Είκοσι χρόνια, γιαγιά Ελένη, είκοσι!

 

Η γιαγιά Ελένη ….

Η αγαπημένη μου γιαγιά Ελένη….

Συναπαντήματα που λέμε εμείς στην Κρήτη έχουμε τούτες οι μέρες. Ισως για αυτό θυμάμαι τόσο πολύ τα περασμένα...

Είκοσι χρόνια συμπληρώνονται σήμερα 14 τ΄Απρίλη.

Ήρθα χθες βράδυ από την μαγική της αυλή και ένιωσα σαν να ήταν ακόμα εκεί...

Πως καθόταν σε εκείνη την πολυθρόνα της κι είχε το πουγκί με τα κουβάρια της πάνω στην ποδιά της. Το ένα δάκτυλο σηκωμένο για την κλωστή και με αλλα δυο να βουτά ασταμάτητα το βελονάκι, να πλέκει και να φτιάχνει μέτρα ολόκληρα με «τραντέδες». 

Τα κόκκινα γεράνια, τα σκυλάκια, οι πιπερίτσες και τα «δάκρυα» σαν να ζωντανέψανε και πάλι στις γλάστρες. Αλλά τα πιο αγαπημένα της ήταν τα γαρούφαλλα που μοσχομύριζε ο τόπος μόλις βασίλευε ο ήλιος. Γλυκό πελτέ που το φτιάχνε στα μεγάλα αλουμινένια ταψιά, σα να σηκώθηκε να μου βάλει στο κρυστάλλινο μικρό πιατάκι της μάνας της, της προγιαγιάς μου της Χρυσάνθης. Κι ένα ποτήρι «κρυγιό» νερό από το βρυσάκι που κρεμόταν πάνω από τον νεροχύτη τον πέτρινο. Κι ύστερα με κέρασε εκείνο το χαμόγελο που τα σαν να μου ΄κανε νόημα να ανέβουμε στην μοναδική κι ανεπανάληπτη «Απάνω κουζίνα» της, να στήσει τηγάνι για εκείνες τις λεμονάτες τηγανητές πατάτες που έχω να γευτώ κοντά είκοσι χρόνια…

Κι όση ώρα κρατούσε την κουτάλα κι ανακάτευε λίγο πριν κοκκινήσουν να σκαρφίζεται ιστορίες για να πει. Στον καλό καναπέ καθόμασταν, τον είχε μόνο για τις σκόλες και αν ερχότανε καμμιά «ξένη» γυναίκα κι εγώ περίμενα, μετά από τέτοια τιμή, να ξεκινήσουμε τα παραμύθια. Αληθινές ιστορίες μου λέγε συχνά, από τα χρόνια τα δύσκολα, για τον παππού το Γρηγόρη, τον μεγάλο της έρωτα! Κοιτούσε την φωτογραφία του κι όλο δάκρυζε …

Κι εγώ  είχα καρφωμένα τα μάτια του στα απέναντι ντουλάπια τα τεράστια που σαν τα άνοιγες έβλεπες το παλιό της τζάκι. Εκεί μέσα είχαν γεννηθεί όλα μου τα καλικαντζαράκια που αργότερα τα έβαλα στα δικά μου παραμύθια και που για χρόνια πίστευα πως εκεί και μόνο εκεί κρύβονταν κάθε χρόνο  μέχρι να έρθουν τα επόμενα Χριστούγεννα…

Σήμερα τις θύμισες τις είχε σκεπάσει πιο πολύ απ’ όλα η μυρωδιά από τις βρούβες της που βράζανε στο μεγάλο τσουκάλι και ΄φτανε το «άρωμα» τους ίσαμε το Σχολείο και του κυρ Μπάμπη το καφενείο. Σαν να την είδα ολοζώντανη με ένα βαθύ πιάτο στο ένα της χέρι, γεμάτο χορταρικά να κατευθύνεται στο σπίτι μας :«-Για τη μυρωδιά!», όπως έλεγε…

Στην «Απάνω Κουζίνα» της γιαγιάς σήμερα είναι το εργαστήριο του Κωστή, του εγγονιού της.

Ίσως για αυτό λατρεύω αυτόν τον χώρο…

Ίσως κάπου εκεί να τη συναντά η ψυχή μου και γι αυτό γαληνεύω κάθε φορά που περνώ το κατώφλι του εργαστηρίου...

Ανέβηκα με τα πόδια στην Αγορά, την παλιά των Αρχανών...Από το σοκάκι, δίπλα στο Ζελίτα του Γρηγόρη μας, να ξαναδώ τον τοίχο που φτιάξε το πορτραίτο της ο Κωστής μας, πριν τέσσερα χρόνια...

Να ξαναδώ την αρχοντιά, την φινέτσα, την δική μου γιαγιά χρωματιστή, χαρούμενη και αγέρωχη να με κοιτά στα μάτια.

Ξέρεις γιαγιά, το τελευταίο μου βιβλίο η Αγαπώ, το ξωτικό της Αγάπης, είναι αφιερωμένο στην μαμά μου, την κόρη σου, και σένα :

{Στη γιαγια Ελένη, που ήταν δυο φορές μαμά μου και μου έμαθε να αγαπώ όλα τα ζωντανά, τα ξωτικά, τις νεράιδες και τα παραμύθια.}

Είκοσι χρόνια, γιαγιά Ελένη, είκοσι!

 

 

 

Μια Μεγαλοβδομάδα, μια φορά κι έναν καιρό!

Της Ελένης Μπετεινάκη

Σε ένα κομμάτι χασαπόχαρτο ήταν γραμμένο με ανορθόγραφες  λέξεις όλο το πρόγραμμα.

Μεγάλη Δευτέρα ασπρίζαμε τα πεζοδρόμια και τις γλάστρες. Όλοι στο πόδι από το χάραμα. Ένας μεγάλος κουβάς με  ασβέστη και ταβανόβουρτσες, μικρότερα πινέλα για μας τα παιδιά, και στην αυλή γινόταν ο χαμός. Βάφαμε τις ντενέκες  από φέτα που ΄χε φυτέψει τα γεράνια της με ροζ, γαλάζιο και κόκκινο χρώμα. Να ζωντανέψει η αυλή…  Και το βράδυ σαν τελειώναμε, κατάκοποι  όλοι καθόμασταν στην γωνιά της Κάτω κουζίνας, σαν τα κλωσόπουλα γύρω της, και μας διάβαζε  το πολύτιμο χαρτί της και μοίραζε τις δουλειές για τις επόμενες μέρες. Χόρτα φρέσκα που έβραζαν μύριζε ο αέρας , που μπερδευόταν με τους λεμονανθούς και τούτο το παράξενο άρωμα με συντροφεύει  ίσαμε σήμερα …

Μεγάλη Τρίτη ήταν η σειρά για τα τσουρεκάκια. Ο φούρνος άναβε από το ξημέρωμα, ξύλα, λαμαρίνες και μυρωδιά βουτύρου, από τον καλό, να μην ξεχνιόμαστε …παντού. Πρώτα της θείας  της Αγλαΐας με πλεξούδες όλα για να ΄χουν τη σωστή εμφάνιση στο τρατάρισμα. Ύστερα της Μαρίκας, της Βαγγελιώς,της Ριρίκας και στο τέλος τα δικά μας, της μάνας μου, γιατί ήταν η μοναχοκόρη της. Μια παλιά πόρτα ξύλινη χρησίμευε σαν σοφράς και με χιράμια, σεντόνια και κουβέρτες τα σκεπάζαμε. Εμείς κάναμε την καλλιτεχνική δουλειά … Περνούσαμε  το αυγό από πάνω τους να ροδοκοκκινίσουν σαν ψήνονταν. Και είχαν  σειρά στις μυρωδιές εκτός από τον βούτυρο που σου ΄σπαγε τη μύτη, η αμμωνία και η βανίλια σε μικρά μπουκαλάκια, που τις επόμενες μέρες  θα γινόταν τα μπιμπερό για το γάλα στην κούκλα μου, τη Ροζέτα, την μία και μοναδική μου!

