18 Απριλίου 1826… Ο Άγιος Μηνάς σώζει το Μεγάλο Κάστρο!

Της Ελένης Μπετεινάκη

Και τούτες οι θύμησες για τον Πολιούχο της Πόλης του Ηράκλειου δεν τελειώνουν ποτέ…

Άλλη μια βόλτα, ένα ηλιόλουστο , ανοιξιάτικο πρωινό του Απρίλη, στις ανθισμένες πασχαλιές και στις πλατείες. Άλλη μια βόλτα στην ιστορία με σύντροφο μου αυτή τη φορά μόνο το ποδήλατο  μου… 

Και σαν αντίκρισα την εκκλησία του Αγίου Μηνά άρχισα να σκέφτομαι και να θυμάμαι!

Τότε,στο Τουρκοκρατούμενο Κάστρο, πλησίαζε το Πάσχα του 1826 και πήγαινε να  γίνει εκείνο το μεγάλο κακό που ο Άγιος δεν άφησε με τίποτα να συμβεί….

Σώζονταν όλα αυτά κι αλλά περισσότερα από τις αφηγήσεις του Στέφανου Νικολαϊδη που παιδί 9 χρονών τότε, έζησε τούτη την μέρα και μας άφησε τις μνήμες του για να μην ξεχάσουμε κι εμείς….

Βρίσκουμε λοιπόν στα γραπτά του: 

«…Οι Τούρκοι τότε, επειδή ακούγανε τις επιτυχίες των επαναστατημένων Ελλήνων από παντού, ξεσπούσανε εκεί εναντίον των Ελλήνων και προβαίνανε σε σφαγές και λεηλασίες. Η ζωή των Ραγιάδων κρεμότανε στο καπρίτσιο ή στα κακούργα ένστικτα του κάθε Τούρκου.

Την ημέρα του Πάσχα στις 18 Απριλίου 1826 νομίσανε, πως ήταν η καταλληλότερη ευκαιρία να τους χτυπήσουν. Θα τους εύρισκαν όλους μαζεμένους να παρακολουθούν την Ακολουθία της Αναστάσεως μέσα στο Μητροπολιτικό Ναό του Αγίου Μηνά.

Ο Ναός του Αγίου Μηνά ήτανε τότε μικρότερος από τον σημερινό. Είχε κτιστεί κατά τον 18ο αιώνα. Σώζεται μάλιστα μέχρι σήμερα και είναι ο μικρός  ΄Αγιος Μηνάς. Σ' αυτόν τον Ναό επιχείρησαν και άλλοτε σφαγή οι Τούρκοι : στις 24 Ιουνίου του 1821. Τότε έσφαξαν έξι επισκόπους και πολλούς άλλους κληρικούς και λαϊκούς.

Και τώρα επιχείρησαν να σφάξουν όλους μαζεμένους τους Χριστιανούς. Ουδείς θα τους ξέφευγε, διότι τα φανατισμένα στίφη των Τούρκων, με σπαθιά και μαχαίρια και με κάθε είδους φονικών όπλων, είχαν περικυκλώσει το Ναό. Άλλες γραμμές είχαν σχηματισθεί σε όλες τις παρόδους και τις κατευθύνσεις. Για να παραπλανήσουν δήθεν τη προσοχή της ντόπιας διοίκησης, βάλανε φωτιές σε διάφορες απομακρυσμένες συνοικίες της πόλης. Το σχέδιο είχε καταστρωθεί και στη παραμικρή του λεπτομέρεια. Την ώρα που διάβαζε το ιερό Ευαγγέλιο ο Μητροπολίτης Καλλίνικος, ξαφνικά ακούστηκε η κλαγγή των όπλων. Τα μανιασμένα στίφη των βαζιβιζούκων πλησίασαν τις πόρτες. Ήταν έτοιμα ν΄αρχίσουν τη σφαγή των Χριστιανών, που ήσαν ανύποπτοι και απροετοίμαστοι. Κρίσιμη ώρα !

Μα ξαφνικά βλέπουν ένα αστραφτερό φως, γιομάτο από αίγλη, που πλημμύρισε την Εκκλησία, από την μια άκρη ως την άλλη. Ένας δε ασπρομάλλης γέρος αξιωματικός με σεβάσμια μορφή φάνηκε καβάλα στο άσπρο περήφανο άτι του, κραδαίνοντας το ξεγυμνωμένο σπαθί του.

'Ηταν αγριεμένος και έμοιαζε καταπληκτικά με τον αρχηγό των εκεί Τούρκων, τον Αγιάν Αγά. Το άλογό του είχε χρυσοποίκιλτα χάμουρα και σέλλα στολισμένη με πολύτιμα πετράδια. Ήταν αγριεμένος και η ματιά του, όταν έπεφτε στους Χριστιανούς, ήταν γλυκιά και θεϊκή, όταν όμως εμαίνετο στους βαρβάρους, που είχανε ζωσμένη την Εκκλησία, άλλαζε και πετούσε αστραπές, που προμηνούσαν όλεθρο σ΄αυτούς οι οποίοι δε σεβάστηκαν την άγια μέρα και τον ι ε ρ ό  Ν α ό ν  του. Οι Τούρκοι τότε, που ήταν έτοιμοι να εξαπολύσουν την αλύπητη σφαγή, κατατρομαγμένοι και πανικόβλητοι το έβαλαν στα πόδια και διαλύθηκαν.

Πήγανε τότε και διαμαρτυρήθηκαν στο Διοικητή τους, διότι τους έστειλε το Αγιάν Αγά και τους διέλυσε, ώστε να μη φέρουν σε πέρας το έργο τους. Αλλά ο διοικητής τους είπε, ότι δεν εγνώριζε τίποτε και ότι δεν έστειλε κανένα. Ο δε Αγιάν Αγάς κοιμόταν εκείνο το βράδυ μακαρίως ήσυχος στο σπίτι του. Τότε κατάλαβαν οι Τούρκοι, ότι ήταν ο Άγιος Μηνάς, που φάνηκε να σώσει τους Χριστιανούς.

Και πράγματι τους έσωσε. Δεν έπαθε κανείς τίποτε, εκτός από μια γυναίκα, η οποία επάνω στη σύγχυση έπεσε και πέθανε. 'Ολο μάλιστα το Εκκλησίασμα φοβήθηκε και έφυγε. 'Έμεινε μόνος του ο Μητροπολίτης Καλλίνικος και συνέχισε την Θεία Λειτουργία.

Ο Μητροπολίτης για να επισημοποιήσει περισσότερο το θαύμα και να εξευτελίσει τους Τούρκους, επισκέφθηκε την άλλη μέρα τον Τούρκο Διοικητή, για να τον ευχαριστήσει δήθεν, διότι έστειλε τον αξιωματικό Αγιάν Αγά και τους έσωσε από τον συρφετόν εκείνο. 'Ο Διοικητής όμως του είπε, ότι δεν έστειλε κανένα Αγάν Αγιάν.»

