Ένα βελανίδι χωρίς καπέλο...στα Παραμύθια του Σαββάτου!

Γράφει η Ελένη Μπετεινάκη

Μια φορά κι ένα καιρό στην μέση μέση ενός δάσους στεκόταν μια περήφανη και γέρικη βελανιδιά. Μόλις είχε μπει η Άνοιξη και οι πρώτοι της καρποί έκαναν την εμφάνισή τους. Ανάμεσα τους κι ένα μικρό ασημοπράσινο βελανιδάκι σαν όλα τ άλλα. Ή μήπως όχι;

Αυτό το νιογέννητο βελανίδι δεν είχε σκεπασμένο το κεφάλι του, ήταν χωρίς σκουφί. Αμέσως το έπιασε πανικός κι από την δυνατή φωνή του όλα τα πλάσματα του δάσους γύρισαν και κοίταξαν προ την μεριά του. Με ένα δυνατό «Αααααααα!...» έδειξαν όλη την έκπληξη, την απορία, την αμηχανία, μπορεί και την δυσαρέσκειά τους. 

Η γριά βελανιδιά προσπάθησε να το καθησυχάσει, όμως εκείνο επέμενε πως κάποιος του είχε πάρει το σκουφί του και θα έψαχνε παντού για να το βρει. Θεωρούσε πως όλο αυτό ήταν ένα μεγάλο μυστήριο και απαιτούσε έρευνα και λύση. Έτσι ξεκίνησε χωρίς δισταγμό και φόβο ένα ταξίδι που κράτησε τρεις μέρες και τρεις νύχτες ίσαμε που έφτασε σε ένα ποτάμι κι εκεί όλοι έβλεπαν πως κάτι έλειπε στο μικρό βελανίδι. Ο Βάτραχος, ο Μπούμπουλας, τα Νερά του Ποταμού, μια Λιμπελούλα, ήταν οι πρώτοι «ξένοι» που συνάντησε όμως οι τρεις πρώτοι δεν είχαν ιδέα για το που ήταν το σκουφί του κι η Λιμπελούλα τον έστειλε λίγο παρακάτω.

Τι σχέση μπορεί να είχε μια πασχαλίτσα με το σκουφί του μικρού βελανιδιού;

Η κίσσα τι ρόλο παίζει στην ιστορία και γιατί η φωλιά της  ήταν τόσο λαμπερή;

Θα βρει τελικά το μικρό βελανίδι το καπέλο του ή θα συμβεί κάτι κανείς δεν μπορεί να φανταστεί;

Ένα τρυφερό σύγχρονο παραμύθι από την Σοφία Παπαλουκά, με βασικό θέμα την εν συναίσθηση και την διαχείριση μιας απώλειας. Την ικανότητα της αποδοχής μιας αλλαγής και της προσαρμοστικότητας σε νέες καταστάσεις. Αλλά και το πόσο σπουδαίο είναι το μοίρασμα και η αλληλεγγύη. Πολλά και έντονα συναισθήματα με βασικά αυτά  της αποδοχής, της καλοσύνης και του εφησυχασμού. Πάντα λένε οι σοφές παροιμίες πως όταν κάνεις καλό σε κάποιον γρήγορα θα ανταμειφθείς και σ αυτήν την ιστορία το βλέπουμε σε όλη του τη διάσταση.

Μια ιστορία ακόμα και για πολύ μικρά παιδιά που μας δίνει την ευκαιρία να μιλήσουμε εκτός όλων των παραπάνω, για το δάσος, τα ποτάμια,  τα δέντρα, τα ζωάκια και τα πουλιά. Την ηρεμία, την φιλία και την κατανόηση του εαυτού μας.

Ηρεμία μας προσφέρει ξεφυλλίζοντας το βιβλίο και η εικονογράφηση της Zoe Xu.

Το βιβλίο προσφέρεται για πολλές δραστηριότητες στο σχολείο ή στο σπίτι!

·       Ζωγραφίζουμε ένα βελανίδι και του προσθέτουμε ένα καπέλο που νομίζουμε πώς θα του ταίριαζε ή ένα άλλο εντελώς διαφορετικό.

·       Με υλικά από την φύση φύλλα ή μικρά κλαδάκια φτιάχνουμε φωλιές ή και το σκουφί του βελανιδιού.

·       Προσπαθούμε να μπούμε στη θέση του άλλου με ανάθεση και εναλλαγή ρόλων: Βελανίδι, βελανιδιά, πασχαλίτσα, λιβελούλα, κίσσα. Ο στόχος είναι όχι μόνο η δραματοποίηση του παραμυθιού αλλά και η έκφραση συναισθημάτων και δημιουργία διαφορετικής πλοκής της ιστορίας.

·       Συζητάμε ή ζωγραφίζουμε μια πράξη καλοσύνης που κάναμε εκείνη την ημέρα. Την αποτυπώνουμε πάνω σε ένα χαρτί και την βάζουμε στο κουτί της καλοσύνης . Στη συνέχεια ανοίγουμε το κουτί και παρουσιάζουμε κάθε «εργασία » στην ολομέλεια.

Διαβάστε εδώ ένα μικρό απόσπασμα: https://www.patakis.gr/books/9789601646589-ena-velanidi-choris-kapelo-sklirodeti-ekdosi/

*Ένα βελανίδι χωρίς καπέλο, Σοφία Παπαλουκά, εικ: Ζoe Xu, εκδόσεις Πατάκη

Δημοσιεύτηκε στο Cretalive.gr στις 26 Σεπτεμβρίου 2026 : εδώ!

 

 

Τα ελληνικά βιβλία που μπήκαν στον καταλογο White Ravens 2026 της Παιδικής και Νεανικής βιβλιοθήκης του Μονάχου!

