Ο Καθρέφτης*…στα παραμύθια του Σαββάτου!

Γράφει η Ελένη Μπετεινάκη

 «Ο Καθρέφτης» είναι ένα συμβολικό παραμύθι της Anna Höglund που πραγματεύεται πολύ σπουδαία ζητήματα χωρίς διδακτισμό. Η μοναξιά, ο φόβος, η αυτογνωσία, η ενηλικίωση, η τόλμη, η κατάργηση στερεοτύπων, η ευφυΐα, η ανάγκη για επιβίωση  και η δύναμη της εσωτερικής ωρίμανσης παρουσιάζονται στη ροή της αφήγησης μέχρι το τελικό της στάδιο.

Η ιστορία παρουσιάζει ένα κορίτσι που ζει απομονωμένο με τον πατέρα του, έναν ιππότη. Όταν εκείνος φεύγει για να αντιμετωπίσει έναν γίγαντα που πετρώνει τους ανθρώπους, το παιδί μένει μόνο. Η αναμονή, η απουσία και η αβεβαιότητα το αναγκάζουν να εγκαταλείψει την παθητική στάση και να αναλάβει δράση. Ξεκινά έτσι ένα ταξίδι αναζήτησης και προσωπικής δοκιμασίας.

Ένα παραμύθι γεμάτο συμβολισμούς, πλούσιο σε εικόνες (η εικονογράφηση είναι της ίδιας της συγγραφέα)  και περιγραφές που δημιουργούν ατμόσφαιρα μυστηρίου και έντονης εσωτερικής αναζήτησης. Η διαφορά του από τα κλασσικά παραδοσιακά παραμύθια είναι πως ο ήρωας δεν σώζεται από ένα δυνατό άνδρα αλλά από ένα παιδί που δεν χρησιμοποιεί όπλα, αλλά μονάχα έναν καθρέφτη και καταφέρνει  με την εξυπνάδα του να νικήσει ένα «γίγαντα».

Δυνατή η σκηνή που ο γίγαντας βλέποντας τον εαυτό του στο καθρέφτη δεν μπορεί  να αντέξει την εικόνα του και γίνεται ο ίδιος πέτρα ενώ μέχρι εκείνη την στιγμή το δικό του βλέμμα έκανε πέτρα όποιον κοιτούσε.

Το βιβλίο απευθύνεται τόσο σε παιδιά όσο και σε ενήλικες, καθώς επιτρέπει πολλαπλές αναγνώσεις. Για τα παιδιά είναι μια ιστορία περιπέτειας και θάρρους· για τους ενήλικες αποτελεί αλληγορία για την προσωπική εξέλιξη και την ανάγκη συμφιλίωσης με τον εαυτό μας.

Άλλο δυνατό σημείο του παραμυθιού ο πατέρας-ιππότης που φεύγει να λύσει το πρόβλημα αλλά  αποτυγχάνει, παρότι διαθέτει όπλα, εμπειρία και δύναμη. Το κορίτσι, που δεν είναι τυχαίο πως δεν ξέρουμε το όνομά του, όπως άλλωστε και όλων των ηρώων που αποκαλούνται με βάση την ιδιότητα ή την ηλικία τους,  πετυχαίνει την νίκη  επειδή χρησιμοποιεί σκέψη, ευρηματικότητα και συναισθηματική ωριμότητα. Η αλλαγή αυτή συμβολίζει την προσωπική ανάπτυξη και την ενηλικίωση. Το μικρό κορίτσι μαθαίνει να αντιμετωπίζει τον φόβο, αν και νιώθει μόνο του. Δεν σταματάει, συνεχίζει το ταξίδι του,  παίρνει αποφάσεις και στηρίζεται στο μυαλό και στις δικές του δυνάμεις.. Η αγάπη του για τον πατέρα του το  ωθεί να αναλάβει δράση. Μέσα από αυτή τη διαδρομή κατακτά την ανεξαρτησία και την προσωπική του δύναμη.

Τι συμβολίζει ο γίγαντας; Τον φόβο, την καταπίεση, την μοναξιά, την ψυχική ακαμψία αλλά συχνά και τις σκοτεινές πλευρές που έχουν οι άνθρωποι.

Ο Καθρέφτης πάλι μπορεί να συμβολίζει την αλήθεια μας, την αναμέτρηση με τον εαυτό μας, την αυτογνωσία μας. Το κορίτσι κοιτάζεται συχνά στον καθρέφτη όταν μένει μόνο του. Έτσι προσπαθεί να διατηρήσει επαφή με τον εαυτό του και να απομακρύνει τον φόβο.  Τελικά ο καθρέφτης θα δώσει ιδέα και δύναμη  ώστε να  γίνει  το μέσο για να νικηθεί ο γίγαντας.

Η πέτρα σαν σκληρό και άκαμπτο υλικό ίσως να συμβολίζει στην ιστορία μας την συναισθηματική παγίδευση, τον φόβο που σταματάει κάθε κίνηση και την απώλεια της ελευθερίας. Πόσες φορές έχουμε ακούσει την φράση : Η ψυχή του είναι σκληρή σαν πέτρα!

Κι η  θάλασσα λειτουργεί σαν σύμβολο στο παραμύθι μας. Συμβολίζει το άγνωστο, την μετάβαση σε μια νέα κατάσταση και τις δοκιμασίες που περνάμε μέχρι να γαληνέψουμε. Στην ιστορία μας το κορίτσι αφήνει την ασφάλεια του σπιτιού και του νησιού της νησί και περνά μέσα από το σκοτάδι σε μια  νέα πραγματικότητα, δηλαδή στην ενηλικίωση.

Ακόμα και το μικρό κερί αποτελεί ένα ακόμη σύμβολο, εκείνο της ελπίδας, της αναμονής , της σύνδεσης με τον πατέρα αλλά και της επιθυμίας της επιστροφής. Όταν το κερί σβήνει, τελειώνει η παθητική αναμονή. Το κορίτσι αποφασίζει να δράσει. Η γριούλα, επίσης χωρίς όνομα, είναι ο βοηθός στο παραμύθι… Συμβολίζει την γνώση, την εμπειρία, την μητρική στοργή και αγάπη και την συμβουλή για αν μπορέσει να ανταπεξέλθει το κορίτσι στην πιο δύσκολη δοκιμασία.

Ο πατέρας  μπορεί να έχει το κλασσικό πρότυπο ηρωισμού στα μάτια του κοριτσιού, που τον ονομάζει από την αρχή Ιππότη, όμως στο παραμύθι αποτυγχάνει να νικήσει τον γίγαντα κι ο λόγος  είναι καθαρά η έλλειψη ευελιξίας και αυτογνωσίας.

Τέλος η ομπρέλα συμβολίζει την προστασία, την σοφία, την καθοδήγηση και τα εφόδια που αποκτά κανείς στην πορεία της ζωής του. Δεν είναι όπλο επίθεσης αλλά μέσο άμυνας και επιβίωσης.

Εντυπωσιακή εικονογράφηση από την Anna Höglund( εικονογράφος και συγγραφέας)με τόνους γκρίζου και μαύρου με ιδιαίτερο στίγμα στο κόκκινο φόρεμα του κοριτσιού που επίσης μπορεί να  συμβολίζει την χαρά, το πάθος  αλλά και το πέρασμα από την παιδική ηλικία στην εφηβεία ( έμμηνος ρήση) και εντέλει στην ενηλικίωση.

Τελικά αυτό το βιβλίο είναι ένα μάθημα ζωής και επιβίωσης. Ένα πολυεπίπεδο παραμύθι και διηλικιακό για την  μοναξιά, την αναζήτηση ταυτότητας, την υπέρβαση του φόβου και τη σημασία του να μπορούμε να κοιτάζουμε τον εαυτό μας κατάματα.

Ψάξτε το  και μαγευτείτε με την απλότητα και τα βαθιά του νοήματα!

*Ο Καθρέφτης, Anna Hoglund, εκδόσεις Πουά

https://pouabooks.gr/proionta/biblia/paidika/o-kathreftis/

 

Υ.Γ. Η Anna Höglund εμπνεύστηκε το παραμύθι της, ο Καθρέφτης, από το κλασικό παραμύθι Tripp, Trapp, Trull och jätten Dum-dum της Elsa Beskow.