Οι Τούρκοι μάλιστα όταν διαλύθηκαν όλοι και εξακρίβωσαν πως ο Αγάς κοιμόταν αμέριμνος εκείνη την ώρα της επίθεσης στο κονάκι του κατάλαβαν την θαυματουργή επέμβαση του Αγίου και από τότε άρχισαν και σέβονται περισσότερο τη χάρη Του. Μάλιστα λέγεται πως το συμβάν αυτό είδε η Τούρκικη οικογένεια Τσαλικάκη και από τότε έστελναν στην γιορτή του κάθε χρόνο ένα ασκί λάδι και αποκαλούσαν τον Άγιο Μηνά «ο καλός μας γείτονας».

Ανέβηκα …ξανά στο ποδήλατό μου και  κοντοστάθηκα στην εκκλησία του μικρού Αγίου Μηνά. Ήθελα  δω την εικόνα που Ηρακλειώτη ζωγράφου Ανδρέα  Αλεξανδρίδη, στην κόγχη του υπέρθυρου της κυρίας του εισόδου του ναού που φτιάχτηκε αργότερα για να θυμίζει για πάντα τούτη την ημέρα.

Ναι, ήταν εκεί, μαζί και η θύμηση και εκείνο το χαμόγελο που αφήνει πάντα το παρατεταμένο κούνημα του κεφαλιού. Βγήκα παραέξω, κοίταξα γύρω  μου. Ημέρα ηλιόλουστη, χαρά θεού, η πλατεία γεμάτη παιδιά, ποδήλατα και ενήλικες που απολάμβαναν τον καφέ τους… Ίσαμε εκατό περιστέρια συνωστίζονταν για λίγα σπόρια που πέταξε κάποιος…

Έφυγα πάλι χορτάτη, πάλι γεμάτη εικόνες, ιστορίες και μνήμες … 

Η ζωή συνεχίζεται σκέφτηκα …

ΠΗΓΕΣ: 

-Γεώργιος Συλαμιανάκης, "Άγιος Μηνάς" ,1939

Αγγελική Πανοπούλου, Ανακοίνωση στο ΙΓ΄Συμπόσιο Ιστορίας και Τέχνης : Η αντίληψη του Χρόνου

Η καθημερινή ζωή, Η. Μαλτέζου

Αρχεία Βικελαίας βιβλιοθήκης Ηρακλείου

Ζωγραφικός πίνακας του Ανδρ. Αλεξανδρίδη ,Το θαύμα του 1826.

clab.edc.uoc.gr

http://www.cretalive.gr/history/view/spitia-sokakia-kai-tsarsa-twra-morfisan-ola-twra-pou-jeteleuthke-ah-mhnas-s/204260

Δημοσιεύτηκε στις 19 Απριλίου 2015 στο cretalive.gr : εδώ!

25 Μαΐου είναι φέτος της Αναλήψεως!

Της Αναλήψεως… Μέρα της θάλασσας ή του βουνού;

Της Ελένης Μπετεινάκη**

25 Μαΐου είναι  φέτος  της Αναλήψεως!

Μια μέρα σημαντική της θρησκείας μας  γεμάτη με παρατηρήματα, λαϊκά συμβάντα που μοιάζει να ζούσε κάποτε ο λαός μας σαν να ήταν πραγματικά γεγονότα. Άνοιγαν οι ουρανοί κάθε χρόνο τη νύχτα κι  έλεγαν όσοι είχαν βαθιά την πίστη ριζωμένη μέσα τους πως αυτοί που ήταν καθαροί στην ψυχή έβλεπαν τον ίδιο το Χριστό να αναλήφεται ή ένα φως δυνατό να ανεβαίνει στα ουράνια.

Συνήθεια επικρατούσα σε όλα τα παράλια μέρη της χώρας μας να κατεβαίνουν όλοι στη θάλασσα, επίδραση που ασκεί η μαγική δύναμη που λένε πως έχει το όνομα της γιορτής. «Αναλήβομαι» θα πει στη γλώσσα μας πως εξαφανίζομαι, εξαλείφομαι και το νερό θα μπορούσε να πάρει  όλες τις αρρώστιες. Γι αυτό θα έπρεπε να κατέβεις στη θάλασσα, κι αν δεν μπορούσες να κάνεις μπάνιο, να βουτήξεις έστω για μια στιγμή, θα έπρεπε να πάρεις μαζί σου λίγο νερό από 40 κύματα και να ραντίσεις  όλο το σπίτι. Το κακό θα εξαφανιζόταν από παντού….

Λένε πως της Αναλήψεως εκείνα τα χρόνια τα πιο παλιά στην πόλη του Ηρακλείου ξεκινούσανε τα μπάνια οι κάτοικοί του. Μέρες καλοκαιριού κι ο Κούλες, η Τρυπητή, η Ηλεκτρική και ο Καράβολας γέμιζαν κόσμο. Τότε που οι θάλασσες  ήταν πιο προσιτές, πιο καθαρές ή πιο …άγνωστες. Με αφορμή μια παλιά φωτογραφία ήρθαν πάλι θύμησες από αλλοτινά καλοκαίρια, από έθιμα, παραδόσεις, εικόνες  που χάνονται και τουλάχιστον προσπαθούμε να υπάρχουν …στα χαρτιά.

Σε πολλά μέρη, τούτη τη μέρα, έπαιρναν από τη θάλασσα την πέτρα, τη μαλλιαρή για γούρι, για να γεμίσει ευτυχία το σπίτι και την έβαζαν κάτω από το κρεβάτι τους. Αν μάλιστα στο σπίτι υπήρχε κόρη της παντρειάς , την σταύρωνε τρεις φορές και αφού έλεγε  κάποια λόγια το βράδυ στον ύπνο της  έβλεπε εκείνον που θα παντρευόταν.

Σε πολλά μέρη της Ελλάδας κατέβαιναν και θυμιάτιζαν τα νερά της θάλασσας κι αφού μάζευαν στο μπουκάλι νερό  από σαράντα κύματα, όπως ήδη αναφέραμε, το φυλούσαν για την κακογλωσσιά και το κακό μάτι για όλο το χρόνο. Αν μάλιστα τύχαινε να έχουν κάποιο πρήξιμο ή δάγκωμα από τα έχνη της εξοχής , βάζοντας λίγο  από αυτό το νερό στην πληγή τους γίνονταν αμέσως καλά.

Κι αυτά στα μέρη που είναι  η θάλασσα κοντά γιατί οι συνήθειες άλλαζαν στα ορεινά. Ο τόπος λατρείας και συγκέντρωσης ήταν  τα βοσκοτόπια κι οι μάντρες μιας και τούτη τη γιορτή την τιμούσαν ιδιαίτερα οι κτηνοτρόφοι και οι βοσκοί. Έρχονταν κι ένας παπάς και έκανε αγιασμό και ράντιζε τα πρόβατα και το μαντρί. Κι ύστερα αφού είχαν μαζευτεί όλοι οι φίλοι και οι συγγενείς κάθονταν σε πλούσιο τραπέζι. Και το βασικό έδεσμα ήταν η γαλατόπιτα. Αυτός ήταν κι ο λόγος που το όνομα της μέρας ήταν Γαλατοπέφτη.

