Η Λησμονία*… κι όταν η Γιαγιά ξεχνάει*...στα Παραμύθια του Σαββάτου!

Πριν λίγες ημέρες γιορτάσαμε (αν και με κλειστά σχολεία στον τόπο μου) την Παγκόσμια Ημέρα Τρίτης Ηλικίας. «Τα παραμύθια του Σαββάτου» έκαναν ένα μεγάλο αφιέρωμα στον παππού και την γιαγιά και σήμερα παρουσιάζουν  δυο ακόμα βιβλία που μόλις κυκλοφόρησαν και προστίθενται στη λίστα : https://zhtunteanagnostes.blogspot.com/2019/09/blog-post_30.html

*Λησμονία: Η χώρα των χαμένων αναμνήσεων, Ρέιτσελ Αϊπ, εικ: Λόρα Χιούζ, εκ. Μεταίχμιο

Η Αμέλια και η γιαγιά της είναι κι οι δυο τους πολύ ξεχασιάρες. Η γιαγιά ξεχνάει που βάζει πολλά από τα πράγματά της αλλά κι τις αναμνήσεις της. Η Αμέλια πάλι ονειροπολεί συνεχώς και χάνεται στις δικές της σκέψεις. Μια μέρα οι δυο τους ξεχάστηκαν τόσο πολύ και μέχρι αργά μέσα στο δάσος ώστε περπατώντας χωρίς να ξερουν που ακριβώς ανακάλυψαν μια νέα χώρα εκείνη της Λησμονίας!

Στη Λησμονία  μπορείς να βρεις οτιδήποτε έχεις ξεχάσει. Εκεί ζει και ο Φύλακας των Αναμνήσεων που βοηθάει πολύ τους ξεχασιάρηδες έχοντας μαζί του ένα σωρό χάρτες, στιγμές κι αναμνήσεις…

Σε ένα αερόστατο μπήκαν όλοι μαζί κι αφού ανέβηκαν πολύ ψηλά, βρήκαν μια πόρτα που είχε το όνομα της γιαγιάς κι όταν άνοιξαν την πόρτα συνάντησαν χιλιάδες από τις αναμνήσεις της. Κάποιες  χαρούμενες και οι περισσότερες ξεχασμένες σαν πεταλούδες εύθραυστες και λεπτές. Η Γιαγιά διάλεξε τις αγαπημένες της στιγμές …

Κι ύστερα πήραν τον ανήφορο για να βρουν το σπιτάκι της Λησμονίας της μικρής Αμέλιας. Κι ήταν μικρούλι μεν αλλά γεμάτο με κούτες με πολλά ξεχασμένα ευχαριστώ, παρακαλώ, άου, γρατζουνιές…

Φεύγοντας από τούτη την τόσο παράξενη και όμορφη χώρα πήραν μαζί τους έναν χάρτη για τον δρόμο της επιστροφής. Κι όταν  κατάφεραν να επιστρέψουν, η Αμέλια πια είχε πολλή δουλειά να κάνει με τις στιγμές και τη μνήμη της γιαγιάς της! Έτσι γεννήθηκε το λεύκωμα των αναμνήσεων ….

Συγκινητική, αληθινή, γεμάτη συναισθήματα η ιστορία της Ρέϊτσελ Άϊπ. Η Τρίτη ηλικία έχει συχνά προβλήματα μνήμης και τούτο το βιβλίο με ένα υπέροχο τρόπο μας παρουσιάζει το «πρόβλημα» και δίνει μια νότα χαράς. Η απώλεια μνήμης είναι συχνό φαινόμενο σε παππούδες και γιαγιάδες και καλούσατε να βρούμε λύσεις για να τους βοηθήσουμε.  Μπείτε τώρα με τούτη τη γραφή στον κόσμο της Φαντασίας και σκεφτείτε πόσο  όμορφη λέξη η «Λησμονία»; Πόσα συναισθήματα γεννιούνται! Πόση δύναμη κρύβει και πόσο εύκολο φαίνεται στη συνέχεια το μοίρασμα, η αλληλοβοήθεια, και δύναμη της προσπάθειας. Μια περιπέτεια είναι αυτή η ιστορία, γενάτη φαντασία κι ευαισθησία που υπενθυμίζει πως η αγάπη πάντα βρίσκει τρόπο στα δύσκολα να κάνει τον άλλο να νιώθει όμορφα και δημιουργικά.

Η Εικονογράφηση του βιβλίου από την Λόρα Χιούζ είναι απλά καταπληκτική, γεμάτη έντονα χρώματα, σχέδια και μορφές που γεμίζουν αισιοδοξία και ομορφιά την ψυχή.  

ü  Μια καλή ευκαιρία να δημιουργήσουμε για τον παππού και την  γιαγιά :

ü  Ένα λεύκωμα αναμνήσεων με φωτογραφίες, αποκόμματα από εφημερίδες ή περιοδικά, κάρτες, ακόμα και παλιά τους γραμματόσημα ή οτιδήποτε θα τους βοηθούσε να θυμηθούν, να νιώθουν  καλά.

ü  Να παίξουμε μαζί τους ένα παιχνίδι όπως σκάκι, μπριτζ, σκραμπλ, παζλ, χαρτιά…

ü  Να ζωγραφίσουμε με διαφορετικά  χρώματα μια σκάλα με ηλικίες- φιγούρες  (μωρό, παιδί, έφηβος, νέος, μεσήλικας, γέροντας)

ü  Να μιλήσουμε για συναισθήματα μαζί τους ή στο σχολείο

ü  Να γράψουμε σε χαρτί ή στον υπολογιστή μια ιστορία δική τους που θα μας την διηγηθούν και να την επαναλάβουμε κάποια άλλη στιγμή.