Δημοσιεύτηκε στο cretalive.gr στην στήλη Πολιτισμός :εδώ!

 

 

«Οι δασκάλες είναι πλάσματα που κατοικούν στα σχολεία»… στα Παραμύθια του Σαββάτου!

Γράφει η Ελένη Μπετεινάκη

Αν ρωτήσεις ένα μικρό παιδί να σου πει για την δασκάλα του, σίγουρα έχει να διηγηθεί πολλά πολλά πράγματα. Κι αν του ζητήσεις να σου πει πού μένει τότε σίγουρα θα εκπλαγείς. Γιατί τα περισσότερα παιδιά θεωρούν πως οι δασκάλες «είναι κάτι πλάσματα που κατοικούν στα σχολεία. Δημιουργούνται εκεί…φτιάχνονται από γράμματα, αριθμούς, χρώματα και γέλια παιδιών.»

Κι έχει πολύ ενδιαφέρον να διαβάσουμε το βιβλίο της Αναϊς Ζαφειροπούλου για να δούμε πως τα περισσότερα παιδιά κι ο ήρωας  του, ο Κωνσταντίνος, αυτό πιστεύουν και μερικά ακόμα  απίθανα αλλά πολύ φυσιολογικά για αυτά πράγματα. Σίγουρα δεν τρώνε, ούτε πίνουν νερό ποτέ ,αφού σπανια τις βλέπουν να κάνουν κάτι τέτοιο. Όσο για τον καφέ τους,  δεν τελειώνει ποτέ. Μάλλον μένουν για πάντα στο σχολείο, δεν έχουν κανέναν δικό τους να τους περιμένει, ζουν πολλά χρόνια και ίσως γεννήθηκαν στα αρχαία χρόνια, με τόσα παράξενα που γνωρίζουν.

Ώσπου μια μέρα ο Κωνσταντίνος την συνάντησε σε ένα κατάστημα παιχνιδιών. Η έκπληξη του ήταν τόσο μεγάλη που του κόπηκε η φωνή. Κι ύστερα τον πλημμύρισαν παράξενες σκέψεις και χάθηκε μέσα τους τελείως. Το χειρότερο πάντως ήταν πως μαζί της είχε κι ένα κοριτσάκι που την φώναζε «μαμά».

Η συνέχεια; Συναρπαστική!

Ένα βιβλίο γεμάτο χιούμορ, αληθινά συναισθήματα και σκέψεις που όσοι από μας είμαστε εκπαιδευτικοί, τα έχουμε βιώσει. Για ένα παιδί που ο εγωκεντρισμός του δεν το αφήνει να σκεφτεί πέρα από τον μικρόκοσμό του, ο δάσκαλος, που είναι μόνο δικός του, δεν μπορεί να υπάρχει έξω από το σχολείο. Η Αναϊς Ζαφειροπούλου με τόσο εύστοχο, τρυφερό και ξεκαρδιστικό τρόπο περιγράφει με αρκετή  δόση φαντασίας μια τέτοια συνθήκη.

Ένα μικρό παιδί, προσχολικής ή πρώτης σχολικής ηλικίας θεωρεί την δασκάλα του το πιο κοντινό του άτομο μετά την μητέρα του και δένεται τόσο μαζί της που η οποιαδήποτε νέα κατάσταση μπορεί να του δημιουργήσει άγχος. Ο μικρός Κωνσταντίνος μετά  το πρώτο σοκ όταν ανακαλύπτει πως η δασκάλα του έχει ζωή και έξω από την τάξη, αρχίζει να φοβάται μήπως δεν επιστρέψει στο σχολείο την άλλη μέρα. Έχει ανάγκη να νιώσει σιγουριά, εμπιστοσύνη και σταθερότητα  και αυτά τα συναισθήματα μας δίδονται στη ιστορία της Αναϊς, όταν ο μικρός μαθητής ξαναβλέπει την δασκάλα του, με το γνωστό της ύφος, χαμόγελο  και ντύσιμο στην τάξη.

Ο Βασίλης Κουτσογιάννης με την υπέροχη εικονογράφησή του, ακουμπά την παιδική ψυχή στο έπακρο δίνοντας κάθε συναισθηματική έξαρση στη σωστή της διάσταση με τα πινέλα του, δημιουργώντας επίσης ένα δικό του εικονικό σύμπαν που δένει απόλυτα με την χαρισματική ιστορία της Αναϊς Ζαφειροπούλου.

Ένα βιβλίο για μικρά παιδιά και για ενήλικες που κάποτε ήταν παιδιά και έχουν νιώσει όλα τα συναισθήματα του μικρού Κωνσταντίνου.

Διαβάστε ένα μικρό απόσπασμα στο παρακάτω Link :

*Οι δασκάλες είναι πλάσματα που κατοικούν στα σχολεία, Αναϊς Ζαφειροπούλου, εικ: Βασίλης Κουτσογιάννης, εκδ. Ίκαρος  https://ikarosbooks.gr/1371-oi-daskales-einai-plasmata-poy-katoikoyn-sta-scholeia.html?srsltid=AfmBOopihgnHzzyFTAk6hGrRVIOWvvT6h-p5Gc1rGnJ3ACTaW2yccHK7

Δημοσιε΄θτηκε στο Cretalive.gr στις 4 Απριλίου 2026 :εδώ!

Το βήμα που μπορώ!* … στα Παραμύθια του Σαββάτου!

 

Γράφει η Ελένη Μπετεινάκη

Ένα μικρό αγόρι που μπορεί να είναι το δικό σου παιδί, ή το παιδί μιας φίλης σου, είναι ο πρωταγωνιστής της ιστορίας της Φρόσως Φωτεινάκη. Ένα αγόρι που στο σχολείο δεν θέλει να  παίξει με τα άλλα παιδιά στην αυλή. Αισθάνεται μοναξιά και φόβο και του λείπει απίστευτα πολύ η μαμά του. Αγχώνεται συχνά όταν οι άλλοι τον κοιτούν, ειδικά όταν σκοντάφτει. Σκέφτεται πως μπορεί να τον κοροϊδεύουν. Και τα διαγωνίσματα στο σχολείο τον τρομάζουν. Εφιάλτες εμφανίζονται με μιας. Και τα παιδικά πάρτι τον φοβίζουν. Προτιμά κάτι τέτοιες στιγμές να γινόταν αόρατος. Βουνό για εκείνον κάθε τι που είναι καινούργιο. Άγχος για κάθε αποχωρισμό από την μαμά και τον μπαμπά, είτε λίγων ωρών ή και ημερών, αν φύγουν ταξίδι μακρινό.

Όμως σε αυτές τις δύσκολες ώρες στην καθημερινότητα του, στον φόβο, το άγχος, τη μοναξιά του μια φωνή εσωτερική του δίνει κουράγιο, δύναμη, άλλη οπτική γωνία και θάρρος να προσπαθήσει λίγο, ένα βήμα, όσο μπορεί …

Κι εκεί είναι πάντα το μυστικό. Στο μπορώ. Στο όσο. Στην πίστη. Στην αποδοχή της αδυναμίας που αμέσως γίνεται δύναμη.

Ένα πολύ ιδιαίτερο και ενδιαφέρον βιβλίο που θα αποτελέσει εργαλείο για γονείς, εκπαιδευτικούς και ανθρώπους που διαχειρίζονται καταστάσεις παιδικού άγχους, φόβου και άλλων συναισθηματικών διακυμάνσεων.
 

Η Φρόσω Φωτεινάκη σαν ψυχολόγος και ψυχοθεραπεύτρια η ίδια, ξέρει πολύ καλά να διαχειρίζεται τέτοιες φοβικές και αγχώδεις καταστάσεις. Σ αυτό το βιβλίο, μάς παρουσιάζει μια ιστορία που μπορούμε να δούμε σε κάποια σημεία της και τον δικό μας εαυτό, να ανατρέξουμε στην παιδική μας ηλικία και να θυμηθούμε περιστατικά που φόβιζαν κι εμάς. Θα μας βοηθήσει να αντιμετωπίσουμε τους σημερινούς φόβους των παιδιών μας, να καταλάβουμε και να τα καθοδηγήσουμε.