Νωρίς το μεσημέρι της 22ας Σεπτεμβρίου 2026, ανακοινώθηκε ο Υπερ - κατάλογος των White Ravens 2026 της Διεθνούς Βιβλιοθήκης Νεότητας του Μονάχου (Internationale Jugendbibliothek) που παρουσιάζει 216 βιβλία σε 46 γλώσσες και από 62 χώρες

Ανάμεσα τους στη σελίδα 61 τα ελληνικά βιβλία που προστέθηκαν στον κατάλογο τους!

Ολος ο κατάλογος : White Ravens 2026

1. Πυθαγόρας, παιχνίδια του Νου, Ηλίας Γεωργούλιας - Φίλιππος Μανδηλαρας - Τομεκ Γιοβάνης, εκδόσεις Πατάκη.

O Λου περνάει τα καλοκαίρια του στο σπίτι του παππού Αριστοτέλη, ετών 2.400 και κάτι. Κάθε χρονιά κάνει και καινούριες παρέες, ενώ γνωρίζει και κάποιον από τους φίλους του παππού. Αυτή τη χρονιά, όλοι στην παρέα ανυπομονούν να γνωρίσουν τον Πυθαγόρα: Ο Ντάρκο για να κουβεντιάσει μαζί του για μαθηματικά, που του αρέσουν, η Ινάγια για μουσική και αρμονία, η Θεανώ για μετενσάρκωση κι η Χαρά... για όλα. «Μα καλά, τι ήταν αυτός ο Πυθαγόρας κι ο καθένας θέλει να μιλήσει μαζί του για διαφορετικά πράγματα;» αναρωτιέται ο Λου. Αλήθεια, τι ήταν ο Πυθαγόρας; Ένα κόμικ με ήρωες εφήβους που αναζητούν την ουσία των πραγμάτων πίσω από τις σκέψεις και το έργο του Πυθαγόρα.( από το οπισθόφυλλο)

Διαβάστε εδώ ένα μικρό απόσπασμα : Πυθαγόρας!

2. Το καλό του καλού, Αλέξης Κυριτσόπουλος, εκδόσεις Κέδρος

-Οδός Ισαύρων, των Βυζαντινών Αυτοκρατόρων.

-Οδός Βαλτετσίου, η μάχη στο Βαλτέτσι το 1821,

οδός Σκουφά, της Φιλικής Εταιρείας.

– Μα πώς σου ’ρθε και τα ’μαθες όλα αυτά; Γιατί;

– Να σου πω…

 Μια αληθινή ιστορία σε μια καθημερινή κούρσα.

Δείτε εδώ: Το καλό του καλού!

3. Εχω φωνή, Χαρά Μαραντίδου, εκδ. Καλειδοσκόπιο

Έχω φωνή. Κάποιες φορές είναι μέσα στο κεφάλι μου με προσέχει, με ενθαρρύνει, με προβληματίζει, με κοροϊδεύει, με μαλώνει, με συγχαίρει.

 Άλλες φορές, μέσα στο κεφάλι μου κάνει διάλογο με άλλες φωνές και μπερδεύονται όλες μαζί.

Κάποτε βγαίνει με λέξεις από το στόμα μου... και γίνεται βιβλίο

 Ένα μικρό βιβλίο για όλες αυτές τις φωνές που ακούγονται μέσα μας και κάποιες φορές βγαίνουν έξω. ( από Καλειδοσκόπιο)

Δείτε το εδώ

4. Το κατέβασμα του Φεγγαριού, Χρυσόστομος Τσαπραϊλης, εκδ. Ίκαρος

Η Κίρκη, μια νεαρή πρωτοετής φοιτήτρια, επιστρέφει μετά από χρόνια στην Πεζούλα Καρδίτσας, το ορεινό χωριό της μητέρας της, για μια τελευταία επίσκεψη στο σπίτι των παππούδων πριν αυτό αλλάξει χέρια.

Σύντομα, όμως, θα βρεθεί μπλεγμένη σε έναν ιστό παράξενων φαινομένων και εφιαλτικών καταστάσεων, καθώς ο κόσμος του χωριού αρχίζει να παραμορφώνεται, επηρεάζοντας τη φύση και τα κτίρια, τους ανθρώπους του χωριού, ακόμη και το ίδιο το φεγγάρι. Για να ξεφύγει, η Κίρκη θα πρέπει να αναζητήσει απαντήσεις στο παρελθόν, να εξιχνιάσει δύο πρόσφατες εξαφανίσεις και να ξεδιαλύνει το μυστήριο του φεγγαριού.

Ένα βιβλίο λαογραφικού τρόμου, περιπέτειας και μυστηρίου στα ορεινά της Καρδίτσας, μια ιστορία μυθολογικής υφής που συνδυάζει το απόκοσμο με την κοινωνική ευαισθησία, τη σύγχρονη τεχνολογία με τη λαϊκή παράδοση και τους θρύλους.

5. Ο άνθρωπος και η κουκουβάγια, Μάνος Μπονάνος, εκδ. Παπαδόπουλος

Στα δάση της Μασαχουσέτης, κάπου εκατόν ογδόντα χρόνια πριν, ένας άνθρωπος συναντά μια μικρή κουκουβάγια. Εκείνος, κατοικεί μόνος στη φύση αναζητώντας την ουσία της ζωής, προσπαθώντας να μάθει όσα έχει να του διδάξει. Εκείνη, ένα απλό πουλί. Τα δύο πλάσματα επεξεργάζονται το ένα το άλλο· συνομιλούν σιωπηρά· συνδέονται. Κι ύστερα συνεχίζουν καθένα τον δρόμο του, αλλαγμένα.