ü  Να ηχογραφήσουμε τη φωνή τους.

ü  Να φτιάξουμε κι εμείς το κουτί των αναμνήσεων

Οι εκδόσεις Μεταίχμιο μας έχουν ήδη δώσει δύο ιδέες για κατασκευές εδώ : https://s3.gy.digital/metaixmio/uploads/asset/data/20311/Ekpaideytiko_Yliko_Lhsmonia.pdf

Για μικρά παιδιά από 4 ετών

Δείτε εδώ το βιβλίο : https://www.metaixmio.gr/el/products/%CE%BB%CE%B7%CF%83%CE%BC%CE%BF%CE%BD%CE%B9%CE%B1-%CE%B7-%CF%87%CF%89%CF%81%CE%B1-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CF%87%CE%B1%CE%BC%CE%B5%CE%BD%CF%89%CE%BD-%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CE%BC%CE%BD%CE%B7%CF%83%CE%B5%CF%89%CE%BD

**Η Γιαγιά ξεχνάει, Paul Russel, εικ: Νicky Johnston, εκδ. Ερευνητές

Η Γιαγιά ξεχνάει πολύ. Ακόμα και το όνομα της εγγονής της που την φωνάζει Σοφία, άγνωστο άτομο σε όλους στην οικογένεια. Θυμούνται οι άλλοι για αυτήν. Έχουν πολλές και όμορφες αναμνήσεις. Τα λουκάνικα της Κυριακής, τα μπάνια, τις βόλτες με τις φίλες της, την ζεστασιά της τις κρύες νύχτες του χειμώνα. Το μεγάλο της σπίτι πια δεν κατοικείται, μένει με τα παιδιά της που της θυμίζουν τα πάντα. Η ζωή είναι δύσκολη για τη γιαγιά αλλά και για αυτούς που ζουν μαζί της. Ξεχνάει τα πάντα κι ο μπαμπάς στεναχωριέται γιατί πρέπει να  θυμάται και για τους δυο. Ότι και αν συμβαίνει όμως αυτή την γιαγιά την αγαπάνε πολύ κι αυτό είναι που έχει σημασία…

Μια ιστορία του Paul Russell για μια οικογένεια που το πρόβλημα της απώλειας μνήμης της γιαγιάς τους κρατάει δεμένους κι αγαπημένους όλους. Ένα βιβλίο που παρά το θέμα του μας γεμίζει αισιοδοξία. Η νόσος Αλτσχάιμερ γνωρίζουμε όλοι τα  προβλήματα που δημιουργεί ωστόσο η υπομονή, η αγάπη και η στήριξη είναι αυτό που κρατεί τη σχέση όλων ζωντανή και δυνατή.

Ένα βιβλίο γεμάτο αγάπη και δυνατές αναμνήσεις. Παρότρυνση, αισιοδοξία και οικογενειακές καταστάσεις γεμάτες συναισθήματα.

Τα χαρτάκια σε όλα τα σημεία του σπιτιού με λέξεις και οι χρωματισμοί στην εικονογράφηση της Nicky Johnston μας μεταφέρουν σε ένα σύμπαν γεμάτο νοσταλγία, αγάπη και όμορφες στιγμές.

Βρείτε εδώ το βιβλίο : https://www.greekbooks.gr/biblia/i-giagia-xechnaei.html

Η Χύτρα που κελαηδούσε ιστορίες ...στα Παραμύθια της Δευτέρας!

Της Ελένης Μπετεινάκη

Η στήλη των Παραμυθιών του Σαββάτου γίνεται και πάλι καθημερινή μέχρι το τέλος του 2020  προτείνοντας και παρουσιάζοντας ένα βιβλίο κάθε μέρα!

Τι είναι το κελαηδί; Μήπως πουλί; Μήπως τραγούδι; Μήπως χρώμα; Μήπως συναίσθημα;  Λίγο απ’ όλα αυτά  και πολλά περισσότερα που σερβίρονται στο φαγητό της Κυριακής, στην αυλή του σπιτιού, τα καλοκαίρια, που μαζεύονται όλα τα μέλη της οικογένειας και λένε ιστορίες. Ακούγονται γέλια, φωνές και μαγικές λέξεις που έχουν  μέσα τους χαρά, στεναχώρια, αγάπη και …μαγεία. Και για να φτιαχτεί το κελαηδί συνδράμουν όλοι στην κουζίνα, όλο το πρωί της Κυριακής. Ο αρχηγός που κανονίζει και γνωρίζει καλά την συνταγή του όμως είναι η γιαγιά Βικτωρία. Οτιδήποτε μπει στη χύτρα της θα πρέπει να το εγκρίνει… Κι αφού όλα ετοιμαστούν είναι η στιγμή που όλοι θα κάνουν ότι θέλουν μέχρι να ψηθεί το φαγητό. Μόνο η Ρία που είναι σίγουρη πως η γιαγιά της είναι μάγισσα, εκείνη την Κυριακή δεν θέλει να πάει πουθενά…Θέλει να μείνει να την κατασκοπεύσει και να μάθει το μεγάλο της μυστικό που τους κάνει όλους να κελαηδούν ιστορίες…. Κι αφού το σχέδιο της Ρίας τίθεται σε εφαρμογή, την πιο κατάλληλη στιγμή που η γιαγιά κάτι βγάζει από την τσέπη της είναι  αδύνατον να δει και να καταλάβει…

Όταν όμως έρθει εκείνη η στιγμή για παραμύθια η γιαγιά της αποκαλύπτει το μυστικό…

Αυτές οι Κυριακές στην αυλή των σπιτιών στα χωριά ήταν και για μένα πάντα μαγικές. Έψαχνα χρόνια να βρω την κατάλληλη λέξη για να τις περιγράψω και δεν μου έβγαινε. Η Μαρία Παπαγιάννη τα κατάφερε. Κελαηδί ήταν όλες οι Κυριακές… Μάγισσες όλες οι γιαγιάδες με την σοφία που κουβαλούσαν και ας μην ήξεραν πολλά γράμματα. Κατάφερναν με ένα μοναδικό τρόπο να μας συγκεντρώνουν όλους γύρω τους και οι μυρωδιές, οι γεύσεις από τα φαγητά τους να υπάρχουν ανεξίτηλα στις μνήμες μας, ακόμα και σήμερα.

