Το "Διαβάζοντας Μεγαλώνω" γιορτάζει την Παγκόσμια Ημέρα Γραμματισμού στις 8 Σεπτεμβρίου 2019 στο Πάρκο για το Παιδί και τον Πολιτισμό!

Κυριακή 8 Σεπτεμβρίου στις 17.00!

Το ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΣ ΜΕΓΑΛΩΝΩ γιορτάζει την Παγκόσμια Ημέρα Γραμματισμού με μεγαλόφωνες αναγνώσεις παιδικών βιβλίων σε 10 γλώσσες

Υπάρχει ένα νήμα που συνδέει τη χαρά που νιώθει το παιδί όταν το παίρνουμε αγκαλιά και μοιραζόμαστε μαζί του τις λέξεις και τις εικόνες ενός βιβλίου με τη στάση που θα αναπτύξει απέναντι στην ανάγνωση και τη σχέση που θα αποκτήσει στην πορεία της ζωής του με τις διάφορες μορφές του λόγου. Είναι το ίδιο νήμα που συνδέει τα αναγνωστικά κίνητρα του παιδιού με τον χρόνο που αφιερώνει στο διάβασμα, με τις αναγνωστικές του επιδόσεις, αλλά και με την κατάκτηση των δεξιοτήτων γραμματισμού που θα του επιτρέψουν να σχεδιάσει ελεύθερα, συνειδητά και μετά λόγου γνώσης το μέλλον του. Αυτό το νήμα επιδιώκει να κάνει περισσότερο ορατό το ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΣ ΜΕΓΑΛΩΝΩ με την εκδήλωση που οργανώνει στις 8 Σεπτεμβρίου, ημερομηνία που έχει ανακηρυχθεί από την UNESCO ως Παγκόσμια Ημέρα Γραμματισμού.

Η εκδήλωση περιλαμβάνει μεγαλόφωνες αναγνώσεις παιδικών βιβλίων σε 10 γλώσσες και θα πραγματοποιηθεί στο Πάρκο για το Παιδί & τον Πολιτισμό, αγαπημένο τόπο συνάντησης των μικρών αναγνωστών της Αθήνας. Περισσότεροι από 100 εθελοντές αναγνώστες θα ζωντανέψουν με τη φωνή τους όμορφα παιδικά βιβλία, για να τα χαρούν οι μικροί και οι μεγάλοι που θα βρεθούν στην παρέα τους.

Οι μεγαλόφωνες αναγνώσεις θα ξεκινήσουν στις 17.00 και θα πραγματοποιηθούν σε επτά ειδικά διαμορφωμένα σημεία, στο γρασίδι κάτω από τα δέντρα, αλλά και στα φιλόξενα αμφιθέατρα των δύο βιβλιοθηκών του δήμου Αθηναίων που στεγάζονται στο κτιριακό συγκρότημα του Πάρκου. Οι εθελοντές αναγνώστες προέρχονται από τη μεγάλη και εξαιρετικά δραστήρια κοινότητα των ανθρώπων που ενδιαφέρονται για την διασφάλιση του δικαιώματος των παιδιών στην Ανάγνωση και στη Γνώση και ανάμεσα τους βρίσκονται συγγραφείς και εικονογράφοι, παιδαγωγοί και εκπαιδευτικοί, βιβλιοθηκονόμοι και επαγγελματίες υγείας, αλλά και άνθρωποι που δραστηριοποιούνται σε άλλους χώρους. Τα βιβλία που θα διαβάσουν είναι εκείνα που οι ίδιοι αγαπούν να μοιράζονται με τα παιδιά.

Οι αναγνώσεις στα ελληνικά για τα παιδιά άνω των 3 ετών θα πραγματοποιηθούν σε τέσσερα σημεία του Πάρκου, ενώ οι αναγνώσεις που απευθύνονται στα μικρότερα παιδιά θα γίνουν στο αμφιθέατρο της Βρεφικής-Νηπιακής Βιβλιοθήκης. Οι αναγνώσεις στα αγγλικά, τα αλβανικά, τα αραβικά, τα γαλλικά, τα γερμανικά, τα γεωργιανά, τα ουκρανικά, τα φαρσί και τα φιλιππινέζικα θα έχουν περιορισμένη χρονική διάρκεια και θα πραγματοποιηθούν σε τρία σημεία του Πάρκου, καθώς και στο αμφιθέατρο της Παιδικής-Εφηβικής Βιβλιοθήκης.

Οι αναγνώστες που προτιμούν να διαβάσουν μόνοι, με την οικογένεια ή με την παρέα τους, θα έχουν στη διάθεσή τους δύο υπαίθριους χώρους με παιδικά βιβλία σε διάφορες γλώσσες, καθώς και τα βιβλία των παιδικών βιβλιοθηκών για ανάγνωση εντός του χώρου ή/και για δανεισμό εφόσον διαθέτουν (ή αποκτήσουν εκείνη την ημέρα) κάρτα μέλους.

Η εκδήλωση θα ολοκληρωθεί μετά τη δύση του ηλίου με συναυλία της Φιλαρμονικής Ορχήστρας του δήμου Αθηναίων. Οι βιβλιοθήκες θα παραμείνουν ανοιχτές από τις 16.00 έως τις 20.30, ενώ τις ίδιες ώρες θα λειτουργεί και χαριστικό παζάρι παιδικών βιβλίων.

Η εκδήλωση «Διαβάζουμε παρέα!» γίνεται στο πλαίσιο της καμπάνιας EUROPE READS του ευρωπαϊκού δικτύου EURead και έχει τεθεί υπό την αιγίδα της Ελληνικής Εθνικής Επιτροπής για την UNESCO. Πραγματοποιείται με την υποστήριξη του Οργανισμού Πολιτισμού, Αθλητισμού & Νεολαίας του δήμου Αθηναίων (ΟΠΑΝΔΑ) και του Οργανισμού Συλλογικής Διαχείρισης Έργων του Λόγου (ΟΣΔΕΛ).