Το παιδικό άγχος είναι πολύ συχνό φαινόμενο της εποχής μας και ολοένα αυξάνεται ακόμα και στις πολύ μικρές ηλικίες. Πέρα από τα σημάδια των καιρών, η αλήθεια είναι πως τα παιδιά καλούνται σήμερα περισσότερο από ποτέ να διαχειριστούν πολλά θέματα παραπάνω των δυνατοτήτων τους.  Οι γονείς που συχνά λείπουν λόγο πολύωρης εργασίας, οι καθημερινές τους υποχρεώσεις που ολοένα και αυξάνονται δημιουργούν καταστάσεις άγχους.  Για να  προσθέσουμε απώλειες, αλλαγές σπιτιού, πόλης, σχολείων, σωματική διάπλαση, έλλειψη αυτοπεποίθησης, απόρριψη,φόρτος εξωσχολικών δραστηριοτήτων, αυξάνουν τον φόβο και δημιουργούν πολλές συναισθηματικές διακυμάνσεις.

Η ουσιαστική βοήθεια, η δική μας,   είναι εκείνο το μικρό ταρακούνημα ή εφησυχασμός του «εγώ, είμαι εδώ» και της ενθάρρυνσης του «όσο  μπορείς».

Όλα τούτα γραμμένα απλά, καθημερινά, σε μια ιστορία που θα μας αγγίξει όλους. Γιατί αυτή η ιστορία είμαστε εμείς, τα παιδιά μας, τα δικά μας άγχη και η δική μας δύναμη.

Ένα βιβλίο γεμάτο συναισθήματα, θετικά, αρνητικά, θεραπευτικά…

Ένα βήμα τη φορά, ένα βήμα που μπορώ!

Παρότρυνση, εφησυχασμός, επικέντρωση στα θετικά στοιχεία του χαρακτήρα, ενίσχυση της αυτοπεποίθησης και στήριγμα διακριτικό.

Πολύτιμη η βοήθεια της οικογένειας, του εκπαιδευτικού, του φροντιστή.

Μια μικρή αλλαγή φέρνει πάντα κάτι μεγάλο.
Ένα πολύ φροντισμένο και καλαίσθητο βιβλίο που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Διόπτρα.

Ένα βιβλίο εικονογραφημένο από την Ντανιέλα Σταματιάδη όπως του πρέπει. Υπέροχες φιγούρες, και ζεστή παλέτα χρωμάτων, έντονη όπου χρειάζεται στις δυνατές του στιγμές.  Απίστευτη έκφραση προσώπων και κίνησης σωμάτων που πραγματικά «μιλούν». Η Ντανιέλα σε μια πολύ δυνατή, για μένα, εικονογράφηση, γεμάτη συμβολισμούς και συναίσθημα.

Εργαλείο για όλους τούτη η ιστορία, σας το έγραψα από την αρχή. Οδηγός ενθάρρυνσης, και συμπεριφοράς, λύσεων και ενδυνάμωσης.

Στο τέλος του βιβλίου θα βρείτε ένα πολύτιμο σημείωμα από την Φρόσω Φωτεινάκη για γονείς, εκπαιδευτικού και φροντιστές και  για θέματα όπως :

Τι είναι το άγχος και τις βασικές του κατηγορίες.

Πώς και ποιες είναι οι μορφές εκδήλωσης του παιδικού άγχους και πώς «το βήμα που μπορώ» θα φέρει τη λύση.

Σημαντικές προϋποθέσεις για να λειτουργήσουν τα βήματα της έκθεσης και πολύτιμες συμβουλές για όλους μας.

Ψάξτε το, πολύτιμο βιβλίο! :

*Το βήμα που μπορώ!, Φρόσω Φωτεινάκη, εικ: Ντανιέλα Σταματιάδη, εκδ. Διόπτρα

Ξεφυλλίστε εδώ μερικές σελίδες : https://www.dioptra.gr/vivlia/paidika/to-vima-pou-mporw?flipbook=open

Η τρομερή Μιράντα*...στα Παραμύθια του Σαββάτου!

5^η ημέρα του Δεκέμβρη!

Γράφει η Ελένη Μπετεινάκη

Ο Δεκέμβριος λένε πως είναι ο Πατέρας των Παραμυθιών! Γι αυτό κι εμείς θα σας παρουσιάζουμε «Κάθε μέρα κι ένα βιβλίο», στη στήλη των Παραμυθιών του Σαββάτου, μέχρι την Πρωτοχρονιά.

*Η τρομερή Μιράντα, Θεοδώρα Κατσιφή, εικ: Πετρούλα Κρίγκου, εκδ. Μικρή Σελήνη

Έχετε ποτέ αναρωτηθεί αν μπορεί κάποιος να ζει μέσα σε μια ντουλάπα; Που δεν τον έχει δει ποτέ κανείς αλλά υπάρχει; Πόσο κρύα, σκοτεινή, απρόσωπη και τρομακτική είναι η ζωή εκεί; Κι  ο λόγος που δεν μπορεί να βγει έξω είναι  ένα πλάσμα, ανθρώπινο, που μπαινοβγαίνει συνέχεια στο υπνοδωμάτιο και ακούει στο όνομα Μιράντα. Έτσι μένει στρυμωγμένο και μοναχό όλη μέρα. Αλλά και την νύχτα πάλι δεν μπορεί να βγει έξω γιατί η Μιράντα ξεσηκώνει τον ΄κόσμο με φωνές και κλάματα. Τότε έρχονται δυο ακόμα πιο τρομερά γιγάντια πλάσματα που ακούνε στο όνομα «Μαμά» και «Μπαμπάς» και …τέλος η έξοδος.

Η Μιράντα νομίζει πως μέσα στην ντουλάπα της κατοικεί ένα τέρας ή μπορεί να ζει και μέσα στην τσέπη της κόκκινης ζακέτας της. Τότε είναι που οι φωνές και τα κλάματα δυναμώνουν και η ντουλάπα κλειδώνεται αμετάκλητα. Έξοδος του «τέρατος», ΑΔΥΝΑΤΗ!

Η συνέχεια στο πολύ ευρηματικό και υπέροχο βιβλίο της Θεοδώρας Κατσιφή. Μια ιστορία για τους φόβους των μικρών παιδιών, το άγνωστο, το σκοτάδι, τα τέρατα και όλα όσα δεν το αφήνουν να ησυχάσει την νύχτα.

Μια πρότυπη ιδέα της συγγραφέως, που δίνει μια άλλη διάσταση στις φοβίες. Προσωποποιεί τον συγκεκριμένο «Φόβο», του δίνει ομιλία και σκέψη, παραμένει αόρατος βέβαια,  αλλά μας τον παρουσιάζει με τα δικά του συναισθήματα. Και το απίθανο; Κι αυτός νιώθει «Φόβο»! Έξυπνο τέχνασμα,  που διαβάζοντας την ιστορία σε ένα  παιδί, σίγουρα αποκτά ένα πολύ ιδιαίτερο ενδιαφέρον.

Η παρέμβαση των γονέων κρίνεται απαραίτητη και καταπραΰνει την όποια ένταση, παρουσιάζοντάς την αόρατη «ύπαρξη», προϊόν της φαντασίας. Δίνοντας την μαγική λέξη «Υπερδύναμη» κινητοποιεί τις αντιστάσεις και την δύναμη της σκέψης του παιδιού… Κι έτσι γίνεται πολύ πιο εύκολη η αντιμετώπιση του όποιου φόβου.

Αποδοχή, συμφιλίωση, φαντασία και συναίσθημα : Οι λέξεις κλειδιά της ιστορίας!

Πολύ ιδιαίτερο και δυνατό βιβλίο που προτείνεται στα καλύτερα του είδους του για τα συναισθήματα και τις φοβίες. Δεν παραλείπουμε ποτέ την επίσης ευρηματική σύλληψη της ιδέας των εικόνων της Πετρούλας Κρίγκου που κάνει το βιβλίο ακόμα πιο εντυπωσιακό. Με το ιδιαίτερο στυλ της αποτυπώνει τους ήρωες με έντονα χρώματα και φιγούρες που δεν ξεχνιούνται.