Η οικογενειακή ζωή, η αγάπη, οι αναμνήσεις, τα αγαπημένα πρόσωπα, η χαρά της δημιουργίας και η φαντασία πρωταγωνιστούν σε αυτήν την τόσο όμορφη ιστορία. Γεμάτη αναμνήσεις για μας τους μεγαλύτερους, γεμάτη μυστήριο και φαντασία για τους μικρότερους. Σχέσεις ζωής, οικογενειακές στιγμές πασπαλισμένες με αρώματα, μυρωδιές και χρώμα.  Συνήθειες που κανείς δεν θέλει να χαθούν όπως οι μεγάλες οικογενειακές συγκεντρώσεις. Τα έθιμα μας, το φαγητό της Κυριακής που θέλει πολλή κουβέντα, θέλει χέρια πολλά να ανακατεύουν τα όμορφα, τις γνώσεις, τις συζητήσεις, να μιλούν, να θυμούνται και  να πλάθουν τις ιστορίες του αύριο.

Να το ψάξετε το βιβλίο της Μαρίας να γεμίσετε χρώμα με τις λέξεις και τις υπέροχες ζωγραφιές της Μυρτώς Δεληβοριά. Να πασπαλίσετε κι εσείς τις Κυριακές σας με ομορφιά και φαντασία και σαν το διαβάσετε και μάθετε το μυστικό της γιαγιάς Βικτωρίας κρατήστε κι εσείς αυτές τις στιγμές σαν πολύτιμο φυλακτό/θησαυρό!

Στο τέλος τους βιβλίου θα βρείτε δραστηριότητες να δημιουργείστε τα δικά σας φαγητά  γράφοντας ή ζωγραφίζοντας  τα υλικά του δικού σας κελαηδί.

Για να γράψετε τις δικές σας ιστορίες που δεν θέλετε να ξεχαστούν…Να παρατηρήσετε, να σχεδιάστε και να απολαύστε μυστικά, στιγμές και οικογενειακά τραπέζια ξεχωριστά!

Εμείς πάλι ζωγραφίσαμε μια τεράστια χύτρα και μέσα της κόψαμε και κολλήσαμε όλα τα υλικά που θα θέλαμε να έχει η Ευτυχία!

 

Κι όσο διαβάζετε ή «δουλεύετε» το βιβλίο ακούσετε τον αγαπημένο Μάγειρα που έχει κι εκείνος μυστικά πολλά και μαγεία για αν μαγειρεύει τα παραμύθια του: »https://www.youtube.com/watch?v=HcEOyDnUNWk

*Η Χύτρα που κελαηδούσε ιστορίες, Μαρία Παπαγιάννη, εικ: Μυρτώ Δεληβοριά, εκδ. Πατάκη

Αναζητείστε το εδώ :  https://www.patakis.gr/product/642619/patakis-nees-kuklofories/H-xutra-pou-kelahdouse-istori-es/

 

Και μην αφήσετε τα μικρά βιβλιοπωλεία να κλείσουν! Αναζητήστε τα στο διαδίκτυο ή τηλεφωνήστε σε αυτό που είναι στη γειτονιά σας και μπορεί να σας κάνει διανομή!

Δημοσιεύτηκε στο Cretalive.gr στις 9 Νοεμβρίου 2020: Εδώ!

Το ασχημόπαπο και ο γεροπαράξενος*…στα Παραμύθια της Κυριακής!

 

Της Ελένης Μπετεινάκη

Η στήλη των Παραμυθιών του Σαββάτου γίνεται και πάλι καθημερινή μέχρι το τέλος του 2020  προτείνοντας και παρουσιάζοντας ένα βιβλίο κάθε μέρα!

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα μεγάλο και γκρίζο αυγό. Βρέθηκε μέσα σε μια γλάστρα, σε ένα μπαλκόνι στο διαμέρισμα ενός γέρου που όλοι τον φώναζαν και τον θεωρούσαν γεροπαράξενο. Ωστόσο αυτός ο γέρος έκανε κάτι που του άλλαξε τη ζωή. Τύλιξε το αυγό σε μια μάλλινη κουβέρτα και δίπλα του έβαλε έναν χνουδωτό αρκούδο …να το προσέχει! Κι όταν ο ήλιος το ζέστανε τόσο ώστε να ραγίσει το τσόφλι του, από μέσα βγήκε ένα άσχημο γκρίζο παπί. Ένα παπί που νόμιζε πως ο γεροπαράξενος ήταν …η μαμά του! Κακός μπελάς του ‘γινε το ασχημόπαπο του γεροπαράξενου. Δεν τον άφηνε ούτε στιγμή μοναχό του. Και συνήθισαν σιγά σιγά ο ένας τον άλλον κι αρχίσαν να νοιάζονται και να νιώθουν ευτυχία και οι δυο. Κι ας το κορόιδευαν το παπί οι κεραμιδόγατοι της γειτονιάς σαν το έβγαζε βόλτα ο γεράκος σαν να ΄ταν σκυλί…κατοικίδιο! Κι όλοι μα όλοι είχαν κάτι να πουν για την διαφορετικότητα …της εικόνας τους! Μόνο το καναρίνι του βιβλιοπωλείου είχε αντίθετη και θετική άποψη.