Μεγάλη Τετάρτη, μέρα για τις κουλούρες, με προζύμι τις έφτιαχνε. Ώρες περιμέναμε να ανέβουν και ρίχναμε κλεφτές ματιές να δούμε αν φούσκωναν… Πως θυμάμαι εκείνα τα χέρια να δουλεύουν κιλά το αλεύρι, δύσκολο,  με σηκωμένα τα μανίκια  ίσαμε ψηλά και τα μαλλιά της μαζεμένα σε ένα δίχτυ μην πέσει καμιά τρίχα κι έχουμε κακά ξεμπερδέματα. Όλοι ήταν πάλι εκεί, θείες , ξαδέλφια, ανίψια και  περιμέναμε πως και πως την δική μας την Κουκουναρά. Έβαφε αυγά με παντζάρια, μόνο για τούτα τα ψωμιά και τα υπόλοιπα τα άφηνε για την επόμενη μέρα που ΄χαν την τιμητική τους. Θυμάμαι μια κότα που όλο μπερδευόταν στα πόδια μας, κακαρίζοντας και ψάχνοντας κομματάκια  από τη ζύμη που έπεφτε. Μια φορά την τάισα όσα φύλλα από  τα παντζάρια έμειναν και στο νερό της έβαλα το ζωμό από το τσουκάλι, λίγο όσο μπορούσα να ξεκλέψω  χωρίς να με δουν. Πίστευα πως έτσι θα γεννούσε κόκκινα τα αυγά την άλλη μέρα και δεν θα παιδευόμασταν με το βάψιμο…

Όμως ποτέ δεν συνέβη αυτό κι έτσι την Μεγάλη Πέμπτη, μέρα της Σταύρωσης, έπρεπε να μαζέψουμε φυλλαράκια από μαϊντανό, σέλινο κι αρμπαρόριζα και τα σχισμένα καλσόν της μαμάς για τα αυγά με τις παράξενες αποτυπώσεις. Το βράδυ παγαίναμε όλοι να ακούσουμε  τα δώδεκα ευαγγέλια και να συντροφεύσουμε την πομπή που κατέβαζε όλα τα ιερά, ακόμα και την Ανάσταση από τον  Άγιο Νικόλαο στην Παναγία, τη γειτονική εκκλησιά κι έτσι οριστικά πια τέλειωνε ο χειμώνας με τούτο το τελετουργικό κι έμπαινε η Άνοιξη και το Καλοκαιράκι.

Την Μεγάλη Παρασκευή αμέσως μετά το στόλισμα του επιταφίου, ξεκινούσαμε να  φτιάχνουμε καλιτσούνια, ίσαμε  αργά το απόγευμα, λίγο πριν την  ώρα που ακουγόταν το «Ω γλυκύ μου Έαρ». Πως τα κατάφερνε και τελείωνε πάντα την σωστή ώρα, ποτέ δεν καταλάβα… Στολιζόταν κι έτρεχε να προλάβει το στασίδι της στην εκκλησιά, να μην χάσει το θρήνο, να θυμηθεί κι εκείνη τα δικά της…

Και το Μεγάλο Σάββατο από νωρίς μας φίλευε τα γλυκίσματα, κρυφά από τη μαμά. Εκείνη μας νήστευε, όμως η γιαγιά ήθελε να ξέρει αν πετύχανε όλα της τα καλούδια και δεν λογάριαζε κανέναν. Αμέσως μετά την πρώτη Ανάσταση. Εκεί γύρω στις 10.00 το πρωί…

Την Κυριακή του Πάσχα ο μεγάλος φούρνος της «Απάνω Κουζίνας» άναβε το ξημέρωμα. Γαρδούμια τυλιγμένα και αρνί γάλακτος με τις τεράστιες κυδωνάτες πατάτες ήταν η σπεσιαλιτέ της μέρας. Κι ήταν η μόνη φορά που καταδεχότανε να φάει μαζί μας, στο μεγάλο σαλόνι υπό τον όρο όλα να εχουν τελειώσει πριν τις τέσσερις το μεσημέρι γιατί η δεύτερη Ανάσταση στο προαύλιο της Παναγίας μας ήταν υποχρεωτική για όλους. Εκεί για πρώτη φορά φορούσαμε τα καινούργια ρούχα και τα πέδιλα κι έτσι ξεκινούσε η «σωστή» εποχή, όπως έλεγε. Στην καλή της τσάντα έκρυβε πάντα δυο αυγά, δυο τσουρέκια και καλιτσούνια να τα φάμε μόλις πει ο παπάς ξανά το «Χριστός Ανέστη»! 

Στην «Απάνω Κουζίνα» της γιαγιάς σήμερα είναι το εργαστήριο του Κωστή, του εγγονιού της.

Ίσως για αυτό λατρεύω αυτόν τον χώρο…

Ίσως κάπου εκεί να τη συναντά η ψυχή μου..

(Στην Γιαγιά μου, την Ελένη, που ΄φύγε κάποτε πριν είκοσι χρόνια κι ήταν Πάσχα!)

 

ΠΗΓΗ:

Λόγια του Αέρα, Ελένη Μπετεινάκη, υπό έκδοση

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ στις 19 Απριλίου 2022 :https://www.patris.gr

Μάης ήρθε… μαγικός και πολύχρωμος!

Της Ελένης Μπετεινάκη

«Την τελευταία μέρα του Απρίλη μια μεγάλη αναστάτωση επικρατούσε στην αυλή της γιαγιάς. Από το ξημέρωμα φύτευε λουλούδια, βότανα  και πιο πολύ βασιλικούς. Βιαζότανε να γεμίσει τις γλάστρες κι ύστερα να τις μπογιατίσει να΄ναι όλα έτοιμα πριν βασιλέψει ο ήλιος το απόγευμα. Από την άλλη μέρα, την Πρωτομαγιά,  δεν ακουμπούσε κανένα φυτό, μόνο τους μιλούσε, όλη την ώρα, τα κανάκευε ,να μεγαλώσουν, να της ομορφύνουν την αυλή. 

