Τα βιβλία που διβάσαμε και προτείνουμε στα Παραμύθια του Σαββάτου!

Τα βιβλία που διαβάσαμε και παρουσιάσαμε από 19 Οκτωβρίου2025 μέχρι και 19 Οκτωβρίου 2026.

( 13ος χρόνος στα Παραμύθια του Σαββάτου!)

"Τα Παραμύθια του Σαββάτου" έχουν γενέθλια!

19 Οκτωβρίου 2013 - 19 Οκτωβρίου 2026!

"Τα Παραμύθια του Σαββάτου" έχουν γενέθλια!

Δεκατρία χρόνια λοιπόν σήμερα....

Όλα ξεκίνησαν δειλά- δειλά στο Blog μου, "Ζητούνται Αναγνώστες!" βλέποντας την ανάγκη γονιών και εκπαιδευτικών να βρουν βιβλία για τα παιδιά αναμεσά στα πληθώρα αναγνώσματα από τις προθήκες των βιβλιοπωλείων. Ακόμα τότε δεν υπήρχε αυτή η άνθηση των κοινωνικών δικτύων.

https://zhtunteanagnostes.blogspot.com/ 

Κι ύστερα μπήκαν στην στήλη του Πολιτισμού του Cretalive.gr , εβδομαδιαία και κάποιες φορές καθημερινά γράφοντας απόψεις για βιβλία που διαβάσαμε και προτείνουμε : https://www.cretalive.gr/authors/eleni-mpeteinaki

Πάνω από 3.800 γραπτά κείμενα για το παιδικό βιβλίο μέχρι και σήμερα, εκτός από τα αφιερώματα και τις απόψεις μας γενικότερα για το βιβλίο!

Άλλωστε πιστεύω απόλυτα πως : «Τα καλά βιβλία, τα παραμύθια και οι ιστορίες  πρέπει να μοιράζονται, να λέγονται, να φτάνουν ίσαμε τον πιο μικρό ακροατή ή αναγνώστη σ΄ ολόκληρο τον κόσμο. Τότε μόνο αποκτούν αξία και νόημα και έχουν λόγο ύπαρξης."

Ένα πολύ μεγάλο ευχαριστώ στο www.cretalive.gr   που έφτασαν τα «Παραμύθια του Σαββάτου» στα πέρατα του κόσμου.

Στους συγγραφείς τους εικονογράφους και τους εκδότες που με εμπιστεύονται και εξ αιτίας τους υπάρχουμε, αλλά και σε  όσους αγκάλιασαν και αγάπησαν τη στήλη των παραμυθιών μου!

Συνεχίζουμε και προσαρμοζόμαστε στις απαιτήσεις και τα σημάδια των καιρών...

Συντονιστείτε στη σελίδα των Παραμυθιών : https://www.facebook.com/ParamithiaTouSavvatou/

 και στο κανάλι μας στο youtube:

 https://youtube.com/@elenbet?si=b-30_p3Iwt6F-K4X

Τελευταίο κι ίσως ακόμα μεγαλύτερο Ευχαριστώ σε όλους εσάς που διαβάζετε, ακολουθείτε και στηρίζετε τα Παραμύθια μου τόοοοοοσα χρόνια πια ❤ ❤

 

Ελένη Μπετεινάκη

www.facebook.com/elenibetinaki/ 

Μόμπυ Ντικ - Η Φάλαινα, μια θαλασσινή περιπέτεια, γεμάτη συμβολισμούς!

Eνα αριστούργημα της παγκόσμιας λογοτεχνίας κυκλοφορεί, σαν σήμερα, πριν από 175 χρόνια!

Ήταν 18 Οκτωβρίου 1851  όταν στo Λονδίνο, κυκλοφορεί για πρώτη φορά το αριστούργημα της παγκόσμιας λογοτεχνίας «η Φάλαινα» του Χέρμαν Μέλβιλ. Μάλιστα η πλειονότητα των κριτικών δέχεται ότι το μυθιστόρημα του αμερικανού συγγραφέα  στέκεται στο ίδιο δημιουργικό ύψος με τις αρχαίες ελληνικές τραγωδίες και τα έργα του Σαίξπηρ. Το βιβλίο κυκλοφορεί ένα μήνα αργότερα, στις 14 Νοεμβρίου του 1851 στην Αμερική με διπλό  τίτλο “Μόμπυ Ντικ ή Η Φάλαινα».

Ο Μόμπυ Ντικ είναι μια θαλασσινή περιπέτεια, γεμάτη συμβολισμούς και μεταφορές. Με αφηγητή τον ναύτη Ισμαήλ, παρακολουθούμε το ταξίδι ενός σαλεμένου καπετάνιου, ονόματι Αχαάβ, που έχει βάλει σκοπό της ζωής του να ανακαλύψει και να σκοτώσει μια θηριώδη λευκή φάλαινα με το όνομα Μόμπυ Ντικ, η οποία σε ένα προηγούμενο ταξίδι τού είχε κόψει το πόδι σε μια μονομαχία τους στη θάλασσα. Ο Μέλβιλ, που είχε δουλέψει χρόνια ως ναυτικός, εστιάζεται σ' έναν «άνθρωπο που δε φοβάται Θεό, που μοιάζει με Θεό, είναι υπέροχος άνθρωπος ο Καπετάν Αχαάβ».

Το πολυσέλιδο μυθιστόρημα περιγράφει την επικών διαστάσεων σύγκρουση Αχαάβ και Μόμπι Ντικ, που είναι, κατ' επέκταση, μια αναμέτρηση ανάμεσα στις δυνάμεις της Φύσης και τον Άνθρωπο. Ο «Μόμπι Ντικ» δεν είναι μόνο μια συναρπαστική ναυτική περιπέτεια, αλλά ένα φιλοσοφικό δοκίμιο για τη φύση του καλού και του κακού, για τον άνθρωπο και τη μοίρα του. Συν τοις άλλοις, είναι ένα εγκυκλοπαιδικό μυθιστόρημα, που δίνει στον αναγνώστη πληθώρα πληροφοριών για τη ζωή στη θάλασσα και τη φαλαινοθηρία.

Ωστόσο τα πράγματα για τον αμερικανό συγγραφέα δεν ήταν ρόδινα από την αρχή. Το 1850 ο Ναθάνιελ Χόθορν δημοσίευσε το δικό του αριστούργημα, το μυθιστόρημα «Το Άλικο Γράμμα», μια εμβριθή μελέτη για το καλό και το κακό, που επηρέασε σημαντικά τον γείτονα και φίλο του Μέλβιλ στη συγγραφή του Μόμπυ Ντικ. Το 1852 η Χάριετ Μπίτσερ Στόου κυκλοφόρησε το μυθιστόρημά της «Η Καλύβα του Μπαρμπά-Θωμά», ένα από τα πλέον ευπώλητα βιβλία στην εκδοτική ιστορία των ΗΠΑ. Όμως, το μυθιστόρημα του Μέλβιλ πέρασε απαρατήρητο, με αρνητική στο μεγαλύτερο μέρος της την κριτική. Χρειάστηκε να φθάσουμε στη δεύτερη δεκαετία του 20ου αιώνα για να αναγνωρισθεί από τους Μοντερνιστές η σπουδαιότητα του Μόμπυ Ντικ και η Αμερική να ανακαλύψει ένα μεγάλο συγγραφέα.

