Το δέντρο και ο Δράκος* …στα Παραμύθια του Σαββάτου!

Γράφει η Ελένη Μπετεινάκη

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα γέρικο δέντρο στην κορυφή ενός λόφου. Μια μέρα από ένα παράξενο αυγό που μάλλον το έσπασε ένα αγοράκι του κοντινού χωριού. βγήκε ένας μικρός δράκος, ακριβώς κάτω από το γέρικο δέντρο. Περίεργος, όπως όλα τα παιδιά, δεν ήξερε τίποτα για τον κόσμο, αλλά ήθελε να μάθει τα πάντα…Πρώτα απ όλα έμαθε να σκαρφαλώνει στο δέντρο. Εντυπωσιάστηκε με το σφύριγμα του Ανέμου. Το δέντρο του χάρισε τους καρπούς του, κι έτσι άρχισε το σεργιάνι του στη ζωή!

«Ανάμεσα στα κλαδιά του γέρικου δέντρου, έμαθε να πετάει, να κυνηγάει, να αναγνωρίζει όλα τα αστέρια. Γνώρισε τον ήλιο, τη βροχή και το χιόνι»

Τα πιο επικίνδυνα ζώα γύρω του ήταν οι άνθρωποι και ιδιαίτερα τα παιδιά τους. Όλοι τους χρησιμοποιούσαν κορμούς δέντρων για …τα πάντα! Κι ο καιρός, περνούσε, κι ο δράκος μεγάλωνε, μάζευε γύρω του διάφορα αντικείμενα, άλλαζε δέρμα και κυνηγούσε. Κι ένα πρωί το γέρικο δέντρο του είπε πως ήταν ώρα του πια να πετάξει πολύ πιο μακριά από εκείνον τον τόπο…

Κι ο δράκος πέταξε ψηλά και μακριά και μια καινούργια περιπέτεια ξεκίνησε …

Οι μέρες περνούσαν, οι μήνες, οι εποχές, τα χρόνια…

Άραγε πώς ήταν το μεγάλο ταξίδι του δράκου;

Γνώρισε φίλους;

Ένιωσε αγάπη, συντροφικότητα, μοναξιά;

Μπήκε σε μάχες, νίκησε, νικήθηκε;

Και το γέρικο δέντρο, τι απέγινε μόνο του;

Κι οι ιστορίες πως γεννιούνται;

Ποιος τις αφηγείται; Ποιος τις ακούει;

Ένα αλληγορικό παραμύθι για την ζωή από την αρχή της ως το τέλος με έμφαση στην περίοδο της ενηλικίωσης, της αφοσίωσης, των περιπετειών της.

Το βιβλίο του Πιερντομένικο Μπακαλάριο* μας μιλάει για τη φροντίδα, την ανατροφή και την αναπόφευκτη στιγμή του αποχωρισμού χωρίς να γίνεται διδακτικό.

Είναι τρυφερό, συγκινητικό, αληθινό, γεμάτο συμβολισμούς.

Για τους γερούς δεσμούς με την οικογένεια, τον τόπο που μεγαλώνουμε, τις αξίες, την αγάπη, την φιλία, τη σημασία της επιστροφής.

Για εκείνη την ώθηση που χρειάζονται οι νέοι να ανοίξουν τα φτερά τους στη ζωή και τον κόσμο.

Για την στιγμή που οι γονείς χωρίς να το ζητούν έχουν την δική μας ανάγκη…

Για το παιδί μέσα μας που πάντα έχει ανάγκη από καλές κι αληθινές  ιστορίες.

Ο Κρις Ρίντελ, (Chris Riddell)* έχει κάνει μια υπέροχη εικονογράφηση. Εικόνες που δεν συνοδεύουν απλώς το κείμενο αλλά το αφηγούνται με ακόμα περισσότερες λεπτομέρειες, κίνηση και συναίσθημα. Καταφέρνει να μην μας  παρουσιάσει τον δράκο ως τρομακτικό πλάσμα αλλά σαν ένα ζωάκι που μεγαλώνει, μαθαίνει και ανακαλύπτει τον κόσμο. Αντίστοιχα, η βελανιδιά του αποκτά σχεδόν ανθρώπινη παρουσία χωρίς να χάνει τη φυσικότητά της.

Ένα παραμύθι που αφήνει μια γλυκιά γεύση στην ψυχή και ένα τεράστιο χαμόγελο στα μάτια!

Αναζητείστε το στα βιβλιοπωλεία και δείτε τις πρώτες σελίδες του βιβλίου εδώ: https://www.metaixmio.gr/en/products/to-dedro-kai-o-drakos

*Ο O Πιερντοµένικο Μπακαλάριο (Pierdomenico Baccalario) γεννήθηκε το 1974 στο Πιεµόντε της Ιταλίας. Μεγάλωσε σε ένα παλιό σπίτι που σήµερα έχει γίνει οινοπαραγωγική µονάδα, µε µια βιβλιοθήκη 20.000 βιβλίων. Άρχισε να γράφει όταν ήταν ακόµη µαθητής του λυκείου, παριστάνοντας ότι κρατά σηµειώσεις την ώρα των πιο βαρετών µαθηµάτων. Σήµερα ζει στο Λονδίνο µαζί µε την οικογένειά του. Έχει γράψει περισσότερα από 60 βιβλία που έχουν πουλήσει εκατοµµύρια αντίτυπα σε όλο τον κόσµο.

