Το αγόρι που ήθελε να περπατήσει… στα Παραμύθια του Σαββάτου!

Με αφορμή την 20^η Ιουλίου 1974!

Πενήντα δύο χρόνια έχουν περάσει…

Γράφει η Ελένη Μπετεινάκη

Πόσα όνειρα μας μικρά ή μεγάλα πραγματοποιούνται; Ή πόσα απ’ αυτά θέλουμε εμείς να πραγματοποιήσουμε; Το αγόρι της ιστορίας του Βαγγέλη Ηλιόπουλου και Ανδρέα Κώστα, με πείσμα, θάρρος κι επιμονή αποφάσισε να ακολουθήσει το δικό του: Να περπατήσει όλο του νησί κατά μήκος της ακτογραμμής, γύρω γύρω. Στη διαδρομή του συνάντησε ένα κορίτσι. Ίσως να ήταν τ όνομά του, Μνήμη. Της είπε τ΄όνειρό του. Κι εκείνη αποκρίθηκε με όσα της ορμήνευε η γιαγιά της:

«Στα ονειράματα της αμμουθκιάς, βλέπουμε πράγματα που δεν μπορούν να πραγματοποιηθούν»

Κι ύστερα τον ακολούθησε κι άρχισε να του λέει μια ιστορία! Για ένα κήπο γεμάτο λουλούδια και  δέντρα δεκαεπτά, που τα ΄χε φυτεμένα ο παππούς της και για το δεντρόσπιτό της. Πάνω σε πέτρα το είχε ζωγραφίσει κι είχε μαζί της ένα κλειδί κι ενα κουταλάκι. Δώρα ζωής θύμησης, κληρονομιά ακριβή!

Κι ύστερα το κορίτσι μίλησε για την Υπομονή που της έμαθε ο μπαμπάς της.

Και πρόσφυγας, κι αντάμωμα, και τι σημαίνει «σπίτι»…

Κουβέντα στην κουβέντα, θύμησες κι ονειροπόλημα ίσαμε που φτάσανε σε έναν αμμόλοφο…Ποιος ξεχνάει την Αμμόχωστο…

Ποιος δεν ξέρει πως τα γεράνια όπου κι αν φυτευτούν ανθίζουν…

Μια τρυφερή και συγκινητική ιστορία με θέμα της την προσφυγιά, την Κύπρο, την διχοτομημένη πατρίδα του Αντρέα Κώστα, που πιθανόν να είναι εκείνος το αγόρι που πρωταγωνιστεί. Μια ιστορία που αγγίζει τις ψυχές, που ξυπνά μνήμες σε όσους θυμούνται τις μέρες της Τούρκικης εισβολής στην Κύπρο, και δίνει ερέθισμα σε νεαρούς αναγνώστες να αναζητήσουν την Ιστορία της μεγαλονήσου!

Αυτό δεν είναι ένα βιβλίο που απλώς το διαβάζεις και το κλείνεις. Είναι ένα έναυσμα για συζήτηση. Αξίζει να διαβαστεί δυνατά, να σταθούμε στα λόγια  της γιαγιάς και τα δώρα του παππού, να εξηγήσουμε στα παιδιά τι σημαίνει η λέξη «προσφυγιά» χωρίς φόβο, αλλά με την τρυφερότητα που επιστρατεύουν οι συγγραφείς. Είναι το ιδανικό εργαλείο για να μιλήσουμε στις νεότερες γενιές για την ιστορική μνήμη, όχι ως πηγή μίσους, αλλά ως ανάγκη για δικαιοσύνη και ειρήνη.

Μια ιστορία που δεν αφήνει κανέναν χωρίς να αναρωτηθεί, με ένα μεγάλο ΓΙΑΤΙ. Γιατί ένα νησί είναι ακόμα χωρισμένο στα δύο. Μια ιστορία που γεννά μια ελπίδα μέσα από τα μάτια δύο παιδιών. Για την φιλία, το «Μαζί» και την Μνήμη. Ότι υπάρχει μέσα μας, παραμένει ζωντανό πάντα, όσο υπάρχουμε κι εμείς. Μια ιστορία για την Μνήμη, λοιπόν και την ίδια στιγμή για την ευθύνη του καθενός, το χρέος να μην σιωπήσει τουλάχιστον μπροστά σε μια αδικία, σε ανθρώπους και τόπους που χάθηκαν.

Πόσο δύσκολο να βλέπεις τον τόπο σου, απέναντι σου και να μην μπορείς να είσαι εκεί.

Πόσο μοναδικά δοσμένες οι εικόνες της  ονειρικής αφήγησης του Βαγγέλη Ηλιόπουλου και του Ανδρέα  Κώστα, από την Έφη Κοκκινάκη. Στα χρώματα της Μνήμης, της αμμουδιάς, της ώχρας, της θάλασσας. Με καθαρές γραμμές στα πρόσωπα και με τρυφερότητα που ξυπνούν αναμνήσεις και αφυπνίζουν συνειδήσεις.

Να το ψάξετε! Άλλωστε τούτες τις μέρες συμπληρώνονται 52 χρόνια πια από εκείνες τις φοβέρες μέρες τις εισβολής…

20 Ιουλίου 1974…

Ούτε εμείς ξεχνάμε…

Για το δίκαιο, για την Ιστορία, για εκείνο το συρματόπλεγμα που δεν θα έπρεπε να υπάρχει!

 

Δείτε εδώ ένα απόσπασμα: https://www.patakis.gr/files/1212800.pdf

Δημοσιεύτηκε στο cretalive.gr στις 20 Ιουλίου 2026 : εδώ!

Ήμουν με τις μέλισσες*…στα Παραμύθια του Σαββάτου!

Γράφει η Ελένη Μπετεινάκη

Ε λοιπόν, ναι! Αυτό δεν είναι ένα συνηθισμένο βιβλίο. Το ξεκινάς κι αυτό σε οδηγεί σε παράξενα μονοπάτια γιατί πρέπει εσύ να αποφασίσεις για την συνέχεια της ιστορίας. Έχει δύο επιλογές στο τέλος του κάθε κεφαλαίου και διαλέγεις πως θέλεις να εξελιχθεί η πλοκή. Αν πάλι μετανιώσεις για την διαδρομή που διάλεξες, το ξεκινάς από την αρχή ή και την μέση με άλλες επιλογές. Κι όλες οι αποφάσεις σου μπορούν να σε οδηγήσουν σε 19 διαφορετικές ιστορίες! Κι αυτή είναι μια ιδιαιτερότητα που το κάνει ακόμα πιο συναρπαστικό από ότι μπορείς να φανταστείς.΄

Ποιο είναι το κεντρικό θέμα της αρχικής ιστορίας που γύρω του εμπλέκονται τα διλλήματα;

Ένα απαγορευμένο βιβλίο (Όλιβερ Τουίστ του Καρόλου Ντίκενς) που το καθεστώς της πόλης (απολύτως αυταρχικό και παντελώς δικτατορικό) το οδηγεί στην πυρά και τιμωρεί αυστηρά όσους μπορεί να το έχουν στην κατοχή τους. Εκείνο το πρωινό στο σχολείο του Ντάνιελ, η κυρία Μαρκέλλα είχε επιλέξει για το μάθημα της λογοτεχνίας την ανάγνωση του παραπάνω βιβλίου που είχε απαγορευτεί η κυκλοφορία του, λίγη ώρα πριν… Την ανάγνωση είχε ξεκινήσει ένα νεόφερτο κορίτσι στην τάξη, η Ελένα Μαρτίν. Την στιγμή που το βιβλίο έφτασε στα χέρια του Ντάνιελ έγινε η «συμφορά». Τρεις αστυνομικοί κι ο Διευθυντής του σχολείου φωνάζοντας τον υποχρεωτικό χαιρετισμό :«Ζήτω ο ηγέτης μας, Αλεξάντερ Κρούτς!» μπήκαν στην αίθουσα κι όλοι πάγωσαν. Το Απαγορευμένο Βιβλίο έπρεπε πάραυτα να αποσυρθεί και να καεί στην πλατεία Ευγενίας Κρουτς μαζί με στοίβες άλλων βιβλίων. Όλοι έτρεξαν στην πλατεία μαζί κι η Ελένα αλλά και ο Ντάνιελ που παρακολουθώντας το βιβλίο με το κόκκινο βελούδινο εξώφυλλο συνειδητοποίησε πως ήταν στην άκρη άκρη του σωρού. Ήθελε τόσο πολύ να μάθει τη συνέχεια, που σκέφτηκε εντελώς παρορμητικά να σώσει το βιβλίο από τις φλόγες. Πως θα το έκανε όμως που όλοι τον παρακολουθούσαν;  Κι αν κάποιος τον έβλεπε,θα κατέληγε σίγουρα στη φυλακή. Και εδώ  μπαίνει το πρώτο δίλλημα. Ο αναγνώστης καλείται να αποφασίσει για την συνέχιση της ιστορίας.

Τι να κάνει ο Ντάνιελ;

Να  σώσει το βιβλίο από τις φλόγες κι ό,τι βγει; Ή Να μην κάνει τίποτα μένοντας ασφαλής;

Η ιστορία ξετυλίγεται με ιδιαίτερο ενδιαφέρον και μια μεγάλη περιπέτεια ξεκινά. Κάθε φορά που η πλοκή βρίσκεται σε κομβικό σημείο ο Αναγνώστης καλείται να διαλέξει ανάμεσα σε δυο εκδοχές – διλήμματά για να συνεχίσει την ροή της.