Να το ψάξετε γονείς και δάσκαλοι. Τροφή για σκέψη και πολλών δραστηριοτήτων.

Δείτε το εδώ: https://mikriselini.gr/product/tromeri-miranta/

Χρατς, χρουτς, πιπ, πλουφ! ...στα Παραμύθια του Σαββάτου!

 

Γράφει η Ελένη Μπετεινάκη

Ο Ζερόμ είναι ένα βατραχάκι που φοβάται πολύ την νύχτα. Είναι ώρα να πάει για ύπνο. Αρχίζει με αργούς ρυθμούς όλη την διαδικασία μαζί με την μαμά του. Να βεβαιωθεί πως η πόρτα είναι κλεισμένη καλά, να πλύνει χέρια, δόντια ,πρόσωπο και αφού βάλει τις πιτζάμες του, έρχεται η ώρα της καληνύχτας. Ο μπαμπάς θα του διαβάσει ιστορία και η μαμά θα τον καληνυχτίσει με αγκαλιές και φιλιά. Αμέσων μετά που θα φύγουν αρχίζουν τα παράξενα…

Το σκοτάδι απλώνεται και μαζί του ο φόβος του Ζερόμ γιγαντώνεται. Και τότε ακούει εκείνους τους παράξενους θορύβους: «Χρατς, χρουτς,πιπ, πλουφ»

Τι είναι όλα αυτά που ακούγονται; Ήχοι της νύχτας; Κάποιος είναι κάτω από το κρεβάτι; Μήπως έξω από το δωμάτιο του; Πως θα το ανακαλύψει;

Η μαμά κι ο μπαμπάς τι κάνουν για αυτό;

Θέλετε κι εσείς να μάθετε την συνέχεια; Θα διαβάστε όλη την ιστορία και θα το ανακαλύψετε.

Μια ιστορία για τους φόβους των μικρών παιδιών και πως μπορούν να τους αντιμετωπίσουν και να τους ξεπεράσουν. Θέμα καθημερινότητας οι φοβίες σε νεαρές ηλικίες μαζί με τους εφιάλτες και πολύ δύσκολο. Η συγγραφέας του βιβλίου,  Kitty Crowther, μάς δίνει μια διάσταση πολύ λογική και πραγματοποιήσιμη.  

Για να μην φοβάσαι κάτι (στην προκείμενη περίπτωση το σκοτάδι, την νύχτα και τους άγνωστους θορύβους) πρέπει να ανακαλύψεις από που προέρχονται. Με απλό και κατανοητό τρόπο το καταφέρνει στην ιστορία του Ζερόμ και όλη η νύχτα κυλάει μέσα στην ηρεμία. Έχουν ανάγκη τα παιδιά από αληθινές απαντήσεις, από βιωματική προσέγγιση, ενθάρρυνση και να νιώσουν ασφάλεια. Τότε αφήνονται και οι δυσκολίες εξαφανίζονται.

Υπέροχη εικονογράφηση από την ίδια της συγγραφέα που θυμίζει ταινία μικρού μήκους με πολύ ιδιαίτερα σκίτσα που θα αγαπήσουν τα παιδιά.

Δείτε εδώ ένα απόσπασμα και αναζητείστε το στα βιβλιοπωλεία: https://www.martis.gr/shop/xrats-xrouts-pip-plouf/

**Χρατς, χρουτς, πιπ, πλουφ! Kitty Crowther, (Μετάφραση: Μυρσίνη Γκανά) εκδόσεις Μάρτης

Δημοσιεύτηκε στο Cretalive.gr στις 16 Νοεμβρίου 2024 :εδώ!

Κι όμως με πειράζει*… στα Παραμύθια του Σαββάτου!

Γράφει η Ελένη Μπετεινάκη

Τον γνωρίζετε τον Βλαδίμηρο; Έναν νεροβούβαλο πολύ εργατικό, ήσυχο και συνεπή στη δουλειά του; Αυτός λοιπόν ο ήρωας του βιβλίου της Βέρας Πρατικάκη, μια μέρα που επέστρεφε στο σπίτι του από την συνηθισμένη του διαδρομή, συνάντησε στο δρόμο του, έναν  παλιό μικροσκοπικό συμμαθητή του μαζί με  όοοοολη του την οικογένεια. Ήταν μοιραίο από εκείνη την στιγμή να εισχωρήσουν απρόσκλητοι στη ζωή του.  Ο Μήτσος, ο κούκος, ο παλιός συμμαθητής, είχε αυτό  το τεράστιο σόι, και χωρίς καν να το πολυσκεφτεί αυτοπροσκαλέστηκε στο σπίτι του Βλαδίμηρου για να …στεγνώσουν, όλοι μαζί. Ο Βλαδίμηρος με περισσή ευγένεια , δέχτηκε την νέα αυτή κατάσταση για να μην φανεί αγενής στον παλιό του φίλο και η πομπή ξεκίνησε για το σπίτι. Και τότε αρχίσαν τα παράξενα. Τα μικρά του Μήτσου κουράστηκαν και ποιος τα μετέφερε στην πλάτη του; Ο Βλαδίμηρος!

Και φτιάνοντας πια στο σπίτι του, ο Μήτσος ζήτησε χυμό για εκείνον και τα παιδιά του, μετά κάτι φαγώσιμο και την συνέχεια, φανταστείτε την! Βολευτήκαν μια χαρά στο σπίτι του Βλαδίμηρου και αποφάσισαν να περάσουν εκεί και την νύχτα τους και μάλιστα στο ίδιο του το κρεβάτι.

Ο καημένος ο Βλαδίμηρος από φόβο μήπως τον πουν αγενή, στριμμένο, ακατάδεκτο, και αφιλόξενο υποχωρούσε σε κάθε πρόταση και επιθυμία του Μήτσου αλλά ένιωθε στην πραγματικότητα απογοητευμένος, κουρασμένος και πιεσμένος. Ο κόμβος έφτασε στο χτένι, όπως λέει κι ο σοφός λαός, όταν πια ζήτησαν να πάρουν αγκαλιά το ΔΙΚΟ του αρκουδάκι για να περάσει πιο ευχάριστα η νύχτα. Τότε σηκώθηκε, βγήκε από το σπίτι κι έτρεξε να βρει την Λαμπρινή, την φίλη την πυγολαμπίδα.

Κι επειδή οι πραγματικοί φίλοι είναι πάντα εκεί στα δύσκολα, στις κρίσιμες αποφάσεις και στην παρότρυνση, η Λαμπρινή του έδειξε τον τρόπο  να εκφράσει δυνατά και καθαρά τα δικά του θέλω!

Και διαβάστε τι έγινε στη συνέχεια στο βιβλίο!

Μια υπέροχη ιστορία της Βέρας Πρατικάκη, πρωτότυπη, ενδιαφέρουσα και άκρως …βοηθητική. Όλοι έχουμε βρεθεί σε πολύ δύσκολη θέση όταν οι άλλοι ξεπερνούν τα όρια και μας ζητούν πράγματα που δεν θέλουμε να κάνουμε.

Εμείς πάλι, από φόβο και ντροπή δίνουμε την συγκατάθεσή μας.  Συμβαίνει συχνά, να μην  καταλαβαίνουν πόσο μπορεί να μας ενοχλεί η συμπεριφορά τους ή πόσο φορτικοί μας  έχουν γίνει. Γι αυτό θα πρέπει να τους μιλήσουμε για τα δικά μα συναισθήματα, χωρίς ψέματα, υπεκφυγές αλλά με θάρρος και  τόλμη.  Πρέπει να διεκδικούμε τον χώρο μας κυριολεκτικά και μεταφορικά. Να σεβόμαστε και να προστατεύουμε τις δικές μας επιθυμίες, την δική μας ψυχική ισορροπία.

Ο φόβος της απόρριψης ή των λαθεμένων αντιλήψεων για χαρακτηρισμούς που μπορεί να μας προσάψουν οι άλλο, πολλές φορές μας οδηγεί στην καταπίεση και την απογοήτευση.

 

 Μιλώ, ζητώ, απαιτώ με ευγενικό τρόπο τα θέλω μου!