*Ο Κρις Ρίντελ, τιμημένος με την κορυφαία βρετανική διάκριση του Πρέσβη της Παιδικής Λογοτεχνίας για την περίοδο 2015-2017, είναι ένας από τους πλέον καταξιωμένους εικονογράφους και συγγραφείς στον κόσμο, ενώ συνεργάζεται ως πολιτικός σκιτσογράφος με την εφημερίδα The Observer. Τα έργα του έχουν τιμηθεί με τα σημαντικότερα βραβεία στον χώρο της παιδικής λογοτεχνίας, όπως τα CILIP Kate Greenaway Medal (για τα έτη 2001, 2004 και 2016), Nestle Children's Book Prize, Red House Childen's Book Award και Costa Children's Book Award (2013). Επίσης, έχει λάβει τη διάκριση του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας (OBE) για την προσφορά του στις τέχνες και το κοινωνικό του έργο. Ζει στο Μπράιτον με την οικογένειά του.

*Το δέντρο και ο δράκος, Πιερντομένικο Μπακαλάριο, εικ: Κρις Ρίντελ, εκδ. Μεταίχμιο

Δημοσιεύτηκε στο Cretalive.gr στις 13 Ιουνίου 2026 : εδώ!

Ο Καθρέφτης*…στα παραμύθια του Σαββάτου!

Γράφει η Ελένη Μπετεινάκη

 «Ο Καθρέφτης» είναι ένα συμβολικό παραμύθι της Anna Höglund που πραγματεύεται πολύ σπουδαία ζητήματα χωρίς διδακτισμό. Η μοναξιά, ο φόβος, η αυτογνωσία, η ενηλικίωση, η τόλμη, η κατάργηση στερεοτύπων, η ευφυΐα, η ανάγκη για επιβίωση  και η δύναμη της εσωτερικής ωρίμανσης παρουσιάζονται στη ροή της αφήγησης μέχρι το τελικό της στάδιο.

Η ιστορία παρουσιάζει ένα κορίτσι που ζει απομονωμένο με τον πατέρα του, έναν ιππότη. Όταν εκείνος φεύγει για να αντιμετωπίσει έναν γίγαντα που πετρώνει τους ανθρώπους, το παιδί μένει μόνο. Η αναμονή, η απουσία και η αβεβαιότητα το αναγκάζουν να εγκαταλείψει την παθητική στάση και να αναλάβει δράση. Ξεκινά έτσι ένα ταξίδι αναζήτησης και προσωπικής δοκιμασίας.

Ένα παραμύθι γεμάτο συμβολισμούς, πλούσιο σε εικόνες (η εικονογράφηση είναι της ίδιας της συγγραφέα)  και περιγραφές που δημιουργούν ατμόσφαιρα μυστηρίου και έντονης εσωτερικής αναζήτησης. Η διαφορά του από τα κλασσικά παραδοσιακά παραμύθια είναι πως ο ήρωας δεν σώζεται από ένα δυνατό άνδρα αλλά από ένα παιδί που δεν χρησιμοποιεί όπλα, αλλά μονάχα έναν καθρέφτη και καταφέρνει  με την εξυπνάδα του να νικήσει ένα «γίγαντα».

Δυνατή η σκηνή που ο γίγαντας βλέποντας τον εαυτό του στο καθρέφτη δεν μπορεί  να αντέξει την εικόνα του και γίνεται ο ίδιος πέτρα ενώ μέχρι εκείνη την στιγμή το δικό του βλέμμα έκανε πέτρα όποιον κοιτούσε.

Το βιβλίο απευθύνεται τόσο σε παιδιά όσο και σε ενήλικες, καθώς επιτρέπει πολλαπλές αναγνώσεις. Για τα παιδιά είναι μια ιστορία περιπέτειας και θάρρους· για τους ενήλικες αποτελεί αλληγορία για την προσωπική εξέλιξη και την ανάγκη συμφιλίωσης με τον εαυτό μας.

Άλλο δυνατό σημείο του παραμυθιού ο πατέρας-ιππότης που φεύγει να λύσει το πρόβλημα αλλά  αποτυγχάνει, παρότι διαθέτει όπλα, εμπειρία και δύναμη. Το κορίτσι, που δεν είναι τυχαίο πως δεν ξέρουμε το όνομά του, όπως άλλωστε και όλων των ηρώων που αποκαλούνται με βάση την ιδιότητα ή την ηλικία τους,  πετυχαίνει την νίκη  επειδή χρησιμοποιεί σκέψη, ευρηματικότητα και συναισθηματική ωριμότητα. Η αλλαγή αυτή συμβολίζει την προσωπική ανάπτυξη και την ενηλικίωση. Το μικρό κορίτσι μαθαίνει να αντιμετωπίζει τον φόβο, αν και νιώθει μόνο του. Δεν σταματάει, συνεχίζει το ταξίδι του,  παίρνει αποφάσεις και στηρίζεται στο μυαλό και στις δικές του δυνάμεις.. Η αγάπη του για τον πατέρα του το  ωθεί να αναλάβει δράση. Μέσα από αυτή τη διαδρομή κατακτά την ανεξαρτησία και την προσωπική του δύναμη.

Τι συμβολίζει ο γίγαντας; Τον φόβο, την καταπίεση, την μοναξιά, την ψυχική ακαμψία αλλά συχνά και τις σκοτεινές πλευρές που έχουν οι άνθρωποι.

Ο Καθρέφτης πάλι μπορεί να συμβολίζει την αλήθεια μας, την αναμέτρηση με τον εαυτό μας, την αυτογνωσία μας. Το κορίτσι κοιτάζεται συχνά στον καθρέφτη όταν μένει μόνο του. Έτσι προσπαθεί να διατηρήσει επαφή με τον εαυτό του και να απομακρύνει τον φόβο.  Τελικά ο καθρέφτης θα δώσει ιδέα και δύναμη  ώστε να  γίνει  το μέσο για να νικηθεί ο γίγαντας.

