«Οι δασκάλες είναι πλάσματα που κατοικούν στα σχολεία»… στα Παραμύθια του Σαββάτου!

Γράφει η Ελένη Μπετεινάκη

Αν ρωτήσεις ένα μικρό παιδί να σου πει για την δασκάλα του, σίγουρα έχει να διηγηθεί πολλά πολλά πράγματα. Κι αν του ζητήσεις να σου πει πού μένει τότε σίγουρα θα εκπλαγείς. Γιατί τα περισσότερα παιδιά θεωρούν πως οι δασκάλες «είναι κάτι πλάσματα που κατοικούν στα σχολεία. Δημιουργούνται εκεί…φτιάχνονται από γράμματα, αριθμούς, χρώματα και γέλια παιδιών.»

Κι έχει πολύ ενδιαφέρον να διαβάσουμε το βιβλίο της Αναϊς Ζαφειροπούλου για να δούμε πως τα περισσότερα παιδιά κι ο ήρωας  του, ο Κωνσταντίνος, αυτό πιστεύουν και μερικά ακόμα  απίθανα αλλά πολύ φυσιολογικά για αυτά πράγματα. Σίγουρα δεν τρώνε, ούτε πίνουν νερό ποτέ ,αφού σπανια τις βλέπουν να κάνουν κάτι τέτοιο. Όσο για τον καφέ τους,  δεν τελειώνει ποτέ. Μάλλον μένουν για πάντα στο σχολείο, δεν έχουν κανέναν δικό τους να τους περιμένει, ζουν πολλά χρόνια και ίσως γεννήθηκαν στα αρχαία χρόνια, με τόσα παράξενα που γνωρίζουν.

Ώσπου μια μέρα ο Κωνσταντίνος την συνάντησε σε ένα κατάστημα παιχνιδιών. Η έκπληξη του ήταν τόσο μεγάλη που του κόπηκε η φωνή. Κι ύστερα τον πλημμύρισαν παράξενες σκέψεις και χάθηκε μέσα τους τελείως. Το χειρότερο πάντως ήταν πως μαζί της είχε κι ένα κοριτσάκι που την φώναζε «μαμά».

Η συνέχεια; Συναρπαστική!

Ένα βιβλίο γεμάτο χιούμορ, αληθινά συναισθήματα και σκέψεις που όσοι από μας είμαστε εκπαιδευτικοί, τα έχουμε βιώσει. Για ένα παιδί που ο εγωκεντρισμός του δεν το αφήνει να σκεφτεί πέρα από τον μικρόκοσμό του, ο δάσκαλος, που είναι μόνο δικός του, δεν μπορεί να υπάρχει έξω από το σχολείο. Η Αναϊς Ζαφειροπούλου με τόσο εύστοχο, τρυφερό και ξεκαρδιστικό τρόπο περιγράφει με αρκετή  δόση φαντασίας μια τέτοια συνθήκη.

Ένα μικρό παιδί, προσχολικής ή πρώτης σχολικής ηλικίας θεωρεί την δασκάλα του το πιο κοντινό του άτομο μετά την μητέρα του και δένεται τόσο μαζί της που η οποιαδήποτε νέα κατάσταση μπορεί να του δημιουργήσει άγχος. Ο μικρός Κωνσταντίνος μετά  το πρώτο σοκ όταν ανακαλύπτει πως η δασκάλα του έχει ζωή και έξω από την τάξη, αρχίζει να φοβάται μήπως δεν επιστρέψει στο σχολείο την άλλη μέρα. Έχει ανάγκη να νιώσει σιγουριά, εμπιστοσύνη και σταθερότητα  και αυτά τα συναισθήματα μας δίδονται στη ιστορία της Αναϊς, όταν ο μικρός μαθητής ξαναβλέπει την δασκάλα του, με το γνωστό της ύφος, χαμόγελο  και ντύσιμο στην τάξη.

