Το παραμύθι της βροχής

Ετικέτες

Κυριακή, 16 Σεπτεμβρίου 2018

Με αφορμή ένα καλαμπόκι...


Στη γιορτή του Τιμίου Σταυρού!

Της Ελένης Μπετεινάκη*

Το εκκλησάκι του Τιμίου Σταυρού, στην παλιά αγορά των Αρχανών που κάποτε έσφυζε από ζωή, ήταν για μένα ο πιο αγαπημένος παιδότοπος των παιδικών μου χρόνων. Ακριβώς από πάνω έμενε η θεία, η Χρυσή. Ίσαμε ογδόντα  χρονών θα ΄ταν σαν τη γνώρισα. Μια φιγούρα απίστευτη , όπως όλες οι γιαγιάδες της παλιά εποχής. Κάτασπρα μακριά μαλλιά μαζεμένα σε χαμηλό κότσο, ολόχρυσα κρεμαστά σκουλαρίκια, τεράστια γυαλιά που έκρυβαν καταγάλανα μάτια, σχεδόν κουρασμένα. Φορούσε πάντα  μαύρο φόρεμα που εκείνη την ημέρα της γιορτής του Τιμίου Σταυρού, μόνο, το αποχωριζόταν με ένα ταγεράκι  γκρι και άσπρο  λουλουδάκι μικρό μικρό για σχέδιο. Καθόταν πάντα σε μια γωνιά, απέναντι από την εξώπορτα και περίμενε, δεν ξέρω τι και ποιον. Μιλούσε λίγο και θυμάμαι  πως τα δόντια της ήταν τόσο  αραιά και μεγάλα που με έκαναν πολλές φορές  να  πιστεύω πως ήταν …μάγισσα. Μια σκούπα κρατούσε πότε πότε και « παράσερνε » την αυλή. Αυτό με είχε κάνει να σιγουρευτώ πως ήταν αληθινή μάγισσα. Μας άφηνε να κάνουμε ότι θέλαμε σ΄αυτήν την αυλή , αρκεί να προσέχαμε τις γλάστρες με τα γεράνια της που ‘χαν όλα τα χρώματα που μπορούσε κανείς να φανταστεί. Κι εμείς , τα ξαδέλφια μου κι εγώ κάναμε  τα πάντα… Γιορτή ήταν το παιχνίδι σ αυτό το σπίτι …. 

Σκαρφαλώματα στα τοιχία, στην μεγάλη βερικοκιά, κρυφτό  στα πατητήρια. Ισορροπία  στη σανίδα να περάσουμε στην επάνω ταράτσα, μέχρι και παραστάσεις καραγκιόζη τα βράδια του καλοκαιριού με  είσοδο  ένα πενηνταράκι για τα παιδιά και μια δραχμή για τους μεγάλους. Τις ωραιότερες και μεγαλύτερες φιγούρες  καραγκιόζη τις είχε ο Μιχάλης μας και τις κλείδωνε μετά στο ξύλινο αποθηκάκι  κάτω από τη σκάλα που πάλι πίστευα πως εκεί ήταν κρυμμένος κάποιος  αληθινός θησαυρός γι αυτό δεν μας άφηνε ας άφηνε  …ποτέ!



Δυο τρεις μέρες πριν του Τιμίου Σταυρού δίναμε την τελευταία παράσταση του καλοκαιριού. Έκτος από τον Καραγκιόζη που χε και μουσική υπόκρουση από το «ασύλληπτο» φορητό  πικ απ της εποχής, κάναμε και ακροβατικά νούμερα φορώντας τα μαγιό μας και προσπαθώντας να μιμηθούμε το τσίρκο που συχνά βλέπαμε στην τηλεόραση, στην αγορά, στο μαγαζί του Τσαπίνου!  Είχε κι εκείνη τη γέρικη βερικοκιά που ‘χε κρεμάσει ο θείος Κώστας ένα «σαντζάκι» , να κάνουμε κούνια εκ περιτροπής, να φτάσουμε όσο πιο ψηλά γινόταν να …νικήσουμε!
Και φτάναμε στην παραμονή  του Τιμίου Σταυρού, που γινόταν παύση από τα πάντα. Η θεια Χρυσή έβαζε εκείνο το ταγεράκι που σας είπα και κατέβαινε το κατηφορικό δρομάκι να πάει στην εκκλησία. Αυτό πάλι με μπέρδευε λίγο, πίστευε στους Αγίους… Ίσως τελικά να μην ήταν μάγισσα … Δεν θυμάμαι πότε σταμάτησα να το πιστεύω αυτό.

