Το παραμύθι της βροχής

Σάββατο 25 Ιουνίου 2022

Το ταξίδι της γραμμής*… στα Παραμύθια του Σαββάτου!

Της Ελένης Μπετεινάκη

Ένας μεγάλος μαύρος κύκλος! Με τι μοιάζει; Για να του δώσεις τη σωστή ερμηνεία θέλει πολλή παρατήρηση και φαντασία…

Πολλές μικρές τελείες, στρυμωγμένες και ξάφνου μια, μόνο μία κάτι κάνει! Κινείται, προσπαθεί να τεντωθεί και αλλάζει μέγεθος, φορά, κίνηση, σχήμα…

Γίνεται μια γραμμή!

Κι αλλάζει διαρκώς και γνωρίζει καινούργιους κόσμους, ικανότητες, συναισθήματα, διαδρομές…

Ταξιδεύει, γνωρίζει, φοβάται, ανεβαίνει, βρέχεται…αντέχει!

Κι ύστερα συναντά το χρώμα, τον ουρανό, το ουράνιο τόξο και σταματά να νιώθει απέραντη μοναξιά ακόμα κι όταν μείνει μόνη ξανά. Είχε μάθει πια πως όταν ξεκινάς ένα ταξίδι θα πρέπει να φτάσεις στον προορισμό σου. Να περάσει δυσκολίες, να δοκιμάσει, να τραβήξει όσο ποιο μακριά μπορεί …τη γραμμή!

Ένα βιβλίο γρήγορο, αναπάντεχο και σημαντικό. Με λέξεις – ρήματα μας οδηγεί στα σπουδαία της ζωής. Το ξεκίνημα, ο φόβος και η λαχτάρα για το άγνωστο, οι αλλαγές, τα τολμήματα. Οι φίλοι  και οι ξένοι, οι άγνωστοι, οι ταιριαστοί κι όλοι όσοι συνοδοιπόροι στη ζωή θα δώσουν μια πινελιά άλλοτε πολύχρωμη, άλλοτε μικρή και άλλες φορές με ένταση και πάθος.


Ένα βιβλίο ποίημα στην τόλμη! Για να προτρέψει κι άλλους να ξεκολλήσουν από τα σίγουρα. Να αποκτήσουν το θάρρος να δεχτούν αλλαγές στη ζωή τους, να προχωρήσουν παρά τις όποιες δυσκολίες. Ίσαμε το τέλος, ίσαμε τη στιγμή που θα αράξουν ή θα ξέρουν τι θέλουν όπως ο μαύρος κύκλος που κάνοντας ένα τεράστιο ταξίδι αποφασίζει πως θέλει να γίνει φωτεινός και πια τα σκοτάδια του να μην τον τρομάζουν.

Ένα βιβλίο γεμάτο με ιδέες, λέξεις, προτροπές και σημεία που θα μας κάνουν να αναλογίσουμε τις δυνάμεις, τις διαθέσεις και  θα μας βάλει στον πειρασμό να φτάσουμε σε πιο εσωτερικά μονοπάτια. Να ανακαλύψουμε τα θέλω, τα πώς, τα μπορώ και τα όρια του εαυτού μας. Τις προτιμήσεις, τα άλματα, τις επιθυμίες μας…

Το βιβλίο είναι γραμμένο από δυο συγγραφείς την Μαρία Δασκαλάκη και τον Μάνο Ταμιωλάκη. Δύσκολο εγχείρημα η συνεργασία με κοινό στόχο στη γραφή ωστόσο στο συγκεκριμένο βιβλίο φαντάζει πως η συνεργασία τους ήταν πολύ εποικοδομητική. Το βιβλίο αξίζει να διαβαστεί και να «δουλευτεί» σε μια τάξη σχολείου γιατί δίνει πάρα πολλά ερεθίσματα για συζητήσεις, παιχνίδια και ανακαλύψεις.

Εννοείται πως στο ταξίδι αυτογνωσίας θα μπουν και οι γονείς που θα διαβάσουν τα βιβλίο στο παιδιά τους αλλά και τα μεγαλύτερα παιδιά που έχουν κατακτήσει την δεξιότητα της ανάγνωσης!

Το ταξίδι της γραμμής είναι ένα ταξίδι αυτογνωσίας, περιπέτειας και εμπειριών! Είναι ένα βιβλίο που θα αγαπηθεί πολύ από μικρούς και μεγάλους γιατί παρουσιάζει χωρίς διδακτισμό αλλά με πολύ εύστοχο και ευφάνταστο τρόπο την διαδρομή από το τίποτα στο πιο ψηλό επιθυμητό αποτέλεσμα.


Έχει πολύ δυνατή επίσης εικονογράφηση από τον Νίκο Γιαννόπουλο που θα σας καθοδηγήσει να ακολουθήσετε την γραμμή- φίδι με το κόκκινο κασκόλ! Μια γραμμή που ελίσσεται σαν «όφις», αλλάζει δέρμα, μεταμορφώνεται και εύκολα είτε προσαρμόζεται είτε προχωρά μέχρι την τελική της μετάλλαξη – μορφή και προορισμό!

Αν και τα σχολεία έκλεισαν για τις καλοκαιρινές διακοπές τους, στο μυαλό μου γρήγορα γρήγορα σχηματίστηκαν δυο- τρεις δραστηριότητες που σίγουρα θα δώσουν έναυσμα για πολύ περισσότερες με την νέα σχολική χρονιά.

·         Το κάθε παιδί μέσα σε έναν κύκλο συζητά τους φόβους και τα …μη!

·         Μια κλωστή που ξετυλίγεται και παίρνει διαφορά σχήματα; Tι μπορεί να γίνει;

·         Σε χαρτί του μέτρου με ανάλογη μουσική ( δυνατή, γρήγορη, έντονη, απαλή κ.α.) ξεκινάμε να ζωγραφίζουμε μια γραμμή και αναλόγως την ένταση και το συναίσθημα που δημιουργείται από το συγκεκριμένο σημείο φτάνοντας ίσαμε όπου… (μέσα σε ένα λεπτό)

·         Διαλέγομε χρώμα και ξεκινάμε να ζωγραφίζουμε μια …γραμμή!

·         Μιλάμε για συναισθήματα, όνειρα, φανταστικά ή αληθινά ταξίδια που θέλουμε να πάμε… (Τα ζωγραφίζουμε)

Αναζητείστε το στα βιβλιοπωλεία και δείτε εδώ την περίληψη από το οπισθόφυλλο:

*Το ταξίδι της Γραμμής, Μαρία Δασκαλάκη- Μάνος Ταμιωλάκης, εικ: Νίκος Γιαννόπουλος, εκδ. Μίνωας

https://minoas.gr/product/to-taxidi-tis-grammis/

Δημοσιεύτηκε στο Cretalive.gr στις 25 Ιουνίου 2022 :https://www.cretalive.gr/

Κυριακή 19 Ιουνίου 2022

20 Ιουνίου.... Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων!

20 Ιουνίου, Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων!

Της Ελένης Μπετεινάκη*

Κάθε χρόνο, στις 20 Ιουνίου, ο κόσμος τιμάει την Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων. Φέτος, στο επίκεντρο θα βρίσκεται το δικαίωμα αναζήτησης ασφάλειας.

Για τις πατρίδες της ψυχής και του νου, για τις αλήθειες της ζωής που κάποιες φορές πονάνε πολύ…

Για τους ανθρώπους που έχασαν την πατρίδα τους χωρίς να φταίνε, που αναγκάστηκαν να φύγουν και πολλοί απ΄αυτούς να καταφέρουν να περάσουν… απέναντι.

Θυμόμαστε παλιότερες εκδόσεις, διαβάζουμε καινούργιες κι επιλέγουμε βιβλία που ακουμπούν στις ψυχές όλων μας!

Με ένα κόκκινο κουμπί, Ελένη Μπετεινάκη, εικ: Νικόλας Ανδρικόπουλος, εκδ. Κλειδάριθμος!

Ο Ασίντ είναι ένα παιδί πρόσφυγας. Όταν ξεσπάει πόλεμος στην πατρίδα του, αρχίζει να φοβάται κι ας είναι ατρόμητος (Ασίντ σημαίνει λιοντάρι). Μια νύχτα, φεύγει εντελώς μόνος του και η βάρκα που τον μεταφέρει τον αφήνει σ’ ένα νησί. Θα βρεθεί σε μια ακτή με μόνη συντροφιά του ένα κόκκινο κουμπί με δυο τρύπες που γίνεται φίλος του, παιχνίδι, παρέα του και μεταμορφώνεται κάθε φορά σε ό,τι του λείπει, ό,τι αγαπά, ό,τι χρειάζεται.

Εκεί έρχεται συχνά κι ένα θαλασσοπούλι κατάμαυρο, με ράμφος παράξενο και μακρύ. Είναι ο Αριστοτέλης ο θαλασσοκόρακας. Ώσπου ξαφνικά, ένα πρωί ο Ασίντ χάνει το κουμπί του.

Μια ιστορία που έχει στόχο να ευαισθητοποιήσει τα παιδιά σε θέματα προσφύγων. Επίσης θα  τα βοηθήσει να ξεχωρίσουν και να καταλάβουν έννοιες όπως πόλεμος, μετανάστης, πρόσφυγας. Θα νιώσουν και θα αντιληφθούν πως όλα τα πλάσματα της γης χρειάζονται αγάπη, φροντίδα, οικογένεια και φίλους.

Το βιβλίο περιλαμβάνει οδηγίες προς εκπαιδευτικούς και γονείς.

Θα το βρείτε εδώ: https://www.klidarithmos.gr

Φτου Ξελύπη, Μαριέττα Κόντου, εικ: Στάθης Πετρόπουλος, εκδ. Μεταίχμιο

Ιστορίες που ζεις δυνατά λέγεται η νέα σειρά βιβλίων για παιδιά και νέους που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μεταίχμιο. Και είναι πολύ δυνατές αυτές οι ιστορίες. Είναι για εκείνους τους ανθρώπους ή καλυτέρα τα παιδιά που πέρασαν αυτό που λέει ο λαός μέσα από τη φωτιά και ξαναγεννήθηκαν. Η ιστορία της Νουρ από τη Δαμασκό, ενός μικρού κοριτσιού που η ζωή άλλαξε χωρίς να καταλάβει το πώς και το γιατί είναι από τις πιο συγκινητικές και δυνατές που έχω διαβάσει τελευταία . Προϊόν μυθοπλασίας της Μαριέττας Κόντου που η πένα της για μια ακόμα φορά μαγεύει. Ιστορία για το κορίτσι που λάτρεψε το νερό, που εκείνο τη βοήθησε να σωθεί, να τραβήξει μια βάρκα με φοβισμένους ανθρώπους, μεσοπέλαγα για ώρες πολλές. Το νερό που ήταν το εισιτήριο της για την άλλη ζωή. Για το ταξίδι που ήταν μοναχικό και δύσκολο πολύ και πέρασε χώρες, στεριές, θάλασσες και πάλι στεριά για καταφέρει με τη βοήθεια Ανθρώπων Χαμογελαστών να περάσει και ολόκληρο ωκεανό και να βρεθεί στο πιο μεγάλο στάδιο του κόσμου, στο Μαρακανά της Βραζιλίας , στην πιο μεγάλη αθλητική διοργάνωση, εκείνη των Ολυμπιακών Αγώνων.

Κι είναι η ιστορία μιας προσφυγοπούλας, ενός ασυνόδευτου παιδιού. Κι είναι πολλά τα βιβλία που τυπώνονται πια με τέτοια θέματα. Όμως η ιστορία της Νουρ έχει κάτι το διαφορετικό. Έχει εκείνη τη γάτα την Κιταμπάν που στα αραβικά θα πει βιβλίο. Έχει εκείνα τα πολύτιμα πράγματα στο μικρό σακουλάκι, που κάποια στιγμή καταλαβαίνεις πως την  αξία τους την αλλάζουν οι συνθήκες, ο χρόνος και ο τόπος. Έχει εκείνη την φανταστική χώρα την Κολυβρία που φέρνει χαμόγελα. Έχει χαμόγελα πολλά από απλούς ανθρώπους που τους αρέσει να βοηθούν τους άλλους. Έχει πείσμα τούτη η ιστορία. Πείσμα, στόχους και όνειρα. Έχει θάρρος, τόλμη , λύπη και χαρά, σαν χαρμολύπη που λέμε καμιά φορά. Έχει γνωστές σκηνές και εικόνες που εύχεσαι να μην ζήσεις ποτέ. Έχει αναστοχασμούς  και συναισθήματα ανάκατα. Φόβο, θυμό, χαρά, αγαλλίαση, πόνο, πίκρα, δάκρυα μα και ελπίδα μπόλικη και άλλα δάκρυα εκείνα της χαράς.

Μαριέττα Κόντου! Αναζητείστε και ανακαλύψτε την όσοι δεν την ξέρετε. Μαγική η γραφή της, ρέουσα και πολύτιμη σαν τα μικρά πραγματάκια στο σακουλάκι της Νουρ. Εικόνες φτιάχνει μέσα σε μια στιγμή με δύο της  λέξεις. Εικόνες που είδε και ένοιωσε κι ο Στάθης Πετρόπουλος που εικονογράφησε όλη την ιστορία, διακριτικά, σεβόμενος το κείμενο και τη ζωή της Νουρ και της  Κιταμπάν που με γοήτευσε ιδιαίτερα. Μια ιστορία αλληλοβοήθειας, τόλμης, θάρρους και …προσφύγων. Για όλες τις πατρίδες του κόσμου, για όλα τα παιδιά του κόσμου που αναγκάζονται να πάρουν τον δρόμο της μοναξιάς και του πολέμου…

Για τα όνειρα που δεν χάνονται ποτέ, για τις διαδρομές που όλοι θα διανύσουμε!

Για παιδιά από 10 χρονών…


Tα φυγοπούλια,Φανή Κεχαγιά, εικ: Ναταλία Καπατσούλια, εκδ. Ψυχογιός

Ο μικρός επιστρέφει στο σπίτι με ένα καταπληκτικό νέο! Στο σχολείο του ήρθαν κάτι καινούρια αποδημητικά πουλιά.
Η μαμά δε γνώρισε ποτέ της αποδημητικά πουλιά και έχει απορίες. Τι ήταν αυτό που τα ανάγκασε να φύγουν από το σπίτι τους; Ποια γλώσσα μιλάνε; Τι ονόματα έχουν;
Αλλά και ο μικρός έχει πολλές απορίες.
Μια πρωτότυπη ιστορία για την προσφυγιά.