 

Η θρυλική λευκή φάλαινα με τα δολοφονικά ένστικτα, το κυνήγι της οποίας με αφετηρία τα 1851, οπότε και εκδόθηκε για πρώτη φορά, γραμμένο από την πένα του Αμερικανού συγγραφέα Χέρμαν Μέλβιλ, πέρασε από τις σελίδες των Κλασσικών Εικονογραφημένων, κι από εκεί στην μεγάλη οθόνη το 1956, σε μια αξεπέραστη ταινία του μεγάλου Τζων Χιούστον,σε σενάριο του συγγραφέα Ρέι Μπράντμπερι και με πρωταγωνιστή τον Γκρέγκορι Πεκ στο ρόλο του Αχαάβ. Ένα έργο διαχρονικό, που εξιτάρει την φαντασία και μεταφέρει τον αναγνώστη ή τον θεατή, σε μια ναυτική περιπέτεια που όμοια της δεν αφηγήθηκε κανείς μέχρι σήμερα, με τόση ένταση και τέτοιου βάθους ανάλυση χαρακτήρων.

Η ζωή του Χέρμαν  Μέλβιλ επηρέασε πολύ την συγγραφή του …

Ο Χέρμαν Μέλβιλ γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη την 1η Αυγούστου 1819.Πήγε σχολείο στην Ακαδημία Όλμπανι .Ο πατέρας του χρεοκόπησε και πέθανε όταν ο Χέρμαν ήταν μόλις δώδεκα ετών, αναγκάζοντάς τον να εγκαταλείψει το σχολείο για να βοηθήσει την οικογένεια. Έτσι ο Μέλβιλ, έφηβος ακόμα, μπάρκαρε σ' ένα εμπορικό καράβι όπου δούλεψε ως καμαρότος μεταξύ Νέας Υόρκης και Λίβερπουλ. Όταν ξαναγύρισε στην Αμερική, εργάστηκε ως δάσκαλος για ένα διάστημα. Ο πόθος του όμως για περιπέτειες δεν έσβησε κι έτσι μια μέρα τα παράτησε όλα και πήγε ως ναύτης στο φαλαινοθηρικό "Ακούσνε".

Τον Ιούλιο του 1842, κι αφού έμεινε 18 μήνες στο "Ακούσνε", ο Μέλβιλ πήδηξε ένα πρωί από το καράβι ενώ ήταν αγκυροβολημένο στις νήσους Μαρκέζας του Νότιου Ειρηνικού Ωκεανού. Η σκληρή ζωή πάνω στο φαλαινοθηρικό και η επιθυμία του να εξερευνήσει τα νησιά, ήταν οι αιτίες που τον έσπρωξαν σ' αυτή τη φυγή.

Για κάποιο διάστημα έζησε μαζί με τους ιθαγενείς Τύπη που, όπως είπε αργότερα ο ίδιος, ήταν κανίβαλοι. Δεν είναι ξεκαθαρισμένο αν ο Μέλβιλ υπήρξε φιλοξενούμενός τους ή αιχμάλωτός τους. Πάντως μία μέρα έφυγε από τα νησιά με μία αυστραλέζικη σκούνα. Η ιστορία της παραμονής του στις Μαρκέζας, περιγράφεται στο βιβλίο του "Τύπη", το οποίο ολοκλήρωσε το 1845 αλλά συνάντησε πολλές δυσκολίες για τη δημοσίευσή του.

Στη συνέχεια ακολούθησαν και άλλες περιπέτειες στη ζωή του Χέρμαν Μέλβιλ. Ο Μέλβιλ έγινε αρχηγός μίας ανταρσίας και αργότερα αλήτευε έναν χρόνο στην Ταϊτή. Την περιπέτειά του αυτή, την αναφέρει στο βιβλίο του "Όμοο"

Το 1843, ο Μέλβιλ πήγε στη Χαβάη, όπου έπιασε δουλειά σ' ένα γραφείο και σ' ένα βιβλιοπωλείο. Σύντομα όμως έφτασε στη Χονολουλού το παλιό του πλοίο, το "Ακούσνε", που έψαχνε για λιποτάκτες.

Φοβούμενος μήπως τον βρουν και τον ξαναπάρουν στο φαλαινοθηρικό, ο Μέλβιλ έσπευσε να μπει σε ένα αμερικάνικο πολεμικό πλοίο ως απλός ναύτης. Δεκατέσσερις μήνες αργότερα έφτασε στο λιμάνι της Βοστώνης.

Τότε άρχισε να ασχολείται σοβαρά με το γράψιμο. Μετά την έκδοση των βιβλίων του "Τύπη" και "Όμοο" έγινε διάσημος ως ο άνθρωπος που γλύτωσε από τους ανθρωποφάγους. Τα επόμενα έργα του ήταν τα "Μαρντί", "Κόκκινη Φλόγα" και "Το Άσπρο Σακάκι". Το τελευταίο είναι η περιγραφή της ζωής του πάνω στο αμερικανικό πολεμικό στο οποίο διαμαρτύρεται και κατακρίνει τις βαρβαρότητες και ιδιαίτερα το μαστίγωμα, το οποίο συνηθιζόταν τότε στα σκάφη του αμερικανικού ναυτικού.

Στις 4 Αυγούστου 1847, ο Μέλβιλ παντρεύτηκε την Ελίζαμπεθ Σω, κόρη του Lemuel Shaw, προέδρου του Ανωτάτου Δικαστηρίου της Μασαχουσέτης και φίλου του πατέρα του από το κολλέγιο. Απέκτησαν μαζί 4 παιδιά: δύο αγόρια και δύο κορίτσια, ενώ αγόρασαν και ένα αγροτόσπιτο στο Πίτσφιλντ της Μασαχουσέτης. Εκεί γνώρισε και συνδέθηκε στενά με τον διάσημο συγγραφέα Ναθάνιελ Χόθορν. Σ' αυτόν αφιέρωσε ο Μέλβιλ το "Μόμπυ Ντικ", το οποίο εκδόθηκε το 1851.

Ακολούθησαν και άλλα του έργα όπως ο "Πιέρ", "Ο Έμπιστος" και ο "Μπίλι Μπαντ". Αλλά η φήμη του σαν συγγραφέα ξέπεσε τα τελευταία χρόνια. Το 1866 αναγκάστηκε να γίνει τελωνειακός στη Νέα Υόρκη για να ζήσει. Έμεινε σ' αυτή τη θέση 19 χρόνια.