Όμως το καλύτερο απ΄ όλα συνέβαινε την ήμερα της μεγάλης γιορτής. Τα πατητήρια της αυλής ξεκουράζονταν, μαζί και το τραντζιστοράκι του θειου Νίκου που ΄ταν κρεμασμένο στη βρύση πάνω από την πέτρινη γούρνα… Δυο μεγάλα πατητήρια ήταν στην άκρη της αυλής. Ένα για τα άσπρα σταφύλια, όπως έλεγε ο πατέρας μου κι ένα για τα μαύρα. Ακόμα κι ο φίλος μου ο Μένιος, ο γαϊδαράκος του θείου Μανωλάκη , κλειδωνόταν μέσα στην δική του αποθήκη , να μην ακούγονται τα γκαρίσματα , να ενοχλούν τους ανθρώπους που πήγαιναν να τιμήσουν τον «Σπουδαίο Γείτονα» . Ανεβαίναμε κι εμείς στην παλιά Αγορά και καθόμασταν στην μικρή αυλίτσα της εκκλησίας. Στα παρτέρια με  τις γλάστρες γεμάτες βασιλικό και στην πίσω μεριά εκείνο το τεράστιο πεύκο με τα κουκουνάρια που τις καθημερινές ήταν το πιο αγαπημένο σημείο του παιχνιδιού μας. Γιορτινά τα ρούχα, ολοκαίνουργια τα παπούτσια μιας κι ετοιμαζόμασταν για το σχολείο και αναμονή…. Μεγάλη αναμονή! Μας νήστευε η μάννα μου εκείνη την ημέρα , σχόλη μεγάλη έλεγε, κανένας μας να μην φάει κρέας. Έτσι κι εμείς περιμέναμε… Ξέραμε πως σαν τελειώνανε όλες οι ψαλμωδίες θα πηγαίναμε στην αυλή της Θείας Χρυσής. Εκεί η αλησμόνητη πολυαγαπημένη επίσης θεία Βαγγελιώ, μαγείρισσα από τις λίγες , είχε ετοιμάσει το καλύτερο πιάτο της μέρας. Καλαμπόκι βραστό, άπειρα κομμάτια, για όλα τα παιδιά και τους μεγάλους. Τούτη η μυρωδιά δεν θα φύγει ποτέ από τη δική μου θύμηση. Θυμάμαι πως μόλις ο παπα- Γιώργης  «έβγαζε» τα Άγια των Αγίων ( έτσι έλεγε η μάνα πάντα,και  μας προκαλούσε δέος και τρόμο αυτό) έφευγε να πάει να στήσει την κατσαρόλα …να προλάβουμε να τα φάμε ζεστά.

Η πιο λαχταριστή ανάβαση της μικρής ανηφόρας. Η κυρά Ελευθερία, η ψιλικατζού,  άλλη αγαπημένη της ζωής μας, με τα ζαχαρωτά της, έβγαζε την καρέκλα στην εξώπορτα του δικού της σπιτιού και καλημέριζε τους λιγοστούς ανθρώπους που ξαπόσταιναν στο στενό. Και σαν άνοιγε η μεγάλη δίφυλλη πόρτα του σπιτιού  των πολυαγαπημένων θειάδων , δεν κρατιόμασταν με τίποτα. Η μεγάλη πιατέλα στο τραπέζι του σαλονιού με το πλεκτό τραπεζομάντηλο και μπόλικες χαρτοπετσέτες. Η ωραιότερη στιγμή της μέρας …για να μην πούμε του  καλοκαιριού! Κι έβαζαν πάλι μουσική στο μαγικό πικ απ και γέμιζε η αυλή κόσμο, φωνές, κίτρινα σποράκια καλαμποκιού και  λουκούμια που κερνούσαν όλους όσους μαζεύονταν εκεί… Αναμνήσεις πια μοναδικές και πολύτιμες.
Όλους τους θυμάμαι μα πιο πολύ την Μάρω μας που έφυγε νωρίς για τη γειτονιά των αγγέλων  κι ήξερε πάντα να μας οδηγεί στα όμορφα, στα άγνωστα, στα όνειρα που μου φαίνονταν άπιαστα εκείνα τα χρόνια. Σήμερα, ύστερα από χρόνια, ανέβηκα ξανά την μικρή ανηφόρα του στενού του Τιμίου Σταύρου. Τίποτα δεν ήταν το ίδιο. Άκουσα πάλι τις φωνές, μύρισα το καλαμπόκι και το μούστο που κολλούσε στις σόλες των καινούργιων παπουτσιών μας. Κλειστή η πόρτα, έφυγαν για την Αθήνα τα ξαδέλφια μου, ανοιχτή όμως η καρδιά κι η θύμηση. Κάθισα στο πεζούλι , το αγαπημένο και κοίταξα γύρω, μήπως ξαναδώ όλους τους ανθρώπους που έφυγαν… Μόνο χαμογελαστά πρόσωπα είδα στη φαντασία μου. Τον κυρ Νίκο, τον Αιγύπτιο, με τα ρολόγια και το καθημερινό του πείραγμα στο «ναϋλάκι» του. Την κυρά Λευτερία που εκείνη την ημέρα κερνούσε πάντα καραμέλες βουτύρου  όλους μας. Τον θειο Κώστα με το αγέρωχο βήμα και την εφημερίδα παραμάσχαλα. Το ψάθινο καπελάκι του που το βγάζε πάντα σαν περνούσε την εξώπορτα. Την θεια Βαγγελιώ να μαζεύει την αγουρίδα από την μοναδική κληματαριά για το πετιμέζι και τη μουσταλευριά που θα έφτιαχναν την επόμενη μέρα που πάλι θα ξεκινούσε η διαδικασία του πατήματος των σταφυλιών …Η Μάρω μας με την αλογοουρά και τα πολλά βιβλία των μαθηματικών. Η κυρά Ασπασία που δεν μπορούσε καθόλου να περπατήσει. Ο Βασίλης, η Μάνια… πόσοι και πόσοι… 