Μια μέρα όμως το ασχημόπαπο μεγάλωσε πολύ ή κάπως έτσι ένοιωσε εκείνος ο γεροπαράξενος τρυφερός άνδρα ώστε αποφάσισε να δώσει στο παπί του την δυνατότητα να ζήσει στο φυσικό του περιβάλλον…

Τι έγινε μετά; Θα το διαβάσετε και θα μάθετε! 

Το μόνο ασχημόπαπο που όλοι γνωρίζουμε είναι  εκείνο που πριν από 177 χρόνια δημοσιεύτηκε από τον Χανς Κρίσρτιαν Άντερσεν. Την ιστορία του την αγάπησαν εκατομμύρια άνθρωποι στον κόσμο. Ένα παραμύθι για την διαφορετικότητα και το αν πρέπει να κρίνουμε τους ανθρώπους από την εμφάνισή τους. Στην ιστορία της αυτή η Αγγελική Δαρλάση θα μας κάνει να συμπαθήσουμε ακόμα πιο πολύ το δικό της ασχημόπαπο. Άλλο ένα μικρό πλάσμα που δέχεται κακή κριτική, που είναι μόνο του κι εγκαταλελειμμένο ακόμα πριν γεννηθεί αλλά που ευτυχώς γνωρίζει την πιο δυνατή αγάπη και την  πιο όμορφη ζωή που θα μπορούσε ποτέ να έχει.

Μια ιστορία πολύ συγκινητική, γεμάτη μεγάλες αλήθειες και προτροπές. Καταπιάνεται με μοναδικό τρόπο σε πάρα πολλά θέματα κι ακουμπά περίτρανα τις ιδιαιτερότητες του καθενός μας και την ανάγκη να αγαπήσει και να αγαπηθεί.

Πρώτο θέμα που θίγει είναι η εγκατάλειψη από φυσικούς γονείς που δεν μπορούν να μεγαλώσουν το παιδί τους και η αξία της υιοθεσίας. Μας υπενθυμίζει και τονίζει την μοναξιά των γηρατειών που εξομαλύνει η έλευση ενός ανθρώπου στην μονότονη κι αβάστακτη καθημερινότητα. Η δύναμη της αγκαλιάς, και της αγάπης. Η ισορροπημένη ζωή  και συναισθηματική ωριμότητα που δεν κατακλύζεται από πρέπει και κοινωνικά στάτους. Η διαφορετικότητα που συχνά αποδεικνύεται  μεγαλόψυχη και παράδειγμα προς μίμηση.

Ο γεροπαράξενος ήταν μόνος του, ήταν απορριπτέος από όλους και στο περιθώριο της ζωής σαν …ξοφλημένος. Η αλλαγή στη συμπεριφορά του που ευθύνεται στην «αγάπη» δημιουργεί και πάλι διαφορετικές απόψεις και γνώμες. Οι ταμπέλες που βάζουν οι άνθρωποι και η δυσκολία να τις εξαφανίσει κάποιος. Η ευτυχία που αλλάζει συμπεριφορές.  

Όταν αγαπάς αληθινά και έχεις τους δικούς ανθρώπους δίπλα σου (ακόμα κι ένα ζωάκι να φροντίζεις) αλλά και αγαπιέσαι από αυτούς δεν σε νοιάζει και τόσο τι λένε οι άλλοι για σένα. Κι αν η αγάπη σου δεν είναι εγωιστική τότε μπορείς να δείξεις τον σωστό δρόμο στους αγαπημένους σου. Γνωρίζεις πως καθένας πρέπει να ακολουθεί  την διαδρομή που του ταιριάζει και σαν γονιός ή κηδεμόνας θα δώσεις την ώθηση και την επιλογή να διαλέξει το παιδί τον τρόπο και τόπο που θα αναπτυχθεί περισσότερο και θα ολοκληρώσει την δική του προσωπικότητα. Οι ρίζες παραμένουν πάντα δυνατές αν δώσεις φροντίδα και αγάπη.

Δυνατά τα μηνύματα για την οικογένεια, τα συναισθήματα και τις συμπεριφορές. Ξεχωριστή η εικονογράφηση της Σοφίας Παπαδοπούλου.

Άλλη μια «Μικρή καληνύχτα» της πολύ πετυχημένης σειράς των εκδόσεων Μεταίχμιο που θα κρατήσει συντροφιά πολλά βράδια σε σας και στο παιδί σας.

Στο βιβλίο θα βρείτε και την αφήγηση της ιστορίας από τη συγγραφέα κατεβάζοντας την εφαρμογή Qrcode στο τάμπλετ ή στο κινητό σας.

*Το ασχημόπαπο και ο γεροπαράξενος, Αγγελική Δαρλάση, εικ :Σοφία Παπαδοπούλου, εκδ. Μεταίχμιο

Διαβάστε και ακούστε ένα μικρό απόσπασμα εδώ: https://www.metaixmio.gr/el/products/%CF%84%CE%BF-%CE%B1%CF%83%CF%87%CE%B7%CE%BC%CE%BF%CF%80%CE%B1%CF%80%CE%BF-%CE%BA%CE%B9-%CE%BF-%CE%B3%CE%B5%CF%81%CE%BF%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%B1%CE%BE%CE%B5%CE%BD%CE%BF%CF%82

Μην αφήσετε τα μικρά βιβλιοπωλεία να κλείσουν! Αναζητήστε τα στο διαδίκτυο ή τηλεφωνήστε σε αυτό που είναι στη γειτονιά σας και μπορεί να σας κάνει διανομή!

Η Γιαγιά Τερματοφύλακας*…στα Παραμύθια της Δευτέρας!

