωμο και ζωντανό!

Δείτε περισσότερα εδώ: https://www.patakis.gr/books/9789601693330-to-kouti-me-tin-kitrini-kordela/

Το «Βρέχει μολυβάκια»* το έγραψε ο Βαγγέλης Ηλιόπουλος! Αγαπημένος συγγραφέας, πολυγραφότατος και γνώστης της παιδικής ψυχής όσο λίγοι,  αφού είναι και δάσκαλος.

Μια ιστορία με θέμα την φαντασία. Μια πρόταση, εργασία για το σπίτι, η αφορμή για μια ιστορία που θα μπορούσε να γίνει ιστορία από έναν συγγραφέα. Ο ήρωας το βιβλίου είναι ένα μικρό παιδί που πρέπει να βρει αυτήν την πρόταση φαντασίας που τους είπε η δασκάλα στο σχολείο ,αλλά η ιδέα δεν …έρχεται.  Πηγαίνει για ύπνο με την υπόσχεση στον εαυτό του πως το πρωί κάτι θα έχει βρει. Την νύχτα τον ξυπνάει η δυνατή βροχή, μόνο που δεν είναι νερό που πέφτει από τα σύννεφα αλλά μολυβάκια. Πήρε ένα κουβαδάκι, βγήκε στην μολυβο-βροχή και ένα κύριος ρώτησε : «-Συγγραφέας κι εσύ; »Το πρωί δεν μπορούσε να ξυπνήσει βρίσκοντας δικαιολογία στην μαμά του πως η δυνατή βροχή δεν τον άφησε να κοιμηθεί. Η μαμά όμως τον διαβεβαίωσε πως δεν είχε βρέξει καθόλου. Και τότε εκείνος κατάλαβε… Μόνο οι συγγράφεις « βλέπουν» με άλλα μάτια. Η έμπνευση ήρθε στη στιγμή. Η πρόταση είχε ήδη δημιουργηθεί. Χρειαζόταν μονάχα ένα μολυβάκι…

Στην τρυφερή αυτή ιστορία του Βαγγέλη Ηλιόπουλου πρωταγωνιστές είναι η Έμπνευση και η Φαντασία. Πως γεννιέται μια ιδέα και πως γίνεσαι …συγγραφέας!

Απλό, λιτό, ευφάνταστο και ξεχωριστό κείμενο.

Με τις εικόνες της Ρένιας Μεταλληνού και κυρίαρχα χρώματα τα βασικά και …της βροχής!

Αναζητείστε το για μια ακόμη απολαυστική ανάγνωση για μικρές ηλικίες : https://www.patakis.gr/books/9789601693347-vrechei-molyvakia/

Δημοσιεύτηκε στο cretalive.gr στις 8 Νοεμβρίου 2025 : εδώ!

Η Άστριντ στην μπανιέρα*… στα Παραμύθια του Σαββάτου!

Γράφει η Ελένη Μπετεινάκη

Πως μπορεί κάποιος να παρουσιάσει μια συγγραφέα που λατρεύτηκε από εκατομμύρια αναγνώστες και συνεχίζει μέχρι τις μέρες μας να αγαπιέται πολύ;

Μπορεί, με τρόπο απλό, σαν παραμύθι που ζωντανεύει μέσα από τους ήρωες που η ίδια δημιούργησε, με φαντασία και πίστη στο όνειρο!

Ο λόγος για την  Άστριντ Λίνγκρεν, την Σουηδή συγγραφέα παιδικών και εφηβικών βιβλίων, που έχουν μεταφραστεί σε ογδόντα πέντε γλώσσες, κυκλοφορούν σε εκατό χώρες κι έχουν ξεπεράσει τα εκατό σαράντα πέντε εκατομμύρια αντίτυπα, παγκοσμίως.

Ο Φίλιππος Μανδηλαράς με τον δικό του μοναδικό τρόπο έγραψε μια ευφάνταστη ιστορία για την μικρή Άστριντ, σαν μια άλλη Πίπη Φακιδομύτη,  και τους ήρωες των βιβλίων της, σαν να τους ζει η ίδια.