Κι ύστερα μπήκα στο μικρό εκκλησάκι που ναι τόσο παλιό, απ την εποχή των Ενετών λογάται στα τεφτέρια  και που’ ταν η καλύτερη κρυψώνα στο κρυφτό μας τα απογεύματα. Ένα κεράκι για όλους , για την δική τους θύμηση κι ανύψωση.

Πότε δεν ξεχνώ, άλλωστε πως μπορεί κάποιος να ξεχάσει την ομορφιά της παιδικής ηλικίας και ανθρώπους που χαράχτηκαν βαθιά μέσα του… 
Από το ένα και μοναδικό οπωροπωλείο που έμεινε στην παλιά αγορά έψαξα να βρω καλαμπόκια…

 Αυτή η μυρωδιά ήταν ακόμα εκεί, διάχυτη στο στενό, σαν τότε…


Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ στις 17 Σεπτεμβρίου 2018

Παρασκευή, 14 Σεπτεμβρίου 2018

Λέξεις σημαδεύουν την ψυχή!


Τα Παραμύθια του Σαββάτου ….γράφει η Ελένη Μπετεινάκη *

Λέξεις που πληγώνουν… Λέξεις που σημαδεύουν… Λέξεις που ανυψώνουν την ψυχή! 

Να τις προσέχετε τις κουβέντες που λέτε, να τις υπολογίζετε σαν να ναι ζωντανά παιδιά της ψυχής που σαν «ειπωθούν» δύσκολα ξεχνιούνται.
 
Να βάζετε πάντα αστερόσκονη στις ψυχές των παιδιών και να τα ενθαρρύνετε να ακολουθούσουν το δικό τους όνειρο. 

Να  πιστεύετε στους  γίγαντες γιατί δεν υπάρχουν μόνο στα παραμύθια μα καμιά φορά και δίπλα σας…