 

Κάθε μέρα κι ένα βιβλίο….κάθε βράδυ ένα παραμύθι!

Της Ελένης Μπετεινάκη

Ήταν μια φορά κι έναν καιρό μια γιαγιά ή μάλλον μια σούπερ γιαγιά και ένας εγγονός επίσης πολύ σούπερ. Οι δυο τους είχανε μια σχέση ζηλευτή γεμάτη απίθανες ιδέες, στιγμές και  κόλπα παράξενα. Η γιαγιά σε ρόλο μαθητή και ο εγγονός προπονητής της  στο ποδόσφαιρο. Τα ευτράπελα ατέλειωτα, τα ατυχήματα επίσης και οι παράξενες εμφανίσεις της γιαγιάς άκρως ξεκαρδιστικές. Συνομωσίες μεταξύ κατεργαραίων για να μην καταλάβει τίποτα η σούπερ μαμά που όταν φωνάζει της αφαιρείται ο τίτλος …σούπερ, και ακριβώς το ίδιο συμβαίνει και με τον μπαμπά ή την αδελφή. Αν θέλετε κι εσείς να μάθετε τι φοβερό συμβαίνει σε αυτήν την ιστορία ή πως να φτιάξετε οδοντόπαστα για ελέφαντες και γλυκό από φύλλα τριαντάφυλλου τότε πρέπει οπωσδήποτε να τη διαβάσετε. Αν πάλι θέλετε να γνωρίσετε έναν εκκολαπτόμενο συγγραφέα παραμυθιών και μια γιαγιά συγγραφέα από τις πιο σούπερ που υπάρχουν πάλι πρέπει να αναζητήσετε τούτη την ιστορία. Το σίγουρο είναι πως τα δικά μας γκολ θα είναι απανωτά σε γέλιο και καρφώματα αγάπης και στη δική σας καρδιά.

Καιρό είχα να διασκεδάσω τοοοοόσο πολύ με ένα παιδικό βιβλίο. Αστείρευτο χιούμορ, ατάκες  και μια σχέση γιαγιάς και εγγονού αξιολάτρευτη. Αυτοσαρκασμός στο έπακρο, ανιδιοτελής αγάπη και μυστικά για μια υγιή, καλοπροαίρετη και μοναδική σχέση που καταγράφεται νομίζω για πάντα στις πιο απόκρυφες πτυχές της παιδικής ιδιοσυγκρασίας και ζωής.

Η Σοφία Μαντουβάλου, αγαπημένη συγγραφέας με πηγαίο χιούμορ και με πένα ασυναγώνιστη μας θυμίζει απλά την δυο φορές μαμά κάθε παιδιού πως έχει ζωή έντονη και συναρπαστική. Της γιαγιάς λοιπόν, που μοιάζει να ξαναγίνεται κι ή ίδια παιδί κάθε φορά που είναι μαζί με τον μικρό Νικόλα. Σχέση ζωής, σχέση αμοιβαίας στήριξης και αγάπης, σχέση δυνατή και ακλόνητη. Πόσα χατίρια  μπορεί να κάνει μια γιαγιά σε έναν εγγονό; Τι μπορεί να γίνει για χάρη του και πόσα πράγματα να μάθει και να του μάθει τελικά;

Πες πες η γιαγιά Σοφία με την δική της οπτική γωνία στη ζωή και πες πες ο μικρός Νικόλας με την αθωότητα και την εμπειρία των δικών του χρόνων φτιάχνουν ένα σούπερ ημερολόγιο αναμνήσεων και στιγμών που όλοι θα θέλαμε να έχουμε ζήσει. Οδηγίες προς τις γιαγιάδες που δεν το βάζουν κάτω, που ονειρεύονται, που ξεπερνούν τα όρια και τις συνήθεις ασχολίες της κάποιας ηλικίας τους. Συνταγές επιτυχίας για γλυκά που φτιάχνονται από τα λάθη …της μπάλας και εφευρέσεις που μόνο μια σούπερ παραμυθού γιαγιά θα μπορούσε να σκεφτεί. Το άπαιχτο στην όλη ιστορία επίσης είναι το τέλος με την συνταγή – οδηγία για  να μην βάζει κάποιος (η μαμά δηλαδή) τις φωνές για ψύλλου πήδημα…

Καταπληκτική η εικονογράφηση και εκφραστικότατη που είναι φτιαγμένη σαν κόμικς από την Δέσποινα Καραπάνου.

Διαβάστε το και θα με θυμηθείτε…

 

*Η Γιαγιά Τερματοφύλακας, Σοφία Μαντουβάλου, εικ :Δέσποινα Καραπάνου, εκδ. Μεταίχμιο (βρείτε το εδώ: https://www.metaixmio.gr/el/products/%CE%B7-%CE%B3%CE%B9%CE%B1%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%BF%CF%86%CF%85%CE%BB%CE%B1%CE%BA%CE%B1%CF%82)

Δημοσιεύτηκε στο cretalive.gr στις 11 Μάϊου 2020 :https://www.cretalive.gr/politismos/i-giagia-termatofylakassta-paramythia-tis-deyteras

Η Γιασεμιά, Η Μαγισσούλα των Αριθμών, Του Φεγγαριού η κόρη και το Νησί του παππού στα Παραμύθια του Σαββάτου!

… γράφει η Ελένη Μπετεινάκη*

Η μαγεία των παραμυθιών που πάντα γεμίζει με παρηγοριά την ψυχή μικρών και μεγάλων. Ιστορίες για την αγάπη, τον έρωτα, τη ζωή, τη φαντασία, τη λύπη και το θάνατο. Παραμύθια μαγικά για τα ακατόρθωτα που γίνονται πράξεις, γεγονότα και δύναμη για την καρδιά, την ψυχή και τον νου.