Ο Φίλιππος  παρουσιάζει την Άστριντ σαν ένα κορίτσι γεμάτο ζωντάνια, φαντασία και σκανταλιές . Δεν της αρέσει να ζει ήσυχα και συνηθισμένα, αλλά προτιμά να ονειρεύεται, να κάνει αστεία και να βλέπει τον κόσμο διαφορετικά. Μέσα στην μπανιέρα της, γράφει και φαντάζεται ιστορίες που δεν τελειώνουν ποτέ. Σαν βοηθό της  στο σπίτι, έχει τον ναύαρχο Νέλσον, έναν πίθηκο που  ξεπήδησε κι εκείνος από την ζωή της Πίπης…

Θα γνωρίσουμε  τους γείτονες της Άστριντ, τον Τομ Τομ, τον Λάρς, που κι οι δυο λατρεύουν το παγωτό, κι ακόμα την Ανίκα και την Καρίν, που σερβίρουν πάντα ζεστό τσάι στις αγριόπαπιες που περνούν…

Κι εδώ τα πράγματα αρχίζουν να παίρνουν μια άλλη διάσταση όταν ξαφνικά μέσα από τις σελίδες που γράφει η Άστριντ, ξεπήδησε  Πίπη και βρέθηκε στο μπάνιο της…

Και η φαντασία ξεπέρασε τα σύνορα του νου, πέρα από τις σελίδες που δεν τελειώνουν ποτέ, πέρα από βουνά, τούνελ, δάση και συναντήσεις που δεν πίστευαν πως θα μπορούσαν ποτέ να συμβούν…

Κι είναι μηνύματα πολλά αυτά που αποκομίζει ο κάθε αναγνώστης. Αφήνει το δικό του συναίσθημα, τις δικές του εμπειρίες να τον οδηγήσουν στο τι μπορεί να καταφέρει κάποιος στη ζωή του. Πόσο μακρύς είναι ο δρόμος του Ταξιδιού και πως μπορεί αυτή η διαδρομή να γίνει καλύτερη. Συναντώντας εμπόδια, άγνωστα μέρη αλλά με τόλμη και αυτοπεποίθηση μπορεί να καταφέρει όλα όσα δεν είχε ποτέ φανταστεί.

Μαζί,  είναι καλύτερα πάντα από το να είσαι μόνος σου…

Τρυφερό, ζωντανό, περιπετειώδες, λογοτεχνικά άρτιο και πολύ δυνατό κείμενο από τον Φίλιππο Μανδηλαρά σε μια πολύ σπουδαία συγγραφική στιγμή. Η Άστριντ Λίνγκρεν ζωντανεύει σαν παιδί που τολμά να φτάσει πέρα από το όνειρο γιατί πίστευε πως τα πάντα μπορούν να συμβούν… Δημιούργησε χαρακτήρες και ήρωες που θα συνεχίσουν να υπάρχουν σχεδόν όσο και ο αστεροειδής που φέρει το όνομά της…

Ο Φίλιππος Μανδηλαράς μας μάγεψε με το κείμενό του κι ο Βασίλης Κουτσογιάννης μας απογείωσε με τα πινέλα του και τις πολύ δυνατές εικόνες του. Ονειρικές, καθαρές, ολοζώντανες, λεπτομερείς,  που οδηγούν ακόμα πιο ψηλά την φαντασία και το όνειρο.

Ένα βιβλίο που αξίζει την προσοχή όλων μας!

Κάποιες φορές μπροστά στην τέχνη της Γραφής και της Εικόνας  πρέπει να παραμένεις σιωπηλός. Να παρατηρείς και να αφήνεσαι στα δικά σου μόνο συναισθήματα. Αυτό το βιβλίο έχει αυτήν την ιδιαιτερότητα. Λόγος απλός,  λιτός αλλά δυνατός! Εικόνα ονειρική και ακόμα πιο δυνατή!

Αναζητείστε το στα βιβλιοπωλεία όποια ηλικία κι αν έχετε.

Να θυμάστε πως δεν πρέπει να φοβόμαστε  να είμαστε διαφορετικοί και πως η δημιουργικότητα είναι δώρο που μας βοηθάει να δούμε τον κόσμο πιο όμορφο!