Η πέτρα σαν σκληρό και άκαμπτο υλικό ίσως να συμβολίζει στην ιστορία μας την συναισθηματική παγίδευση, τον φόβο που σταματάει κάθε κίνηση και την απώλεια της ελευθερίας. Πόσες φορές έχουμε ακούσει την φράση : Η ψυχή του είναι σκληρή σαν πέτρα!

Κι η  θάλασσα λειτουργεί σαν σύμβολο στο παραμύθι μας. Συμβολίζει το άγνωστο, την μετάβαση σε μια νέα κατάσταση και τις δοκιμασίες που περνάμε μέχρι να γαληνέψουμε. Στην ιστορία μας το κορίτσι αφήνει την ασφάλεια του σπιτιού και του νησιού της νησί και περνά μέσα από το σκοτάδι σε μια  νέα πραγματικότητα, δηλαδή στην ενηλικίωση.

Ακόμα και το μικρό κερί αποτελεί ένα ακόμη σύμβολο, εκείνο της ελπίδας, της αναμονής , της σύνδεσης με τον πατέρα αλλά και της επιθυμίας της επιστροφής. Όταν το κερί σβήνει, τελειώνει η παθητική αναμονή. Το κορίτσι αποφασίζει να δράσει. Η γριούλα, επίσης χωρίς όνομα, είναι ο βοηθός στο παραμύθι… Συμβολίζει την γνώση, την εμπειρία, την μητρική στοργή και αγάπη και την συμβουλή για αν μπορέσει να ανταπεξέλθει το κορίτσι στην πιο δύσκολη δοκιμασία.

Ο πατέρας  μπορεί να έχει το κλασσικό πρότυπο ηρωισμού στα μάτια του κοριτσιού, που τον ονομάζει από την αρχή Ιππότη, όμως στο παραμύθι αποτυγχάνει να νικήσει τον γίγαντα κι ο λόγος  είναι καθαρά η έλλειψη ευελιξίας και αυτογνωσίας.

Τέλος η ομπρέλα συμβολίζει την προστασία, την σοφία, την καθοδήγηση και τα εφόδια που αποκτά κανείς στην πορεία της ζωής του. Δεν είναι όπλο επίθεσης αλλά μέσο άμυνας και επιβίωσης.

Εντυπωσιακή εικονογράφηση από την Anna Höglund( εικονογράφος και συγγραφέας)με τόνους γκρίζου και μαύρου με ιδιαίτερο στίγμα στο κόκκινο φόρεμα του κοριτσιού που επίσης μπορεί να  συμβολίζει την χαρά, το πάθος  αλλά και το πέρασμα από την παιδική ηλικία στην εφηβεία ( έμμηνος ρήση) και εντέλει στην ενηλικίωση.

Τελικά αυτό το βιβλίο είναι ένα μάθημα ζωής και επιβίωσης. Ένα πολυεπίπεδο παραμύθι και διηλικιακό για την  μοναξιά, την αναζήτηση ταυτότητας, την υπέρβαση του φόβου και τη σημασία του να μπορούμε να κοιτάζουμε τον εαυτό μας κατάματα.

Ψάξτε το  και μαγευτείτε με την απλότητα και τα βαθιά του νοήματα!

*Ο Καθρέφτης, Anna Hoglund, εκδόσεις Πουά

https://pouabooks.gr/proionta/biblia/paidika/o-kathreftis/

 

Υ.Γ. Η Anna Höglund εμπνεύστηκε το παραμύθι της, ο Καθρέφτης, από το κλασικό παραμύθι Tripp, Trapp, Trull och jätten Dum-dum της Elsa Beskow.

Δημοσιεύτηκε στο cretalive.gr στην στήλη Πολιτισμός :εδώ!

 

 

Το Μεταξένιο* …στα Παραμύθια του Σαββάτου!

Γράφει η Ελένη Μπετεινάκη

Ο Δεκέμβριος λένε πως είναι ο Πατέρας των Παραμυθιών και εμείς θα σας παρουσιάζουμε «Κάθε μέρα κι ένα βιβλίο», στη στήλη των Παραμυθιών του Σαββάτου, μέχρι την Πρωτοχρονιά.

*Το Μεταξένιο, Κυριάκος Χαρίτος, εικ: Βασίλης Κουτσογιάννης, εκδ. Μεταίχμιο

«Μια φορά ήταν ένα μεταξένιο αγόρι… Του ΄λεγε η μάνα του, η μεταξομάνα του. Μεταξένιο μου κι απαλένιο μου, εσύ δεν είσαι σαν τα άλλα…»

Έτσι ξεκινάει την ιστορία του ο Κυριάκος Χαρίτος σε ένα διηλικιακό βιβλίο που από την πρώτη του σελίδα σε βάζει σε έναν τόπο και χρόνο του παλιού καλού καιρού  και την ίδια στιγμή σε τοποθετεί στο σήμερα. Με στοιχεία από τα λαϊκά, τα μαγικά και τα σύγχρονα παραμύθια, μαγεύεσαι με τις λέξεις, την πλοκή, το θέμα, την ροή, τις έννοιες και την εικονογράφηση του Βασίλη Κουτσογιάννη.

Τι Πραγματεύεται η ιστορία;

Πώς να καταλάβει ένα Παιδί (το Μεταξένιο) την ταυτότητά τα του, την πραγματική του αξία και υπόσταση. Η μάνα το μεγαλώνει σε ένα υπερπροστατευτικό περιβάλλον που όλα σχεδόν τα πράγματα γύρω του συνοδεύονται από την λέξη  «πρόσεχε» και «μη».