Από το γάλα της ημέρας που θα μάζευε ο κτηνοτρόφος ή βοσκός δεν κρατούσε τίποτα. Το τυρί που θα έπηζε θα δινόταν δώρο στον ιερέα και το γάλα ή το γιαούρτι θα το πρόσφερε σε όλους τους καλεσμένους. Και αν περίσσευε το γάλα της ημέρας το έχυναν, δεν το έπηζαν ποτέ για το φόβο πως θα στέρευε κι αυτό των προβάτων τους. Και πάλι όλη αυτή η πίστη σχετιζόταν με τη δύναμη του ονόματος της ημέρας.

Λουλούδι της ημέρας που προστάτευε  από όλα τα κακά οι γαλατσίδες * και τα γαλατόχορτα, δηλαδή τα κίτρινα λουλούδια του αγρού που συμβόλιζαν την αφθονία της Φύσης και τοποθετούνταν πάνω σε δοχεία με γάλα γα να ανατραπεί το κάθε κακό.

Άλλες συνήθειες της ημέρας ήταν να μαζεύουν οι γυναίκες  χόρτα φαρμακευτικά και να εφοδιάζονται με πηλό για το λούσιμο όλης της χρονιάς αφού πίστευαν πως λόγω της ημέρας το μάζεμα αυτό εξάλειφε και όλες στις αρρώστιες.

Άλλη πάλι πίστη έλεγε πως αφού «σηκώνεται το Χριστός Ανέστη» εκείνη την ημέρα, ανέβαιναν στον ουρανό και οι ψυχές των νεκρών κι έτσι άναβαν παντού κεριά για να βλέπουν να φεύγουν… Κι ήταν τόσο πολύ μεγάλη η πίστη για την  ανάταση των ψυχών που σε πολλά μέρη της Ελλάδας συνήθιζαν το μεσημέρι της Ανάληψης που ο ήλιος ήταν στη μέση του ουρανού να ρίχνουν σε ένα πηγάδι τις ακτίνες του με τη βοήθεια ενός καθρέφτη και αφού σκέπαζαν το κεφάλι τους με ένα κόκκινο πανί, έβλεπαν τους πεθαμένους να περνούν στη σειρά αφού μόνο για εκείνη την ημέρα είχαν την άδεια της Παναγιάς.

Και όλα αυτά εν αναμονή της Πεντηκοστής, δέκα μέρες μετά που η λατρεία των Ψυχών φτάνει στο αποκορύφωμά της…

*Χόρτο με γαλακτερό χυμό

 

ΠΗΓΕΣ

(απόσπασμα)

**Ελένη Μπετεινάκη, Με το ποδήλατό μου στις γειτονιές του Μεγάλου Κάστρου, εκδ. Μύστις 2022

 

 

25η Αυγούστου 1898… 25 Αυγούστου 2021!

 

Της Ελένης Μπετεινάκη

Κάθε χρόνο γράφω κάτι για την Σφαγή…

Κάθε χρόνο ψάχνω στις παλιές φυλλάδες να βρω καινούργια στοιχεία…

Κάθε χρόνο εκείνη την αποφράδα μέρα προσέχω πιο πολύ που πατώ στην οδό της Πλάνης…

Κάθε χρόνο μετά τις 20 Αυγούστου κατεβαίνω πρωί και βράδυ  να συναντήσω τον «Άρχοντα» των δικών μου παραμυθιών, τον Κούλε, το Φρούριο της θάλασσας και πιάνουμε τις συνηθισμένες κουβέντες μπας και μου πει δυο λέξεις για τα πόσα έχουν δει τα δικά του μάτια…

Φέτος σαν κατηφορίζω με το ποδήλατο μου για φτάσω ίσαμε την Πύλη του Μόλου πάω από άλλο δρόμο! Έχει κόσμο, όλες τις ώρες και μέρες και αυτή η βουή, η ανακατωσούρα , η πολυχρωμία κι ο νέος κουρνιαχτός με αποσυντονίζουν. Άλλωστε όλοι αυτοί οι άνθρωποι δεν ξέρουν που πατούν, δεν ξέρουν τίποτα για τούτο τον δρόμο. Θαυμάζουν μόνο τα κτίρια, το χρώμα της θάλασσας που αλλάζει χίλιες αποχρώσεις με τα μελτέμια τ΄ Αυγουστιάτικα και περπατούν να φτάσουν στο κέντρο της πόλης!

25^η Αυγούστου 1898… 25 Αυγούστου 2021!

Στο γνωστό παγκάκι στην αρχή του δρόμου κάθησα και κοιτούσα ή καλυτέρα παρατηρούσα εκτός από τα χρώματα της αυγής, τον τόπο, τα σημάδια και δεν σας κρύβω πως ένιωσα απέραντη θλίψη. Πρώτα απ΄όλα  για τα ασύλληπτα γεγονότα της πιο μαύρης Ιστορίας της πόλης αλλά και με την κατάντια  στα ερείπια των Νεωρίων, την εικόνα και την απαράδεκτη χωματερή που έχει δημιουργηθεί μπροστά στα μάτια όλων μας.

Στα αριστερά μου έριξα το βλέμμα, στην ξύλινη εξέδρα που ΄χανε στήσει οι Τούρκοι με πασσάλους κοντά στο μόλο, έξω από την Πύλη  για να κάθεται ο κόσμος στις μεγάλες ζέστες του καλοκαιριού να πίνει τον καφέ να καπνίζει τον ναργιλέ του και να θωρεί τη γαληνεμένη θάλασσα. Τον είδα κι εγώ τον Αλεξίου που καθότανε μαζί με κάμποσους άλλους νεοδιορισμένους υπαλλήλους του Φορολογικού Γραφείου και περίμενε…Λίγο πιο κάτω ο Μπιλλιότης, ο Γενικός Πρόξενος της Μεγάλης Βρετανίας στα Χανιά που είχε έρθει να παρευρεθεί στη δύσκολη και παράξενη ώρα. Αλφρέδος το μικρό του όνομα που «…ήτανε μαυριδερός σα μιγάδας, με χείλια χοντρά που βγαίναν έξω, με μάτια και μαλλιά πίσσα, με δόντια μαργαριτάρι και με βλογιοκομμένο πρόσωπο. Ήταν από κείνα τα επικίνδυνα μπουλντόγκ της αυτοκρατορίας κι είχε παίξει αρκετά σημαντικό ρόλο στις ανωμαλίες του νησιού από το 1895…» Κανένας από τους Τούρκους που κάθονταν γύρω και φύλαγαν την πόρτα του Γραφείου,  δεν αποκρινότανε στις ερωτήσεις του για τα κλειδιά. Κι οι ώρες περνούσαν.

Ο Αλέξιου ήταν εκεί , τον  έβλεπαν και  τον θαύμαζα για την ψυχραιμία και υπομονή του.  Μέχρι το μεσημέρι που εμφανίστηκαν στην εξέδρα ο Συνταγματάρχης Read και ο υπασπιστής του λοχαγός Folding. Οι τρεις του πήραν ν’  ανεβαίνουν το Βεζίρ Τσαρσί  για να πάνε στου Πασά την Πόρτα να τον ρωτήσουν γιατί δεν μπορούν να μπουν στο κτίριο. Τα γεγονότα γνωστά, ο Πασάς «ένιψε τας χείρας του» και οι τρεις άνδρες αποφάσισαν πως αργά το μεσημέρι θα σπάζανε την πόρτα του Φορολογικού Γραφείου. Ένας Τούρκος που γνώριζε όλη την φαμίλια του Αλεξίου τον πλησίασε ύστερα από κάμποση ώρα,  εκεί που κάθονταν κι έτρωγε. Του ΄πε με λόγια σπαρακτικά να:

 «Μην πάς τ’ άπογεμα κάτω, Στελιανάκη. Οι Τούρκοι δε θα τ΄ αφήσουνε το Κουμέρκι στους Ρωμιούς για όλο τον κόσμο! Κατέχω κι είσαι του Θεού άθρωπος κι είναι κρίμα να χαθής. Και τα ‘χουν όλοι μαθές μαζί σου…Μαγάρι να μην μετανιώσεις».