*Η Άστριντ στην μπανιέρα, Φίλιππος Μανδηλαράς, εικ :Βασίλης Κουτσογιάννης, εκδ. Ίκαρος

Διαβάστε εδώ ένα απόσπασμα : https://ikarosbooks.gr/1342-i-astrint-stin-mpaniera.html?srsltid=AfmBOoqEZJs4Lo9z7_i4gubo_dYgN6KKZfQeIMvFo6eTdbeEyksZ9Q34

 

Τι γυρεύει μια καληνύχτα κι ένα σύννεφο στα …Παραμύθια του Σαββάτου;

Γράφει η Ελένη Μπετεινάκη

Δυο απίστευτα βιβλία για να ξεκινήσει μια σχολική χρονιά γεμάτη φαντασία, γνώση, περιπέτεια, χιούμορ και ατελείωτες συζητήσεις, εκπλήξεις και αναγνωστική απόλαυση.

Μια καληνύχτα γεμάτη απίθανες ερωτήσεις, Ίζαμπελ Τόμας, εικ: Άαρον Κάσλεϊ, εκδ. Μεταίχμιο

Όσοι έχετε μικρά παιδιά σιγουρά για  ένα μεγάλο διάστημα με ερωτήσεις  αμέτρητες, θέλοντας να εξερευνήσουν τον κόσμο, να μάθουν τα πάντα για το τι συμβαίνει γύρω τους, και για όσα τους κινούν την περιέργεια. Φυσιολογικό απόλυτα μεν, κουραστικό όμως κάποιες φορές που οι απαντήσεις είναι και σε μας άγνωστες. Το βιβλίο της Ίζαμπελ Τόμας έρχεται να γεμίσει τις νύκτες πριν την …καληνύχτα με ερωτήσεις που στήνουν αληθινές περιπέτειες,  μαθαίνοντας, διασκεδάζοντας και απαντώντας σε πολλές απορίες.

Μερικές από αυτές τις ερωτήσεις κρύβουν μέσα τους μεγάλες συζητήσεις, πολλές αγκαλιές και ώρες που θα περάσετε μαζί με το παιδί που θα θυμάστε για πολλά χρόνια.

Ενδεικτικά αναφέρουμε κάποιες ερωτήσεις- κεφάλαια που θα βρείτε μέσα στο βιβλίο:

Πως γίνονται οι σαπουνόφουσκες και γιατί είναι πάντα στρογγυλές;

Θα μπορούσα να κολυμπήσω μέσα σε ένα παγωτό;

Γιατί τα ζώα δεν φοράνε ρούχα;

Γιατί κλαίμε; Γιατί είμαι εγώ και όχι κάποιος άλλος;

Πως ξέρουμε πως δεν υπήρξαν ποτέ δεινόσαυροι;

 Πως λειτουργεί η βαρύτητα;

Από που έρχονται οι νέες ιδέες;

Γιατί είναι πράσινα τα φυτά;

Γιατί ονειρεύομαι;

Πως ξέρουμε από τι είναι φτιαγμένα τα αστέρια;

Ένα βιβλίο γεμάτο γνώση, χιούμορ, απόλαυση και σημαντικές πληροφορίες και απαντήσεις. Ένα τεράστιο ταξίδι στον χώρο, το χρόνο, στη Γη, στο Διάστημα, στο ίδιο μας το σώμα, σε μεταφυσικές απορίες,  για να καλύψει την περιέργεια και τις χιλιάδες ερωτήσεις που δύσκολα μπορεί κάποιος να απαντήσει.

Εργαλείο και για εκπαιδευτικούς που μπορούν διαλέγοντας μια οποιαδήποτε «απορία» να ξεκινήσουν μια υπέροχη ώρα διδασκαλίας…

Από τα αγαπημένα μου κεφάλαια :

Αν είχα γεννηθεί διαφορετική χρονιά, θα ήμουν πάλι εγώ; Και …

Γιατί δεν μπορώ να θυμηθώ τότε που ήμουν μωρό;

Τα κείμενα είναι της  Ίζαμπελ Τόμας και η απίθανη εικονογράφηση είναι του Άαρον Κάσλεϊ.

Ψάξτε το και κρατήστε το στη λίστα με τα βιβλία για την δανειστική βιβλιοθήκη της τάξης, και όχι μόνο!

Δείτε εδώ τις πρώτες σελίδες  : https://flip.metaixmio.gr/apospasmata/MIA_KALHNYXTA_GEMATH_APITHANES_EROTHSEIS/10/index.html

Φαντάσου  να έπεφτε ένα σύννεφο στο κεφάλι σου! Σάκης Σερέφας, εικ: Τόμεκ Γιοβάνης, εκδ. Μεταίχμιο

Ένα απίστευτο βιβλίο που θες να διαβάσεις ξανά και ξανά. Δέκα ευφάνταστες ιστορίες για πράγματα που αν γινόταν κάποια στιγμή πραγματικότητα θα άλλαξαν όλα όσα ξέρουμε για τον κόσμο. Απολαυστικό, ευφάνταστο, ευφυές.  

