Το παραμύθι της βροχής

Κυριακή 26 Φεβρουαρίου 2023

H ιστορία του χαρταετού!

Επιμέλεια κειμένου : Ελένη Μπετεινάκη

« …Όποιος δεν έπαιξε ποτέ του χαρταετό, δεν κοίταξε όσο χρειάζεται ψηλά. Όποιος δεν ένοιωσε την αντίσταση του μεγάλου σπάγκου, δεν εκατάλαβε την δύναμη του αέρα. Κι όποιος δεν εφώναξε με την ευθύνη και την πρωτοβουλία του παιδιού που βλέπει να κινδυνεύει στο ψηλό μετεώρισμά του ο αετός, δεν ένοιωσε τη χαρά του να τα βγάζεις πέρα μόνος σου με τη Φύση… »   Δημήτριος Λουκάτος.

Η ιστορία του χαρταετού  χάνεται στα βάθη των αιώνων. Είναι η αίσθηση της ελευθερίας, της χαράς και της δύναμης. Είναι το πιο αγαπημένο παιχνίδι για την Καθαρή Δευτέρα. Είναι ένας τρόπος που θέλει  όλη την οικογένεια να συμμετέχει σ αυτήν την πρωτόγνωρη χαρά και ο καθένας να έχει το μέρτικό του στο πέταγμα…

Με μια μικρή αναδρομή στο χρόνο θα δούμε  πως ξεκίνησε η κατασκευή και η ιστορία του χαρταετού.

 
H πιο « παλιά» πληροφορία που υπάρχει για την ύπαρξη του χαρταετού  είναι αυτή του  4ου  αιώνα  π.Χ., όταν ο  μαθηματικός  και  αρχιμηχανικός  Αρχύτας  (440-360 π.Χ.), από  τον  Τάραντα  της  Νότιας  Ιταλίας, καλός  φίλος  του  Πλάτωνα  και  οπαδός  του  Πυθαγόρα, χρησιμοποίησε  στην  αεροδυναμική  του  τον  χαρταετό  και  λέγεται  ότι  ήταν  ο  εφευρέτης  του. Ο  Αρχύτας  θεωρείται  ο  τελευταίος  αλλά  και  ο  σημαντικότερος  των  Πυθαγορείων. Κείμενα  του  Αρχύτα  λένε  ότι  μελέτησε  και  ο  Γαλιλαίος. Υπάρχει και ελληνικό αγγείο της κλασικής εποχής με παράσταση κόρης, η οποία κρατά στα χέρια της μια μικρή λευκή σαΐτα δεμένη με νήμα, έτοιμη να την πετάξει.
Πιθανότατα βέβαια, τα πειράματα ή τα παιχνίδια των Αρχαίων Ελλήνων με τους "αετούς" θα πρέπει να γίνονταν με πανί τουλάχιστον ως το Μεσαίωνα, καθώς η χώρα μας δεν διέθετε σε αφθονία το χαρτί.

Όλα ξεκίνησαν το 1000 π.Χ. στην Κίνα. Ο πρώτος χαρταετός με μορφή δράκου εφόσον είναι και το ιερό σύμβολο της Κίνας, ήταν φτιαγμένος από μετάξι και μπαμπού, από τους φιλόσοφους Mozi και Luban. Κατά τη διάρκεια της δυναστείας των Χαν, ένας στρατηγός χρησιμοποίησε έναν χαρταετό μ’ έναν ιδιαίτερα έξυπνο και ενδιαφέροντα τρόπο. Προκειμένου να καταλάβει με τον στρατό του ένα παλάτι, έπρεπε να σκάψει ένα υπόγειο τούνελ. Μη γνωρίζοντας, όμως, το μήκος που θα έπρεπε να έχει το τούνελ, πέταξε τον χαρταετό έως πάνω από το παλάτι, κρατώντας την άκρη του νήματος στο σημείο απ όπου θα ξεκινούσε το τούνελ, και έτσι έκανε τους απαραίτητους σχετικούς υπολογισμούς.
Παλαιότερα, στην Κίνα, στην Κορέα και στην Ιαπωνία, πίστευαν ότι οι χαρταετοί είχαν τη δυνατότητα να διώχνουν τα κακά πνεύματα, γι’ αυτό και το πέταγμά τους, ακόμη και σήμερα, προϋποθέτει ολόκληρη τελετουργία. Σύμφωνα με κάποια παράδοση μάλιστα, μια νύχτα ένας Ιάπωνας στρατηγός πέταξε πάνω από το στρατόπεδο των εχθρών του έναν χαρταετό γεμάτο κουδούνια, με αποτέλεσμα οι εχθροί να νομίσουν ότι τους επιτέθηκαν τα κακά πνεύματα και να το βάλουν στα πόδια.
- Ο αυτοκράτορας της Κίνας Γουέν Χσουν έκανε πειράματα πτήσεων με αετούς φτιαγμένους από μπαμπού, χρησιμοποιώντας για επιβάτες τους κρατούμενούς του. Οι τυχεροί που επιζούσαν κέρδιζαν την ελευθερία τους

Μετά ταξίδεψε, στην Κορέα, την Ινδονησία, τη Μαλαισία, στην Ιαπωνία και τα τέλη του 13ου αιώνα από τον Μάρκο Πόλο στη μεσαιωνική Ευρώπη!

Η ιστορία του χαρταετού έχει βαθιές ρίζες στην αρχαία Κίνα ξεπερνώντας τα 2.400 χρόνια ζωής. Αρχικά, βέβαια, υλικό κατασκευής των χαρταετών δεν υπήρξε το χαρτί, αλλά το ξύλο. Οι λαοί της Ανατολής χρησιμοποιούσαν τους χαρταετούς σε μαγικές τελετές, θρησκευτικές εκδηλώσεις και σε τελετουργίες για τον εξορκισμό του κακού. Πίστευαν ότι όσο ψηλότερα ανεβεί ο αετός τόσο πιο τυχεροί θα είναι.
Τα νεότερα χρόνια, πολλές λεπτομέρειες για την παρουσία του χαρταετού στη Γηραιά Ήπειρο έχουμε το 1450 στη Γερμανία και το 1606 στην Ισπανία. Στη δεύτερη περίπτωση, ένας κληρικός αναφέρει στο ημερολόγιό του ότι χρησιμοποιούσαν τον χαρταετό σαν παιχνίδι χαράς την ημέρα του Πάσχα.
Το 1749 ο Σκωτσέζος μετεωρολόγος Alexander χρησιμοποίησε χαρταετούς με θερμόμετρα, προκειμένου να καταγράψει και να μελετήσει τις θερμοκρασιακές μεταβολές σε μεγάλο υψόμετρο.
Το 1752 στην Αμερική ο Βενιαμίν Φραγκλίνος εκτέλεσε το διάσημο πείραμά του, διαπιστώνοντας με τεχνητό αετό τον ηλεκτρισμό της ατμόσφαιρας και του κεραυνού, οπότε και κατασκεύασε το αλεξικέραυνο.
Τα χρόνια 1799-1809, ο σερ George Cayley άρχισε να πειραματίζεται με τους χαρταετούς, προκειμένου να κατασκευάσει μια μηχανή που να έχει τη δυνατότητα να μεταφέρει ανθρώπους στον αέρα. Και τα κατάφερε. Το 1853 πέτυχε να πετάξει το πρώτο ανεμοπλάνο, που μπόρεσε να σηκώσει το βάρος ενός ατόμου για σαράντα ολόκληρα δευτερόλεπτα.
Το 1833 ένας Βρετανός, αυτή τη φορά, μετεωρολόγος, χρησιμοποίησε τους χαρταετούς για να ανυψώνει ανεμόμετρα, ώστε να καταγράφει και να μελετά τις ταχύτητες των ανέμων στα διάφορα υψόμετρα
Το 1880 ο Αυστραλός Hargrave σχεδίασε έναν τεράστιο αετό για μετεωρολογικές παρατηρήσεις.
Υπάρχει προφορική παράδοση που αγγίζει τα όρια του μύθου, ότι τη μεγάλη γέφυρα του Νιαγάρα την άρχισαν, ρίχνοντας απέναντι με χαρταετό το πρώτο σχοινί.
Μια από τις πιο εντυπωσιακές γιορτές με χαρταετούς που ''χορεύουν'' στους αιθέρες πραγματοποιείται εδώ και χιλιάδες χρόνια στη Βόρεια Ινδία, για την υποδοχή της άνοιξης, με εντυπωσιακές τελετές που έχουν τις ρίζες τους στην ινδουιστική μυθολογία. Για τον ίδιο λόγο, στη Λαχώρη του Πακιστάν κάθε Φεβρουάριο γίνονται πανηγυρικές εκδηλώσεις, που επαναφέρουν στη μνήμη παγανιστικές συνήθειες του παρελθόντος.
Ο Χαρταετός έφθασε στην Ελλάδα πρώτα από τα λιμάνια Ανατολής (Σμύρνη - Χίο -Κωνσταντινούπολη ), τα λιμάνια της Επτανήσου, της Σύρας, των Πατρών και ακολούθησαν τα αστικά κέντρα, όπου μπορούσε κανείς να αγοράσει σπάγκο και χρωματιστό χαρτί. Η κατασκευή ενός χαρταετού σήμερα είναι σχετικά εύκολη υπόθεση καθώς υπάρχουν όλα τα τεχνικά μέσα.
Στην Ελλάδα το πέταγμα του χαρταετού είναι μέρος των εθίμων της Καθαράς Δευτέρας και συγκεκριμένα του υπαίθριου εορτασμού της , τα λεγόμενα κούλουμα. Ο σκελετός των χαρταετών κατασκευάζεται είτε από ελαφρύ ξύλο είτε από πλαστικό, ενώ το μέρος που φέρνει αντίσταση στον αέρα από πλαστικό φύλλο ή χαρτί. Σημαντικά σημεία του χαρταετού για επιτυχημένο πέταγμα είναι: τα ζύγια της καλούμπας, τα ζύγια της ουράς, το μέγεθος της ουράς.