Ιστορίες από έναν καλύτερο κόσμο

Καθεμία από τις «Ιστορίες από έναν καλύτερο κόσμο» είναι εμπνευσμένη από μία αληθινή ή επινοημένη ιστορία, που φωτίζει ένα συναίσθημα ή μια ιδέα. Σε έναν κόσμο που φαντάζει γκρίζος και όπου οι άνθρωποι έχουμε αρχίσει να πιστεύουμε πως τα κάνουμε όλα λάθος, οι ιστορίες της σειράς ξεπετάγονται σαν ολόδροσα βλαστάρια δείχνοντάς μας την ελπίδα – και πως η ομορφιά και το θαύμα του κόσμου παραμένουν παντού ακόμα γύρω μας, αρκεί να αφήσουμε τις αισθήσεις μας και την καρδιά μας να τα αναζητήσουν. ( από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Δείτε περισσότερα : Εδώ!

6. Φαντάσου να έπεφτε ένα σύννεφο πάνω στο κεφάλι σου!, Σάκης Σερέφας, εικ: Τόμεκ Γιοβάνης, εκδ. Μεταίχμιο

Φαντάσου τι θα γινόταν αν…
…τρυπούσες τη Γη και έβγαινες από την άλλη μεριά της.
…ήθελες να πλύνεις τις πατούσες μιας αράχνης.
…ήθελες να γαργαλήσεις τον εαυτό σου.
…αποφάσιζες να μετρήσεις όλα τα μυρμήγκια της Γης.
…κυκλοφορούσαν ελεύθερες όλες οι κότες της Γης.
…ήταν γεμάτα μέχρι επάνω τα σακουλάκια με τα τσιπς.
…σταματούσε να περιστρέφεται η Γη.
…τρέχαμε όλοι οι άνθρωποι της Γης προς την ίδια κατεύθυνση.
…ήθελες να μετρήσεις όλες τις νιφάδες χιονιού που πέφτουν στη Γη.
…έπεφτε ένα σύννεφο στο κεφάλι σου.

Δέκα ευφάνταστες και διασκεδαστικές ιστορίες για το τι θα μπορούσε να συμβεί αν κάτι από όλα αυτά γινόταν πραγματικότητα μια μέρα. Όμως, ποτέ δεν ξέρεις. Η ζωή είναι γεμάτη εκπλήξεις!

Ανε-μόνη* …στα Παραμύθια του Σαββάτου!

Γράφει η Ελένη Μπετεινάκη

Στο βυθό της θάλασσας επικρατεί μια μικρή αναστάτωση. Η θαλάσσια Ανεμώνη με τα πλοκάμια της τσίμπησε ένα φουσκόψαρο κι αντί να του ζητήσει ευγενικά συγνώμη του μίλησε με μεγάλη αγένεια. Το έκανε να νιώθει εκείνο ένοχο  για την απροσεξία του να περάσει από δίπλα της. Μάταια το μικρό φουσκόψαρο προσπάθησε να της εξηγήσει πως με αυτήν την συμπεριφορά, σύντομα θα έμενε χωρίς φίλους, χωρίς καμμιά συντροφιά.

Η Ανεμώνη ανένδοτη έδιωξε το μικρό ψαράκι μακριά της με τον ίδιο αλαζονικό τρόπο. Πίστευε και βροντοφώναζε πως θα μπορούσε να μείνει μόνη της για πάντα. Πάρα τις όποιες κουβέντες και δηλώσεις της, η αλήθεια ήταν πως δεν της άρεσε καθόλου η μοναξιά. Το δυνατό γέλιο της εξ αιτίας ενός ονείρου που έβλεπε εκείνη την νύχτα που συνέβησαν όλα αυτά με το φουσκόψαρο, ακούστηκε ξαφνικά σε ολόκληρο το βυθό. Και τότε ήταν που ανάμεσα στα πλοκάμια της εμφανίστηκε ένα μικρό ψάρι- κλόουν που προσπαθούσε να κρυφτεί από ένα χέλι. Ο διάλογος τους λειτούργησε σαν φάρμακο στην ψυχή της Ανεμώνης. Ένιωσε για πρώτη φορά χρήσιμη σε κάποιον, αυτή που ήταν δηλητηριώδης, επιθετική, απότομη και καθόλου φιλική. Σαν να μαλάκωσε η ψυχή της…

Και τότε μια ιδέα ήρθε στο μυαλό της, αστεία, ιδιαίτερη και ανατρεπτική!

Η συνέχεια στο βιβλίο «Ανε-μόνη», της Αλεξάνδρας Μπουσίου σε εικονογράφηση Χρήστου Κούρτογλου που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κλειδάριθμος!

Μια τρυφερή ιστορία αυτογνωσίας, διαχείρισης συναισθημάτων, συνεπειών μοναξιάς και φιλίας. Μια ιστορία για το τι μας κάνει να νιώθουμε ασφαλής, τι μπορεί να κρύβει ένα ξέσπασμα θυμού, και πως μπορεί να μας επηρεάσει η γνώμη που έχουν οι άλλοι για μας. Ακόμα πιο σπουδαίο το μήνυμα πως πίσω από μια αυταρχική και απόμακρη συμπεριφορά μπορεί να κρύβεται ένα πολύ ευαίσθητο  άτομο που έχει πολύ μεγάλη ανάγκη αποδοχής, αγάπης και τρυφερότητας.

Πως μπορεί να αλλάξει αυτό; Μα με το που κάποιος μας εμπιστευτεί και καταφέρει να δει μια άλλη πλευρά τους εαυτού μας που επιμελώς κρύβουμε για να κρατήσουμε τις ταμπέλες που μας έχουν βάλει η άλλοι, ακούσια, σχεδόν πάντα.

Όλα αυτά τα κουβαλάει η θαλάσσια Ανεμώνη της Αλεξάνδρας Μπουσίου που με πολύ έξυπνα έχει «παίξει» με τον όνομά της ένα λογοπαίγνιο. Ο τίτλος του βιβλίου το Ανε-μόνη, θέλει να μας δείξει την μοναξιά και την απομόνωση της πρωταγωνίστριας της ιστορίας.