Οι αναγνώσεις στις άλλες γλώσσες θα γίνουν με τη συνεργασία:
• του Ελληνικού Φόρουμ Μεταναστών και των οργανώσεων-μελών του: Οργάνωση Ενωμένων Γυναικών Αφρικής και Σύλλογος Νιγηριανών Γυναικών Ελλάδος (αγγλικά), Ομοσπονδία Αλβανικών Συλλόγων στην Ελλάδα (αλβανικά), Στέγη Σύρων Ελλάδας (αραβικά), Κονγκολέζικη Κοινότητα της Ελλάδας (γαλλικά), Πολιτιστικό Κέντρο «Καύκασος» (γεωργιανά), Κέντρο Ενίσχυσης και Προβολής Πολιτιστικής Κληρονομιάς «Trembita» (ουκρανικά) και Κοινότητα Αφγανών στην Ελλάδα (φαρσί),
• της Ένωσης Φιλιππινέζων «Kasapi Hellas» (φιλιππινέζικα και αγγλικά),
• του Goethe-Institut Athen και του σωματείου Vision Network Athens (γερμανικά).

Ευχαριστούμε θερμά:
• τους εργαζομένους του Τμήματος Βιβλιοθηκών και του Τμήματος Φιλαρμονικής Ορχήστρας των Μουσικών Συνόλων του δήμου Αθηναίων,
• το Library4all και την κα Μπέκη Μπλουμ για την προσφορά ξενόγλωσσων βιβλίων,
• το Myrtillo Cafe για τη φιλοξενία,
• τους εθελοντές αναγνώστες για την ανταπόκρισή τους στην πρόσκλησή μας, καθώς και όλους τους ανθρώπους που βοηθούν στην πραγματοποίηση της εκδήλωσης.

Χορηγοί επικοινωνίας:
Ο αναγνώστης , Book Press, diastixo , Κόκκινη αλεπού , Elniplex

http://www.diavazontas.org/

Σαν μια καλογυρισμένη ταινία...οι " Αλκυονίδες μέρες" της Ευτυχίας Γιαννάκη!

Ζητούνται Αναγνώστες  στις καλές ιστορίες  και τα παραμύθια...

Γράφει η Ελένη Μπετεινάκη*

Αλκυονίδες  μέρες , Ευτυχία Γιαννάκη, εκδ. Ίκαρος 

Κ α τ α π λ η κ τ ι κ ό!

Αν και δεν είμαι fun της λεγόμενης αστυνομικής Λογοτεχνίας και έχοντας διαβάσει το πρώτο βιβλίο της Ευτυχίας Γιαννάκη, με αρκετό ενδιαφέρον, ξεκίνησα τούτη την ανάγνωση πριν μέρες στο νοτιότερο σημείο της Κρήτης… 

Παρέα με τον Χάρη Κόκκινο που αυτή τη φορά τον συμπάθησα πολύ περισσότερο. Το διάβασμα διακόπηκε ένα διάστημα για να μ’ αφήσει ξάγρυπνη δυο ολόκληρα βράδια μέχρι να το τελειώσω. Η αποζημίωση μου ήταν ο ενθουσιασμός και η πεποίθηση πως, η Ευτυχία ανήκει πια στους συγγραφείς που αναμένω με αγωνία το επόμενό τους και που έχουν να μας γράψουν πολλά ακόμη. Περιγραφική, με ροή λόγου που δεν κουράζει, αρκετό σασπένς, και μια ιστορία που αγγίζει πολύ την ελληνική πραγματικότητα  συμπληρώνουν την εικόνα ενός πραγματικά απολαυστικού αναγνώσματος που θα σας κατακτήσει. Ακόμα κι αν δεν είστε λάτρεις του είδους.

Χαρακτήρες πλέκονται, ιστορίες ανθρώπων που θα μπορούσε να είναι αληθινές και σαν μια καλογυρισμένη ταινία οι ζωές τους, καταγράφονται  καρέ καρέ. Μια μυθοπλασία που ακουμπά την πραγματικότητα, την ίδια τη ζωή. Μετανάστες, σύγχρονα προβλήματα, σχέσεις πατέρα-  γιου, σχέσεις διαλυμένες ή λάθος οικοδομημένες, συναισθήματα, φόνος και σκέψεις  αυτογνωσίας. 

Ψάξτε το και  αφεθείτε στο σήμερα που μπορεί να συμβαίνει τελικά αν όχι σπίτι μας, στη διπλανή πόρτα…

Περιγραφή  :

Μια νεαρή κοπέλα από την Γκάνα βρίσκεται δολοφονημένη μέσα σε μια λίμνη αίματος στο μεγαλύτερο εμπορικό κέντρο της Αθήνας. Ο Αστυνόμος Χάρης Κόκκινος και η ομάδα του θα κληθούν να εξιχνιάσουν μια υπόθεση που τυλίγεται σαν κουβάρι γύρω τους, ενώ ο χρόνος μετράει αντίστροφα. Η δίνη στην οποία θα βρεθεί ο αστυνόμος, το παρελθόν του αλλά και η σχέση με τον προφυλακισμένο γιο του θα τον αναγκάσουν να ισορροπήσει σε τεντωμένο σχοινί προκειμένου να ρίξει φως στην υπόθεση και τελικά στον ίδιο τον εαυτό του.

Σε μια κοινωνία που αδυνατεί να προστατεύσει τον αδύναμο κανείς δεν μπορεί να θεωρηθεί αθώος.

Οι Αλκυονίδες μέρες αποτελούν το δεύτερο μέρος της Τριλογίας της Αθήνας, με πρωταγωνιστή τον Αστυνόμο Χάρη Κόκκινο.

 

http://ikarosbooks.gr/748-alkyonides-meres.html

Δημοσιεύτηκε στο Cretalive.gr στις 29 Αυγούστου 2017:http://www.cretalive.gr/culture/san-mia-kalogyrismenh-tainia-oi-alkyonides-meres-ths-eytychias-giannakh 

«Με θέα το Λεβάντε», ένα ταξίδι-βιβλίο της Νίκης Τρουλλινού!