Τον άκουσε ο Στυλιανός Αλεξίου αλλά δεν τον πολυπίστεψε , άλλωστε οι αποφάσεις είχαν παρθεί.

Στις δυο και μισή το μεσημέρι ξεκίνησε το κακό…

Την ίδια στιγμή που οι Χριστιανοί υπάλληλοι ( Γιώργος Βολονάκης και Πέτρος Μαριδάκης) κι Άγγλοι πολλοί προσπαθούσαν να διαρρήξουν τα λουκέτα της πόρτας του τελωνίου ακούστηκε βουή μεγάλη. Όχλος πολύς κατέβαινε το Βεζίρ Τσαρσί και οι πρώτοι πυροβολισμοί αρχίσανε να πέφτουν. Με υπεράνθρωπες προσπάθειες κατάφεραν οι Άγγλοι να  κλείσουν την νοτική πόρτα της Πύλης  από τη μεριά του Λιμανιού. Όμως για λίγα δευτερόλεπτα πριν ένας Τούρκος πρόφτασε να μαχαιρώσει από μέσα ένα Άγγλο στρατιώτη. Οι Άγγλοι πυροβόλησαν ευθύς και ο Τούρκος φονιάς έπεσε νεκρός. Τώρα πια το μακελειό είχε πάρει και σηκώσει τα πάντα. Ο όχλος των Τούρκων στράφηκε στα σπίτια, τα μαγαζιά, τους ανθρώπους. Ότι έβρισκαν μπροστά τους ήθελαν να το αφανίσουν.

Μαζί με τον Συνταγματάρχη Read, χλόμιασα κι εγώ. Εκείνος έβαλε το χέρι του στο πιστόλι του, εγώ έτρεξα να φύγω όσο μπορούσα πιο μακριά. Άκουσα κλάματα κι οδυρμό. Καπνοί κατάμαυροι σκέπαζαν τον ουρανό και φωνές σπαρακτικές για ονόματα ανθρώπων που δύσκολα μπορούσα να καταλάβω. Στο μαύρο και το κόκκινο της φωτιάς πότε πότε ξεχώριζαν πόδια που τρέχανε σαν δαιμονισμένα. Σωρός από πέτρες και αίμα σ’ όλο το μήκος του τείχους. Συνέχισα να τρέχω…

Είδα ανθρώπους να πέφτουνε στη θάλασσα από τα παραθυράκια των σπιτιών του τείχους. Είδα τον Γιώργη Αλεξίου να πέφτει κι να σπάζει και τα δυο του πόδια. Με μια βουρλιά κατέβηκε πρώτα όλη η οικογένεια του Γιώργου του Χατζάκη του φαροφύλακα του Κούλε. Κι ύστερα εκείνη έσπασε και ο Γιώργης γκρεμοτσακίστηκε… Τον είδε κι ο Στυλιανός σαν προσπαθούσε με όσους μπορούσε να τρέξουνε προς τον δυτικό λιμενοβραχίονα στον Κούλε μήπως και κατάφερναν να φτάσουν ίσαμε το Turquοise.Οι Τούρκοι πυροβολούσαν από τα παράθυρα του Λάκκου στο Λαβύρινθο  και όλο και κάποιους πετυχαίναν κι άλλοι  βάζανε φωτιά στα σπίτια τα χριστιανικά ή τα μαγαζιά  αδειάζοντας ντενέκες με πετρέλαιο που λαμπάδιαζε στη στιγμή…

Στην δύσκολη απόπειρα και διαφυγή του Αλέξιου κι όσων τον ακολουθήσαν τα μάτια βλέπανε τον θάνατο στα αγαπημένα πρόσωπα. Αναγνώρισε τον λαϊκό μουσικό τον Αντώνιο Βέϊκο αποθαμένο, γεμάτο αίματα. Είδε τον αδελφό του σακάτη στα πλακάκια του μόλου και πίστεψε πως είχε πεθάνει. Έγνεψε στην Μαριόρα την ξαδέλφη του να τον ακολουθήσει. Εκείνη αρνήθηκε στην αρχή….

Μαζί τους έτρεξα κι εγώ στο μικρό νερουλάδικο πλεούμενο το Turquοise που ΄χε τοιχία από σίδερο και δύσκολα περνούσαν οι σφαίρες. Με φόβο, δυσκολία  και μικροτραυματισμούς κατάφεραν κι εκείνοι και μπήκαν κι ήρθαν και άλλοι πολλοί αργότερα. Σαν νοσοκομείο έμοιαζε το καράβι … Το ίδιο βράδυ φέρανε στο αμπάρι και τον Γιώργη τον αδελφό του Στυλιανού πάνω σε ένα φορείο κι όλη του την φαμίλια…

Νύχτα που γίνε μέρα από τις φωτιές. Τα μάτια μου τσούζανε από τον καπνό, τον πόνο και το φόβο. Καιγόταν η πόλη, οι άνθρωποι, τα ζωντανά. Φωνές και κλάματα μόνο!

Πολλά γινήκανε, πολλά δεν θα τα μάθουμε ποτέ. Κάποια ονόματα είναι γνωστά, όλες οι ιστορίες σπαράζουν την ψυχή και θολώνουν το μυαλό μας.

Behaedin 1906

Θυμήθηκα δεκάδες από δαύτες… Τον τραυματία Μανώλη Λασηθιώτη που τα΄πε όλα στους συντάκτες της εφημερίδας «Σπριπτ» τον Αύγουστο του1898 και που 50 χρόνια μετά αναδημοσίευσε ο Λευτέρης Αλεξίου στα «Νέα Χρονικά», τον Λαμή Βετιχάκη που ‘σφαξε τον Λυσίμαχο Καλοκαιρινό, την μοναχοκόρη του τη Σκεύω με το μωρό της που έγινε θρύλος, τον παπουτσή τον Βράκαπου τον εκαψαν ζωντανό μαζί με τη φαμίλια και τα τσιράκια του , την Ονωρίνη Συνολάκη την γυναίκα που της έσφαξαν μπροστά στα μάτια της τα παιδιά της,  τον νεαρό Αγρότη Βαλελαδάκη, την Φούνταινα. Τον Ζαχαρία τον Θειακάκη μαζί με τον πιστό του σύντροφο τον Κωστή τον Ζαχαριάδη τον σφάξανε έξω από το καφενείο του αδελφού του και τον Δημήτρη Καράλη, τον Μυτιληνιό φίλο τους επίσης διαμέλισαν  λίγα μέτρα πιο κάτω. Τον Αναστάσιο  Μπιζάκη  που  γλύτωσε γιατί κατάφερε να σκαρφαλώσει σε έναν αυλόγυρο που ήτανε από μέσα το  σπίτι του Λυσίμαχου Καλοκαιρινού και να κρυφτεί για σαράντα οκτώ ώρες στον αχυρώνα του. Τον «Σαλλονικιό» ή κατά κόσμον  Γιώργη Στεργιάδη που ζούσε στο σπίτι του Αμάπιλε Ιττάρ που ‘χασε τους δυο του γιους…

Την Φράγκικη Εκκλησιά του αγίου Ιωάννη γύρεψα, που γίνε άσυλο για τους Χριστιανούς. Βιβλική μορφή ο Πάτερ Αντωνίνος που του πρέπει να τον μνημονεύουν οι Καστρινοί για πάντα. Πόσο κόσμο έσωσε ….