Μια ιδιαίτερη και συγκινητική ιστορία που δείχνει τις ευαίσθητες πτυχές ενός «σκληρού» χαρακτήρα. Δίνει έμφαση στην εν συναίσθηση, την διαφορετικότητα και την γνώμη που έχουν οι άλλοι για μας.

Ο Χρήστος Κούρτογλου έχει κάνει μια υπέροχη εικονογράφηση, με πολύ ζωντανά χρώματα και ιδιαίτερη έκφραση στους ήρωες του βιβλίου αποδίδοντάς πειστικά τον συναισθηματικό τους κόσμο, τις εναλλαγές και το περιβάλλον του ωκεανού.

Το βιβλίο μπορεί να ξεκινήσει πολλές συζητήσεις σε μια σχολική τάξη, γύρω από τα συναισθήματα και τις συμπεριφορές. Πολλές δραστηριότητες, παιχνίδια ρόλων, αποδοχή και έκφραση.

Να το ψάξετε, για την σχολική βιβλιοθήκη, και του σπιτιού!

*Ανε-μόνη, Αλεξάνδρα Μπουσίου, εικ Χρήστος Κούρτογλου, εκδ. Κλειδάριθμος

https://www.klidarithmos.gr/ane-moni/

 

Δημοσιεύτηκε στο Cretalive.gr στις 19 Σεπτεμβρίου 2026 : εδώ!

Το πιο καταπληκτικό πράγμα στον κόσμο ....στα Παραμύθια του Σαββάτου!

Γράφει η Ελένη Μπετεινάκη

Πάμε να ξεκινήσουμε τη χρονιά με αγαπημένα βιβλία!

Ο Σεπτέμβρης για μένα κουβαλάει δυο πολύ σημαντικές λέξεις στις αποσκευές του. Η μία λέγεται «Επιστροφή» και η άλλη «Αρχή»

Ο Μήνας που όλοι μας ξαναρχίζουμε! Για όσα μας πλάνεψε ο ήλιος του Αυγούστου και τα αφήσαμε μισά κι όσα ζητούν να επαναπροσδιοριστούν για να καλυτερέψουν. Αλλά βασικά σηματοδοτεί την έναρξη της σχολικής χρονιάς!

Τα Παραμύθια του Σαββάτου επιστρέφουν  για την νέα σεζόν και για 13^η χρονιά, για να σας παρουσιάσουν πολλά από τα αναγνώσματα του καλοκαιριού, νέες εκδόσεις, βιβλία που αγαπήσαμε και να σας βοηθήσουν να διαλέξετε, εσείς, βιβλία για παιδιά και νέους για την βιβλιοθήκη της τάξης, του σχολείου ή και του σπιτιού σας.

Θα τα λέμε λίγο συχνότερα τον Σεπτέμβρη γιατί έχουμε ξεχωρίσει αρκετά!

Το πιο καταπληκτικό πράγμα των Ίαν Ρόμπινσον και  Μάτ Σάνκς είναι μια τρυφερή ιστορία για την αξία του εαυτού μας και την αξία που δίνει καθένας από μας σε πράγματα και καταστάσεις.

Το βιβλίο ξεκινά με τον μικρό Χένρι που βρίσκεται στο σπίτι του και προσπαθεί να γεμίσει τις ώρες του. Ψάχνει να βρει τι κάνει η υπόλοιπη οικογένεια στον ελεύθερο χρόνο της και ανακαλύπτει πώς ο καθένας ασχολείται με κάτι εντελώς διαφορετικό.

Ο αδελφός του κάνει γιόγκα, η αδελφή του ασχολείται με ένα πείραμα, ο μπαμπάς του καθαρίζει το τηλεσκόπιο του και η μαμά γράφει το μυθιστόρημά της. Κανείς δεν είναι διαθέσιμος κι έτσι ο Χένρι δεν ξέρει τι να κάνει. Η μαμά τον προτρέπει να ζωγραφίσει κάτι καταπληκτικό και εκείνος παίρνοντας τα μολύβια του αρχίσει να σκέφτεται και να προβληματίζεται ποιο άραγε να είναι το πιο καταπληκτικό πράγμα στον κόσμο. Άρχισε λοιπόν να ρωτάει τους αγαπημένους του.

Η Γκρέτα του είπε πως ήταν η ζωή. Ο Χένρι δεν ενθουσιάστηκε καθόλου με την δήλωση της αδελφής του. Ούτε με την άποψη του Σάιμον που πίστευε πως ήταν το ανθρώπινο μυαλό.  Ο μπαμπάς του πάλι  του απάντησε πως ήταν το σύμπαν. Και τότε επιτέλους βρίσκει την μαμά του στην κουζίνα, λίγο πιο χαλαρή και διαθέσιμη, και της κάνει την ίδια ερώτηση! Η απάντησή της μοναδική, όπως κάθε μαμάς άλλωστε…

Ποιο λέτε να είναι το πιο καταπληκτικό πράγμα στον κόσμο, σ αυτήν την ιστορία;

Θα το ανακαλύψετε, μόλις διαβάστε το βιβλίο!

Μια πολύ  όμορφη ιστορία και πολύ αληθινή. Για την ενδυνάμωση, το συναίσθημα και τους διαφορετικούς τρόπους που ο καθένας μας αντιλαμβάνεται την ζωή και τα πράγματα.

Τροφή για σκέψη το βιβλίο. Για μικρούς και μεγάλους! Τι είναι άραγε το πιο καταπληκτικό πράγμα στον κόσμο για εσάς; Πόσες γνώμες, πόσες διαφορετικές απόψεις ανάλογα με τις εμπειρίες, τις προτιμήσεις, τις γνώσεις, τις ιδιαιτερότητες;  Ότι για κάποιος είναι σημαντικό και απαραίτητο για κάποιον άλλον ίσως να είναι αδιάφορο.