Δείτε εδώ ένα απόσπασμα: https://www.psichogios.gr/el/ta-fygopoylia.html

Το παιχνίδι των δοντιών, Ρία Φελεκίδου, εικ: Γεωργία Στύλου, εκδ. Μεταίχμιο

Πόσα παιχνίδια μπορεί να σκεφτεί ο άνθρωπος τις ώρες που η παγωνιά, η απογοήτευση, η μοναξιά τον κυριεύουν; Πόσο να παίξει ένας γονιός με ένα παιδί στην αγκαλιά με σα σε μια σκηνή, σε δυο τετραγωνικά χώρο, που θέλει να ζήσει, να ζεσταθεί, να ονειρευτεί το αύριο; Που κατοικεί η μουσική σαν σωπαίνουν οι άνθρωποι, οι εικόνες, η σιγουριά των πραγμάτων. Που κρύβεται η ομορφιά, η ελπίδα , η χαρά της ζωής; Μόνο στη δύναμη του μυαλού, της θέλησης , στο άγγιγμα από χέρι αγαπημένο… Κι όμως τούτο το προσφυγόπουλο Αμπντούλ,  προσπαθεί, ονειρεύεται και είναι νικητής της ζωής, της ασχήμιας , της κακής ώρας και στιγμής.
Συγκινητική η ιστορία της Ρίας Φελεκίδου, αληθινή κι ανθρώπινη. Μεγαλείο ψυχής, αντοχές που δοκιμάζονται, όνειρα που κρύβονται σε παράξενες μουσικές, εκείνες των δοντιών που κτυπάνε μόνα στους από το κρύο, με μέτρο, με ρυθμό, με αισιοδοξία για το αύριο. Με εκπληκτικές  εικόνες από την Γεωργία Στύλου με μάτια που καρφώνονται στα δικά σου και νοιώθεις όλη εκείνη την πίκρα, το φόβο μα και την ελπίδα σε κάτι που θα ΄ρθει και θα΄ναι όμορφο, διαφορετικό, χαρούμενο κι ολοζώντανο.
Να το διαβάσετε τούτο το παιχνίδι, με την ευχή να μην χρειαστεί ποτέ να παίξει ξανά κανένα παιδί, κανένας γονιός  για καμιά πατρίδα, για καμιά παγωμένη νύχτα!
Για παιδιά από επτά χρονών με αρκετές δραστηριότητες και αφήγηση της ιστορίας από την ίδια τη συγγραφέα.

Μέσα από τα μάτια τους, Φωτεινή Κωνσταντοπούλου, εικ: Μαρία Μανουρά, εκδ. Ελληνοεκδοτική!

12 παιδιά, 12 ιστορίες, 12 όνειρα για το αύριο.  Ιστορίες του κόσμου, του σκληρού κόσμου των ανθρώπων, της εξουσίας, της παράλογης δύναμης, του πολέμου, της προσφυγιάς, της απώλειας, της μνήμης. Δώδεκα  ιστορίες γεμάτες  εικόνες που δεν ξεχνιούνται όμορφες κι  άσχημες, γεμάτες νοσταλγία, θάρρος, πίστη, κουράγιο, πόνο,  ελπίδα κι  αγάπη για τη ζωή. Ιστορίες που σε κάνουν να σκεφτείς γεμάτες μηνύματα και λέξεις που δεν ξεχνάς!
Διασκορπιστήκαμε… αναπάντεχα… μέσα στο φόβο… πόλεμος…. αλλάζαμε τόπους… προχωρούσαμε σιωπηλοί… μια ασταμάτητη διαδικασία… Μόνο η παιδεία μπορεί να σβήσει το μίσος των ανθρώπων… χάος… ήμασταν αποφασισμένοι… με όση αντοχή απέμεινε… φτάσαμε… Στη ζωή μου μια λέξη ταιριάζει: Υπομονή… διατηρώ την ελπίδα …αγωνίζομαι!
Χωρίς άλλα λόγια , μόνο εκείνα της Φωτεινής Κωνσταντοπούλου με τις μοναδικές εικόνες της Μαρίας  Μανουρά.
Αλήθειες που πονάνε, έργα ανθρώπων που διαλύουν άλλους. Όνειρα που δεν σταματούν ποτέ, ό,τι κι αν συμβεί….

Ο Λαχαπού από τη ζούγκλα της χώρας Καμαμπού, Εύα Κασιάρου, εικ Νίκος Γιαννόπουλος, εκδ: Κόκκινη Κλωστή Δεμένη

Η χώρα Kαμαμπού είναι στη ζούγκλα και ο Λαχαπού είναι ένας μικρός κάτοικος της που ζει και βασιλεύει με την οικογένεια του και τους φίλους του σ΄ αυτήν. Τη  ειρήνη και την ομορφιά της μικρής αυτής χώρας ζήλεψαν κάποιοι και μια μέρα έσπειραν παντού το κακό. Φωτά, καπνοί θόρυβος πολύς ήταν η αιτία  που αναγκάστηκα ν να φύγουν όλοι τους πολύ μακριά. Όλα τα ζώα είχαν λύπη μέσα τους και κανένα  δεν μπορούσε να εξηγήσει γιατί συνέβαιναν όλα αυτά. Σαν πόλεμος να ξέσπασε στο μεγάλο δάσος και χάθηκαν όλα τα όμορφα και τα καλά κι αναγκάστηκε η οικογένεια του Λαχαπού που ευτυχώς σώθηκε, να φύγει σαν κυνηγημένοι πρόσφυγες. Η νέα ζωή δεν ήταν εύκολη. Χωρίς χρήματα, χωρίς τροφή και στέγη με αρρώστιες  κι ένα σωρό κακουχίες κατάφεραν στο τέλος να φτάσουν στη ζούγκλα της χώρας Τακαμά. Έμοιαζαν σαν ζητιάνοι και κανένας δεν τους βοήθησε κι εκείνοι εξορίστηκαν μόνοι τους σε μια μακρινή σπηλιά. Όλοι τους φοβόταν και σιγά σιγά κατάφεραν να τους διώξουν. Στη νέα τους περιπλάνηση βρέθηκε μια αλεπού που έδωσε χώρο και χρώμα στη ζωή τους. Και από τότε με πολλές δυσκολίες αλλά σε πείσμα των καιρών ο μικρός Λαχαπού δεν το ΄βαλε κάτω. Ακόμα κι όταν τον κορόιδευαν στο σχολείο που δεν ήξερε τη γλώσσα τω άλλων ζώων. Ένα τυχαίο γεγονός έκανε τους νέους τους συγκατοίκους να τους δουν από διαφορετική οπτική γωνία και σιγά σιγά να καταλάβουν ποιοι ακριβώς ήταν. Τότε απόκτησαν στεγή, καλή τροφή, δουλειά και πάνω απ όλα αναγνώριση και εκτίμηση.
Επίκαιρη η ιστορία της Εύα Κασιάρου, όσο ποτέ. Μια ιστορία για ζώα που όμως συναντάμε κι εμείς οι άνθρωποι στην δική μας πια καθημερινότητα. Μια απόδοση της πραγματικότητας  πάρα πολύ δυνατή στην κατανόηση της πιο δύσκολης έννοιας για παιδιά πιο τρυφερών ηλικιών. Το πρόβλημα της προσφυγιάς, ο φόβος, ο ξεριζωμός, ο ξενιτεμός, η περιπλάνηση, η πείνα, η φτώχεια, η συμβίωση και πάνω από όλα η αποδοχή από τους άλλους και η επιβεβαίωση. Με τρόπο τόσο απλό η  Εύα Κασιάρου τα είπε όλα. Και το πιο σπουδαίο μέσα από ένα παραμύθι συγκινεί, προτρέπει, δημιουργεί σκέψεις και αναλύει συμπεριφορές που δίνει στα παιδιά την δυνατότητα να νοιώσουν και να καταλάβουν την οδύσσεια των πολλών ανθρώπων  παραλληλίζοντας τους με ζώα και μάλιστα με τα πιο δυνατά της ζούγκλας, τα λιοντάρια. Ιστορία που πρέπει να διαβαστεί από όλα τα παιδιά, γεμάτη συναισθήματα και σκέψεις. Συμπεριφορές στο σχολείο που δημιουργούν τεράστια θέματα σε παιδιά που προσπαθούν να ενσωματωθούν σε μια κοινωνία, σε μια ομάδα. Το ιδιαίτερο αυτό σημερινό πρόβλημα που διογκώνεται και εξαπλώνεται παντού  γίνεται πιο κατανοητό μέσα από τους συγκεκριμένους ήρωες που τόσο όμορφα έχει εικονογραφήσει ο Νίκος Γιαννόπουλος. Χαρακτήρας σαν καρτούν που τόσο αρέσει στα παιδιά. Χρώμα σε μια ιστορία που έχει πολύ γκρίζο.
Το παραμύθι του Λαχαπού  έχει αισιόδοξα μηνύματα στο τέλος του,  αρκεί να σκεφτούμε  και να περιορίσουμε την καχυποψία και τις ετικέτες που συχνά βάζουμε όλοι σε « ξένους» και σε όσους είναι διαφορετικοί από εμάς.

Για παιδιά από 5 χρονών!

O Αντίλ έχει πατρίδα, Εύη Τσιτιρίδου – Χριστοφορίδου, εικ: Κατερίνα Βερούτσου, εκδ. Ελληνοεκδοτική
Μιλάνε τα πεφταστέρια ή μόνο λάμπουν για μια στιγμή; Και τούτη η λάμψη είναι ικανή να κάνει τον μικρό Αντίλ να ξαναβρεί το χαμένο του χαμόγελο. Εκείνος σαν εμφανίζεται το πεφταστέρι του,και τον προσκαλεί να πάει μαζί του,  συλλογιέται πως  θέλει να μείνει εκεί που είναι οι δικοί του άνθρωποι, η πατρίδα του που ζωντανή κρατιέται μόνο ανάμεσά τους. Κι ο βράχος κι η θάλασσα η πλατιά τον καλεί κι εκείνη να την ακολουθήσει, να βρει το δρόμο, τον χαμένο του εαυτό, την παιδικότητα που …έμεινε πίσω. Σαν μια πανώρια γοργόνα, αφέντρα με ασημένιες μπούκλες κι όλα τα ζωντανά του βυθού πάνω στην ουρά της. Όμως ο Αντίλ δεν θαμπώνεται από την ομορφιά και ωραία λόγια. Στη στεριά παραμένει, πιστός στις αξίες, στα όνειρα , στους δικούς του ανθρώπους. Κι ύστερα ήρθε ο Άνεμος ο τρανός, ο βροντερός κι απόλυτος να τον πλανέψει να τον γυρίσει τον κόσμο να βρει πια εκείνο τι χαμόγελο που ΄χε χαθεί. Όμως και πάλι δεν τον πείθει …Ούτε η καμήλα, το καράβι της ερήμου κατάφερε να τον κάνει να την ακολουθήσει… Μόνο ένας «τόπος» και τρόπος ,υπάρχει που μπορεί ο Αντίλ να ξαναβρεί το γέλιο, τη σιγουριά κι εκείνη την πατρίδα που του ΄λεγε ο παππούς του  κι αυτός ο τόπος μυρίζει πάντα ευωδιαστά κι έχει μια ζέστα  που απαλύνει όλους τους πόνους, την κούραση, τους φόβους, που γεννά πάντα την ελπίδα…Κι είναι τόσο αγαπημένος, τόσο δίπλα του , τόσο μοναδικός…
Μαγική η ιστορία του Αντίλ δια χειρός Εύης Τσιτιρίδου . Ένα παραμύθι που είναι τόσο αληθινό που σε μεταφέρει σε άλλους κόσμους, φανταστικούς και υπαρκτούς, σε άλλες πατρίδες που ταξιδεύει ο νους και η ψυχή. Μια ιστορία που δείχνει τη δύναμη της μητρικής αγάπης, τη σοφία της υπομονής, της δεύτερης  σκέψης.  Μια ιστορία που αφήνει το όνειρο λίγο να ξεγλιστρήσει, όμως δεν φταίει ο Αντίλ, το παιδί, φταίνε εκείνοι που του στέρησαν την γη του. Φταίει το δύσκολο ταξίδι που του επιφύλασσε η μοίρα κι έτσι πατρίδα γίνονται οι άνθρωποι, οι ψυχές, οι αγκαλιές κι η ελπίδα. Μια ιστορία που σε ταξιδεύει με τα στοιχειά της φύσης και τα σημεία του ορίζοντα. Μια ιστορία που σε μαγεύει με τις λέξεις και τις εικόνες της… Μια ιστορία για τις επιλογές , τις σκέψεις, τις προκλήσεις της ζωής. Ένα παραμύθι που σε προκαλεί να διαλέξεις, να ωριμάσεις  πιο πολύ και να αποφασίσεις. Κι ας έχουν πλάνη οι εικόνες, και ας παίζει παιχνίδια ο νους. Η καρδιά μετράει ,  η σιγουριά  σαν είσαι ευάλωτος,  κουρασμένος ή πονεμένος! Μια ιστορία για ένα παιδί πρόσφυγα που θέλει να ξεφύγει αλλά φοβάται κι επιλέγει μόνο αυτό που στην παρούσα φάση του του δίνει δύναμη.
Ναι, με μάγεψε η εικονογράφηση του βιβλίου, το σχήμα και τα χρώματα. Υπογραφή στις μοναδικές εικόνες η Κατερίνα Βερούτσου. Εικόνες βγαλμένες πραγματικά από παραμύθια, από τα βάθη της Ανατολής, από εκείνους τους τόπους που πια φαντάζουν δύσκολα σε χρώματα κι αρώματα. Ωστόσο η Κατερίνα κατέφερε να μας ξαναφέρει τα όνειρο με πολλή χρυσόσκονη, με πολλή χρώμα, πολύτιμο.
Να το διαβάσετε, να μαγευτείτε, να ταξιδέψετε με άλογα, γοργόνες παρέα με τον ίδιο τον άνεμο  ώστε να ανθίσει και το δικό σας χαμόγελο…