Άλλη φορά θα σας πω την ιστορία της Σταματάκαινας, της μάνας με τα τέσσερα παιδιά που γίναν όλοι κόσκινο από τις σφαίρες…

Για τον Μιχάλη τον Σταυρούλακη που βρέθηκε με όπλο δυνατό κι έβαλε μόνος του αντίσταση στην Τουρκιά και κατάφερε να σώσει λίγο το γόητρο των ποδοπατημένων γυναικόπαιδων κι αμάχων της πόλης, ποιος είπε ποτέ μια λέξη; … Πολεμήσαν κι ο Γιώργης ο Καπνιστός ο λεγόμενος Παπάς κι ο Αντρέας Καλοκαιρινός ο γιος του Μίνωα κι ας χαθηκε λίγο αργότερα.

Τρεις μέρες καίγονταν ο δρόμος κι η αγορά του Βεζίρ Τσαρσί. Τα προξενεία Αγγλίας, Γαλλίας, Ισπανίας και Γερμανίας πυρπολήθηκαν. Όλα αυτά γίνανε από αγροίκους Τούρκους, του γνωστούς Βασιβουζούκους. Ο Τούρκικος στρατός δεν επενέβη στη σφαγή, μόνο στη λεηλασία…

Ο ήλιος είχε σηκωθεί ψηλά, δεν το κατάλαβα με τόσες εικόνες και σκέψεις. Η θάλασσα δεν ήταν ήσυχη σήμερα. Ανταριασμένη και σκουρόχρωμη φαινόταν έξω στα ανοιχτά προς τον κόλπο του Δερματά… Κοίταξα για μια ακόμα φορά ολόγυρα. Οι συνηθισμένες εικόνες και μυρωδιές των πρωινών στο λιμάνι επανήλθαν. Σήκωσα την μηχανή μου κι ένα κλικ στον πολύπαθο δρόμο, το Βεζίρ Τσαρσί, την επονομαζόμενη 25^η Αυγούστου αιχμαλώτισα με τα τωρινά κτίρια…

Κι ύστερα πήρα το ποδήλατό μου και κατευθύνθηκα στο Μπεντενάκι, προς τα σπίτια του Καλοκαιρινού…

Κανένα σημάδι…πουθενά! Καμιά γραφή!

ΠΗΓΕΣ:

Εφημερίδα  «Νέα Χρονικά», 29/3/1948 – 28/11/1948

Εφημερίδα «Σκριπτ», Φύλλο 1084, Σάββατο 29 Αυγούστου 1898

Ελένη Μπετεινάκη, Με το ποδήλατό μου στις γειτονιές του Μεγάλου Κάστρου, εκδ.Μύστις,2021 ( υπό έκδοση)

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ στις 23 Αυγούστου 2021  : https://www.patris.gr

Έλα να πούμε ψέματα…

Να θυμηθούμε πώς ξεκίνησε το έθιμο της Πρωταπριλιάς…

Της Ελένης Μπετεινάκη*

«Έλα να πούμε ψέματα, ένα σακί γιομάτο,

εφόρτωσα ένα μπόντικα σαράντα κολοκύθες

κι απάνου στα καπούλια του ένα σακί ρεβίθια…»

Άλλαξε ο μήνας μόλις κτύπησε το ρολόι μεσάνυχτα…

Ωραία, σκέφτηκα, τώρα θα ξεδιαλύνουν όλα. Ψέματα είναι όλα αυτό που ζούμε. Δεν μπορεί κάποιος μας έκανε πλάκα. Είχε φέρει πιο νωρίς την Πρωταπριλιά στον…κόσμο!

Δεν κυκλοφορεί άνθρωπος στο δρόμο… Τα μαγαζιά έκλεισαν! Τα σχολεία, οι πλατείες, τα καφενεία, οι εκκλησίες, τα στέκια μας άδειασαν. Καρέκλες μαζευτήκαν και μόνο σκυλιά βλέπεις στους δρόμους και πεινασμένες γάτες. Ξέρω ποιος φταίει για όλα αυτά! Αν δεν είναι ο μικρός ο νάνος ο Άνω Κάτω τότε σίγουρα είναι εκείνος ο κατεργάρης ο Πινόκιο που τα έκανε όλα. Με τα ψέματα του, με τις πλάκες του δείτε πως μας κατάντησε… Ε όχι, εγώ θα το έλυνα το μυστήριο. Τον πήρα μαζί μου το ξημέρωμα. Ήθελα να δω αν θα μεγάλωνε η μύτη του κι άλλο. Γράψαμε  ένα SMS στην οδηγία που λέει ατομική άσκηση και (επιτέλους) βγήκαμε από το σπίτι.

Άρχισε να μυξοκλαίει και να προσπαθεί να με πείσει πως δεν  είχε καμία σχέση με όλο αυτό το κρυφτό… Πως δεν ήταν δική του δουλειά οι  έρημοι δρόμοι. Φτάσαμε στο κέντρο της πόλης. Ψυχή πουθενά, σαν φαντάσματα  έστεκαν τα κτίρια. Τα τζάμια θολά στις βιτρίνες, οι δρόμοι πεντακάθαροι αλλά έρημοι… Μόνο περιστέρια ψάχνανε μάταια ψίχουλα στους πεζόδρομους και τις πλατείες. Κι είχαν ανθίσει οι κουτσουπιές κι όλη αυτή η ομορφιά έστεκε…μόνη!

-          Δεν το έκανα εγώ, αλήθεια σας λέω κ. Ελένη!

-          Προχώρα του είπα. Μην μιλάς, επιβαρύνεις τη θέση σου.

-          Κ. Ελένη σας ορκίζομαι δεν ξέρω τι συμβαίνει…

Συνέχισα να περπατώ, έχοντας τον πάντα συντροφιά μου, μόνο που με έσφιγγε με όλη του τη δύναμη από το λαιμό έτσι όπως τον είχα αγκαλιά κι έκλαιγε, έκλαιγε συνέχεια. Εκεί μπροστά στο μεγάλο Σιντριβάνι στα Λιοντάρια μας σταμάτησα απότομα. Κοίταξα γύρω να πω μια καλημέρα… Κανείς! Τρομακτική ησυχία…μόνο τα αναφιλητά του Πινόκιο ακούγονταν. Τον έβαλα να καθίσει όμορφα όμορφα στο παγκάκι κι τότε με βλέμμα αληθινό και γεμάτο φόβο φώναξε δυνατά:

-Μακάρι να έφταιγα εγώ, αλλά πιστέψτε με, σας παρακαλώ, είναι η πρώτη φορά που δεν λέω ψέματα.