Μια φορά θυμάμαι Κυριακή θα΄ταν,  κι η ίδια ιεροτελεστία, όπως κάθε χρόνο, 30 τ΄ Απρίλη,  είχε βάλει τη λειτουργία στο ραδιόφωνο  στη διαπασών… Όλη η γειτονιά άκουγε. Και σαν τόλμησα να ρωτήσω, να πω να το χαμηλώσουμε λιγάκι, εκείνη αποστομωτικά μου απάντησε πως … «Άστα να λειτουργηθούνε, να δυναμώσουνε, να χουνε την ευκή του παπά». Παράξενο μου φάνηκε αλλά τι να πω, γιαγιά ήταν  αυτή, αρχηγός όλων μας και όπως έλεγε η μαμά, εκείνη ήξερε τα πάντα. Η σοφή λοιπόν γιαγιά έφτιαχνε με ιδιαίτερη τέχνη τις γλάστρες της. Τα βασιλικά που θα πήγαινε στην Παναγιά, την γειτονόπουλα εκκλησιά μας, τα βαζε στις «καλές» γλάστρες, τις ακριβές, για να τηρήσει το έθιμο τον 15αυγουστο, που ήθελε την πιο περιποιημένη γλάστρα να΄ναι εκείνη της καλύτερης νοικοκυράς. Πόσες φορές μας είχε πει, ποτέ, ποτέ να μην φυτεύουμε τίποτα τον Μάη γιατί ήταν γρουσουζιά και θα μαραινόταν αμέσως. Το κράτησα  τούτο το  έθιμο, τη συνήθεια της και χθες βράδυ έφτιαξα κι εγώ τους δικούς μου βασιλικούς, να τους βρει το απόι του πρωινού  κι  ο Μάης στην γλάστρα την καλή, την πιο καλή, μόνο που δεν είχα ασβέστη να της βάλω και την άφησα άβαφτη με την υπόσχεση του χρόνου να τη στολίσω σωστά, όπως μού ορμήνευε…

Κι ύστερα σαν τέλειωνε η μέρα κι ερχόταν με όλα  τα χρώματα του δειλινού ζωγραφισμένα στο φουστάνι της η νύχτα, ξεκινούσαν οι πιο τρομακτικές και μαγικές ιστορίες της φαντασίας της γιαγιάς… Μας έλεγε πως τούτη την τελευταία βραδιά του Απρίλη οι μάγισσες τριγυρνούσαν πάνω στα βουνά και βάζανε νέα ξόρκια και μαγικά σε μέρη που μόνο εκείνες ξέρανε κι αλίμονο αν τις συναντούσε κανείς το ξημέρωμα. Μάγευαν μόνιμα όποιον έκλεινε το διάβα τους... Εγώ, πάλι για πολλά χρόνια πίστευα πως κι η γιαγιά Ελένη ήξερε που βρίσκονταν όλα εκείνα γιατί όλα της τα φαγητά, τα καλούδια, τα κεντίδια είχαν κάτι ξεχωριστό από τους άλλους κι άρα σίγουρα κάποιο από εκείνα τα ξόρκια θα ΄χε βρει και θα τη βοηθούσε.

Αργά πια και σαν μαγεμένοι τρέχαμε στα κρεββάτια μας γιατί την άλλη μέρα έπρεπε να σηκωθούμε πριν ακόμα χαράξει…Μόλις ο ήλιος ανέβαινε ένα καντάρι έπρεπε να φύγουμε για τα χωράφια.. Την πολλή δουλειά την είχαμε κάμει από την προηγούμενη μέρα. Τα κλήματα είχαν πλεχτεί σε έναν  πελώριο κύκλο τυλιγμένο με εφημερίδες και δεμένο με σπάγκο καλά, να μην ξεφεύγει τίποτα.

Μάς έδινε η μάνα δυο τρεις βελόνες σακοράφες να μην τσιμπιόμαστε, κλωστή χονδρή και μια λεπτή ζακέτα για την πρωινή δροσιά του κάμπου και η αναζήτηση ξεκινούσε. Κι όπως κατεβαίναμε, τρέχοντας, μύριζε όλος ο τόπος εκείνη την πικρή μυρωδιά της μαργαρίτας και ψάχναμε και μαζεύαμε  μόνο  αυτές που δεν τις είχανε τρυγήσει  οι μέλισσες, κι ήταν το χρώμα τους έντονο κίτρινο. Τις κόβαμε στην άκρη άκρη του κοτσανιού και τις περνάγαμε με την βελόνα μέσα στην κλωστή, φτιάχνοντας μακριές γιρλάντες – κολαϊνες – τις λέγαμε στο χωριό. Κι άρχιζαν οι αγώνες μεταξύ μας, ποιος θα μαζέψει τις πιο πολλές, τις πιο μεγάλες, ποιος θα φτιάξει πιο γρήγορα την γιρλάντα του και ποιο στεφάνι θα είναι το πιο όμορφο. Ο κάμπος είχε γεμίσει χρώμα. Μαργαρίτες, μαχαιρίδες και παπαρούνες παντού. Άραγε  να έφταιγε ό ήλιος ή η δική  μου μόνο φαντασία…Νόμιζα πως εκεί κάτω στην άκρη του κάμπου, ήταν  μια γυναίκα με ξέπλεκα μακριά μαλλιά. Το φόρεμα της ολόλευκο κι ανέμιζε με το φύσημα του αέρα όπως και τα μαλλιά της. Κάθε φορά, κάθε χρόνο την συναντούσαμε εκεί,  και την άλλη στιγμή χάνονταν κι έτρεχα με όση δύναμη είχαν τα μικρά, κοριτσίστικα πόδια μου να προλάβω, να δω από κοντά τούτη τη μορφή. Το μόνο που έβρισκα, σαν έφτανα ήταν, μικρές κατακόκκινες παπαρούνες  και χόρτα παραμερισμένα που έδειχναν το πέρασμα ανθρώπου ή μήπως εκείνης της νεραΐδας του κάμπου, που μέχρι και τα χρόνια της εφηβείας μου,  νόμιζα πως υπήρχε στ΄ αλήθεια. Κι έμοιαζε με την  ίδια την Άνοιξη που  έρχονταν κάθε χρόνο, την πρώτη μέρα του Μαγιού,  κι εξαφανιζόταν με το πρώτο φύσημα…

Όπως κι οι αναμνήσεις, οι εικόνες, τα λόγια του χθες που ευτυχώς ζουν μέσα μας ακόμα και κάτι τέτοιες στιγμές βγαίνουν στην επιφάνεια και …μοιράζονται!»

Σήμερα,  τα πράγματα έχουνε λίγο αλλάξει. Μόνο μια συνήθεια  παρέμεινε αναλλοίωτη στο χρόνο. Το στεφάνι του Μάη  και ας είναι αγορασμένο  από το ανθοπωλείο της γειτονιάς κι όχι από τις πρώτες κληματόβεργες του αμπελιού, του τότε. 

Για τα παρατηρήματα, τα έθιμα, τα όμορφα που γεμίζουν το καλαντάρι και τις μέρες του Μαΐου σας τα΄χω γράψει πολλές φορές αλλά σαν θέλετε να θυμηθούμε τι συνηθιζόταν κάποτε θα τα διαβάσουμε εδώ : https://zhtunteanagnostes.blogspot.com/2018/04/blog-post_30.html

Και πάμε όλοι να  σιγοτραγουδήσουμε εκείνο το παραδοσιακό τραγούδι, το must των δικών μας χρόνων:

Ο Μάιος μας έφτασε, εμπρός βήμα ταχύ

να τον προϋπαντήσουμε παιδιά στην εξοχή!