Ζητούνται αναγνώστες…

Γράφει η Ελένη Μπετεινάκη*

«…Ο Καβάφης στα στενορύμια της Δαμασκού και η Ιουστίνη στη Μααλούα. Ο Σεφέρης στην Ανατολία και ο χαμαμτζής στο Προκόπι. Ο Τσίρκας στην Ιερουσαλήμ και η γυναίκα του Λωτ στη Νεκρά Θάλασσα. Η Νίκη Μαραγκού στην Αμμόχωστο και η μπάντα να παιανίζει τη Συννεφούλα στη μουσκεμένη από το αλκοόλ Λευκωσία. Παζάρι να μάθεις να κάνεις στην παλιά Βηρυτό του εμφύλιου πολέμου και ο ράφτης στη Σιδώνα, προσηλωμένος στη βελόνα του, αρνείται να σε κοιτάξει. Στην Ιωνία ο παππούς Οσμανάκης περιμένει τα χελιδόνια να επιστρέψουν στις φωλιές τους• και ο Παμούκ, στη σκιά του Γαλατά, αποχαιρετά την αθωότητα της Ιστανμπούλ με χιλιάδες αποτσίγαρα…»

Ξαναγράφω το οπισθόφυλλο του βιβλίου γιατί νομίζω πως κανένας άλλος, εκτός από την ίδια την συγγραφέα,  δεν θα μπορούσε να συνοψίσει με τέτοιο λόγο ένα βιβλίο τόσο νοσταλγικό, ταξιδιάρικο και γεμάτο εικόνες και ποίηση!

Tα ταξίδια όλων μας πολλά… Γεμάτα  αναμνήσεις, φωτογραφίες  κι αρώματα. Πόσοι όμως κατέχουν την τέχνη να μεταφέρουν στο χαρτί τούτες  τις διαδρομές, να μας κάνουν να νοιώσουμε τα ίδια πράγματα που ένοιωσαν κι εκείνοι; Να μυρίσουμε, να αγγίξουμε ακόμα και σώματα που δεν γνωρίσαμε ποτέ. Να πορευτούμε σε σοκάκια που μόνο στ’  όνειρο μας έχουμε δει. Να ακουμπήσουμε νωχελικά στις πιο σπουδαίες θύμησες, στα πιο μεγάλα λόγια, εκείνα των ποιητών, των γραφιάδων, των ονειροπαρμένων και των γήινων  περιπατητών.

Μνήμες, οδοιπορικά, νοσταλγία ίσως για όσα χάθηκαν αλλά τα έζησε. Ποίηση με πεζό λόγο, ταξίδια ζωής και ψυχής. Περιγραφές που ζωντανεύουν τόσο πολύ, που νομίζεις πως ήσουν κι εσύ σε εκείνα τα ταξίδια. Κάπου βρίσκεις τον εαυτό σου στα ίδια μέρη, άλλες χρονικές στιγμές και καταλαβαίνεις την πορεία, το συναίσθημα. Και νοιώθεις όλα τα αρώματα της Ανατολής, την ένταση, τον καπνό απ’  τα χαμάμ, το στίγμα που είχε ήδη αρχίσει σιγά σιγά για εκείνες  τις φωτιές που άναψαν πολύ αργότερα. Κι ανάμεσα  σ΄όλα αυτά ο Τσίρκας και πιο πολύ ο Σεφέρης. Σε δρόμους, σοκάκια, μονοπάτια που έζησαν, έγραψαν. Ταξιδιωτική λογοτεχνία σε μορφή διηγημάτων τούτη η γραφή, λόγος διάχυτος, μεστός, πλούσιος, τυπωμένος σε μυαλό και ψυχή!

Όλοι και όλα ήταν εκεί. Συγγραφείς, ποιητές, καθημερινοί άνθρωποι που μοιράζονται την πραμάτεια, την καλημέρα, τη βουή της πόλης, της συνοικίας, της αγοράς, της ερήμου. Μυρωδιές και χρώματα, χρώματα και αντικείμενα. Νεύματα και κουβέντες, συναισθήματα και θύμησες…

Νίκη ευχαριστώ για τα ταξίδια… Σαν να αργοπερπάτησα  με το λόγο σου, σαν να έζησα ξανά στιγμές που τελικά κι άλλοι ένιωσαν…

Κι όλα  «Με θέα το Λεβάντε», ένα ταξίδι-βιβλίο που μόλις κυκλοφόρησε της Νίκης Τρουλλινού!

*H Ελένη Μπετεινάκη είναι εκπαιδευτικός

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ στις 29 Μαϊου 2017

Ο Δημήτρης Στεφανάκης προτίνει βιβλία που αξίζει να διαβάσουμε

Ο βραβευμένος συγγραφέας  Δημήτρης Στεφανάκης προτείνει βιβλία που αξίζει να διαβάσουμε και που θεωρούνται  πια κλασσικά έργα σπουδαίων δημιουργών .

 1.‘’Περί ηρώων και τάφων του Ερνέστο Σάμπατο,,εκδ. Εξάντας

«… γιατί οι μεγάλοι συγγραφείς κάνουν τα μεγάλα βιβλία. Διαβάστε το και θα ανακαλύψετε πραγματικούς ήρωες αλλά και αλήθειες διατυπωμένες χωρίς ίχνος υπερβολής ή αφέλειας.»

Το μυθιστόρημα του Ερνέστο Σάμπατο "Περί Ηρώων και Τάφων" είναι το δεύτερο μιας τριλογίας που συνοψίζει το σύνολο του μυθιστορηματικού του έργου.

…Ο άνθρωπος όμως, από τη στιγμή που σηκώθηκε στα δύο πίσω πόδια του και έφτιαξε ένα τσεκούρι με μια κοφτερή πέτρα, δημιούργησε μεν τις βάσεις του μεγαλείου του, αλλά ταυτόχρονα και τις ρίζες του άγχους του, επειδή με τα χέρια του και τα εργαλεία που έφτιαχνε με τα χέρια του, έμελλε να ανεγείρει εκείνη την τόσο στέρεη και παράξενη κατασκευή που ονομάζεται κουλτούρα, για να αρχίσει έτσι η μεγάλη διάλυσή του, αφού είχε πάψει μεν να είναι ένα απλό ζώο, χωρίς ωστόσο να γίνει ο θεός που του υπέβαλλε το πνεύμα του. Θα είναι το δισυπόστατο και δυστυχισμένο πλάσμα που κινείται και ζει ανάμεσα στη γη των ζώων και τον ουρανό των θεών του, που θα έχει χάσει τον επίγειο παράδεισο της αθωότητάς του, χωρίς να έχει κερδίσει τον ουράνειο παράδεισο της απολύτρωσής του. Θα είναι αυτό το πονεμένο και άρρωστο στο μυαλό πλάσμα που θα αναρωτηθεί για πρώτη φορά για το γιατί της ύπαρξής του. Κι έτσι, τα χέρια κι ύστερα εκείνο το τσεκούρι, εκείνη η φωτιά κι αργότερα η επιστήμη και η τεχνική θα έσκαβαν κάθε μέρα και περισσότερο την άβυσσο που θα τον χώριζε από το ράτσα της προέλευσής του και από τη ζωική του ευτυχία…( Απόσπασμα από το βιβλίο)