Έλα να πετάξουμε μαζί , Κάτια Πινό, εικ. Μάνος Συγγελάκης, εκδ. Βεργίνα
Μια ιστορία για ένα όνειρο. Ένα παιδικό όνειρο. Στην ψυχή ενός μικρού παιδιού, του Τζαπάρ, που ζει φτωχικά στην χώρα του με την μητέρα του που κλαίει συχνά και του λέει πως σαν θα φύγουν μακριά θα μπορέσουν κι αυτοί να  γευτούν το γλυκό ψωμί. Όμως τούτο το γλυκό ψωμί θέλει πολύ « δύσκολα » υλικά για να …φουσκώσει. Θέλει πάνω απ όλα αγάπη, θέλει υπομονή, θέλει δύναμη και κουράγιο. Θέλει πολλές κουταλιές θάρρους, θέλει αγώνα, θέλει εκτίμηση, και πάνω απ΄όλα θέλει πίστη στην ίδια τη ζωή και στα όνειρα της. Θέλει τις περισσότερες φορές και τη βοήθεια των άλλων, εκείνων που δεν θα βλέπουν με μισό μάτι τα μικρά απιδιά των μεταναστών ή προσφύγων στα φανάρια. Θέλει δύναμη ψυχής και κατανόησης  στα παιδιά που τριγυρνούν ξυπόλυτα ή με βρώμικα ρούχα γιατί μπορεί να μην γίνεται να είναι αλλιώς. Θέλει περισυλλογή και ανάσες από όλους μας για όλους τους Τζαπάρ τούτου του κόσμου που είναι όπως και τα δικά μας παιδιά. Που θέλουν να χαμογελούν πάντα και ας έχουν ένα χαλασμένο δόντι που τα τρελαίνει στον πόνο σαν πίνουν νερό, το μόνο που υπάρχει, πιθανόν,  άφθονο στην πατρίδα τους. Θέλει μια μεγάλη αγκαλιά γιατί συχνά δεν καταλαβαίνουν τη δική μας τη γλώσσα. Θέλει να μην γνωρίζουν τη βία της μαγκιάς και των δήθεν επαναστατών – εφήβων. Θέλει ένα μικρό χεράκι από μια μικρή νεράιδα με μπούκλες στα μαλλιά που θα δώσει σημασία και χώρο στο όνειρο. Γιατί και τούτα τα παιδιά έχουν δικαιώματα, και ανάγκες και επιθυμίες και όνειρα. Κι ο Τζαπάρ δεν θα σταματήσει ποτέ να ονειρεύεται. Να ονειρεύεται πως κάποια μέρα το χαμόγελο θα έρθει στα χείλη της μητέρας του και στα δικά του. Πως κάποτε θα μάθει κι εκείνος να διαβάζει βιβλία και θα αποκτήσει  ένα μεγάλο με πολύχρωμες εικόνες  και  θα γράφει τα δικά του παραμύθια… Κι εκείνη η μέρα θα έρθει… μόλις το πιστέψει βαθιά. Και μόλις η μικρή του νεράιδα του χαρίσει το πιο γλυκό της βλέμμα και χαμόγελο. Κι ο Τζαπάρ θα φτάσει στο πιο ψηλό σκαλοπάτι του ονείρου του. Θα πετάξει μαζί με τα παγοπέδιλά του πολύ ψηλά, φίλοι για πάντα με την μικρή του νεράιδα, και θα κατακτήσει εκείνο το όνειρο  πως επιτέλους υπάρχει …γλυκό ψωμί και στη νέα του πατρίδα!
Ένα βιβλίο πολύ συγκινητικό. Ένα βιβλίο κι αυτό για τα παιδιά όλου του κόσμου. Για τους Τζαπάρ όλου του κόσμου που αναγκάζονται να αφήσουν τη δική τους πατρίδα και να αναζητήσουν ένα καλύτερο μέλλον. Ένα βιβλίο για την δύναμη της ψυχής και της θέλησης. Ένα βιβλίο που πρέπει να  ξυπνήσει ή και να  αλλάξει συνειδήσεις. Να κάνει όλους , παιδιά και μεγάλους να αναρωτηθούν για τις εικόνες που συναντάμε κάθε μέρα δίπλα μας. Για να καταλάβουμε πως όλα εκείνα τα παιδιά που αναγκάζονται να έρθουν στη δική μας τη χώρα, δεν είναι διαφορετικά από τα δικά μας, από μας. Είναι άνθρωποι, όπως εμείς, με όνειρα, ελπίδα , σάρκα και οστά. Η Κάτια Πινό γράφει μια ιστορία που όλοι μας κάπου μπορεί και να έχουμε βαθιά μέσα στην ψυχή μας. Μια ιστορία σύγχρονη και σχεδόν καθημερινή. Για τους Τζαπάρ των φαναριών, του σχολείου , της αγοράς, των δρόμων. Για τους Τζαπάρ που έρχονται καθημερινά στη δική μας πατρίδα, παράνομα πολλές φορές μόνο και μόνο για ένα καλύτερο μέλλον και που έχουμε υποχρέωση να στηρίξουμε γιατί πάνω από οτιδήποτε άλλο είμαστε όλοι άνθρωποι.
Κάτια, η ιστορία σου είναι απλά υπέροχη. Μακάρι όλοι οι Τζαπάρ του κόσμου να τα καταφέρνουν στη ζωή, όπως ο δικός σου. Μακάρι όλοι μας να μπορούσαμε να αναλογιστούμε τη ζωή όλων αυτών των ανθρώπων . Μακάρι να μπορούν όλοι οι Τζαπάρ να ακουμπήσουν έστω και λίγο το όνειρό τους!
Για παιδιά από 8 χρονών…

Γιασμίν, μια ζωή από την αρχή, Μερκούριος Αυτζής, εικ :Ναταλία Καπατσούλια, εκδ. Ψυχογιός.
Μια ολοκαίνουργια κυκλοφορία γεμάτη ανθρωπιά και φαινόμενα των καιρών. Η Γιασμίν είναι ένα μικρό κορίτσι, πρόσφυγας, από μια χώρα που ο πόλεμος δεν άφησε τίποτα ζωντανό. Ούτε το σκυλάκι της την Σελήνη, ούτε ένα κτίριο, ούτε  ένα λουλούδι. Η περιπέτειά της συνεχίστηκε στα παγωμένα νερά του πελάγους που έχασε όλη της την οικογένεια. Και τώρα μόνη χωρίς να τη νοιάζει το κρύο και η βροχή περπατά σε δρόμους άλλοτε φιλόξενους και άλλοτε εχθρικούς, σε μια καινούργια χώρα. Φυλακτό της πολύτιμο ένα σπασμένο μενταγιόν και τα λόγια του πατέρα και της μητέρας της: «Μη φοβάσαι…Όλα θα πάνε καλά». Όμως είναι μικρή και φοβάται κι είναι η απώλεια δυσβάστακτη και σιωπηλή. Ώσπου απρόσμενα μια φθινοπωριάτικη νύχτα με βροχή μια νέα αγάπη θα γεμίσει την ψυχή και τη ζωή της. Ο μικρός Χνούδης, ένα σκυλί, θα είναι η αιτία να νοιώσει πάλι την θαλπωρή της οικογένειας, της φροντίδας, της έννοιας από ανθρώπους ξένους αλλά με καρδιά γεμάτη αγάπη και μεγαλείο….
Σημάδια και φαινόμενα των καιρών. Προσφυγιά, πόλεμος, απώλειες και μοναξιά. Πείνα, κακουχίες και στερήσεις αλλά και ανθρωπιά από ανθρώπους ξένους, απλούς, καθημερινούς με περίσσευμα αγάπης στην ψυχή τους. Η Γιασμίν, του Μερκούριου Αυτζή είναι ένα από τα χιλιάδες προσφυγόπουλα που υπάρχουν τούτη την στιγμή στον πλανήτη. Παιδί μονάχο, χωρίς ίχνος ελπίδας, στοργής και αγάπης, περιπλανώμενο χωρίς λόγο και χωρίς σκοπό. Η ιστορία του Μερκούριου είναι μια πρώτη προσέγγιση στο τι είναι πρόσφυγας, για μικρά παιδιά, με αφορμή τις πολλαπλές εικόνες των μέσω μαζικής Ενημέρωσης, των καθημερινών ειδήσεων και της Ανθρωπιάς που υπάρχει πια και χαρίζεται απλόχερα. Η κάθε Γιασμίν είναι εδώ για να αφυπνίζει συνειδήσεις, για να θυμίζει σε όλους μας πόσο εφήμερα είναι όλα όσα θεωρούμε δεδομένα. Μια ιστορία γεμάτη χρώματα ψυχρά και ζεστά, γεμάτη συναισθήματα θετικά κι αρνητικά. Η δύναμη της αγάπης, της ελπίδας, της νέας ζωής. Η προσφορά, ανεκτίμητη αξία που γιατρεύει κάθε λαβωμένη ψυχή. Η ύπαρξη ενός ζώου στη παιδική ή ενήλικη ζωή δρα ουσιαστικά στην συναισθηματική νοημοσύνη μικρών παιδιών αλλά και μεγαλύτερων ατόμων. Με πολύ απλό αλλά υπέροχο τρόπο δίνεται μέσα στο βιβλίο στον μικρό αναγνώστη να καταλάβει πως νικιέται ο φόβος, πως γεμίζει η μοναξιά ενός …άστεγου, πρόσφυγα, μετανάστη. Πως ξεκινάει μια νέα ζωή από μια τυχαία  συνάντηση, από μια ανθρώπινη σκέψη. Πως το να δίνεις έχει μια ξεχωριστή αξία ειδικά σε ανθρώπους που το έχουν περισσότερο ανάγκη. Κανείς δεν ξέρει τι κρύβεται στην ψυχή του κάθε ρακένδυτου, ταλαιπωρημένου, περιπλανώμενου συνανθρώπου μας. Πόσες ιστορίες, πόσα όνειρα κατεστραμμένα, πόση ζωή χαμένη. Το βιβλίο έχει εικονογραφηθεί από την Ναταλία Καπατσούλια απλά, ζωντανά και εκφραστικότατα.  Με το χρώμα του πολέμου, με τους δράκους που εξαφανίζουν τη χαρά. Με το λευκό της αθωότητας και το κόκκινο της αγάπης και της ελπίδας.
Ένα βιβλίο πολύτιμο για τις βιβλιοθήκες των σχολείων που γίνεται η αφορμή για συζητήσεις, δράσεις και αφύπνιση συνειδήσεων.
Για παιδιά από 7 χρονών…

Σκληρό καρύδι, Ελένη Σβορώνου, εικ : Ευαγγελία Γουτιάνου, εκδ. Καλειδοσκόπιο
Αϊσέ είναι το όνομα ενός εννιάχρονου κοριτσιού. Ενός κοριτσιού « πρόσφυγα» από το Αφγανιστάν και τούτο το όνομα στη δική μας γλώσσα σημαίνει …Ζωή! Εκείνη όμως επιμένει να την φωνάζουν Αϊσέ, γιατί έτσι θυμάται, υπάρχει, νοσταλγεί  και κατά κάποιον τρόπο είναι σαν να ζει  την δική της τη χώρα, την δική της πατρίδα. Η Αϊσέ είναι « σκληρό καρύδι » γιατί άντεξε τον ξεριζωμό, την απώλεια, αντέχει την φτώχεια, την κοροϊδία των συμμαθητών της, τις απότομες και αναπάντεχες αλλαγές που ήρθαν στην ζωή της. Η Αϊσέ έχει όνειρα, σαν όλα τα παιδιά του κόσμου, έχει όμως και φωνή και σκέψη και ελπίδα. Είναι η φωνή της δικής μας συνείδησης, η φωνή του κάθε παιδιού που αναγκάζεται να μεγαλώσει γρήγορα και ξαφνικά. Είναι η φωνή εκατομμυρίων παιδιών προσφύγων  σ΄ ολόκληρο τον κόσμο.
Στο βιβλίο της Ελένης Σβορώνου, η Αϊσέ μιλάει με χιούμορ, με παράπονο, με ελπίδα και με πίκρα . Μια κραυγή η ζωή της για μας. Για τον τρόπο που αντιμετωπίζουμε τους «ξένους». Το παράδειγμα της δασκάλας της, της κ. Περσεφόνης, οδηγός και για τη δική μας ζωή, τη δική μας συμπεριφορά.  Είναι άνθρωποι τούτοι οι « ξένοι » σαν όλους εμάς, σαν τα δικά μας παιδιά. Κι έχουν συναισθήματα, ανάγκες, κι όνειρα για την ζωή τους.
Γιατί όπως λέει, μοναδικά η συγγραφέας «…ακόμα και τα σκληρά καρύδια έχουν μέσα τους μαλακή ψίχα. Ή αλλιώς έχουν ένα δάκρυ που το συγκρατούν με αξιοπρέπεια. Εμείς  -συμμαθητές, δάσκαλοι, γείτονες και συμπολίτες –μπορούμε να το κάνουμε να κυλήσει και από δάκρυ να γίνει ποτάμι ή γέλιο. Αρκεί να  το θελήσουμε και να το πιστέψουμε…».
Μοναδικό βιβλίο ως προς το θέμα του. Κραυγή και αγωνία. Ελπίδα και θάρρος. Γραμμένο σαν να  διηγείται η ίδια η Αϊσέ ακούμπα πιότερο στη δική μας ψυχή. Ίσως  από τα καλύτερα βιβλία που έχουν γραφτεί στο είδος του. Απλό, συγκινητικό, αφυπνιστικό και με εικονογράφηση της Ευαγγελίας Γουτιάνου, λιτή, όπως του ταιριάζει, χωρίς στολίδια, αλλά μόνο με χρώμα, απλές γραμμές , ικανή όμως για να δώσει ένα πολύ πολύ δυνατό αποτέλεσμα.
Ελένη, σε ευχαριστούμε για αυτό το βιβλίο, όπως λες κι εσύ, για τούτο το γλύκισμα. Όλοι όσοι θελήσουν να το γευτούν, τους υπόσχομαι πως αξίζει γιατί έχει τόσο απλά  υλικά, που όλοι τα έχουμε μέσα μας , και που χρειάζονται μόνο τη δική μας θέληση, τη δική μας αγάπη και φροντίδα για να πετύχει η συνταγή και να είναι η ζωή όλων πολύ πολύ καλύτερη.
Περισσότερα για το βιβλίο δείτε εδώ : http://kaleidoscope.gr/skliro-karydi.html
 