Τι παράξενο όλο αυτό, σαν να ήρθανε τα πάνω κάτω.  Μέχρι και τούτη η κούκλα ή κατεξοχήν ψεματαρού έλεγε για πρώτη φορά την αλήθεια.

Τότε για να τον ηρεμήσω άρχισα να του λέω εγώ πια ιστορίες, να τον παρηγορήσω. Άλλωστε μέρες που ναι όλοι μας μια παρηγορία, μια παραμυθία την χρειαζόμαστε. Κι άρχισα τότε να του μιλώ με τόνο ήρεμο και σιγανό, πως ξεκίνησαν όλα και τούτη η μέρα που θα μπορούσε να είναι ακόμα και των γενεθλίων του πέρασε στην συνείδηση όλων των ανθρώπων πως είναι η μέρα που λέγονται τα μεγαλύτερα ψέματα.

Όλα ξεκίνησαν λοιπόν από τη Δύση και στην Ελλάδα η «Πρωταπριλιά των Ψεμάτων » ήρθε την εποχή των Σταυροφοριών. Έθιμο που ήδη γνώριζαν στην μεσαιωνική Γαλλία. Λένε πως όλα ξεκίνησαν από τους  Γάλλους εκεί γύρω στα 1560 που ο βασιλιάς Κάρολος Θ’ αποφάσισε να μεταφέρει την Πρωτοχρονιά που μέχρι  τότε γιορταζόταν την 1η του Απρίλη τον Ιανουάριο, την πρώτη του μέρα,  και να συμβαδίζει με τις υπόλοιπες Ευρωπαϊκές χώρες. Πολλοί, δυσκολεύτηκαν να δεχτούν αυτή την αλλαγή και συνέχισαν να κάνουν πρωτοχρονιά τον Απρίλιο, όπως είχαν συνηθίσει. Οι υπόλοιποι άρχισαν να τους κοροϊδεύουν, να τους κάνουν πλάκες , να τους στέλνουν ψεύτικα δώρα και έτσι η 1η Απριλίου, από πρωτοχρονιά, μετατράπηκε σε ημέρα κοροϊδίας και φάρσας.

Κι ύστερα πάλι άλλοι είπαν πως όλα ξεκίνησαν από τους Κέλτες, λίγο πιο παλιά που συνήθιζαν την Πρωταπριλιά που έφτιαχνε ο καιρός να πηγαίνουν για ψάρεμα. Τις περισσότερες φορές γύριζαν με άδεια χέρια, αλλά οι ψεύτικες ιστορίες για μεγάλα ψάρια έδιναν κι έπαιρναν. Γι αυτό οι Γάλλοι ακόμα και σήμερα ονομάζουν το πρωταπριλιάτικο ψέμα poisson d’ Avril  δηλαδή «ψάρι του Απρίλη» ενώ οι Άγγλοι « April fool’s day».

Η Πρωταπριλιά  στην Ελλάδα είναι  έθιμο αστικού χαρακτήρα και δεν συναντιέται συχνά στην αγροτική ζωή. Έχει συνδεθεί με τα ψέματα για να στραφεί αλλού η προσοχή του κακού. Λένε ψέματα όχι  μόνο σε περιπτώσεις μαγικών ενεργειών αλλά και σε δύσκολες εργασίες όπως ήταν η βαφή των νημάτων , η παρασκευή εφτάζυμου ψωμιού, η εκτροφή του μεταξοσκώληκα. Όποιος έφτιαχνε «φκιασίδι» έπρεπε για να μην «κόψει »  να πει ένα ψέμα. Έτσι θα γίνονταν γρήγορα  τα κουκούλια τους ή θα πρόκοβαν οι μέλισσές τους ακόμα και τα δέντρα θα γέμιζαν με περισσότερους καρπούς.

Στην αρχαιότητα πάλι , οι Κρήτες είχαν τη φήμη πως έλεγαν τόσα πολλά ψέματα που υπήρχε κι ένα ρήμα το «κρητίζω » που είχε την σημασία του ψεύδομαι…

Παρόλο που η πρωταπριλιά είναι η μέρα που τα ψέματα και οι φάρσες δικαιολογούνται, πολλοί είναι εκείνοι που κάθε χρόνο «την πατάνε» και πιστεύουν απίστευτες ιστορίες βγαλμένες από τη φαντασία. Είναι η αγαπημένη ημέρα των μικρών παιδιών, καθώς σκαρώνουν διάφορα αστεία για να πειράξουν τους γονείς, τους φίλους, ακόμα και τους δασκάλους στο σχολείο. Λένε, πως  όποιος καταφέρει μια επιτυχημένη φάρσα, θα είναι τυχερός για τον υπόλοιπο χρόνο, ενώ αντίθετα, όποιος πέσει θύμα, θα συνοδεύεται από γρουσουζιά…

Εσείς καλού κακού, έχετε το νου σας …

Σκούπισα τα δάκρυα του Πινόκιο και πήρε να χαμογελάει.

-Πάμε κ. Ελένη, να ΜΕΙΝΟΥΜΕ ΣΠΙΤΙ μας! Πολλά είδαν τα μάτια μας κι ακούσανε τα αυτιά μας. Μην ανησυχείς θα σε κάνω εγώ να χαμογελάς από τώρα και μπρος! Και να θυμάσαι πως : Θα περάσει κι αυτό…

Ήταν η δεύτερη φορά που τον πίστεψα …

Καλό μας μήνα!

ΠΗΓΕΣ:

 « Πασχαλινά και της Άνοιξης», Λουκάτος Δημήτρης, 1980

Βιβλία που σε κάνουν να σκεφτείς το εφήμερο, το σήμερα, την ίδια τη ζωή...

Τα παραμύθια του Σαββάτου… γράφει η Ελένη Μπετεινάκη *

Αγάπη είναι το θέμα… Στη μάνα, στον πατέρα, στο παιδί, στη γιαγιά, στον παππού, στον φίλο. Αποδοχή, φιλία, θάρρος και τόλμη. 

Βιβλία που σε κάνουν να σκεφτείς το εφήμερο, το σήμερα, την ίδια τη ζωή. Εικόνες γεμάτα από ελληνική οικογένεια, ψυχή και φως.

Για εκείνο το πείσμα, το γινάτι, το ελληνικό που καταφέρνει ή καταστρέφει τα πάντα! 

Ο παππούς ο Σούπερμαν και ένα κερασάκι, Άννα Κουππάνου, εικ: Αιμιλία Κονταίου, εκδ. Κέδρος

 Ε λοιπόν, άκουσον άκουσον! Οδηγίες χρήσεως, διαβίωσης ή κανόνες για να γίνει  κάποιος πολύ καλός παππούς. Καταπληκτική ιδέα, πρωτότυπη αλλά και δύσκολη. Υπάρχει σχολειό για παππούδες και γιαγιάδες;  Μάλλον όχι ! Και τότε πως λύνεται ο πανικός στο άκουσμα μιας αναγγελίας που κρύβει μέσα της όλη τη χαρά του κόσμου όπως αυτήν: «Μπαμπά, θα γίνεις παππούς!». Δύο φορές μπαμπάς δηλαδή κι όμως τώρα είναι που αρχίζουν τα δύσκολα, οι αμφιβολίες, οι ανασφάλειες, η άγνοια, ο φόβος, η πιο πρωτόγνωρη αγάπη.