Ο Βασίλης Κουτσογιάννης με την υπέροχη εικονογράφησή του, ακουμπά την παιδική ψυχή στο έπακρο δίνοντας κάθε συναισθηματική έξαρση στη σωστή της διάσταση με τα πινέλα του, δημιουργώντας επίσης ένα δικό του εικονικό σύμπαν που δένει απόλυτα με την χαρισματική ιστορία της Αναϊς Ζαφειροπούλου.

Ένα βιβλίο για μικρά παιδιά και για ενήλικες που κάποτε ήταν παιδιά και έχουν νιώσει όλα τα συναισθήματα του μικρού Κωνσταντίνου.

Διαβάστε ένα μικρό απόσπασμα στο παρακάτω Link :

*Οι δασκάλες είναι πλάσματα που κατοικούν στα σχολεία, Αναϊς Ζαφειροπούλου, εικ: Βασίλης Κουτσογιάννης, εκδ. Ίκαρος  https://ikarosbooks.gr/1371-oi-daskales-einai-plasmata-poy-katoikoyn-sta-scholeia.html?srsltid=AfmBOopihgnHzzyFTAk6hGrRVIOWvvT6h-p5Gc1rGnJ3ACTaW2yccHK7

Δημοσιε΄θτηκε στο Cretalive.gr στις 4 Απριλίου 2026 :εδώ!

Το βήμα που μπορώ!* … στα Παραμύθια του Σαββάτου!

 

Γράφει η Ελένη Μπετεινάκη

Ένα μικρό αγόρι που μπορεί να είναι το δικό σου παιδί, ή το παιδί μιας φίλης σου, είναι ο πρωταγωνιστής της ιστορίας της Φρόσως Φωτεινάκη. Ένα αγόρι που στο σχολείο δεν θέλει να  παίξει με τα άλλα παιδιά στην αυλή. Αισθάνεται μοναξιά και φόβο και του λείπει απίστευτα πολύ η μαμά του. Αγχώνεται συχνά όταν οι άλλοι τον κοιτούν, ειδικά όταν σκοντάφτει. Σκέφτεται πως μπορεί να τον κοροϊδεύουν. Και τα διαγωνίσματα στο σχολείο τον τρομάζουν. Εφιάλτες εμφανίζονται με μιας. Και τα παιδικά πάρτι τον φοβίζουν. Προτιμά κάτι τέτοιες στιγμές να γινόταν αόρατος. Βουνό για εκείνον κάθε τι που είναι καινούργιο. Άγχος για κάθε αποχωρισμό από την μαμά και τον μπαμπά, είτε λίγων ωρών ή και ημερών, αν φύγουν ταξίδι μακρινό.

Όμως σε αυτές τις δύσκολες ώρες στην καθημερινότητα του, στον φόβο, το άγχος, τη μοναξιά του μια φωνή εσωτερική του δίνει κουράγιο, δύναμη, άλλη οπτική γωνία και θάρρος να προσπαθήσει λίγο, ένα βήμα, όσο μπορεί …

Κι εκεί είναι πάντα το μυστικό. Στο μπορώ. Στο όσο. Στην πίστη. Στην αποδοχή της αδυναμίας που αμέσως γίνεται δύναμη.

Ένα πολύ ιδιαίτερο και ενδιαφέρον βιβλίο που θα αποτελέσει εργαλείο για γονείς, εκπαιδευτικούς και ανθρώπους που διαχειρίζονται καταστάσεις παιδικού άγχους, φόβου και άλλων συναισθηματικών διακυμάνσεων.
 

Η Φρόσω Φωτεινάκη σαν ψυχολόγος και ψυχοθεραπεύτρια η ίδια, ξέρει πολύ καλά να διαχειρίζεται τέτοιες φοβικές και αγχώδεις καταστάσεις. Σ αυτό το βιβλίο, μάς παρουσιάζει μια ιστορία που μπορούμε να δούμε σε κάποια σημεία της και τον δικό μας εαυτό, να ανατρέξουμε στην παιδική μας ηλικία και να θυμηθούμε περιστατικά που φόβιζαν κι εμάς. Θα μας βοηθήσει να αντιμετωπίσουμε τους σημερινούς φόβους των παιδιών μας, να καταλάβουμε και να τα καθοδηγήσουμε.