Εσύ δεν είσαι σαν τα άλλα…

Ένα τεράστιο πέπλο – σύμπαν κλουβιών με έναν πελαργό  ίσως, που απειλητικά με το ράμφος του προσπαθεί να σπάσει τον υμένα της προστασίας ( Εικόνα του Βασίλη Κουτσογιάννη, συγκλονιστική).

Οι λέξεις – ρήματα συνθλίβουν και τελικά κομματιάζουν όλον τον ψυχισμό. Και η σιωπή του Μεταξένιου συνεχίζεται κυριευμένη από το φόβο.

Κι όλα αλλάζουν σε μια μόνο στιγμή, για μια συνήθως ασήμαντη αφορμή {…ο βασιλιά της χώρας θυμήθηκε που είχε βάλει τις παντόφλες του…}, που όμως γίνεται σημαντική όταν ανοίξει η ψυχή με μια αχτίδα φωτός {…Αποφάσισε να κάνει μια γιορτή…}

Και το Μεταξένιο μετά από μεγάλή πάλη με τον εαυτό του αποφασίζει να βγει από (την σπηλιά, το σκοτάδι, το στόμα του τέρατος ή καρχαρία) και να πάει κι αυτό στη γιορτή. Να ζήσει, να απολαύσει, να αγγίξει και να νιώσει…

Και τότε όλα ξαφνικά αλλάζουν, όταν πια αντιμετωπίζει τη ζωή, μόνος, οι άλλοι πέφτουν πάνω του. Γιατί οι δικές του άμυνες είναι ελάχιστες. Η εμπειρία ζωής, ανύπαρκτη. Η διαφορετικότητα προκαλεί αντιδράσεις, χάος κάποιες φορές,  μοναξιά και πολύ πόνο.

Μια τσαλακωμένη προσωπικότητα το …Μεταξένιο, που αναζητά τις «κλωστές» να τυλιχθεί, να πλεχτεί από την αρχή. Φτάνει μονάχα ένα άλλο παιδί, μικρό, στο δικό σου ύψος να βρεθεί στο δρόμο σου και να βοηθήσει να μαζέψει ξανά τις ξηλωμένες ραφές και κλωστές. Ένα «ραφτάκι» που θα του δώσει εκείνο το κάτι, το έναυσμα , την αρχή της ανανέωσης, το πέρασμα στην αυτονομία, στην σωστή του ταυτότητα, στην ενηλικίωση του…

Και τότε βρίσκει τις ισορροπίες, αποδέχεται τον εαυτό του με τις αλλαγές και βγαίνει επιτέλους από την νύχτα στο φως του ήλιου.

Κι ο πελαργός ισιώνει το ράμφος του, σε μια οριζόντια γραμμή, όχι πια απειλητική! ( Επίσης συγκλονιστική εικόνα).

Ένα βιβλίο με πολλαπλές αναγνώσεις, ιδιαίτερα νοήματα, καταπέλτης στο ρόλο της μάνας στη διαμόρφωση της προσωπικότητας του παιδιού της. Με λόγο ποιητικό, αρκετές φορές κοφτό και λιτό αποκαλύπτονται αλήθειες, φόβοι, παιδικά τραύματα και χιλιάδες συναισθήματα θετικά και αρνητικά που παλεύουν μέχρι να βρεθεί η τόλμη να ξεφύγει κάνεις από καταπίεση, παρωχημένες αντιλήψεις, φοβίες και εμπόδια. Το βήμα στην ενηλικίωση και τελικά στην αποδοχή και χτίσιμο από την αρχή του εαυτού σου.

Γεμάτη συμβολισμούς η ιστορία. Στοιχεία μαγικών παραμυθιών : βασιλιάς, αριθμοί, χρόνος άχρονος! Όλες οι αισθήσεις σε εγρήγορση και αλήθειες. Αλήθειες που πονάνε, που λυτρώνουν, που λέγονται.

Κείμενο και ιστορία άρτια δοσμένα. Λέξεις, λέξεις που καταρρακώνουν και ανυψώνουν. Που συνθλίβουν και ξαναδίνουν ζωή. Εικόνες δυνατές, απίστευτές, μικρά (ΤΕΡΑΣΤΙΑ) έργα Τέχνης. Όσα δεν λένε οι λέξεις του Κυριάκου Χαρίτου ( που πιστέψτε με, τα λένε όλα) τα λένε οι εικόνες του Βασίλη Κουτσογιάννη.  

Μια αριστουργηματική συνεργασία με πολλαπλά οφέλη για όλους μας.

Ένα βιβλίο που το διαβάζεις ξανά και ξανά. Όσες φορές κι αν το έχω διαβάσει εγώ,  πάντα κάτι καινούργιο ανακαλύπτω. Όσες φορές και αν παρατηρήσω τι εικόνες πάλι άλλη ερμηνεία θα δώσω.

Ένα είναι σίγουρο. Είχα πολύ καιρό να απολαύσω ένα τόσο καλογραμμένο και μοναδικά εικονογραφημένο βιβλίο που απευθύνεται σε κάθε ηλικία μέχρι τα βαθιά μας γεράματα, για την αγάπη , κάθε είδους αγάπη ,την φροντίδα και τελικά την ολοκλήρωση και αποδοχή του εαυτού μας.

Αναζητείστε το σε όλα τα βιβλιοπωλεία και δείτε εδώ τις πρώτες του σελίδες : https://www.metaixmio.gr/el/products/to-metaxenio 

Δημοσιεύτηκε στο Cretalive.gr στις 1 Δεκεμβρίου 2024 : εδώ!

Η Λίζι και το σύννεφο… στα Παραμύθια του Σαββάτου!