Απίστευτο χιούμορ από τον Σάκη Σερέφα, σουρεαλισμός ανάμεικτος με μια πραγματικότητα. Καταιγισμός ιδεών, φαντασία στο ανώτατο επίπεδο, λόγος που ρέει εντελώς αβίαστα. Σε κάθε κείμενο με απίστευτη  πλοκή μαθαίνουμε, γελάμε και αναρωτιόμαστε τι θα γινόταν πραγματικά, αν….

Ιστορία, μυθολογία, Φυσική, Χημεία, λογοτεχνία στις πιο ξεκαρδιστικές στιγμές συνθέτουν τις δέκα αυτές ιστορίες που δεν θέλεις να τελειώσουν ποτέ.

Σε συνδυασμό τα κείμενα με τις απίστευτες εικόνες του Τομέκ Γιοβάνη, υψηλής αισθητικής, δίνουν ένα απολαυστικό και σπουδαίο αποτέλεσμα.

Φαντάσου, λοιπόν, γραφεί στο οπισθόφυλλο του βιβλίου τι θα γινόταν αν…

…τρυπούσες τη Γη και έβγαινες από την άλλη μεριά της.

…ήθελες να πλύνεις τις πατούσες μιας αράχνης.

…ήθελες να γαργαλήσεις τον εαυτό σου.

…αποφάσιζες να μετρήσεις όλα τα μυρμήγκια της Γης.

…κυκλοφορούσαν ελεύθερες όλες οι κότες της Γης.

…ήταν γεμάτα μέχρι επάνω τα σακουλάκια με τα τσιπς.

…σταματούσε να περιστρέφεται η Γη.

…τρέχαμε όλοι οι άνθρωποι της Γης προς την ίδια κατεύθυνση.

…ήθελες να μετρήσεις όλες τις νιφάδες χιονιού που πέφτουν στη Γη.

…έπεφτε ένα σύννεφο στο κεφάλι σου.

Στο τέλος των κεφαλαίων υπάρχουν ανέκδοτα, μεζεδάκια γνώσεις ή ερωτήσεις και στίχοι ποιημάτων ή αποφθεγμάτων γνωστών ποιητών (Ελύτης, Σουρής).

Και παρότρυνση αν κάποιος θέλει να γράψει κι αυτός/η μια ιστορία π.χ. Φαντάσου να…είχε δυο μάτια ο Κύκλωπας!

Ή να έτρωγε η κοκκινοσκουφίτσα τον λύκο…

Οπωσδήποτε να το πάρετε. Για παιδιά από δέκα χρόνων περίπου που αν μπορούν να καταλάβουν το χιούμορ και το αληθινό κομμάτι της κάθε ιστορίας.

Δείτε εδώ ένα απόσπασμα : https://flip.metaixmio.gr/apospasmata/FANTASOY_NA_EPEFTE_ENA_SYNNEFO_STO_KEFALI_SOY/index.html

 

O Δον Κιχώτης στα Παραμύθια του Σαββάτου!

Της Ελένης Μπετεινάκη

Ήταν 16 Ιανουάριου του 1605 όταν εκδίδεται για πρώτη φορά  το μυθιστόρημα «Δον Κιχώτης»  από τον Ισπανό συγγραφέα  Μιγκέλ ντε Θερβάντες Σααβέδρα. Θεωρείται ένα μεγάλο κλασσικό έργο της Λογοτεχνίας σε παγκόσμιο επίπεδο και πάρα τα 420 χρόνια από την κυκλοφορία του παραμένει ένα αριστούργημα ως τις μέρες μας. Για να είμαστε απόλυτα ακριβής στα 1605 κυκλοφόρησε το πρώτο του μέρος και δέκα χρόνια αργότερα, στα 1615 δηλαδή, κυκλοφόρησε και το δεύτερο...

Kαι ήταν 22 Απριλίου του 1616 όταν ο Μιγκέλ Ντε Θερβάντες φεύγει από τη ζωή!