Η εικονογράφηση του Γιάννη Σκουλούδη αντιπροσωπευτικότατη, ζωντανή με υπέροχα σκίτσα και χρώματα. Θυμίζουν τα καρτούν στις παιδικές κινηματογραφικές ταινίες και θα ενθουσιάσουν – μαγνητίσουν τα παιδιά.

Ένα βιβλίο για τα συναισθήματα και τις επιθυμίες μας που αποτελεί εργαλείο στους εκπαιδευτικούς για συζητήσεις σε μια σχολική τάξη ( αλλά και στους γονείς στο σπίτι) :

ü  Για το που λέμε ΟΧΙ και πόσο συχνά!

ü  Για την αγάπη στον εαυτό μας

ü  Για το σωστό μοίρασμα

ü  Για την φιλία και τους πραγματικούς φίλους

ü  Για όλα τα συναισθήματα, θετικά και αρνητικά

Μπείτε εδώ και διαβάστε ένα μικρό απόσπασμα : https://www.psichogios.gr/el/ki-omws-me-peirazei.html?srsltid=AfmBOop78Sr28BhhWGOeeFzWeZGXnTslo3LpAQrmP2SOqnpnYmu4BjIb

Και αναζητήστε το σε όλα τα βιβλιοπωλεία!

*Κι όμως με πειράζει, Βέρα Πρατικάκη, εικ: Γιάννης Σκουλούδης, εκδ. Ψυχογιός

Φαντάσματα …στα Παραμύθια του Σαββάτου!

 Της Ελένης Μπετεινάκη*

Νέες ιστορίες, ασυνήθιστες με θέματα που αν και μπορεί να μας τρομάζουν τελικά μας γεμίζουν με πολλές ιδέες, μας αλλάζουν διάθεση και άποψη και μας κάνουν να αναρωτιόμαστε για τα αποδεκτά και μη….

Αχ! Φαντάσματα, Σοφιάννα Θεοφάνους, εικ :Zafouko Yamamoto, εκδ. Μικρή Σελήνη

Ένα βιβλίο….φανταστικό! Πως να μην είναι αφού σαν θέμα του έχει τα φαντάσματα; Η αλήθεια πως σαν το πρωτοείδα ένιωσα λίγο παράξενα. Μόλις όμως το άνοιξα πριν καλά καλά μπω στις ιστορίες του με τράβηξε η συμπαθητική μορφή του Τίμου. Ένα αγόρι εφτά χρόνων που δεν μιλάει πολύ αλλά έχει το μοναδικό χάρισμα να ακούει. Και να νιώθει και να βλέπει αυτά που οι άλλοι δεν τα καλοβλέπουν. Έτσι λοιπόν στο παλιό αρχοντικό που μένει με τους γονείς του ο Τίμος, έχει αυτήν την μοναδική ικανότατα να βλέπει, να ακούει, να συνυπάρχει, να μιλάει  και να έχει φίλους του τα πιο παράξενα φανταστικά αερικά, τα φαντάσματα. Και αυτούς τους φίλους του μας τους συστήνει έναν έναν η συγγραφέας του Τίμου και των φαντασμάτων. Η Σοφιάννα Θεοφάνους με στίχο έμμετρο και με απίστευτη φαντασία μας γνωρίζει την Μπέλλα τη Φαγού που έχει ένα Αχ… στην κάθε της κουβέντα. Μαγειρεύει πολύ και αργά τα βράδια, φαγητά που έχουν λάδι πολύ , τρώει πολύ και αγαπάει ιδιαίτερα τα ζαχαρωτά. Ο Λέων πάλι ο Νυσταλέος ότι και αν κάνει επειδή συνέχεια νυστάζει, ή σκουντουφλάει, ή τον βρίσκουν στις γωνιές του κήπου να κοιμάται. Μόνο τα πούλια, τα ζώα κι ο Τίμος τον βλέπουν βέβαια για να λέμε την αλήθεια. Ο Σάντυ ο Φοβιτσιάρης που κρύβεται συνεχώς μέσα σε μια πράσινη ντουλάπα έχει μια ιστορία ξακουστή από τον περασμένο αιώνα έναν λευκό χειμώνα, μια Παρασκευή και δεκατρείς του μήνα. Ακολουθεί η Λουλού η Λουσού  που ζούσε στο Παρίσι, κάποτε. Η Ρούθ η Αγγλίδα λαίδη που φοράει ένα δαντελωτό νυφικό, ο Γουίλαρντ ο Φοβέρας που φαίνεται αστείος πολύ στον Τίμο με την στολή του πειρατή, και πολεμάει στην μπανιερά του Αρχοντικού με ένα κίτρινο παπάκι και με το …καζανάκι. Η Μαργκώ η κακομαθημένη, ο Λίνος ο Γελαδερός, η Σάρα η βαρετή βαρόνη κι ίσως και κάνα δυο άλλα που κρύβονται όλη την ώρα. Μόνο που οι μεγάλοι δεν καταλαβαίνουν από αυτούς τους παράξενους συγκάτοικους κι ο μπαμπάς του Τίμου αποφασίζει μια μέρα πως δεν πάει άλλο και  θα φύγουν από το Αρχοντικό…. Κι ο Τίμος αλλά και οι παράξενοι φίλοι του στεναχωρήθηκαν πολύ μ’ αυτόν το χωρισμό!

Ένα βιβλίο πολύ διαφορετικό από τα συνηθισμένα. Ένα βιβλίο για ένα θέμα που δεν περιμένει κάποιος να το δει να είναι γραμμένο για παιδιά. Κι όμως θα έχει μια ξεχωριστή θέση στα αναγνώσματα και στα παιχνίδια των παιδιών. Ένα βιβλίο που απομυθοποιεί μια φοβία παιδιών και που λείπει από την παιδική θεματολογία των συγγραφέων. Λύκοι, μάγισσες, ξωτικά κι άλλα πολλά τρομακτικά  είναι παντού. Τα φαντάσματα τα «παιδικά» είναι άνθρωποι που έζησαν κάποτε και με πολύ φαντασία συνεχίζουν να … ζουν και να προκαλούν τρόμο χωρίς ποτέ κανείς να τα έχει δει.

Το βιβλίο είναι εξαιρετικά γραμμένο και με απίθανη εικονογράφηση από την Zafouko Yamamoto  που τα παιδιά το χαίρονται και νιώθουν υπέροχα στο τέλος του. Μάλιστα είναι μια εύκαιρα να διαβάσουν μια ιστορία( ή καλύτερα πολλές) που θα τα οδηγήσει σε νέα θεματολογία, σε ιστορικά γεγονότα ίσως, σε εποχές και ημερομηνίες που για τους μεγάλους είναι γεμάτα προκαταλήψεις.

Ένα βιβλίο που μπορεί να δουλευτεί όχι μόνο επετειακά σε μια τάξη ( Halloween – Απόκριες) αλλά και για να γίνε ερέθισμα να μιλήσουμε για τις σκιές, τα ατυχήματα, την απώλεια και τα ιδιαίτερα χαρίσματα ενός παιδιού – μεγάλου. Για την μοναξιά μιλάει πολύ το βιβλίο, για τη φιλία, για την ανάγκη να ακουστεί κάποιος.

Εμείς φτιάξαμε ολόκληρη παράσταση με φαντασματάκια όλο γλύκα, σαν να παίξαμε θέατρο σκιών. Γελάσαμε πολύ γιατί καθένα είχε και μια ιστορία να πει κι έτσι ένας φόβος μας που ήταν το φάντασμα έγινε στο τέλος… αλοιφή κι εξαφανίστηκε!

Για παιδιά από 5 χρονών …

Δημοσιεύτηκε στο cretalive.gr στις 25 Ιανουαρίου 2020 :https://www.cretalive.gr/politismos/ta-paramythia-toy-sabbatoy-163

#Byrakiflavor  #Costis.patiserrie  # Cretalive.gr

                                                                                

Το βιβλίο των φόβων και πώς να τους εξαφανίσετε* …στα Παραμύθια του Σαββάτου!