Ένα βιβλίο για την οικογένεια, το δικαίωμα της διαφορετικής άποψης, και πολλών συναισθημάτων. Για τον δημιουργικό χρόνο, την συναισθηματική αποφόρτιση και το αίσθημα της ασφάλειας.

Προσεγμένη  ιστορία με πολύ ιδιαίτερη εικονογράφηση από τον Ματ Σάνκς που σίγουρα θα αποτελέσει ένα πολύ δυνατό ανάγνωσμα για όλη την οικογένεια.

Ειδικά τώρα που ξεκινούν τα σχολεία οι νηπιαγωγοί και οι δάσκαλοι θα το αγαπήσουν!

Δείτε το κι εδώ : https://www.metaixmio.gr/el/products/to-pio-kataplhktiko-pragma?srsltid=AfmBOopku79dzce9m6iHpZQIlSrpwv3-udEF06KYSmEL84mOoR3tWFSr

 Δημοσιεύτηκε στο Cretalive. Gr στις 12 Σεπτεμβρίου 2026 :εδώ!

Μαρία Κάλλας, το κορίτσι με τα χίλια ονόματα*…στα Παραμύθια του Σαββάτου!

Γράφει η Ελένη Μπετεινάκη

Πιστοί στις υποσχέσεις μας πάντα εκτός από το καθιερωμένο σαββατιάτικο ραντεβού τους «Τα παραμύθια του Σαββάτου» ενίοτε θα σας παρουσιάζουν και κάποιες άλλες ημέρες  βιβλία που αξίζουν την προσοχή  όλων μας και για μεγαλύτερα παιδιά και ενήλικες!

*Μαρία Κάλλας, το κορίτσι με τα χίλια ονόματα, Κατερίνα Λαγού, εικ; Πετρούλα Κρίγκου, εκδ. Ψυχογιός:

«Περισσότερο και από το ταλέντο της, περισσότερο και από την επιτυχία της, αυτό που με εντυπωσίαζε πάντα στη Μαρία Κάλλας ήταν η ιστορία των πρώτων προσωπικών της αγώνων όταν, φτωχή έφηβη, προσπαθούσε να επιπλεύσει σε ασυνήθιστα βαθιά νερά» Αριστοτέλης Ωνάσης

Το ταξίδι για την Ιταλία ήταν ο πρώτος αποχωρισμός από έναν πατέρα όμορφο, ήσυχο, αγαπημένο. Μια τεράστια λιμουζίνα με πενιχρές οικονομίες κι ένα κόκκινο καπέλο ριγμένο στο πίσω κάθισμα θα είναι τα «όπλα» για την μεγάλη νίκη που θα΄ρθει, σύμφωνα με την ματαιοδοξία και τα όνειρα της μητέρας για την «Ρόλυ Πόλυ»**. Τα συμβόλαια υπογράφονται στην προκυμαία δίπλα ακριβώς από το φορτηγό πλοίο «Russia» και ο δρόμος για την Σκάλα του  Μιλάνου έχει πια χαραχτεί….

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή σε μια βιογραφία αλλιώτικη με το μοναδικό ύφος και γραφή της Κατερίνας Λαγού. Ένα βιβλίο που θα ανατρέξετε αρκετές φορές θέλοντας να απολαύσετε το λόγο της συγγραφέως  και την ιστορία των παιδικών χρόνων της μεγάλης Μαρίας Κάλλας. Μια ζωή που δεν ήταν πάντα στρωμένη με ρόδα και ευκολίες. Ένα βιβλίο γεμάτο συναίσθημα, πικρές αλήθειες, έντονες καταστάσεις, διαπληκτισμοί και φόβοι, χαρές, καβγάδες και επιτυχίες που σίγουρα θα σας ολοκληρώσουν μια εικόνα για την μεγάλη Diva που μπορεί και να μην είχατε φανταστεί ποτέ.

Γεννιέται στη Νέα Υόρκη! Είναι το τρίτο παιδί της οικογενείας που λίγο πριν έχει χάσει το γιο της και έχει σχεδόν αποσυντονιστεί. Κι έτσι αρχίζει ανάμεσα στους γονείς της η διαμάχη για το όνομά της που μοιάζει όπως λέει η Κατερίνα Λαγού με σιδηρόδρομο: Μαρία Σοφία Καικίλια Καλογεροπούλου! Η σχέση των γονιών κλονίζεται και μια λύση παράλογη είναι οι μετακομίσεις. Αυτό σημαίνει συνεχή αλλαγή σχολείων, σημαίνει καινούργιες «φιλίες» που στην ουσία είναι ανύπαρκτες για ένα χοντρό κορίτσι με πέντε βαθμούς μυωπία. Ευτυχώς όμως υπάρχει πάντα η μουσική!

Κερδίζει συνεχώς σε διαγωνισμούς ταλέντων αλλά ποτέ δεν είναι αρκετό για την μητέρα της Μέρι Κάλλας όπως θα την φωνάζουν τελικά. Μεγάλοι οι καυγάδες στην οικογένεια, δύσκολη παιδική ηλικία με εντάσεις και …πολύ φαγητό. Και ο πιο μεγάλος καυγάς έγινε για την ιδέα της μετακόμισης στην Ελλάδα λίγο πριν ξεσπάσει πόλεμος ! Και έφτασαν στην Πάτρα κι από κει στην Αθήνα με τρένο και καπέλα με φτερά και αλλαγές ονομάτων … πάλι!