Αλλά ας δούμε τούτη την ιστορία…

Μια φορά κι έναν καιρό λοιπόν σε ένα μικρό χωριό της Ισπανίας στην περιοχή Λα Μάτσα ζούσε ένας παράξενος ευγενής άνδρας. Κοκκαλιάρης, ψηλός και σχεδόν γέρος για εκείνα τα χρόνια (ήταν πάνω από πενήντα χρονών) είχε ακόμα ένα πιο παράξενο όνομα που κανένας δεν ξέρει ακριβώς πιο ήταν σωστό. Αλόνσο Κιχάδα ή μήπως Κιχάνο ή καλύτερα Κισάδα; Δεν ήταν ιδιαίτερα πλούσιος αλλά αγόραζε πολλά βιβλία και τα διάβαζε στον ελεύθερο χρόνο του. Ζούσε σε ένα μικρό σπιτάκι με μια γριά μαγείρισσα και ένα νεαρό κορίτσι, ανιψιά του θα ήταν, που την έλεγαν Μαρία. Οι πιο καλοί του φίλοι ήταν ο παπά-Θωμάς και ο Νικόλας ο Μπαρμπέρης.

Διάβαζε συνέχεια λοιπόν κι όλο η φαντασία του μεγάλωνε. Λάτρευε τις ιστορίες που μιλούσαν για πρίγκιπες, βασιλιάδες, όμορφες κυράδες, αρχοντοπούλες, μάγισσες, στοιχειωμένους πύργους και ιππότες. Ειδικά με τους ιππότες είχε τέτοιο κόλλημα που θέλησε να γίνει και  εκείνος,  ένα πρωινό. Ανέβηκε λοιπόν στη σοφίτα του μικρού του σπιτιού και ψάχνοντας βρήκε μια παλιά πανοπλία του παππού του,  την γυάλισε την έκανε σαν καινούργια και έφτιαξε και μια τενεκεδένια περικεφαλαία. Υστέρα πήρε το γέρικο αλογάκι του, τον Ροσινάντε, σκαρφίστηκε πως όλη του η περιπέτεια θα ήταν για τα μάτια της πανέμορφης πριγκίπισσας Δουλτσινέας του Τομπόζο, τελείως φανταστική μορφή και ξεκίνησε την περιπλάνησή και τις απίθανες περιπέτειες. ( Η αλήθεια είναι πως είχε ερωτευτεί μια όμορφη χωριατοπούλα από το διπλανό χωριό, την Αλδόνθα, αλλά δεν της εξομολογήθηκε ποτέ τον έρωτά του. Για χάρη της εμπνεύστηκε την Δουλτσινέα για να έχει λόγο να «μάχεται»). Μια καυτή μέρα του Ιούλιου σκέφτηκε πως έπρεπε κάποιος να τον χρίσει ιππότη και να ολοκληρώσει την μεγάλη του αυτή επιθυμία του. Ωστόσο η ζέστη τον έκανε να παραληρεί ή μήπως η φαντασία του ώστε το χάνι που βρέθηκε στο δρόμο του εκείνος το είδε σαν κάστρο πελώριο με πολεμίστρες και πύργους. Και τάφρο και όμορφες κοπέλες στην πύλη του …είδε! Και ο άρχοντας που εκείνος φανταζόταν δεν ήταν άλλος από τον ίδιο τον πανδοχέα που ο Αλφόνσο του ζήτησε να κάνει εκείνος την «τελετή». Κι έτσι έγινε ο  Δον Κιχώτης ντε λα Μάντσα.  