Το 1878 εξέδωσε ένα ποίημά του με 16.000 στίχους σχετικά με την επίσκεψή του στους Αγίους Τόπους. Ο Χέρμαν Μέλβιλ πέθανε στις 28 Σεπτεμβρίου 1891 στη Νέα Υόρκη από καρδιακή διαστολή. Τα βιβλία του είχαν σχεδόν ξεχαστεί απ' όλους. Μόνο αργότερα, το 1920, ανανεώθηκε το ενδιαφέρον το κοινού για τα έργα του Μέλβιλ. Σήμερα αναγνωρίζεται πλέον ως ένας από τους πιο διάσημους Αμερικανούς συγγραφείς και το βιβλίο του "Μόμπυ Ντικ" θεωρείται ένα από τα καλύτερα έργα του κόσμου.

Δημοσιεύτηκε στο Cretalive.gr στις 18 Οκτωβρίου 2018 : εδώ!

Το χαμένο ρομπότ …στα Παραμύθια του Σαββάτου!

Γράφει η Ελένη Μπετεινάκη

Ένα συγκινητικό βιβλίο με ήρωα ένα χαλασμένο ρομποτάκ τον ΜΙΟ, που βρέθηκε στην χωματερή και θέλησε να πάρει πίσω την προηγούμενη ζωή του!

Ένα πρωινό σαν να ξύπνησε από ένα βαθύ λήθαργο, κοίταξε γύρω του και προσπάθησε να θυμηθεί πως είχε βρεθεί σε εκείνο το μέρος. Δεν ήξερε και δεν ήθελα να βρίσκεται άλλο εκεί. Έτσι ξεκίνησε να περπατάει ψάχνοντας μια διέξοδο…

Προσπέρασε χωρίς να δει, μια μητέρα με ένα μάτι σαν πειρατής με ένα μωρό στην πλάτη της, νεογέννητο…

Κατάφερε να βγει στον κόσμο των ανθρώπων και θυμήθηκε πως κάποτε έναν από αυτούς τον αγαπούσε πολύ. Έψαξε να τον βρει ανάμεσά τους, μάταια. Ώσπου σταμάτησε σε μια βιτρίνα ενός καταστήματος που είχε ένα ρο μποτάκι κι άρχισε να θυμάται, όλη την προηγούμενη ζωή του…Τότε που είχε έναν φίλο, παιχνίδια, μυστήρια, ταξίδια και πολλές περιπέτειές. Κι όλα αυτά μέχρι την στιγμή που εμφανίστηκε το νέο ρομπότ ΜΙΟ2…

Κι αφού τα θυμήθηκε όλα αυτά, ένιωσε την ανάγκη να ψάξει να βρει τον φίλο του. Όμως δεν ήταν το ίδιο πια όπως παλιά. Είχε χάσει κάποια κομμάτια του, είχε ραγίσει, και ήταν αρκετά ταλαιπωρημένο.  

Όμως δεν το έβαλε κάτω…

Φρόντισε τον εαυτό του όσο μπορούσε και ξεκίνησε το δεύτερο μεγάλο ταξίδι αναζήτησης. Και κατάφερε να βρει ξανά το παλιό του σπίτι.

Κι αυτό που είδε από το μεγάλο παράθυρο το έκανε να νιώσει ακόμα μεγαλύτερη μοναξιά, λύπη και απογοήτευση. Ο φίλος του έπαιζε με ένα άλλο ολοκαίνουργιο ρομπότ…

Ο κόσμος του γκρεμίστηκε κι επέστρεψε πίσω στη χωματερή σταματώντας να ελπίζει, να ονειρεύεται, να προσπαθεί κι αποκοιμήθηκε βαθιά…

Μέρες; Μήνες; Χρόνια; Ποιος ξέρει πόσος καιρός πέρασε μέχρι να  ανοίξει τα μάτια και την ψυχή του…

Μέχρι εκείνη την ημέρα  που μια μητέρα, με ένα μάτι σαν πειρατής κι ένα μικρό κορίτσι έψαχναν να βρουν χαλασμένα πράγματα να τα επιδιορθώσουν…

Το κοριτσάκι είδε το χαλασμένο ρομποτάκι με το ένα μάτι δεμένο και κάποια κομμάτια του να λείπουν και το πήρε μαζί του…

Κι άρχισε ένα μακρύ ταξίδι μέχρι την όχθη μιας λίμνης, μέχρι το σπίτι τους. Κι εκεί στο μικρό ρομποτάκι δόθηκε η κάθε βοήθεια να μην του λείπει πια κανένα κομμάτι…

Μια δεύτερη ζωή, μια δεύτερη ευκαιρία γεννήθηκε …

Το βιβλίο Το χαμένο ρομπότ του Τζο Τοντ-Στάντον, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μεταίχμιο, είναι μια βαθιά συγκινητική ιστορία για την αγάπη, την απώλεια, τη μοναξιά, την απόρριψη και, πάνω απ’ όλα, για τη δύναμη της δεύτερης ευκαιρίας.

Μια ιστορία γεμάτη συναισθήματα που εναλλάσσονται συνεχώς. Το μικρό ρομποτάκι ΜΙΟ είναι ένα σύμβολο. Όπως ένας άνθρωπος που απορρίπτεται από ένα άλλο. Κι εύλογα καταλαβαίνουμε το μήνυμα του βιβλίου.

Η αξία ενός ανθρώπου  δεν καθορίζεται από το αν κάποιος τον αντικατέστησε, τον ξέχασε ή έπαψε να τον αγαπά. Ούτε επειδή  έπαψε να είναι νέος, τέλειος ή χρήσιμος στα μάτια κάποιου άλλου. Ακόμη περισσότερο όταν κάποιος είναι πληγωμένος, κουρασμένος και γεμάτος ρωγμές, εξακολουθεί να αξίζει  αγάπη, φροντίδα και μια θέση στον κόσμο.

Ένα άλλο θέμα που νομίζω ακουμπά αυτή η ιστορία  είναι το πόσο εύκολα η κοινωνία μας παρασύρεται από το καινούργιο, αφήνοντας πίσω ό,τι παλιώνει ή δεν ανταποκρίνεται πια στις προσδοκίες της.

Πρόκειται για ένα βιβλίο που, ενώ απευθύνεται στα παιδιά, αγγίζει εξίσου βαθιά και τους ενήλικες, καθώς μας θυμίζει πως πίσω από κάθε φαινομενικά ασήμαντο ή πληγωμένο πλάσμα μπορεί να κρύβεται μια ολόκληρη ιστορία αγάπης και απώλειας.