Όλα αυτά και πολλά περιγράφει το βιβλίο της Άννας Κουππάνου που πραγματικά απολαμβάνεις από την πρώτη του σελίδα. Ο κύριος Τιμόθεος θα γίνει δυο φορές παππού, μια εξ αίματος και μία γιατί ….το ήθελε. Ένας  εξάχρονος πανέξυπνος πιτσιρικάς θα του μάθει άθελα του πως πρέπει να είναι ένας παππούς. Και μια ιστορία πραγματικά απολαυστική θα ξεκινήσεις στο πάρκο, με συντροφιά τα παραμύθια, τον μικρό Τιμόθεο που έχει λίγο μύτη σαν του Πινόκιο και την καθημερινότητα μιας οικογένειας. Σύγχρονα  προβλήματα επιβίωσης, σκέψεις και συναισθήματα για ένα  παππού που θέλει να είναι  ένας Σούπερ Παππούς για το εγγόνι του και προσπαθεί να προετοιμαστεί…

Και σιγά σιγά χτίζει τον δεκάλογο του καλού παππού γεμάτο ανατροπές , μικροκάμωτα, χαρές και συμβουλές που ο ίδιος πια βιώνει, μαθαίνει και ελπίζει να …καταφέρει!

Ιστορία φτιαγμένη για όλους τους παππούδες, για τις αλήθειες που λίγοι παραδέχονται . Για την αγάπη στα παιδιά, στη χαρά,  για συναισθήματα ανάκατα που γεννιούνται σαν οι ρόλοι της ζωής αλλάξουν. Για τα άγχη, τις σκέψεις ,τις νέες εμπειρίες, τις μεγάλες χαρές της ζωής.

Δυο ιστορίες ξετυλίγονται μέσα σε τούτο το βιβλίο. Η γονική αγάπη  και μια μικρή ιστορία ενός αξιαγάπητου μετανάστη που χει κι εκείνος ανάγκη …έναν παππού.  Κι ο κύριος Τιμόθεος πραγματικά γίνεται σουπερ παππούς για όλους…

Ένα βιβλίο απολαυστικό για μικρούς και μεγάλους, για τους παππούδες της ζωής μας , για τους ανθρώπους που δίνουν ψυχή, άδολη αγάπη, στήριξη και ομορφιά στην καθημερινότητα όλων μας!

Ένα βιβλίο που εικονογραφισε εξαιρετικά όπως πάντα η Αιμιλία Κονταίου…κι ας το βλέπουμε ασπρόμαυρο. Νοιώθουμε το χρώμα του και στις εικόνε ςκαι με τις λέξεις της Άννας Κουππάνου. 

Διαβάστε το οπισθόφυλλο εδώ : https://www.kedros.gr/product_info.php?products_id=8813

Και αν νομίζετε πως μπορείτε, φτιάξτε κι εσείς έναν δεκάλογο για τον παππού, τη γιαγιά, τη μαμά  και τον μπαμπά, παρέα με το παιδί το δικό σας ή ένα από εκείνα που κάνουν τη ζωή σας σημαντική…

Για παιδιά από 9 χρονών και μεγάλους

Το υπόσχομαι, Αλεξάνδρα Μητσιάλη, εικ: Ραφαέλλα Τσάτσι, εκδ. Πατάκη

Ο Νικόλας είναι ένα οκτάχρονο μικρό αγόρι που ζει πια στον Καναδά. Μετανάστης όπως χιλιάδες άλλοι άνθρωποι ζει με την οικογένειά του και τις δυσκολίες της προσαρμογής. Ταμπέλες, συναισθήματα, σκέψεις, πείσμα, αναμνήσεις κι υποσχέσεις. Μέσα σε ένα πολύ τρυφερό κείμενο υπάρχουν όλα. Μα πιο πολύ υπάρχει η Άννυ. Το κορίτσι που τον «περιφρονεί» κι ο Νικόλας της γράφει ένα γράμμα που μόλις σταθεί στα πόδια και την «γλώσσα» του τόπου της θα της δώσει. Ένα γράμμα γεμάτο Ελλάδα! Γεμάτο αναμνήσεις, συναισθήματα , φως κι ομορφιά. Όπως η χώρα του Νικόλα, η χώρα μας, το νησί του η Κάρπαθος, η φιλοξενία, η απλότητα, το απέραντο γαλάζιο κι ο ήλιος μας. Ένα γράμμα που είναι υπόσχεση, είναι δύναμη , είναι όλα όσα του λείπουν και σκέφτεται…

Το ξαναδιάβασα τούτο το βιβλίο, πάλι, και  πολλές φορές. Να νιώσω τις αλήθειες του, την απλότητα του τα μεγάλα του νοήματα και τα θέλω του όπως τα καταλαβαίνουν τα παιδιά κι όπως τους τα χαρίζει με την τόσο αληθινή ιστορία της η Αλεξάνδρα Μητσιάλη.

Μετανάστης, ακούγεται βαριά η λέξη. Υπάρχει όμως, είναι  γεγονός, όχι μόνο για τους άλλους ανθρώπους και λαούς , αλλά και για μας. Χιλιάδες ξενιτεμένοι δικοί μας άνθρωποι, χιλιάδες οι δυσκολίες, τα συναισθήματα , οι περιπέτειες. Κι είναι τα εσώψυχα του Νικόλα όλα όσα βιώνουν και νοιώθουν τα παιδιά τα δικά μας, των άλλων, του κόσμου όλου σαν αλλάξουν τόπο, συνήθειες, γλώσσα, φίλους. Είναι τούτη η ιστορία  για την αποδοχή που θέλουν να έχουν όλοι. Είναι για τις ώρες τις δύσκολες που πάντα η ομορφιά που έχεις μέσα σου θα σε κρατήσει  δυνατό. Είναι τα βιώματα κι οι αναμνήσεις που σε κάνουν να θυμάσαι, να ελπίζεις , να σκέπτεσαι θετικά. Είναι οι υποσχέσεις και το πείσμα που σε κρατούν ζωντανό στα δύσκολα. Είναι οι στόχοι που βάζεις και προσπαθείς ακόμα και να τους ξεπεράσεις, Είναι ο ο φόβος του σήμερα, του αύριο του …αν!

Για τους φίλους, για την ανάγκη της επικοινωνίας, για τις θύμησες του καθενός , για την δική του ψυχή!

Υπέροχες εικόνες, εκφραστικές και «αληθινές» από την Ραφαέλλα Τσάτσι. Να το διαβάσετε κι αυτό και τα άλλα δύο μιας τριλογίας που μας θυμίζει το εφήμερο, τα σχέδια για τη ζωή που συχνά αλλιώς τα κανονίζουμε  κι αλλιώς μας τα φέρνει ο χρόνος κι οι συνθήκες

Και αν θέλετε να δείτε πόσα πολλά μπορεί να κάνεις  ή να φτιάξεις  διαβάζοντας τούτο το βιβλίο μπείτε εδώ: http://www.patakis.gr/images/files/1165354.pdf

 

Όμως ψάξτε το ...αλήθεια σας λέω, είναι πολύ δυνατό!