Ο γίγαντας , Θοδωρής Παπαϊωάννου, εικ :  Μυρτώ Δεληβοριά, εκδ. Πατάκη

Ένας γίγαντας υπάρχει στο σχολείο του αδερφού του Αχιλλέα… Ένας γίγαντας που κάνει τα πάντα. Δεν σταματά ούτε μια στιγμή και του φαίνεται κάπως …ύποπτος. Αυτός έφταιγε που ο Πάρης πια δεν είχε  χρόνο να παίξει με τον Αχιλλέα. Του΄βαζε ένα σωρό δουλειές στο σπίτι που σχεδόν τον ξεθέωνε. Αυτό δεν μπορούσε να το ανεχτεί ο Αχιλλέας κι έτσι πήρε δραστικά μέσα. Άρχισε να τον παρακολουθεί για να μπορέσει να βοηθήσει τον αδερφό του να απαλλαγεί, ίσως, από αυτόν και έτσι να έχουν περισσότερο χρόνο για παιχνίδι. Και τι δεν ανακάλυψε όλον αυτόν τον καιρό. Αυτός ο γίγαντας έκανε παράξενα πράγματα στην αυλή. Άνοιγε τα πρωινά των παιδιών, διόρθωνε τους γιακάδες, κούμπωνε κουκούλες, έδενε κορδόνια…. Μέχρι και βαλίτσα με γιατρικά είχε, και κιθάρα κι έπαιζε μουσική. Αυτές οι «παράξενες » συμπεριφορές δεν είχαν τελειωμό. Όλα όμως εξηγήθηκαν ένα απόγευμα κι ήταν ο λόγος …μια αγκαλιά!
Αυτός ο γίγαντας , ο τεράστιος και τελικά όχι και τόσο άγριος είναι εκείνος ο δάσκαλος που φαντάζει στα μάτια των μικρών παιδιών …πανύψηλος. Είναι ένα κείμενο γεμάτο φαντασία του Θοδωρή Παπαϊωάννου αλλά την ίδια στιγμή πέρα για πέρα αληθινό. Έτσι βλέπουν τα παιδιά τους δασκάλους. Πελώριους, πολυτάλαντους, πολυμήχανους και παντογνώστες. Κι είναι το …ύψος κι η απόσταση που κάνουν τη διαφορά. Όμως ο τρόπος, η αγκαλιά, το χαμόγελο και η καθημερινή οικειότητα κάνει τους γίγαντες να «χαμηλώνουν» και τα παιδιά να ψηλώνουν όλο και πιο πολύ. Υπέροχη ιστορία στ΄ αλήθεια αγαπητέ Θοδωρή. Πίστεψε με, νόμιζα πως άκουγα κι εγώ τους μικρούς μου μαθητές . Σαν να χα μπει στο μυαλό και …στα μάτια τους τούτες τις πρώτες μέρες  του σχολείου.
Και ναι, αυτό είναι ο δάσκαλος! Τα πάντα και κάνει τα πάντα. Είναι ο μουσικός, ο χορευτής, ο ηθοποιός, ο παντογνώστης, ο γιατρός, ο φίλος, ο μπαμπάς ή η μαμά , ο γιατρός , ο παρηγορητής , ο ποδοσφαιριστής, ο μπασκετμπολίστας, ο δρομέας, ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ. Κι είναι χάρισμα να σου τύχει στο σχολείο ένας τέτοιος  Άνθρωπος και μεγάλη ευτυχία.
Την ιστορία να τη διαβάσετε, να χαμογελάστε πολλές φορές, να  νοιώσετε τις μεγάλες  αλήθειες των μικρών στιγμών της σχολικής καθημερινότητας. Να αφεθείτε σε σκέψεις, σε συναισθήματα, σε θύμησες.
Εικονογραφημένο μοναδικά από την Μυρτώ Δεληβοριά που καταλάβαινει το παιδικό σχέδιο και ψυχή , όσο λίγοι. 

Για παιδιά από 6 χρόνων…

Αστερόσκονη, Τζιν Γουίλις, εικ:  Μπράιονι Μέι Σμιθ, εκδ. Μεταίχμιο

Όταν ήμουν μικρή  ήθελα να γίνω αστέρι…. Έτσι λέει η μικρή της ιστορίας τούτης, μόνο που οι άλλοι, όλοι, λέγανε  πως αστέρι ήταν μόνο η αδελφή της. Κι αυτό την θύμωνε και την στεναχωρούσε πολύ. Όμως εκείνος ο παππούς που πάντα νοιώθει και ξέρει να χαρίζει απλόχερα ιστορίες κι αγάπη,  μια μέρα ή  μάλλον μια νύχτα  της είπε μια ιστορία καταπληκτική. Της μίλησε για τον κόσμο που στην αρχή ήταν ένα τίποτα και μετά γεννήθηκε το πρώτο …αστέρι. Κι υστέρα γέμισε το σύμπαν κι άρχισε σιγά σιγά να δημιουργείται κι η γη. Με βουνά, ποτάμια , θάλασσες, δέντρα , λουλούδια και ζώα… Και κάποια στιγμή εμφανίστηκαν πολλές μεγάλες  και μικρές αδελφές…
Όλοι οι άνθρωποι είναι φτιαγμένοι και από αστερόσκονη, όλοι, μόνο που λάμπουν με διαφορετικό τρόπο….
Μια μεγάλη αλήθεια σε ένα  υπέροχο βιβλίο. Αστερόσκονη κρύβεται σ την ψυχή όλων των ανθρώπων. Ακόμα κι εκείνων που νομίζουν πως είναι μόνοι, ασήμαντοι και μη χαρισματικοί. Όλοι οι άνθρωποι έχουν το δικό τους αστέρι. Όλοι οι άνθρωποι χρειάζονται την κατάλληλη στιγμή …να λάμψουν, ο καθένας με διαφορετικό τρόπο και σε διαφορετική περίπτωση.
Ζήλια , παράπονο, αδελφικές τριβές, συναισθήματα και μικρές αλήθειες είναι γεμάτη η ιστορία. Λέξεις που λέγονται από μεγάλους και μπορεί να πληγώσουν, να εμποδίσουν ένα παιδί να σκεφτεί σωστά και υπεύθυνα. Να νοιώσει τον αδελφικό ανταγωνισμό, το παράπονο, την απόρριψη. Να δημιουργήσουν αρνητικά συναισθήματα και χαμηλή αυτοεκτίμηση. Την ίδια ώρα ο πάππους, αυτός ο μάγος της οικογένειας ή όποιος καλείται  να παίξει το ρόλο του παρηγορητή πάντα κάνει μόνο καλό και διορθώνει τυχόν λάθη. Για το πέταγμα όλων που χρειάζεται  φτερά από λέξεις, θάρρος και επιβράβευση. Για τα όνειρα που κανείς  δεν  έχει δικαίωμα να στερεί στον άλλο. Για το πείσμα, την θέληση και τη δυνατή σκέψη. Για τα αστέρια που έχουν αδύνατο φως και χρειάζονται   μια μόνο στιγμή να μείνουν για πάντα πολύ φωτεινά στο στερέωμα της ζωής, μα και του ουρανού. Για τις επιλογές μας που συχνά είναι αρκετή λίγη… παραμυθόσκονη να τις αλλάξει, να τις δυναμώσει και να τις φτάσει ίσαμε εκεί που κανένας δεν περίμενε ποτέ!
Για τη σοφία των «παλιών» – μεγάλων ανθρώπων της ζωής μας, για το θάρρος, τα μπράβο, τη δύναμη των λέξεων…