ΠΗΓΕΣ :
istorikathemata.com
ektiesthisi.blogspot.com
« Πασχαλινά και της Άνοιξης»,Λουκάτος Δημήτρης, 1980
Wikipedia.gr
Tvxs.gr


Στην Άλκη Ζέη …

Της Ελένη Μπετεινάκη

Τρία χρόνια ...

Φεύγει από την ζωή σαν σήμερα, 27 Φεβρουαρίου 2020!

Στη μνήμη της Άλκης Ζέη αφιερωμένη η στήλη των Παραμυθιών του Σαββάτου σήμερα. Με μια μικρή αναφορά στη ζωή της, στο έργο της και στο βιβλίο που την πρωτογνωρίσαμε: Το καπλάνι της Βιτρίνας!

Δυο τρεις φορές την είχα συναντήσει… 
Πολύ παλιά στο βιβλιοπωλείο μας, στην οδό Τζουλάκη, τότε. 
Μια Κυρία με Κ κεφαλαίο. 
Τα χρόνια περάσανε και βρεθήκαμε ξανά σε μια εκδήλωση προς τιμήν της στη Βασιλική του Αγίου Μάρκου. Πάντα την θαύμαζα και την διάβαζα πολύ. Όλα της τα βιβλία τα έχω διαβάσει. Όλα εκείνα τα μικρά αριστουργήματα που με συντροφέψαν στα καλοκαίρια της εφηβείας μου. Κι ήταν σαν να ζούσα κι εγώ όλες εκείνες τις ζωές των ηρώων της.  Μα το πιο μεγάλο απ’ όλα είναι πόσες φορές αναρωτήθηκα από χθες πως τούτη η γυναίκα έζησε έναν ολόκληρο αιώνα γεμάτο με πολέμους, εξορίες, δικτατορίες, δημοκρατίες, εμφυλίους, νέου κύματος, μεγάλων ανακαλύψεων. Ευτύχησε να δει από κοντά άλλους σπουδαίους συγγραφείς και ποιητές. Έζησε ίσαμε την τελευταία της στιγμή με αναγνώστες της, με βιβλία της, με αγάπα μπόλικη απ’ όλους.


Και γέμισαν οι διαδικτυακοί κοινωνικοί τοίχοι με το σύνθημα εκείνο την ημέρα του θανάτου της, που όσοι  είχαμε διαβάσει το Καπλάνι της, μας είχε σημαδέψει ΕΥ ΠΟ και ΛΥ ΠΟ. Όλοι ΛΥ ΠΟ τούτη τη φορά και ας ήταν πλήρης ημέρων και εμπειριών η μεγάλη Κυρία των παιδικών και νεανικών αναγνωσμάτων μας. Μαζί της χάθηκε κι ένα κομμάτι της δικής μας νιότης. Θυμάμαι πως αγωνιούσαμε για να προλάβουμε οποιοδήποτε βιβλίο της στην Βικελαία Δημοτική Βιβλιοθήκη να μην το πάρει κάποιος άλλος. Όταν το  έκρυβα κάτω από τι μαξιλάρι μου γιατί έπρεπε να κοιμάμαι νωρίς αλλά εγώ είχα ένα μικρό φακό και διάβαζα τις ιστορίες της σαν έκλεινα τα φωτά του σπιτιού κι ησύχαζε ο κόσμος…

Διάλεξα το Καπλάνι της Βιτρίνας να σας παρουσιάσω σήμερα, να την μνημονεύσω κι εγώ μέσα από ένα βιβλίο που πρέπει να έχω διαβάσει πάνω από δέκα φορές. 

Ένα βιβλίο που γράφτηκε το 1963, ενώ η Άλκη Ζέη βρισκόταν εξόριστη, ως πολιτικός πρόσφυγας, στη Μόσχα μαζί με τα δυο της παιδιά και τον σύζυγό της Γιώργο Σεβαστίκογλου. Επιστρέφει στην Ελλάδα το 1964, σχεδόν δεν ξέρει πως το βιβλίο έχει εκδοθεί από τον Μίμη Δεσποτίδη των εκδόσεων Θεμέλιο και το αντικρύζει στη βιτρίνα του βιβλιοπωλείου. Ένας τίτλος βιβλίου που λίγοι γνώριζαν ακριβώς τι σήμαινε τότε.  Το 1968 κυκλοφόρησε στα αγγλικά σε μετάφραση του Αμερικανού φιλέλληνα Edward Fenton και δύο χρόνια μετά παίρνει το βραβείο Mildred L. Batchelder του αμερικανικού οργανισμού Association for Library Service to Children (ALSC). Από το 1974 κυκλοφορεί και επανεκδίδεται συνεχώς. Μέχρι και το 2010 έχει κάνει ρεκόρ πωλήσεων φτάνοντάς τα 350.000  αντίτυπα.

Σήμερα σιγουρά ο αριθμός των αντιτύπων έχει αυξηθεί κατά πολύ περισσότερο. Αλώστε έχει πια μεταφραστεί σε 23 διαφορετικές ξένες γλώσσες και σε 37 διαφορετικές εκδόσεις. Το 1990 μεταφέρθηκε στην μικρή οθόνη σε σενάριο και σκηνοθεσία του Πέτρου Λύκα και προβλήθηκε από την ΕΤ1 σε έναν κύκλο 10 επεισοδίων.