2.Το εμβατήριο του Ραντέτσκυ- Γιόζεφ Ροτ ,εκδ.ΑΓΡΑ

« …Τρεις γενιές μιας οικογένειας που εργάζονται στην υπηρεσία των Αψβούργων ακολουθώντας τη φθίνουσα πορεία της αυτοκρατορίας. Μεγαλειώδες ρέκβιεμ αλλά και κλασικό μυθιστόρημα εικοσιτεσσάρων καρατίων από αυτά που δεν γράφονται πια... σε εξαιρετική μετάφραση…»

Το εμβατήριο του Ραντέτσκυ" θεωρείται το αριστούργημα του Γιόζεφ Ροτ και συγκαταλέγεται στα σημαντικότερα γερμανικά μυθιστορήματα του 20ου αιώνα. Παρακολουθεί τις τύχες τριών γενεών της οικογένειας Τρόπα, που εργάζονται στην υπηρεσία του στέμματος: ο πρώτος Τρόπα είναι ένας απλός Σλοβένος στρατιώτης που ανέρχεται κοινωνικά στην κατώτερη αριστοκρατία, χάρη σε μια ηρωική πράξη στο ομιχλώδες πεδίο της μάχης του Σολφερίνο, όπου σώζει τη ζωή του αυτοκράτορα της Αυστρίας· ο δεύτερος είναι ένας ανώτερος κρατικός υπάλληλος· ο τρίτος είναι αξιωματικός του στρατού, που βλέπει τη ζωή του να περιπίπτει στην αφάνεια, μαζί με την αίγλη των Αψβούργων, και τελικά πεθαίνει στον πόλεμο, χωρίς να αφήσει πίσω του απογόνους.

3. Ο Κονφορμιστής , Αλμπέρτο Μοράβια, εκδ. Πατάκης.

«..Λένε πως η πολιτική είναι σαν την φωτιά που πρέπει να αγγίζει ένας λογοτέχνης όχι όμως περισσότερο από ό,τι χρειάζεται γιατί θα καεί. Ο Αλμπέρτο Μοράβια, ένας από τους μεγαλύτερους συγγραφείς του εικοστού αιώνα, το αποδεικνύει στον "Κονφορμίστα" του, μυθιστόρημα υψηλών προδιαγραφών…»

Ο "Κομφορμιστής" (1951) είναι κάτι παραπάνω από την απλή ιστορία ενός γαμήλιου ταξιδιού στο Παρίσι είναι η ιστορία ενός εγκλήματος που έχει διαπράξει το κράτος, η βιογραφία ενός άντρα, η περιγραφή μιας εποχής και μιας κοινωνίας. Ο Αλμπέρτο Μοράβια περιγράφει υπόγεια την άνοδο του φασισμού, το πώς ένα ολοκληρωτικό μικροαστικό κίνημα καταβρόχθισε έναν άνθρωπο, τον Μαρτσέλο, και πώς γι’ αυτό δε φταίει κανένας εκτός από τον ίδιο. Ο "Κομφορμιστής" είναι η προσωπογραφία ενός ανθρώπου μέσα στο πλαίσιο της ηθικής που χαρακτηρίζει την εποχή μας: τον κομφορμισμό, τη συμμόρφωση στις ποταπές μικροαστικές αξίες. Το δέκατο ένατο αιώνα ήρωας ήταν ο επαναστάτης, ο άνθρωπος που ήθελε να ξεχωρίζει, να εναντιώνεται. Αυτός διέφερε ριζικά από τους άλλους. Κατά τον Μοράβια, ο ήρωας των καιρών μας είναι ο κομφορμιστής ή, καλύτερα, ο άνθρωπος που δε θέλει να ξεχωρίσει. Όμως, πέρα από το πολιτικό νόημα, το μυθιστόρημα παρουσιάζει μια πραγματική και συγκεκριμένη εικόνα της σύγκρουσης ανάμεσα σε μια κοινωνία λογικής και σε μια κοινωνία όπου πάνω απ’ όλα κυριαρχεί η ηθική αταξία.

(από το οπισθόφυλλο του βιβλίου )

Ο Δημήτρης Στεφανάκης γεννήθηκε το 1961. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας. Έχει μεταφράσει έργα των Σωλ Μπέλοου, Ε.Μ. Φόρστερ, Γιόζεφ Μπρόντσκι και Προσπέρ Μεριμέ. Το πρώτο του μυθιστόρημα, "Φρούτα εποχής" κυκλοφόρησε το 2000 (εκδόσεις Ωκεανίδα). Ακολούθησαν: "Λέγε με Καΐρα" (Ωκεανίδα, 2002), "Το μάτι της επανάστασης έχει αχρωματοψία" (Ωκεανίδα, 2005), "Μέρες Αλεξάνδρειας" (Πατάκη, 2007), "Συλλαβίζοντας το καλοκαίρι" (Πατάκη, 2009), "Θα πολεμάς με τους θεούς" (Πατάκη, 2010). Στα Γαλλικά έχει μεταφραστεί το βιβλίο του Μέρες Αλεξάνδρειας με τον τίτλο " Jous d' Alexandrie" εκδ. Viviane Hamy,France που τιμήθηκε με το βραβείο Prix Mediterranee Etranger, Γαλλικό βραβείο Μεσογειακής Λογοτεχνίας 2011 και το Διεθνές Βραβείο Καβάφη για το 2011. Τον Μάιο του 2012 κυκλοφόρησε το νέο του μυθιστόρημα Φίλμ Νουάρ από τις εκδόσεις Ψυχογιός