Της Ελένης Μπετεινάκη

Τα Σάββατα η Λίζι πηγαίνει βόλτα με τους γονείς της στο πάρκο. Όμορφος τόπος με κιόσκια, παιχνίδια, κουκλοπαίχτες  και τεράστια δέντρα. Η Λίζι τούτη τη φορά έτρεξε να βρει τον μικροπωλητή που πουλούσε σύννεφα. Όμορφα ήταν στα μάτια της και με πολλά σχήματα κι ας μην είχαν χρώμα. Έδωσε λίγα κέρματα και πήρε ένα απλό, συνηθισμένο σύννεφο και του έδωσε το όνομα  Μάϊλο. ‘Ύστερα ακολουθήσε πιστά τις οδηγίες φροντίδας του.

Το πότιζε καθημερινά, λίγο. Έβαλε ένα μικρό κουβά κάτω του να μην στάζει και  μεταμορφωνόταν σε καταιγίδα από τη στεναχώρια ή τον θυμό του.

Μα κι ο Μάϊλο έκανε πράγματα για να ανταποδώσει την αγάπη του στη Λίζι. Πότιζε τα λουλούδια κι εκείνη ήταν πολύ χαρούμενη.

Καθημερινά η ζωή είχε ένα ενδιαφέρον με βόλτες με το σύννεφο στη λιακάδα μεν αλλά με περισσότερη χαρά όταν οι μέρες ήταν βροχερές. Ο καιρός περνούσε κι  ο Μάιλο μεγάλωνε…και μεγάλωνε… ώσπου έγινε τεράστιος!

Κι ένα βράδυ το σύννεφο «έκλαψε» πολύ κι έγιναν όλα μούσκεμα κι η Λίζι δεν ήξερε τι να κάνει. Και θυμήθηκε πως είχε ξεχάσει να την πιο σημαντική οδηγία.

«Μην περιορίζετε το σύννεφο σας κι αφήστε το να πετάξει όταν μεγαλώσει … ελεύθερο!»

Ένα υπέροχο βιβλίο από τους πολυαγαπημένους αδελφούς Φαν γεμάτο συναισθήματα, εικόνες και «οδηγίες» ενηλικίωσης.

Ένα σύννεφο που μεγαλώνει σαν κατοικίδιο. Μια αλληγορική ιστορία με κείμενο λιτό αλλά απόλυτα κατανοητό για τα στάδια και την μετάβαση από την παιδική στην ενήλικη ζωή.

Η φροντίδα  που χρειάζεται να μεγαλώσει ένας άνθρωπος, ένα ζώο , μια ιδέα – όνειρο και η αγάπη, μέχρι την στιγμή που ωριμάζουν όλα. Τότε πια κατακτούνται οι ελευθερίες και οι γονείς το μόνο που πρέπει να κάνουν είναι να …αφήσουν  το σχοινί. Να δώσουν όλα εκείνα τα εφόδια που θα βοηθούσαν τον νέο άνθρωπο (στην ιστορία το σύννεφο) να ακολουθήσει τα δικά του θέλω και όνειρα.

Συναισθήματα, σκέψεις και μεγάλες αποφάσεις που όμως είναι για καλό. Τα όρια των γονιών, οι επιθυμίες των παιδιών, η κατανόηση και το δυνάμωμα της αυτοπεποίθησης και της διαδικασίας για εύκολη μετάβαση στην ωριμότητα – ενηλικίωση.

Η εικονογράφηση από τους ίδιους τους αδελφούς Φαν εξίσου εκπληκτική με επιλογή απαλών χρωμάτων και με διαβάθμιση ανάλογα με το συναίσθημα και την κατάσταση που περιγράφουν.

Ένα βιβλίο πολύ συγκινητικό, τρυφερό, αληθινό που ίσως θα έπρεπε να διαβάσουν όλες οι μαμάδες και στη συνέχεια να το πουν και στα παιδιά τους.

Το βιβλίο διαβάζεται ακόμα και σε πολύ μικρά παιδιά, του νηπιαγωγείου και οι δραστηριότητες που μπορούν να προκύψουν είναι πάρα πολλές:

Ενδεικτικά σας παρουσιάζουμε τις δικές μας :

·         Συζητάμε για τα κατοικίδιά μας

·         Τι υπάρχει στο πάρκο της γειτονιάς μας.

·         Τι παράξενο «πράγμα» θα διαλέγαμε σαν φίλο ή κατοικίδιο;

·         

     

Φτιάχνουμε σύννεφα από χαρτί, βαμβάκι, μεταξόχαρτα, εφημερίδες και τα σειριοθετούμε σε μεγέθη.

·         Φτιάχνουμε ένα κολλάζ με σύννεφα και δρόμους της γειτονιάς μας.

·         Μιλάμε για συναισθήματα : Αγάπη, φροντίδα, χωρισμός, απώλεια

·         Ζωγραφίζουμε  ένα σύννεφο και μέσα του το δικό μας όνειρο – επιθυμία.

Δείτε εδώ τι πρώτες σελίδες και εκτυπώστε τις δραστηριότητες 

που προτείνονται από τον εκδοτικό οίκο. :   https://www.metaixmio.gr/el/products/%CE%B7-%CE%BB%CE%B9%CE%B6%CE%B9-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%84%CE%BF-%CF%83%CF%85%CE%BD%CE%BD%CE%B5%CF%86%CE%BF

 Δημοσιεύτηκε στο cretalive.gr στις  4 Φεβρουαρίου 2023 :εδώ!

Η μέρα που η αλεπού έγινε κόκκινη* ... στα Παραμύθια του Σαββάτου!

