Μια κόκκινη, μια πράσινη, μια κίτρινη κλωστή…
Διάλεξε ποια θέλεις και πάμε μαζί να ξετυλίξουμε το κουβάρι…
Τι θα συναντήσουμε; Κανείς δεν ξέρει…
Ίσως να μπούμε σε ένα καράβι
ή να πάρουμε ένα ποδήλατο και να φτάσουμε μέχρι τα αστέρια. Πιο αέρινο
και συναρπαστικό θα ΄ναι ν’ ανεβούμε σε
ένα αεροπλάνο ή σε ένα αερόστατο κι αν,
αν θέλεις κι εσύ, θα κυνηγήσουμε το ουράνιο τόξο ή εκείνο το πορτοκαλί σύννεφο
που χαμογελάει πλατιά και μοιάζει με ξεχειλωμένη κολοκύθα…
Που θα φτάσουμε, πώς και γιατί; Μα η μαγεία είναι στο άγνωστο, στο μη
αναμενόμενο, στην έκπληξη της στιγμής, στο τώρα που μετά από λίγο θα είναι
πριν…
Καρδιοχτύπι, αγωνία, σκέψεις χαρούμενες αλλά και λίγο
φοβισμένες, ήμασταν όλοι γεμάτοι σήμερα το πρωί…
Παρασκευή 12 του Σεπτέμβρη, του «Άγιου Σχολικού», της
Επιστροφής, της Ανανέωσης, της Ελπίδας…
Το κάνω εικόνα και βλέπω γέλια, φωνές, χαρές και κλάματα…
Είναι η στιγμή που θα κρατήσεις από το χέρι (αν στο δώσει με
την πρώτη), το παιδάκι που θα ‘ρθει για πρώτη φορά στο «Μεγάλο Σχολειό» και
θέλει να νιώσει την ασφάλεια, την αγάπη,
την πίστη και τη σταθερότητα σε αυτό το
σπουδαίο βήμα του.
Η τάξη μας φέτος είναι μεγάλη κι άδεια. Δεν έχει στολίδια
περισσά… Δεν έχει τυποποιημένες φωτοτυπίες κι επαναλαμβανόμενα μοτίβα. Έχει
μόνο μικρές «καθαρές» γωνιές ζεστασιάς…
Εσένα περιμένουν, να γεμίσετε μαζί τα κουτιά, τους τοίχους,
τους «φακέλους» με τα δικά σου «θέλω» και «μπορώ».
Με τα δικά σου πινέλα θα βάψουμε τον κόσμο…
Ξέρω πως σήμερα το πρωί θα ΄χω κι εγώ την ίδια αγωνία. Κι ας έχουν περάσει τόοοοσα χρόνια, τόσοι Σεπτέμβρηδες από την ζωή μου. Θα αναζητώ και πάλι τις μικρές χαραμάδες των ματιών της ψυχής.
Και θα κρατώ μια γόμα να σβήνω τα άσχημα, τα χαλασμένα, τα
δύσκολα.
Μια ξύστρα να λιαίνω τις «μύτες των μολυβιών» όταν δεν
μπορούν μόνες τους να γράψουν στις σελίδες της ζωή τους.
Ένα μεγάλο χρωματιστό χαζαπλάστ να δίνω χαρά στα πονεμένα
γόνατα. Άλλωστε το χέρι το δικό μου θα΄ναι πάντα εκεί στα σηκώματα. Κι εγώ θα
ανεβαίνω ακόμα πιο ψηλά από τη δύναμη των πέντε χρόνων της δικής σου ύπαρξης.
Με ένα πινέλο θα βάφουμε κάθε μέρα τους ουρανούς μας, να
γεμίζουν πουλιά , πεταλούδες και πολύχρωμα αστεράκια τις νύχτες, να μας φέγγουν
εκεί που έχει πιο πολύ σκοτάδι…
Θα μπούμε μαζί στο κάστρο της Φεγγαρούσας να διώξουμε
εφιάλτες και κακούς δράκους. Να γνωρίσουμε τις Φεγγαρολουσμένες, τις κόρες της,
και τους ασημένιους ιππότες που μας προστατεύουν τις νύχτες…
Με μια αγκαλιά θα γεμίζει η μέρα κι η ψυχή με δύναμη και
θάρρος για τα επόμενα…
Με ένα τραγούδι θα προσπαθήσουμε να φτάσει η φωνή μας σε
όλους εκείνους τους περαστικούς που θα κοντοσταθούν στο παραθύρι και θα
χαμογελάσουν κουνώντας πέρα δώθε το κεφάλι γιατί θα έχουμε καταφέρει να τους
δώσουμε τη καλή στιγμή της μέρας τους…
Με ένα βιβλίο ή παραμύθι θα μπούμε σε όλους τους μαγικούς
και φανταστικούς κόσμους που θα μας κάνουν να νιώσουμε δύναμη, γνώση κι
αντάμωμα με αδελφές ψυχές…
Με μια καλή κουβέντα θα φύγουν οι φόβοι, οι θυμοί, οι
αδυναμίες μας…
Με το άνοιγμα των χεριών μας θα δώσουμε και θα πάρουμε
αγάπη.
Τρέξετε κι ανακατευτείτε στα διαλλείματα…
Πέσετε κάτω και σηκωθείτε ξανά χίλιες φορές…
Και να θυμάστε εσείς γονείς : Κάθε μέρα που το παιδί σας θα
επιστρέφει στο σπίτι το μόνο που θα το ρωτάτε θα ΄ναι : «Πέρασες καλά;»,
«Έπαιξες με τους φίλους σου; »
Όλα τα παιδιά θα μάθουν να γράφουν, να διαβάζουν, να
μετρούν… Στην ώρα τους!
Άλλωστε αυτή είναι δουλειά των δασκάλων τους!
Από την πρώτη μέρα όμως πρέπει να μάθουν πως σκορπιέται η
αγάπη, η χαρά, η ελευθερία, το όνειρο
και η ελπίδα…
Με ένα Σκιάχτρο, τον Σιγανό μας, να μας προσέχει, να μας κρατάει
συντροφιά, να μας θυμίζει πως τα όνειρα είναι για να τα κατακτούμε, θα κινήσει
η χρονιά. Εκείνο τ όνειρό του το ζήσε, κι
ήρθε στην τάξη μας μαζί με δώρα για να μην ξεχνάμε …
Με ένα κουβάρι πολύχρωμες κλωστές θα ανοίξουμε τη χρονιά
μας!
Να είναι καλοδιάβατη…