 

Καλό και μυρωδάτο μήνα!

 Πατρίδα λένε πως είναι όπου βρίσκεται η ψυχή!

Σε άλλες πατρίδες απόψε...

Σε άλλους ουρανούς...

Ωστοσο οι θύμησες παντού παραμένουν ζωντανές!

Και κάπως έτσι μας αποχαιρετά ο Απρίλης

 

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Τρίτης Ηλικίας....

Για τον παππού και τη γιαγιά…

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα για την Τρίτη Ηλικία!

Της Ελένης Μπετεινάκη*

1^η Οκτωβρίου κι έχει καθιερωθεί κάθε χρόνο να γιορτάζουν οι ηλικιωμένοι άνθρωποι. Η ημερομηνία αυτή υιοθετήθηκε από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ το 1990 κι από τότε η μέρα αυτή γιορτάζεται ανελλιπώς, τουλάχιστον στα σχολεία. Ονομάζεται χαρακτηριστικά «Ημέρα Ηλικιωμένων» ή «Παγκόσμια Ημέρα για την Τρίτη Ηλικία».

Ένα μικρό αφιέρωμα στους αγαπημένους όλων μας 

 παππού και γιαγιά μέσα από παιδικά βιβλία δείχνει την αγάπη, την φροντίδα, την έννοια, τη στοργή και την πολυτιμότητα αυτών των ανθρώπων.

Η γιαγιά Τερματοφύλακας, Σοφία Μαντουβάλου, εικ :Δέσποινα Καραπάνου, εκδ. Μεταίχμιο

"Ήταν μια φορά κι έναν καιρό μια γιαγιά ή μάλλον μια σούπερ γιαγιά και ένας εγγονός επίσης πολύ σούπερ. Οι δυο τους είχανε μια σχέση ζηλευτή γεμάτη απίθανες ιδέες, στιγμές και  κόλπα παράξενα. Η γιαγιά σε ρόλο μαθητή και ο εγγονός προπονητής της  στο ποδόσφαιρο. Τα ευτράπελα ατέλειωτα, τα ατυχήματα επίσης και οι παράξενες εμφανίσεις της γιαγιάς άκρως ξεκαρδιστικές. Συνομωσίες μεταξύ κατεργαραίων για να μην καταλάβει τίποτα η σούπερ μαμά που όταν φωνάζει της αφαιρείται ο τίτλος …σούπερ, και ακριβώς το ίδιο συμβαίνει και με τον μπαμπά ή την αδελφή. Αν θέλετε κι εσείς να μάθετε τι φοβερό συμβαίνει σε αυτήν την ιστορία ή πως να φτιάξετε οδοντόπαστα για ελέφαντες και γλυκό από φύλλα τριαντάφυλλου τότε πρέπει οπωσδήποτε να τη διαβάσετε. Αν πάλι θέλετε να γνωρίσετε έναν εκκολαπτόμενο συγγραφέα παραμυθιών και μια γιαγιά συγγραφέα από τις πιο σούπερ που υπάρχουν πάλι πρέπει να αναζητήσετε τούτη την ιστορία. Το σίγουρο είναι πως τα δικά μας γκολ θα είναι απανωτά σε γέλιο και καρφώματα αγάπης και στη δική σας καρδιά." Δείτε εδώ όλο το κείμενο!

Ο δικός μου παππούς, Μάκης Τσίτας, εικ: Λίλα Καλογερή, εκδ. Πατάκης

Ο δικός μου ο παππούς είναι ξεχωριστός. Και είναι βέβαια ο καλύτερος! Το ξέρω κι εγώ, αλλά το ξέρουν και όλοι οι άλλοι. Μαζί του όλα είναι ωραία και συναρπαστικά!

Ένα βιβλίο πολύ τρυφερό για τους « δυο φορές μπαμπάδες» της ζωής μας. Με μικρό αφαιρετικό κείμενο, που όμως τα λέει όλα και με εκπληκτική εικονογράφηση από την Λίλα Καλογερή που συμπληρώνει όσα δεν λέγονται με λόγια.

Για παιδιά από 4 χρόνων…

Η Γιαγιά ξεχνάει, Paul Russell & Nicky Jonston, εκδ. Ερευνητές

Η γιαγιά είναι λίγο παραπάνω ξεχασιάρα απ’ ό,τι συνήθως.

Δεν θυμάται ότι η οικογένεια μαζεύεται κάθε Κυριακή για φαγητό ή ότι παλιά συνήθιζε να πηγαίνει στην παραλία με το γαλάζιο της αυτοκίνητο.

Ξεχνάει πώς παίζονται τα παιχνίδια μας και συχνά κρύβει τα κλειδιά του μπαμπά. Δεν πειράζει όμως! Εμείς θα φτιάξουμε καινούριες αναμνήσεις για τη γιαγιά!

Μια αισιόδοξη ιστορία για μια οικογένεια δεμένη με τόση αγάπη, που δεν αφήνει τίποτα να ξεχαστεί.

https://www.greekbooks.gr

Μεγαλώνω τη γιαγιά μου, Βαγγέλης Ηλιόπουλος, εικ: Κάτια Βαρβάκη, εκδ. Παιδική Νομική Βιβλιοθήκη

«Δεν μπορώ. Αφού ξέρεις, μεγαλώνω το παιδί.» Μια φράση που όλοι κάπου, κάποια στιγμή την έχουμε ακούσει σε κάποιο ελληνικό σπίτι, αν όχι στο δικό μας. Εκείνες  οι μαγικές γιαγιάδες που κάνουν τα πάντα γιατί οι γονείς, τα παιδιά τους,  δουλεύουν. Οι γιαγιάδες που δεν χαλούν χατίρι, που δεν παραπονιούνται σχεδόν ποτέ, που αγωνιούν διπλά, που θυσιάζονται για τα πάντα. Οι γιαγιάδες και οι παππούδες των παιδικών μας χρόνων, που δεν μπορεί κανένας να τους αντικαταστήσει.

Εκείνα τα πολύ τρυφερά και συχνά ρυτιδιασμένα χέρια που ήταν και είναι πάντα εκεί. Στο σπίτι, στα κάγκελα του σχολείου, στις χαρές, στις λύπες , στις αγκαλιές που δεν προλαβαίνουν οι γονείς. Οι γιαγιάδες των παραμυθιών, της περιπέτειας, εκείνου του μαγικού κόσμου της κλασσικής κάποτε λογοτεχνίας, των μοναδικών κεντημένων σελιδοδεικτών και των ατελείωτων βιβλιοπαιχνιδιών.

Κι ύστερα σαν περάσουν τα χρόνια κι αλλάξει η ζωή πάλι η γιαγιά θα παραμείνει η αγαπημένη των βιβλίων, της ψυχής και των παιδικών χρόνων. Κι όταν αρρωστήσει πολύ, οι ρόλοι θα αλλάξουν. Η γιαγιά πια δεν μπορεί πια να κάνει σχεδόν τίποτα όμως θα μπορεί το μεγάλο της …εγγόνι. Κι  εκείνο το μικρό αγόρι που μεγάλωσε θα φροντίζει πια να διαβάζει συνέχεια στη γιαγιά του, στην αρχή μεγάλα κείμενα κι όσο περνά  ο καιρός μικρότερα. Και θα της διαβάσει  και παραμύθια και ιστορίες για μικρά αλλά και μεγάλα « παιδιά»!