Για παιδιά από 7 χρονών 

*Η Ελένη Μπετεινάκη είναι νηπιαγωγός  

Δημοσιεύτηκε στο Cretalive.gr στις 11 Αυγούστου 2018 :https://www.cretalive.gr/culture/biblia-poy-se-kanoyn-na-skefteis-sta-paramythia-toy-sabbatoy

Δύσκολο πράγμα η σιωπή…

Δύσκολη η αληθινή συμπόνια…

Δύσκολο να πιστέψεις από χιλιόμετρα αυτό που συνέβη γιατί απλά ήταν αλλού κι όχι στο δικό σου σπιτικό. Εσύ ακουμπάς, μιλάς, κοιτάς τους ανθρώπους σου στα μάτια, το σκυλί, τα πράγματα σου. Βλέπεις εικόνες φρίκης που συνήθισες πια  στην τηλεόραση, και μετά από λίγο την κλείνεις ,έτσι απλά,  σαν να ήταν  μια ακόμα ταινία τρόμου και πας να ξεσκάσεις… στη θάλασσα.

Τίποτα δεν θα γίνει πάλι… Κανένας δεν θα πληρώσει τα σπασμένα. Καμιά καρέκλα, καναπές, σκαμπό δεν θα κουνήσει από τη θέση του. Γιατί απλά όπως συμβαίνει πάντα και αφού καταναλωθούν αρκετοί τόνοι μελανιού, αλληλοφαγωθούμε στα κοινωνικά δίκτυα του καναπέ, βγάλουμε τα μαύρα κορδελάκια από τα προφίλ γιατί έληξε το τριήμερο πένθος, όλα θα πάνε καλά γιατί ΕΜΕΙΣ δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα. Αμέσως θα ρθει το Σαββατοκύριακο, τούτο , το επόμενο και θα κοπάσει η μπόρα, η καταιγίδα, ο μεγάλος χαμός των κατηγοριών και όλοι θα συνεχίσουμε  να ζεσταινόμαστε  το καλοκαίρι, να γλεντούμε τα βράδια σε beach party, σε λαϊκές πανηγύρεις, με mohito και καυτά σορτς κι όλα καλά! 

Α, να μην το ξεχάσω … ΜΗΝ, μην «αγγίξει» κανείς τον Αύγουστο , τον μήνα των διακοπών, τον μήνα που θα σώσει τα πάντα γιατί απλά δεν δουλεύει …τίποτα.

Κι όλοι εμείς που δείξαμε τον πόνο μας στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης θα ξεχάσουμε πόσο πολύ κλάψαμε για τα αδικοχαμένα παιδιά, τους αθώους μεγάλους, τα κακόμοιρα ζώα που εγκαταλείπουμε όπου βρούμε τις κανονικές μέρες , και τα χιλιάδες σπίτια των συμπολιτών μας που τα χάσανε.

Θα αρχίσουν τα μνημόσυνα μετά κι εμείς θεατές του ίδιου έργου που συμπαραστεκόμαστε με ένα απλό κούνημα του κεφαλιού  άντε και μια εικόνα καταστροφής που θα αναρτήσουμε…

Κι όμως υπάρχουν κι αυτοί που πραγματικά συμμετέχουν στον πόνο, αθόρυβα. Γιατί η σιωπή των άλλων δεν σημαίνει αποχή. Είναι απλά στάση ζωής που δεν χρειάζεται να δημοσιοποιηθεί για να δείξουν πόσο πολύ …υποφέρουν. Διάβασα , όπως όλοι μας εκατοντάδες άρθρα, απόψεις σεβαστές, άλλες άθλιες , αλληλοκατηγορίες και μικρές ή μεγάλες αλήθειες. Συμβουλές, διαχείριση πένθους, παιδιών, συμπεριφορές κλπ κλπ. 

Κι είδα πως  ανοίξανε λογαριασμοί στις τράπεζες και κοινωνικά παντοπωλεία και φαρμακεία και …και …και. 

Να δώσουμε όλοι, μακαρόνια και ζάχαρη και χρήματα μόνο που γίναμε δύσπιστοι και σ΄ αυτό. Κανείς μας  πια δεν εμπιστεύεται κανένα για το πώς και ποιος θα τα διαχειριστεί και που θα καταλήξουν όλα τούτα τα πολύτιμα αγαθά…

Κι η Εκκλησία απούσα αν όχι στο σύνολο της, στις πιο πολλές περιπτώσεις. Αλλά ξέχασα πόσο πολύ λάμπει το χρυσάφι που δεν σ αφήνει να δεις παραπέρα….

Να προσφέρουμε ναι, αλλά πραγματικά με την ψυχή μας, αθόρυβα και στα σωστά σημεία.

Άρχισε ήδη ο εμφύλιος στα κοινωνικά δίκτυα, το βλέπω απ το πρωί…

Πείτε ό,τι θέλετε εσείς,  αλλά εγώ θέλω κι άλλες εικόνες στη ζωή μου, όσο κρατήσει. Η αναπαραγωγή ίδιων και ίδιων και καταστροφικών και …και…είναι δουλειά  των ΜΜΕ, όχι δική μας.

Να λυπάστε αλλά πιο πολύ να δίνεστε…

Και συγνώμη που προτιμώ να αναρτώ το φεγγάρι, τη θάλασσα, τον ήλιο. Χωρίς υπονοούμενα ή συσχετισμούς. Το «ματωμένο φεγγάρι» είναι φυσικό φαινόμενο που έτυχε τούτες τις μέρες, μην το χαλάμε…

Η θάλασσα υπάρχει κι είναι δίπλα μας κι είναι καλοκαίρι κι είναι …γαλάζια!

Και βεβαία στεναχωριέμαι κι ας γελώ, όπως πολλοί από μας…

Να προχωράμε χωρίς να ξεχνάμε πόσο φταίχτες είμαστε εμείς για το μισό λεπτό στο δρόμο, την κλεισμένη διάβαση στους ανθρώπους που δεν μπορούν να περπατήσουν, στις καρέκλες που σκεπάζουν τις ειδικές γραμμές- διαδρομές τυφλών, στο παρκάρισμα που ενοχλεί γιατί πρέπει να πάρουμε …καφέ. Στις φωνές του μεσημεριού, στις μουσικές που σπάνε τύμπανα από τα ανοιγμένα παράθυρα αυτοκίνητων και σπιτιών, στα σκουπίδια που πετάμε όπου βρούμε, στα αναμμένα τσιγάρα που πετιούνται ασυλλόγιστα …Σ το βρίσιμο απ΄ όλους γιατί κάπου πρέπει να ξεσπάσουν οι καλοί οδηγοί, οι συνετοί διαβάτες, όλοι εμείς οι παραβάτες των πάντων….

Δύσκολο πράγμα η σωστή …σιωπή!

Υ.Γ. Το χθεσινό φεγγάρι ήταν ακόμα πιο όμορφο …Kι οι πρωινές εικόνες της θάλασσας!

Κι αυτές τις εικόνες θέλω!

Δημοσιεύτηκε στο cretalive.gr :https://www.cretalive.gr/opinions