Η Μέλια κι η Μυρτώ  οι δυο μικρές αδελφές που έγιναν σύνθημα όλων μας με το περίφημο ΕΥ-ΠΟ και ΛΥ-ΠΟ δεν υπάρχουν πια στη ζωή. Έμεινε όμως η ιστορία τους να μας συγκινεί, να μας γοητεύει και να μας θυμίζει ποσό δύναμη έχει η καλή λογοτεχνία στα παιδιά, στους νέους αλλά και σε μας του μεγαλύτερους που είμαστε ίσως περισσότερο εθισμένοι σε αυτήν.

Ένα βιβλίο γεμάτο αναμνήσεις, αυτοβιογραφία σχεδόν, ιστορία  και χιούμορ. Με σχεδόν παιδική αφέλεια και αθωότητά και χωρίς ίχνος διδακτισμού μέσα από τα μάτια μιας …τίγρης  μαθαίνουν τα δυο κορίτσια τον κόσμο. Μαθαίνουν για τα πολιτικά γεγονότα της εποχής, για την δικτατορία, την μυρωδιά του πολέμου που αναφαίνεται στον ορίζοντα, γεγονότα που σημάδεψαν τον κόσμο και την εποχή. Με γλώσσα άμεση και μεστή περιγράφεται μια ολόκληρη εποχή και η πρωτοτυπία του μυθιστορήματος είναι πως ακούμπησε πολύ δύσκολά και για πρώτη φορά θέματα κοινωνικά- ιστορικά που ποτέ πριν δεν είχαν γραφτεί για …νέους. Στο βιβλίο περιγράφεται μια τυπική ελληνική οικογένεια με τα ήθη και έθιμα της εποχής. Η διαφοροποίηση της έγκειται στον παππού και στο θείο Νίκο. Ο παππούς αυτός είναι διαφορετικός από τους άλλους παππούδες. Του αρέσει να λέει  στα παιδιά μύθους και θρύλους από την αρχαιότητα. Άλλη σημαντική του διαφορά είναι πως προσπαθεί να αναδείξει το πολίτικο κλίμα της εποχής. Ο θείος Νίκος πάλι  πρότυπο για τα δύο κορίτσια τα επηρεάζει τόσο πολύ που εκείνα θέλουν μεγαλώνοντας σαν του  μοιάσουν.

ΛΥ ΠΟ σήμερα για όλους μας… ΕΥ-ΠΟ που την γνωρίσαμε, που την διαβάσαμε και που θα υπάρχει μέσα μας για πολλά χρόνια ακόμα.

ΕΥ -ΠΟ που τα βιβλία της θα συνεχίσουν να διαβάζονται κι ας έχουν περάσει 58 χρόνια από εκείνο το μοναδικό Καπλάνι…

Το καπλάνι της βιτρίνας, Άλκη Ζέη, εκδ: Θεμέλιο, Κέδρος, Μεταίχμιο!

Ψάξετε το, χαρίστε το, διαβάστε το ακόμα και σε μικρά παιδιά. Η απόλαυση της ανάγνωσης και τα σπουδαία αναγνώσματα είναι για κάθε ηλικία!

Ημέρα μνήμης η 27η Φεβρουαρίου

Αγαπημένη των πολλών Άλκη Ζέη, να ξέρεις ακόμα πως εκτός από τα βιβλία σου χάρις στα οποία  σε αγαπήσαμε πολύ, μεγαλώσαμε και με τον Κλούβιο και την Σουβλίτσα σου!

(Ακούστε ένα επεισόδιο : https://youtu.be/zY8xW9_BxCM )


Και αν θέλετε να γεμίσετε την βιβλιοθήκη σας με κάποια από αυτά που κυκλοφορούν ακόμα, ψάξτε τα:

Η Κωνσταντίνα και οι αράχνες της, Μεταίχμιο (2011)

Η μωβ ομπρέλα, Μεταίχμιο (2011)

Αρβυλάκια και γόβες, Μεταίχμιο (2011)

Η αρραβωνιαστικιά του Αχιλλέα, Μεταίχμιο (2011)

Κοντά στις ράγιες, Μεταίχμιο (2011)

Μια Κυριακή του Απρίλη, Μεταίχμιο (2011)

Ο θείος Πλάτων, Μεταίχμιο (2011)

Ο μεγάλος περίπατος του Πέτρου, Μεταίχμιο (2011)

Τα παπούτσια του Αννίβα, Μεταίχμιο (2011)

Το καπλάνι της βιτρίνας, Μεταίχμιο (2011)

Η αρραβωνιαστικιά του Αχιλλέα, Μεταίχμιο (2013)

Με μολύβι φάμπερ νούμερο δύο, Μεταίχμιο (2013)

Το καπλάνι της βιτρίνας, Μεταίχμιο (2013)

Η Αλίκη στη χώρα των μαρμάρων, Μεταίχμιο (2014)

Ο ψεύτης παππούς, Μεταίχμιο (2017)

Πόσο θα ζήσεις ακόμα, γιαγιά; (2017)

Η βιβλιοθήκη της Άλκης Ζέη (2018)

Ένα παιδί από το πουθενά (2019)

Ο Νυχτερινός περίπατος της γιαγιάς ( κυκλοφόρησε μετά τον θάνατό της), 2020

«…Ο νυχτερινός περίπατος της γιαγιάς είναι το τελευταίο της βιβλίο. Δεν το είδε τυπωμένο αλλά μάλλον ήξερε πως ήταν ο επίλογος μιας ζωής πλήρης ημερών. Σαν επικήδειος από την ίδια σε μια πολυτάραχη διαδρομή που τα είχε όλα. Μια βόλτα λοιπόν στις Βρυξέλλες εκεί που κτυπά η καρδιά της Ευρώπης. Κάθε χειμώνα παρέα με τους ανθρώπους της. Με τη ζεστασιά της οικογένειας που αν και ενηλικιώθηκε παραμένει ενωμένη και πιστή σε συνήθειες που δεν άλλαξαν ποτέ. Παρατηρεί η γιαγιά (Άλκη) τα πάντα. Και μαζί της μοιραζόμαστε κι εμείς στιγμές και αντικείμενα…»

Δείτε εδώ όλο το κείμενο : https://zhtunteanagnostes.blogspot.com/2020/12/blog-post_20.html

Ο μεγάλος περίπατος του Πέτρου, Άλκη Ζέη (Graphic Novel),Διασκευή: Αγγελική Δαρλάση, εικ :Δημήτρης Μαστώρος, εκδόσεις Μεταίχμιο


Και τον Δεκέμβριο του 2021 κυκλοφόρησε μια ακόμη έκδοση για το αγαπημένο καπλάνι της βιτρίνας σε διασκευή και εικόνες από τις Γεωργία Ζάχαρη και την Στέλλα Στεργίου (Graphic Novel), από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

Δείτε το εδώ : https://www.metaixmio.gr


Η Νεράιδα Σερπαντίνα και ο Πρίγκιπας Χαρταετός ζωντάνεψαν στο Καφέ-Βιβλιοπωλείο : Sophistico-Greekbooks.gr!

Και ζωντανέψανε τα Παραμύθια του Σαββάτου και γέμισε ο τόπος Σερπαντίνες, Χαρτοπόλεμο, Χαρταετούς, παιδιά, χαρά και ιστορίες μαγικές!

Της Ελένης Μπετεινάκη

Για την Αγάπη είπαμε!

Για όνειρα που όλοι κάνουμε από τα μικράτα μας χωρίς να λογαριάζουμε κινδύνους. Για την εμπιστοσύνη σε ξένους μόνο και μόνο εξαιτίας τη λαχτάρα της φυγής, της ορμής των νιάτων και της απειρίας …

Δυο Σάββατα του Φεβρουαρίου γεμάτα παραμύθια στο Καφέ- Βιβλιοπωλείο Sophistico Greekbooks.gr στην καρδιά του Ηράκλειου αφηγηθήκαμε τα παραμύθια: Η Νεράιδα Σερπαντίνα και  Ο Πρίγκιπας Χαρταετός. Και τα δυο είναι σε κείμενο δικό  μου, εικονογράφηση από την Αιμιλία Κονταίου και κυκλοφορούν στα βιβλιοπωλεία από της εκδόσεις Ελληνοεκδοτική!