Γιατί κάποια στιγμή «όποιος φίλος τηλεφωνεί για να βγούμε του λέω: Δεν μπορώ. Αφού ξέρεις, μεγαλώνω τη γιαγιά».

Ένα βιβλίο που έχει εικονογραφήσει μοναδικά η Κάτια Βαρβάκη, σαν πίνακες ζωγραφικής γεμάτοι  ποίηση, ομορφιά και αισιοδοξία. Μια νέα σειρά βιβλίων από την Παιδική Νομική Βιβλιοθήκη με τίτλο : Μικρά Βήματα, Μεγάλοι δρόμοι που επιμελείται ο  Βαγγέλης Ηλιόπουλος:https://zhtunteanagnostes.blogspot.com/2016/10/blog-post_14.html

Ο γενναίος ιππότης και η Χαμογελαστή βασίλισσα, Μάκης Τσίτας, εικ :Κώστας Θεοχάρης, εκδ. Καλέντης

Ένα βιβλίο γεμάτο τρυφερότητα, αγάπη, οικογενειακές στιγμές και αλήθειες. Η γιαγιά, μια πολύ σημαντική σχέση της ζωής του κάθε ανθρώπου περιγράφεται με τόσο υπέροχο τρόπο από τον Μάκη Τσίτα, όπως ταιριάζει σε έναν τόσο ξεχωριστό άτομο. Ένα παραμύθι πλέκει ο συγγραφέας για χάρη της που δείχνει την σημαντική θέση που έχει η γιαγιά στην ψυχή ενός παιδιού.Μια ιστορία τρυφερή, αληθινή και ας μοιάζει με παραμύθι εικονογραφημένη υπέροχα και πολύ ιδιαίτερα από τον Κώστα Θεοχάρη. https://www.cretalive.gr/culture/ta-paramythia-toy-sabbatoy-28-09-2019-1058

Η μικρή πολύχρωμη γιαγιά μου, Λότη Πέτροβιτς Ανδρουτσοπούλου, εικ: Ελίζα Βαβούρη, εκδ. Κόκκινη Κλωστή Δεμένη

Η μικρή πολύχρωμη γιαγιά των παραμυθιών, των χρωμάτων, του κρυφτού, του κυνηγητού, των χατιριών, του κολάζ, των πάρτι, των ατελείωτων ωρών χαράς ,είναι η γιαγιά που ξέρουμε ή θέλουμε όλοι. Είναι ο φύλακας άγγελος των παιδιών, είναι η ίδια η ζωή και  το μεγάλο τους αποκούμπι στις ατελείωτες ώρες απουσίας των γονέων. Είναι η …δύο φορές μαμά, είναι  η σούπερ γιαγιά που δεν κουράζεται ποτέ. Είναι η γιαγιά όλων, είναι η αδυναμία όλων και για αυτήν την ιστορία, είναι η μία και μοναδική γιαγιά , η κ. Λότη της  Ίριδας, αλλά νομίζω και όλων μας! https://www.cretalive.gr/culture/ta-paramythia-toy-sabbatoy-75

Πάντα θα σ΄ αγαπώ παππού, Πηγή Γρύλλη, εικ: Μάρω Αλεξάνδρου, εκδ. Σαϊτης

Ο μικρός Νικόλας είναι πολύ δεμένος με τον παππού του. Περνούν αρκετό από τον ελεύθερο χρόνο τους μαζί, διασκεδάζουν, τραγουδούν και παίζουν μουσική. Όταν, όμως, ο παππούς αρχίζει να ξεχνά και δυσκολεύεται να θυμηθεί ως και το όνομα του εγγονού του, εκείνος θυμώνει…

Μια ιστορία για την πολύτιμη και ξεχωριστή σχέση παππού και εγγονού, για την αξία και σημασία των οικογενειακών δεσμών και για το σεβασμό στην τρίτη ηλικία, τις ανάγκες και τις ιδιαιτερότητές της. Το 2017 απέσπασε Έπαινο Ιστορίας Βραχείας Φόρμας για παιδιά 3-6 ετών, από τη Γυναικεία Λογοτεχνική Συντροφιά.

Η συγγραφέας Πηγή Γρύλλη είναι κοινωνική λειτουργός και δασκάλα. Κείμενά της έχουν διακριθεί σε πανελλήνιους λογοτεχνικούς διαγωνισμούς.

Η εικονογράφος Μάρω Αλεξάνδρου είναι αυτοδίδακτη και έχει εικονογραφήσει μέχρι σήμερα περισσότερα από 150 παιδικά βιβλία κάθε είδους.

Για παιδιά από 5 ετών. https://saiti.gr/product/panta-tha-s-agapo-pappoy?

Η γιαγιά μου και ο παππούς μου, Ράνια  Μπουμπουρή. Εκδ. Ψυχογιός

H γιαγιά μου… με περιμένει, όταν πάω να τη δω, μ’ ανοιχτή την αγκαλιά της, κι εγώ σφίγγω τα χέρια στον λαιμό της και μυρίζω τα μαλλιά της.Ο παππούς μου… δε βλέπει λέξη να διαβάσει αν δε φοράει τα γυαλιά του, αλλά αστράφτει, όταν με βλέπει, απ’ τη χαρά του.Η γιαγιά μου και ο παππούς μου… δεν είναι πλούσιοι, σπουδαίοι, διάσημοι κι αστραφτεροί, μα νιώθω τυχερή γιατί τους έχω κι εκείνοι νιώθουν εξίσου τυχεροί. https://www.psichogios.gr/site/Books/show/1003492/h-giagia-moy-kai-o-pappoys-moy

Ο παππούς ο Σούπερμαν και ένα κερασάκι, Άννα Κουππάνου, εικ: Αιμιλία Κονταίου, εκδ. Κέδρος

 Ε λοιπόν, άκουσον άκουσον! Οδηγίες χρήσεως, διαβίωσης ή κανόνες για να γίνει  κάποιος πολύ καλός παππούς. Καταπληκτική ιδέα, πρωτότυπη αλλά και δύσκολη. Υπάρχει σχολειό για παππούδες και γιαγιάδες;  Μάλλον όχι ! Και τότε πως λύνεται ο πανικός στο άκουσμα μιας αναγγελίας που κρύβει μέσα της όλη τη χαρά του κόσμου όπως αυτήν: «Μπαμπά, θα γίνεις παππούς!». Δύο φορές μπαμπάς δηλαδή κι όμως τώρα είναι που αρχίζουν τα δύσκολα, οι αμφιβολίες, οι ανασφάλειες, η άγνοια, ο φόβος, η πιο πρωτόγνωρη αγάπη. https://zhtunteanagnostes.blogspot.com/2018/08/blog-post_10.html