Δημοσιεύτηκε στο cretalive.gr : http://www.cretalive.gr/culture/view/o-dhmhtrhs-stefanakhs-proteinei-biblia-pou-ajizei-na-diabasoume/112942

Διακοπή Ρεύματος, Μανόλης Ζαχαριάδης, εκδ. Δοκιμάκης

Βιβλιοκριτική της Πασχαλίας Τραυλού 

Η δολοφονία του Νοσφεράτου, ενός ύποπτων κινήσεων μεγαλοεκδότη, η ζωή και τα έργα του Στέφανου, ενός απλού φοιτητή της Νομικής, οι περιπέτειες ενός επίδοξου συγγραφέα στην παιδική του ηλικία, ένας παππούς που μοιάζει μόνο με την αρχέτυπη φιγούρα των παππούδων αλλά την υπερβαίνει εξαϋλώνοντας το μύθο της τυποποιημένης σοβαρότητας της τρίτης ηλικίας και ο Ρωμαίος, ένας καθηγητής πανεπιστημίου που πίσω από την αυστηρή του κοψιά και τα καλοβαλμένα του λόγια αφήνει να διαφανεί η ύπαρξη μυστικών, αποτελούν τα πρόσωπα αυτού του πολυεπίπεδου έργου που καταφέρνει να κινηθεί σε πολλές ιδεολογικές διαστάσεις και να εκπλήξει ευχάριστα τον αναγνώστη πότε με τη στοχαστική του διάθεση, πότε με την ιδιαιτερότητα της πλοκής και πότε με την ανατρεπτική δομή του που αποτελεί αναμφίβολα το βασικό πλεονέκτημα της λογοτεχνικής του υπόστασης.
Αν κάποιοι από τους λόγους που αποδίδουν την ιδιότητα της λογοτεχνικότητας σε ένα κείμενο είναι η μεθοδική οργάνωση του υλικού και το σχέδιο δόμησης της υπόθεσής του, ο Ζαχαριάδης με το πρώτο του μυθιστόρημα αναδεικνύεται φέρελπις λογοτέχνης, καθώς αποδεικνύεται δεινός διαχειριστής ενός διόλου ευέλικτου δομικά υλικού.
Διαχειριζόμενος κατά βάση τις ιστορίες τριών διαφορετικών προσώπων, του φοιτητή Στέφανου, του παιδιού-συγγραφέα και του τρομοκράτη-δολοφόνου, ενώ περιφερειακά αναπτύσσει με ζηλευτή ακρίβεια την προσωπικότητα του αντισυμβατικού παππού που χτίζει με το παράδειγμα και τις νουθεσίες του την αντισυμβατική ομοίως προσωπικότητα του εγγονού του, και την προσωπικότητα του καθηγητή Ρωμαίου, ο Ζαχαριάδης παίζει έντεχνα με τη νόηση του αναγνώστη και δεν του επιτρέπει να πλήξει στιγμή, αναγκάζοντάς τον να ακολουθεί κάθε του λέξη για να αποκρυπτογραφήσει το μυθιστορηματικό μήνυμα.
Αρχικά, με τη ροή εναλλαγής των κεφαλαίων, ο αναγνώστης παρασύρεται από τις λιτές μα καίριες περιγραφές προσώπων και καταστάσεων που περιστρέφονται σε ένα φάσμα χρόνου από την παιδική ηλικία έως την ενηλικίωση, την ίδια στιγμή που απορεί ποια μπορεί να είναι η σχέση των φαινομενικά άσχετων και κάπως ασύνδετων στην αρχή ιστοριών και προσώπων μεταξύ τους.
Προϊόντος του χρόνου, όμως, ο συγγραφέας αποδεικνύει την ευρηματική του τεχνική επιτυγχάνοντας όχι απλώς να συνδέσει τις τρεις ιστορίες, αλλά να συναιρέσει τη ζωή και τη δράση των προσώπων των τριών αυτών ιστοριών σε μια ενιαία ιστορία στην οποία πρωταγωνιστεί ένα και το αυτό πρόσωπο. Ενώ το έργο δίνει την εντύπωση ενός αυστηρά σχεδιασμένου αρχιτεκτονήματος, πίσω από τις λέξεις διακρίνεται ο ευφάνταστος δημιουργός του που διασκεδάζει σμιλεύοντας ιστορίες και χαρακτήρες προκαλώντας το νου του αναγνώστη σε ένα κυνήγι μυστηριώδους θησαυρού.
Την παιγνιώδη με το λόγο και το στοχασμό διάθεση του δημιουργού καταμαρτυρεί και η ένταξη δύο αφηγημάτων που θα μπορούσαν να αποτελέσουν αυτόνομα διηγήματα με ιδιαίτερο ύφος, ευρηματικότητα και πλοκή. Η «Διακοπή ρεύματος» και η «Ποδηλάτισσα», όπως είναι οι τίτλοι τους, αποτελούν κορυφαίες αναγνωστικές εμπειρίες μέσα στο βιβλίο, αποδεικνύοντας πως ο Ζαχαριάδης ανήκει στη στόφα εκείνων των δημιουργών που δεν συμβιβάζονται με το εύκολο και το προβλέψιμο.
Η γλώσσα διακρίνεται από μια φυσική ροή και φυσικότητα που καθιστά τον αναγνώστη εύκολο μύστη των νοημάτων και των αισθημάτων που απορρέουν μέσα από τις σελίδες του βιβλίου. Ο λόγος σε αρκετά σημεία είναι συμπυκνωμένος με στοχαστική εμβάθυνση, ενώ σε κανένα σημείο δεν εντοπίζονται πλατειασμοί ή περιττολογίες, συμβαδίζοντας αρμονικά με τη διάθεση του συγγραφέα να αγγίξει όχι μόνο μυθιστορηματικά αλλά και με το νυστέρι του δοκιμιακού σκεπτικιστή βαρυσήμαντες ιδέες, όπως ο ρόλος της γραφής ως βαλβίδα εκτόνωσης ψυχικών φορτίσεων, η έννοια του αντάρτικου των πόλεων και η διπολική προσέγγιση της χρήσης της βίας ως μέσου αποτίναξης ενός ζυγού. Εντυπωσιακό είναι επίσης το γεγονός ότι ο συγγραφέας εντάσσει με λογοτεχνική βαρύτητα στο λόγο λέξεις πολυσύλλαβες και συνήθως δοκιμιακές χωρίς να αποφορτίζουν το καλαίσθητο αισθητικό αποτέλεσμα.