Της Ελένης Μπετεινάκη

Να μιλάτε στους γονείς σας, στους φίλους, στους αγαπημένους σας. Να προσέχετε τις λέξεις που πληγώνουν και σαν ειπωθούν δεν έχουν γυρισμό. Να βοηθάτε τους ανήμπορους και να μπαίνετε συχνά στη θέση των άλλων ν για να καταλαβαίνετε τι νιώθει…

*Η Μέρα που η Αλεπού έγινε κόκκινη, Λίλη Λαμπρέλλη, εικ Κέλυ Ματαθία Κόβο, εκδ. Πατάκη

Μια φορά κι έναν παλιό καιρό οι αλεπούδες είχαν διαφορετικό χρώμα από όσο τις ξέρουμε στις μέρες μας. Ήταν γκριζωπές! Μύριζαν επίσης, άσχημα πολύ! Εκείνον  λοιπόν τον καιρό γεννήθηκε μια αλεπουδίτσα κι ήταν τόσο χαρούμενη και παιχνιδιάρα που η έγνοια της ήταν να παίζει με τα λουλούδια και να στολίζει το λαιμό της με γιρλάντες. Μια μέρα μέσα στο δάσος ενώ περπατούσε, τρεις ασβοί της έκλεισαν το δρόμο. Και τί δεν της είπαν… Για την ασχήμια της, μίλησαν, για την απαίσια  μυρωδιά της και για την γελοία εμφάνισή της. Η Αλεπουδίτσα στεναχωρήθηκε τόσο που ζάρωσε κι έγινε μια μικρή χνουδωτή γκρίζα μπάλα. Κι όσο κι αν έκλαψε και αν παραπονέθηκε η κοροϊδία συνεχίστηκε χωρίς σταματημό. Ώσπου την κλώτσησαν μακριά και ψηλά και τότε ήρθαν τα χειρότερα. Βρέθηκε σε ένα βούρκο που τσαλαβουτούσαν μέσα του γουρούνια. Κι εδώ η ίδια αντιμετώπιση. Κι εδώ το φευγιό της ήταν βίαιο και ταπεινωτικό.

Εκείνη ακριβώς τη στιγμή της μεγάλης απογοήτευσης εμφανίστηκαν οι τρεις Μοίρες που με τον τρόπο τους ξαναμοίραναν την αλεπουδίτσα με νέες ευχές που της άλλαξαν τη ζωή…

Θάρρος, περηφάνεια και γενναιότητα της χάρισαν…

Ομορφιά και ζηλευτή χάρη στη θωριά της απόκτησε…

Εξυπνάδα, χαρά και πονηριά περισσή …

Κι όλοι εκείνοι που την πλήγωσαν απέκτησαν όσα τής καταλόγισαν και την κορόιδεψαν.

Παραμύθι «μαγικό» από την αγαπημένη παραμυθού των πολλών και συγγραφέα  Λίλη Λαμπρέλλη. Παραμύθι σύγχρονο αλλά με  εκείνη τη στόφα των παλιών καλών ιστοριών.

Με τις δοκιμασίες, τον από μηχανής θεό, τον ήρωα, την κάθαρση και την διδαχή που του πρέπει.

Η γκρίζα αλεπουδίτσα  είναι όλοι εκείνοι οι μικροί ή μεγάλοι άνθρωποι που γεννήθηκαν  με κάποια ιδιαιτερότητα και η κοινωνία μας δεν τους αποδέχθηκε. Είναι εκείνα τα μικρά παιδιά που χλευάζονται για το τίποτα. Που κάποιοι δεν βλέπουν τις δικές τους ατέλειες και ελαττώματα  και πληγώνουν ασύστολα τους άλλους.

Πόσα συναισθήματα είναι γεμάτο τούτο το βιβλίο; Πόσες διδαχές ;

Φόβος, ντροπή, χαμηλή αυτοπεποίθηση, κοροϊδία, ψέμα, κακομεταχείριση, προσβολές και ελάχιστη ως ανύπαρκτη εν συναίσθηση. Από την άλλη μεριά έχει εκείνη τη μαγική στιγμή που συμβαίνει σε όλους, που μια ασήμαντη λεπτομέρεια, μια κουβέντα, μια κίνηση δίνει δύναμη, ώθηση προς τα πάνω και η λύπη αντικαθίσταται από τη χαρά. Η περιφρόνηση από τον θαυμασμό, η ασχήμια γίνεται  ομορφιά της όψης μα και της ψυχής.

Κανείς δεν πρέπει να μιλάει άσχημα σε κανένα. Κανείς δεν πρέπει να πληγώνει τον άλλο. Ο κάθε άνθρωπος είναι μια προσωπικότητα μοναδική και ξεχωριστή και δεν έχουμε το δικαίωμα να τον κρίνουμε για την εμφάνιση και τα χαρακτηριστικά του. Μόνο ίσως για το έργο του…

Η Λίλη Λαμπρέλλη  γράφει ένα παραμύθι γεμάτο αλήθειες και συμβολισμούς.

Θέλει θάρρος να αντιμετωπίσεις τους εχθρούς σου. Θέλει κότσια να ξαναρχίσεις από το μηδέν. Έχει όμως μεγάλη σημασία να το κάνεις και να μην παραδοθείς στην μιζέρια και την κακή επιρροή από τον άλλο.

Το ξέρατε πως τα μικρά αλεπουδάκια γεννιούνται με γκρίζο τρίχωμα και την ημέρα της ενηλικίωσής τους γίνονται …κόκκινα;  Να λοιπόν ένας ακόμη συμβολισμός του πολύ σπουδαίου παραμυθιού της Λίλης Λαμπρέλλη. Το πέρασμα από την παιδική ηλικία στην ενήλικη μέσα από «χρώμα», αδυναμίες, και μαθήματα ζωής… 

Η Κέλλυ Ματαθία Κόβο ζωγράφισε πάλι μια αλεπού που αποκλείεται να ξεχαστεί. Χρώμα, σχέδιο και έμπνευση ζηλευτή. Αρμονία, σύνθεση και αποτέλεσμα μοναδικά.   Ο συνδυασμός της εικόνας με το κείμενο απόλυτα ταιριαστός. Πάρα πολύ δυνατές και απερίγραπτα όμορφες εικόνες. Εξαιρετική η εμφάνιση ενός μικρού κοριτσιού διακριτικά σε πολλά σαλόνια εικονογράφησης με αποκορύφωμα το …τέλος!