Και μιας  κι οι μέρες είναι των Αποκριών, της χαράς, του κεφιού και των μεταμφιέσεων είπαμε να σας τα παρουσιάσουμε και στην στήλη μας για να τα αναζητήσετε και να σας κρατήσουν συντροφιά και αυτό το διάστημα,  και πολύ καιρό ακόμα!

Ο Πρίγκιπας Χαρταετός … Είναι ένα σύγχρονο παραμύθι που μας ταξιδεύει σε παλαιότερα έθιμα  και θυμόμαστε πως έφτιαχναν τους παραδοσιακούς χαρταετούς, κάποτε!

Ένα παραμύθι που μιλάει για την εμπιστοσύνη κι αν θα πρέπει να τη δείχνουμε  σε αγνώστους. Μια ιστορία γεμάτη με  επιθυμίες και όνειρα, με την ορμή και την απερισκεψία ή κατά άλλους τόλμη των νέων και για υποσχέσεις που πρέπει ή όχι να τηρούνται.

Για την ελευθερία των επιλογών και της σκέψης…


«Ήταν μια φορά κι έναν καιρό, στη μέση ενός απέραντου ωκεανού, ένα μικρό νησί με όνομα παράξενο και κατοίκους μικροσκοπικούς, που όλη μέρα έπαιζαν και τραγουδούσαν. Δούλευαν μόνο όταν είχαν κέφι. Το μικρό νησί του Πηγαινέλα είχε για βασιλιά του τον Γαργαλίτσα τον Πρώτο και βασίλισσα την πανέμορφη Σκανταλιά. Γιος τους ο Χαρταετός, που αγαπούσε πολύ τις περιπέτειες. Το όνειρό του ήταν να ταξιδέψει μακριά από το νησί του, να γνωρίσει καινούρια μέρη κι άλλους ανθρώπους. Ο Βασιλιάς Γαργαλίτσας ο Πρώτος όμως δεν επέτρεπε σε κανέναν να φύγει από το νησί. Άλλωστε ήταν πολύ δύσκολο, αφού δεν υπήρχαν ούτε καράβια ούτε αεροπλάνα εκεί. Ο Πρίγκιπας Χαρταετός μεγάλωνε κι όλο θέριευε η επιθυμία του να φύγει. Στον δρόμο του, μια μέρα, εμφανίζεται η μάγισσα Χαρβάλω, που του υπόσχεται να τον βοηθήσει, φτάνει να περάσει τρεις δοκιμασίες. Κι εκείνος, χαρούμενος και ατρόμητος ακολουθεί πιστά  ότι του ζητάει, δείχνοντας της απεριόριστη εμπιστοσύνη. Εκείνη όμως σαν πονηρή μάγισσα είχε άλλα σχέδια… Θα γνωρίσουμε και τον νάνο Άνω Κάτω τη γριά Μοναδική και την παραμυθένια άποψη για το φτιάξιμο του Χαρταετού…

Μπορούμε να ξεφυλλίσουμε τις πρώτες σελίδες εδώ: https://ellinoekdotiki.gr/gr/ekdoseis/i/o-prigkipas-xartaetos

Και να γνωρίσουμε τους ήρωες του παραμυθιού στο κανάλι των Παραμυθιών του Σαββάτου: https://youtu.be/W4wcuvcj3Ts

Το βιβλίο έχει ήδη αξιοποιηθεί σε πολλά τμήματα τάξεων νηπιαγωγείων και Δημοτικών Σχολείων. Μπορεί να δώσει αφορμή για να αναζητήσουν τα παιδιά στο διαδίκτυο, οδηγίες για την κατασκευή του παραδοσιακού χαρταετού με σπάγκο, τρία καλάμια και διάφανα χρωματιστά χαρτιά. Να θυμηθούν ή να μάθουν για το πανάρχαιο  έθιμο και την ιστορία του Χαρταετού αλλά και για τα έθιμα της Καθαρής Δευτέρας.

Ευκαιρία επίσης για παιχνίδια ρόλων και συζήτηση για την Τελευταία Κυριακή της Αποκριάς. Παίζουμε το ομαδικό παιχνίδι : Μάγισσα Χαρβάλω!

Βρίσκουμε  σύνθετες λέξεις που το ένα τους συνθετικό είναι η λέξη : Χαρτί!

Μαθαίνουμε τα γεωμετρικά σχήματα, εξάγωνο και ρόμβος και σχεδιάζουμε ένα χαρταετό. Ζωγραφίζουμε  πάνω του το όνειρό μας…

Μιλάμε για συναισθήματα: Φόβος, εμπιστοσύνη, ελευθερία!

Τραγούδια για τον Χαρταετό :

Χαρταετοί, Παιδική χορωδία Σπύρου Λάμπρου : https://www.youtube.com/watch?v=r3rWwDQo2YU

Χαρταετοί Μίκης Θεοδωράκης : https://www.youtube.com/watch?v=pSujHbm-rG8

Χαρταετός :https://www.youtube.com/watch?v=csTvjhNdD_g

Η Νεράιδα Σερπαντίνα πάλι είναι ένα παραμύθι σαν εκείνα του παλιού καλού καιρού που μιλάει για την δύναμη και την αντοχή της Αγάπης.

«Μια φορά κι έναν καιρό, σε ένα παράξενο δάσος, γεννήθηκε ένα κοριτσάκι με κατακόκκινα μαλλιά σαν το χρώμα της δυνατής φωτιάς, μεγάλα αμυγδαλωτά μάτια στο χρώμα της θάλασσας και μάγουλα πιο κόκκινα κι από τις φράουλες την άνοιξη.

Τρεις μέρες μετά τη γέννησή του ήρθαν οι Μοίρες να του μοιράσουν τα δώρα τους. Έτσι γινόταν σαν γεννιόταν μια μικρή νεράιδα...Την ίδια μέρα στο παλάτι του βασιλιά Γελαστού γεννήθηκε ένα αγόρι που ’χε ολοστρόγγυλο πρόσωπο, δέρμα και μαλλιά κατάλευκα...

Κανένας όμως δεν είχε σκεφτεί πως σε τούτο το δάσος ό,τι κι αν συνέβαινε θα έπρεπε να το γνωρίζει η μάγισσα Χαλάστρα! Κι έτσι αφού δεν είχε προσκληθεί στην Γιορτή για το μοίρασμα των δώρων ο θυμός της Χαλάστρας έγινε τόσο μεγάλος που η μικρή νεράιδα δεν θα μπορούσε ποτέ να χορέψει εκτός κι αν …»

Ένα ταξίδι αναζήτησης είναι τούτο το παραμύθι. Γεμάτο αγάπη, ομορφιά, επιθυμίες κι όνειρα. Γεμάτο μουσική και εικόνες χαράς. Γεμάτο με το κέφι και την ζωντάνια που σκορπά το γέμισμα της ψυχής.

Μια ιστορία με πολύ Χαρτοπόλεμο και Σερπαντίνες. Γεμάτη όμορφα χρώματα, εικόνες και γεύση από τα παλιά μαγικά παραμύθια. 

Ευκαιρία να μάθουμε για το διάσημο καρναβάλι της Βενετίας και αλλά που γίνονται σε ολόκληρο τον κόσμο.

Φτιάχνουμε μάσκες σε διάφορα σχήματα, θέματα και χρώματα.