Μοναδική ιστορία με εκπληκτικό τέλος και καταπληκτική εικονογράφηση!

Για παιδιά από 5 χρονών 

Το θυμωμένο αρκουδάκι, Γλυκερία Γκρέκου, εικ : Λιάνα Δενεζάκη, εκδ. Σαΐτης.

Ο Μάκης είναι ένα μικρό αρκουδάκι που θυμώνει πολύ πολύ συχνά. Κάποιος φταίει για αυτό, κάτι δεν γίνεται σωστά στη ζωή του. Κι ακούει λέξεις παράξενες, συνέχεια και από τη μαμά και τον μπαμπά και τη δασκάλα και τους φίλους,. Κι εκείνος δεν μπορεί να διαχειριστεί καθόλου το θυμό του και ξεσπάει σε ότι βρει ακόμα και στους φίλους του. Και τότε που η καρδιά του γίνεται τρικυμισμένη θάλασσα και η ψυχή του ηφαίστειο που εκρήγνυται έρχεται στη ζωή του η… μουσική! Κι η μουσική ως γνωστόν ημερεύει και θηρία και γαληνεύει όλες τις ψυχές…
Μια τόσο αληθινή ιστορία για όλους τους θυμωμένους του κόσμου από τη  Γλυκερία Γκρέκου. Πόσοι Μάκηδες υπάρχουν γύρω μας; Πάρα πολλοί, δυστυχώς. Κι αυτό γιατί τα λόγια πάντα θεριεύουν ή ημερεύουν  τις ψυχές. Πληγώνουν οι συμπεριφορές, φουντώνουν το θυμό και εκείνος σαν ξεσπάσει δεν λογαριάζει καμία λογική. Διαχείριση κρίσεων, αρνητικών συναισθημάτων. Προσοχή σε κουβέντες, προσοχή και σε  σας  αγαπητοί γονείς και δάσκαλοι. Μια ιστορία που συμβαίνει σχεδόν καθημερινά και …στους ανθρώπους. Παιδιά που δεν χαίρουν την εκτίμηση των άλλων και που για να επιβιώσουν απλά προκαλούν με την συμπεριφορά τους και εναντιώνονται συχνά με βίαιο τρόπο. Μια ιστορία καλογραμμένη και πολύ μα πολύ …σοφή. Ναι, διέξοδο σε αδιέξοδα συχνά φέρνει η…μουσική. Η κατάλληλη στιγμή, η κατάλληλη ώρα και ο κατάλληλος άνθρωπος. Κι έτσι μπορεί να  μεταμορφωθεί ο οποιοσδήποτε. Να γαληνέψει η ψυχή, να βρει η ζωή και η ύπαρξη νόημα και να γεμίζει η καρδιά αγάπη, αποδοχή, εκτίμηση και …φίλους.
Μια ιστορία για τη διαχείριση θυμού. Μια ιστορία θυμού που ξεπεράστηκε με τον πιο μελωδικό τρόπο. Μια ιστορία για τους φίλους που κοροϊδεύουν, μισούν, αγαπούν και αποδέχονται. Μια ιστορία για τους γονιούς που πολλές φορές δεν καταλαβαίνουν τα ίδια τους τα παιδιά και τους απασχολεί το τι θα πει ο κόσμος κι όχι η ψυχή και η συμπεριφορά τους απέναντι στο …πρόβλημα.
Μια ιστορία που δείχνει τη δύναμη της μουσικής , την μοναδική της επίδραση στην ζωή των παιδιών και των μεγαλύτερων. Μια ιστορία που θα λατρέψετε γιατί λέει  τις αλήθειες με τρόπο καταπληκτικό!
Να ακούτε τα παιδιά σας και μόνο… Να αναγνωρίζετε τα σημάδια της ήττας, της λύπης και της απόρριψης. Να τα ενθαρρύνετε  πάντα, να τα  υπερασπίζετε και να θαυμάζεται ότι κάνουν, όπως το κάνουν. Δείξετε τους εσείς το δρόμο , μην τους τον κλείνετε . Η Γλυκερία σας το λέει με διαφορετικό τρόπο μέσα από  αυτήν την υπέροχη ιστορία… Ακούστε την, διαβάστε την και αναρωτηθείτε για τη δική σας συμπεριφορά στα παιδιά και τους άλλους.
Με την πολύ όμορφη εικονογράφηση της Λιάνας Δενεζάκη που λατρεύει τα ζώα  και φαίνεται στις φιγούρες που δημιουργεί, στα χρώματα και στις εκφράσεις των ηρώων της.