Για εκείνο το «Βulling» που καλά κρατεί στα σχολεία, περισσότερο από ποτέ ακόμα και την φετινή χρονιά η μικρή αλεπουδίτσα είναι ένα παράδειγμα προς μίμηση. Να μιλάτε για αυτά που σας κάνουν. Οι συμβουλές των ανθρώπων που μας αγαπούν ή μας γνωρίζουν καλά είναι βάλσαμο ψυχής και ανάταση στην ψυχολογία μας.

Λίλη Λαμπρέλλη  καταπληκτικό και αυτό το παραμύθι. Τροφή για σκέψη και πράξεις!

Εργαλείο ξεχωριστό η ανάγνωσή του σε μια σχολική τάξη!

Δραματοποίηση με εναλλαγή ρόλων, πολλή κουβέντα για συναισθήματα ιδιαίτερα για τη  απόρριψη και την αποδοχή. Παιχνίδια με την αλεπού και συνέχιση της ιστορίας.

(Πιάσαμε το παραμύθι από το τέλος ! Συναντήσαμε στο δάσος την μικρή γκρίζα αλεπού και το κάθε παιδί ήταν ένα διαφορετικό ζώο. Ο καθένας είπε την γνώμη του για το πως την βλέπει. Στο τέλος που η αλεπού μεταμορφώνεται πάλι είπαμε την άποψη μας)

Να το διαβάσετε σε όλα τα παιδιά…

Άλλωστε οι καλές ιστορίες πρέπει να μοιράζονται και να φτάνουν παντού!

Διαβάστε εδώ ένα μικρό απόσπασμα: https://www.patakis.gr/files/1194832.pdf

Δημοσιεύτηκε στο Cretalive.gr στις 28 Μάϊου 2022, εδώ :https://www.cretalive.gr

 

Τα χρυσά κουπιά της Μαρίας Παπαγιάννη …στα Παραμύθια του Σαββάτου!

Της Ελένης Μπετεινάκη

«Υπάρχουν κάποιες στιγμές φαίνεται στη ζωή που μπαίνουν σε άλλη τσεπούλα. Μια τσεπούλα που λέει «θα είμαι μαζί σου για πάντα».

Κι υπάρχουν κάποια βιβλία που δεν θες να τελειώσουν ποτέ γιατί θα χάσεις την μαγεία, την απόλαυση και το ταξίδι ….

Ένα τέτοιο βιβλίο είναι τα «Χρυσά κουπιά» της Μαρίας Παπαγιάννη. Ένα βιβλίο που διαβάζεται απνευστί κι έχει τόσα μονοπάτια, νοήματα και περιπέτειες που σταματάς, πας λίγο πίσω, ξαναδιαβάζεις και προχωράς. Για όλους  εμάς που μεγαλώσαμε σε ένα χωριό που ‘χει πολλούς θρύλους και παραδόσεις, που ΄χει νερά και δέντρα ψηλά σαν παραμύθια τούτες οι ιστορίες μας μαγεύουν ακόμα πιο πολύ.

Μυθιστόρημα για εφήβους και για μεγάλους. Ένα βιβλίο για τις ρίζες μας, τις αναμνήσεις, τους εφηβικούς έρωτες, τους πρώτους αποχωρισμούς από την μάννα, το ταξίδι ή μάλλον την αρχή της απότομης ενηλικίωσης. Η αρρώστια και οι συνέπιες στη ζωή των παιδιών κι ο θάνατος που δεν ξέρουν πως να τον δεχτούν ειδικά αν πρόκειται για  αγαπημένο πρόσωπο.  Τα δεδομένα που ανατρέπονται, οι συνθήκες που αλλάζουν, η προσαρμογή σε νέο περιβάλλον και οι ευκαιρίες που προσφέρονται εκεί που όλα νομίζεις πως έχουν τελειώσει. Ο διαφορετικός τρόπος ζωής, οι μικρές κλειστές κοινωνίες με τα μεγάλα μυστικά και τις ανοιχτόκαρδες παρέες. Η  αντιμετώπιση της καθημερινότητας και των δύσκολων καταστάσεων. Το παραμύθι κι ο θρύλος που πάντα «παρηγορεί» και εξάπτει ακόμα  περισσότερο την φαντασία ίσαμε να έρθει η κάθαρση.

«Τις νύχτες στην εξοχή, όταν τα ζώα κι όλα τα άλλα πλάσματα κοιμούνται, μόνο τα δέντρα ξενυχτούν και παρακολουθούν τους ανθρώπους να ζούνε τα όνειρά τους. Από το ψηλό παράθυρο μια ηλικιωμένη βελανιδιά αισθάνθηκε δυο ζευγάρια κοριτσίστικες πατούσες που σκαρφάλωσαν πάνω της. Το ένα κορίτσι κίνησε για τη θάλασσα να συναντήσει τα καράβια και το άλλο καβάλησε ένα άλογο που χάθηκε στο σκοτάδι. Δε συναντήθηκαν στα όνειρά τους κι όμως κοιμόντουσαν αγκαλιά.»