 

Ακούστε  εδώ το παραμύθι σε Podcast από την εκπομπή 10 λεπτά Ακόμη της Βάσιας Χατζιγιαννάκη από το Τρίτο Πρόγραμμα της ΕΡΤ : https://www.ertecho.gr/radio/trito/show/10-akoma/podcast/318567/10-lepta-akomi-pempti-23-fevrouariou-2023/

Κι εδώ ξεφυλλίζουμε τις πρώτες σελίδες : https://ellinoekdotiki.gr/gr/ekdoseis/i/h-neraida-serpantina

Τα Παραμύθια του Σαββάτου συνεχίζουν να έχουν την στήλη τους με απόψεις για τα παιδικά βιβλία που κυκλοφορούν και έχουν κάτι παραπάνω να πουν σε παιδιά και γονείς.

Θα ζωντανεύουν κάθε Σάββατο μέχρι το Πάσχα με παραμύθια και παρουσιάσεις βιβλίων.

Δημοσιεύτηκε στο Cretalive.gr στις 25 Φεβρουαρίου 2023  :εδώ!

Το Γαϊτανάκι της Ζωρζ Σαρή ...συμπληρώνει 50 χρόνια κυκλοφορίας!

Της Ελένης Μπετεινάκη

Και ποιος δεν γνωρίζει τούτο το βιβλίο;

Και ποιος δεν θυμάται τον κυρ Γαρίφαλο, τον Νικόλα, που σαν έφτασε σε βαθιά γεράματα, ένα τραγούδι από το στόμα τριών κοριτσιών στάθηκε η αφορμή να του μπει στο μυαλό μια τρελή ιδέα.

Μια ιδέα να σμίξει τον κόσμο, κρατώντας ο ένας το χέρι του άλλου, μια συγκεκριμένη στιγμή, και να χορέψουν όλοι το μαγικό γαϊτανάκι που θα ενώσει όλες τις διαφορές, τις γλώσσες, τις θρησκείες, τις παραξενιές και τις αντιδικίες.

Όμως όλα τούτα για να συμβούν χρειάζονται εκτός από την ιδέα και τα όνειρα και νιάτα και αντοχή. Κι ο κυρ Νικόλας καταλαβαίνει έστω και αργά πως η γνώση παρέχεται από τα βιβλία όμως η χαρά της ζωής είναι αλλού. Ταξιδεύει και βρίσκει τον γιατρό Ξανανιώνη και εκείνος ενθουσιασμένος από τη ιδέα του, του χαρίζει το φάρμακο Νεοζίλ που τον κάνει νέο, δυνατό και γεμάτο όρεξη να ζήσει και να φτάσει στα πέρατα της γης, κυνηγώντας την ιδέα και το όνειρο. Το ταξίδι ξεκινά γεμάτο περιπέτεια και εμπειρίες. Άλλοι θα τον περάσουν για τρελό, άλλοι θα τον δεχτούν, σαν τον Χαρούμενο που ενθουσιάζεται με την ιδέα του. Κι η φήμη του φτάνει παντού.  Όλοι τον συζητούν. Ώσπου φτάνει εκεί που οι πρόγονοι έσπειραν έχθρες και μίση και έκαναν  εχθρούς τους γείτονες και φρουρούς της γης τους. Σε πολιτείες που είχε ξεσπάσει πόλεμος και η θλίψη είχε απλωθεί παντού. Μίλησε σε όλους για τις μνήμες που δεν πρέπει να ξεχνούν αλλά και για την νέα ζωή που δεν πρέπει επίσης να προσπερνούν. Δεν κατάλαβαν και τον πετροβόλησαν. Μια γυναίκα που ' χε χάσει τον γιο της στον πόλεμο τον βοήθησε κι αν και το σπίτι της ήταν ζεστό και φιλόξενο, η ιδέα και το όνειρό του δεν τον άφηναν να αναπαυτεί για πολύ. Έγινε θερμαστής σε ένα καράβι και μίλησε πάλι στους εργάτες για την ιδέα του κι έφτασε σε ένα λιμάνι με θεόρατα κτίρια κι εκεί μίλησε για μια ακόμα φορά για αυτό που είχε στο νου του. Τον έπιασαν και τον φυλάκισαν γιατί ο δικαστής δεν δέχτηκε πως ένας νέγρος μπορεί να πιάσει το χέρι ενός λευκού ανθρώπου. Κι εκεί ακόμα, στη φυλακή, ξεσήκωσε τους ανθρώπους. Και σαν βγήκε κι η ιδέα πια είχε μεστώσει για τα καλά όρισε σαν ημερομηνία πραγματοποίησης.  Την πρώτη μέρα της Άνοιξης θέλησε, και άρχισε να στέλνει παντού τηλεγραφήματα για να ειδοποιήσει όλον τον κόσμο …Και σαν έφτασε εκείνη η μέρα, όλα έγιναν όπως τα είχε σκεφτεί.

Ο κυρ Νικόλας ο Γαρίφαλος είχε ξαναγίνει γέρος αλλά ο σκοπός του είχε ολοκληρωθεί και τίποτα δεν τον ένοιαζε γιατί «Ο κύκλος θα γινότανε πολύ-πολύ μεγάλος και δυο φορές τη Γη μας θ΄αγκάλιαζε θαρρώ…»

Η Ζωρζ Σαρή δεν χρειάζεται συστάσεις. Μια συγγραφέας που με το ήθος , τη ζωή και το έργο της, παραμένει αγαπημένη χιλιάδων αναγνωστών στη χώρα μας. (https://www.patakis.gr/persons/51/%CE%A3%CE%B1%CF%81%CE%AE-%CE%96%CF%89%CF%81%CE%B6/ )

Το Γαϊτανάκι εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1973 από τις εκδόσεις Κέδρος και με εικονογράφο τότε την Ελένης Γαρυφαλλίδου. Από το 1984 στις εκδόσεις Πατάκη εικονογραφείται από την Αγγελική Μακρή και κυκλοφορεί σε τετράγωνο σχήμα και μαλακό εξώφυλλο. Το 2014 εικονογραφείται ξανά από την Έφη Λαδά και έτσι κυκλοφορεί μέχρι και σήμερα. Ακολούθησαν αρκετές εκδόσεις και στο νέο του σπίτι. Η τελευταία ανατύπωση (όγδοη νομίζω) έγινε τον Ιανουάριο του 2023...

Ένα βιβλίο ταξίδι στη ζωή, το όνειρο την ελπίδα, τα νιάτα. Ένα βιβλίο ενάντια στη βία, τον ρατσισμό, τη φιλία των λαών. Μια ιστορία γεμάτη ειρήνη και πόλεμο, αγάπη, έχθρες, καλοσύνη και τόλμη. Ένας κύκλος όλη η ζωή, μια αγκαλιά που μόνο έτσι προχωράει και μεγαλουργεί… Αντιθέσεις και συναισθήματα έντονα.

Ένα πολύ δυνατό κείμενο, γίνεται ακόμα πιο σπουδαίο όταν ο εικονογράφος έχει τέτοια φαντασία και τόσο ταλέντο που πραγματικά το απογειώνει. Οι εικόνες της Έφη Λαδά είναι απλά αριστουργηματικές.  Στέκεσαι ώρα πολύ σε κάθε σελίδα και θαυμάζεις πραγματικούς πίνακες ζωγραφικής που χαράζονται βαθιά στο μυαλό και την ψυχή σου.

Ένα βιβλίο που κυκλοφορεί 50 χρόνια πια αλλά παραμένει επίκαιρο και στην πρώτη γραμμή πάντα…

Αναζητείστε το και αφεθείτε στη μαγεία της καλής λογοτεχνίας για παιδιά…

Ακούστε το τραγούδι σε στίχους Γιάννη Ρίτσου που τραγουδήθηκε από τον Λουκιανό Κηλαηδόνη και στην παρακάτω εκτέλεσε θα το ακούσετε από την χορωδία του Σπύρου Λάμπρου : https://www.youtube.com/watch?v=XqngucSh3qs

Διαβάστε εδώ ένα απόσπασμα: https://www.patakis.gr/product/502227/vivlia-paidika--efhvika-paidikh-neanikh-logotexnia/To-gaitanaki/


Δημοσιεύτηκε στο Cretalive.gr στις 26 Φεβρουαρίου 2023 :Εδώ!