Για παιδιά και μεγάλους … από 5 χρονών…

*Η Ελένη Μπετεινάκη  είναι νηπιαγωγός

Δημοσιεύτηκε στο Cretalive.gr στις 15 Σεπτεμβρίου 2018: https://www.cretalive.gr/culture/ta-paramythia-toy-sabbatoy-15-09-2018

Δευτέρα, 10 Σεπτεμβρίου 2018

42 χρόνια μετά…


Της Ελένης Μπετεινάκη*

Στην Αθήνα, την Παγκόσμια  πρωτεύουσα του βιβλίου για το 2018

«Όταν η Ανατολή συναντά τη Δύση μέσα από τα παραμύθια και τα βιβλία των παιδιών»








Βασιλική Νίκα, Πρόεδρος ΙΒΒΥ Ελλάς
Τρεις γεμάτες μέρες από φως, εικόνα, ήχο, βιβλία , πολιτισμό. Ένα συνέδριο πολύ σπουδαίο και τιμητικό για τη χώρα μας. Ένας μεγάλος άθλος μιας μικρής ομάδας της ΙΒΒΥ Ελλάς κατάφερε ,  διοργάνωσε και επέτυχε να πραγματοποιήσει  ένα από τα πιο σημαντικά παγκόσμια συνέδρια που  είχαν  σαν θέμα τους την παιδική λογοτεχνία.

Το αποτέλεσμα : Οι καλύτερες εντυπώσεις σε ολόκληρο …τον πλανήτη!




Βαγγέλης Ηλιόπουλος, επίτιμος Πρόεδρος ΙΒΒΥ Ελλάς
Συγγραφείς, εικονογράφοι , ιστορικοί, ερευνητές, δημοσιογράφοι, καθηγητές πανεπιστημίων από ολόκληρο τον κόσμο έδωσαν το παρόν τις  ημέρες αυτές, από 30 Αυγούστου ίσαμε και την 1η Σεπτεμβρίου  στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών. Μια διοργάνωση από την ΙΒΒΥ Ελλάς που πραγματικά στηρίχθηκε σε λίγα μέλη με τεράστια εθελοντική προσφορά και κατάφερε να κάνει τη χώρα μας για μια ακόμα φορά να φανεί στον ξένο Τύπο και τηλεοπτικά κανάλια συγκροτημένη, ικανή και άξια να φέρει σε πέρας διοργανώσεις  που με ελάχιστα έσοδα  μοιάζουν πραγματικά ασύλληπτες.

Για μια ακόμα αφορά απέδειξαν, οι πολύ λίγοι άνθρωποι του βιβλίου,  πως ξέρουν τι θα πει φιλοξενία, καθήκον, πολιτισμός και … οργάνωση!

Τι είναι όμως η ΙΒΒΥ και τι ακριβώς έτυχε με τούτο δω το Συνέδριο που παρακολουθήσαμε όλοι μας με πολύ πολύ ενδιαφέρον καθώς ακούσαμε, γνωρίσαμε  και πολύ σπουδαίες προσωπικότητες των γραμμάτων  από 65 χώρες.



Η IBBY (International Board on Books for Young People) ή Κύκλος του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου, είναι μη κερδοσκοπικός οργανισμός, ο οποίος εκπροσωπεί ένα διεθνές δίκτυο ατόμων από όλο τον κόσμο, που σκοπό τους έχουν να φέρνουν τα βιβλία κοντά στα παιδιά. Τα συνέδρια της ΙΒΒΥ διεξάγονται, ανά διετία, σε διαφορετική χώρα και αποτελούν το σημαντικότερο σημείο συνάντησης των μελών της ΙΒΒΥ ανά τον κόσμο και όσων ασχολούνται με το παιδικό βιβλίο και την προώθηση της ανάγνωσης…

Το 1976 έγινε στην Ελλάδα για πρώτη φορά το παγκόσμιο Συνέδριο της ΙΒΒΥ στο Πάντειο Πανεπιστήμιο κι από  τότε η χώρα μας σε όλες τις διοργανώσεις ανά τον κόσμο από την Πρόεδρο Λότη Πέτροβιτς Ανδρουτσοπούλου και όσους την διαδέχτηκαν μετά από την Τριακονταετή εθελοντική προσφορά της ίσαμε τις μέρες μας.