Πολλοί τον περάσανε για τρελό αφού ζητούσε πάντα να του συμπεριφέρονται σαν να ήταν  ο πιο σπουδαίος ιππότης που είχαν δει. Η πρώτη του περιπέτεια ήταν η διάσωση ενός νέου που τον κακομεταχειριζόταν το αφεντικό του επειδή δεν πρόσεχε τα πρόβατα. Στην δεύτερη μπλέχτηκε σε ένα καυγά με δυο πραματευτάδες που το ξυλοκόπησαν άγρια και ευτυχώς που τον αναγνώρισε ένα περαστικός χωριανός του, τον μάζεψε και τον κουβάλησε πίσω στο χωριό του. Εκεί τον φροντίζουν η ανιψιά και η γριά οικονόμος του. Ήρθαν κι οι δυο φίλοι του να τον δουν και θεώρησαν πως για όλες του τις περιπέτειες έφταιγε το διάβασμα και τα βιβλία του. Έτσι έκαψαν όλα τα ιπποτικά βιβλία του και έκτισαν μια πόρτα στη βιβλιοθήκη του κι όλα…εξαφανίστηκαν. Όμως ο Ιππότης μας δεν το έβαλε κάτω. Συνέχισε να σκέφτεται όπως τα παραμύθια και να καταστρώνει τις νέες του περιπέτειες. Μάλιστα επίσεισε έναν φτωχό χωρικό να γίνει ιπποκόμος του. Ο Σάντζο Πάντσα αν και καλός οικογενειάρχης και άνθρωπος με πολλές υποχρεώσεις ακολούθησε τον Δον Κιχώτη μιας και ο ιππότης τον έπεισε  πως θα τον κάνει κυβερνήτη στο πρώτο νησί που θα κατακτούσε. Η Τερέζα η γυναικά του Σάντζο Πάντσα έκλαιγε απαρηγόρητη την ώρα που ο άνδρας της απομακρυνόταν καβάλα στον γάιδαρο του. Η μεγάλη περιπέτεια των δύο ανδρών ξεκινά με το μυαλό του Δον Κιχώτη στην όμορφη Δουλτσινέα που επειδή δεν είχε συναντήσει ποτέ θεώρησε  πως ένας μάγος την κρατούσε αιχμάλωτη για αυτό δεν την είχε γνωρίσει ακόμη.

Μίαν αυγή φτάσανε κοντά σε έναν τόπο που φαίνονταν  από μακριά ένα σωρό ανεμόμυλοι. Ο Δον Κιχώτης ρίχτηκε σε μάχη μαζί τους θεωρώντας τους γίγαντες. Την επόμενη στιγμή ο Σάντζο έκπληκτος κοίταζε πως μέσα σε ελάχιστα λεπτά ο αφέντης του σωριαζόταν στη γη πετάμενος από την φτερωτή ενός από τους ανεμόμυλους. Όσο κι αν πληγώθηκε ο ατρόμητος φαντασιόπληκτος ιππότης δεν άλλαξε την πίστη του ούτε την ψυχή του. Όσο και αν του έλεγε ο Σάντζο πως δεν υπήρξαν γίγαντες αλλά ανεμόμυλοι ο Δον Κιχώτης έπλαθε τις δικές του ιστορίες για να τον μεταπείσει. Και αφού έσπασε το κοντάρι του, η πρώτη του απώλεια στο «πεδίο της μάχης »έφτιαξε ένα άλλο από ένα μεγάλο κλαδί βελανιδιάς που βρήκε στο δάσος που διανυκτέρευσαν. Κι ύστερα  συνάντησαν ένα κοπάδι πρόβατα θεωρώντας τα πολεμιστές με λευκές πανοπλίες. Ρίχτηκε και σε αυτή τη παράλογη και φανταστική μάχη κερδίζοντάς ένα σωρό πληγές από πέτρες των βοσκών που προσπαθούσαν να προφυλάξουν τα ζώα τους. Τότε αποκτά και το παρατσούκλι ο Ιππότης της Ελεεινής  Μορφής από τον Σάντσο και πολύ του άρεσε του Δον Κιχώτη γιατί το θεώρησε πως ήταν βγαλμένο από τα βιβλία. Ακολουθήσε εκείνη η συνάντηση με τον μπαρμπέρη που φορούσε μια τσίγκινη λεκάνη ξυρίσματος στο κεφάλι του για να προστατευτεί από τον ήλιο κι ο Δον Κιχώτης τη νόμισε για χρυσή. Οι περιπέτειες συνεχίστηκαν και πάντα έληγαν άδοξα αλλά αφήνοντας στον Δον Κιχώτη μια γλυκιά γεύση πως πάντα έκανε το καλό.

Αν θέλετε κι  εσείς να γνωρίσετε τον γενναίο και θαρραλέο Ιππότη, τον αγαθό Σάντζο Πάντσα, τον Σαμψών Καράσκο, την Δούκισσα Ισαβέλλα, το «μαγικό ξύλινο άλογο», τον Ιππότη της Λευκής Σελήνης, την πριγκίπισσα Μαϊμουδόνα -  Δωροθέα, απλά ψαξτε και διαβάστε τούτο το δίτομο έργο που ‘ναι γεμάτο περιπέτειες, όνειρα, αλήθειες και ψέματα μα πάνω από όλα είναι γεμάτο με ευγένεια, θάρρος και δύναμη που ζουν τα νιάτα, η ζωή και η ακούραστη ψυχή του ανθρώπου.