Ο Ντάνιελ πρέπει να διαλέξει ανάμεσα σε μεγάλα ηθικά διλήμματα, όπως το να πει αλήθειες για όσα έχει δει και ξέρει στο καθεστώς και να κερδίσει την εύνοιά τους ή να πει ψέματα και να βοηθήσει την φίλη του Ελένα;

Να μιλήσει στην μητέρα του ή όχι για όλα όσα έχουν συμβεί;

Η μητέρα του τι ρόλο παίζει στην όλη Ιστορία;

Τι είναι η κιβωτός βιβλίων;

Κι οι Μέλισσες, τι ακριβώς ήταν;

Θα τον κυνηγήσει το καθεστώς;

Αγωνία, μυστικά, σιωπές, αντίσταση. Φόβος, συλλογικότητα, τόλμη και θάρρος, αλληλεγγύη. Ένα βιβλίο που σε κρατά σε εγρήγορση. Πρωτοποριακό, ασυνήθιστο, με την ενεργό συμμετοχή του αναγνώστη. Ένα βιβλίο με 19 διαφορετικά φινάλε άρα με 19 διαφορετικές ιστορίες, που καλλιεργεί την κριτική σκέψη, ενισχύει την υπευθυνότητα.

Η ιστορία του Γιώργου Παναγιωτάκη διαπραγματεύεται πολλές έννοιες και οι νεαροί αναγνώστες έρχονται αντιμέτωποι με αυτές καλώντας τους να συμμετάσχουν στην λήψη αποφάσεων για την έκβασή της. Η έννοια του φόβου είναι διάχυτη αλλά διαχειρισιμη και ωφέλιμη,  αφού κρατάει σε εγρήγορση τους πρωταγωνιστές αλλά και τους αναγνώστες. Υπάρχουν επίσης έννοιες,  όπως η υπακοή απέναντι σε καταπιεστικά καθεστώτα, η ατομική ευθύνη  και η αξία της αντίστασης. Ο Ντάνιελ ρισκάρει για το κοινό καλό, παίρνει και μαζί του κι εμάς στις  αποφάσεις του. Το βιβλίο πετυχαίνει να δείξει στον αναγνώστη ότι η λογοκρισία δεν είναι μια θεωρητική έννοια του παρελθόντος, αλλά μια διαρκής απειλή που απαιτεί εγρήγορση και ατομική ευθύνη για να αντιμετωπιστεί. Η λογοτεχνία εδώ δημιουργεί μια πολιτική αφύπνιση και μάλιστα ο συγγραφέας δίνει την δυνατότητα σε μας να ζήσουμε αυτή την εμπειρία, να αποφασίσουμε, να εμπιστευτούμε, να καταγγείλουμε ή όχι και σε τελική ανάλυση μάς καλεί να πάρουμε μέρος σε μια μορφή αντίστασης ενάντια στη βία.

Η εικονογράφηση της Ναταλίας Μαυρωτά λειτουργεί σαν παράλληλος αφηγητής που σχολιάζει βιωματικά τη δυστοπία της ιστορίας. Χρησιμοποιεί μαύρους και γκρίζους τόνους που σε παραπέμπουν σε graphic novel, ιδιαίτερα ελκυστικό στην νέα γενιά.

Το χάρτινο διακοσμητικό στοιχείο) σε σχήμα μέλισσας που συνοδεύει το βιβλίο είναι γεμάτο από συμβολισμούς. Νομίζω συνδέεται άμεσα με την μυστική οργάνωση αντίστασης που προστατεύει τα απαγορευμένα βιβλία στην ιστορία μας και ίσως θυμίζει  παλαιότερα φυλλάδια αντίστασης που δημιουργήθηκαν  σε  παραδοσιακά χειροκίνητα  τυπογραφεία παραπέμποντας μας σε άλλες εποχές.

 Τέλος, ο τίτλος του βιβλίου «Ήμουν με τις μέλισσες» νομίζω από μια σύντομη έρευνά μου, πως είναι μια άμεση αναφορά σε μια  ιστορική φράση που χρησιμοποιήθηκε στην πολύ νεότερη πολιτική ιστορία της Ελλάδας, η οποία προέρχεται από την συγκλονιστική δικαστική αγόρευση του δικηγόρου πολιτικής αγωγής των Αιγύπτιων αλιεργατών Θανάση Καμπαγιάννη  στη δίκη της Χρυσής Αυγής. Υπάρχει σχετικό βιβλίο που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Αντίποδες **.

Ο Γιώργος  Παναγιωτάκης προφανώς δανείζεται αυτή τη φράση και τη μετατρέπει σε σύνθημα αντίστασης για τους ήρωές του. Είναι σαν να επιλέγει την ελευθερία της σκέψης απέναντι στον φόβο και την υποταγή.

Αν αναλογιστούμε το παρελθόν, ακόμα και το πρόσφατο θα δούμε πως το βιβλίο μάς παραπέμπει ακόμα,  έμμεσα, σε πραγματικά ιστορικά γεγονότα της παγκόσμιας και ελληνικής Ιστορίας σε σχέση με παλαιότερες δημόσιες καταστάσεις που βιβλία οδηγήθηκαν στην πυρά όπως :

Στην  Ναζιστική Γερμανία από τον Μάρτιο ως τον Οκτώβριο του 1933. Φοιτητές και καθηγητές έκαψαν χιλιάδες βιβλία αντιγερμανικού πνεύματος,  αρχή γενομένης στις 10 Μαΐου του ίδιου έτους, στην πλατεία  Μπέμπελπλατς στο Βερολίνο και ταυτόχρονα σε 18 άλλες γερμανικές πόλεις.  Κάηκαν βιβλία 282 φιλοσόφων, επιστημόνων, ποιητών, μυθιστοριογράφων και πολιτικών συγγραφέων. Ανάμεσά τους έργα του Καρλ Μαρξ και του Καρλ Κάουτσκι, του Άλμπερτ Αϊνστάιν, της Έλεν Κέλερ, και του Μάγκνους Χίρσφελντ.

Στην Ελλάδα, στην Δικτατορία του Μεταξά στα 1936 το καθεστώς έκαψε δημόσια βιβλία σε κεντρικές πλατείες (π.χ. στον Λευκό Πύργο), ανάμεσα στα οποία ήταν έργα του Πλάτωνα, του Θουκυδίδη και του Γκαίτε.

Την διάρκεια της επταετίας  πάλι, στην Δικτατορία των Συνταγματαρχών 1967-1974, επιβλήθηκε αυστηρή προληπτική λογοκρισία σε εφημερίδες, τραγούδια και μουσικές όπως του Μίκη Θεοδωράκης. Απαγορεύτηκαν  βιβλία αλλά ακόμα και η χρήση πολλών λέξεων.

Κι αν θέλουμε να διαβάσουμε βιβλία που μας παραπέμπουν σε άλλες απαγορεύσεις βιβλίων ας ανατρέξουμε στο περίφημο «Φαρενάιτ 451» του Ρέι Μπράντμπερι  που κυκλοφορεί σε graphic Novel από τις εκδόσεις Μεταίχμιο και είναι το απόλυτο κλασικό βιβλίο για τη λογοκρισία.

Επίσης το βιβλίο : Η Κλέφτρα των Βιβλίων του Μάρκους Ζούσακ, εκδόσεις Ψυχογιός. Στη ναζιστική Γερμανία, ένα μικρό κορίτσι βρίσκει παρηγοριά και δύναμη κλέβοντας βιβλία που προορίζονται για την πυρά, αναδεικνύοντας τη δύναμη των λέξεων ενάντια στο σκοτάδι.

Να το διαβάσετε οπωσδήποτε!

*Ήμουν με τις μέλισσες, Γιώργος Παναγιωτάκης, εικ: Ναταλία Μαυρωτά, εκδ. Πατάκης https://www.patakis.gr/books/9786180714487-imoun-me-tis-melisses/

**Με τις μέλισσες ή με τους λύκους, Θανάσης Καμπαγιάννης, εκδ. Αντίποδες https://antipodes.gr/book/me-tis-melisses-i-me-tous-lykous/

Δημοσιεύτηκε στο cretalive.gr στις 4 Ιουλίου 2026 : Εδώ!

 

Ένα βάζο ελπίδες* …στα Παραμύθια του Σαββάτου!

Γράφει η Ελένη Μπετεινάκη

 Πριν από πέντε χρόνια περίπου είχαμε την χαρά να γνωρίσουμε για πρώτη φορά την συγγραφέα και εικονογράφο Ντέμπορα Μαρσέρο, όταν κυκλοφόρησε το βιβλίο της : Σ ένα βάζο μέσα!

Τι μας χάρισε σε εκείνο το βιβλίο;

{…Μια τρυφερή ιστορία αγάπης και φιλίας γεμάτη αρώματα, μαγεία και θαύματα. Διαβάσαμε τι μπορεί να κάνουν ο έρωτας, η φιλία κι η αγάπη. Μα τα αδύνατα, δυνατά. Μέχρι και να φυλακίσουν τους ήχους, τα χρώματα, τα συναισθήματα μέσα σε γυάλινα βάζα. Η  ιστορία μιλούσε για τους φίλους που αναπάντεχα χάνουμε από δίπλα μας και που προσπαθούμε να βρούμε τρόπους επικοινωνίας, σαν να μην έφυγαν ποτέ. Ένα βιβλίο για τις αναμνήσεις που χτίζουμε και φέρνουμε συχνά στο μυαλό στα δύσκολα. Για την αγάπη που δεν γνωρίζει αποστάσεις ή εμπόδια. Για όλα τα συναισθήματα που είναι χρωματιστά. Για τις εποχές που διαδέχονται η μία την άλλη. Για τις μικρές αλλαγές στην κάθε μέρα…}

Ακολούθησε το «Έξω από το Βάζο», έναν χρόνο μετά. Μια νέα οπτική για το πως αντιλαμβανόμαστε τα συναισθήματα.