36ο τούτο το συνέδριο και η «καρδιά του» κτύπησε ξανά στην Αθήνα, 42 χρόνια μετά. Στη χώρα που έχει …λίγο γυρίσει την πλάτη της στο βιβλίο, μια ομάδα ανθρώπων που πιστεύουν σε αυτό έκαναν ένα όνειρο, πραγματικότητα!





Η τελετή έναρξης πραγματοποιήθηκε  την Πέμπτη 30 Αυγούστου 2018, στις 9.00 π.μ., στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών. Ομιλητές ήταν η Πρόεδρος του Ελληνικού Τμήματος της ΙΒΒΥ – Κύκλος του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίο, Δρ. Βασιλική Νίκα.  Ο Πρεσβευτής για το Παιδικό και Νεανικό Βιβλίο, συγγραφέας Βαγγέλης Ηλιόπουλος και ο πρόεδρος της ΙΒΒΥ, κ. Wally De Doncker. Κατά την διάρκεια της τελετής έναρξης, ο καθηγητής Perry Nodelman  πραγματοποίησετην  κεντρική ομιλία με τίτλο : “Fish is People: What Posthumanism Can Teach Us about Childrens Picture Books, and What Childrens Picture Books Can Teach Us about Posthumanism".
Εκπληκτική – συγκλονιστική  η τελετή έναρξης  με την μουσική – τραγούδι του Παναγώτη Στέφου που συνόδεψε την  υψίφωνο Ζαφειρώ  Χατζηφωτίου  με αντίγραφα αρχαίων  μουσικών  οργάνων  και θαλασσινών όστρακων  σε κομμάτια από την Οδύσσεια του Ομήρου και τίτλο: «Άνδρα μοι έννεπε, μούσα».

Ακολούθησαν  πολύ ενδιαφέρουσες ομιλίες, παράλληλες, από πολύ αξιόλογα πρόσωπα της παγκόσμιας παιδικής λογοτεχνίας  και  το απόγευμα της ίδιας ημέρας πραγματοποιήθηκε  απονομή του IBBY-Asahi Reading Promotion Awards  και μια  υπέροχη  δεξίωση υποδοχής στο αίθριο του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών.


Την Παρασκευή, 31 Αυγούστου, παρακολουθήσαμε δυο σημαντικές ομιλήτριες: Την Dr. Kathy G. Short, με τίτλο “The Dangers and Possibilities of Reading Globally”, και  τη συγγραφέα και ακτιβίστρια Mrs. Deborah Ellis, με θέμα “Before They Give The Order”. Το παρατεταμένο χειροκρότημα των όρθιων πια συνέδρων έδειξε το μέγεθος των ανθρώπων και του λόγου τους που πραγματικά μας  γέμισαν εκατοντάδες σκέψεις και συναισθήματα.





Το απόγευμα της ίδιας μέρας δόθηκαν τα διπλώματα σε δημιουργούς και εκδότες ,βιβλία των οποίων περιλαμβάνονται στους τιμητικούς πίνακες της ΙΒΒΥ (IBBY Honour List 2018), ύστερα από πρόταση των Εθνικών Τμημάτων της.

Αργά το βράδυ έγινε μια πολύ Ιδιαίτερα σημαντική στιγμή ολόκληρου του Συνεδρίου αυτή  της  Τελετής Απονομής των διεθνών βραβείων Hans Christian Andersen Awards (HCAA 2018) και το επίσημο Gala Dinner,  στο Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος.

Οι νικητές του HCA Award 2018 γνωρίζαμε όλοι πως είναι η Eiko Kadono από την Ιαπωνία, για τη συγγραφή, και ο Igor Oleynikov από τη Ρωσία,για την εικονογράφηση. Τώρα πια τους γνωρίσαμε από κοντά και είδαμε την απλότητα και την μη έπαρση των πραγματικά σπουδαίων ανθρώπων.  Εννοείται πώς όλη η τελετή  καλύφθηκε από πάμπολλα ξένα ειδησεογραφικά μέσα ενημέρωσης που έκαναν γνωστό το γεγονός σε όλο τον πλανήτη!