 

Τετάρτη 22 Φεβρουαρίου 2023

Όχι μόνο Μπλε…

Συχνά όταν διαβάζουμε βιβλία που θέλουμε να τα μοιραστούμε με πολύ κόσμο δεν περιμένουμε να έρθει το Σάββατο και να σας τα πούμε…

Της Ελένης Μπετεινάκη

Ήταν μια φορά κι έναν καιρό ένα μικρό αγόρι που ζούσε σε μια μπλε πολιτεία, σε ένα γαλάζιο σπίτι που ότι υπήρχε μέσα σ΄αυτό ήταν…μπλε! Κι από το παράθυρο ό,τι και να κοιτούσε είχε μόνο αυτό το χρώμα. Δρόμοι, δέντρα, σπίτια, αυτοκίνητα …ήταν μπλε!  Εκείνος όμως δεν αγαπούσε το μπλε και δεν άντεχε να το βλέπει παντού. Αγαπούσε πολύ το κίτρινο χρώμα, αλλά σε ποιον να το πει που φοβόταν πολύ.

Και μια μέρα στο σχολείο που έπρεπε να πεταχτεί οτιδήποτε ήταν πολύχρωμο και να υπάρχουν μόνο μπλε παιχνίδια, καρέκλες και θρανία, το αγοράκι έκρυψε στην τσάντα του ένα κίτρινο παπί.

Και σαν πήγε σπίτι του το έκρυψε μέσα στην ντουλάπα του μαζί με άλλους κίτρινους θησαυρούς. Ήθελε να το εξομολογηθεί στον μπαμπά του αλλά τρόμαζε και μόνο στην ιδέα. Έτσι σαν κοιμήθηκαν όλοι άνοιξε την κρυψώνα του και το …κίτρινο πλημμύρισε το δωμάτιο. Και ξαφνικά άνοιξε η πόρτα… Ο μικρός δεν ήξερε πως να φερθεί από ντροπή και φόβο. Ο μπαμπάς του έμεινε έκπληκτος αλλά συγχρόνως σκέφτηκε κάτι πολύ δυνατό και τολμηρό. Καθησυχάζοντάς τον γιο του πρώτα και στη συνέχεια υλοποιώντας μια ιδέα μοναδική.

Μια μεγάλη αλλαγή στο σπίτι τους ήταν η αρχή μιας ακόμα πιο τεράστιας σε ολόκληρη την πολιτεία…

Κι έφυγε η λύπη κι ήρθε η χαρά, το χρώμα, η αγκαλιά,  η αυτοεκτίμηση!

Μια υπέροχη ιστορία με  έμμετρο ρυθμό του Ρόμπερτ Τρέγκονινγκ για την διαφορετικότητα, την ενθάρρυνση, την αγάπη, την τόλμη και την εμπιστοσύνη. Για την διαφορετική οπτική γωνία και την δύναμη της έκφρασης των δικών  μας απόψεων  και πεποιθήσεων.

Για όλα αυτά που δεν τολμούμε να πούμε, να διεκδικήσουμε, γιατί τα στερεότυπα και οι κανόνες μας το απαγορεύουν.

Για τα ανείπωτα που κάποια στιγμή βγαίνουν στη επιφάνεια. Για συναισθήματα που καταπιέζονται και σαν εκδηλωθούν αλλάζει ο τρόπος ζωής και η αντίληψη για παρωχημένες ιδέες.

Για το θάρρος αλλά και την ενθάρρυνση στην αποδοχή της διαφορετικότητας.

Για όλους εκείνους τους «διαφορετικούς» ανθρώπους που χρειάζονται περισσότερη αγάπη και αποδοχή. Γιατί ο κόσμος γίνεται πολύχρωμος μόνο σαν καταλάβουμε πως ο καθένας μας έχει την μοναδικότητα του, την διαφορετική του άποψη και το δικαίωμα στην χαρά.

Με την υπέροχη εικονογράφηση της Στεφ Μέρφι  που σίγουρα θα σας συνεπάρει…

Mια μικρή ώθηση, μια καλή κουβέντα, φέρνει πάντα το καλύτερο αποτέλεσμα και επιδρά ευεργετικά όχι μόνο στον εαυτό μας αλλά και στη σκέψη των άλλων…

Δείτε τις πρώτες σελίδες του βιβλίου και τις δραστηριότητες που προτείνονται από τον εκδοτικό οίκο : https://www.metaixmio.gr/el/products/%CE%BF%CF%87%CE%B9-%CE%BC%CE%BF%CE%BD%CE%BF-%CE%BC%CF%80%CE%BB%CE%B5

Και αναζητείστε το στα βιβλιοπωλεία!

Δημοσιεύτηκε στο cretalive.gr στις 22 Φεβρουαρίου 2023 :εδώ!

Το μεγάλο εργοστάσιο των λέξεων* …στα Παραμύθια του Σαββάτου!

Της Ελένης Μπετεινάκη*

Θέλετε να μάθετε τι είναι η αγάπη; Νομίζετε πως ξέρετε; Τότε τι χρώμα έχει, τι γεύση; Φοβάται, τελειώνει, χαρίζεται; Μήπως κρύβεται μέσα σε ένα τεράστιο εργοστάσιο λέξεων;

Το μεγάλο εργοστάσιο των λέξεων, Agnes de Lestrade, εικ: Valeria Docampo, εκδ. Ερευνητές

Φανταστείτε μια χώρα, παράξενη,  όπου υπάρχει ένα πολύ μεγάλο εργοστάσιο, αυτό των λέξεων το οποίο δεν σταματά την λειτουργία του ποτέ. Για να αγοράσεις τις λέξεις θα πρέπει να τις καταπιείς πρώτα κι ύστερα θα μπορείς να  τις προφέρεις. Η ποικιλία του σε γλώσσες και λέξεις είναι απέραντη. Υπάρχουν λέξεις που αξίζουν πάρα πολλά «χρήματα» κι άλλες που δεν είναι καθόλου ενδιαφέρουσες. Την Άνοιξη που είναι περίοδος εκπτώσεων μπορείς να τις βρεις σε μεγάλη προσφορά. Κι έχει πολύ πλάκα σαν τα παιδιά προσπαθούν να τις πιάσουν με τις απόχες τους όταν αυτές καμιά φορά πετούν στον αέρα.

Μια μέρα ο Φιλέας που είναι ερωτευμένος με την Κυβέλη έπιασε τρεις λέξεις. Πολύτιμες για κείνον που θέλει να τις κάνει δώρο στην αγαπημένη του. Ήθελε να της πει «Σ’ αγαπώ» αλλά τούτες οι λέξεις είναι πανάκριβες κι εκείνος δεν έχει τόσα πολλά χρήματα στον κουμπαρά του.

Στη απόχη έπεσαν οι : κεράσι, σκόνη, καρέκλα…

Κι ο Ορφέας πρέπει να βρει τρόπο μόνο με αυτές τις τρεις να εκφράσει τα συναισθήματά του. Δύσκολο να συναγωνιστεί τον πολύ «πλούσιο» Ορέστη που μπορεί να αγοράσει όσες θέλει…

Μια κατακόκκινη ιστορία αγάπης γραμμένη από την Agnes de Lestrade που ΄ναι κλεισμένη σε σιωπές, σε χαμόγελα, σε τέσσερις μόνο λέξεις που μπορεί να μην είναι οι κατάλληλες, είναι όμως ειπωμένες με ψυχή, με πάθος, με πίστη και με προσμονή.