Πρωταγωνιστής πάντα ο Λουέλιν, ένα μικρό κουνέλι, χαρακτήρας που ζωντανεύει σε όλα τα βιβλία της Ντέμπορα Μαρσερο με τα δικά της μολύβια και πινέλα.

Και το 2026 κυκλοφορεί και το τρίτο βιβλίο της σειράς με τον τίτλο : Ένα βάζο Ελπίδες!*

Ο Λουλέλιν σ΄αυτήν την ιστορία είναι ένα ονειροπόλο κουνελάκι γεμάτο ιδέες, επιθυμίες και όνειρα. Κι επειδή είναι τόσα πολλά αποφασίζει να τα «βάλει» σε βάζα. Η πιο μεγάλη του ευχή ήταν να βρει έναν φίλο. Κι αυτήν του την ελπίδα την έβαλε σε ένα ακόμη βάζο. Και τότε είδε δυο άλλα μικρά κουνελάκια που ίσως και να σκέφτονταν κι εκείνα το ίδιο πράγμα. Κι αυτό συνέβη. Κι όταν γνωρίστηκαν στο πάρκο και έγιναν φίλοι το βάζο του έλαμψε μέσα στη νύστα. Κι οι τρεις φίλοι αποφάσισαν να μαζεύουν και να μοιράζονται τις ελπίδες τους…

Αρχίσαν από μικρές ελπίδες και σιγά σιγά χωρίς να το καταλάβουν έφτιαξαν μια τεράστια συλλογή. Μόνο που δεν πρόλαβαν να την θαυμάσουν και μια δυνατή βροχή ξέσπασε στο δάσος. Όταν πια κόπασε όλη αυτή η κοσμοχαλασιά, τα βάζα τους είχαν χαθεί…

Οι ελπίδες όμως; Χάθηκαν κι αυτές;

Η συνέχεια στο βιβλίο γεμάτη τρυφερότητα, συγκίνηση, πείσμα, επιμονή και θάρρος!

Αλλά ας δούμε τι κάνει αυτό το βιβλίο να ξεχωρίζει και μας να το αγαπήσουμε τόσο πολύ!

Το Ένα Βάζο Ελπίδες είναι  ένα σύγχρονο εικονογραφημένο βιβλίο (Picture book) με πολλούς συμβολισμούς, εναλλαγή συναισθημάτων και μεγάλα νοήματα για μικρά παιδιά.

Η συγγραφέας σε αυτό το κείμενο πραγματεύεται έννοιες όπως η μνήμη, η απώλεια, η φιλία και κυρίως η ελπίδα. Το «βάζο» λειτουργεί σαν μεταφορική έννοια. Είναι ο χώρος όπου αποθηκεύονται εμπειρίες και όνειρα, υποδηλώνοντας την ανθρώπινη ανάγκη που έχουμε  να διατηρούμε όσο περισσότερο μπορούμε ό,τι μας συγκινεί.

Η αφηγηματική ένταση κορυφώνεται όταν η συλλογή χάνεται, μετατρέποντας την ιστορία από μια απλή καταγραφή στιγμών σε στοχασμό πάνω στην ανθεκτικότητα. Το μήνυμα δεν είναι απλώς αισιόδοξο, είναι υπαρξιακό για τα δεδομένα της παιδικής λογοτεχνίας. Η αξία βρίσκεται όχι στην κατοχή των αναμνήσεων αλλά στην ικανότητα να δημιουργούμε νέες. Η ιστορία δεν εξηγεί τα συναισθήματα, τα αφήνει να αναδυθούν μόνα τους μέσα από τις εικόνες και τη σιωπή μεταξύ των προτάσεων.

Έμφαση στη φιλία, στο μαζί, στην νέα αρχή. Στη δύναμη του εαυτού μας, στις απογοητεύσεις που πρέπει να προσπερνιούνται, στις απώλειες και στην

 έννοια της αλλαγής. Η συγγραφέας  καταφέρνει να αγγίξει μεγάλα υπαρξιακά θέματα με τρόπο προσιτό στα παιδιά, χωρίς να υποτιμά τη νοητική τους ικανότητα.

Η εικονογράφηση του βιβλίου χαρακτηρίζεται από απαλές παλέτες και εκφραστικότητα, δημιουργώντας μια ατμόσφαιρα τρυφερότητας που υποστηρίζει το στοχαστικό ύφος του κειμένου.

Πως μπορώ να το αξιοποιήσω στην τάξη;

·       Συζητώντας για συναισθήματα

·       Δημιουργήστε έναν εννοιολογικό χάρτη στον πίνακα ( ή δείξτε τις εικόνες χωρίς λόγια, σε μικρότερα παιδιά) και αναπτύξετε την κριτική σκέψη ακόμα και πριν ξεκινήσει η αφήγηση π.χ. Τι είναι ελπίδα; Ποια είναι τα όνειρά σας;

·       Μοιράστε μικρά χαρτάκι στα παιδιά σε ότι σχήμα θέλετε και ζητείστε τους να γράψουν ή να ζωγραφήσουν τι εύχονται ή ελπίζουν να καταφέρουν σύντομα ή μεγαλώνοντας. Στη συνέχεια τοποθετήστε τα σε ένα βάζο και ανοίξτε το τέλος της χρονιάς!

·       Δώστε σε κάθε παιδί δύο χαρτιά: ένα σε σχήμα βάζου και ένα σε σχήμα σύννεφου. Στο βάζο γράφουν κάτι που θέλουν να κρατήσουν στη ζωή τους.

Στο σύννεφο κάτι που θέλουν να αφήσουν πίσω.

·       Συζητώντας για την απώλεια !

·       Αν σπάσει το βάζο που έχεις μέσα την δική σου ελπίδα, τι θα έκανες ;

* Ένα βάζο ελπίδες, Ντέμπορα, Μαρσέρο, εκδόσεις Μεταίχμιο :

https://www.metaixmio.gr/el/products/ena-bazo-elpides?srsltid=AfmBOoqjJd7e8CQUfVPIYiU6xqK5euyItVxFsr7Ir6YgKxWGc2A0lCBu

Δημοσιεύτηκε στo Cretalive.gr στις  7 Φεβρουαρίου 2026 Εδώ!

 

Ο Νόϊ και η Φάλαινα τον χειμώνα...στα Παραμύθια του Σαββάτου!

 

Ο Νόϊ και η Φάλαινα τον χειμώνα, Benji Davies, (απόδοση: Αντώνης Παπαθεοδούλου), εκδ. Ίκαρος

Ποιος φοβάται τη μοναξιά; Το σκοτάδι; Την αγριεμένη θάλασσα το χειμώνα; Πολλοί άνθρωποι μικροί ή μεγάλοι, όχι όμως ο Νόι. Το αγόρι που κάποτε έσωσε ένα μικρό φαλαινάκι που μια καταιγίδα το είχε ξεβράσει στην ακτή. Κι αφού εκείνο γύρισε στην οικογένεια του ασφαλής και σώο, ο μικρός Νόι το σκέπτεται και το αποζητά συχνά. Ο χειμώνας αρχίζει να γίνεται  βαρύς σιγά σιγά κι ο μπαμπάς του Νόι αποφασίζει να πάει για τελευταία φορά για ψάρεμα με το καΐκι του. Όμως αργεί να γυρίσει κι ο Νόι ανησυχεί και αρχίζει να τον ψάχνει.  Κι εκεί στην παγωμένη θάλασσα και στο απόλυτο σκοτάδι μια αγαπημένη οικογένεια φαλαινών θα εμφανιστεί και θα τον βοηθήσει. Το φαλαινάκι, ο φίλος του που φυσικά δεν τον ξέχασε, σχεδόν θα τον σώσει…

Η δεύτερη ιστορία του Benji Davies για τον Νόι και το φαλαινάκι του. 

Απλή, τρυφερή, υπέροχη και γεμάτη συναισθήματα. Θάρρος, τόλμη, φόβος, μοναξιά, φιλία, αγάπη. Αγάπη για τον γονιό, αγάπη για τα ζώα , αγάπη γα την περιπέτεια. Με λόγια λίγα, και πολύ απλά μια ιστορία συγκλονιστική. Μια ιστορία που δείχνει πως το θάρρος οδηγεί σε δύσκολα μονοπάτια κάποιες φορές και πως η αγάπη δεν φοβάται ούτε τους χειμώνες, ούτε τις σκοτεινές νύχτες , ούτε τα παγωμένα νερά. Συμβολισμοί, αξίες και πίστη στους στόχους και στους σκοπούς. Φιλίες που αν και ανόμοιες μοιάζουν να κρατούν καλά. Οικογενειακή ιστορία, δεσμοί αίματος άλυτοι και μεγαλείο ψυχής. 