Για παιδιά από 8 χρονών…

“Δεν”, Βαγγέλης Ηλιόπουλος, εικ: Έφη Λαδά, εκδ. Πατάκης

Δεν… Μια λέξη με τρία γράμματα, λένε τα παιδιά, μια μόνο συλλαβή που μέσα στης κρύβει θυμό, απογοήτευση, λύπη, μοναξιά  και χαμένα όνειρα.
Μια ιστορία του Βαγγέλη Ηλιόπουλου, το δεύτερο βιβλίο μιας τριλογίας, όπως λέει ο ίδιος, για εκείνα τα παιδιά που “δεν” τα έχουν όλα. Για εκείνα τα παιδιά που θέλουν αλλά “δεν“ μπορούν να έχουν κάτι από αυτά που οι περισσότεροι από μας θεωρούμε δεδομένα…Που προσπαθούν αλλά “δεν “ τα καταφέρνουν. Που ονειρεύονται πιασμένα μόνο από τον χαρταετό των ονείρων  τους. Εκείνον τον   χαρταετό που κουβάλα στην ουρά του χαρά, φίλους, αγάπη, ψυχή, ομορφιά, ελευθερία και εκατοντάδες ναι… Γιατί στ΄ αλήθεια υπάρχουν παιδιά που “δεν” έχουν σπίτι, που “δεν” έχουν το δικό τους καταφύγιο. Παιδιά που “δεν” έχουν γιορτές στη ζωή τους, παραμύθια να διαβάσουν, παιχνίδια να παίξουν.
Ναι, υπάρχουν πολλά … “δεν” στη ζωή πολλών. Όχι τα “δεν” που απαγορεύονται αλλά τα “δεν” που είναι εκεί γιατί κάποιοι τους στέρησαν τη χαρά.  Ακόμα και τη γνώση και τα ταξίδια και το φαγητό κάποια παιδιά “δεν” έχουν, γιατί η ζωή στάθηκε σκληρή μαζί τους …
Κι όλα αυτά τα “δεν” μπορούν μόνο με ένα τρόπο να χαθούν, να εξαφανιστούν, να γίνουν θάρρος, δύναμη  και ζωή. Όταν κανένας  “δεν θα το βάλει κάτω”,  αλλά  αρχίζει ή συνεχίζει να προσπαθεί, παλεύει ,ελπίζει και μάχεται για ένα καλύτερο αύριο. Για την ελπίδα που “ΔΕΝ” πεθαίνει ποτέ , για τους φίλους που είναι πολύτιμοι και σβήνουν εκείνα τα “δεν” που μας κουράζουν, που μας απογοητεύουν  και μας πικραίνουν.
Μοναδικό το «Δεν» του Βαγγέλη Ηλιόπουλου. Μια ιστορία γεμάτη αγάπη κι αισιοδοξία κι ας δείχνει τόσο έντονα τη μοναξιά και την πίκρα ενός παιδιού στη αρχή της. Μια ιστορία που σε κάνει να αναρωτηθείς για τα δικά σου δεν … για τις μικρές καθημερινές νίκες ή ήττες σου. Μια ιστορία για τις λέξεις που κάνουν τη ζωή να ονειρεύεται, τον κόσμο μας να  είναι καλύτερος και τη φιλία ότι πιο πολύτιμο μπορεί να έχει κάποιος στη ζωή του. Μια ιστορία για τα χαμόγελα της ψυχής που δεν κοστίζουν αλλά γεννιούνται μόλις πάψουν να υπάρχουν τα … “δεν”! Μια ιστορία για όλα τα παιδιά του κόσμου που “δεν” γεννήθηκαν για να ζουν μόνα, δυστυχισμένα και χωρίς τουλάχιστον τα απαραίτητα για τη ζωή τους πράγματα.
Μια ιστορία που εικονογραφεί ανεπανάληπτα η Έφη Λαδά. Το κλουβί που έχει μέσα του το σπίτι, τον ουρανό και την πεταλούδα είναι η σύλληψη της αδικίας, της φυλακής, της ομορφιάς που “δεν” πρέπει να κλείνεται σε κανένα στεγανό. Κάθε σελίδα ένα έργο τέχνης, κάθε λέξη του Βαγγέλη Ηλιόπουλου μια νότα πάνω στην ψυχή τους καθενός μας. 

Μια ιστορία όχι μόνο για παιδιά μα  για όλους τους μεγάλους που στερούν κι αφήνουν τα “δεν” …ελεύθερα!

Χάρης και Φάρις, Γιώτα Κ. Αλεξάνδρου (εικ: Κατερίνα Χαδουλού), εκδ. Βιβλιόφωνο

Ο Χάρης είναι ένα παιδί σαν όλα τα άλλα… Του αρέσουν οι περιπέτειες, έχει πολύ φαντασία και πάντα η διαδρομή του από το σπίτι στο σχολείο είναι συναρπαστική. Μέρες καθώς περνά τη γέφυρα για το σχολείο του βλέπει από κάτω της κοντά σε πέτρες ένα γκρι κουβάρι… Ένα κουβάρι που … έχει μάτια, μύτη , χέρια , πόδια και …είναι ένα μικρό φοβισμένο και μοναχικό παιδί. Κι αρχίζει να μεγαλώνει η περιέργειά του και πλάθει με το μυαλό του χίλιες ιστορίες. Κι ένα πρωί θα του αφήσει λίγο από το πρωινό του κι ύστερα μια κουβέρτα κι ένα μήλο …Και η ζωή του Χάρη θα αλλάξει για πάντα… μα και του Φάρι, του μικρού προσφυγόπουλου που χωρίς γονείς, αδέλφια και τίποτα δικό του αποκτά έναν φίλο μοναδικό. Γιατί τα δύο παιδιά μπορεί να μην μιλούν την ίδια γλώσσα, μπορεί να έχουν διαφορετικό χρώμα στο δέρμα τους, μπορεί να πιστεύουν σε άλλες θρησκείες και ιδανικά αλλά δεν παύει να είναι παιδιά που στη ζωή τους όλα αυτά τα «παραπανήσια πράγματα» δεν μετράνε… Μπορούν να είναι φίλοι και να μοιράζονται πολλά, να παίζουν , να νοιώθουν, να βοηθούν και να χαμογελούν… Θα βοηθήσει κι ο δάσκαλος, ο κύριος Αριστείδης που μιλάει τη γλώσσα του Φάρι. Και ο μικρός θα πάει στο σχολείο του Χάρη κι εκεί θα συναντήσει κι άλλα παιδιά που έχουν έρθει από άλλες χώρες και όλοι έχουν κάτι να πουν, κάτι να διδάξουν και κάτι να μάθουν από τους άλλους …Και όσο τραγική ή όχι κι αν είναι η ιστορία τους πάντα θα υπάρχει ένα μικρό χεράκι που με τη βοήθεια των μεγάλων θα τα κάνει να νοιώθουν… άνθρωποι. Και μην ξεχνάτε η καλημέρα υπάρχει σ όλες τις γλώσσες του κόσμου και τα παιδιά μπορούν πάντα να βοηθήσουν για να παραμείνει για πάντα …καλή. Υπάρχει επίσης το παιχνίδι, η αγκαλιά, το χαμόγελο και η αγάπη που μεταδίδονται χωρίς να χρειάζονται μεταφραστές ή σύνορα!
Μια εκπληκτική ιστορία της Γιώτας Αλεξάνδρου για την φιλία , για τα παιδιά του κόσμου, για συναισθήματα , για ανθρωπιά. Για να καλλιεργήσουμε στα παιδιά μας τις στάσεις και τις αντιλήψεις της ζωής και για να τα βοηθήσουμε να βλέπουν τον κόσμο μόνο με τα δικά τους μάτια που ποτέ δεν κάνουν λάθος …Για εκείνα τα προσφυγόπουλα που δεν έχουν τίποτα στην νέα τους πατρίδα, τα λεγόμενα ασυνόδευτα παιδιά. Για την αλληλεγγύη, για την αγάπη, για το μοίρασμα! Η Κατερίνα Χαδουλού είναι μια εικονογράφος με απίστευτο ταλέντο και οι χαρακτήρες που ζωντάνεψε με τα πινέλα της μένουν ανεξίτηλοι στη μνήμη μικρών και μεγάλων.
Για παιδιά από 6 χρονών

Το κουτί του Σιλάν, Άλκηστη Χαλικιά, εικ: Ντανιέλλα Σταματιάδη, εκδ. Ίκαρος

Ξεκίνησε σχολείο στη νέα του πατρίδα, σε μια τάξη με μικρότερα παιδιά, ίσαμε να μάθει να μιλάει καλά τα Ελληνικά. Ο Σιλάν είναι οκτώ χρονών και πάντα, μα  πάντα έχει μαζί του το κουτί του που κρύβει κάτι για εκείνον  πολύ σημαντικό. Για όλους τους άλλους είναι ένα κουτί που προκαλεί μυστήριο. Ζωγραφίζει συνέχεια, του αρέσει πολύ το χρώμα και η ζωγραφική, τόσο που συχνά ξεχνιέται και κοντεύει να  χάσει την ώρα του συσσιτίου. Όλοι τον συμπαθούν το Σιλάν, κορίτσια κι αγόρια  κι όλοι σκαρφίζονται τρόπους για να μάθουν, να καταλάβουν τι έχει μέσα το κουτί του. Ο καιρός περνά και ένα απόγευμα ο Ταρίμ θα φέρει τα νέα στον μικρό Σιλάν. Ο πόλεμος  τελείωσε και η επιστροφή στην πατρίδα του είναι πια  θέμα ωρών. Θα ξαναδεί τη μαμά και τ΄αδέλφια του. Τότε δεν χρειάζεται πια το κουτί του και θα το  αφήσει  στην έδρα της δασκάλας μαζί με μια γραφή στον πίνακα…
Ίσως να ήταν το κουτί που΄χε φυλακίσει την ελευθερία !
Τρυφερό, ασυγκίνητο, απλό και γεμάτο μηνύματα και καινούργιες λέξεις το βιβλίο της Άλκηστης Χαλικιά. Ένα βιβλίο για τα προσφυγόπουλα, όχι άλλο ένα, αλλά ένα πολύ ιδιαίτερο και ξεχωριστό. Ένα βιβλίο που κρύβονται όλα μέσα σ ε εκείνο το κουτί. Όχι αυτά που λέγονται μα εκείνα που νοιώθεις και μπορείς μόνο με την ψυχή να …ζωγραφίσεις. Θα μπορούσε να είναι το κουτί των συναισθημάτων, το κουτί μιας ζωής, το κουτί των χρωμάτων. Διαλέγουμε όλοι, έναν τίτλο,  με τη δική μας ψυχή και φαντασία  για τούτο το παράξενο και υπέροχο περιεχόμενο του μικρού κουτιού. Συναισθήματα λοιπόν είναι γεμάτο το βιβλίο, σκέψεις και καινούργιες καταστάσεις που όλοι πια ζούμε δίπλα μας, στη γειτονιά, στο σχολείο, στην πόλη και στο χωριό μας. Κι είναι ένα πολύ δυνατό βιβλίο γιατί δίνει στα παιδιά την δυνατότητα να σκεφτούν πως η ευτυχία, η χαρά, κρύβεται στα πιο μικρά πράγματα, στα πιο μικρά χαρτάκια. Ένα βιβλίο που ενώ έχει σαν θέμα του ένα προσφυγόπουλο, την ίδια στιγμή ακουμπά  έννοιες όπως η φιλιά, η αλληλεγγύη και η ομαδικότητα. Όλοι φέρνουν κουτιά στο σχολείο για χάρη του Σιλάν. Κι όλοι τον πλησιάζουν, όχι από περιέργεια μα για να γίνει μέλος της παρέας τους. Ένα βιβλίο για την χαμένη ελευθερία, που την ξαναβρίσκει ο μικρός Σιλάν. Ένα βιβλίο που το κουτί θα μπορούσε να σημαίνει, νοσταλγία, πείσμα, χαμόγελο. Ένα βιβλίο που μας θυμίζει πως όλη η ζωή κρύβεται πίσω από μια συγκεκριμένη γκριμάτσα στο πρόσωπο του καθενός. Όλη η ζωή είναι ένα …χαμόγελο κι εμείς φτιάχνουμε την μοναδική του καμπύλη αν θα ναι μικρή, μεγάλη , πιο μεγάλη ή ανύπαρκτη! Κι ο Σιλάν ξέρει πολύ καλά τι σημαίνει να χαμογελάς…
Ένα βιβλίο που εικονογραφεί η Ντανιέλα Σταματιάδη και με τις μορφές, τα χρώματα και τις εικόνες της το κάνει ακόμα πιο δυνατό. Χαρακτηριστική η φιγούρα του Σιλάν. Αξέχαστη, απλή αλλά πολύ εντυπωσιακή.  Και αυτό που δεν ξεχνά κανείς εκτός από τα χαμόγελα είναι κι εκείνα τα μάτια, όλων των παιδιών που η Ντανιέλα τα κάνει να …μιλούν!
Αισιοδοξία, χαρά  και μπόλικα χαμόγελα για όλους όσους το διαβάσουν!