Το εθνικό Ωδείο μπαίνει στη ζωή της Μέις- Μαριάννας-Μαρίας καθώς και οι γλώσσες. Πρωταγωνιστικοί ρόλοι, χαμένες φιλίες και πάλι. Εξουθενωτικές πρόβες, νέοι δάσκαλοι, νέα όνειρα …για την μητέρα της Μαρίας! Στη νέα της δασκάλα την Ιντάλγκο για πρώτη φορά η μικρή δεκαεξάχρονη Μαρία μπορούσε να πει ότι ένιωθε, τα παράπονα, τα προβλήματα, τα μυστικά της. Ίσαμε που έγινε μονωδός στη Λυρική και παρά τα δύσκολα και τις παράξενες λέξεις και έννοιες που δεν καταλάβαινε, τον τορπιλισμό της Έλλης τον βίωσε για τα καλά…

Κι η Ιστορία μαθαίνεται και γράφεται αλλιώς  με τον καταπληκτικό λόγο της Κατερίνας Λαγού μέσα από τις παραστάσεις και εμφανίσεις στο Παλλάς και τα συναισθήματα της μικρής χορωδού ! Ο βηματισμός των στρατευμάτων κατοχής μα και των ταλαιπωρημένων Ελλήνων θυμίζουν στην Μαρία όπερες διάσημες. Κι ακολούθησε η κατοχή, η πείνα, το κρύο, ο φόβος κι ο θάνατος… Κι η απαγόρευση κυκλοφορίας, η συσκότιση κι ο εγκλεισμός μαζί με εκείνους τους Άγγλους και ιδιαίτερα τον Τζον Άτκινσον. Κι ύστερα συνέβη ένα ακόμη θαύμα που πάνα είχε σχέση με την  μουσική. Η Μαρία γινόταν όλο και πιο γνωστή ακόμα και στα εχθρικά στρατόπεδα. Και η φωνή της πια είχε γίνει σύμβολο και βάλσαμο στις δύσκολες ώρες…

Στο βιβλίο περιγράφεται με μοναδικό τρόπο η βιογραφία της Μαρίας Κάλλας μέχρι περίπου τα είκοσι τρία της χρόνια και η μέχρι τότε προσπάθεια και πορεία της τεράστιας καριέρας της. Ταξίδια ανά τον κόσμο, αποχωρισμοί, οικογενειακοί καυγάδες, μεγάλες αλλαγές, αποφάσεις, δυσκολίες, φτώχεια, πείνα κι υπερηφάνεια. Μαζί με όλα τούτα μαθαίνουμε και  Ιστορία, ο Ελληνοιταλικός πόλεμος, οι Γερμανοί, η κατοχή, ο Εμφύλιος   όπως την βίωσαν στην Αθήνα η Μαρία μαζί με την αδελφή και τη μητέρα της.

Βιβλίο ιδιαίτερα σημαντικό. Αφήγηση συγκλονιστική από την Κατερίνα Λαγού που μας προσφέρει απλόχερα ένα μυθιστόρημα για παιδιά και ενήλικους που διαβάζεται σχεδόν απνευστί. Ένα βιβλίο που μας μαθαίνει, διδάσκει, διασκεδάζει και σκιαγραφεί τη ζωή της μεγάλης ντίβας και καταλαβαίνουμε πως  δεν ήταν ποτέ στρωμένη με ροδοπέταλα. Ένα κομμάτι της σύγχρονης Ιστορίας της Ελλάδας γραμμένο τόσο ζωντανά και με αφοπλιστική λιτότητα και ύφος που κανένα παιδί δεν θα ξεχάσει ποτέ κάθε γεγονός που περιγράφεται. Θα καταλάβει επίσης πως η Μαρία Κάλλας πέρασε δύσκολα παιδικά χρόνια με χαμηλή αυτοπεποίθηση, με στερήσεις και πολέμους αλλά και με πίστη στον ένα και μοναδικό της στόχο και σκοπό που ήταν η μουσική της και η όπερα…

Στο βιβλίο αυτό θα νιώσετε τις αγωνίες, τις ανασφάλειες και τις οικογενειακές καταστάσεις που επηρέασαν βαθιά την όποια εξέλιξη στη ζωή της Μαρίας Κάλλας. Μοιάζει με μυθιστόρημα η ζωή της, έγινε μυθιστόρημα πολλές φορές αλλά η διαφορά από τον «Μύθο» ήταν πως όλο αυτό που περιγράφεται ήταν αληθινό.

Να το διαβάσετε  τούτο το βιβλίο. Να αφεθείτε στη γραφή της Κατερίνας Λαγού που θα σας γοητεύσει και θα σας κάνει να αναζητήσετε όλα της τα γραφόμενα :(Ο Χάρτης του Λευτέρη, Χαρίλαος; Τι όνομα είναι τούτο, εκδ. Ψυχογιός). Λόγος αβίαστος, συνεχόμενη ροή στην ιστορία που συγκινεί, συναρπάζει και απομυθοποιεί  την ίδια στιγμή που γιγαντώνει τον Μύθο. Μεγάλη έρευνα, σπουδαίοι διάλογοι, απίστευτες εικόνες που δημιουργούνται διαβάζοντάς το. 

Στο βιβλίο θα θαυμάσετε τις ασπρόμαυρες εικόνες που εικονογράφησε με τον δικό της ιδιαίτερο και πολύ προσεγμένο στυλ η Πετρούλα Κρίγκου.   

Για την Μαρία Κάλλας έχουν γραφτεί χιλιάδες σελίδες όπως μια τέτοια βιογραφία για παιδιά και νέους δεν θα βρείτε πουθενά.

Μπείτε στον παρακάτω σύνδεσμο και διαβάστε ένα μικρό απόσπασμα :https://www.psichogios.gr/el/maria-to-koritsi-me-ta-xilia-onomata.html

 

**Ρόλυ Πόλυ: είδος παιχνιδιού -κούκλας που όταν το πιέζεις πετιέται από την βάση του

Δημοσιεύτηκε στο cretalive.gr στις 20/9/2021 :εδω!

Κι έτσι κινήσαμε ξανά άλλη μια σχολική χρονιά!

 

Γράφει η Ελένη Μπετεινάκη

Κι έτσι κινήσαμε ξανά άλλη μια σχολική χρονιά!