Της Ελένης Μπετεινάκη

Προειδοποίηση: Ουδεμία ευθύνη φέρουμε σε περίπτωση που ένας ή περισσότεροι φόβοι σας εξαφανιστούν!

Καταπληκτική εκκίνηση για μια ιστορία. Όπως καταλάβατε μόλις μπήκαμε στο σωστό βιβλίο που θα … εξαφανίσει τους φόβους μας. Αλήθεια; Τι υπέροχη αίσθηση να νιώθεις ξαφνικά και μέσα σε μια στιγμή ανάλαφρος ή και ελεύθερος. Ή μήπως όχι;

Ο ήρωάς μας κάνοντας  το ντεμπούτο του, παρουσιάζεται σαν μάγος που υπόσχεται πως θα εξαφανίσει όλους τους φόβους. Αναρωτιέται κι ο ίδιος και ξεκινά με τις συνηθισμένες ερωτήσεις. Πρώτα από όλα μας ρωτάει αν φοβόμαστε τις αράχνες, μετά τα φαντάσματα, το σκοτάδι, την  πελώρια και πανύψηλη σκάλα και  τα πράγματα σοβαρεύουν σαν σκεφτούμε πως μπορεί να χάσουμε το αγαπημένο μας αρκουδάκι.

Όταν όμως καλείται να φέρει ένα κουτί  με παλιά παιχνίδια από το υπόγειο τα πράγματα γίνονται ….σκούρα, δηλαδή κατάμαυρα!

Επιστρέφει στο φως και τότε σκέφτεται πως είναι καλύτερα να αλλάξει τον τίτλο του βιβλίου. Ο νέος τίτλος; Το βιβλίο των φόβων και πώς να τους εξαφανίσετε, όχι εντελώς!

Αμέσως μετά σαν να πήρε θάρρος και αποφάσισε πως για να συνεχίσει τη ζωή του θα πρέπει όλα αυτά που φοβάται, κατά κάποιον τρόπο, να τα αντιμετωπίσει!

Πήρε λοιπόν ξανά το καπέλο, την μπέρτα και το ύφος του Μάγου και προτρέποντας μας να τον ακολουθήσουμε άρχισε να τα κοιτάει όλα από άλλη οπτική γωνία. Με τη γνώση, την αποδοχή και την λογική οι φόβοι άρχισαν να φαίνονται …μικροί.

Συμβουλές, μικρά τρικ, έξυπνες ιδέες, χαμόγελα και αγάπη, πολλή αγάπη, έκαναν το θαύμα και το βιβλίο παραμένει με τον αρχικό του τίτλο.

Μια ιστορία της Φυτούλα Βακανά για όλα εκείνα που φοβόμαστε και κρυβόμαστε αντί να τα αντιμετωπίσουμε. Ένα κείμενο, λιτό, ευκολονόητο, ευρηματικό και άκρως ενθαρρυντικό.

Καλογραμμένο, χωρίς τίποτα να περισσεύει και με εκπληκτική εικονογράφηση από την Σάντρα Ελευθερίου θα σας κάνει να νιώσετε αδύναμους και τους δικούς σας φόβους.

Οι εικόνες της Σάντρας πραγματικά θα σας συνεπάρουν. Η εναλλαγή του μαύρου με το κίτρινο η  έντονη αντίθεσή τους,  συμβολίζει το σκοτάδι με το φως  νομίζω και κυριαρχεί σε όλα τα σαλόνια που μας παρασύρουν σε έναν υπέροχο κόσμο.

Η πανύψηλη πελώρια σκάλα …μοναδική!

Ένα βιβλίο που θα αγαπήσουν πολύ τα παιδιά για την ενθάρρυνση, τα «μαγικά κόλπα» και  το μικρό γαλάζιο αρκουδάκι – αγκαλιάς.

Διαβάστε εδώ ένα μικρό απόσπασμα και δείτε λίγες εικόνες  : https://www.patakis.gr/product/676845/vivlia-paidika--efhvika-paidikh-neanikh-logotexnia/To-vivlio-ton-fovon-kai-pos-na-tous-eksafanisete/

*Το βιβλίο των φόβων και πώς να τους εξαφανίσετε, Φυτούλα Βακανά, εικ: Σάντρα Ελευθερίου, εκδ. Πατάκης

Οχ κιτρίνισα… στα Παραμύθια του Σαββάτου!

Της Ελένης Μπετεινάκη

Ποτέ δεν είχα φανταστεί τον Φόβο σαν ένα μικρό κατακίτρινο μαϊμουδάκι! Κι όμως αν το καλοσκεφτεί κανείς μόνο ένα τέτοιο ζωάκι θα προσκολλιόταν με αυτόν τον ιδιαίτερο  τρόπο πάνω σου. Κάτι σαν βδέλλα, κάτι σαν κόλλα ελαστική, κάτι σαν βεντούζα που δεν φεύγει πάρα μόνο αν κάποιος την τραβήξει με τεράστια δύναμη.

Η Σοφία είναι ένα μικρό κορίτσι που μια μέρα χωρίς καλά καλά να το καταλάβει απόκτησε ένα μόνιμο «παράσιτο» ή μήπως συγκάτοικο και κολλητό. Λίγο μεγάλο βέβαια, αφού έμοιαζε με μαϊμού και μάλιστα κίτρινη. Στην αρχή χαιρόταν που είχε κολλήσει πάνω της γιατί νόμιζε πως έτσι του πρόσφερε προστασία και φροντίδα. Γι αυτό όταν γινόταν κάτι έβαζε μπροστά το μαϊμουδάκι πως τάχα εκείνο φοβόταν ή ήθελε κάτι,  και τής γίνονταν όλα τα χατίρια.  Αν για παράδειγμα έπεφταν κεραυνοί, εκείνη έλεγε στον μπαμπά της πως το μαϊμουδάκι της τους φοβόταν κι έτσι πήγαινε και ξάπλωνε μαζί με τους γονείς της στο κρεββάτι τους.

Με τον καιρό όμως κι εκείνη άρχισε να κουράζεται από το βάρος του που ολοένα και μεγάλωνε. Άσε που όλοι της έλεγαν να μην σκύβει αλλά να κρατά ίσιο το κορμί και πιο πολύ την πλάτη της.

Παρόλα αυτά συνέχιζε να κάθεται μαζί του στο σχολείο, ακόμα και στο διάλλειμα μια κι εκείνο φοβόταν να παίξει οποιοδήποτε παιχνίδι.

Μια μέρα όμως συνέβη κάτι πολύ παράξενο. Η Σοφία είχε πάει στο σούπερ μάρκετ με τον μπαμπά της. Φυσικά είχε μαζί της και το  μαϊμουδάκι που δεν την άφηνε να απολαύσει τα ψώνια της μιας και φοβόταν όλους τους ανθρώπους που συναντούσε. Είχαν φτάσει στο ταμείο σε μία ατελείωτη ουρά και η μικρή Σοφία για να μην βαριέται άρχισε να μετράει …τους ανθρώπους. Χωρίς να το καταλάβει «έφτασε» στο ράφι με τις σοκολάτες  με το βλέμμα της. Σαν σιγουρεύτηκε πως μέχρι να έρθει η σειρά του  μπαμπά της να  πληρώσει είχε ακόμα πολύ χρόνο,  έτρεξε σαν αστραπή να πάρει την αγαπημένη της σοκολάτα με φράουλα από το ράφι.

Όμως μάλλον άργησε και όταν επέστρεψε, ο μπαμπάς της δεν ήταν εκεί που τον είχε αφήσει. Τώρα το μαϊμουδάκι την έσφιγγε πολύ δυνατά κι η Σοφία έπρεπε κάτι να κάνει. Για πρώτη φορά ύψωσε την φωνή της και ένιωσε μια δύναμη να βγαίνει από μέσα της.

Αυτό ήταν… Μια μικρή αλλαγή φέρνει πάντα μια ακόμα πιο μεγάλη!

Η συνέχεια στην ολοκαίνουργια ιστορία της Χριστίνας Αποστολίδη που θα σας συναρπάσει.