Το κίτρινο λεωφορείο για την πατρίδα, Χρήστος Μπουλώτης,εικ: Φωτεινή Στεφανίδη, εκδ. Πατάκης
O κυρ Στέφανος μου θύμισε ένα τραγούδι με τον κυρ Αντώνη, μόνο που τούτος ο αγαπημένος χαρακτήρας του Χρήστου Μπουλώτη ήταν οδηγός λεωφορείου στα νιάτα του. Και τώρα που τα χρόνια πέρασαν , πάλι οδηγός λεωφορείου θέλει να  είναι. Μόνο που το καινούργιο του λεωφορείο είναι δικό του κι έχει κάτι που το κάνει μοναδικό. Να φταίει το κίτρινο χρώμα; Να φταίνε οι ζωγραφισμένες μαργαρίτες; Ή μήπως το όνειρο, η φαντασία και η νοσταλγία. Είναι το λεωφορείο που αγαπούν όλα τα παιδιά, τα παιδιά του κόσμου. Όλα τα παιδιά που κάτι  άφησαν κάποτε σε  μια πατρίδα, όλα τα παιδιά που συνεχίζουν κι ελπίζουν κι ονειρεύονται. Είναι το λεωφορείο της νοσταλγίας, που στη διαδρομή του συμβαίνουν πράγματα θαυμαστά. Κι είναι κι οι μετανάστες και τα παιδιά τους που ζουν στην γειτονιά του κυρ Στέφανου και  κάποιοι τους κοιτούν κανονικά και κάποιοι άλλοι με μισό μάτι. Κι είναι κι οι θύμησές του από την δική του οικογένεια, από τότε με τον μεγάλο ξεριζωμό της Σμύρνης που τον έκανα να σκεφτεί. Να σκεφτεί πως :
 «…η ιστορία του κόσμου είναι γεμάτη πρόσφυγες και μετανάστες από την μια χώρα στην άλλη. Και του έλεγε ο παππούς Νικόλας πως στους χάρτες δε βλέπεις καθόλου ανθρώπους, ούτε τον πόνο τους βλέπεις, ούτε τη νοσταλγία τους κι ούτε τους πολέμους. Κι οι πόλεις μόνο κάτι κουκκιδίτσες ή καθόλου. Όμως άλλο οι χάρτες που΄ναι σκέτο χαρτί, άψυχο, κι άλλο η πραγματική ζωή…».
 Κι είναι κι η μοναξιά των γηρατειών, κι όχι μόνο, που αν θες να τη νικήσεις τότε όλα γίνονται πιο όμορφα. Μια απόφαση θέλει, και την πήρε μια μέρα ο κυρ Στέφανος. Και το λεωφορείο ένα Σάββατο ξεκίνησε …για την πατρίδα, με επιβάτες 7 παιδιά από την Πολωνία, το Ιράκ, την Αίγυπτο, την Νιγηρία, το Αφγανιστάν, την Αλβανία και την τελευταία στιγμή μπήκε κι ένα μικρό Ελληνάκι. Ναι, ήταν το μαγικό λεωφορείο των επιθυμιών , των ονείρων, της χαράς. Ήταν το λεωφορείο που γέμισε μόνο χαρούμενα πρόσωπα, γέλιο, τραγούδια και θαυμαστά επιφωνήματα. Κι ήταν σαν κάθε επιστροφή του από τις άλλες πατρίδες να έδινε την πιο σπουδαία του παράσταση ο κυρ Στέφανος, κι υποκλινόταν μπροστά σε όλους, στη μεγάλη πλατεία του χωριού του κι αυτό τον έκανε ακόμα πιο νέο κι ας περνούσαν τα χρόνια, εκείνος ήξερε το μεγάλο μυστικό :
« …πως όλες οι πατρίδες είναι όμορφες κι όλες μαζί οι πατρίδες κάνουν τον κόσμο μια απέραντη πατρίδα !»
Μια υπέροχη ιστορία για την πατρίδα… του Χρήστου Μπουλώτη. Μια ιστορία θύμησης, νοσταλγίας, ονείρου και χαράς. Μια ιστορία που συγκινεί, γεμίζει γαλήνη την ψυχή παιδιών και μεγάλων. Μια ιστορία που μας κάνει να  αναρωτηθούμε για τα μικρά και τα μεγάλα της ζωής, τα σπουδαία, τα περασμένα μα και τα μελλούμενα. Μια ιστορία σύγχρονη , όσο ποτέ, για τους πρόσφυγες, τους μετανάστες, για τα παιδιά που πάντα ονειρεύονται , ακόμα και σαν τα χρόνια περάσουν  κι όλοι γνωρίζουμε πως ακόμα και τότε η καρδιά, η ψυχή, δεν γερνάνε ποτέ. Μια ιστορία για όλα εκείνα που φωλιάζουν μέσα μας , τις λύπες και τις χαρές μας, τις επιθυμίες και τα πρέπει μας. Μια ιστορία χαρισματική. Από ένα συγγραφέα που ξέρει να αγγίζει τις δικές μας ψυχές.
 Από μια εικονογράφο που…ζωγραφίζει υπέροχα τα όνειρα και ας  είναι  ασπρόμαυρα μέσα στο βιβλίο. Σαν κλείσει κάποιος τα μάτια και ονειρευτεί, όλες οι μοναδικές ζωγραφιές της Φωτεινής Στεφανίδη αποκτούν τα πιο όμορφα χρώματα. Αυτά που θέλει κάποιος να δει με τα δικά του μάτια , εκείνα της δικής του ψυχής.

Για παιδιά από 8 χρονών…

Πρίγκιπας σημαίνει Αμίρ, Άννα Κοντολέων, εκδ. Πατάκη

Ο τόπος του Αμίρ ήταν κάποτε πλούσιος και εύφορος και όλοι ζούσαν ευτυχισμένοι. Οι άντρες είχαν δουλειά τα πρωινά και χωράτευαν στα καφενεία τα βράδια. Τα παιδιά έτρεχαν μέχρι που χόρταιναν παιχνίδι στα σοκάκια. Και οι γυναίκες τα παρακολουθούσαν άγρυπνα και τα κυνηγούσαν να τα ταΐσουν με πιάτα ξέχειλα από φαγητό στα χέρια. Στον ουρανό πετούσαν πουλιά αποδημητικά και μόνο τα κακαρίσματα του κόκορα τους ξύπναγαν άγρια χαράματα. Μα μετά ήρθαν αυτοί που δεν είχαν ιερό και όσιο, αυτοί που αγαπούσαν τα όπλα πιο πολύ από τους ανθρώπους και… όλα άλλαξαν. (Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)




Η πεταλούδα της σκιάς, Σοφία Μαντουβάλου, εικ: Φωτεινή Στεφανίδη, εκδ. Πατάκης

Μια ωραία πεταλούδα ήταν το αγαπημένο τραγουδάκι των παιδικών μας χρόνων. Μια πεταλούδα που παίζει χαρούμενα με τη σκιά της και τον ήλιο κι εκνευρίζεται και στριφογυρίζει και θυμώνει είναι η μια από τις δυο πρωταγωνίστριες σε μια ιστορία μαγική.  Η πεταλούδα της Σοφίας Μαντουβάλου που νοιώθει την αγάπη , την φιλία και το δόσιμο ψυχής σαν… άνθρωπος!.

«Η σκιά σου είσαι εσύ», επιμένει ο ήλιος. Πόσο αλήθεια, και πόσο αψήφιστα περνάει από τη σκέψη μας τούτη η ρήση. Κι ας μοιάζει σαν ένα τερτίπι του ηλίου το παιχνίδισμα με τον γίγαντα – σκιά. Στην ουσία είναι ένας καθρέφτης του εαυτού μας, θολός, γκρίζος, άπιαστος αλλά  πάντα σύντροφος μοναδικός.

Και σαν έρχεται μια άλλη πεταλούδα με τσαλακωμένη τη σκιά της, πληγωμένη με μισό φτερό όλα αλλάζουν στα παιχνίδια, στις σκέψεις στα φτερουγίσματα. Μια πεταλούδα πρόσφυγας, μια πεταλούδα με μισή σκιά. Την άλλη μισή την άφησε πίσω, σε μια πατρίδα που ΄χει πόλεμο, σε μια οικογένεια που χάθηκε, σε έναν ουρανό που δεν είχε ήλιο. Κι είναι τούτη η ιστορία τόσο αληθινή, τόσο αλληγορική. Κι έχει πόνο, λύπη, στεναχώρια και ξύπνημα συνειδήσεων. Μα έχει και αγάπη μπόλικη, και συντροφικότητα, και φιλία και όνειρα άπειρα, ολοκαίνουργια.  Για να καταλάβουμε τα μεγάλα και σπουδαία προβλήματα της ζήσης. Για να συνειδητοποιήσουμε τα κακά του πολέμου. Για να γεμίσουμε συναισθήματα μοναδικά, σκέψεις λύτρωσης.

Δείτε εδώ!


Μαριάννα,το κορίτσι που πετάει, Βαγγέλης Ηλιόπουλος, εκδ. Πατάκη

Η Μαριάννα είναι ένα κορίτσι καταπληκτικό. Ήρθε από μια ξένη χώρα και μέσα σε λίγους μήνες την έχει μάθει όλη η πόλη. Γιατί η Μαριάννα είναι παντού. Πηγαίνεις στην αγορά, μπροστά σου η Μαριάννα, κάνεις βόλτα στο πάρκο, δίπλα στο ποτάμι, εκεί η Μαριάννα, πας στην παιδική χαρά, πρώτη και καλύτερη στην κούνια η Μαριάννα. Οι μεγάλοι απορούν, τα παιδιά όμως, που έχουν γίνει όλα φίλοι της, ξέρουν το μυστικό της...





Το κροκοδειλάκι που έγινε λιβάδι, Χρήστος Μπουλώτης, εικ: Φωτεινή Στεφανίδη, εκδ. Καλειδοσκόπιο

Μια μικρή ιστορία για ένα κροκοδειλάκι που αποχωρίστηκε την πατρίδα και τους αγαπημένους του, και, πριν από τη νοσταλγική επιστροφή του, πεθύμησε να γίνει λιβάδι, και έγινε. «Φύσηξε πάλι από την έρημο Σαχάρα ο δυνατός άνεμος Σιμούν τρομάζοντας τις καμήλες, τους καμηλιέρηδες και τα παιδιά που έπαιζαν στην όαση με τις πανύψηλες χουρμαδιές. Μα τούτη τη φορά, καθώς περνούσε ο άνεμος Σιμούν απ’ το πλατύ ποτάμι που το λένε Νείλο, σήκωσε, με ένα βαθύ φλουπ, τεράστια μια αγκαλιά νερό που είχε μέσα της νούφαρα κι ένα κροκοδειλάκι που κολυμπούσε ανέμελο, τρισευτυχισμένο…».

Λέει η Φωτεινή Στεφανίδη:

Όπως τις περισσότερες φορές, έτσι και τώρα ερχόταν το κροκοδειλάκι στις κουβέντες μας για πολλά, πολλά χρόνια. Είναι από τις παραμυθένιες ιστορίες του Χρήστου που περιμένουν χωρίς βιασύνη την κατάλληλη στιγμή, τον κατάλληλο άνεμο για να γίνουν βιβλίο, για να γίνουν αληθινές. Και να το που τυπώθηκε και σε λίγες μέρες θα το έχουμε στα χέρια μας. (Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)


Μελάκ,μόνος, Αργυρώ Πιπίνη, εικ: Αχιλλέας Ραζής, εκδ. Καλειδοσκόπιο

ΚΡΑΤΙΚΟ ΒΡΑΒΕΙΟ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΟΥ ΠΑΙΔΙΚΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ 2017

ΤΙΜΗΤΙΚΗ ΔΙΑΚΡΙΣΗ THE WHITE RAVENS 2017

ΒΡΑΒΕΙΟ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ 2017 ΠΑΙΔΙΚΟ ΒΙΒΛΙΟ ΜΕ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΣΗ

Ο Μελάκ. Ένα αγόρι.

Μια χώρα. Πόλεμος.
Το ταξίδια. Ο φόβος. Η ελπίδα. Οι ιστορίες. Τα όνειρα.

Ανάψανε φωτιά. Εμείς περιμένουμε. Η Νουρ κοιμάται.

Μας ξύπνησαν γιατί ήρθε η σειρά μας. Βάζουν τη Νουρ στη βάρκα.

Κλαίει.

‘Μαμά μου, πού είσαι;’ Οι βαρκάρηδες φωνάζουν.

Τι λένε οι βαρκάρηδες; Τι λένε; Δεν καταλαβαίνει. Φοβάται.

Οι άνθρωποι πετάνε κάτω τα πράγματά τους.

Εμείς δεν έχουμε πράγματα. Έχουμε μόνο την πετσέτα.

Σπρώχνουν τη βάρκα.

Ταξιδεύει. Φοβάται.

Περιμένει. Φοβάται. Κρυώνει. Φοβάται.

Ένα φως πέφτει πάνω τους. Φωνάζουν. Φοβάται.

Όλοι στη βάρκα φωνάζουν. Φοβάται.

Οι ψαράδες τους παίρνουν αγκαλιά. 

https://kaleidoscope.gr/el/picturebooks/9789604711215-melak-479.html

Ζαχρά και Νικόλας, οι ιστορίες τους , Πανίδου Σοφία, εκδ. Παπαδόπουλος

Στη μια σελίδα ειρήνη, στην άλλη πόλεμος.

Δύο παιδιά αντικριστά.

Δύο ζωές με λόγια κοινά.

Δύο δρόμοι παράλληλοι

που θα τα οδηγήσουν κοντά.

Βραβείο ΙBBY 2019 (Κύκλος Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου) σε εικονογράφο και σε συγγραφέα εικονοβιβλίου (Picture Book) για την εικονογράφηση και το κείμενο.

 



*Η Ελένη Μπετεινάκη είναι νηπιαγωγός


Σάββατο 18 Ιουνίου 2022

Ημέρα του Πατέρα…την Τρίτη Κυριακή του Ιούνη!

Της Ελένης Μπετεινάκη *

Κάθε χρόνο την τρίτη Κυριακή του Ιουνίου η μέρα είναι αφιερωμένη στον πατέρα, ένα από τους δυο πιο σημαντικούς ανθρώπους της ζωής του καθενός μας.

Τα «Παραμύθια του Σαββάτου» κάνοντας μια επιλογή από βιβλία που αφορούν τον… μπαμπά  και τον παππού, τον δυο φορές μπαμπά μας, προτείνουν, σχολιάζουν και παρουσιάζουν όσα νομίζουν πως  αξίζει να υπάρχουν σε παιδικές και εφηβικές βιβλιοθήκες με αφορμή μια γιορτή που δεν πρέπει να ξεχνάμε ποτέ!

Ο Μπαμάς μου, Παναγιώτα Πλησή,εικ :Σάντρα Ελευθερίου, εκδ. Ψυχογιός

«Τι θα φάμε σήμερα, μπαμπά;»

«Πένες αλά μπαμάς!»

«Τι είναι αυτό πάλι;»

«Πένες με κολοκυθάκια».

«Μπαμπά, έχεις φτιάξει ξανά πένες με κολοκυθάκια;»

«Άλλες δυο φορές όταν ήμουν μπαμπάς».

«Και τότε τι πένες ήταν;»

«Αλά μπαμπάς!»

«Πώς ήταν όταν ήσουν μόνο μπαμπάς;»

Πώς είναι άραγε να ζουν δυο παιδιά μόνο με τον μπαμπά τους;

Ο ήρωας της ιστορίας μας διηγείται οικογενειακές στιγμές δοσμένες με χιούμορ, που δείχνουν πόσο ξεχωριστή είναι η οικογένειά του. (από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)

https://www.psichogios.gr/o-mpamas-moy.html

Ο Μπαμπάς μου, Soosh, εκδ. Φουρφούρι

Μια υπέροχα εικονογραφημένη ιστορία, μια ωδή στην πατρότητα

 Με κάνει να γελάω. Λέει τις καλύτερες ιστορίες για να κοιμηθώ. Δεν με νοιάζει τι κάνουμε, αρκεί να είμαστε μαζί…

Με πανέμορφη εικονογράφηση, η πρωτοεμφανιζόμενη καλλιτέχνις Soosh περιγράφει στο βιβλίο Ο ΜΠΑΜΠΑΣ ΜΟΥ τη μαγική σχέση ανάμεσα σε έναν τεραστίων διαστάσεων μπαμπά και την κόρη του. Σε μια δύσκολη περίοδο της ζωής της, η Soosh αναζητούσε έναν «ήρωα προστάτη» για υποστήριξη. Ξεκίνησε να ανεβάζει μια σειρά υπέροχων εικόνων στο Instagram και αμέσως έκανε τεράστια αίσθηση κι έγινε viral. Πλέον συνοδεύονται με κείμενο και αποτελούν μια ωδή στην πατρότητα.