Με μια κόκκινη, μια πράσινη, μια κίτρινη κλωστή…

Τι θα συναντήσουμε στο πολύχρωμο κουβάρι της, κανείς δεν ξέρει…

Ίσως να μπούμε σε ένα καράβι  ή να πάρουμε ένα ποδήλατο και να φτάσουμε μέχρι τα αστέρια. Πιο αέρινο και συναρπαστικό θα ΄ναι  ν’ ανεβούμε σε ένα αεροπλάνο ή σε ένα αερόστατο  κι αν, αν θέλεις κι εσύ, θα κυνηγήσουμε το ουράνιο τόξο ή εκείνο το πορτοκαλί σύννεφο που χαμογελάει πλατιά και μοιάζει με ξεχειλωμένη κολοκύθα…

Που θα φτάσουμε, πώς και γιατί;  Μα η μαγεία είναι στο άγνωστο, στο μη αναμενόμενο, στην έκπληξη της στιγμής, στο τώρα που μετά από λίγο θα είναι πριν…

Καρδιοχτύπι, αγωνία, σκέψεις χαρούμενες αλλά και λίγο φοβισμένες, ήμασταν όλοι γεμάτοι σήμερα το πρωί…

Η πόρτα του Σχολείου ορθάνοιχτη!

Σπουδαία πόρτα θα διαβείτε θα έλεγαν οι χαρτορίχτρες κι οι καφετζούδες μια ςάλλης εποχής! Κι η αλήθεια είναι πως πραγματικά η σημερινή μέρα είναι από τις πιο σημαντικές της ζωή μας. Άλλοι για πρώτη φόρα στο σχολείο κι άλλοι για να χαιρετήσουν μια μακρόχρονη πορεία…

Η τάξη μας φέτος είναι μεγάλη κι άδεια. Δεν έχει στολίδια περισσά… Δεν έχει τυποποιημένες φωτοτυπίες κι επαναλαμβανόμενα μοτίβα.

Έχει μόνο μικρές «καθαρές» γωνιές ζεστασιάς…Εσένα περιμένουν, να γεμίσετε μαζί τα κουτιά, τους τοίχους, τους «φακέλους» με τα δικά σου «θέλω» και «μπορώ».

Με τα δικά σου πινέλα θα βάψουμε τον κόσμο…

Με το δικό σου χαμόγελο θα ανοίξει κι η δική μας πόρτα να προχωρήσουμε, να ανέβουμε, να πειραματιστούμε, να γνωρίσουμε όλα εκείνα που θέλουμε κι όλα τα άλλα που δεν ξέρουμε πως υπάρχουν…

Ξέρω πως σήμερα το πρωί θα ΄χω κι εγώ την ίδια αγωνία. Κι ας έχουν περάσει τόοοοσα χρόνια, τόσοι Σεπτέμβρηδες από την ζωή μου. Θα αναζητώ και πάλι τις μικρές χαραμάδες των ματιών της ψυχής.

Και θα κρατώ μια γόμα να σβήνω τα άσχημα, τα χαλασμένα, τα δύσκολα.

Μια ξύστρα να λειαίνω τις «μύτες των μολυβιών» όταν δεν μπορούν μόνες τους να γράψουν στις σελίδες της ζωή τους.

Ένα μεγάλο χρωματιστό χαζαπλάστ να δίνω χαρά στα πονεμένα γόνατα. Άλλωστε το χέρι το δικό μου θα΄ναι πάντα εκεί στα σηκώματα. Κι εγώ θα ανεβαίνω ακόμα πιο ψηλά από τη δύναμη των πέντε χρόνων της δικής σου ύπαρξης.

Με ένα πινέλο θα βάφουμε κάθε μέρα τους ουρανούς μας, να γεμίζουν πουλιά , πεταλούδες και πολύχρωμα αστεράκια τις νύχτες, να μας φέγγουν εκεί που έχει πιο πολύ σκοτάδι…

 

Θα μπούμε μαζί στο κάστρο της Φεγγαρούσας να διώξουμε εφιάλτες και κακούς δράκους. Να γνωρίσουμε τις Φεγγαρολουσμένες, τις κόρες της, και τους ασημένιους ιππότες που μας προστατεύουν τις νύχτες…

Με μια αγκαλιά θα γεμίζει η μέρα κι η ψυχή με δύναμη και θάρρος για τα επόμενα…

Με ένα τραγούδι θα προσπαθήσουμε να φτάσει η φωνή μας σε όλους εκείνους τους περαστικούς που θα κοντοσταθούν στο παραθύρι και θα χαμογελάσουν κουνώντας πέρα δώθε το κεφάλι γιατί θα έχουμε καταφέρει να τους δώσουμε τη καλή στιγμή της μέρας τους…

Με ένα βιβλίο ή παραμύθι θα μπούμε σε όλους τους μαγικούς και φανταστικούς κόσμους που θα μας κάνουν να νιώσουμε δύναμη, γνώση κι αντάμωμα με αδελφές ψυχές…

Με μια καλή κουβέντα θα φύγουν οι φόβοι, οι θυμοί, οι αδυναμίες μας…

Με το άνοιγμα των χεριών μας θα δώσουμε και θα πάρουμε αγάπη.

Τρέξετε κι ανακατευτείτε στα διαλλείματα…

Πέσετε κάτω και σηκωθείτε ξανά  χίλιες φορές…

Και να θυμάστε εσείς γονείς : Κάθε μέρα που το παιδί σας θα επιστρέφει στο σπίτι το μόνο που θα το ρωτάτε θα ΄ναι : «Πέρασες καλά;», «Έπαιξες με τους φίλους σου; »

Όλα τα παιδιά θα μάθουν να γράφουν, να διαβάζουν, να μετρούν… Στην ώρα τους!

Άλλωστε αυτή είναι δουλειά των δασκάλων τους στα πιο «Μεγάλα Σχολεία»!