Και ίσως αυτό να είναι το πιο τρυφερό σημείο της ιστορίας: ο ΜΙΟ δεν σώζεται επειδή γίνεται ξανά όπως ήταν παλιά, αλλά επειδή κάποιος τον βλέπει, τον αποδέχεται και επιλέγει να του δώσει μια θέση στη ζωή του. Η αποκατάστασή του δεν αφορά μόνο τα κομμάτια που του λείπουν, αλλά την αγάπη και  την εμπιστοσύνη που χρειάζεται για να αρχίσει ξανά.

Το «Χαμένο ρομπότ» είναι μια υπενθύμιση πως δεν χρειάζεται να είμαστε άθικτοι για να είμαστε αγαπητοί, ούτε να επιστρέψουμε στην παλιά μας ζωή για να αποκτήσουμε μια καινούργια. Μερικές φορές, αυτό που χρειαζόμαστε δεν είναι να μας θυμηθούν όσοι μας ξέχασαν, αλλά να συναντήσουμε εκείνους που θα μας δουν πραγματικά, με όλες μας τις ατέλειες.

Γιατί κάθε πλάσμα ή αντικείμενο αξίζει μια δεύτερη ευκαιρία. Και κάθε δεύτερη ευκαιρία μπορεί να γίνει η αρχή μιας νέας, όμορφης ιστορίας.

Ο Τζο Τοντ-Σταντον δεν είναι μόνο ο συγγραφέας αυτής της πολύ ιδιαίτερης ιστορίας αλλά και ο εικονογράφος της. Οι εικόνες είναι πραγματικά συγκινητικές, ζωντανές και ενισχύουν την δυναμική της ιστορίας στο έπακρο. Αγαπημένες εικόνες για μένα η γυναίκα με το μωρό στην πλάτη και στη συνέχεια όταν επιστρέφουν στη χωματερή και το μωρό έχει μεγαλώσει και είναι πια ένα κορίτσι νηπιακής ηλικίας.

 Έντονη συναισθηματική φόρτιση σε κάθε εικόνα!

Το βιβλίο μάς υπενθυμίζει πως πάντα θα υπάρχει ένα μέρος που μπορούμε να ανήκουμε και να υπάρχουμε, αλλά και πόσο σημαντικό είναι να αποδεχόμαστε τον εαυτό μας με ότι κι αν μας  συμβαίνει και να τον αγαπάμε!

Βιβλίο για παιδιά και ενήλικες που αξίζει μια θέση στη βιβλιοθήκη μας !

Μου θύμισε πολύ έντονα κάποιες ταινίες που μπορείτε να δείτε ξαάν μαζί με τα παιδιά σας!

The brace little toaster: https://www.youtube.com/watch?v=xMgMGIXQNA4

Toy Story 3 (2010) https://www.youtube.com/watch?v=cqqxRqnDuHg

Toy Story 4 (2019) https://www.youtube.com/watch?v=72_51TPpepQ

*Το χαμένο ρομπότ, Τζο Τοντ-Σταντον, εκδόσεις Μεταίχμιο

https://www.metaixmio.gr/el/products/to-xameno-robot?gad_source=1&gad_campaignid=21283405908&gbraid=0AAAAADEUm1_p3Zs0aQ5d4Ev0BTtceKoX-&gclid=CjwKCAjwuczWBhA9EiwAYGgEoaf0Cf8QtJAjgtKHr2IO0sq1knMyXhuTdSBgP6g0r9nzGTiU8WYZFhoCZ1IQAvD_BwE

Δημοσιεύτηκε στο cretalive.gr στις 17 Οκτωβρίου 2026 :εδώ!

 

Η «Θεία Λένα» των παιδικών μας χρόνων!

Μαρία Ηλιού και Αντιγόνη Μεταξά

Της Ελένης Μπετεινάκη*

Αντιγόνη Μεταξά, η δεύτερη γιαγιά της ζωής μου, η παραμυθού των παιδικών μας χρόνων, η πιο αγαπημένη φωνή της τρυφερής μας ηλικίας.Tόσο πολύ, που νοιώθω πως ακόμα αντηχεί στ΄ αυτιά μου η χροιά της φωνής της και πως από στιγμή σε στιγμή κάπου θα την συναντήσω ξανά… στη συχνότητα του ραδιοφώνου.

«…Καλημέρα σας παιδιά μου, είναι η θεία Λένα εδώ,

να σας πει ένα παραμύθι όμορφο και χαρωπό…».

Πόσες γενιές μεγάλωσαν ακούγοντας αυτό το τραγουδάκι κάθε μέρα; Πόσοι από μας έζησαν αυτές τις μαγικές στιγμές «κολλημένοι»  στα ερτζιανά; Πόσα παραμύθια, τραγούδια, ιστορίες, δεν μάθαμε που συντρόφεψαν τα πιο αθώα χρόνια της ζωής μας;

Ήταν η πιο μαγική στιγμή της ημέρας!

Κάθε πρωί στις 9.00, πίνοντας ένα ποτήρι γάλα, στη σειρά οι κούκλες να μου κρατούν συντροφιά, και η αξέχαστη φωνή από  εκείνο το μεγάλο ραδιόφωνο, στο ψηλό ράφι της κουζίνας. Δεν μπορούσα να καταλάβω, που ήταν κρυμμένη και μιλούσε τόσο γλυκά. Η μαμά έλεγε πως ήταν στην Αθήνα κι εγώ πίστευα πως τούτη η πολιτεία θα ΄ταν η πιο μαγική του κόσμου, η πιο πολύχρωμη, η πιο μεγάλη, κι ήθελα σαν μεγάλωνα να πάω εκεί να γνωρίσω τη θεία Λένα και όλους τους ήρωες της από τα παραμύθια. Θυμάμαι την απόλυτη ησυχία του σπιτιού σαν ακουγόταν το σήμα της εκπομπής.  Ήταν η ώρα της «Θείας Λένας». Μιας γυναίκας που στην παιδική φαντασία έμοιαζε  σαν ένας γίγαντας, σαν νεράιδα ή μάγισσα ακόμα και σαν  ξωτικό. Ήταν εκείνη που γνώριζε τα πάντα.  Δεν την είχα δει ποτέ αλλά την φανταζόμουν σαν  ένα αερικό που κρατούσε ένα  μαγικό ραβδί  και ξεκλείδωνε  όλες  τις πόρτες  των κάστρων της φαντασίας, κάθε πρωί. Και σαν πέρασε ο καιρός κι ήρθε η ώρα να πάω σχολείο, το αρνιόμουν πεισματικά γιατί δεν θα την άκουγα. Τότε η μητέρα μου κατάφερε να μάθει να μου  γράφει σε κασέτες τις εκπομπές της. Σαν γύριζα τα μεσημέρια, η πρώτη μου δουλειά  ήταν να ακούσω τις ιστορίες της, και πολλές φορές τις ξανάβαζα το βράδυ  λίγο πριν κοιμηθώ. Η τηλεόραση ήρθε στη ζωή μας πολύ αργότερα, όπως και τα βιβλία της κι έτσι δεν την είχα δει ποτέ πως ήταν!