Εικονογράφηση από τον ίδιο τον συγγραφέα που μαγεύει παιδιά και μεγάλους. Μια ιστορία που θα διαβάσετε πολλές φορές στα παιδιά γιατί απλά θα σας τη ζητούν συνέχεια!

Δείτε το εδώ : https://ikarosbooks.gr/

Η Διδώ και η μαύρη βίβλος* … στα Παραμύθια του Σαββάτου!

Της Ελένης Μπετεινάκη

Ποδαρικό στην νέα χρονιά ένα βιβλίο, γάργαρο, σαν ποταμάκι, για όλα μας τα παιδιά,  τα μικρά και τα μεγάλα που δεν φοβούνται να  εναντιωθούν. Στα παιδιά που δεν θέλουν τα σκοτάδια που τους επιβάλλουν οι άλλοι, αλλά ζητούν το φως, το δίκαιο και την αλήθεια.

Η Διδώ της Μαρίας Παπαγιάννη είναι μια μικρή ηρωίδα- μαθήτρια  που λατρεύει την περιπέτεια, την ζωή, την οικογένεια, την γιαγιά και τον Τσου τον αδελφό της. Κατάφερε να αποδείξει πως γνωρίζει καλά να ξεπερνά φόβους και δύσκολες καταστάσεις.

Αλλά ας δούμε λίγο την ιστορία από την αρχή. Το όνομα Διδώ της το έδωσε ο παππούς της που είναι  αστρονόμος και τον λένε Αρίσταρχο.  Αυτός μάλιστα της έχει μάθει πως υπάρχει στο γαλαξία μας κι ένα αστέρι με το όνομά της, το Dido 209. Μια πληροφορία που όταν την χρησιμοποιήσει στο σχολείο, και συγκεκριμένα στον Διευθυντή της, θα βρει άσχημο μπελά. Στο σπίτι της η Διδώ έχει και άλλα παράξενα. Έναν μπαμπά, τον Όττο, που είναι φιλόσοφος αλλά δουλεύει σε ταξιδιωτικό γραφείο και ακούει πολύ Beetles, μια μαμά τη Λίζη, που νοιάζεται πολύ για το νερό του πλανήτη και μια γιαγιά, την Βικτώρια, που το μυαλό της έχει «κομμάτια παζλ που έχουν χαθεί». Υπάρχει ακόμα μια γάτα στο σπίτι, ο Γκαγκάριν.

Το σχολείο ξεκινά, η Διδώ είναι μαθήτρια της Τρίτης τάξης και ο Τσου της Πέμπτης. Τα πράγματα όμως δεν ξεκινούν καλά. Ο Διευθυντής, ο κύριος Μάχος που είναι πολύ τρομαχτικός. Τους ανακοινώνει πως για κάθε αταξία που θα κάνουν,  θα τους δίνει μια μαύρη κάρτα και μέχρι τρεις ο καθένας. Μετά θα τον τρώει η … Μαύρη Βίβλος. Τα παιδιά όλα νιώθουν την απειλή και τον φόβο συνεχώς μόνο οι «Μπάμιες» ( μια παρέα 3 φίλων που πηγαίνουν στην έκτη τάξη και που νομίζουν πως είναι οι αρχηγοί του σχολείου)  φαίνονται να το αντιμετωπίζουν λίγο πιο ψύχραιμα. Είναι κι αυτοί τρομακτικοί λίγο για τους άλλους και συνεχώς κάνουν παράτολμες και ανεπίτρεπτες ενέργειες.

Η Διδώ έχει ένα όνειρο. Σαν μεγαλώσει να γίνει φωτογράφος άγριων ζώων…

Προς το παρόν έχει ένα καλό νέο με την αρχή της σχολικής χρονιάς. Στο σχολείο θα πηγαίνει με το σχολικό και όχι  με το αυτοκίνητο της μαμάς που τους «ρεζιλεύει» πάντα με την παράξενη όψη του( το έχει ζωγραφίσει η ίδια) μ και τα συνθήματά  του.

Η πιο αγαπημένη στάση πριν πάρουν το σχολικό είναι το κάτι «παραπάνω» που τους βάζει ο παππούς στην τσάντα τους από το σούπερ μάρκες που στο ταμείο πάντα συναντούν την κυρία  «Ένωση» ή κατά κόσμον Νούλη!

 Σε ποιον δεν αρέσει αυτό το «παραπάνω»; 

Στο σχολικό τα μικρότερα παιδιά δέχονται πειράγματα το γνωστό σε όλους μας  bulling αλλά η Διδώ κρατάει πάντα την ψυχραιμία της και μια φωτογραφική μηχανή για να φωτογραφίζει τα παράξενα και τα … νόστιμα Κορνέ που τρώει η Μυρτώ η οδηγός του σχολικού, όταν συγχίζεται!

Το βιβλίο είναι γεμάτο χιούμορ, έξυπνους διαλόγους, και ευφάνταστη πλοκή.

Άλλοι αγαπημένοι χαρακτήρες είναι η γιαγιά Βικτώρια που έχει άνοια και δεν μπορεί να απομακρυνθεί από το σπίτι. Δεν θυμάται πολλά πράγματα αλλά κρατάει μικρά μυστικά, σαν το αετόπουλο στο κομματάκι του παλ. Όλοι της έχουν αδυναμία και την σκέφτονται πολύ.

Είναι η Εστέλλα ο νέος συγκάτοικος στο σπίτι της Διδώς, ένα σκυλάκι που τους …διάλεξε!

Όμως ας μπούμε στη ζωή του σχολείου που κυριαρχεί στο βιβλίο. Τρομοκρατία, φόβος μεγάλος εξαιτίας του διευθυντή που ειρωνεύεται, απειλεί και μοιράζει λεκτική και ψυχολογική βία σε όλα τα παιδιά. Κι εδώ έρχεται πιά η Μαύρη Βίβλος και η Διδώ που μια σειρά από ατυχή γεγονότα την οδηγούν στην …μαύρη ποινή. Ατρόμητη, γεμάτη φως στα σκοτάδια,θα δήξει υπέρμετρο θάρρος και αντοχή και  θα καταφέρει με την βοήθεια του αδελφού της, της ομάδας «Μπάμιες», της κυρίας Ένωσης και του δικού της φωτός να γίνει η Μαύρη βίβλος όσο φωτεινή δεν υπήρξε ποτέ…

Ένα βιβλίο για την φιλαναγνωσία, την αδελφική και οικογενειακή αγάπη, τη σχολική ζωή και τις συμπεριφορές μαθητών αλλά και δασκάλων.  

Ένα βιβλίο που αξίζει να μπει σε όλες τις βιβλιοθήκες για να φανεί η φωτεινή τους πλευρά και ο πραγματικός τους ρόλος. Ένα βιβλίο που πρέπει  να διαβαστεί από κάθε παιδί του δημοτικού και Γυμνασίου για να μάθει να τολμά, να εκφράζεται, να έχει θάρρος και φαντασία και να μην σταματάει στις πρώτες δυσκολίες.

Ένα βιβλίο για τους ΄πολύτιμους παππούδες και γιαγιάδες και για την αγάπη που μας δίνουν και τους δίνουμε… Για τους φίλους, την αλληλοβοήθεια, τις αλήθειες μας.

Ευφάνταστο, αληθινό, ευφυές, περιπετειώδες, με πολύ χιούμορ και δυνατές στιγμές.

Θέλετε κι εσείς να ανακαλύψετε τι είναι η Μαύρη Βίβλος;

Μπορεί και αν υπάρχει και στο δικό σας σχολείο!

Μπορεί και να ήρθε η στιγμή να  τολμήσετε να βρείτε το δίκιο, να εκφράσετε χωρίς φόβο την άποψή σας και να ανακαλύψετε ίσαμε που μπορείτε να φτάσετε…

Ακολουθήσετε τις σελίδες του βιβλίου, αφεθείτε στην υπέροχη πλοκή του  και στην συναρπαστική περιπέτεια  που περιγράφει η Μαρία Παπαγιάννη και σίγουρα θα χαμογελάστε πλατιά…

Και τώρα που το θυμάμαι! Και ποιος δεν έχει κάνει κάποια κόλπα για να …ψηλώσει;

Το βιβλίο έχει εικονογραφηθεί από τον Διονύση Διγώνη.

*Η Διδώ και η μαύρη βίβλος, Μαρία Παπαγιάννη, εικ: Διονύσης Διγώνης, εκδ. Πατάκη

Δείτε εδώ ένα μικρό απόσπασμα και αναζητείστε το σε όλα τα βιβλιοπωλεία :

https://www.patakis.gr/product/674747/vivlia-paidika--efhvika-paidikh-neanikh-logotexnia/H-Dido-kai-h-maurh-vivlos/

Δημοσιεύτηκε στο Cretalive.gr Στις 6 Ιανουαρίου 2024 : εδώ!

 

 

Ο μικρός φόβος… *στα Παραμύθια του Σαββάτου!