«Μπερδεύω τον τρομοκράτη με τον επαναστάτη; Μπορεί...», θα αναφέρει σε κάποιο σημείο για να προτιμήσει εντέλει τον όρο «κοινωνικός αναμορφωτής» εξωραΐζοντας λεκτικά κάτι που τον τρομάζει και τον απωθεί. «Τους εχθρούς του κανείς πρέπει να τους εξοντώνει», θα πει σε άλλο σημείο. «Και μόνο ως ενεργοποίηση του ενστίκτου της αυτοσυντήρησης να το δει κανείς. Όπλα, φίλε μου. Όπλα! Από καρφίτσες μέχρι ιδέες Αυτό υπαγορεύει η στοιχειώδης έννοια της δικαιοσύνης. Σκεφτόμαστε με ιδέες, δημιουργούμε θεωρίες, αλλά δεν πολεμάμε με ιδέες».
Οι ήρωες του Ζαχαριάδη, που εντέλει συναιρούνται στο πρόσωπο του αρχέτυπου μυστηριώδους μυθιστορηματικού ήρωα, χρησιμοποιούν και «τις ιδέες και τις… καρφίτσες» για την εξόντωση των όποιων εχθρών, καθώς ο συγγραφέας χρησιμοποιεί το ασύλληπτο εύρημα να παρουσιάσει τις διαφορετικές εκφάνσεις της προσωπικότητας ενός ανθρώπου ως αυτόνομα πρόσωπα αρχικά, παρασύροντας τον αναγνώστη εκεί ακριβώς που ήθελε να τον οδηγήσει: στην ανακάλυψη της συνύπαρξης των πολλών ιδιοτήτων, ρόλων, χαρακτηριστικών, οραμάτων και ιδεών μέσα σε ένα και το αυτό πρόσωπο, αιτιολογώντας έτσι τις εσωτερικές και εξωτερικές συγκρούσεις που υφίσταται κάθε άτομο μες στις κοινωνικές ομάδες όπου είναι ενταγμένο.
Παρακολουθώντας την παιδική ηλικία του Στέφανου-συγγραφέα, ο αναγνώστης, μέσα από την επαφή του παιδιού με τον ιδιόρρυθμης ιδιοσυγκρασίας παππού, κατανοεί για ποιο λόγο ενεργοποιείται μέσα στον ήρωα η επιθυμία της επαφής του με την κάθε είδους τέχνη. Ο παππούς είναι αυτός που φροντίζει να δώσει στο παιδί εκείνα τα αισθητικά και αισθητηριακά εφόδια και ερεθίσματα ώστε να το ωθήσει προς την καλλιτεχνική ευαισθητοποίηση, τη λογοτεχνική επιθυμία και την ανατροπή μιας ιδεολογικής καταπιεστικής καθεστηκυίας τάξης.
Παρακολουθώντας στη συνέχεια τον Στέφανο-φοιτητή να εντάσσεται στη φοιτητική νεολαία «ΑΓΩΝΑΣ» και να δεινοπαθεί από το ολοκληρωτικό καθεστώς των συνταγματαρχών, κατανοεί με ευκολία το λόγο που ενισχύεται μέσα στον ήρωα η ανάγκη του να γράψει και συνάμα να «εκραγεί», με την έννοια της εκδίκησης αρχικά κι έπειτα της αντίστασης σε ένα ολοκληρωτικό καθεστώς που καταδυναστεύει τη λαϊκή κυριαρχία. Κατανοεί εν ολίγοις τη μεταμόρφωση του Στέφανου-συγγραφέα σε Στέφανο-φοιτητή και σε Στέφανο-κοινωνικό αναμορφωτή, ερχόμενος μάλιστα συγκυριακά σε επαφή και με τον ανώνυμο αρχηγό μιας τρομοκρατικής ομάδας.
Και τέλος, παρακολουθώντας το βιβλίο αντίστροφα, από το τέλος προς την αρχή του, αποκωδικοποιούνται και ερμηνεύονται περιγραφές, καταστάσεις και πρόσωπα που στην κανονική ροή ανάγνωσης του βιβλίου φαντάζουν ομιχλώδη και καλυμμένα από ένα πέπλο μυστηρίου.
Η συνεχής εναλλαγή του ονείρου και της πραγματικότητας, οι εγκιβωτισμοί του παρελθόντος μέσα σ’ ένα δυναμικό παρόν που κάνει συνεχώς τον αναγνώστη να αμφιβάλλει αν ο ήρωας το ζει ή το φαντάζεται και η παρεμβολή καλοβαλμένων και συμπυκνωμένων απόψεων για καίρια διαχρονικά ζητήματα που απασχολούν την ανθρώπινη διανόηση, καθιστούν το έργο ιδιαίτερα ενδιαφέρον και τον Ζαχαριάδη πολλά υποσχόμενο στο χώρο της λογοτεχνίας.
Αξιοσημείωτο είναι τέλος ότι σε όλη τη διάρκεια της αναγνωστικής εμπειρίας είναι προφανής η παρουσία του ίδιου του δημιουργού ο οποίος παρεμβάλλεται και αναμετριέται κατά κάποιον τρόπο με τον ήρωά του, που προβάλλεται ως το alter ego του, ως εκείνη η προσωπικότητα που, όπως και ο ήρωας, προσπαθεί να ισορροπήσει μέσα στους κοινωνικούς του ρόλους και επιλέγει τη γραφή ως φυγή και ως κρησφύγετο από ένα κοινωνικό γίγνεσθαι και από τους ποικίλους κοινωνικούς ρόλους του οι οποίοι τον καταδυναστεύουν.
Μήπως εντέλει αυτό που ο Ζαχαριάδης επιθυμεί κατεξοχήν να εκφράσει είναι ότι και η λογοτεχνία αποτελεί πράξη πολιτική με ερέθισμα μια ζωή που καθένας τη βιώνει με το δικό του ιδιαίτερο κώδικα; Μια πράξη που στοχεύει στην έστω νοερή ανατροπή κάθε μορφής καταπίεσης; Μήπως είναι κι αυτή ανάμεσα στα όπλα που απαιτούνται για τη δικαίωση και την κοινωνική αναμόρφωση;
Το βέβαιο είναι πάντως ότι η «Διακοπή ρεύματος» δίνει το στίγμα μιας λογοτεχνίας σύγχρονης, δυναμικής και στιβαρής που θα συζητηθεί και θα προκαλέσει. Διαβάστε το.