Την τρίτη και τελευταία ημέρα του συνεδρίου, Σάββατο 1 Σεπτεμβρίου, είχαμε την μεγάλη τιμή επίσης να παρακολουθήσουμε τις ομιλίες των :

 Dr. Leila (Roya) Maktabi Fard, με θέμα "Two Women, Two Continents, One Aspiration”, στην αρχή και στη συνέχεια την καθηλωτική και  πραγματικά μοναδική ομιλία- παρουσίαση του  συγγραφέα και reading promoter Mr. Gregory Maguire, με θέμα :





“The Light within the Story: Fairy Tales in a Dark Time”. Ζωή σαν παραμύθι και η δική του, που όμως πάντα μέσα στα σκοτάδια ψάχνει κανείς το φως…

Τρίτος ομιλητής ο Mr. Michael Neugebauer, με θέμα "Creating awareness of IBBY and their mission. Through the Hans Christian Andersen Award for Illustration exhibitions”.

Ακολούθησε μια συζήτηση σε στρογγυλό τραπέζι με σημαντικούς Έλληνες συγγραφείς και διεθνείς προσωπικότητες της Παιδικής και Νεανικής Λογοτεχνίας, με θέμα “The Crisis of Culture or TheCulture of Crisis - The case of children and young people’s literature”. Στη συζήτηση συμμετείχαν η  Honorary Member της IBBY, συγγραφέας Λότη Πέτροβιτς-Ανδρουτσοπούλου, ο Πρεσβευτής για το Παιδικό και Νεανικό Βιβλίο για το 2018, συγγραφέας Βαγγέλης Ηλιόπουλος,η βραβευμένη με HCAA και ΑLMA συγγραφέας Katherine Paterson από την Αμερική, η βραβευμένη με το ΗCAA 2018 συγγραφέας Eiko Kadono από την Ιαπωνία και ο βραβευμένος με το ΗCAA 2018 εικονογράφος Igor Oleynikov από τη Ρωσία.


Το Συνέδριο έληξε με ειδική τελετή το Σάββατο, 1 Σεπτεμβρίου, στις 15.00 με ομιλίες του Προέδρου της Επιστημονικής Επιτροπής Δρ. Πέτρου Πανάου και του νέου Προέδρου της ΙΒΒΥ.

Στην τελετή πραγματοποιήθηκε επίσης απονομή τιμητικών διακρίσεων σε πρόσωπα για την πολυετή τους προσφορά στο Ελληνικό Τμήμα της ΙΒΒΥ και στους σκοπούς του, με αφορμή τη συμπλήρωση των 50 χρόνων ενεργούς δράσης του Ελληνικού Τμήματος.

Στο πλαίσιο της τελετής λήξης θα πραγματοποιηθεί σύντομη παρουσίαση του 37ου Συνεδρίου της ΙΒΒΥ, που θα γίνει στην Μόσχα το 2020.

Συγκίνηση, γνώση, γνωριμίες, μια μεγάλη γιορτή! Υπερήφανη και ευγνώμων που μπόρεσα να είμαι εκεί και να συνομιλήσω, να ακούσω και να μάθω διαφορετικές γνώμες- απόψεις ανά τον κόσμο που αφορούν τα παιδιά, τη συγγραφή, τις βιβλιοθήκες, τη διάδοση του παιδικού βιβλίου ακόμα και σε μέρη που δεν γνωρίζουν τι ακριβώς είναι το βιβλίο. Κάποιοι  από αυτούς τους  πολύ σπουδαίους ανθρώπους της Παγκόσμιας Παιδικής Λογοτεχνίας στο μυαλό μου φάνταζαν άπιαστοι θρύλοι.
Ανανεώθηκε το ραντεβού στη Μόσχα με όλους, το 2020, κι ίσαμε τότε …

Να διαβάζετε κι εσείς και τα/στα  παιδιά σας για να βρίσκετε το φως μέσα στο σκοτάδι στους δύσκολους καιρούς και τις δύσκολες μέρες όπως μας έδειξε με τη ζωή και το έργο του  ο ανεπανάληπτος Mr. Gregory Maguire που δεν θα ξεχάσω ποτέ για όλα!

*Ελένη Μπετεινάκη, Μέλος ΙΒΒΥ Ελλάς, Βραβείο IBBY (Σε Νηπιαγωγό Κούλα Κουλουμπή 2015) 

https://zhtunteanagnostes.blogspot.com/
Περισσότερες πληροφορίες: http://www.ibbycongressathens2018.com/
Και http://www.greekibby.gr

Δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ στις 11 Σεπτεμβρίου 2018:https://www.patris.gr/2018/09/11/otan-i-anatoli-synanta-ti-dysi-mesa-apo-ta-paramythia-kai-ta-vivlia-ton-paidion/

Δημοσιεύτηκε στο Cretalive.gr στις 12 Σεπτεμβρίου 2018 :https://www.cretalive.gr/opinions/42-chronia-meta