Το παιδικό άγχος είναι πολύ συχνό φαινόμενο της εποχής μας και ολοένα αυξάνεται ακόμα και στις πολύ μικρές ηλικίες. Πέρα από τα σημάδια των καιρών, η αλήθεια είναι πως τα παιδιά καλούνται σήμερα περισσότερο από ποτέ να διαχειριστούν πολλά θέματα παραπάνω των δυνατοτήτων τους.  Οι γονείς που συχνά λείπουν λόγο πολύωρης εργασίας, οι καθημερινές τους υποχρεώσεις που ολοένα και αυξάνονται δημιουργούν καταστάσεις άγχους.  Για να  προσθέσουμε απώλειες, αλλαγές σπιτιού, πόλης, σχολείων, σωματική διάπλαση, έλλειψη αυτοπεποίθησης, απόρριψη,φόρτος εξωσχολικών δραστηριοτήτων, αυξάνουν τον φόβο και δημιουργούν πολλές συναισθηματικές διακυμάνσεις.

Η ουσιαστική βοήθεια, η δική μας,   είναι εκείνο το μικρό ταρακούνημα ή εφησυχασμός του «εγώ, είμαι εδώ» και της ενθάρρυνσης του «όσο  μπορείς».

Όλα τούτα γραμμένα απλά, καθημερινά, σε μια ιστορία που θα μας αγγίξει όλους. Γιατί αυτή η ιστορία είμαστε εμείς, τα παιδιά μας, τα δικά μας άγχη και η δική μας δύναμη.

Ένα βιβλίο γεμάτο συναισθήματα, θετικά, αρνητικά, θεραπευτικά…

Ένα βήμα τη φορά, ένα βήμα που μπορώ!

Παρότρυνση, εφησυχασμός, επικέντρωση στα θετικά στοιχεία του χαρακτήρα, ενίσχυση της αυτοπεποίθησης και στήριγμα διακριτικό.

Πολύτιμη η βοήθεια της οικογένειας, του εκπαιδευτικού, του φροντιστή.

Μια μικρή αλλαγή φέρνει πάντα κάτι μεγάλο.
Ένα πολύ φροντισμένο και καλαίσθητο βιβλίο που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Διόπτρα.

Ένα βιβλίο εικονογραφημένο από την Ντανιέλα Σταματιάδη όπως του πρέπει. Υπέροχες φιγούρες, και ζεστή παλέτα χρωμάτων, έντονη όπου χρειάζεται στις δυνατές του στιγμές.  Απίστευτη έκφραση προσώπων και κίνησης σωμάτων που πραγματικά «μιλούν». Η Ντανιέλα σε μια πολύ δυνατή, για μένα, εικονογράφηση, γεμάτη συμβολισμούς και συναίσθημα.

Εργαλείο για όλους τούτη η ιστορία, σας το έγραψα από την αρχή. Οδηγός ενθάρρυνσης, και συμπεριφοράς, λύσεων και ενδυνάμωσης.

Στο τέλος του βιβλίου θα βρείτε ένα πολύτιμο σημείωμα από την Φρόσω Φωτεινάκη για γονείς, εκπαιδευτικού και φροντιστές και  για θέματα όπως :

Τι είναι το άγχος και τις βασικές του κατηγορίες.

Πώς και ποιες είναι οι μορφές εκδήλωσης του παιδικού άγχους και πώς «το βήμα που μπορώ» θα φέρει τη λύση.

Σημαντικές προϋποθέσεις για να λειτουργήσουν τα βήματα της έκθεσης και πολύτιμες συμβουλές για όλους μας.

Ψάξτε το, πολύτιμο βιβλίο! :

*Το βήμα που μπορώ!, Φρόσω Φωτεινάκη, εικ: Ντανιέλα Σταματιάδη, εκδ. Διόπτρα

Ξεφυλλίστε εδώ μερικές σελίδες : https://www.dioptra.gr/vivlia/paidika/to-vima-pou-mporw?flipbook=open