Η Soosh δημιούργησε έναν γίγαντα μπαμπά που αγαπά την αξιολάτρευτη κορούλα του άνευ όρων. Τον έφτιαξε τόσο μεγάλο, όπως οι περισσότεροι άνθρωποι βλέπουν τους ήρωες ή τους γονείς τους (οι οποίοι για τους τυχερούς ταυτίζονται). Η γενειάδα του της θυμίζει κάτι πολύ παλιό, δυνατό, στέρεο. Είναι εκείνος που βρίσκεται κοντά σου επειδή σε αγαπάει έτσι απλά, χωρίς προϋποθέσεις και για πάντα. Είτε παίζει μαζί σου φανταστικές ιστορίες, είτε σου μαθαίνει νέα πράγματα, είτε θες να αποφύγεις τα τέρατα κάτω από το κρεβάτι, ο Μπαμπάς είναι πάντα εκεί όταν τον χρειάζεσαι. Μια ξεχωριστή, όμορφη εικονογραφημένη ιστορία που ξεχειλίζει  μαγεία και αγάπη. https://brainfood.gr/proion/o-mpampas-moy/

Iδανικό για νέους μπαμπάδες αλλά και δώρο για την Ημέρα του Πατέρα!


Ο Μπαμπάς μου είναι ψηλός και δυνατός Μα… 
Coralie Saudo, εικ: Kris Di Giacomo, εκδ  Μικρή Σελήνη

Πως μπορούν άραγε να λειτουργήσουν κάποια πράγματα όταν χρειάζεται κάποιος να μπει στη θέση του άλλου; Είναι όλα τότε κανονικά ή μήπως παράξενα, αστεία και …απολύτως κατανοητά;

Η ιστορία λοιπόν ξεκινά κάπως έτσι: Ο Μπαμπάς μου είναι ψηλός και δυνατός μα κάθε βράδυ επαναλαμβάνεται ή ίδια ιστορία!

Δεν θέλει να πάει για ύπνο όσο τρυφερά κι αν του μιλάει ο γιος του. Πεισμώνει κι αρχίζει το τρέξιμο στα δωμάτια του σπιτιού. Ούτε η αυστηρότητα τον ηρεμεί,  μόνο το αν ξεκινήσει να του διαβάζει παραμύθια. Κι όλοι ξέρουμε πως ένα παραμύθι δεν είναι ποτέ αρκετό. Κι όσο περνάει η ώρα και χαμηλώνουν τα φώτα ο μπαμπάς φοβάται το σκοτάδι και επειδή δυσκολεύεται να κοιμηθεί θέλει κοντά του το γιο του  ή να του αφήνει  ένα φως ανοιχτό….

Μια ιστορία εν συναίσθησης από τις πιο αντιπροσωπευτικές. Η Coralie Saudo μοιράζεται μαζί μας μεγάλες αλήθειες για μικρούς μπόμπιρες που μόνο σαν αντιστραφούν οι όροι και η οπτική γωνία που βλέπει κάποιος τα πράγματα μπορεί να καταλάβει τις δυσκολίες, τις φοβίες και τα συναισθήματα του άλλου. Αντιστροφή ρόλων λοιπόν που προσφέρει μια πολύ έξυπνη και χιουμοριστική ιστορία που διδάσκει χωρίς καμιά διάθεση διδακτισμού.

Ένα παιχνίδι που μπορεί να παιχτεί μέσα σε μια τάξη με μεγάλη επιτυχία και να δώσει την ευκαιρία στα παιδιά να μπουν στη θέση του άλλου και να βιώσουν αποφάσεις, προτροπές, συναισθήματα και αγωνίες …γονέων!

Με την αφαιρετική εικονογράφηση του Cris Di Giacomo που το κάνει ακόμα πιο ελκυστικό και απολαυστικό.

Ψάξτε το εδώ : https://mikriselini.wordpress.com/


Μ΄αγαπάς, Μπαμπά; Βασίλης Κουτσιαρής, εικ :Κατερίνα Βερούτσου, εκδ. Ελληνοεκδοτική

Η ιστορία μιας μικρής λεύκας, στρογγυλής, κοντής και διαφορετικής. Μιας λεύκας που γεννήθηκε σε ένα δρόμο μοναχικό ανάμεσα σε άλλες λεύκες που φάνταζαν όλες μαζί σαν στρατιωτάκια, παραταγμένα σε δυο σειρές. Ψήλωναν, μεγάλωναν κι αποδοχή ζητούσαν από τον  «μπαμπά» τους τον κυρ Σταύρο. Κι εκείνος καμιά φορά χαμογελούσε στα «αγόρια» του. Η λεύκα η πιο μικροκαμωμένη ήταν και η πιο παιχνιδιάρα. Μόνο που μιλούσε διαφορετικά, μεγάλωνε διαφορετικά, γέλαγε διαφορετικά, σκεφτόταν διαφορετικά... Τα αδέλφια της την μάλωναν, την απόπαιρναν και  την έφερναν γρήγορα σε …τάξη. Και μια μέρα ακούστηκε εκείνη η φοβερή φράση από το στόμα του «μπαμπά» τους. Εκείνος κοιτάζοντας  την μικρή λεύκα είπε: «Τι λάθος έκανα με σένα;» Αυτό ήταν αρκετό για να αλλάξει η ζωή της και η συμπεριφορά των άλλων απέναντι της. Άρχισαν να την κοροϊδεύουν και να γελούν μαζί της ακόμα κι όταν εκείνη θύμωνε. Δεν το έβαλε κάτω ποτέ, άλλωστε είχε πάντα τους φίλους της. Στα κλαδιά της  μαζεύονταν  όλες οι πεταλούδες του κόσμου, οι πολύχρωμες. Κι άρχισαν οι κακίες, οι ζήλιες και οι παράξενες κινήσεις από τα άλλα δέντρα, από τους γείτονες, από όλον τον κόσμο.  Εκείνες που φέρνουν τα μαντάτα τα άσχημα, τα παραποιημένα και που πολλές  φορές  γίνονται η αιτία  για λάθος αποφάσεις, για κινήσεις που διαλύουν …ζωές! Που φέρνουν  κλάμα, πόνο και  θυμό.  Και σαν ηρεμήσει η τρικυμία και τα πράγματα γίνουν όπως τα θέλουν οι άλλοι  κάνεις δεν ξέρει ή νοιάζεται πόσο πλήγωσε και  αν τότε η ευτυχία θα απλωθεί παντού. Τα αποτέλεσμα κι εκείνο θα είναι μάλλον αντίθετο απ αυτό που όλοι περίμεναν. Κι επειδή έρχεται μια  στιγμή που όλοι και όλα  βρίσκουν τη θέση τους στη ζωή, την αξία και τον προορισμό τους θα φτάσει κι εκείνη η φοβερή βροχερή νύχτα και τα πράγματα θα γίνουν ….αλλιώς!

Από τα πιο δυνατά, αληθινά και καλογραμμένα κείμενα. Ένα βιβλίο για παιδιά και μεγάλους που ΄χει σαν θέμα του την διαφορετικότατα και κάθε φορά που το διαβάζω ανακαλύπτω  πως κρύβει μέσα του κι άλλους θησαυρούς. Γεμάτο συναίσθημα, γεμάτο γιατί, παράπονα και μύχιες σκέψεις. Γεμάτο καταστάσεις που αλλάζουν ζωές …ανθρώπων. Γεμάτο αποφασιστικότητα, πείσμα, ανοχή , σιωπηλές συγνώμες και δυνατά σ΄αγαπώ. Γεμάτο ψυχή για εκείνα τα ανείπωτα μα και τα ειπωμένα που σαν φύγουν από το στόμα κάποιου κατρακυλούν και παρασέρνουν χίλια δυο στο διάβα τους. Και μεγαλώνουν και φουντώνουν και συσσωρεύονται. Όμως εδώ δεν χρειάζονται ήττες. Θέλει δουλειά, θέλει υπομονή  και τύχη, να καταλάβουν όσοι πίκραναν τους άλλους πως έχει ο καιρός γυρίσματα και η ζωή …τερτίπια. Όσο και αν αλλάξει η εμφάνιση κάποιου, η ψυχή του παραμένει πάντα ίδια.

Να ακούμε τους άλλους, να προσέχουμε κι εμείς το λόγο μας. Να αποδεχόμαστε το διαφορετικό, να κρίνουμε αυστηρά μόνο τους εαυτούς μας και να μην πληγώνουμε, να μην κοροϊδεύουμε, να μην ακολουθούμε τη μάζα στα …κακά, στα παράλογα, στα δήθεν καθώς πρέπει.

Βασίλη Κουτσιαρή, από τα καλύτερα βιβλία σου. Ώριμος λόγος, ψυχής λόγος, καλογραμμένο, γεμάτο βιβλίο. Γεμάτο απ΄όλα τα συναισθήματα, γεμάτο ιδέες για παραπέρα επεξεργασία σε τάξεις, σε ομάδες ανθρώπων μεγαλύτερων. Πραγματικά συγκινητικό, γεμάτο συμβολισμούς και μηνύματα. Λεύκα, η ψηλή λυγερή και συχνά κλαίουσα. Η γεμάτη άνθη που σκορπίζονται στο αέρα σαν λέξεις που φτάνουν ίσαμε τα πιο παράξενα και δύσβατα μονοπάτια του κόσμου …της ψυχής.

Ένα βιβλίο που κανένας άλλος δεν θα μπορούσε να αποδώσει σε εικόνα καλύτερα από την Κατερίνα Βερούτσου. Όλο το συναίσθημα ζωντάνεψε στη δική της παλέτα, όλες οι μορφές χωρίς να  είναι έντονες, αποτυπώθηκαν όπως έπρεπε.

Για παιδιά και για μεγάλους και ας νομίζουν κάποιο πως είναι δύσκολο για μικρές ηλικίες. Αλήθειες λέει όπως τα καλά παραμύθια και τα παιδιά το καταλαβαίνουν αυτό, το νοιώθουν και το ξεχωρίζουν και …τους μένει! (από τα Παραμύθια του Σαββάτου)


Αγαπημένε μου μπαμπά, Κατερίνα Χριστόγερου, εικ: Γιώργος Πετρίδης, εκδ, Μεταίχμιο

Αγαπηµένε µου ΜΠΑΜΠΑ

Όσα νιώθω για σένα είναι δύσκολο να χωρέσουν σε ένα βιβλίο. Επειδή όμως θέλω να τα μοιραστώ μαζί σου, τα κατάφερα!

Σου χαρίζω αυτό το βιβλίο για να σου εκφράσω τα συναισθήματά μου, τις σκέψεις μου, να σου θυμίσω τις όμορφες στιγμές μας.

Στις σελίδες του έκανα πολύχρωμες ζωγραφιές, σου έγραψα μηνύματα γεμάτα αγάπη, κόλλησα τις φωτογραφίες μας και πέρασα υπέροχα γιατί σκεφτόμουν διαρκώς εσένα, τον καλύτερο μπαμπά του κόσμου!

Ένα πρωτότυπο βιβλίο-δώρο µε πλούσια εικονογράφηση και ποικίλες δραστηριότητες για την ανάπτυξη της δηµιουργικότητας των µικρών παιδιών και την ενίσχυση της σχέσης τους µε τον γονιό.

Για τη γιορτή του, τα γενέθλιά του, τη Γιορτή του Πατέρα, και όχι µόνο!


Ο μπαμπάς μου ο ήρωάς μου, Παναγιώτης Δημητρόπουλος, εικ: Αγγελική Δρακάκη, εκδ. Ελληνοεκδοτική.

Τίτλος που θα μπορούσε να ανήκει στον μπαμπά του καθενός μας. Ο μπαμπάς του Στέφανου όμως είναι διαφορετικός ή μάλλον έτσι νομίζουν οι συμμαθητές του. Ο Στέφανος είναι παιδί υιοθετημένο κι αυτό δεν είναι και πολύ καλοδεχούμενο από την τάξη του. Η μικρή Καλλιόπη ακούει μια ιστορία από τον μπαμπά της που συνέβη στον ίδιο και την δική του παρέα κάποτε κι αυτό την κάνει να καταλάβει πως πατέρας δεν είναι μόνο ένας φυσικός γονιός αλλά και  όποιος αγαπά  χωρίς όρια ένα παιδί που δεν είναι γεννημένο από τον ίδιο. Όλοι έχουμε ακούσει πολλές φορές τις λέξεις πατριός θετός πατέρας σαν ταμπέλες που δημιουργούν όχι και τόσο θετικά συναισθήματα. Η εικόνα όμως αυτή αλλάζει μόλις καταλάβουμε ή δούμε την συμπεριφορά που έχει ο συγκεκριμένος άνθρωπος απέναντι σε ένα παιδί που επέλεξε να γίνει πατέρας του. Και η μικρή Καλλιόπη σαν τελειώσει τη  διήγηση  της ιστορίας ο  δικός της μπαμπάς, θα καταλάβει πως πατέρας είναι  πραγματικά κι εκείνος που νοιάζεται, που ρισκάρει ακόμα και τη ζωή του για ένα  παιδί του που  ίδιος επέλεξε να είναι  « δεύτερος» μπαμπάς του και τούτη η αγάπη είναι ακόμη πιο δυνατή.

Μια ιστορία του Παναγιώτη Δημητρόπουλου συγκινητική, συμβουλευτική, νοσταλγική και πάνω απ όλα αληθινή. Για την υιοθεσία, την πατρική αγάπη, για τις γονεϊκές θυσίες που δεν έχουν όρια. Για τις ευκαιρίες που πρέπει όλοι να δίνουμε στη ζωή παιδιών, φίλων και όσων πληγώνουν άθελα τους, τους άλλους. Από άγνοια, από λαθεμένες αντιλήψεις και εκτιμήσεις.

Εικονογραφημένο από την Αγγελική Δρακάκη   σαν ταινία ρετρό και γεμάτη συγκίνηση!