Θυμάμαι τα ατελείωτα μοναχικά απογεύματα μου που γινόμουν εγώ η αφηγήτρια στις κούκλες μου. Τους μάθαινα τα τραγουδάκια, τις ιστορίες κι όλα όσα είχα ήδη ακούσει και αποστηθίσει από τις πολυπαιγμένες κασέτες που δυστυχώς χάθηκαν με το πέρασμα των χρόνων. Κι αυτό συνεχίστηκε για πολλά χρόνια.

Νόμιζα πως τούτη η γυναίκα  θα ζούσε για πάντα, όπως τα παραμύθια και πως η εκπομπή της δεν θα τέλειωνε ποτέ. Σαν μεγάλωσα κάμποσο, έψαξα λίγο κι έμαθα πως όλα εκείνα που άκουγα, ήταν από αναμεταδώσεις και η  σπουδαία αυτή γυναίκα  δεν υπήρχε καν στη ζωή όταν εγώ την ζωντάνευα με την φαντασία μου. Η ζωντανή φωνή της σταμάτησε την 16η Οκτωβρίου του 1971 ενώ οι εκπομπές της ακούγονταν από το ελληνικό ραδιόφωνο ακόμα μια ολόκληρη δεκαετία. Αργότερα έμαθα και κάτι άλλο που επίσης με συγκλόνισε. Ο γίγαντας των παιδικών μου χρόνων, η νεράιδα, η βασίλισσα όλου του κόσμου ήταν μια μικροκαμωμένη κυρία, με γαλανά μάτια και μαύρα κοντά κυματιστά μαλλιά. Καμιά σχέση με την φαντασία μου. Αυτό που κανένας δεν μπορούσε  να μου αλλάξει ποτέ  και να με κάνει να ξεχάσω, ήταν η φωνή της…

Η Αντιγόνη Μεταξά  γεννήθηκε  στην Αθήνα στα  1905. Οι περισσότεροι από εμάς την γνωρίσαμε σαν παραγωγό ραδιοφωνικών εκπομπών, που έμεινε γνωστή ως η «Θεία Λένα». Ήταν επίσης  συγγραφέας παιδικής λογοτεχνίας, δημιουργός του πρώτου παιδικού θεάτρου στην Ελλάδα. Σπούδασε Παιδαγωγικά στο Παρίσι, και υποκριτική τέχνη στη δραματική σχολή του Ωδείου Αθηνών, απ΄ όπου αποφοίτησε με Χρυσούν Βραβείο. Αργότερα εργάστηκε ως καθηγήτρια σ΄ αυτό διδάσκοντας απαγγελία και υποκριτική για πολλά χρόνια.

Το 1925 ανέλαβε πρωταγωνίστρια στο θέατρο Τέχνης του Σπύρου Μελά, καθώς και στα "Διονύσια" του Αιμίλιου Βεάκη. Το 1933 ίδρυσε τον πρώτο ελληνικό θίασο παιδικού θεάτρου,  "Το θέατρο του παιδιού", ή "Παιδικό θέατρο", που λειτούργησε χωρίς διακοπή μέχρι  τον Απρίλιο του 1941.Είχε παντρευτεί τον Κώστα Κροντηρά, πρώτο σκηνοθέτη στο χώρο της ραδιοφωνίας και συνεργάστηκε μαζί του στο Ραδιοφωνικό Σταθμό Αθηνών  από το 1936 ως τακτική συνεργάτρια και από το 1942 μέχρι το 1966 διευθύντρια της καθημερινής "Ώρας του Παιδιού". Οι πιο γνωστές ραδιοφωνικές της εκπομπές ήταν :Το θέατρο του παιδιού, Καλημέρα παιδάκια, Η θεία Λένα στα μικρά παιδιά,  Εκδρομή χωρίς τους μεγάλους και Ελάτε να ταξιδέψουμε.   Ήταν από τις πρώτες γυναίκες που τόλμησαν να κρατήσουν το πατρικό τους όνομα πλάι στο όνομα του συζύγου τους. Στις εκπομπές και τα βιβλία της η Αντιγόνη Μεταξά, χρησιμοποιούσε το ψευδώνυμο  "Θεία Λένα". Η ιδέα για το νέο της όνομα ανήκε στον Γιάννη Βουλπιώτη, τότε διευθυντή του ΕΙΡ, και στον σύζυγό της. Δόθηκε σε αντιπαράθεση με τη “θεία Μπέρτα” του γερμανικού ραδιοφώνου και με το δεδομένο ότι ο πατέρας της ονομαζόταν κι αυτός, Κωνσταντίνος. Τα παραμύθια της είχαν συχνά διδακτικό περιεχόμενο και σαν  ψυχή της εκπομπής προσπαθούσε πάντα να βρει ευρηματικούς τρόπους παρουσίασης. Η  «Ελενίτσα» που απαντούσε στις περισσότερες ερωτήσεις και ήταν κατά κάποιο τρόπο από τους βασικούς συνεργάτες της,  ήταν μια ενήλικη γυναίκα η Ρηνούλα Μενάνδρου. Η χαρακτηριστική μουσική της εκπομπής υπήρξε το δημοφιλέστερο παιδικό άκουσμα περίπου για μία τριακονταετία. Το 1967 συνέχισε στη τηλεόραση της ΥΕΝΕΔ όπου δημιούργησε το πρώτο ελληνικό παιδικό τηλεοπτικό πρόγραμμα.

Λήδα και Αντογόνη Μεταξά

Στο συγγραφικό της έργο περιλαμβάνονται περισσότερα από 51 παιδικά έργα. Ξεχωρίζουν "Το Θέατρο του Παιδιού" (τομ.4), "Η Ώρα του Παιδιού", "Ελάτε να ταξιδέψουνε" (τομ.4), "Χίλιες μορφές" (τομ.2), "Η θεία Λένα στα μικρά παιδιά", "Καλώς ήλθες μικρό μου". Ακόμα  στα 1967 κυκλοφορεί το πεντάτομο έργο της :Η Νέα Εγκυκλοπαίδεια του παιδιού. Όπως γράφει η ίδια, στο αντί προλόγου εισαγωγικό κείμενο: «…Η εγκυκλοπαίδεια περιέχει θέματα που συμπληρώνουν τη σχολική ύλη του δημοτικού και των πρώτων τάξεων του Γυμνασίου. Θεωρούσε επίσης ότι μία εγκυκλοπαίδεια για παιδιά θα έπρεπε να έχει ένα ομοιόμορφο ύφος πράγμα που, πολύ φυσικά, λείπει από τις περισσότερες εγκυκλοπαίδειες και λεξικά καθώς γράφονται από διάφορους συγγραφείς. Περιείχε επίσης αντί φωτογραφιών και χαρτών πάρα πολλά σκίτσα και απλοϊκές ζωγραφιές Ελλήνων ζωγράφων…»

Για το σύνολο του έργου της τιμήθηκε με το παράσημο του Τάγματος της Εποποιίας (1965) και με ειδικό βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών. Κόρη της Αντιγόνης Μεταξά και του Κώστα Κροντηρά ήταν η επίσης ραδιοφωνική παραγωγός Λήδα Κροντηρά, γνωστή από την παιδική εκπομπή "Καλημέρα παιδάκια".