Παραμύθια γεμάτα αισιόδοξες σκέψεις που  τόσο έχουμε  ανάγκη εμείς, τα παιδιά,  η εποχή μας, Για τον ουρανό και άστρα εκείνες τις νύχτες με φεγγάρι που όλα είναι δυνατά και πασπαλισμένα με ασημόσκονη!

Για τις μεγάλες αλήθειες που τόσο καλά κρύβονται στις ιστορίες κι εμείς κρατάμε εκείνο το μαγικό ραβδί που τις ελευθερώνει…

Η Γιασεμιά και τα Αστεράκια, Ευδοκία Σκορδαλά – Κακατσάκη, εικ :Κριστίν Μενάρ, εκδ. Κόκκινη Κλωστή Δεμένη

Μια γιασεμιά που φυτεύτηκε ένα πρωινό πλάι σε έναν γέρο φράκτη ήταν η αφορμή  για  ξεκινήσει να ονειρεύεται  και να αναπολεί τη νιότη του. Στην αρχή η νεαρή γιασεμιά ένοιωσε όμορφα που ήταν δίπλα του κι ο φράκτης κράτησε τη σιωπή του. Ήξερε εκείνος πως οι νέοι είναι βιαστικοί και παρασύρονται εύκολα από την… επιφάνεια των πραγμάτων. Κι  ήρθε ο καιρός που οι κουβέντες τους έγιναν ότι πιο όμορφο και σπουδαίο είχαν κι οι δύο τους ονειρευτεί και ας τους χώριζε εκείνο το χάσμα γενεών  που όλοι γνωρίζουμε καλά.

Κι άρχισαν τα όνειρα που ακουμπούσαν το στερέωμα, οι ερωτήσεις για τη ζωή, τον κόσμο, τον ουρανό και τα αστέρια του.

Που πάνε τα αστέρια όταν πέφτουν; Ρώτησε η μικρή γιασεμιά κι άρχισε να πιστεύει πως εκείνα ήταν που χάριζαν χρυσό φως στα μαλλάκια των παιδιών κάθε πρωί που πήγαιναν σχολείο…. Κι ήθελε κι εκείνη να πάρει ένα αστέρι στην αγκαλιά της. Και περίμενε …περίμενε, ώσπου ένα βράδυ, σαν πέρασαν χρόνια πολλά κάτι παράξενο συνέβη στον τόπο της. Ήταν Άνοιξη και γιόρταζαν τα γενέθλια της γης και του ουρανού μια μαγική βραδιά. Όλα τα λουλούδια και οι θάμνοι είχαν δηλώσει συμμετοχή στα καλλιστεία της χρονιάς. Όλα, εκτός της γιασεμιάς. Σαν έφτασε η μεγάλη στιγμή των αποτελεσμάτων συνέβη κάτι πρωτάκουστο. Δυο μικρά αστεράκια  γλίστρησαν και βρεθήκαν στον μεγάλο κήπο. Κι άρχισαν τα μουρμουρητά, οι φόβοι , το διώξιμο… Μόνο η Γιασεμιά τα καλοδέχτηκε  κι η  συνέχεια του παραμυθιού έγινε ακόμη πιο λαμπερή, γεμάτη μαγικές ψιχάλες …

Ένα παραμύθι γεμάτο τρυφερότητα, μαγεία, αγάπη κι ομορφιά. Ένα παραμύθι σαν εκείνα του παλιού καλού καιρού με τη ζωντάνια της νύχτας, των φεγγαροακτίδων, της μαγείας και της δύναμης της ψυχής. Μια ιστορία γεμάτη ποίηση, γλύκα και κατορθώματα που μπορούν μόνο όσοι  έχουν καλοσύνη να καταφέρουν. Κι ας μπλέκονται τα γεγονότα κι ας συμβαίνουν  τόσες ανατροπές. Και ας μην μαθαίνει ποτέ κανείς ποιος είναι  ο νικητής ενός τόσο σημαντικού για τα λουλούδια διαγωνισμού. Σημασία περισσότερη από οποιονδήποτε ανταγωνισμό έχει η συμπεριφορά, ο χαρακτήρας και η αληθινή όψη των πραγμάτων , όχι η φτιαγμένη και επιφανειακή. Μια ιστορία για όλους τους υπερόπτες που σκέπτονται μόνο τον εαυτό τους και την πατάνε πολύ άσχημα στο τέλος. Για το όνειρο που δεν σβήνει ποτέ σε όσους έχουν τη δύναμη να το κυνηγήσουν, να περιμένουν, να μην τα παρατήσουν ούτε για μια στιγμή. Για την ανταμοιβή λοιπόν της υπομονής. Για τις επιθυμίες όλων που όσο κι αν αργούν κάποια στιγμή παίρνουν σάρκα και οστά.

Συγγραφέας  αυτής της τόσο γλυκιάς ιστορίας η Ευδοκία Σκορδαλά – Κακατσάκη. Με τόσο απλό και τρυφερό τρόπο έγραψε ένα παραμύθι,  σαν ποίημα. Υπέροχες και οι εικόνες που τις απέδωσε  μοναδικά  η Κριστίν Μενάρ ,παραστατικές, ζωντανές και πολύ παραμυθένιες.

Για μικρούς αναγνώστες από 4 ετών!

Η μαγισσούλα που έτρωγε αριθμούς, Χρυσάνθη Τσιαμπαλή, εικ : Ανδριάνα Ρούσσου, εκδ. Ψυχογιός

Στον πύργο της αρχιμάγισσας Αναφανδίνας μαζεύτηκαν όλες οι γνωστές και «μεγάλες» μαγισσούλες  για να γιορτάσουν τη λήξη των μαθημάτων  της πρώτης τάξης του σχολείου τους. Ανάμεσα τους εκλεκτοί καλεσμένοι και φυσικά ο ξακουστός Μάγος Αριθμός 0 με τους απόλυτους αριθμούς - βοηθούς του για να ξεκινήσουν μια μοναδική παράσταση.