Μια ιστορία για τους φόβους και πως να τους αντιμετωπίσουμε. Μια ιστορία που περιγράφει με πολύ ευφάνταστο τρόπο και με ιδιαίτερη πλοκή,  το άγχος και τις φοβίες των παιδιών, που δεν είναι και λίγες. Λόγος αβίαστος, σενάριο ταινίας μικρού μήκους η ιδέα και η ιστορία, καλογραμμένη και γεμάτη συμβολισμούς.

Το κίτρινο χρώμα πάντα μας παραπέμπει στον φόβο. Η δε μαϊμού με τα μακριά της χέρια γαντζώνεται όπου μπορεί και με δυσκολία εγκαταλείπει τον μεταφορέα της.

Το βιβλίο είναι το τρίτο της σειράς των αρνητικών συναισθημάτων που κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Μίνωας και αυτή η εικονογράφηση όπως και τα προηγούμενα δύο ( Οχ πρασίνισα και Οχ κοκκίνησα) υπογράφει ο Γιάννης Σκουλούδης.

Διαβάστε εδώ ένα μικρό απόσπασμα : https://minoas.gr/product/och-kitrinisa/

Και αναζητείστε το σε όλα τα βιβλιοπωλεία.

Όσοι από σας ζείτε στο Ηράκλειο Κρήτης αυτό το Σάββατο 2 Μαρτίου 2024 στις 12.00 το μεσημέρι η Χριστίνα Αποστολίδη παρουσιάζει για πρώτη φορά το βιβλίο της σε μια δια δραστική αφήγηση στο βιβλιοπωλείο : Sophistico by Greekbooks, στην οδό Έβανς 5.

Ελάτε να  ακούσουμε μια υπέροχη ιστορία και να βρούμε τρόπους να διώξουμε τους φόβους μας πολύ μακριά.

 

Δημοσιεύτηκε στο Cretalive.gr στις 2 Μαρτίου 2024, εδώ: https://www.cretalive.gr

Χάθηκα*… στα Παραμύθια του Σαββάτου!

Γράφει η Ελένη Μπετεινάκη

Ένας λευκός αρκούδος (πολική αρκούδα) σε μια πόλη πολύβουη. Δεν ξέρει πως έχει βρεθεί εκεί. Θέλει να ζητήσει βοήθεια αλλά κανείς δεν τον προσέχει. Όλοι είναι απασχολημένοι, σκεπτικοί και με σκυμμένο κεφάλι. Προσπαθεί να καταλάβει τι κάνουν οι άλλοι, πως λειτουργούν, τι ψάχνουν, τι περιμένουν στην ουρά που συναντά μπροστά του. Μάλλον, σκέφτεται, πως εκεί θα παραμένουν όσοι χάνονται, ίσως και όχι. Στο καφέ που συναντά μπροστά του όλα λειτουργούν μηχανικά. Χωρίς βλέμματα, χωρίς όνομα και ταυτότητα. Που να ρωτήσει για να  του πουν πώς θα επιστρέψει στον Βόρειο Πόλο; Του δίνουν έναν χάρτη του υπόγειου σιδηρόδρομου. Δεν καταλαβαίνει τι γράφει κι ακολουθεί το πλήθος. Ώσπου επιτέλους ένα κορίτσι τον προσέχει και τον κοιτάει στα μάτια. Και το πιο σπουδαίο; Τον προσκαλεί στο σπίτι του. Κι ο Αρκούδος αναρωτιέται,  μαθαίνει, νοσταλγεί, απογοητεύεται, μπερδεύεται και δεν ξέρει που, πως και πότε μπορεί να επιστρέψει στο δικό του σπίτι…

Και τότε ανακαλύπτει ένα βιβλίο που γίνεται «καθρέφτης» και φωνή της δικής του ζωής…

Τι γίνεται μετά; Πως θα επιστρέψει στον τόπο και την οικογένειά του;

Θα το ανακαλύψετε στο βιβλίο : https://mikriselini.gr/product/xathika/

Η Mariajo Ilustrajo είναι η συγγραφέας και εικονογράφος του πολύ ιδιαίτερου βιβλίου με τον τίτλο : Χάθηκα!

Ένα βιβλίο υψηλής αισθητικής στην εικονογράφηση του και με μια ευφάνταστη ιστορία που θέλει να τονίσει την φιλία ανθρώπων αλλά και με τα ζώα, την διαφορετικότητα,  και την σημασία της προσοχής, της εν συναίσθησης και της αλληλοβοήθειας.

Ζούμε όλοι μας σε μια κοινωνία που μοιάζει απρόσωπη και αδιάφορη για το τι συμβαίνει στον διπλανό και πολύ περισσότερο στη ζωή ενός ξένου. Στις μικρότερες κοινωνίες ίσως να υπάρχει το νιάξιμο και η πιο ανθρώπινη επαφή αλλά στις μεγαλουπόλεις η αδιαφορία, η ανωνυμία, η εγκατάλειψη, ο φόβος κάνουν τα πράγματα απόμακρα και δύσκολα, χωρίς ούτε μια μορφή κατανόησης και προσφοράς.

Στην ιστορία φαίνεται η καθαρή ματιά και ψυχή που υπάρχει μόνο στα αθώα παιδικά μάτια, όπως  ακριβώς συμβαίνει και στη ζωή.  Τα παιδιά παρατηρούν με φαντασία, με τα μάτια της ψυχής και της ανιδιοτέλειας

Ένα βιβλίο εν συναίσθησης για μικρούς και μεγάλους. Για τα σημαντικά της ζωής όπως η επικοινωνία, η φιλία, ο καλός λόγος, η εκτίμηση και η προσοχή.

Για τις φορές που νομίζουμε πως κι εμείς ήμασταν  χαμένοι σε έναν χώρο που μας ήταν άγνωστος ή και απρόσωπος. Που αναζητούσαμε χαμόγελα αισιοδοξίας και «χέρια » να μας κρατήσουν στα δύσκολα.

Για την σημασία του να ανήκεις κάπου και να μπορείς να επικοινωνήσεις με τους άλλους όπου κι αν βρεθείς.

Ένα βιβλίο γεμάτο συμβολισμούς και παραλληλισμούς. Την πολική Αρκούδα δεν την βλέπει κανείς γιατί απλά είναι …διαφορετική!

Ένα  βιβλίο που θα αγαπήσουν πολύ και τα μικρά παιδιά. Γιατί ξέρουν να …βοηθούν τα ζώα. Γιατί κι αυτά κάποιες φορές νιώθουν σαν χαμένα σε καινούργιο περιβάλλον. Θυμηθείτε όλοι οι γονείς  τα παιδιά  σας τις πρώτες μέρες στον παιδικό σταθμό ή το νηπιαγωγείο; Δεν ξέρουν ούτε που βρίσκονται, ποιον να εμπιστευθούν και πως να αντιδράσουν…

Ευκαιρία επίσης να μιλήσουμε για τον πλανήτη μας. Που βρίσκεται ο Βόρειος πόλος; Κατοικείται;  Ποια ζώα ζουν εκεί; Άνθρωποι μήπως; Αναφερόμαστε στο το κλίμα, συνθήκες διαβίωσης και προστασίας.

Και αφήσαμε για το τέλος τα συναισθήματα. Φόβος, αγωνία, φιλία, φροντίδα και ασφάλεια.
Γιατί είναι πολύτιμο να νιώθεις κάποιον δίπλα σου στα εύκολα, στα δύσκολα, στα παράξενα! Και να ανακαλύπτεις τον δρόμο που σε οδηγεί στα δικά σου θέλω και όνειρα!

Αναζητείστε το βιβλίο στα βιβλιοπωλεία και μαγευτείτε από τις εικόνες, την υπέροχη παλέτα χρωμάτων και τα σκίτσα του.

*Χάθηκα, Mariajo Ilustrajo, μετάφραση : Μαριάννα Ψύχαλου, εκδ. Μικρή Σελήνη

Δημοσιεύτηκε στο Cretalive.gr στις 11 Νοεμβρίου 2023 : Εδώ!

Κι αν με φάει μια φάλαινα; … στα Παραμύθια του Σαββάτου!