Από την πρώτη μέρα όμως πρέπει να μάθουν πως σκορπιέται η αγάπη, η χαρά, η ελευθερία, το όνειρο  και η ελπίδα…

Με ένα μαγικό ραβδί θα ευχηθούμε : Καλή Αρχή…

Κι ίσως αύριο να έρθει κι η Μάγισσα Χρωματούσα να μας γεμίσει Χρώματα και Παραμύθια τον Σεπτέμβριο μας!

Με μια κόκκινη, μια πράσινη, μια κίτρινη κλωστή…

Καλοδιάβατη η χρονιά…

 

 

Με μια βαριά βαλίτσα φεύγει ο Αύγουστος απόψε...

 

Της Ελένης Μπετεινάκη

«Με μια βαριά βαλίτσα, γεμάτη καλούδια  και μια ακόμα πιο βαριά διάθεση  φεύγει ο Αύγουστος απόψε…

Με κοιτάει πότε πότε στα μάτια κι είναι σαν να μου λέει πως καλά τα κατάφερε φέτος…

Δεν είχε, στο τόπο μου τόπο μου τουλάχιστον, δυνατές ζέστες κι άφησε το βοριάδακι να μας δροσίζει όλες τις νύχτες. Κι εκείνο το ολόγιομο μπλε του φεγγάρι χιλιοτραγουδίστηκε πάλι …

-Να σου δείξω την πραμάτεια μου, μου είπε σκουντώντας με! Πού τρέχει κυρά ο λογισμός σου;

-Καλέ μου Αύγουστε μακάρι να καθόσουνα λιγάκι ακόμα. Λέγαν οι παλιοί στις σοφές παροιμίες τους επειδή σε αγαπούσαν τόσο πολύ πώς θέλανε να ερχόσουν δυο φορές το χρόνο!

Κοκκίνησε από χαρά και ντροπή κι ύστερα πήρε να μου δείχνει όλα όσα είχε φορτώσει σε εκείνη τη

βαλίτσα…

Φρούτα γεμάτη ήτανε, που τα βρήκε στο σεργιάνι του στα περβόλια. Ξεχωριστή θέση είχε κρατήσει για τα σύκα και τα σταφύλια. Σε μια γωνίτσα της είχε φυλάξει κοχύλια, πεταλίδες και πέτρες μικρές στρογγυλές σε χίλια χρώματα. Ένα ματσάκι βασιλικό από την Εικόνα της Παναγιάς του Δεκαπενταύγουστου, κι ένα μικρό κομμάτι φανουρόπιτα μήπως και χρειαστεί κάτι γλυκό στο μεγάλο του ταξίδι απόψε!

Ένα  μαντηλάκι μου΄δειξε  κεντημένο  με ασημοκλωστές από του φεγγαριού το χρώμα. Το μαγιό του ήταν ακόμη νωπό και το ‘χε τυλίξει σε μια μεγάλη πετσέτα γεμάτη καραβάκια… Χαχάνισε σαν έπιασε μια γιρλάντα από χρωματιστά λαμπάκια. Την κράτησε ενθύμιο από εκείνο το μικρό ταβερνάκι στην ακροθαλασσιά  και στην άκρη της κρεμόταν μια νότα από εκείνο το πανηγύρι που ξεσήκωσε όλα τα νέα παιδιά προχθές το βράδυ και χορεύανε μέχρι το ξημέρωμα…

Kι όπως κρύβονταν ο ήλιος πίσω από την κορυφή του Στρούμπουλα κατάλαβε πως έπρεπε να μην το καθυστερήσει άλλο. Ώρα του ήταν να φύγει. Να πάρει μαζί του και τον πατέρα του το Καλοκαίρι μιας κι ο θείος του, το Φθινόπωρο βιαζότανε να έρθει να από-μαζέψουν τα σταφύλια, να στυφτεί ο μούστος, να αρχίσει το ζύμωμα του κρασιού…

Κοίταξε για μια ακόμα φορά μήπως κι έβρισκε ενα μικρό συννεφάκι να πιαστεί αλλά μάταια...

Έδωσε τότε μια δυνατή σπρωξιά στο εαυτό του κι έτρεξε να προλάβει ένα γλαρό στην ακροθαλασσιά...

Πρόλαβε όμως να φωνάξει τις τελευταίες του ορμηνιές...

- Να θυμάσαι πως την αποψινή νύχτα την φώναζαν τα παλιά χρόνια «κλειδοχρονιά» γιατί κλείνει με αυτήν το καλοκαίρι.  Σαν απόψε ανάβανε φωτιές να διωχτεί ο κακός καιρός και χρόνος και να έρθουν με δύναμη και ελπίδα οι καλύτερες μέρες του φθινοπώρου…

Τα μεσάνυχτα, το νου σας, ανοίγουν οι ουρανοί και κατεβαίνουν οι άγγελοι κι κάνουν απογραφή στις ψυχές! Για να ξορκίσουν το κακό οι νοικοκυραίοι, τα παλιότερα χρόνια έσπαζαν ρόδια στην είσοδο του σπιτιού τους μόλις η μέρα έφεγγε…

Σάστισα λίγο και τον κοίταξα κάπως παράξενα κι ύστερα τού έγνεψα  να πάει στο καλό!

«Ίσαμε του χρόνου!» μονολόγησε, και τον έχασα…

Κι έρχεται  σε λίγες ώρες εκείνος ο νιος και πρωτότοκος μήνας του Φθινοπώρου…

Αν ήταν κορίτσι ο Σεπτέμβρης σίγουρα θα τον λέγανε «Επιστροφή!»

Άλλοι θα τον φώναζαν «Ανάμνηση» κι άλλοι «Αρχή!»

Για μένα είναι ο «Άγιος ο Σχολικός»

Άρχισα ήδη να μυρίζω το χαρτί…

Κι έχω μια χαρμολύπη μέσα μου…

Χίλια καλώς να μας έρθει… 🍇💼✏📝🗒