Της Ελένης Μπετεινάκη

Είναι νύχτα κι ο Σαμ ετοιμάζεται για ύπνο. Και λίγο πριν η νύστα του κλείσει τα βλέφαρα άφησε έναν μικρό φόβο να μπει μέσα στο δωμάτιο του και να μείνει εκεί τη νύχτα. Κι όταν χρειάστηκε να πάει στην τουαλέτα λίγο αργότερα, παρατήρησε πως ο επισκέπτης του είχε αρχίσει να «ζωντανεύει» παράξενα. Και τι δεν έκανε πάνω στο κρεββάτι του! Από κωλοτούμπες μέχρι και μουσικά όργανα βαρούσε. Συγκεκριμένα ένα μονότονο τύμπανο… Κι όσο κι αν προσπάθησε το επόμενο πρωί ένιωθε και κουρασμένος και πιο…φοβισμένος. Αν και τον έκλεισε σε ένα κουτί, εκείνος (ο φόβος δηλ) πετάχτηκε αμέσως έξω και τετραπλασιάστηκε σε όγκο. Ή μήπως εκατονταπλασιάστηκε; Κι έγινε τελικά τόσο μεγάλος που έμοιαζε να κρύβει μέχρι και τον ήλιο. Κι έγινε η σκιά του Σαμ και το μικρό αγόρι έπρεπε να βρει τη δύναμη να τον αντιμετωπίσει. Πήρε λοιπόν έναν φακό, το κράνος και το ΘΑΡΡΟΣ του και βήμα βήμα βγήκε μπροστά… Και τότε συνέβη κάτι σχεδόν απίθανο. Ο Φόβος άρχισε να μικραίνει με ταχύτητα τέτοια που έγινε πάλι τόσο μικρούλης σαν να ήταν ανύπαρκτος.

Μια ιστορία γεμάτη συναισθήματα του Luke Schriven που μας δίνει την πιο σωστή λύση για το πώς να λύσουμε  ένα πρόβλημα. Με τον πιο απλό τρόπο. Να το αντιμετωπίσουμε. Ακόμα και αν η λύση είναι δύσκολη ή όποια προσπάθεια θα μας ανταμείψει.

Ο Luke Schriven μας το λέει ξεκάθαρα. Οπλίσου με θάρρος και μην φοβάσαι πως δεν θα βγεις νικητής. Η τόλμη, η δύναμη της θέλησης και το πείσμα πάντα φέρνουν τα πιο αίσια και σπουδαία αποτελέσματα.

Τα μικρά παιδιά έχουν περισσότερους φόβους από μας τους μεγαλύτερους. Επειδή δεν έχουν την δική μας μυϊκή, λεκτική και γνωστική ικανότητα κάποιες φορές δεν τολμούν. Άλλες πάλι μας βάζουν τα γυαλιά… Όμως πολλά από αυτά τρέμουν το σκοτάδι, τους εφιάλτες, τους δράκους και τις αράχνες. Με την ιστορία του ο συγγραφέας κάνει τον φόβο πιο εύκολο. Μέσα από το παιχνίδι τον διώχνει και εξοπλίζει τους μικρούς αναγνώστες με θάρρος και δύναμη.

Ο Luke Schriven εικονογραφεί επίσης αυτήν την δυνατή ιστορία με πολλή φαντασία και χρώμα δημιουργώντας ακόμα πιο έντονα συναισθήματά σε όλους. Το πράσινο μικρό τερατάκι ακόμα κι όταν μεγαλώνει παραμένει …άφοβο κι ας προσπαθεί αν «επιβληθεί». Το ότι δεν έχει στόμα αλλά μόνο μάτια …τα λέει όλα. Εκεί φαίνεται ο φόβος, τα μάτια μεγαλώνουν …

Συγκινητική, απλή, ιδιαίτερα και ευρηματική στιγμή η γένεσή της.

Απολαύστε ένα μικρό απόσπασμα εδώ κι αναζητείστε την στα βιβλιοπωλεία: https://ikarosbooks.gr/1151-o-mikros-fobos.html

Δημοσιεύτηκε στις 22 Ιουλίου 2023 στο Cretalive.gr :Εδώ!

Μιλώ σαν το ποτάμι… στα Παραμύθια του Σαββάτου!

Της Ελένης Μπετεινάκη

«Ξυπνώ κάθε πρωί, με τους ήχους των λέξεων να με κυκλώνουν.

Λέξεις που δεν μπορώ να πω.»

Κι ειδικά εκείνες οι λέξεις που αρχίζουν από το Πι ή το Κάπα ή το Φι… 

Θέλει, μα δύσκολα βγαίνουν από το στόμα οι λέξεις κι έτσι προτιμά τη σιωπή. Κι ύστερα αρχίζει το βάσανο. Στο σχολείο κρύβεται στο τελευταίο θρανίο, από τον δάσκαλο, από όλους… Δεν θέλει να τον ρωτήσει οτιδήποτε και αν αυτό συμβεί τότε το αγόρι βλέπει εκείνα τα γράμματα να ζωντανεύουν : Το Πι γίνεται Πεύκο. Το κάπα, Κοράκι και το φι Φεγγάρι κι όλα τους του φράζουν το λαιμό, τη γλώσσα, τα μάτια…

Κι εκείνην τη δύσκολη μέρα που πάλι δεν μίλησε στο μάθημα, ο πατέρας του σαν είδε τη στεναχώρια στα μάτια του, είχε μια ιδέα. Κατέβηκαν μαζί στο ποτάμι κι εκεί έγινε το μεγάλο θαύμα, η μικρή αλλαγή που έγινε τεράστια.

Το νερό που κινείται, η φωνή του ποταμιού, μοιάζει με εκείνη του μικρού παιδιού…

Νέες λέξεις, δυνατές , πελώριες  φωτίζουν την ψυχή και τα μάτια: Αφρίζω, αγριεύω, στροβιλίζομαι, ξεσπώ, κομπιάζω…

Κι έτσι ξεκινάει …το θαύμα!

Κι αναρωτιέσαι στη δική σου ζωή, τι;

Όταν οι άλλοι δεν μπορούν να καταλάβουν πως νιώθεις;

Όταν σε αναγκάζουν να μπεις στο περιθώριο γιατί δεν είσαι σαν κι αυτούς;

Όταν όλα σε πνίγουν και θες να φωνάξεις αλλά οι λέξεις δεν βγαίνουν από το στόμα σου;  Τότε τι; Τότε θα εμφανιστεί  ο ένας εκείνος άνθρωπος που θα σου δείξει το δρόμο με μια του φράση ή κίνηση, και τότε ο δικός σου κόσμος θα αλλάξει για πάντα…

Ένα συγκλονιστικό αφήγημα, μια αυτοβιογραφική ιστορία του  Jordan Scott για εκείνους τους ανθρώπους, τα παιδιά, που η φύση τα έχει προικίσει με άλλα χαρίσματα. Μια λεκτική αναπηρία όπως ο τραυλισμός, γίνεται συχνά αιτία κοροϊδίας και απομόνωσης. Κι αυτό είναι ψυχικό τραύμα πολύ πιο δύσκολο που δεν αποβάλλεται και τόσο εύκολα.

Τούτη η γραφή είναι μια γροθιά στο στομάχι για όλους εκείνους που τους λείπει η εν συναίσθηση, η ευγένεια, η παιδεία και η σωστή συμπεριφορά. Για εκείνους που νομίζουν πως είναι οι καλύτεροι και οι «άρτιοι». Είναι για εκείνα τα παιδιά που φοβούνται να …μιλήσουν, να εκφραστούν με τον δικό τους τρόπο, να υψώσουν το δικό τους ανάστημα μπροστά σε κάθε εμπόδιο.

Ένα βιβλίο μοναξιάς  αλλά και  θάρρους, λύπης και χαράς, ματαίωσης και ελπίδας.

Ένα βιβλίο δυνατό για μια σχέση πάτερα και γιού που δείχνει  το μέγεθος της αγάπης και της σωστής καθοδήγησης.

Ένα βιβλίο που θα βοηθήσει κάθε παιδί με όποια λεκτική ανεπάρκεια ή δυσλειτουργία να νιώσει πως δεν είναι μόνο του. Πως όλα έχουν τον τρόπο να αλλάξουν, να εκφραστούν και αν νικηθούν.

Μια εξαιρετική γραφή και με ακόμα πιο σπουδαία εικονογράφηση από τον Sydney Smith.

Ο Jordan Scott είναι ένας ποιητής που αφηγείται την  συγκλονιστική του ιστορία σαν παιδί που είχε σοβαρό πρόβλημα ομιλίας. Ήταν ένα αγόρι που  τραύλιζε, και προφανώς είχε βιώσει αρνητικές συμπεριφορές, κοροϊδίες και είχε νιώσει την απόρριψη, τη μοναξιά και την απογοήτευση. Το κείμενο του είναι φάρος δύναμης και ελπίδας.

Αφεθείτε στις εικόνες της κάθε σελίδες που έχουν εξίσου τεράστια δύναμη αφύπνισης συνείδησης και ρεαλιστικής απεικόνισης. Την αλληγορική σχέση της ομιλίας με το ποτάμι την εξηγεί μοναδικά ο ίδιος ο συγγραφέας στο τέλος του βιβλίου. Δεν θα άλλαζα ούτε μια λέξη.

Ψάξτε το και διαβάστε το μεγαλόφωνα μέσα στη τάξη σας ή στο παιδί σας στο σπίτι κι αφεθείτε στην μοναδικότητα των λέξεων, των συναισθημάτων και των εικόνων του.

Δείτε εδώ μερικές σελίδες  : https://mikriselini.gr/product/milo-san-to-potami/

Το βιβλίο : Μιλώ σαν το ποτάμι κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μικρή Σελήνη σε μετάφραση Μαριάννας Ψύχαλου

Δημοσιεύτηκε στο Cretalive.gr στις 4 Μαρτίου 2023 :Εδώ!