Παραμύθια με καρπούζι, Ιωάννα Μπαμπέτα, εικ: Ντανιέλα Σταματιάδη, εκδ. Μεταίχμιο

Παιδικές αναμνήσεις, καλοκαίρια αξέχαστα, κόκκινα σαν καρπούζι, γαλάζια σαν τη θάλασσα, χρυσαφιά σαν τα παραμύθια της γιαγιάς. Της γιαγιάς που πάντα ήξερε να περιμένει, να δροσίζει, να χαρίζει αγάπη, χαμόγελα και κόσμους φανταστικούς. Όλα αυτά συνέβαιναν τα καλοκαίρια ίσαμε την αρχή της εφηβείας. Τότε που ο Λεωνίδας δεν ήταν  πια ένα αγόρι που προκαλούσε εκνευρισμό, αλλά ιδιαίτερος φίλος. Κι η γιαγιά πια σταμάτησε να λέει  παραμύθια γιατί η πολυθρόνα με τα ξεθωριασμένα λουλούδια έμεινε άδεια. ..Η γιαγιά έφυγε για να συναντήσει  τους κόσμους των παραμυθιών, όμως η εικόνα, η ψυχή , οι ιστορίες της συνεχίζονται για πάντα. Και το καρπούζι είναι  εκεί να θυμίζει τις μυρωδιές, τα αρώματα, τις γεύσεις μιας ολόκληρης εποχής. https://www.cretalive.gr/culture/ta-paramythia-toy-sabbatoy-19-5-2018

Μέχρι τον ουρανό και πίσω, Αλεξία Βερνίκου, εικ: Σοφία Τουλιάτου, εκδ. Ίκαρος

Η Έλλη είναι ένα κοριτσάκι με ξανθά μαλλιά και γαλάζια μάτια που μεγαλώνει όπως όλα τα κορίτσια της ηλικίας της  και που αγαπάει πολύ τη γιαγιά της. Μια γιαγιά θυσία, παιχνίδι, δημιουργία, χαρά , ζωή, μυστικά  και …τα πάντα-όλα  για το μικρό της εγγονάκι. Κι όταν έμεναν  μαζί γέμιζε ο κόσμος με χρώματα, ομορφιά, γλυκούς ψίθυρους, παραμύθια και …αταξίες σαν πειρασμούς. Όπως έλεγε η μικρή Έλλη, αγαπούσε τόσο πολύ τη γιαγιά της «μέχρι τον ουρανό και πίσω και τρεις κωλοτούμπες». https://www.cretalive.gr/culture/ta-paramythia-toy-sabbatoy-78

Φιλαράκια, Μάνος Κοντολέων, εκδ. Ψυχογιός

Ένας παππούς και ο εγγονός του. Ο ένας προσφέρει την πείρα της ζωής. Ο άλλος το παιχνίδι της. Μαζί μαθαίνουν τι σημαίνει να προσφέρεις βοήθεια και αγάπη σε όσους υποφέρουν. Συμπαράσταση σε όσους πονάνε. Kαι ακόμα τη γοητεία των φανταστικών ταξιδιών, τη δύναμη των ονείρων. Και στο τέλος καταφέρνουν να αντιμετωπίσουν και τη μεγάλη απώλεια∙ απλώς την καταργούνε. Ίδια όπως όταν παίζει κανείς κρυφτό και βρίσκει αυτόν που έχασε και του φωνάζει: «Φτου ξελευτερία! Σε βλέπω!» Ένα μυθιστόρημα σε τρία κεφάλαια. Ένα παιδί που ανακαλύπτει τον κόσμο. Ένας συγγραφέας που τον μαθαίνει γράφοντας τις δικές του ιστορίες. https://www.psichogios.gr/site/Books/show/1005362/filarakia

Το δικό τους ταξίδι, Αργυρώ Πιπίνη, εικ : Μαριλένα Μελισσηνού, εκδ. Καλειδοσκόπιο

Τα χρόνια περνούν κι όλα αλλάζουν. Άνθρωποι καταστάσεις και πράγματα,. Ο Κοσμάς και η Λουκία αγαπούν πολύ τον παππού τους. Μαζί του ζουν το δικό τους παραμύθι μέχρι που κάτι αλλάζει στη συμπεριφορά του. Μεγαλώνει, γερνάει και… δεν φτάνει μόνο  αυτό. Χάνει την γιαγιά τους κι αυτό τον γεμίζει με περισσότερη θλίψη και …άνοια. Εκείνοι, θυμούνται πόσα όμορφα έχουν ζήσει μαζί του, στιγμές  και μνήμες ανεξίτηλες.  Κι όταν αυτός μεγαλώνει πολύ, « εισπράττουν» τη θλίψη, τη μοναξιά του και κάποιες φορές δεν μπορούν να την καταλάβουν.

Κι έρχεται κι εκείνη η στιγμή που ο παππούς  φεύγει από τη ζωή… Τότε όλα πάλι αλλάζουν ακόμη πιο πολύ χωρίς την φυσική του παρουσία. Βιώνουν την απώλεια αλλά και την αγάπη. Έχουν τις αναμνήσεις, τις ιστορίες και την ψυχή τους γεμάτη από αυτόν. Όπου και να  πάνε, όπου και να σταθούν υπάρχει κάτι που είναι…παππούς! https://zhtunteanagnostes.blogspot.com/2015/09/blog-post_4.html

Το τριαντάφυλλο της αγάπης, Λίτσα Ψαραύτη, εικ: Αιμιλία Κονταίου, εκδ. Ψυχογιός

Η Μαρκέλλα είναι ένα κοριτσάκι στην ηλικία των παιδιών που θα πάνε στο νηπιαγωγείο. Εχει μάθει τους αριθμούς μέχρι  το δέκα , όμως βιάζεται να μάθει   ίσαμε  το τριάντα για αν μετράει τα πέταλα του τριαντάφυλλου που είναι το αγαπημένο λουλούδι της γιαγιάς της. Της γιαγιάς που υπεραγαπά και που ξέρει να φροντίζει μοναδικά τα λουλούδια της και ιδιαίτερα τα τριαντάφυλλα στον κήπο της.

Σύντομα η μικρή Μαρκέλλα  θα βιώσει την απώλεια με το χαμό της αγαπημένης της γιαγιάς. Το μπουμπούκι που της είχε χαρίσει κι εκείνη πλέον φρόντιζε εδώ και πολύ καιρό, ένα πρωινό έχασε τα πέταλα του. Για το κοριτσάκι ήταν ένα σημάδι, πως η γιαγιά της δεν ήταν πια στη ζωή. Μαζεύοντας ατ πέταλα που σκόρπισε ο άνεμος από το ανοιχτό παράθυρο του σπιτιού της στο δρόμο  για το νηπιαγωγείο, κατάλαβε πως δεν θα ξεχνούσε ποτέ την αγαπημένη της γιαγιά… https://zhtunteanagnostes.blogspot.com/2015/09/blog-post_4.html