Το πρώτο μαγικό που ανακοίνωσε ήταν η Πρόσθεση. Μια θαλασσοταραχή που δεν …πέτυχε. Ο Μάγος Αριθμός 0 που είχε βάλει όλη τη μαγική του σοφία και τέχνη σάστισε κι απτόητος συνέχισε με το δεύτερο μαγικό του ετοιμάζοντας μια χιονοθύελλα. Μα και πάλι απογοήτευση για εκείνον και τους καλεσμένους. Ούτε με την καταιγίδα τα κατάφερε, ούτε με το …καλοκαίρι. Έτσι εκνευρισμένος και στενοχωρημένος  προσπάθησε να κάνει και άλλα μαγικά τούτη τη φορά με την αφαίρεση. Η απογοήτευση του έφτασε στο ζενίθ της ώσπου κάτι ακούστηκε σαν να ερχόταν από τα βάθη μιας σπηλιάς και όλοι κατάλαβαν τι είχε συμβεί. Η μικρή μάγισσα Πριφινέλα ήταν κάπου εκεί, αυτουργός όλων των παράξενων μαγικών αποτυχιών. Οι δικαιολογίες της δεν έπεισαν την αρχιμάγισσα και η παραδειγματική τιμωρία της, της στέρησε το αγαπημένο της ραβδί…

Μια πανέξυπνη ιστορία της Χρυσάνθης Τσιαμπαλή. Μια ιστορία για τις πρώτες απλές μαθηματικές πράξεις με τρόπο μοναδικό και …μαγικό. Μια ιστορία γεμάτη χιούμορ και τεχνάσματα που παρακινεί τα παιδιά για ακόμα περισσότερες ασκήσεις με τον πιο διασκεδαστικό τρόπο. Μια ιστορία που θυμίζει ακόμα και τα καιρικά φαινόμενα και τις συνέπειες των πράξεων μας για  κάθε ενέργεια  που βλάπτει τους άλλους. Μια ιστορία με γλυκό τέλος σαν γλειφιτζούρι και με υπόθεση που θα κάνει τα παιδιά να λατρέψουν τα …μαθηματικά και γιατί όχι να τα παρακινήσει να εξασκηθούν περισσότερο με όπλο της την φαντασία  και τη διάθεση να βρουν νέους τρόπους κατανόησης κάποιων πράξεων που τους δυσκολεύουν. Το βιβλίο έχει εικονογραφήσει η Ανδριάννα Ρούσσου με πολύ όμορφα σκίτσα και έντονα χρώματα όπως ταιριάζουν στον κόσμων των ατίθασων μαγισσών και πραγματικά θα ξεκαρδιστείτε από τα γέλια   με την υπόθεση και τη ζωντάνια του.

Για παιδιά από 5 ετών και για όλους όσους αγαπούν τα μαθηματικά και τις μάγισσες!

Του φεγγαριού η κόρη, Μαρία Σούμπερτ, εικ: Αιμιλία Κονταίου, εκδ. Διάπλαση

Υπάρχει ένας αγρότης σε ένα μακρινό χωριό που έχει του κόσμου τα αγαθά στα χωράφια του αλλά κανένας δεν τον καλεί σπίτι του γιατί είναι φτωχός. Εκείνος πάλι ήταν τόσο ερωτευμένος με το φεγγάρι που όταν έκανε κρύο ήθελε να το ζεσταίνει, όταν έβρεχε να του κρατάει  μια ομπρέλα κι όταν έκανε ζέστη ήθελε να το πιτσιλάει με  νερό για να μένει δροσερό. Κι ένα βράδυ συνέβη κάτι μαγικό σαν τον πήρε ο ύπνος χαζεύοντας το όμορφο φεγγάρι του…. Από μια μεταξωτή σκάλα κατέβηκε μια κοπέλα που σαν την αντίκρισε της ζήτησε να τον παντρευτεί. Κι έζησαν καιρό μαζί κι ευτυχισμένοι μόνο που η κοπέλα του ζήτησε μία και μοναδική χάρη:  Μην της ζητήσει ποτέ να του πει το όνομά της, για κα΄νενα λόγο γιατί τότε θα την έχανε. Κι όπως συμβαίνει  πολλές φορές στη ζωή μα και στο παραμύθι της Μαρίας Σούμπερτ, σαν πέρασε ο καιρός και ζήλεψαν οι γείτονες, οι χωρικοί την ευτυχία του ζευγαριού, άρχισαν τα λόγια και έπεισαν τον αγρότη να τη ρωτήσει και τότε… μια νέα περιπέτεια τον περίμενε ίσαμε την άκρη του κόσμου! Η Φεγγαρολουσμένη ήταν η κόρη του Φεγγαριού και στη στιγμή χάθηκε αφήνοντας του σημάδια και λόγια μαγικά αν ήθελε να ψάξει να τη βρει…

Η αγάπη λένε όλα τα νικά κι όλα τα υπομένει. Και τούτο το μαγικό παραμύθι είναι  η απόδειξη της. Η ευτυχία πολλές φορές τυφλώνει επιθυμίες και πάθη, παρασέρνεται από κουβέντες κι υποδείξεις καλοθελητών  και τότε αρκεί μια τόση δα στιγμούλα κι όλα να αλλάξουν. Όμως ό, τι είναι αληθινό ποτέ δεν χάνεται, ποτέ δεν ξεθωριάζει. Μπορεί  να τύχουν εμπόδια, μπορεί να περάσει καιρός, όμως ο σκοπός κι η συνεχής προσπάθεια πάντα φέρνει τα επιθυμητά αποτελέσματα. Ένα υπέροχο παραμύθι γραμμένο για τα αστέρια, το φεγγάρι, την αγάπη και την ίδια την ψυχή του ανθρώπου. Εικονογραφημένο από την Αιμιλία Κονταίου ακόμα πιο μαγικά για να μας θυμίζει πως ο δρόμος ίσαμε το πιο μεγάλο συναίσθημα του άνθρωπου είναι στρωμένος με χρώμα, πίστη , δύναμη, επιμονή και κάποιες φορές με μικρές δύσκολες  στροφές που  πρέπει να τις περνά  με προσοχή και μεγάλη αντοχή.