Το αρνάκι που ήθελε να γίνει λύκος*….στα Παραμύθια του Σαββάτου!

Γράφει η Ελένη Μπετεινάκη

Η Λάνα Λιν είναι ένα αρνάκι πολύ τολμηρό. Τα υπόλοιπα ζωάκια στο κοπάδι της ήθελαν μόνο να μασουλούν χορτάρι και να πίνουν νερό από την λιμνούλα. Εκείνη όμως αγαπούσε την περιπέτεια. Μάταια προσπαθούσε ο φίλος της ο Σον να κάνουν πράγματα μαζί και να την φέρει κοντά του. Εκείνη αρνιόταν πεισματικά ότι κι αν της πρόσφερε! Έτσι μια νύχτα το αποφάσισε. Βρήκε μια τριχωτή κουβέρτα στον τοίχο του βοσκού, την φόρεσε και  την έκανε να μοιάζει σαν μικρό λυκάκι κι εξαφανίστηκε στο άγριο δάσος. Ένας μεγάλος λύκος την προσκάλεσε στην αγέλη του. Έτρεξε μαζί τους, έμεινε ξύπνια μέχρι αργά, και ούρλιαξε στο φεγγάρι! Τέλος κοντά στα ξημερώματα ο μεγάλος λύκος της είπε να έρθει στη σπηλιά τους για φαγητό! Η αλήθεια είναι πως η Λάνα Λιν πεινούσε πολύ για λίγο νόστιμο χορτάρι και νερό… Μόνο που η μαμά λύκαινα είχε ετοιμάσει πολλά ζωάκια για πρωινό: Σκιουράκι, κουνελάκι, αρνάκι! Ειδικά αυτό το αρνάκι η Λάνα Λιν το ήξερε πολύ καλά. Ήταν ο φίλος της ο Σον κι έπρεπε  να τον σώσει στη στιγμή. Μπορεί να έκανε παρέα με λύκους αλλά ήταν κι αυτή ένα αρνάκι …λίγο διαφορετικό!

Μια ιστορία διαφορετικότητας και αποδοχής από την Rebecca Van Slyke. Μια ιστορία γεμάτη θάρρος, τόλμη, περιπέτεια, εξερεύνηση και αγάπη. Όταν κάποιος αρνείται να συμβιβαστεί με κανόνες και συνήθειες της κοινωνίας που μεγαλώνει νιώθει έντονα την ανάγκη να αλλάξει, να φύγει και να κυνηγήσεις τα δικά του θέλω. Είναι όμως οι ρίζες του, το περιβάλλον του και η ίδια του η φύση τέτοια που όσο κι αν αποζητά το διαφορετικό έρχεται η στιγμή που καταλαβαίνει τι και ποιος είναι πραγματικά. Το να ζεις μια περιπέτεια είναι απόλυτα υγιές. Καταλαβαίνεις  τα όρια, εκτιμάς πράγματα, ανθρώπους και καταστάσεις. Καταλαβαίνεις τις δυνατότητες ή αδυναμίες σου, μαθαίνεις ποιος πραγματικά είσαι, γιατί έχεις κάνει κάποιες επιλογές και μέχρι που μπορείς να φτάσεις για να …αλλάξεις. Το αρνάκι της ιστορίας αντιπροσωπεύει  τις ενδόμυχες σκέψεις πολλών που σκέφτονται να τολμήσουν να κυνηγήσουν όνειρα, ιδέες, επιθυμίες και άγνωστα «νερά». Επίσης μας τονίζει τα οφέλη από προσωπικές εμπειρίες, εκτιμήσεις και πόσο σημαντικό είναι να έχεις φίλους!

Ατρόμητο, ριψοκίνδυνο, διαλεκτικό όπως πρέπει να είναι ο καθένας αλλά και σκεπτόμενο έξυπνα όταν ο κίνδυνος παραμονεύει.

Η εικονογράφηση είναι λιτή από την Anca Sandu.Εντυπωσιακή όμως και απόλυτα δεμένη με μια παραμυθοιστορία που θα λατρέψουν τα παιδιά. Μια ιστορία γεμάτη χιούμορ, περιπέτεια και τόλμη, συναισθήματα και εμπειρίες ζωής.

 

Διαβάστε ένα απόσπασμα: http://www.kleidarithmos.gr/main/books/86065/

*Το Αρνάκι που ήθελε να γίνει λύκος, Rebecca Van Slyke, εικ: Anca Sandu,εκδ. Κλειδάριθμος

Οι μικρές καληνύχτες με τον Κοντορεβιθούλη και τους Μουσικούς της Βρέμης…στα Παραμύθια του Σαββάτου!

 

Της  Ελένης Μπετεινάκη

Τα μικρά κλασσικά είναι κι αυτές ένα κομμάτι από τις διάσημες και πολύ αγαπημένες μικρές καληνύχτες που κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Μεταίχμιο εδώ και αρκετά χρόνια. Αγαπημένα βιβλία που διαβάζονται και ακούγονται μέσα σε 10 λεπτά!

Σήμερα έχω τη χαρά να σας παρουσιάσω και να σας προτείνω να ψάξετε στα βιβλιοπωλεία δυο πολύ αγαπημένα παραμύθια σε πολύ καλές διασκευές τους που θα κρατήσουν συντροφιά σε σας, που θα θυμηθείτε τα δικά σας χρόνια τα παιδικά, αλλά και στα παιδιά σας αρκετές από τις νύχτες σας/τους.

Ξεκινάμε με τον Κοντορεβιθούλη  από την Μαριέττα Κόντου με την εικονογράφηση της Μαριάννας Φραγκούλη!

Ο Κοντορεβιθούλης είναι ο μικρός αγαπημένος ήρωας των παιδικών μου χρόνων. Το πανέξυπνο αγόρι που μπορεί να μην ξεπερνούσε στο ύψος ένα αντίχειρα όταν γεννήθηκε. «Le Petit Poucet» ο γαλλικός τίτλος,  ήταν και είναι παραδοσιακό παραμύθι της κεντρικής Ευρώπης και πιο συγκεκριμένα της Γαλλίας και έχει καταγραφεί για πρώτη φορά στη συλλογή παραμυθιών «Les contes de ma mere l’ oye», στις «Ιστορίες της μαμάς μου της χήνας» του Σαρλ Περώ  στα 1697.

Φανταστείτε πόσες εκδόσεις έχουν γίνει και σε πόσες γλώσσες έχει μεταφραστεί ίσαμε τις μέρες μας. Παραμύθι που μεγάλωσαν μαζί του γενιές και γενιές θίγοντας θέματα πολύ σοβαρά μια εποχή που η πείνα και η φτώχεια ήταν φαινόμενο για τους περισσότερους ανθρώπους σε όλες τις χώρες του  κόσμου. Τα φαινόμενα αυτά δεν εκλείπουν στις μέρες μας απλά η ευαισθησία και οι τρόποι αντιμετώπισης ίσως να διαφέρουν, λίγο.

Στην ιστορία του Κοντορεβιθούλη, σύμφωνα πάντα με την Μαριέττα Κόντου, σε μια φτωχή καλύβα χωμένη μέσα στο δάσος ζούσαν επτά παιδιά  με τους γονείς τους. Το τελευταίο τους  ήταν μικρούτσικο σαν δακτυλάκι ο τοσοδούλης-Κοντορεβιθούλης και ήταν ο πιο έξυπνος. Δύσκολη η διαβίωση μέσα στο μικρό σπιτικό κι έτσι ο ξυλοκόπος με τη γυναίκα του, οι γονείς τους, αποφάσισαν μια μέρα να αφήσουν τα παιδιά μόνα τους και μακριά μέσα στο δάσος μήπως τα βρει κάποιος ευγενικός άνθρωπος και τα αναθρέψει. Ο Κοντορεβιθούλης που κρυφάκουσε όλη τη συζήτηση, κατάφερε να βγει  από την καλύβα και να μαζέψει ένα σωρό χρωματιστά πετραδάκια και να τα χώσει στις τσέπες του. Είχε ένα πανούργο σχέδιο που αποδείχτηκε λυτρωτικό. Την επόμενη μέρα σαν όλα έγιναν όπως τα είχαν σχεδιάσει οι γονείς τους, εκείνος  έριχνε ένα πετραδάκι σε όλη τη διαδρομή και σαν έμειναν μόνα τους βρήκε τον τρόπο αυτός και τα αδέλφια του να επιστρέψουν στο φτωχικό τους. Οι γονείς μετανιωμένοι για την πράξη τους χαίρονται που τα παιδιά τους ξαναγύρισαν αλλά όση βοήθεια κι αν δέχτηκαν από ένα γείτονα για μερικές μέρες ανακούφισης με τρόφιμα κι ρούχα, ήρθαν ξανά δύσκολες μέρες και επαναλήφθηκε ξανά το ίδιο σκηνικό. Δεν κατάφερε όμως εκείνο το βράδυ ο τοσοδούλης – Κοντορεβιθούλης να βγει έξω από την καλύβα τους κι έτσι έριχνε στο δρόμο τους τούτη τη φορά ψίχουλα από το ψωμί που είχε στην τσέπη του. Τη  συνέχεια λίγο πολύ, εμείς οι μεγαλύτεροι την ξέρουμε. Θα φάνε τα πουλάκια τα ψίχουλα, δεν θα μπορούν να  γυρίσουν πίσω τα παιδιά αλλά ο Κοντορεβιθούλης  θα τα οδηγήσει τυχαία στο σπίτι ενός γίγαντα. Η γεροδεμένη γυναίκα του τα λυπήθηκε και βρήκε διάφορους τρόπους να τα φροντίσει για λίγο και να τα γλυτώσει από την «κοιλιά» του άνδρα της. Ο Κοντορεβιθούλης  πάλι την ώρα του μεγάλου κινδύνου έβαλε το μυαλό του να δουλέψει και κατάφερε να σώσει τα αδέλφια του και να επιστρέψουν σώοι και ασφαλείς στην…ευτυχία τους!