Δημοσιέτηκε στο diavaseme.gr στις 16-7-2013 στον παρακάτω σύνδεσμο :  http://www.diavasame.gr/page.aspx?itemID=PPG1385_1470

Το Βιβλίο Διακοπή Ρεύματος θα βρείτε στον παρακάτω σύνδεσμο :

http://www.bigbook.gr/index.php?lang_id=1&mode=singleBook&book_id=178362

Γαλάτεια και Νίκος Καζαντζάκης...από τον Στυλιανό Αλεξίου !

Κείμενα Φιλίας και Μνήμης, Στυλιανός Αλεξίου , εκδ. Δοκιμάκης, 2010

“Στα φοιτητικά μου χρόνια στην Αθήνα, λίγο μετά τον πόλεμο, πριν εγκαταστασθεί ο Καζαντζάκης στο εξωτερικό, πήγαινα, μαζί με τη Γαλάτεια, μιαν ορισμένη μέρα της εβδομάδας, στο σπίτι της κρητικής οικογένειας Ανεμογιάννη, κοντά στο Μουσείο, όπου έμενε ο Καζαντζάκης όταν βρισκόταν στην Αθήνα. Εκεί, ένας κύκλος θαυμαστών και θαυμαστριών του, παρόντος και του ίδιου, διάβαζαν μεγαλοφώνως Οδύσσεια. Σε ορισμένα σημεία διέκοπταν και άρχιζαν διάλογο για το τι άραγε εννοούσε ο συγγραφέας. Ο Καζαντζάκης άκουγε σιωπηλός καπνίζοντας την πίπα του.

-Μα γιατί δεν ρωτούν τον ίδιο; απορούσε γελώντας η Γαλάτεια.

Αργότερα μετέφερε, παραλλαγμένη, τη σκηνή αυτή στο σχετικό με τον Καζαντζάκη μυθιστόρημά του.

Στη λογοκρατούμενη Γαλάτεια φαινόταν υπερβολικό το ότι οι άνθρωποι, ιδίως οι καλαμαράδες, μπορούν να γίνουν “σωτήρες Θεού”, Salvatores Dei! Η ίδια και ο κύκλος της, Βάρναλης, Αυγέρης και άλλοι, παρεξενεύονταν και για τον τρόπο ζωής του Καζαντζάκη μέρα - νύχτα στο γραφείο διαβάζοντας και γράφοντας. Ο ίδιος ο Καζαντζάκης είχε διηγηθεί στη Γαλάτεια ότι στο Παρίσι στα 1907, η Γαλλίδα σπιτονοικοκυρά του τον ανάγκαζε με φωνές να σηκωθεί από την καρέκλα και να βγει έξω για έναν περίπατο.

Παρά τις αντιρρήσεις της, η Πετρούλα - Γαλάτεια, δεν έπαψε ποτέ να ενδιαφέρεται για τον Πέτρο Ψηλορείτη. Η όμορφη, πανέξυπνη και ολοζώντανη αυτή γυναίκα δεν είχε κρατήσει αντίτυπα των βιβλίων της, ούτε τις κριτικές και τις επιστολές που της έγραφαν! Στο συρτάρι της υπήρχαν μόνο γράμματα του Καζαντζάκη (που δημοσιεύθηκαν αργότερα) και περιέργως το αυτόγραφο Ριμάριό του, ευρετήριο ομοιοκαταληξιών. Επειτα από μιαν επίσκεψή της στην Αίγινα στα 1940, η Γαλάτεια εδημοσίευσε ένα αξιόλογο διήγημα, νοσταλγικό της ζωής της με τον Καζαντζάκη, σχεδόν ερωτικό, χωρίς βέβαια να τον αναφέρει ονομαστικά. Το βιβλίο της Ανθρωποι και υπεράνθρωποι δεν είναι όμως αντικειμενικό, και το ίδιο ισχύει για την Ελλη Αλεξίου στο Για να γίνει μεγάλος. Με περισσότερη κατανόηση είδε τον Ασυμβίβαστο, στο ομώνυμο έργο της, η δεύτερη σύζυγός του, Ελένη Σαμίου, που αναπαύεται τώρα κοντά του στον Προχαμώνα Martinengo στο Μεγάλο Κάστρο.

Τα αισθήματα των Αλεξίου για τον Καζαντζάκη ήταν από τη μια πλευρά θαυμασμός για την προσωπικότητά του, και από την άλλη, κριτική, συνήθως άδικη, για το έργο και τη φιλοσοφία του. Σχολίαζαν την ουτοπία του για την ίδρυση “θρησκείας”. Ωστόσο, παλαιότερα, στις αρχές της δεκαετίας του ‘20, ο πατέρας μου Λευτέρης Αλεξίου, ήταν ένας από τους λίγους “πιστούς” της νέας “θρησκείας”. Μας πληφορούν σχετικώς γράμματα του Καζαντζάκη από το Βερολίνο στον επίσης “πιστό” Παπαστεφάνου (ορθόδοξο ιερέα που ζούσε στην Αμερική). Ο Καζαντζάκης του ανήγγειλε ότι “ιδρύει τις πρώτες εκκλησίες”, προβλέπει “αγώνες”, μαρτύρια” και “μιαν οικουμενική σύνοδο!”.