Για παιδιά από 8 ετών … (από τα Παραμύθια του Σαββάτου)

Μπαμπά σ΄αγαπώ, Μάρω Θεοδωράκη, εικ: Νίκη Λεωνίδου, εκδ. Μίνωας

Μπορεί στ’ αλήθεια ένας μπαμπάς να χαμογελάει περισσότερο και να κατσουφιάζει λιγότερο; Μπορεί να χαρίσει χρόνο στο «λουλούδι του», στην κόρη του, και να μην αφήσει τις αναποδιές να μπαίνουν στη μέση; Οι στιγμές και οι συνήθειες αλλάζουν όταν εκείνη ταρακουνάει τα νερά, διεκδικεί και απαιτεί την παρουσία του. Ένας όμορφος κόσμος ξετυλίγεται με άξονα τον πιο ισχυρό δεσμό, εκείνον του πατέρα και της κόρης. Μια ιστορία γεμάτη τρυφερότητα κι αγάπη για την πιο ζεστή αγκαλιά του κόσμου.

https://minoas.gr/product/mpampa-se-agapo/

Ο δικός μου μπαμπάς, Μάκης Τσίτας, εικ: Λίλα Καλογερή, εκδ. Πατάκης

Όλοι οι μπαμπάδες είναι καλοί. Αν ρωτήσετε τα παιδιά τους, θα σας το πουν.Όμως ο δικός μου ο μπαμπάς είναι ο καλύτερος!Κι αυτό που λέω είναι πέρα για πέρα αλήθεια.

Έτσι ξεκινάει την αφήγησή της η μικρή ηρωίδα αυτής της τρυφερής ιστορίας. Μιλάει για τον μπαμπά της που είναι ένας απλός καθημερινός άνθρωπος αλλά στα δικά της μάτια φαντάζει δυνατός, ατρόμητος, επιδέξιος, πολυτάλαντος, όμορφος, ευφυής. Το βιβλίο διακρίνεται και για την πρωτοτυπία του: το χιούμορ, που υπάρχει σε μεγάλη δόση, προκύπτει από την υπονόμευση (ή αντίθεση;) του κειμένου απ’ την εικονογράφηση. Έτσι, στα περισσότερα σημεία άλλο διαβάζουμε και άλλο βλέπουμε.

Το βιβλίο Ο δικός μου ο μπαμπάς φανερώνει τη δημιουργική συνεργασία του συγγραφέα με την εικονογράφο και την παιχνιδιάρικη διάθεσή τους.

Ένα βιβλίο που σίγουρα θα αγαπήσουν κόρες, γιοι και μπαμπάδες.(culturenow.gr)

To Αστεράκι του μπαμπά μου είμαι εγώ, Γεωργία Λαττά, εικ: Θέντα  Μιμηλάκη, εκδ. Διάπλους

«…Όταν μεγάλωσε, μια νύχτα έστρεψε το βέλος του ψηλά και σημάδεψε το σακουλάκι με τ' αστέρια. Εκείνο τρύπησε κι ένα μικρό αστεράκι έπεσε στο κρεβατάκι μου, πάνω στην κουβερτούλα μου. Έτσι γεννήθηκα εγώ….»

 Κι έτσι ξεκινά η κοινή πορεία πατέρα και παιδιού. Μια σχέση έντονη, καταλυτική, καθοριστική για τη ζωή και των δυο. Ο πατέρας, ένα πρόσωπο ισχυρό όσο κι ευάλωτο, ανοίγει μονοπάτια κι ενθαρρύνει το γιο του να μάθει τα πάντα για τον κόσμο. Ο μικρός διευρύνει τους ορίζοντές του, ετοιμάζεται να βγει δυναμικά στη ζωή και διαμορφώνει άποψη για το ρόλο που θα διαδραματίσει στην ενήλικη ζωή του. "Όταν φεύγει στενοχωριέμαι. Όμως μου 'χει πει πως κάθε μέρα πρέπει να οργώνει τρεις φορές τα χωράφια του κόσμου ώστε να μην πεινάσω ποτέ. Το ίδιο θα 'κανα κι εγώ γι' αυτόν, αν μπορούσα.

Για παιδιά από 5 ετών (από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Παπούτσια με φτερά, Μαρία Παπαγιάννη, εκδ. Πατάκης

«-Καμιά φορά οι λέξεις αλλάζουν σημασία.

-Πως αλλάζουν οι λέξεις;

-‘Όπως και οι άνθρωποι

-Οι άνθρωποι μεγαλώνουν

-Ακριβώς έτσι κι οι λέξεις. Μεγαλώνουν κι αλλάζουν. Το  ΄πιασες;»

Ένα βιβλίο γεμάτο …λέξεις. Γεμάτο φαντασία, συναίσθημα, ποίηση. Δυο κόσμοι που συναντιούνται, συγκρούονται και συνυπάρχουν. Η Ρόζα είναι  μια μικρή σύγχρονη Αλίκη σε μια χώρα των Θαυμάτων αλλιώτικη. Μια χώρα που χωράει να μπεις μέσα από ένα σπιρτόκουτο, χωρίς να χρειαστεί να γίνεις …μικρή, θα μεγαλώσει λίγο εκείνο! Μια χώρα που κρύβει μυστικά και που εκεί « μπαίνει » κι η Ρόζα σαν θέλει να αποφύγει το σήμερα, την θλίψη, τον φόβο,  την πραγματικότητα. Ένας κόσμος διαφορετικός που συμβαίνουν όλα τα παράλογα, τα παράξενα , τα λησμονημένα, τα …παραμύθια, οι περιπέτειες με πειρατές, οι ήρωες που θα θέλαμε να υπάρχουν, οι γλώσσες  και οι λέξεις. Οι γλώσσες που χάνονται και οι σκέψεις που πονούν.

Μια ιστορία λοιπόν για τη μικρή Ρόζα που ζει μόνο με τον μπαμπά της ,τον Άρη. Γεννήθηκε με ένα πρόβλημα στο πόδι της όμως ο αγαπημένος της μπαμπάς δεν την αφήνει να το σκέφτεται… πολύ. Και της χαρίζει ένα ημερολόγιο «…Για να γράφεις, πριγκίπισσα, ό,τι θέλεις. Να γράφεις και ό,τι φοβάσαι. Κι ύστερα, δεν θα φοβάσαι. Θα σε προσέχουν οι λέξεις….».

Λέξεις λοιπόν, λέξεις πολύ δυνατές, φράσεις που μένουν και εικόνες από μια φαντασία αχαλίνωτη. Λέξεις που μπαίνουν μέσα στα όνειρα και δημιουργούν εικόνες που όλοι θα θέλαμε να ζήσουμε, να ονειρευτούμε, ειδικά όταν τα πράγματα δυσκολεύουν, όταν δεν ξέρουμε τις λύσεις στα μικρά ή μεγάλα προβλήματα της ζωής. Γιατί αλίμονο σε όποιον «…νομίζει πως έχει απαντήσεις για όλα, είναι χαζός…». Κι λίγο πιο κάτω θα συμπληρώσει η Μαρία Παπαγιάννη με το μοναδικό της λόγο και τρόπο για αυτούς που θέλουν να ζουν μόνο με όσα βλέπουν τα μάτια τους: «…Λυπήσου τους, …που δεν ονειρεύονται...».

Κι η ιστορία συνεχίζεται ανάμεσα σε δυο κόσμους, των ματιών και της ψυχής. Της πραγματικότητας,  μιας καινούργιας γειτονιάς με το Βασίλειο των Γάτων με τα ποιητικά τους ονόματα, της Οδού Μοιρών, ανθρώπους και νέους φίλους από διάφορες χώρες και καταβολές. Ένα «πάτσγουορκ» συναισθημάτων, καταστάσεων και συμβάντων που κλείνουν μέσα τους τη λαχτάρα της αποδοχής, το φόβο των μεγάλων γεγονότων, τη δίψα για νέες περιπέτειες. Η Ρόζα νοιώθει και είναι διαφορετική για αυτό και με τον γάτο της τον Γκαμπίτο θα βρεθούν στην Πολιτεία του Βυθού για νέες περιπλανήσεις, όνειρα, αποκαλύψεις, φόβους, χαμένα όνειρα κι ελπίδα. Θα ζήσουν ένα πόλεμο διαφορετικό με τους Γλωσσοκτόνους ,θα πολεμήσουν κι αυτοί για σώσουν τις λέξεις, τις γλώσσες που χάνονται, τις παραδόσεις των τόπων και τα παραμύθια. Θα βάλουν φτερά στα παπούτσια τους κι έτσι θα  γνωρίσουν την ιστορία του Χαλίλ και την κατάρα που τη συνόδευε. Μια ιστορία που θυμίζει εκείνο το ταξίδι που σημασία έχει η διάρκεια, τι συναντάς , ποιους συναντάς κι όχι ο προορισμός, το τέλος. Και μην ξεχνάμε, σε εκείνη την πολιτεία του Βυθού, που όλα ζουν σε ένα πραγματικό όνειρο πως οι καρποί, κι οι λέξεις… κρέμονται στα δέντρα!

(από τα Παραμύθια του Σαββάτου)

Ο δικός μου παππούς, Μάκης Τσίτας, εικ: Λίλα Καλογερή, εκδ. Πατάκης

Ο δικός μου ο παππούς είναι ξεχωριστός. Και είναι βέβαια ο καλύτερος! Το ξέρω κι εγώ, αλλά το ξέρουν και όλοι οι άλλοι. Μαζί του όλα είναι ωραία και συναρπαστικά!

Ένα βιβλίο πολύ τρυφερό για τους « δυο φορές μπαμπάδες» της ζωής μας. Με μικρό αφαιρετικό κείμενο, που όμως τα λέει όλα και με εκπληκτική εικονογράφηση από την Λίλα Καλογερή που συμπληρώνει όσα δεν λέγονται με λόγια.

Για παιδιά από 4 χρόνων…


Ο Νόι και η Φάλαινα, Benzi Davies, Απόδοση στα Ελληνικά : Αντώνης Παπαθεοδούλου, εκδ. Ίκαρος

Ο Νόι είναι ένα μικρό αγόρι που ζει σε ένα σπίτι δίπλα στη θάλασσα. Ο μπαμπάς του είναι ψαράς κι όλη μέρα λείπει  από το σπίτι. Το μικρό αγόρι για συντροφιά έχει 6 γάτες  και …τον εαυτό του. Μια μέρα που  ξέσπασε μια τρομερή καταιγίδα ο μικρός Νόι βρήκε …ένα φίλο. Μια μικρή φάλαινα που ξέβρασε το κύμα στην ακτή. Την πήρε σπίτι του, να την έχει παρέα του, στην μπανιέρα, κρυφά. Όχι όμως για πολύ…

Μια υπέροχη μικρή, απλή ιστορία  αλλά  πλούσια σε νοήματα και συναισθήματα. Μια φάλαινα είναι ποτέ δυνατόν να ζήσει έξω από το νερό; Κι αν ναι πώς να τη βάλει ένα μικρό παιδί μέσα σε μια μπανιέρα; Τα μεγάλα, τα δύσκολα είναι όλα αυτά που θέλουμε. Η μοναξιά γεννά δύναμη, γεννά τα ακατόρθωτα. Μια ιστορία με λόγια λίγα που λένε όμως πολλά. Χωρίς περιττές λέξεις  ο συγγραφέας μας μιλάει για την μοναξιά, την ανάγκη φίλων, την  έλλειψη του γονέα… Κι εδώ μπαίνει  η φαντασία, το όνειρο ,τα  μεγάλα …βήματα. Μια ιστορία συγκινητική, για τα ζώα που είναι απροστάτευτα στη μανία της φύσης, στην  δικαιοδοσία του ανθρώπου. Μια ιστορία για όλα εκείνα τα μικρά και μεγάλα παιδιά που μεγαλώνουν κοντά και την ίδια στιγμή μακριά από αγαπημένα τους πρόσωπα. Μια ιστορία για τους φίλους που είναι δύσκολο καμιά φορά να έχουμε και που σαν αποκτήσουμε ίσως να αλλάξει τελείως η ζωή μας.  Για την αξία της προσφοράς, της αληθινής, αγνής αγάπης. Μια ιστορία μοναξιάς που πρυτανεύει το μεγαλείο μιας μικρής ψυχής. Μια ιστορία για εκείνους τους γονείς που δουλεύουν πολύ,  που θα ΄θελαν, ίσως, αλλά δεν μπορούν να αφιερώσουν χρόνο στα παιδιά τους. Χρόνος που τόσο έχουν ανάγκη, χωρίς κουβέντες καμιά φορά, έστω και σαν φυσική παρουσία. Το ΜΑΖΙ είναι πάντα καλύτερο και πάντα δίνει την δύναμη να αντέξει κάποιος άλλες απώλειες, να σκεφτεί πιο λογικά, πιο γήινα, να πάρει δύσκολες και σωστές αποφάσεις.

Για μια ακόμα φορά ο Benji Davies γράφει ένα μικρό αριστούργημα και καταφέρνει να δημιουργήσει  μια ιστορία πολύ τρυφερή, με ιδιαίτερα νοήματα, μια ιστορία που εικονογραφεί ο ίδιος, μοναδικά και παραστατικότατα. Μια ιστορία που έχει αποδώσει στα ελληνικά ο Αντώνης Παπαθεοδούλου και που θα λατρέψουν μικροί μεγάλοι.

Για κάθε ηλικία από 4 χρονών… (Από τα παραμύθια του Σαββάτου, Ελένη Μπετεινάκη)

Και φυσικά την δεύτερη ιστορία  : Ο Νόϊ και η Φάλαινα τον χειμώνα, Benji Davies, (απόδοση: Αντώνης Παπαθεοδούλου), εκδ. Ίκαρος

«Ευτυχώς, ο μπαμπάς έφερε το γάλα» Neil Gaiman, εικ: Skottie Young, εκδ. Παπαδόπουλος

«…Η μαμά «λείπει ταξίδι για δουλειές». Συγκεκριμένα σε ένα συνέδριο όπου παρουσιάζει μια σοβαρή έρευνα για... τις σαύρες. Έτσι την ευθύνη των παιδιών, του μικρού αφηγητή της ιστορίας του Νιλ Γκάιμαν, και της αδελφούλας του, αναλαμβάνει πρόθυμα ο μπαμπάς· μαζί με αρκετές υποχρεώσεις. Όπως αυτήν της ετοιμασίας του πρωινού. Πλην δεν υπάρχει γάλα για τα δημητριακά τους. Και ο μπαμπάς, «Καημένα μου παιδιά» είπε «θα τρέξω μέχρι το μπακάλικο στη γωνία. Θα σας φέρω το γάλα». Και έφυγε. Και τα παιδιά περίμεναν. Και περίμεναν. Με τις ώρες. Όταν, έστω και αργοπορημένος, γύρισε με το γάλα στο χέρι, είχε μια έξαψη στο πρόσωπό του και μια λάμψη στα μάτια. Και πώς όχι; Αφού τη στιγμή που βγαίνει από το μπακάλικο βλέπει να πλανιέται στον αέρα ένας πελώριος ασημένιος δίσκος, από τον οποίο ξεχύθηκε ένα φως λαμπερότερο κι από τον ήλιο που τον ρούφηξε στο εσωτερικό του ιπτάμενου σκάφους. «Ευτυχώς είχα βάλει το γάλα στην τσέπη του παλτού μου».