Κι είναι οι πράξεις  κι η χημεία του έρωτα που καθορίζουν  τι είναι σημαντικό, ακριβό, πολύτιμο κι όχι η φλυαρία, η εντυπωσιακή και μακροσκελής επίδειξη του κάθε ενδιαφερόμενου.

Ένα παιχνίδι είναι τούτο το βιβλίο. Μια ιστορία γεμάτη φαντασία και αλήθειες. Λέξεις που αποκτούν ιδιαίτερο νόημα και μας κάνει πολύ πιο προσεκτικούς στην προσφώνησή τους.  Χρώμα και μαγικές εικόνες από την Valeria Docampo.

Ένα βιβλίο για τα συναισθήματα. Για την πίστη στον εαυτό μας και τις ικανότητές μας.  Για την έκφραση και τον τρόπο των  ελιγμών σαν τα εφόδια μας είναι …λίγα. Ένα βιβλίο ψυχής κι αγάπης.

Δείτε εδώ περισσότερα κι αναζητείστε το : https://www.greekbooks.gr/to-megalo-ergostasio-ton-lexeon.html

Για παιδιά από τεσσάρων χρόνων

Δημοσιέυτηκε στο Cretalive.gr στις 18 Φεβρουαρίου 2023 : Εδώ

 

Δευτέρα 13 Φεβρουαρίου 2023

Παράξενη μέρα ξημέρωσε πάλι μπαμπά, θυμάσαι;

1982, Παντοπωλείον Ιωάννης Μπετεινάκης
Της Ελένης Μπετεινάκη

Σήμερα είναι 14 του Φλεβάρη και λένε πως η μέρα είναι γιομάτη κόκκινο χρώμα και μυρωδιές κι έρωτα και χαμόγελα. 

Γιορτάζει ο έρωτας σήμερα, θυμάσαι μπαμπά;

Οι τελευταίες μας λέξεις :

 «Σ’ αγαπώ ίσαμε τον ουρανό» σου είχα πει!

«Κι εγώ…» με βραχνή φωνή απάντησες κι ύστερα η απόλυτη σιωπή…

Ένας χρόνος μπαμπά πέρασε, σαν σήμερα, κι ανέβηκα το ξημέρωμα σε εκείνο τον μικρό λόφο των Αρχανών. Οι δυο μας πάλι, κανείς άλλος. Έτσι και αλλιώς δεν επιτρέπεται να έρθει κανείς να τιμήσει την μνήμη. Όλα εκείνα τα κοσμικά κι οι τελετές τον τελευταίο χρόνο απλοποιήθηκαν κι απαγορεύτηκαν. Κι εγώ έβαλα έναν κωδικό με αριθμό για να έρθω εδώ. Δεν γινόταν να μην αφήσω έστω ένα λουλούδι στο τελευταίο σου σπίτι.

Κι ύστερα κατηφόρισα τον μεγάλο δρόμο με τα κυπαρίσσια κι έβλεπα απέναντι το χωριό μας να «κοιμάται» ακόμα. Κοίταξα τον Γιούχτα από τ αριστερά μου, τεράστιος όγκος, γκρίζος και σκοτεινός και συνέχισα το δρόμο…

Τι να σου πρωτοπώ μπαμπά. Βαριά η ψυχή μου, πολύ βαριά. Οι εξελίξεις των τελευταίων ημερών ραγδαίες και νιώθω μόνιμα έναν κόμπο στο λαιμό. Το πιο σπουδαίο απ’ όλα είναι πως η μαμά είναι καλά. Βράχος για όλους μας. Μαντέμι κι αντέχει όλα όσα γίνανε. Δεν την έφερα. Επικίνδυνο λένε…

Κατέβηκα στην πλατεία μπαμπά, θυμάσαι; Άδεια τελείως, τα καφενεία και τα μαγαζιά, ερμητικά κλειστά. Όχι μόνο γιατί σήμερα είναι Κυριακή αλλά γιατί υπάρχουν πια πολλοί περιορισμοί και φόβος.

Κι ύστερα πήρα τον δρόμο τον αμαξωτό, όπως τον έλεγες και σταμάτησα …στο μαγαζί  μας. Άλλαξε η πρόσοψη, όμως η πόρτα εκείνη που ανέβαινε στην ταράτσα ήταν η ίδια. Κι είδα τις καρέκλες παρατεταμένες στη σειρά έξω στο πεζοδρόμιο. Ο θείος ο Νίκος, ο θείος ο Γιώργος, ένας φίλος σου που ξεχνάω τώρα το παρατσούκλι του με την τραγιάσκα του κι εσύ. Στεκόσουν όρθιος  ακουμπισμένος στην πόρτα, με την ποδιά στη μέση, την υφαντή από της μάνας σου τον αργαλειό.

Έπιασα πάλι το χέρι εκείνο που μου ‘δινε τη σιγουριά όλη τη διάρκεια των παιδικών μου χρόνων. Ένιωσα πάλι το άγγιγμα της τελευταίας ώρας που μοιάζει να κρατάει ακόμα ζεστό το δικό μου. Σε τράβηξα και μπήκαμε μέσα, περάσαμε το «πράσινο» ψυγείο ξεσκονίζοντας αναμνήσεις και συναισθήματα χιλιάδες.  Κι ύστερα προχώρησα μόνη μου. Σταμάτησα στρίβοντας πίσω από το παραβάν κι αντίκρυσα το μεγάλο ξύλινο τραπέζι που χρησιμοποιούσατε σαν γραφείο και θυμήθηκα μια δουλειά που με είχες βάλει να κάνω. Ξεχωριστή θέση πάνω σε ένα χαρτόκουτο που το΄χατε ντύσει με μπλε χαρτί είχε το μαύρο τηλέφωνο. Το ακουστικό του τεράστιο μέσα στα δικά μου χέρια και προσπάθησα να θυμηθώ το νούμερο. Δεν τα κατάφερα και κύλησε γοργά ένα δάκρυ από τα μάτια μου.

Τι έπρεπε να κάνω; Να αντιγράψω από ένα κόμματι χοντρό χαρτόνι από το πακέτο των τσιγάρων του θείου Νίκου όλα τα νούμερα των τηλέφωνων στο καινούργιο τετράδιο που ήταν σαν ευρετήριο. Έπρεπε να τα γράψω στη σωστή σελίδα  και με καθαρά μεγάλα γράμματα. Πολύ δύσκολη δουλειά αλλά πρόκληση για μια μαθήτρια της Β΄τάξης  δημοτικού κι έπρεπε να τα καταφέρω. Πολλά τα ονόματα, πολλοί κι οι αριθμοί. Κι ύστερα θα άνοιγα το μεγάλο συρτάρι του γραφείου και εκεί μέσα σε νάιλον διαφανή σακουλάκια θα φύλασσα όλα τα μικρά κέρματα. Δεκάρες, κοσάρες και πενηνταράκια γράφοντας το σωστό ποσό σε ένα μικρό χαρτάκι για το κάθε σακουλάκι. ( Κάτι σαν …Γλώσσα και Μαθηματικά σε πρακτική εξάσκηση). Αργά το απόγευμα τέλειωσα, είχα χάσει όλο το παιχνίδι στο διπλανό χάλασμα μα δεν με ένοιαζε.  Περίμενα το δώρο μου για όλα  αυτά τα σπουδαία που είχα κάνει. Και τότε με εκείνο το ζεστό σου χαμόγελο και σκουπίζοντας τα χέρια σου στην ποδιά μου δώσες ένα μεγάλο σακουλάκι με γαριδάκια Μπόζο από εκείνα που είχαν μέσα τους τους πλαστικούς ήρωες που μάζευα. Έτρεξα να καθίσω στο κατώφλι να δω πόσο τυχερή ήμουν. 