Δυο νεαρά  κορίτσια η Ηρώ και η Λήδα  που θα αναγκαστούν να φύγουν από το άμεσο οικογενειακό τους περιβάλλον απότομα. Η αρρώστια του μπαμπά τους του Ηλία, η εσπευσμένη εισαγωγή του στο νοσοκομείο, η ανάγκη φροντίδας από την μαμά Μάρθα θα τα υποχρεώσει να ζήσουν ένα ολόκληρο καλοκαίρι στο χωριό ενός άγνωστους και παράξενου παππού. Εκεί θα πρέπει  μόνες να επιβιώσουν με συνθήκες που δεν έχουν συνηθίσει αλλά και με προκλήσεις που δημιουργούν πρωτόγνωρα συναισθήματα. Ο κ.Αδραχτάς ο μυστήριος παππούς, ο Τόμας, η Ολίβια με το βιβλιοπωλείο με το ροζ τραπέζι και τις πολυθρόνες που μπορείς να μείνεις και να διαβάσεις με τις ώρες. Ο  Πολύβιος οι δίδυμοι Γιάγκος και Νάκος, ο Βαγγέλης, η γιαγιά Χαρούλα, η Βιργινία… Όλοι πρωταγωνιστές στη ζωή των κοριτσιών, όλοι έχουν κάτι να τους μάθουν, να τα παρηγορήσουν, να τα κάνουν να  ζήσουν έντονα ένα τόσο δύσκολο καλοκαίρι. Ένα ημερολόγιο που βρέθηκε καλά κρυμμένο δεκάδες χρόνια, θα τους αποκαλύψει καλά κρυμμένα μυστικά και συναισθήματα. Θα γίνει αφορμή να μάθουν την ιστορία του τόπου  και της οικογένειάς τους. Επίσης θα  γνωρίσουν την μαμά τους περισσότερο.  Μα πάνω απ’ όλα θα μάθουν για  εκείνο το στρογγυλό δέντρο, μια  μαγική βελανιδιά, τον βασιλιά του δάσους.

«Την έλεγαν καράβι».

«Ποια, τη βελανιδιά;» τσίριξε ο Βαγγέλης χωρίς να μπορεί να συγκρατήσει τη γλώσσα του.

«Ναι, καράβι. Λέγανε πως, όταν γεμίζει το φεγγάρι, τα κλαδιά της γίνονται κουπιά. Ο θρύλος λέει ότι όποιος καταφέρει να καβαλικέψει τα κλαδιά της όταν φαίνονται χρυσά…»

«Αληθινά χρυσά;» ρώτησε πάλι ο Βαγγέλης κι έφαγε μια τσιμπιά από την Ηρώ, που φοβήθηκε πως θα μετάνιωναν οι άλλοι, οι μεγάλοι, που τους πήρανε μαζί.

«Όταν τα κλαδιά της μοιάζουνε χρυσά, όποιος καταφέρει να τα ανέβει θα αποκτήσει δύναμη και μαγικές ιδιότητες».

«Δηλαδή;» Ήταν τώρα η Λήδα που διέκοψε.

«Θα γίνει παντοδύναμος. Θα έχει το ελιξίριο της ζωής».

 

Κι έχει ακόμα τούτο το βιβλίο πολλά από εκείνα τα μαγικά που ξέρει να κάνει η αγάπη. Τα δυο κορίτσια θα γίνουν αφορμή να αλλάξουν πολλά στην ψυχή του παππού. Θα ζήσουν έντονα το καλοκαίρι τους, η Λήδα με το πρωτόγνωρο συναίσθημα του έρωτα για τον Τόμας και η μικρή Ηρώ που θα βρει στο πρόσωπο του Βαγγέλη έναν κολλητό φίλο. Μα πιο πολύ σπουδαίο και σημαντικό είναι πως κατάφερε να κάνει τον παππού της …άνθρωπο ξανά με αισθήματα, με θύμησες, με ζωή.

Κι η βελανιδιά με τα  χρυσά κουπιά θα γίνει φως, θα γίνει σύμβολο τόλμης και ελπίδας. Θα γίνει η αιτία να δεθεί ακόμα πιο πολύ η παρέα και η οικογένεια στο χωριό και θα ανοίξει τις ερμητικά κρυμμένες ψυχές… 

Τέλος θα αφήσει στον αναγνώστη την επιλογή να δώσει την δική του ερμηνεία σε καταστάσεις που δημιουργούν τόσα συναισθήματα και … «θαύματα» και θα υμνήσει για μια ακόμα φορά την αξία της φιλίας.

Κι όπως λέει και στο οπισθόφυλλο του βιβλίου : «… γιατί καταλαβαίνουν πως, αν είναι μαζί, θα το καταφέρουν, γιατί, καμιά φορά, το «μαζί» είναι όλες οι γλώσσες κι οι καιροί».

 

Η Μαρία Παπαγιάννη και πάλι δημιουργεί ένα εξαιρετικό μυθιστόρημα που ξυπνά και δικές μας μνήμες και ταξίδια της φαντασίας γραμμένα αριστοτεχνικά. Γνωρίζουμε όλοι πως η γραφή της εγγυημένα θα μας χαρίσει την πιο μεγάλη απόλαυση στην ανάγνωση και θα μας ταξιδέψει σε αλλοτινούς και αγαπησιάρικους καιρούς.

 

Για τα δέντρα της ζωής μας που γίναν παραμύθια…

 

Το εξώφυλλο του βιβλίου είναι της Φωτεινής Τίκκου, παραμυθένιο και ταξιδιάρικο…

 

Διαβάστε εδώ ένα απόσπασμα και μπείτε στα βιβλιοπωλεία με όποιον τρόπο (click away, click in shop, παραγγελία) κι αναζητείστε το οπωσδήποτε :

 

https://www.patakis.gr/files/1193067.pdf

 

Για παιδιά από 9 χρόνων ίσαμε τα 109 και λίγο παραπάνω!