Η εγγονή της πια, Μαρία Ηλιού  θα επιμεληθεί μια καταπληκτική έκδοση: « Άκουσε με,Μαρία μου» με εικόνες από την Φωτεινή Στεφανίδη,που κυκλοφόρησε τον Ιανουάριο του 2017, όπου τα παιδιά ανακαλύπτουν ένα κόσμο παραμυθένιο με τα ζώα να μιλούν και φέρονται σαν άνθρωποι!

Φεύγει στα 66 της χρόνια εκείνο το πρωινό της 16ης Οκτωβρίου 1971. Οι χιλιάδες ακροατές της που σήμερα πια σε μεγαλύτερη ηλικία θυμούνται εκείνα τα « άλλα» χρόνια δεν ξεχνούν ποτέ τη Θεία Λένα. Αυτή η φωνή είναι γραμμένη μέσα μας  και δεν μπορεί να σβήσει ποτέ. Θυμήθηκα μια φράση  σαν είδα την επετειακή ημερομηνία του θανάτου της: «Τα όνειρα είναι γραμμένα με ασημένια γράμματα, οι αναμνήσεις μας όμως είναι με χρυσά και γι αυτό είναι πιο πολύτιμες … ».

Κι όπως θα ‘λεγε και η  Θεία Λένα κλείνοντας την εκπομπή της : «Τώρα πέρασε η ώρα, φεύγουμε και μεις παιδιά, και αύριο την ίδια ώρα, θα τα πούμε με χαρά! ».

*http://zhtunteanagnostes.blogspot.gr/

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πατρίς στις 16 Οκτωβρίου 2017 :https://www.patris.gr/2017/ 

Ημέρα "Λευκού Μπαστουνιού" η 15η Οκτωβρίου!

Η 15η Οκτωβρίου έχει παγκοσμίως καθιερωθεί ως η ημέρα εορτασμού του «Λευκού Μπαστουνιού», με στόχο τη διάδοση της μεγάλης σημασίας της χρήσης του και την ευαισθητοποίηση του κοινού στην προσπάθεια των ατόμων με προβλήματα όρασης για μια πιο ανεξάρτητη διαβίωση, αλλά και για την αντιμετώπιση των προβλημάτων που συναντούν στην καθημερινή μετακίνησή τους.

Η ιστορία του λευκού μπαστουνιού ξεκινά μετά τη λήξη του Α' Παγκόσμιου Πολέμου στην Αμερική, όπου αναπτύχθηκε ένα κίνημα αποκατάστασης και επανένταξης των ατόμων που τυφλώθηκαν από ατυχήματα κατά τη διάρκεια του πολέμου.

Το κίνημα αυτό ξεκίνησε από τον οφθαλμίατρο Richard Hoover, ο οποίος πρωτοχρησιμοποίησε ένα μακρύ καλάμι για τη βοήθεια της κίνησης των τυφλών βετεράνων του πολέμου.

Την ευαισθησία μου απέναντι σε αυτήν την αναπηρία, όσοι με γνωρίζετε, την ξέρετε. Ο Πατέρας μου ήταν τυφλός για περίπου δέκα χρόνια μέχρι το τελός της ζωής του.

Τυφλώθηκε σε μεγάλη ηλίκια και ήταν πολύ δύσκολη η μετακίνηση του στο δρομο, σε κτίρια ή συγκοινωνίες.

Ετσι κλείστηκε σπίτι και άκουγε μονάχα ήχους, από την τηλεόραση τις ειδήσεις του και κάποιες φορές μουσική.

Μαζί του κι η μητέρα μου, σαν φροντιστής...

Και γνωρίζουμε όλοι πόσο δύσκολο είναι να εκπαιδεύσεις ανθρωπους που είχαν μάθει να κάνουν τον κόσμο "κουτάλα" με την ζωντάνια, την δουλειά, το μεράκι της και την αγάπη για τη ζωή και μάλιστα σε μια προχωρημένη ηλικία.

Τότε άρχισα κι εγώ να παρατηρώ και να καταλαβαίνω τις τεράστιες δυσκολίες και το πως ήταν φτιαγμένη η υποδομή των χωριών και των πόλεων μας. Αλλά και πόσο ευκολο είναι από τη μια στιγμή στην άλλη να βρεθείς στη θέση του αδύναμου και απροστάτευτου!

Για αυτό λοιπόν θελω να σας υπενθυμίσω και γιατί όχι να σας προτρέψω να μην κλείνετε κι εσείς τα μάτια στα κακώς κείμενα.

Στα πεζοδρόμια με τις πλάκες που έχουν φτιαχτει για να βοηθάνε τους ανθρωπους με προβλήματα όρασης, που συχνά είναι κατεστραμμένες, έχουν πάνω τους παρακαρισμενα μηχανάκια, αυτοκίνητα και πολλες καρέκλες από καφετέριες.

Η λίστα είναι μακρυα, αλλά ας αρχίσουμε από τα μικρά και απλά...

Με ένα κόκκινο κουμπί... Ενα βιβλίο για την προσφυγιά, την φιλία, την αγάπη, την αλληλεγγύη!

Ήταν 14 Οκτωβρίου 2020 όταν ο Ασίντ κυκλοφόρησε στα Βιβλιοπωλεία...

Έξι χρόνια σαν σήμερα ...

Μια διαδρομή  δύσκολη αφού είχε να παλέψει εκείνη τη φορά με ένα άλλον πόλεμο,  με έναν αόρατο εχθρό που τον κράτησε μακριά από τις «φυσικές» και «δια ζώσης » συναντήσεις με όσους ήθελαν να τον γνωρίσουν. Έξι χρόνια μετά απλώνει ακόμα την αγκαλιά, τα χαμόγελα και το χέρι του και κρατάει άσβεστη τη φαντασία, την ελπίδα, το όραμα πως κάθε παιδί έχει δικαίωμα στο παιχνίδι, τη χαρά, την φιλία και την οικογένεια. Επειδή όμως ξέρει και νιώθει πως η πραγματικότητα είναι σκληρή θέλει να συνεχίσει το δρόμο του μιλώντας σε όλους για την ιστορία του που μπορεί και να συνέβη στ’ αλήθεια  μια φορά κι έναν καιρό… 

Ο Ασιντ πια μπαίνει στις τάξεις, μπαίνει σε σπίτια, σε βιβλιοπωλεία και όπου υπάρχουν παιδιά και ενήλικες που τον καλοδέχονται, με μάτια και χρώματα γεμάτα ήλιο και φως…

Αν θέλετε να τον συναντήσετε πείτε μας και θα το φροντίσουμε…

Αλλά ας δούμε ποιος είναι ο Ασίντ…

Είναι ένα παιδί πρόσφυγας. Όταν ξεσπάει πόλεμος στην πατρίδα του, αρχίζει να φοβάται κι ας είναι ατρόμητος (Ασίντ σημαίνει λιοντάρι). Μια νύχτα, φεύγει εντελώς μόνος του και η βάρκα που τον μεταφέρει τον αφήνει σ’ ένα νησί.