Πάντοτε, στις μετέπειτα ανήκουστες περιπέτειές του, ο νους του στο γάλα. Μην τυχόν και τον θεωρήσουν ασυνεπή τα παιδιά, μην τυχόν και δεν τους προσφέρει αυτό που τους υποσχέθηκε. Με το γάλα πότε στην τσέπη, πότε στα χέρια, περιπλανήθηκε σε κόσμους άγνωστους, σε χρόνους από το παρελθόν και το μέλλον. Πλάσματα φανταστικά, πετράδια πολύτιμα, πολύχρωμα, η ωραία και αυστηρή Βασίλισσα των Πειρατών, πολεμιστές της ζούγκλας που είναι έτοιμοι να τον θυσιάσουν για να πάει καλά η σοδειά τους, χαμένοι ήπειροι, άγνωστοι κόσμοι, το σύμπαν στα πόδια του, φιλίες, αποχαιρετισμοί, ναι, ήταν πολύ τυχερός που είχε μαζί του το γάλα, με το οποίο οι δεινόσαυροι του διαστήματος φωτογραφήθηκαν πριν τον αποχαιρετήσουν. Ω, και τι δεν έζησε ο πατέρας μες στο πρωινό που πετάχτηκε να φέρει το γάλα. Μα και πόσα δεν απόλαυσαν τα παιδιά, αν και σε ορισμένα σημεία τον φρέναραν. Τόσος ο καλπασμός της φαντασίας του! Κι άλλη τόση η ευτυχία του ότι τους πρόσφερε κάτι που δεν το έκανε συχνά, ή μάλλον κάτι που δεν το είχε κάνει ποτέ άλλοτε: τους χάριζε λίγη από την ώρα του, τους φανέρωνε αισθήματα κρυμμένα, έκανε πλάκα μαζί τους, αφηνόταν σαν έφηβος. Κι εκείνα αφήνονταν….Χαρακτήρισα το βιβλίο καθηλωτικό και είναι. Είναι όμως και αστείο και ευφυές και χαριτωμένο. Και στοχεύει στις οικογενειακές σχέσεις, ιδιαιτέρως στις σχέσεις πατέρα και παιδιών….

Ελένη Σαραντίνη : https://diastixo.gr/kritikes/paidika/3435-neilgaiman

Τον Μπαμπά μου αγαπώ, Συγγραφέας: Joanna Walsh ,Μετάφραση: Ειρήνη Χριστοπούλου,Εικονογράφηση: Judy Abbott

Πώς περνάς τη μέρα με τον μπαμπά σου; Ένα υπέροχο εικονογραφημένο βιβλίο που μέσα από στιχάκια περιγράφει την τρυφερή σχέση γονιού και παιδιού. https://www.metaixmio.gr/el/products/%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CE%BC%CF%80%CE%B1%CE%BC%CF%80%CE%AC-%CE%BC%CE%BF%CF%85-%CE%B1%CE%B3%CE%B1%CF%80%CF%8E

Πάντα θα σ΄ αγαπώ παππού, Πηγή Γρύλλη, εικ: Μάρω Αλεξάνδρου, εκδ. Σαϊτης

Ο μικρός Νικόλας είναι πολύ δεμένος με τον παππού του. Περνούν αρκετό από τον ελεύθερο χρόνο τους μαζί, διασκεδάζουν, τραγουδούν και παίζουν μουσική. Όταν, όμως, ο παππούς αρχίζει να ξεχνά και δυσκολεύεται να θυμηθεί ως και το όνομα του εγγονού του, εκείνος θυμώνει…

Μια ιστορία για την πολύτιμη και ξεχωριστή σχέση παππού και εγγονού, για την αξία και σημασία των οικογενειακών δεσμών και για το σεβασμό στην τρίτη ηλικία, τις ανάγκες και τις ιδιαιτερότητές της. Το 2017 απέσπασε Έπαινο Ιστορίας Βραχείας Φόρμας για παιδιά 3-6 ετών, από τη Γυναικεία Λογοτεχνική Συντροφιά.

Η συγγραφέας Πηγή Γρύλλη είναι κοινωνική λειτουργός και δασκάλα. Κείμενά της έχουν διακριθεί σε πανελλήνιους λογοτεχνικούς διαγωνισμούς.

Η εικονογράφος Μάρω Αλεξάνδρου είναι αυτοδίδακτη και έχει εικονογραφήσει μέχρι σήμερα περισσότερα από 150 παιδικά βιβλία κάθε είδους.

Για παιδιά από 5 ετών. https://saiti.gr/product/panta-tha-s-agapo-pappoy/

Γορίλας στο φεγγάρι, Ελένη Κατσαμά, εκδ. Πατάκης

«Πώς περνάει ένα κορίτσι της ηλικίας σου σ’ αυτό εδώ το μέρος;» Σκέφτηκα για λίγο. Θα μπορούσα να της πω ότι κυρίως μαλώνω με την Ιωάννα Παλμήρα και μάνα μου, ότι βάζω πού και πού φωτιά στο σπίτι μας και ότι ύστερα τριγυρίζω από δω κι από κει, ότι γράφω γράμματα συμπόνιας σε φυλακισμένους οι οποίοι μου απαντούν, χωρίς να με ξέρουν, πως είμαι το πιο κοντινό τους πρόσωπο, αλλά δεν μου φάνηκε τόσο καλή ιδέα.

Όλα ξεκινάνε όταν η Μαρία αποφασίζει να ενώσει τα κομμάτια ενός παζλ που δεν γνωρίζει ακόμα ότι είναι κομμάτια ούτε ότι μπορεί να συνθέσουν μια εικόνα, τα οποία θα την οδηγήσουν στον χαμένο από χρόνια πατέρα της.

Μια συλλογή από μυστηριώδη λαγινάκια, ένας ημιτελής κουρδιστός γορίλλας κι ένας αληθινός, με μάσκα, στο δάσος, ένας Αντρέας και εγκαταλειμμένα τροχόσπιτα που έξαφνα κατοικούνται, μια αρχαιολογική ανασκαφή κι ένας ξαφνιασμένος κύριος Αναστάσης, το χαμένο από καιρό Δαχτυλίδι του Μίνωα και το Μάτι του Τουταγχαμών που κουβαλάει πάνω του την κατάρα της μούμιας. Και μαζί με όλα αυτά, «ένα ξεχασμένο συρτάρι στην ντουλάπα, παρακαταθήκη του μπαμπά, που είχε μέσα βίδες και βιδάκια, τροχαλίες και μαγνήτες, γρανάζια κι ελατήρια, καθρεφτάκια, μοχλούς, καλώδια, κλειδάκια και δεκάδες άλλα μικροσκοπικά μαραφέτια και που είχε γλιτώσει μυστηριωδώς από την ανεκδιήγητη σχολαστικότητα της μάνας μου».

Πώς σχετίζονται όλα αυτά με το πρώτο βήμα του ανθρώπου στο φεγγάρι, με τον γορίλλα που ήθελε να το κάνει δικό του (το φεγγάρι), την τίγρη του κάδρου που τη λένε Τζουν και τις χρυσόμυγες της Πένι Λι;

Δεν έχεις παρά να το μάθεις, αγαπητέ αναγνώστη, αρκεί να αφήσεις στην άκρη τον ορθολογισμό σου και να βουτήξεις στον κόσμο του Γορίλλα στο φεγγάρι. Η ευθύνη είναι αποκλειστικά δική σου.

Βραβείο λογοτεχνικού περιοδικού «Ο Αναγνώστης» - Κατηγορία: Λογοτεχνικό βιβλίο για παιδιά

Αναγραφή στη λίστα White Ravens

Κρατικό Βραβείο Εφηβικού - Νεανικού Λογοτεχνικού Βιβλίου

Η Ζωή με τον μπαμπά μου, Δημήτρης Τσιλινίκος, εικ: Χρήστος Μπουλούμπασης, εκδ. Επόμενος Σταθμός

«Η μαμά Λείπει σε ταξίδι”, οπότε κι εγώ ζω τη ζωή μου με τον μπαμπά. O μπαμπάς είναι κάτι σαν τον Σούπερμαν. Έχει κρυφές υπερδυνάμεις που καμιά φορά δεν τις ξέρει ούτε κι ο ίδιος! Μόνο έτσι εξηγείται πώς καταφέρνει και τα βγάζει πέρα… με τα δύσκολα που του βάζει η Ζωή.
Ποια μπορεί να είναι η καθημερινότητα ενός παιδιού που ζει με τον μπαμπά του, όταν η μαμά «λείπει» από το σπίτι; Πώς τα μάτια ενός παιδιού μεταφράζουν αυτή την πραγματικότητα; Έχει τη δυνατότητα ένα παιδί να συμμετάσχει στις ευθύνες που απορρέουν από μια τέτοια συμβίωση, δίχως να ακυρωθούν όλα όσα απαρτίζουν τον παιδικό κόσμο; Πότε η παιδική ανεμελιά συναντά την συνεργασία;
http://epomenostathmos.gr/h-zoh-me-ton-mpampa/

Τον μπαμπά μου αγαπώ, Τζάιλε Αντρέ, εικ: Έμμα Ντοντ, εκδ Ψυχογιός

Τον µπαµπά µου αγαπώ γιατί είναι χαρωπός, γκαφατζής, καλοσυνάτος µα και τόσο τρυφερός. Μια όµορφη ιστορία για την υπέροχη σχέση ανάµεσα στον πατέρα και το παιδί του.

https://www.psichogios.gr/ton-mpampa-moy-agapw.html




Μπαμπάς Κομάντο,Νιλ Σινκλερ. εκδ. Ψυχογιός

Κρατάτε στα χέρια σας ένα ανεκτίμητο εγχειρίδιο εκπαίδευσης μάχιμων πατεράδων. Γραμμένο από τον πρώην κομάντο και πατέρα τριών παιδιών Νιλ Σινκλέρ, το εγχειρίδιο αυτό με λίγα λόγια και σταράτα θα σας μάθει πώς:
Να οργανωθείτε για την άφιξη του νεοσύλλεκτου.
Να ετοιμάζετε θρεπτικά γεύματα για τη μονάδα σας.
Να αντιμετωπίζετε ανταρσίες στις γραμμές σας.
Να διατηρείτε το ηθικό σας ακμαίο και να ψυχαγωγείτε τους στρατιώτες σας.

Η ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΑΡΧΙΖΕΙ!

https://www.psichogios.gr/mpampas-komanto.html

Κάπταιν, Στέφανος Ξενάκης, εκδ  ey Books

Μπαμπάς είναι αυτός που ξυπνάει στις τρεις το πρωί

να σου φέρει νερό όταν διψάς.

Μπαμπάς είναι αυτός που κάνει ατέλειωτες κωλοτούμπες

σε σένα και τους κολλητούς σου.

Μπαμπάς είναι αυτός που περιμένει τα νέα σου σαν τρελός,

αλλά ποτέ δεν θα σ’ το πει.

Μπαμπάς είναι αυτός που η μυρωδιά του είναι η πιο μαγική,

αλλά κι η πιο διακριτική στον κόσμο ολόκληρο.

Μπαμπάς είναι αυτός που κόβει τη βασιλόπιτα

την πρώτη μέρα του χρόνου.

Μπαμπάς είναι αυτός που κάνει τα δύσκολα

να φαίνονται εύκολα.

Μπαμπάς είναι αυτός που όταν τον χάσεις,

χάνεις τη γη κάτω από τα πόδια σου.

Διαβάζοντας τον ΚΑΠΤΑΙΝ θα νιώσεις ένα σεισμό μέσα σου.

Ένα σεισμό που ίσως σε κάνει να αναθεωρήσεις τη σχέση

με τους δικούς σου γονείς, είτε ζουν είτε όχι.

Σίγουρα όμως θα σε κάνει να αναθεωρήσεις τη σχέση με τον γονιό

που έχεις μέσα σου. https://www.keybooks.gr/stefanos-xenakis-kaptain

 

Βλέπεις, όταν έρθει η ώρα να την κάνεις, μόνο θύμησες, μυρωδιές

κι αγκαλιές θα αφήσεις πίσω. Κι αγάπη. Μπόλικη αγάπη.

Ο καλός μου ο μπαμπάς Alison Ritche, εκδ. Modern Times

Ο καλός μου ο μπαμπάκας με ξυπνάει κάθε πρωί, μου χαϊδεύει τη μουσούδα και μου δίνει ένα φιλί. Το μικρό αρκουδάκι και ο μπαμπάς του κάνουν μαζί υπέροχα πράγματα - σκαρφαλώνουν σε ψηλά βουνά, χορεύουν στη βροχή και λένε όμορφες ιστορίες ώσπου να βγουν τα αστέρια στον ουρανό. Το σημαντικότερο είναι πως, ό,τι κι αν κάνουν, είναι μαζί!




Μια Αγκαλιά, Μαρίνα Γιώτη, εκδ. Διόπτρα

Οι περισσότερες κόρες έχουμε τεράστια αδυναμία στον πατέρα μας.
Ένας έρωτας με την πρώτη ματιά, μια σχέση που καθορίζει τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε το άλλο φύλο, ένα πρότυπο που μας κυνηγά σε όλη μας τη ζωή και ένα μέτρο σύγκρισης για κάθε άντρα που συναντάμε.
Κοντά του νιώθουμε ασφαλείς και η έλλειψή του μας ωθεί να ψάχνουμε αγωνιωδώς για κάτι που θα μπορούσε να καλύψει το κενό του.
Η αλήθεια είναι ότι δεν τον ξεπερνάμε ποτέ και ας μην το παραδεχόμαστε. Όμως και οι μπαμπάδες μας δεν έχουν μάτια για άλλη, εκτός και αν είναι η αδελφή μας. Μεγαλωμένοι να μη δείχνουν τα αισθήματά τους, τα λόγια που τελικά δεν ειπώνονται δημιουργούν σχέσεις που κινούνται κάπου μεταξύ υπερπροστασίας και λατρείας.

Αυτό είναι ένα βιβλίο για να πούμε όλα όσα θα θέλαμε στον πρώτο μεγάλο έρωτα της ζωής μας.

https://www.dioptra.gr/vivlio/leukomata-imerologia/mia-agkalia/ 

Η λίστα ανανεώνεται συνεχώς....