Με πολλά μαγικά στοιχεία , όπως όλα τα κλασσικά παραμύθια η παρηγοριά και η κάθαρση του τέλους διώχνει όλη την πίκρα, την αγωνία και την θλίψη. Το καλό τέλος πάντα φέρνει ικανοποίηση και αποκατάσταση στην τάξη των πραγμάτων όσο δύσκολα κι αν έχουν περάσει οι ήρωες του κάθε παραμυθιού. Ο Κοντορεβιθούλης είναι ένα σύμβολο εξυπνάδας, ευφυίας, θάρρους και εμπιστοσύνης στον εαυτό του. Ήθη  και έθιμα εποχής, μελανό στοιχείο η εγκατάλειψη μικρών παιδιών αλλά η «μαγεία» και η δύναμη της θέλησης για ζωή νικά τις όποιες δυσκολίες.

Διαβάστε τούτην την διασκευή της Μαριέττας Κόντου ή ακούστε την να την αφηγείται με την φωνή της κι απολαύστε άλλο ένα βράδυ παραμυθένιο και διαφορετικό!

Το βιβλίο έχει εικονογραφηθεί λιτά αλλά πολύ εκφραστικά από την Μαριάννα Φραγκούλη θυμίζοντας εκείνη την παλιά εποχή και την ατμόσφαιρα της.

Διαβάστε εδώ ένα μικρό απόσπασμα : https://www.metaixmio.gr/el/products/%CE%BF-%CE%BA%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%B5%CE%B2%CE%B9%CE%B8%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%B7%CF%82

Οι μουσικοί της Βρέμης, Διασκευή : Λίνα Μουσιώνη, εικ: Γιώργος Πετρίδης, εκδ. Μεταίχμιο

Μια υπέροχη διασκευή από την Λίνα Μουσιώνη στις Μικρές Καληνύχτες του πασίγνωστου παραμυθιού «Οι μουσικοί της Βρέμης» που καταγράφηκε και ανακτήθηκε από τους αδελφούς Γκριμ. Δημοσιεύτηκε  στα παραμύθια τους το 1819.

Είναι η ιστορία τεσσάρων ηλικιωμένων κατοικίδιων ζώων, τα οποία μετά από μια σκληρή δουλειά τα αφεντικά τους θέλουν να τα ξεφορτωθούν. Πρώτος πρώτος ο γαϊδαράκος μας αποφασίζει να εγκαταλείψει το σπιτικό του και να κυνηγήσει το όνειρό του. Να γίνει μουσικός στην πόλη της Βρέμης. Στο δρόμο μου θα σκοντάψει πάνω σε ένα κυνηγόσκυλο που κι εκείνο έχει παραμεληθεί  από το δικό του αφεντικό. Τον προσκαλεί να έρθει μαζί του στην Βρέμη και να παίζει τύμπανα στην μπάντα του. Οι δυο τους συναντούν μια γάτα πολύ απελπισμένη η οποία τους ακολουθεί σαν τραγουδίστρια όπερας της συντροφιάς τους. Φτάνοντας σε ένα αγρόκτημα θα ραγίσει η καρδιά τους από το σπαρακτικό λάλημα ενός κόκορα που ξέρει πως είναι η τελευταία του βραδιά ζωντανός πριν γίνει σούπα σε τραπέζι καλεσμένων της κυρά του. Ένας ακόμα τραγουδιστής προστέθηκε στην παρέα και οι τέσσερις φίλοι ξεκινούν το μακρινό τους ταξίδι. Σαν βράδιασε όμως και προσπαθώντας να βρουν που θα περάσουν τη νυχτιά στο δάσος ο κόκορας τους ανακοινώνει πως από το ψηλό κλαδί του δέντρου που ανέβηκε ένα  σπίτι φως. Κίνησαν όλοι τους για εκεί και σαν ομάδα λειτουργώντας με τις αγριοφωνάρες τους και έσπασαν το τζάμι του σπιτιού, και κατατρόμαξαν μια συμμορία ληστών που έτρωγαν κι έπιναν μέσα του. Κατάφεραν να γίνουν εκείνοι κάτοχοι του σπιτιού και με μαεστρία περισσή να εξολοθρεύσουν τελείως  τους ληστές που η φαντασία τους  έπλασε τα τέσσερα ζώα σαν αλλόκοτα πλάσματα.

Σε αντίθεση με τον τίτλο της ιστορίας οι ήρωες δεν θα φθάσουν ποτέ στη Βρέμη αλλά θα εγκατασταθούν στο μικρό σπίτι για το υπόλοιπο της ζωής τους.

Μια ιστορία κλασσική που μιλάει για την εγκατάλειψη των ζώων, την απανθρωπιά και την αδιαφορία των ανθρώπων απέναντι σε ηλικιωμένα ζώα. Μιλάει επίσης για τις δεύτερες ευκαιρίες της ζωής που συχνά φέρνουν μεγάλη ευχαρίστηση και ευτυχία που δεν την είχαμε ποτέ υπολογίσει.  

Διαβάστε και ακούστε αυτήν την πασίγνωστη ιστορία με την αφήγηση της Λίνας Μουσιώνη και δείτε τις εικόνες του Γιώργου Πετρίδη που την ζωντανεύουν με υπέροχα χρώματα και φιγούρες.

Δείτε εδώ ένα μικρό απόσπασμα της ιστορίας : https://www.metaixmio.gr/el/products/%CE%BF%CE%B9-%CE%BC%CE%BF%CF%85%CF%83%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CE%B9-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B2%CF%81%CE%B5%CE%BC%CE%B7%CF%82?gclid=EAIaIQobChMIj8HmivK57AIVkqkYCh3uHAYgEAAYASAAEgKtrfD_BwE

 

Τα βιβλία είναι κατάλληλα για παιδιά από 5 χρόνων…

Δημοσιεύτηκε στο cretalive.gr στις 17 Οκτωβρίου 2020 :https://www.cretalive.gr/politismos/oi-mikres-kalinyhtes-me-ton-kontorebithoyli-kai-toys-moysikoys-tis-bremissta-paramythia

Σσσς Ησυχία!... Η Κόκκινη και η πόλη στα Παραμύθια του Σαββάτου!

 

Με καινούργια βιβλία κι αγαπημένες εκδόσεις!

Γράφει η Ελένη Μπετεινάκη

«Η πόλη και η Κόκκινη" είναι ένα βιβλίο που αγαπήσαμε πολύ και υπήρξε και παλιότερα στις επιλογές μας στα «παραμύθια του Σαββάτου». Αλλά αφού το ζητήσατε τόσο πολύ σας το παρουσιάζουμε ξανά με όλες τις δικές μας ιδέες για εμπέδωση και επεξεργασία του κειμένου. Το βιβλίο της ησυχίας είναι ολοκαίνουργιο και φυσικά κρύβει εκπλήξεις και μηνύματα πολύ δυνατά.

Να θυμάστε πως τα καλά βιβλία δεν παλιώνουν ποτέ… ούτε τα παραμύθια!

Σσσς! Ησυχία, Νικολά Κινεάρ, (μετάφραση Μάρω Ταυρή) εκδόσεις Μεταίχμιο

Μια μικρή μικρή και ήσυχη αλεπουδίτσα σε ένα δάσος μια φορά κι ένα καιρό σκαρφιζόταν πολλές ιστορίες κι ήθελε να τις μοιράζεται με τα υπόλοιπα ζώα και με φίλους. Μόνο που οι φίλοι της όλοι ήταν φασαριόζικοι πολύ και κανείς δεν κατάφερνε να την ακούσει ό,τι και αν τους έλεγε. Ώσπου μια μέρα που την είδαν λυπημένη, εκείνη τους είπε το πρόβλημά της και προσπάθησαν για πρώτη φορά να παραμείνουν ήσυχοι και να την ακούσουν. Μα δεν πρόλαβε να ξεκινήσει  και σχεδόν στις πρώτες λέξεις μόλις άκουσαν την ιστορία πως είχε να κάνει με μια  αρκούδα ξεσηκώθηκαν κι αρχίσαν πάλι να απομακρύνονται και να φωνάζουν  και να προσπαθούν να μιμηθούν το μεγαλόσωμο ζώο. Κι όσο εκείνοι έτρεχαν κι έπαιζαν και φώναζαν η μικρή αλεπουδίτσα παρατήρησε πως ίχνη αρκούδας αληθινής υπήρχαν παντού. Κι αφού δεν την άκουγαν με τίποτα που με την χαμηλή της φωνή προσπαθούσε να τους προειδοποιήσει για τον κίνδυνο, μάζεψε όλες της τις δυνάμεις και επιτέλους φώναξε κι εκείνη δυνατά: Σσσς; Ησυχία!!! Και τότε πέρα από το φόβο τους όλοι έμειναν έκπληκτοι με την αποκάλυψη μιας πραγματικής αρκούδας… Άρχισε τότε να αφηγείται μια ιστορία η μικρή αλεπουδίτσα που ‘φερε παρηγοριά, και νύστα και ησυχία σε ολόκληρο το δάσος. Κι έζησαν όλοι τους καλά και η αρκούδα ακόμα καλύτερα.