Ενας τέταρτος πιστός που θα μετείχε στη Σύνοδο, ο Μιχάλης Αναστασίου, πρωτεξάδελφος του Αλεξίου, ζητούσε από τον Καζαντζάκη “επιστολές”, που θα διαβάζονταν στον κύκλο των οπαδών στο Ηράκλειο (όπως οι Επιστολές του Παύλου στις πρώτες χριστιανικές εκκλησίες). Πολύ νεανικά όλα αυτά, αν και ο Καζαντζάκης, γεννημένος κατά το Μητρώο Ηρακλείου στα 1881, ήταν πια σαράντα. Ο Αλεξίου εδημοσίευσε και ένα θεατρικό έργο, Ηρακλής και Ομφάλη (1926), εμπνευσμένο από το καζαντζακικό κήρυγμα εγκατάλειψης της μικρής ζωής. Λίγο αργότερα πέρασε σε επικριτικές θέσεις απέναντι στον Καζαντζάκη. Οι Αλεξίου αρνήθηκαν έναν άνθρωπο που είχαν αγαπήσει στα νιάτα τους και στον οποίον όφειλαν πολλά.
Σημαντική στη ζωή και στη σκέψη του Καζαντζάκη ήταν η τάση απελευθέρωσης από τα βιβλία, από τα κιτάπια όπως τα έλεγαν περιφρονητικά στην παλιά Κρήτη. Ηθελε να μην είναι “χαρτοπόντικας” και “μουτζουρωτής χαρτιών”, όπως ο ίδιος γράφει στο Βιος και πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά. Η στροφή του προς μια “ζωή δράσης” εκδηλώνεται στο μυθιστόρημα αυτό. Ο πραγματικός Γιώργης Ζορμπάς ήταν Ελληνας της τότε Γιουγκοσλαβίας. Δισέγγονός του είναι ο σήμερα αγαπητός στους νέους, πρόωρα χαμένος τραγουδιστής Παύλος Σιδηρόπουλος. Η κόρη του Ζορμπά Αναστασία, είχε παντρευτεί τον αδελφό του πατέρα μου, τον Ραδάμανθυ. Ζούσε στο Ηράκλειο και ο αδελφός της Μανώλης Ζορμπάς. Είχαν άλλη μιαν αδελφή, τη Φιλία. Ακόμη στη δεκαετία του 1950 περίμεναν κάποιαν αποζημίωση για περιουσιακά στοιχεία του πατέρα τους στην Γιουγκοσλαβία. (Ο Λευτέρης Αλεξίου είχε γνωρίσει τον Ζορμπά και έλεγε ότι ήταν ένας εξαίρετος άνθρωπος). Συνεργάστηκε με τον Καζαντζάκη σε μιαν άτυχη επιχείρηση ανθρακωρυχείου στην Πραστοβά Μάνης, στην ουτοπική προσπάθεια του συγγραφέα να “αλλάξει ζωή”.,

Ενα γνώρισμα του Καζαντζάκη ήταν η έλλειψη ευθιξίας. Σπάνιο αυτό στη μικρόψυχη εποχή μας, όπου

Στα 1939 κυκλοφόρησε η “Οδύσσεια”, στην πρώτη ογκώδη έκδοσή της.

Ο Μάρκος Αυγέρης στην κριτική του στη Νέα Εστία, ήταν εντελώς αρνητικός: Το γραμματολογικό

είδος, το έπος, ξεπερασμένο, η γλώσσα αντιποιητική και λανθασμένη, ο δεκαεπτασύλλαβος κακός στίχος. Τον επόμενο χρόνο ο Αυγέρης, η Γαλάτεια, ο Γιώργος Πολίτης (αδελφός του Φώτου και του Λίνου) και ο Κρητικός ηθογράφος Γιώργος Μαράντης, πήγαν να κάνουν Πάσχα στην Αίγινα. Ο Καζαντζάκης τους δέχθηκε στο σπίτι του πολύ φιλικά. Δεν μνησικακούσε. Στον Πρεβελάκη έγραψε για τον “λίβελο” (όπως τον χαρακτηρίζει) του Αυγέρη: “Διάβασα τις κριτικές Αυγέρη και Παράσχου, ήσυχα, απλοϊκά, σχεδόν χαρούμενα. Αφού η ανώτατη αμοιβή είναι να μην έχεις καμιάν αμοιβή”! 

Κάποτε του είχα γράψει ότι ακούω πολλά και ανυπομονώ να τον ξαναδώ. Μου απάντησε με τη
γνωστή παροιμία: “Οπου ακούς μεγάλο τρύγο, παίρνε μικρό καλάθι”. Απλότητα και καλοσύνη σπάνια στους λογίους”.

Στυλ. Αλεξίου, Φωτ: Μάνος Κακουλάκης

( Βιογραφικό από το βιβλίο του : Κείμενα Φιλίας και Μνήμης, εκδ. Δοκιμάκης, 2010)
Ο Στυλιανός Αλεξίου γεννήθηκε το 1921 στο Ηράκλειο Κρήτης.Είναι πρώην Έφορος Αρχαιοτήτων Κρήτης, Ομότιμος Καθηγητής του Πανεπιστημίου Κρήτης, Μέλος του Γερμανικού Αρχαιολογικού Ινστιτούτου,Αντεπιστέλλον Μέλος της Ακαδημίας Αθηνών και του Σικελικού Ινστιτούτου Βυζαντινών και Νεοελληνικών Σπουδών του Palermo, Επίτιμος Διδάκτωρ των Πανεπιστημίων Padova,Αθηνών, Κύπρου.
Αρχαιολογικές εργασίες του: η επέκταση και έκθεση του Μουσείου Ηρακλείου, η ίδρυση των Μουσείων Χανίων και Αγίου Νικολάου,το βιβλίο Μινωϊκός Πολιτισμός, οι ανασκαφές και δημοσιεύσεις Κατσαμπά, Λεβήνος,Απολλωνίας ( Αγίας Πελαγίας).
Φιλολογικές εργασίες : Οι εκδόσεις Διγενή Ακρίτη, Ερωτόκριτου,Σολωμού,Η Ελληνική Λογοτεχνία από τον Όμηρο στον 20ο αιώνα,και, σε συνεργασία με τη Μάρθα Αποσκίτη, οι εκδόσεις της Ερωφίλης, των Ιντερμεδίων της,και του Κρητικού Πολέμου του Τζάνε.
Συγκεντρωτικές εκδόσεις μελετών του: Μινωικά και Ελληνικά, Δημώδη Βυζαντινά.Κρητικά Φιλολογικά, Ποικίλα Ελληνικά