Ένα παραμύθι που θα συνεπάρει μικρούς και μεγάλους σε ένα κόσμο φανταστικό αλλά με τόσες αλήθειες για την αγάπη,  μέσα του!

Για όσους πιστεύουν στα παραμύθια…

Το νησί του παππού, Benji Davies (Απόδοση Αντώνης Παπαθεοδούλου)εκδ. Ίκαρος

Mια περιπέτεια, όπως είναι κι η ίδια η ζωή, σε ένα νησί. Όχι  οποιοδήποτε νησί αλλά το νησί του παππού του Σίντ. Τροπικό, με καταρράκτες, με καλύβες, δεντρόσπιτο και θαύματα πολλά. Ένα νησί που θα « ταξιδέψει » ο παππούς του και θα μείνει για πάντα. Και το καράβι της επιστροφής θα΄χει για καπετάνιο και μοναδικό οδηγό τον Σίντ και μόνο. Όμως ο παππούς θα είναι παντού, στην ψυχή, στην καρδιά, στην κάθε μέρα και …στη φαντασία του μικρού αγοριού. Γιατί η αγάπη δεν χάνεται ποτέ, δεν τελειώνει ακόμα κι όταν οι άνθρωποι μας φύγουν για πάντα από την πραγματική ζωή.

Μια από τις πιο τρυφερές και συγκινητικές ιστορίες για την απώλεια αγαπημένων ανθρώπων. Για τη δύναμη της αγάπης, της ψυχής, της μνήμης. Ένα βιβλίο που αγγίζει με τον πιο υπέροχο τρόπο, τη θλίψη. Πώς να μιλήσεις σε μικρά παιδιά για το χαμό των δικών τους χωρίς υπερβολές, χωρίς ακρότητες, χωρίς πόνο; Δύσκολο εγχείρημα και συχνά ακατόρθωτο. Θέλει πολύ κουβέντα, πολύ συναίσθημα και πολύ τόλμη. Ο Benji Davies κάνει ένα δώρο σε όλους μας με τούτη τη γραφή με τέτοιες εικόνες που πουθενά δεν νοιώθει ή «βλέπει» κάποιος την θλίψη. Μας προτρέπει να μπούμε στον φανταστικό κόσμο των παιδιών και με δικά τους λόγια  και τρόπους σκέψεις ,να τους εξηγήσουμε τα πιο δύσκολα νοήματα της ζωής. Η απώλεια πάντα θα συνοδεύεται από θύμηση για να είναι πιο υποφερτή κι εκεί εστιάζεται το νόημα τούτου του βιβλίου. Τα παιχνίδια του μυαλού και οι αναμνήσεις από αγαπημένους ανθρώπους είναι αυτό που πάντα θα μας δένει μαζί τους και η θύμησή  τους θα κρατηθεί πάντα ζωντανή.

Μια υπέροχη περιπέτεια «ζωής» που με τόσο ανώδυνο τρόπο περιγράφει το πέρασμα   από τη χαρά στη λύπη. Από τη ζωή στο θάνατο, από την πληρότητα στην απώλεια.  Από το χθες στο σήμερα και δίνει λύσεις για το αύριο για να είναι πιο εύκολη η διαχείριση της μοναξιάς, της θλίψης, της απώλειας. Κι είναι παράξενο το τι σου δημιουργεί διαβάζοντας την  τούτη η ιστορία, γιατί νοιώθεις ένα σωρό αισιόδοξα μηνύματα στο πιο λυπηρό γεγονός για την ζωή. Ένα βιβλίο γεμάτο συμβολισμούς που αφήνει και αναπάντητα ερωτήματα για το παιδί, βοηθώντας και τους μεγάλους δείχνοντας τους πως δεν είναι  απαραίτητο να έχουν τα πάντα μια εξήγηση. Το μικρό παιδί θα νοιώσει πως δεν είναι  μόνο, πως κι άλλοι « ήρωες » έχουν βιώσει όπως αυτό, θα ταυτιστεί πιθανόν με το Σίντ και θα φτιάξει το δικό του κόσμο για τους αγαπημένους του που έχασε…

Ένα βιβλίο με πολύ δυνατές εικόνες, αισιόδοξες και σχεδόν  μαγικές που μιλούν με την ζωντάνια, τα χρώματα και τις « εκφράσεις» των ηρώων του.

Αναζητείστε το όχι απαραίτητα αν θέλετε να μιλήσετε για την απώλεια αλλά για να δείτε την αισιόδοξη και διαφορετική ματιά αντιμετώπισης θλιβερών γεγονότων. 

Το βιβλίο έχει αποδώσει στα ελληνικά ο Αντώνης Παπαθεοδούλου και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ίκαρος και έχει ήδη αποσπάσει τα βραβεία:

v  AOI World Illustration Awards 2015

v  Children’s Books Professional -Sainsbury’s Picture Book Award

v  Sainsbury’s Children’s Book of the Year 2015

*Η Ελένη Μπετεινάκη είναι νηπιαγωγός