Θα βρεθεί σε μια ακτή με μόνη συντροφιά του ένα κόκκινο κουμπί με δυο τρύπες που γίνεται φίλος του, παιχνίδι, παρέα του και μεταμορφώνεται κάθε φορά σε ό,τι του λείπει, ό,τι αγαπά, ό,τι χρειάζεται.

Γίνεται δράκος, γοργόνα, ρόδα μικρού φορτηγού, τριαντάφυλλο, ανεμόμυλος, μπίλια νεραϊδόσκονης, αρκουδάκι, πασχαλίτσα, ήλιος, φλουρί, αστέρι, μάτι πειρατή, κόκκινο μπαλόνι….

Στην ακτή που μένει έρχεται  συχνά κι ένα θαλασσοπούλι κατάμαυρο, με ράμφος παράξενο και μακρύ. Είναι ο Αριστοτέλης ο θαλασσοκόρακας.

Ξαφνικά, ένα πρωί ο Ασίντ χάνει το κουμπί του….

Και τότε αρχίζει μια άλλη περιπέτεια, ανατροπές, ελπίδες, ζωή και …

Μια ιστορία που έχει στόχο να ευαισθητοποιήσει τα παιδιά σε θέματα προσφύγων.

Θα  τα βοηθήσει να ξεχωρίσουν και να καταλάβουν έννοιες όπως πόλεμος, μετανάστης, πρόσφυγας. Θα νιώσουν και θα αντιληφθούν πως όλα τα πλάσματα της γης χρειάζονται αγάπη, φροντίδα, οικογένεια και φίλους.

Στο τέλος του βιβλίου θα βρείτε οδηγίες για γονείς και εκπαιδευτικούς που μπορούν να γίνου αφορμή για πολλές δραστηριότητες, συζητήσεις και παιχνίδια. Είναι κατάλληλες για παιδιά νηπιαγωγείου και δημοτικού σχολείου και σχεδιάστηκαν από τις εκπαιδευτικούς:

Ελευθερία Καλούδη, Αναστασία Κουρτικάκη και Ελένη Μπετεινάκη

Ενδεικτικά  ορισμένες δραστηριότητες :

Δείτε εδώ ένα μικρό απόσπασμα από το βιβλίο:

Με ένα κόκκινο κουμπί! https://www.klidarithmos.gr/me-ena-kokkino-koubi

Συγγραφέας : Ελένη Μπετεινάκη

Εικονογράφος : Νικόλας Ανδρικόπουλος

Εκδόσεις : Κλειδάριθμος

Κι εδώ το Pdf για να εκτυπώσετε κάποιες από τις δραστηριότητες που προτείνουμε: Κόκκινο Κουμπί

Η Ελένη Μπετεινάκη είναι νηπιαγωγός και ασχολείται με τη διοργάνωση  παιδικών εκδηλώσεων. Αρθρογραφεί σε τοπικές εφημερίδες και sites και διατηρεί τη στήλη «Τα παραμύθια του Σαββάτου» στο cretalive.gr. από το 2013.

Το 2015 της απονεμήθηκε από το ΙΒΒΥ, Κύκλος Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου, το Βραβείο σε Νηπιαγωγό «Κούλα Κουλουμπή», για την εισαγωγή με ευφάνταστους τρόπους των παιδιών προσχολικής ηλικίας στον κόσμο του παιδικού βιβλίου.

Έχει εκδόσει μέχρι σήμερα εννέα βιβλία!

Έγραψαν για το κόκκινο Κουμπί:

Βανέσσα Νερούτσου : HappyLearnig Seeds : Ένα από τα σημεία που μας τράβηξαν την προσοχή ήταν το μαύρο πουλί. Η συγγραφέας μας είπε πως είχε δει αυτό το πουλί στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας της πόλης μας και έμαθε πως και αυτό είναι μετανάστης. Έτσι τρύπωσε στην ιστορία της. Από μια αλληγορική σκοπιά θα μπορούσε κανείς να πει πως το μαύρο πουλί ήταν τα συναισθήματα και οι αναμνήσεις που συντρόφευαν το μικρό αγόρι. Το κορίτσι που εμφανίζεται στο τέλος της ιστορίας γνωρίζει και εκείνη το μαύρο πουλί, έχει ακούσει για τους πρόσφυγες καταλαβαίνει τα συναισθήματα του Ασίντ, και του προσφέρει το κόκκινο κουμπί, μια κίνηση φιλίας, αγάπης και αλληλεγγύης.   Δείτε όλο το κείμενο : εδώ!

Απόστολος Πάππος : Elniplex !

Μια κλασική ιστορία πρόσφυγα, με ένα όχι ασυνήθιστο εύρημα στα παιδικά βιβλία, όπως το κουμπί, με γλώσσα παραμυθένια και φροντισμένη, ατμόσφαιρα ονειρική, χαρακτηριστικά και τα δύο της καλής αφηγήτριας Ελένης Μπειτεινάκη. Το κουμπί, ωστόσο, εδώ γίνεται ένας ολόκληρος κόσμος για το παιδί: παρέα, παρηγοριά, δύναμη, αντίσταση, όνειρο, αναπόληση και μνήμη. Η συγγραφέας κατορθώνει να του δώσει μια ιδιαίτερη δυναμική, να φωτίσει τη μοναξιά, την απόγνωση και τα αδιέξοδα του μικρού πρόσφυγα, φανερώνοντας πόση δύναμη και μαγεία μπορεί να κρύβει ένα τόσο “ασήμαντο” αντικείμενο, ένα κουμπί-Γουίλσον, για έναν μόνο, αποδιωγμένο, δίχως αύριο. Δείτε όλο το κείμενο εδώ!

Ελευθερία Καλούδη, Βιβλιοδρόμιο!