Μου είχε τύχει ο Σκρουτζ, από τις πιο σπάνιες φιγούρες  και την επόμενη μέρα στο σχολείο όλοι θα μου λέγαν πόσο πολύ θα ήθελαν κι αυτοί να τον είχαν. Κι όπως έτρωγα τα πορτοκαλί γαριδάκια μου χάζευα την κίνηση και τα μαγαζιά απέναντι. Ο φούρνος-ζαχαροπλαστείο του κυρ Ηλία, το στεγνοκαθαριστήριο του κυρ Μανόλη, το παπουτσίδικο της Μαρίας και πιο πάνω το τενεκετζίδικο και το βιβλιοπωλείο του «Μπουνή». Δίπλα μας ο κυρ Λευτέρης με τα λευκά είδη και από την άλλη μεριά το συμβολαιογραφείο του κυρ Γιάννη και το ηλεκτρολογικό μαγαζί του Τσαπίνου.

Ανοιγόκλεισα τα μάτια μου από τα δυνατά φώτα ενός αυτοκίνητου που σχεδόν με τύφλωσε και σαν πέρασε απλώθηκε παντού σκοτάδι. Έρημος ο δρόμος, τα μαγαζιά πουθενά…

Έψαξα να σε βρω μπαμπά… Σε είδα στην στροφή του δρόμου. Τα καταγάλανα μάτια σου και το ζεστό χαμόγελο που φώτιζαν μοναδικά το πρόσωπό σου. Χανόσουν , απομακρυνόσουν και ασυναίσθητα χάιδεψα το χέρι μου, να θυμηθώ εκείνο το τελευταίο άγγιγμα…


Κοίταξα ξανά την μεγάλη ξύλινη πόρτα…

Θυμάσαι μπαμπά; https://zhtunteanagnostes.blogspot.com/2020/02/blog-post.html

Ο Γιάννης Μπετεινάκης πέθανε στις 14 Φεβρουαρίου 2020, πλήρης ημερών και εμπειριών. Μια γενιά ανθρώπων που περάσανε πολλά νομίζω πως χάθηκε με το φευγιό του. Ήταν ο πατέρας μου, ο δικός μου μπαμπάς, ο μεγάλος μου πρώτος έρωτας κι ο πολύτιμός μου!

Ένας χρόνος πέρασε κιόλας, ένας χρόνος!


Δημοσιεύτηκε στο Cretalive. gr στις 14 Φεβρουαρίου 2021 :Εδώ!

Δευτέρα 6 Φεβρουαρίου 2023

Η Λίζι και το σύννεφο… στα Παραμύθια του Σαββάτου!

Της Ελένης Μπετεινάκη

Τα Σάββατα η Λίζι πηγαίνει βόλτα με τους γονείς της στο πάρκο. Όμορφος τόπος με κιόσκια, παιχνίδια, κουκλοπαίχτες  και τεράστια δέντρα. Η Λίζι τούτη τη φορά έτρεξε να βρει τον μικροπωλητή που πουλούσε σύννεφα. Όμορφα ήταν στα μάτια της και με πολλά σχήματα κι ας μην είχαν χρώμα. Έδωσε λίγα κέρματα και πήρε ένα απλό, συνηθισμένο σύννεφο και του έδωσε το όνομα  Μάϊλο. ‘Ύστερα ακολουθήσε πιστά τις οδηγίες φροντίδας του.

Το πότιζε καθημερινά, λίγο. Έβαλε ένα μικρό κουβά κάτω του να μην στάζει και  μεταμορφωνόταν σε καταιγίδα από τη στεναχώρια ή τον θυμό του.

Μα κι ο Μάϊλο έκανε πράγματα για να ανταποδώσει την αγάπη του στη Λίζι. Πότιζε τα λουλούδια κι εκείνη ήταν πολύ χαρούμενη.

Καθημερινά η ζωή είχε ένα ενδιαφέρον με βόλτες με το σύννεφο στη λιακάδα μεν αλλά με περισσότερη χαρά όταν οι μέρες ήταν βροχερές. Ο καιρός περνούσε κι  ο Μάιλο μεγάλωνε…και μεγάλωνε… ώσπου έγινε τεράστιος!

Κι ένα βράδυ το σύννεφο «έκλαψε» πολύ κι έγιναν όλα μούσκεμα κι η Λίζι δεν ήξερε τι να κάνει. Και θυμήθηκε πως είχε ξεχάσει να την πιο σημαντική οδηγία.

«Μην περιορίζετε το σύννεφο σας κι αφήστε το να πετάξει όταν μεγαλώσει … ελεύθερο!»

Ένα υπέροχο βιβλίο από τους πολυαγαπημένους αδελφούς Φαν γεμάτο συναισθήματα, εικόνες και «οδηγίες» ενηλικίωσης.

Ένα σύννεφο που μεγαλώνει σαν κατοικίδιο. Μια αλληγορική ιστορία με κείμενο λιτό αλλά απόλυτα κατανοητό για τα στάδια και την μετάβαση από την παιδική στην ενήλικη ζωή.

Η φροντίδα  που χρειάζεται να μεγαλώσει ένας άνθρωπος, ένα ζώο , μια ιδέα – όνειρο και η αγάπη, μέχρι την στιγμή που ωριμάζουν όλα. Τότε πια κατακτούνται οι ελευθερίες και οι γονείς το μόνο που πρέπει να κάνουν είναι να …αφήσουν  το σχοινί. Να δώσουν όλα εκείνα τα εφόδια που θα βοηθούσαν τον νέο άνθρωπο (στην ιστορία το σύννεφο) να ακολουθήσει τα δικά του θέλω και όνειρα.

Συναισθήματα, σκέψεις και μεγάλες αποφάσεις που όμως είναι για καλό. Τα όρια των γονιών, οι επιθυμίες των παιδιών, η κατανόηση και το δυνάμωμα της αυτοπεποίθησης και της διαδικασίας για εύκολη μετάβαση στην ωριμότητα – ενηλικίωση.

Η εικονογράφηση από τους ίδιους τους αδελφούς Φαν εξίσου εκπληκτική με επιλογή απαλών χρωμάτων και με διαβάθμιση ανάλογα με το συναίσθημα και την κατάσταση που περιγράφουν.

Ένα βιβλίο πολύ συγκινητικό, τρυφερό, αληθινό που ίσως θα έπρεπε να διαβάσουν όλες οι μαμάδες και στη συνέχεια να το πουν και στα παιδιά τους.

Το βιβλίο διαβάζεται ακόμα και σε πολύ μικρά παιδιά, του νηπιαγωγείου και οι δραστηριότητες που μπορούν να προκύψουν είναι πάρα πολλές:

Ενδεικτικά σας παρουσιάζουμε τις δικές μας :

·         Συζητάμε για τα κατοικίδιά μας

·         Τι υπάρχει στο πάρκο της γειτονιάς μας.

·         Τι παράξενο «πράγμα» θα διαλέγαμε σαν φίλο ή κατοικίδιο;

·         

     


Φτιάχνουμε σύννεφα από χαρτί, βαμβάκι, μεταξόχαρτα, εφημερίδες και τα σειριοθετούμε σε μεγέθη.

·         Φτιάχνουμε ένα κολλάζ με σύννεφα και δρόμους της γειτονιάς μας.

·         Μιλάμε για συναισθήματα : Αγάπη, φροντίδα, χωρισμός, απώλεια

·         Ζωγραφίζουμε  ένα σύννεφο και μέσα του το δικό μας όνειρο – επιθυμία.

Δείτε εδώ τι πρώτες σελίδες και εκτυπώστε τις δραστηριότητες 

που προτείνονται από τον εκδοτικό οίκο. :   https://www.metaixmio.gr/el/products/%CE%B7-%CE%BB%CE%B9%CE%B6%CE%B9-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%84%CE%BF-%CF%83%CF%85%CE%BD%CE%BD%CE%B5%CF%86%CE%BF

 Δημοσιεύτηκε στο cretalive.gr στις  4 Φεβρουαρίου 2023 :εδώ!