Γράφει η Ελένη Μπετεινάκη

Κι αν με φάει μια φάλαινα; Σουσάννα Ίσερν, εικ: Ροθίο Μπονίγια, εκδ. Κόκκινη Κλωστή Δεμένη

Ο Μάρκος είναι ένα μικρό αγόρι με μεγάλη φαντασία. Κι όπως όλα τα παιδιά συχνά στο μυαλό του μπαίνουν παράξενες ιδέες που όλες τους αρχίζουν από την ίδια πάντα ερώτηση: Κι αν;

Φοβάται ο Μάρκος, φοβάται πολλά πράγματα κι αυτόν τον κάνει να δειλιάζει για καινούργιες εμπειρίες. Λίγο πριν ξεκινήσει κάτι νιώθει την καρδιά του να χτυπάει πολύ γρήγορα και δυνατά και το σώμα του όλο να τρέμει σαν ψάρι έξω απ΄το νερό.

Φοβάται να πάει ακόμα και σε πάρτι φίλων του μήπως και ξαφνικά σκάσουν τα μπαλόνια που έχουν στολίσει ό το δωμάτιο.

Ούτε που το σκέφτεται να πάει στην τελική εκδρομή της τάξης του. Μπορεί, φαντάζεται, να πέσει πάνω του κανένα πεύκο ή να φύγουν απότομα όλοι οι συμμαθητές  του από εκεί που είναι όλοι μαζεμένοι κι εκείνος να μείνει ολομόναχος. Άσε που μπορεί να πέσει μέσα στο νερό του ωκεανού και τότε ίσως να εμφανιστεί μια φάλαινα που μπορεί και να τον φάει…

Και με αφορμή αυτό ξεκινάει η φαντασία του να καλπάζει. Σα να βλέπει πως τον απαγάγουν πειρατές  που μπορεί και να τον ρίξουν στους καρχαρίες, εξωγήινοι που τον πάνε στον Άρη, ή τον  αρπάζει κάποιος δράκος που μπορεί και να τον ρίξει πάνω σε ένα δέντρο. Και ….και… και…

Τι και αν η μαμά  του προσπαθεί να τον καθησυχάσει και να του παρουσιάσει την άλλη πλευρά των πραγμάτων. Εκείνος είναι ανένδοτος!

Ώσπου μια μέρα παίρνει μια μεγάλη απόφαση. Ποια;

Θα διαβάσετε τη συνέχεια στο υπέροχο βιβλία της Σουσάνας Ίσερν. Μια ιστορία για τις ανησυχίες των παιδιών και τους φόβους τους που συχνά γιγαντώνονται μέσα τους και δεν μπορούν να λειτουργήσουν σωστά. Μια μαμά που είναι πάντα εκεί και καταλαβαίνει το παιδί της προσπαθώντας να το καθησυχάσει μέσα από ένα υπέροχο ταξίδι φαντασίας και «αποκαλύψεων».

Με χιούμορ και φαντασία η συγγραφέας γράφει αυτή την ιστορία θέλοντας να παρουσιάσει την φαντασία και τις σύνθετες σκέψεις των παιδιών που δυσκολεύονται να κάνουν άλματα στο…άγνωστο. Την ίδια στιγμή πρέπει να καταλάβουν πως πρέπει να τολμούν γιατί η ζωή έχει πολλές ομορφιές, ευκαιρίες, απρόοπτα και δεν γίνεται να παραμένουμε στάσιμοι και …φοβισμένοι.

Η εικονογράφηση του βιβλίου από τον Ρόθιο Μπονίγια δίνει ακόμα μεγαλύτερα φτερά στη φαντασία και με την λεπτομερή απεικόνιση του κειμένου με υπέροχα σχέδια και χρωματικές παλέτες ολοκληρώνουν ένα βιβλίο που σίγουρα θα αγαπηθεί από πολλά παιδιά και μπορεί και να ταυτιστούν με τον Μάρκο.

Ψάξτε το στα βιβλιοπωλεία και δείτε ένα μικρό απόσπασμα εδώ : https://kokkiniklostibooks.gr/product/ki-an-me-faei-mia-falaina/

Δημοσιεύτηκε στο Cretalive.gr στις 4 Νοεμβρίου 2023 Εδώ!

Ο μικρός φόβος… *στα Παραμύθια του Σαββάτου!

Της Ελένης Μπετεινάκη

Είναι νύχτα κι ο Σαμ ετοιμάζεται για ύπνο. Και λίγο πριν η νύστα του κλείσει τα βλέφαρα άφησε έναν μικρό φόβο να μπει μέσα στο δωμάτιο του και να μείνει εκεί τη νύχτα. Κι όταν χρειάστηκε να πάει στην τουαλέτα λίγο αργότερα, παρατήρησε πως ο επισκέπτης του είχε αρχίσει να «ζωντανεύει» παράξενα. Και τι δεν έκανε πάνω στο κρεββάτι του! Από κωλοτούμπες μέχρι και μουσικά όργανα βαρούσε. Συγκεκριμένα ένα μονότονο τύμπανο… Κι όσο κι αν προσπάθησε το επόμενο πρωί ένιωθε και κουρασμένος και πιο…φοβισμένος. Αν και τον έκλεισε σε ένα κουτί, εκείνος (ο φόβος δηλ) πετάχτηκε αμέσως έξω και τετραπλασιάστηκε σε όγκο. Ή μήπως εκατονταπλασιάστηκε; Κι έγινε τελικά τόσο μεγάλος που έμοιαζε να κρύβει μέχρι και τον ήλιο. Κι έγινε η σκιά του Σαμ και το μικρό αγόρι έπρεπε να βρει τη δύναμη να τον αντιμετωπίσει. Πήρε λοιπόν έναν φακό, το κράνος και το ΘΑΡΡΟΣ του και βήμα βήμα βγήκε μπροστά… Και τότε συνέβη κάτι σχεδόν απίθανο. Ο Φόβος άρχισε να μικραίνει με ταχύτητα τέτοια που έγινε πάλι τόσο μικρούλης σαν να ήταν ανύπαρκτος.

Μια ιστορία γεμάτη συναισθήματα του Luke Schriven που μας δίνει την πιο σωστή λύση για το πώς να λύσουμε  ένα πρόβλημα. Με τον πιο απλό τρόπο. Να το αντιμετωπίσουμε. Ακόμα και αν η λύση είναι δύσκολη ή όποια προσπάθεια θα μας ανταμείψει.

Ο Luke Schriven μας το λέει ξεκάθαρα. Οπλίσου με θάρρος και μην φοβάσαι πως δεν θα βγεις νικητής. Η τόλμη, η δύναμη της θέλησης και το πείσμα πάντα φέρνουν τα πιο αίσια και σπουδαία αποτελέσματα.

Τα μικρά παιδιά έχουν περισσότερους φόβους από μας τους μεγαλύτερους. Επειδή δεν έχουν την δική μας μυϊκή, λεκτική και γνωστική ικανότητα κάποιες φορές δεν τολμούν. Άλλες πάλι μας βάζουν τα γυαλιά… Όμως πολλά από αυτά τρέμουν το σκοτάδι, τους εφιάλτες, τους δράκους και τις αράχνες. Με την ιστορία του ο συγγραφέας κάνει τον φόβο πιο εύκολο. Μέσα από το παιχνίδι τον διώχνει και εξοπλίζει τους μικρούς αναγνώστες με θάρρος και δύναμη.

Ο Luke Schriven εικονογραφεί επίσης αυτήν την δυνατή ιστορία με πολλή φαντασία και χρώμα δημιουργώντας ακόμα πιο έντονα συναισθήματά σε όλους. Το πράσινο μικρό τερατάκι ακόμα κι όταν μεγαλώνει παραμένει …άφοβο κι ας προσπαθεί αν «επιβληθεί». Το ότι δεν έχει στόμα αλλά μόνο μάτια …τα λέει όλα. Εκεί φαίνεται ο φόβος, τα μάτια μεγαλώνουν …

Συγκινητική, απλή, ιδιαίτερα και ευρηματική στιγμή η γένεσή της.

Απολαύστε ένα μικρό απόσπασμα εδώ κι αναζητείστε την στα βιβλιοπωλεία: https://ikarosbooks.gr/1151-o-mikros-fobos.html

Δημοσιεύτηκε στις 22 Ιουλίου 2023 στο Cretalive.gr :Εδώ!