Μας θύμισε τα χαμόγελα του Μουσταφά, του Μωχάμετ, του Γιουσούφ, της Σαφά, της Ουαφά και τόσων άλλων, αληθινών παιδιών, που έτυχε να συναντηθούν οι δρόμοι μας όλα αυτά τα χρόνια. Θυμόμαστε την γλυκιά Ντόρσι, θα έχει μεγαλώσει πια και θα πηγαίνει σ' ένα σχολείο στη Σουηδία που ονειρευόταν να γίνει δασκάλα και γελούσε σαν γάργαρο νερό.
Το αγαπήσαμε αυτό το βιβλίο γιατί είχε το όμορφο τέλος που υπόσχονται τα παραμύθια και γιατί μας θύμισε πως τίποτα δεν έχει τελειώσει και πως άνθρωποι συνεχίζουν να ξεριζώνονται από τον τόπο τους. Τώρα που όλοι ξέρουμε πως είναι να νιώθεις την απειλή, να φοβάσαι να εμπιστευτείς, να τρέμεις να βγεις από το σπίτι σου, να αγωνιάς για τους δικούς σου, τώρα ίσως να νιώθουμε αλλιώς τον Ασίντ, τον Αντίλ, τον Μελάκ, τον Φάρις κι όλα τα παιδιά από τη θάλασσα... Δείτε όλο το κείμενο Εδώ!

Καλομοίρα Θεοχάρη, Pickabook

Ένα παραμυθένιο παραμύθι και ταυτόχρονα τόσο ρεαλιστικό που πονάει!! Μαγικό αποτέλεσμα μας παραδίδουν οι δύο συν δημιουργοί σε ένα βιβλίο που αν και δε χαρακτηρίζεται από εύκολο θέμα, σέβεται απόλυτα τους αναγνώστες του ανεξαρτήτως ηλικίας!

Δείτε το κείμενο :εδώ!

Μαριάννα Μπουρουτζή - kulturosupa.gr

Ένας καλός τρόπος για να εξοικειωθεί ένα παιδί με έννοιες και καταστάσεις, είναι το βιβλίο. Αν θες να του εξηγήσεις κάτι ή να το βάλεις στη διαδικασία της επαφής με τον σκληρό έξω κόσμο. Αν θες να του πεις ότι η ζωή μπορεί να γίνει σκληρή.
 Ότι τα παιδιά της ηλικίας του που βλέπει να κυκλοφορούν ρακένδυτα, με σκυφτά κεφάλια, να ζουν απομονωμένα, ξένα ανάμεσα σε ξένους, δεν είναι αντικείμενα για κοροϊδία. Ότι δεν είναι καλός ο πόλεμος.
 
Αν θες να εκπαιδεύσεις το παιδί σου να βλέπει πιο βαθιά, να μάθει να συμπονά, να νιώθει αλληλεγγύη για τους άλλους, τούτο το βιβλίο είναι το πλέον κατάλληλο.

Δείτε το κείμενο : εδώ!

Έφη Δούλη - tameteora.gr

Η συζήτηση με τη συγγραφέα και νηπιαγωγό Ελένη Μπετεινάκη ήταν άκρως ενδιαφέρουσα και πλήρως απολαυστική.

Πρόκειται για μια χαρισματική προσωπικότητα, μια ιδιαιτέρως δοτική συγγραφέα παιδικών βιβλίων, που ανταποκρίνεται με ευθύτητα, κατασταλαγμένες απαντήσεις και υπέροχες περιγραφές σε ένα παιγνίδι συνειρμών, αφηγούμενη τη ζωή της από τότε που ήταν παιδί, από τον τόπο που μεγάλωσε που έχει υπέροχη φύση και πολλούς θρύλους με νεράιδες και ξωτικά, μέχρι σήμερα που η ενασχόλησή της με το παιδικό βιβλίο και τις εκδηλώσεις για παιδιά έγιναν για εκείνη …ζωή.

Είναι ευδιάθετη και εξωστρεφής, και θυμάται ότι διαβάζει από τότε που υπήρξαν βιβλία στη ζωή της, δηλαδή από τότε που έμαθε γράμματα. Στη δική της γραφή έχει επηρεαστεί πολύ από τα παλιά παραμύθια γνωστών και άγνωστων συγγραφέων, και σημειώνει ότι ο καθένας μας έχει το προσωπικό του στυλ, το οποίο είναι κράμα πολλών αναγνωσμάτων και εμπειριών.

Δείτε το κείμενο :εδώ!

Χριστίνα Κωνσταντουδάκη Παιδικό Βιβλίο - Προτάσεις!

 

Έχουν γραφτεί πολλά βιβλία για το προσφυγικό, όμως οπότε δε θα είναι αρκετά.

Ειδικά όταν αυτό το βιβλίο προέρχεται από την γεμάτη μέλι πένα της Ελένη Μπετεινάκη , τότε σίγουρα είναι κάτι που αξίζει να διαβαστεί.

Ο Ασίντ, είναι ένα παιδί πρόσφυγας. Θα βρεθεί, ξαφνικά, σε μια στεριά όπου δεν ξέρει κανέναν, με μόνη του συντροφιά ένα κόκκινο κουμπί με δύο τρύπες. Αυτό θα γίνει το παιχνίδι του, η συντροφιά του, η παρηγοριά του. Μέχρι που μια μέρα, θα το χάσει. Κι όταν το ξανά βρει, ίσως βρει μαζί και μια οικογένεια...

Η Ελένη Μπετεινάκη γράφει με έναν τρόπο που μπορείς να ξεχωρίσεις από χιλιόμετρα μακριά. Τα κείμενά της έχουν την στόφα των παραμυθιών που μας έλεγαν οι γιαγιάδες μας, άρα και μια νοσταλγία. Σου δημιουργούν τόσα συναισθήματα όταν τα διαβάζεις και στο τέλος νιώθεις σαν να σε ακουμπούν απαλά πίσω στην πραγματικότητα. Σαν να σε βάζουν για ύπνο και να σου λένε "Όλα είναι καλά τώρα, έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα". Αυτό, δηλαδή, που κάνουν οι καλοί παραμυθάδες.

Πραγματικά, δε θα ταίριαζε καμία άλλη εικονογράφηση στο κείμενο, πάρα μόνο του Nikolas Andrikopoulos . Με το χαρακτηριστικό κόκκινο χρώμα που χρησιμοποιεί σε πολλά του έργα, ήταν η ιδανική επιλογή γι' αυτό το βιβλίο. Αλλά και οι εικόνες του είναι πάντα τόσο ατμοσφαιρικές και ταξιδιάρικες, που σε συνδυασμό με το κείμενο, κάνουν το βιβλίο αυτό κάτι σαν κλασικό.

Στο τέλος, υπάρχουν και προτάσεις αξιοποίησης του βιβλίου, μιας και η Ελένη Μπετεινάκη είναι Νηπιαγωγός. Αλλά και ιδέες αξιοποιήσεις για το Δημοτικό Σχολείο από τις εκπαιδευτικούς Ελευθερία Καλούδη και Αναστασία Κουρτικάκη.

Για όποιο παιδί θέλει, έχει και χώρο για να ζωγραφίσει και να γράψει τις δικές του ιδέες σε σχέση με το βιβλίο...

Αναζητείστε το σε όλα τα βιβλιοπωλεία και στο site των εκδόσεων Κλειδάριθμος : Εδώ!