Οι αναλύσεις του κλασσικού πια αυτού μυθιστορήματος είναι αμέτρητες από τον 18^ο αιώνα και μετά. Εκατομμύρια αντίτυπα των εκδόσεων του έχουν πουληθεί σε ολόκληρο τον κόσμο και έχει μεταφραστεί σε περισσότερες από εξήντα γλώσσες

Στα ελληνικά υπάρχουν αρκετές εκδόσεις και πλέον μπορεί να διαβαστεί το έργο αυτό σε διασκευές ακόμα και από πολύ μικρά παιδιά.

Ξεχωρίσαμε και σας προτείνουμε :

Ο Πρώτος μου Θερβάντες Δον Κιχώτης, διασκευή : Κώστας Πούλος σε εικονογράφηση Βασίλης Γρίβας που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μεταίχμιο

https://www.metaixmio.gr

Δον Κιχώτης, Μιγκέλ Θερβάντες, διασκευή Μαρία Αγγελίδου σε εικονογράφηση του Σβετλίν από τις εκδόσεις Παπαδόπουλος (εξαντλημένο από το εκδότη)

Ζήσε όπως ο Δον Κιχώτης μια ελεύθερη διασκευή του έργου από τον Μάνο Κοντολέων σε εικονογράφηση του Βαγγέλη Παυλίδη από τις εκδόσεις Πατάκη : https://www.patakis.gr

Δον Κιχώτης, Μιγκέλ Θερβάντες, διασκευή Μαρία Δασκαλάκη, εικ :Θάνος Τσίλης, εκδ. Μίνωας : https://minoas.gr

Δον Κιχώτη είσαι εδώ; Αλέξης Κυριτσόπουλος, εκδ. Ίκαρος :https://ikarosbooks.gr/1041-don-kichoti-eisai-edo.html

Δον Κιχώτης, Σειρά : Κλασικά για μικρά παιδιά!

εκδόσεις Χάρτινη Πόλη : https://www.hartinipoli.gr/el/paidika/paidiki-logotehnia/don-kihotis#summary

Δον Κιχώτης ή ο ιππότης που βγήκε από τα βιβλία για να αλλάξει τον κόσμο, Αντώνης Παπαθεοδούλου, εικ :Ίρις Σαμαρτζή, εκδ. Παπαδόπουλος:https://www.epbooks.gr

Όποιο κι αν διαλέξετε ένα πράγμα να θυμάστε που υπάρχει άφθονο στον Δον Κιχώτη:

Να ζείτε γεμάτοι με όνειρα και φαντασία!

"Πήραν το δρόμο τους κουβεντιάζοντας, όταν είδαν στον κάμπο καμιά τριάντα με σαράντα ανεμόμυλους. Ο Δον Κιχώτης, μόλις τους αντίκρισε, είπε στον ιπποκόμο του:

- Η τύχη οδηγεί τα βήματά μας. Βλέπεις εκεί φίλε μου Σάντσο Πάντσα, τριάντα, ίσως και λιγότερους, τεράστιους γίγαντες που ενάντια τους θα πολεμήσω και θα τους πάρω τη ζωή;

- Μα ποιους γίγαντες; είπε ο Σάντσο.

- Εκείνους εκεί κάτω, δεν βλέπεις; απάντησε ο αφέντης του, , μερικοί μάλιστα έχουν χέρια μακριά ίσαμε δυο λεύγες.

- Κοιτάξτε αφέντη μου, - παρατήρησε ο Σάντσο – εκείνα εκεί κάτω που φαίνονται έτσι δεν είναι γίγαντες, αλλά ανεμόμυλοι, και αυτά που μοιάζουν με χέρια είναι τα φτερά του που, καθώς ο άνεμος τα γυρίζει, κάνουν τη μυλόπετρα να αλέθει.

- Πώς φαίνεται ότι δεν έχεις ιδέα από περιπέτειες! Αυτοί εκεί είναι γίγαντες και, αν φοβάσαι, πήγαινε στην άκρη να προσευχηθείς, όσο θα δίνω την άνιση μάχη ενάντια τους."