Μια υπέροχη πρωτότυπη ιστορία του Nicola Kinnear για τη δύναμή της δικής μας φωνής. Για το θάρρος, την τόλμη και την αξία της κάθε προσωπικότητας που με υπομονή και εξυπνάδα βρίσκει τρόπο να καταφέρει να πει την άποψή της και να επικρατήσει εκεί που αρμόζει.  Μια ιστορία για τα ζώα του δάσους, για να μπουν τα παιδιά στην έννοια του τι σημαίνει χειμερία νάρκη και να ψάξουν να δουν ποια «πέφτουν» σ΄ αυτήν  κάθε χειμώνα. Ευκαιρία να χωρίσουν σε κατηγορίες τα ζώα: Του δάσους, του σπιτιού, της εξοχής, της θάλασσας, των βουνών.

Ευκαιρία να μιλήσουν και για τον εαυτό τους, τι μπορούν και τι δεν μπορούν να κάνουν εύκολα.

Να θυμηθούν τη δύναμη των ιστοριών και της αφήγησης που πραγματικά φέρνει λύτρωση και παρηγοριά σε πολλά προβλήματα και δύσκολες καταστάσεις.

Ένα βιβλίο κατάλληλο για παιδιά από τριών χρόνων που θα τους μάθει ακόμα πως κάποιες φορές πρέπει να σηκώσουν ψηλά το ανάστημα και τη φωνή τους για να ακουστούν, να διεκδικήσουν τα θέλω τους και να υπερασπίσουν την γνώμη και άποψη τους.

Επίσης μια καλή ιστορία να ησυχάσουν λίγο πριν τον…ύπνο!

Δείτε το εδώ : https://www.metaixmio.gr/el/products/%CF%83%CF%83%CF%83%CF%82-%CE%B7%CF%83%CF%85%CF%87%CE%B9%CE%B1

Και αναζητείστε και το προηγούμενο βιβλίο του συγγραφέα : Μια σταλιά θάρρος που σίγουρα θα σας αρέσει πολύ!

*Η Κόκκινη και η Πόλη, Marie Voigt, (Μετάφραση :Αντώνης Παπαθεοδούλου),εκδ.Ίκαρος

Μια φορά κι έναν καιρό ένα μικρό κορίτσι. Το όνομα του ήταν Κόκκινη και έμοιαζε πολύ στην κλασσική ηρωίδα του Σαρλ Περώ και των Αδελφών Γκριμ, της Κοκκινοσκουφίτσας. Μια καινούργια ιστορία για την σύγχρονη Κόκκινη που θέλει να επισκεφθεί τη γιαγιά της και σαν ευγενικό κορίτσι τής κρατάει ένα κέικ φτιαγμένο από την μαμά της. Η μητέρα της δίνει οδηγίες πως να αποφύγει τις κακοτοπιές στη διαδρομή της ακολουθώντας μόνο τα κόκκινα λουλούδια-καρδούλες. Η Κόκκινη δεν ξεκινάει το ταξίδι μόνη της. Έχει συντροφιά της και συνοδοιπόρο της τον πιστό της σκύλο τον Γούντι. Η διαδρομή ξεκινά με πολλές συμβουλές από την μαμά και όπως είναι φυσικό θα γίνουν πολλές με παρεκκλίσεις που μπορεί και να αποβούν μοιραίες. Η μικρή Κόκκινη θα πεινάσει, θα φάει το κέικ-δώρο, θα ψάξει να βρει μόνη της λύση στο πρόβλημα που δημιούργησε και θα αλλάξει πορεία. Το τι θα συναντήσει, τι θα νιώσει, πως θα βιώσει τα νέα δεδομένα και πως θα καταφέρει να συνεχίσει το δρόμο της θα το διαβάσετε στην πολύ όμορφη και δυνατή ιστορία της Marie Voigt…

Ένα μικρό αριστούργημα που πατάει σε μια χιλιοδιαβασμένη και χιλιοειπωμένη ιστορία που υπάρχει εδώ και αιώνες στον κόσμο και μας χαρίζει πια η Marie Voigt μια σύγχρονη εκδοχή  της παλιάς Κοκκινοσκουφίτσας. Μια ιστορία που έγραφε με πολύ συναίσθημα, αληθείς και αλλιώτική πλοκή η Marie Voigt και εικονογράφησε η ίδια, εκπληκτικά. Η πορεία ζωής ενός μικρού κοριτσιού που κάνει τα πρώτα του βήματα στην εφηβεία. Οι συμβουλές, το άγνωστο, οι κίνδυνοι, οι πρώτες εμπειρίες και ανακαλύψεις, οι λύσεις που πρέπει να βρεθούν χωρίς την βοήθεια της μάνας ή οποιουδήποτε μέλους της οικογένειάς. Τα λάθη, οι παρεκτροπές, οι επιθυμίες και τα συναισθήματα. Το καταστάλαγμα, η προσωπικότητα του καθενός, η διαφορετική οπτική γωνία, οι διαδρομές του στη ζωή. Όλα αυτά σε μια ιστορία γεμάτη χρώμα …κόκκινο. Γκρίζο, λευκό μαύρο και κόκκινο είναι όλα τα χρώματα των εικόνων του βιβλίου. Είναι τα χρώματα που συχνά κυριαρχούν και στη ζωή. Και που δηλώνουν την αμφιβολία, το φόβο, το άγχος, την αθωότητα, τη χαρά, τον θυμό, την προσδοκία, την ελπίδα και σε τελική ανάλυση τους στόχους και τις επιθυμίες που επιτέλους κατακτούνται ή εκπληρώνονται. Παραλληλισμοί, αλήθειες και έντονα συναισθήματα μικρών και μεγάλων.

Ο φόβος της μάνας για  λάθος διαδρομές. Οι άγνωστοι λύκοι- κίνδυνοι της πορείας στη νέα ζωή. Οι λόγοι ή οι αιτίες που μπορεί να πληγωθεί η κάθε Κόκκινη από  αγνώστους, από χίλιες αιτίες λόγω ελλιπές εμπειριών και η έκθεση σε κάθε νέα πρόκληση είναι θέματα που περιγράφονται μέσα στην ιστορία με πολύ απλό και ιδιαιτέρα  αριστοτεχνικό τρόπο. Αναζητήσεις, νέα σχέδια, λάθη και παραλείψεις. Πορείες ζωής που χαράζονται μόνο πάνω σε ατομικά βήματα. Παρεκτροπές που σίγουρα υπάρχουν για να αποκτηθούν οι προσωπικές εμπειρίες ώστε στο τέλος να έχεις την δική σου διαδρομή το δικό σου βίωμα και να φτάσεις στο επιθυμητό αποτέλεσμα. 

Ένα βιβλίο που μιλάει για τις ισχυρές σχέσεις της οικογένειας, τους ρόλους, τις αξίες και τις διαφορές του κάθε μέλους της. Φαίνονται και τονίζονται οι ισχυροί δεσμοί αίματος και οι ανταλλαγές απόψεων που δημιουργούν σχέσεις ακλόνητες και γεμάτες έντονα συναισθήματα.

Το βιβλίο είναι αφορμή για πολλές συζητήσεις μέσα μια σχολική τάξη  με πολλά ερεθίσματα για δραματοποίηση, κατασκευές και άλλες δραστηριότητες.

Σε χαρτί του μέτρου χαράζουμε μια διαδρομή , έναν δρόμο και λέμε στα παιδιά να ζωγραφήσουν τι συναντά το καθένα μέχρι το τέλος του. Μπορούν να σχεδιάσουν σε διάφορα σημεία ένα σπίτι, ένα δάσος, ένα κάστρο, ένα δέντρο, λουλούδια, καταστήματα, ζώα,… δράκους!

Φτιάχνουμε με χαρτόκουτες μια πόλη, και δημιουργούμε γειτονιές.

Φτιάχνουμε με διαφορετικά χαρτιά λουλούδια σε σχήμα καρδιάς και πάνω μπορούμε να γράψουμε τις δικέ μας επιθυμίες.

Παίρνουμε τον χάρτη μιας πόλης και χρωματίζουμε διαδρομές από ένα συγκεκριμένο σημείο σε ένα άλλο. Γράφουμε μια φανταστική ιστορία για το τι συναντάμε στην πορεία μας μέχρι τον τερματισμό.

Μιλάμε για συναισθήματα… Τους δίνουμε ζωή και τα ζωγραφίζουμε!

Η εικονογράφηση του βιβλίου από την ίδια την συγγραφέα είναι πολύ ιδιαίτερη, προσεγμένη, ευρηματική και πολύ εκφραστική.

Το βιβλίο έχει μεταφράσει στα Ελληνικά ο Αντώνης Παπαθεοδούλου και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ίκαρος.

Διαβάστε ένα απόσπασμα και βρείτε το βιβλίο εδώ : https://ikarosbooks.gr/927-i-kokkini-kai-i-poli.html

Δημοσιεύτηκε στο Cretalive.gr στις 19 Σεπτεμβρίου 2020  :https://www.cretalive.gr/politismos/sta-paramythia-toy-sabbatoy-me-kainoyrgia-biblia-ki-agapimenes-ekdoseis