Το νησί του παππού, Benji Davies (Απόδοση Αντώνης Παπαθεοδούλου)εκδ. Ίκαρος

Μία περιπέτεια, όπως είναι κι η ίδια η ζωή, σε ένα νησί. Όχι  οποιοδήποτε νησί αλλά το νησί του παππού του Σίντ, τροπικό, με καταρράκτες, με καλύβες, δεντρόσπιτο και θαύματα πολλά. Ένα νησί που θα « ταξιδέψει » ο παππούς του και θα μείνει για πάντα. Και το καράβι της επιστροφής θα΄χει για καπετάνιο και μοναδικό οδηγό τον Σίντ και μόνο. Όμως ο παππούς θα είναι παντού, στην ψυχή, στην καρδιά, στην κάθε μέρα και …στη φαντασία του μικρού αγοριού. Γιατί η αγάπη δεν χάνεται ποτέ, δεν τελειώνει ακόμα κι όταν οι άνθρωποι μας φύγουν για πάντα από την πραγματική ζωή. :https://zhtunteanagnostes.blogspot.com/2016/10/blog-post.html

Το παραμύθι της μάγισσας γιαγιάς , Δημητριάδου Κική, εκδ. Λιβάνης

Τι κάνει μια γιαγιά να είναι μάγισσα; Μα τι άλλο; Αυτή η τέχνη της να επικοινωνεί με ό,τι κινείται κι αναπνέει.Αλλά και με τα άψυχα το ίδιο καλά να τα καταφέρνει...Τι κάνει μια γιαγιά να είναι μάγισσα τελικά; Μα τι άλλο;Αυτή η τέχνη της ν’ αγαπάει... http://www.livanis.gr

Η μυστική συνταγή της  Έλλης, Μαρία Παπαγιάννη, εκδ Πατάκη

Η Έλλη τρελαίνεται να φτιάχνει γλυκά με τη γιαγιά της. Μα ποιος τα τρώει όλα αυτά; αναρωτιέται. Όμως η γιαγιά της ετοιμάζει μια έκπληξη για σήμερα. Θα την πάρει μαζί της σε μία επίσκεψη. Θα φτάσουν άραγε για όλους τα ψωμάκια που έφτιαξαν; http://www.patakis.gr/viewshopproduct.aspx?id=704344

Γιαγιά στο ψυγείο, Βούλα Μάστορη, εικ: Ιρις Σαμαρτζή, εκδ Ψυχογιός

Μια μικρή θεατρική παράσταση όπως εκείνες που στήνουν καθημερινά τα παιδιά είναι και τούτη η ιστορία. Πρωταγωνιστές μια « σούπερ» γιαγιά και τα δύο της τα εγγόνια , οι γενναίοι ιππότες Λέανδρος και Φαίδων.  Μόνο που σαν την « σκοτώνουν», ανησυχούν πάρα πολύ, και τότε αρχίζουν οι έννοιες, , οι σκέψεις , τα σχέδια για να μην χάσουν ποτέ τη γιαγιά από κοντά τους.  Πρώτο πράγμα που τους έρχεται στο μυαλό είναι  να τη βάλουν σ΄ένα βάζο με νερό, όπως τα τριαντάφυλλα για να μην « ξεραθεί» ποτέ. Ύστερα σκέφτηκαν πως θα ήταν καλύτερα να την βάλουν στην μπανιέρα ώστε  να παίζουν και μαζί της. Μετά να την αλείψουν με μια κρέμα, να διατηρηθεί πολύν καιρό. Τέλος η καλύτερη λύση νομίζουν πως ήταν  αυτή του ψυγείου, αρκεί να την έπειθαν. Εκεί σίγουρα θα έμενε αμάραντη… Τότε η γιαγιά ανοίγοντας την αγκαλιά της τους εξήγησε με τα πιο απλά και γλυκά λόγια πως ζωή σημαίνει…  ολόκληρη ζωή από τη γέννηση μέχρι τα  γηρατειά. https://zhtunteanagnostes.blogspot.com/2014/10/blog-post_10.html

Ο ψεύτης Παππούς, Άλκη Ζέη, εκδ. Μεταίχμιο

Ο δεκάχρονος Αντώνης και ο παππούς του ο Μάριος περνούν όλα σχεδόν τα απογεύματα μαζί. Ο παππούς, συνταξιούχος ηθοποιός, του διηγείται πολλές και απίθανες ιστορίες από όλα όσα έχει ζήσει. Ο Αντώνης όμως δεν τον πιστεύει, γιατί τις περισσότερες φορές οι ιστορίες του φαίνονται υπερβολικές και απίστευτες. https://www.metaixmio.gr

Παιχνίδια με τον Παππού, Σοφία Τσιάμη, εικ: Θέντα Μιμηλάκη , εκδ. Ελληνοεκδοτική

Αν ήταν ο παππούς εδώ…Μια φράση που τη  ακούμε συχνά, σαν γονείς, σαν εκπαιδευτικοί, σαν άνθρωποι. Ένα πολυαγαπημένο πρόσωπο  όλων και ιδιαίτερα των μικρών παιδιών που συχνά η ζωή ακολουθώντας τον δικό της ρυθμό και τον κύκλο της, μας τον στερεί. Και τότε πώς να διαχειριστεί κάποιος την απώλεια, πώς να απαλύνει το τεράστιο κενό και τον μεγάλο πόνο μέσα στην ψυχή; Η Σοφία Τσιάμη διάλεξε ένα τρόπο από τους πιο δυνατούς και τους πιο πολύχρωμους. https://www.cretalive.gr/culture/ta-paramythia-toy-sabbatoy-55

Το μαγικό καπέλο της γιαγιάς μου, Κατερίνα Τζαβάρα,εικ: Αιμιλία Κονταίου, εκδ. Διάπλους

Όσοι είχαμε την τύχη στη ζωή μας να γνωρίσουμε γιαγιάδες που έλεγαν παραμύθια μαγικά, καταλαβαίνουμε απόλυτα την Ηρώ και την συνονόματη γιαγιά της. Μια γιαγιά διαφορετική, μια γιαγιά πολύχρωμη, γελαστή, παιχνιδιάρα και παραμυθού. Μια γιαγιά που μεταμορφώνει όλα τα πλάσματα και τα αντικείμενα αρκεί να φορέσει εκείνο  το καπέλο το μαγικό. Όλα τότε ζωντανεύουν, όλα γίνονται διαφορετικά κι ακόμα πιο πολύ όταν η Ηρώ χώνεται στην μοσχομυριστή αγκαλιά αυτής της τόσο σπουδαίας  γιαγιάς.

Τούτο το καπέλο χάνει τις ιδιότητες του σαν το φορέσει οποιοσδήποτε άλλος. Κι αυτό γιατί μόνο οι γιαγιάδες ίσως να έχουν το προνόμιο αυτό. Οι μαμάδες συχνά το ξεχνούν και μοιάζει σα να πρέπει κι άλλο να μεγαλώσουν , να μην ξεχνούν και  να δουν κι αυτές κάτω απ αυτό το καπέλο. Ακόμα κι όσες φορές η μικρή Ηρώ το φόρεσε, τίποτα θαυμαστό και αξιοπερίεργο δεν συνέβη. Γι αυτό υπάρχουν οι γιαγιάδες λοιπόν… Γιατί μόνο αυτές γνωρίζουν το μεγάλο μυστικό… https://zhtunteanagnostes.blogspot.com/2015/04/blog-post_24.html

Παππού; Κώστας Πούλος,εκδ. Μεταίχμιο

Ένα από τα πιο αγαπημένα μέλη της οικογένειας είναι ο πάππους. Εκείνος που σχεδόν πάντα το μόνο που τον νοιάζει και ασχολείται πολύ είναι τα εγγόνια του. Τούτος ο παππούς είχε αγάπη εκτός από τον εγγονό του, στον κήπο του και στους αριθμούς. Είναι εκείνος που με τεράστια υπομονή, εξηγεί, λέει αστεία, φτιάχνει απίθανους συνδυασμούς για να «διδάξει », όλα όσα ξέρει, παίζει όλα τα παιχνίδια και πιο πολύ κρυφτό και κυνηγητό. Αγαπάει πολύ την Κίκα του, ένα φυτό που αγόρασε την ημέρα που γεννήθηκε ο μικρός της ιστορίας και συγχρόνως έφυγε από τη ζωή η γιαγιά. Τούτο το φυτό το φροντίζει με αγάπη περισσή, όλες τις εποχές, ακόμα κι όταν ξεραίνεται κι ο κηπουρός εξηγεί πως δεν έχει άλλη ζωή. Μέχρι μια Κυριακή που ένα μικρό πράσινο φύλλο κάνει την εμφάνισή του κι ύστερα δύο και τρία και τόσα που φθάνουν μέχρι το …άπειρο. Κι ο χρόνος περνά, οι μήνες τρέχουν και οι αριθμοί βρίσκουν τρόπο να εξηγούνται μέσα από στιχάκια και τραγούδια. Ήρθε και ο καιρός που ο Ερρίκος πήγε στο σχολείο αλλά πάλι δεν κατάφερε να μάθει τι είναι…. http://fractalart.gr/eleni-beteinaki-fairytales/

Το Μωρό μας, ο Παππούς, Λίτσα Ψαραύτη, εικ :Ελίζα Βαβούρη, εκδ. Ψυχογιός

Ο παππούς Γεράσιμος αρχίζει να ξεχνάει. Δε θυμάται να γυρίσει σπίτι του και οι δικοί του ανησυχούν γιατί ο γιατρός είπε ότι έχει άνοια. Η πρόταση της μαμάς να τον βάλουν σε ίδρυμα εξοργίζει τον μπαμπά. Η λύση θα βρεθεί στο πρόσωπο της κυρίας Όλγας, μετανάστριας από την Ουκρανία, που ανέλαβε να φροντίζει τον παππού, να τον προσέχει και να τον βγάζει περίπατο.

Μια συγκινητική ιστορία για παππούδες που μεγαλώνουν και εγγόνια που στέκονται πλάι τους με σεβασμό και αγάπη.

https://www.psichogios.gr

Στο λαχανόκηπο με τον παππού και τη γιαγιά , Gerda Muller, εκδ Καλειδοσκόπιο

Η Σοφία είναι παιδί της πόλης, περνά όμως όλες τις διακοπές της στην εξοχή, στον παππού και στη γιαγιά, που έχουν έναν υπέροχο λαχανόκηπο με όλων των ειδών τα λαχανικά. Φέτος, μάλιστα, ο παππούς θα της δώσει εργαλεία στο μπόι της για να φυτέψει τα δικά της φυτά. Σιγά σιγά, η Σοφία θα μάθει όλα τα μυστικά της κηπουρικής και θ’ ανακαλύψει τη χαρά να παρακολουθείς τα φυτά σου να μεγαλώνουν, να προστατεύεις τα χρήσιμα ζωύφια του κήπου και, βέβαια, να απολαμβάνεις τους κόπους σου στο πιάτο!

 Επιστρέφοντας από την εξοχή, η Σοφία αποφασίζει να κάνει την κηπουρό… στο μπαλκόνι της. Ένας μικρός λαχανόκηπος γεννιέται στην πόλη… https://kaleidoscope.gr/el/books-on-nature/9789604710768-sto-laxanokipo-432.html

Που πήγε ο Παππούς, Στέλλα Μιχαηλίδου, εκδ. Παπαδόπουλος

Γιαγιά, πού πήγε ο παππούς; Ένα βιβλίο σχεδιασμένο με φροντίδα που απαντάει με τρυφερά και καθησυχαστικά λόγια σε ερωτήματα σχετικά με την απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου.

Η υπέροχη ολοζώντανη εικονογράφηση συμπληρώνει το κείμενο προσδίδοντας αισιοδοξία και ανακούφιση. https://www.epbooks.gr/

Σ΄ ευχαριστώ γιαγιά Σούλα Τσιάτσου, Εικ:Κατερίνα Χαδουλού, εκδ. ΑΓΚΥΡΑ

Η μικρή Βαλέρια ρωτά τη γιαγιά της για πράγματα που την ανησυχούν καθώς περπατούν στον πανέμορφο, γεμάτο χρώματα κήπο τους. Εκείνη τότε της μιλά για την πραγματική αγάπη των δικών μας ανθρώπων, για όσα μας προσφέρει η φύση και πρέπει να τα εκτιμούμε σωστά, αλλά και το πόσο σημαντικό είναι να τρεφόμαστε υγιεινά.

https://e-agyra.gr/index.php?route=product/product&product_id=1473

Οι παλιές μηχανές του παππού, Romont Villy, εκδ.
Ο παππούς προσφέρεται να βοηθήσει τον εγγονό του στο διάβασμα, αλλά εκείνος δεν δέχεται τη βοήθειά του επειδή ο υπολογιστής του κάνει τα πάντα. Μέχρι που κόβεται το ρεύμα... και οι παλιές μηχανές του παππού προσφέρουν τη λύση! Μια τρυφερή ιστορία, γραμμένη με χιούμορ και εξαιρετική εικονογράφηση, που δείχνει ότι και οι μεγαλύτεροι έχουν πολλά να προσφέρουν με την αγάπη τους και την εμπειρία ζωής.

https://e-agyra.gr/index.php?route=product/product&product_id=1530

Σ΄Αγαπώ Παππού, εκδόσεις Ψυχογιός    -   Σ΄Αγαπώ γιαγιά, Εκδ. Ψυχογιός 

Ακολουθήστε τον Παππού Αρκούδο και την γιαγιά Αρκουδίτσα και το αξιαγάπητο εγγονάκι τους στις συναρπαστικές τους περιπέτειες. Είτε ψαρεύουν είτε πετούν χαρταετό, είτε απολαμβάνουν λιχουδιές είτε τσαλαβουτούν στη θάλασσα, για τον παππού και το εγγονάκι του κάθε στιγμή που περνούν μαζί είναι μοναδική!

Με τη γιαγιά Αρκουδίτσα επίσης είτε λένε ιστορίες είτε παίζουνε κρυφτό, είτε κοιτούν τα σύννεφα είτε απολαμβάνουν λιχουδιές, για τη γιαγιά και το εγγονάκι της κάθε στιγμή που περνούν μαζί είναι μοναδική!

Για παιδιά από τριών χρόνων!

Η λίστα συμπληρώνεται και ανανεώνεται συνεχώς ...

Δείτε εδώ την παρουσίαση για την Ημέρα της Τρίτης Ηλικίας στην εκπομπή Καλό Μεσημέρι τον Οκτώβριο του 2018 : https://www.youtube.com