Χανς Κρίστιαν Άντερσεν…150 χρόνια χωρίς έναν από τους μεγαλύτερους παραμυθάδες του κόσμου ολάκερου!

Της Ελένης Μπετεινάκη*

«Οι περισσότεροι άνθρωποι που θα με ακολουθούν στην κηδεία μου  θα είναι παιδιά γι αυτό θα ήθελα να γράψετε μουσική που θα είναι  κατάλληλη για μικρά βήματα.» Χ.Κ.Άντερσεν

Ήταν 4 Αυγούστου 1875 όταν έφυγε από  τη ζωή ένας από τους μεγαλύτερους παραμυθάδες όλου του κόσμου. Όλοι σχεδόν γνωρίζουμε την ημέρα της γέννησής του στις 2 Απριλίου του 1805, μιας και έχει καθιερωθεί κάθε χρόνο να γιορτάζει εκείνη την ημέρα το παιδικό βιβλίο και τα παραμύθια. Εξίσου σημαντική παραμένει και η μέρα του θανάτου, του κάθε ανθρώπου που συνεχίζει να ζει όσο τον θυμόμαστε. Πόσο μάλλον όταν αν κι  έχουν περάσει 148 χρόνια από τούτη την επέτειο,  τούτος ο άνθρωπος, ο συγγραφέας , ο παραμυθάς δεν έχει σταματήσει να διαβάζεται, να μνημονεύεται  και να υπάρχει στην ψυχή και στο μυαλό χιλιάδων παιδιών σε ολόκληρο τον πλανήτη, μέχρι και σήμερα!

Η ζωή του μοιάζει και αυτή με παραμύθι. Γεννιέται σε μια μικρή πόλη της Δανίας ,την Οντένσε,  σε μια πολύ φτωχική οικογένεια που όμως το ταλέντο του και η ικανότητα να δημιουργεί ιστορίες δεν θα επηρεαστούν από αυτό καθόλου. Από πολύ μικρός γράφει. Γράφει, παίζει, και δημιουργεί ιστορίες και ποιήματα αλλά και κούκλες κουκλοθέατρου.

Λένε πως ήταν ένα περίεργο παιδί με εξαιρετική φαντασία. Πολλές φορές τον έβλεπαν να περπατά στο δρόμο σαν ονειροπαρμένος και το μυαλό του δεν το είχε πουθενά αλλού, παρά μόνο στα ποιήματα και στο διάβασμα. Προσπάθησε άδικα να μάθει την τέχνη του πατέρα του. Ήταν παπουτσής και σαν πέθανε στα 1816 τον άφησε ορφανό, μόλις στα 11 του χρόνια. Η μητέρα του για να αντέξουν την φτώχεια αναγκάζεται να ξαναπαντρευτεί δύο χρόνια αργότερα.  Όταν τέλειωσε το σχολείο των άπορων παιδιών, μπήκε σε ένα ραφτάδικο, για να μάθει την τέχνη, αλλά ούτε και εκεί τα κατάφερε. Ήταν δεκατεσσάρων χρονών, όταν, κυνηγώντας μια καλύτερη τύχη, έφθασε στην Κοπεγχάγη, με μόνη του περιουσία 30 φράγκα με σκοπό να γίνει ηθοποιός. Έδωσε εξετάσεις στη Βασιλική Σχολή θεάτρου, αλλά σύντομα η φωνή του αλλάζει και δεν τον δέχονται να συνεχίσει .

Δεν καταφέρνει ούτε  να ολοκληρώσει τις σπουδές του αλλά πάντα ασχολείται με τη γραφή και την ποίηση. Ο Jonas Collin , διευθυντής του Βασιλικού Θεάτρου νοιώθει μια ιδιαίτερη αδυναμία για αυτόν τον καχεκτικό και πανάσχημο νέο που πείθει τον Βασιλιά Frederick VI να πληρώσει ένα μέρος της εκπαίδευσης του και να συνεχίσει όσο μπορεί τια σπουδές του στο γυμνάσιο.  Στα 1822 αρχίζει να γίνεται γνωστός  αφού εκδίδεται η πρώτη του ιστορία:The Ghost at Palnatoke's Grave και όλοι πια μιλούν για το « νέο αστέρι που γεννιέται». Ακολουθούν αρκετές ιστορίες . Τα παιδιά τον λατρεύουν, οι ιστορίες του αρχίζουν να διαβάζονται παντού. Από το 1835 που ολοκληρώνει το πρώτο του βιβλίο η φήμη και η δόξα δεν τον εγκαταλείπουν ποτέ. Αρχίζει να ταξιδεύει και τα 36 γενέθλια του τα γιορτάζει στην Ελλάδα και συγκεκριμένα πάνω στον Παρθενώνα που τον μαγεύει.

Συνεχίζει να γράφει ποιήματα, τα παραμύθια του γνωρίζουν νέες εκδόσεις.

Τον Ιούνιο του 1847 έρχεται στην Αγγλία και συγκεκριμένα στο Λονδίνο όπου καλεσμένος σε ένα πάρτι της  Κοντέσας του Μπλέσσινγκτον γνωρίζει και συναντά τον Κάρολο Ντίκενς. Σφίγγουν τα χέρια και μαζί συνομιλούν και περπατούν στον κήπο. Πολύ αργότερα θα γράψει στο Ημερολόγιό του: « Είχαμε έρθει μαζί ως την βεράντα . Ήμουν πραγματικά ευτυχισμένος γιατί είχα γνωρίσει από κοντά ένα Άγγλο , εν ζωή,  συγγραφέα και μάλιστα αυτόν που αγαπώ και θαυμάζω περισσότερο …».

 

Δέκα χρόνια αργότερα όταν τον επισκέπτεται ξανά θα απογοητευτεί πολύ γιατί δεν θα τον δεχτεί στο σπίτι του και τότε θα καταλάβει γιατί δεν του απαντούσε στα γράμματα του , αν και ο σεβασμός ανάμεσα τους για την δουλειά του καθενός ήταν αμοιβαίος . Τα θέματα τους ήταν παρόμοια λόγω της βικτωριανής εποχής, της φτώχιας και της εξιδανίκευσης της αθωότητας  της παιδικής ηλικίας. 

Ως το 1867 που η γενέτειρα πόλη του, του χαρίζει το κλειδί της γράφει ασταμάτητα : 

« Η μικρή γοργόνα»,  « οι μαγικές γαλότσες», « Το ασχημόπαπο που έγινε κύκνος», « τα καινούργια ρούχα του Αυτοκράτορα», « Το κοριτσάκι με τα σπίρτα», « Η βασίλισσα του χιονιού», « Η μαγική κασέλα», « Τα κόκκινα παπούτσια », « Η πριγκίπισσα και το μπιζέλι», « Η τοσοδούλα » , « Ο γιός του μπαλωματή», «Το μικρό χριστουγεννιάτικο έλατο», « Ο καπνοκαθαριστής  και η βοσκοπούλα »,  « Ο μολυβένιος στρατιώτης», « οι αγριόκυκνοι» κ.ά. 

Την Άνοιξη του 1872 ενώ κοιμάται πέφτει από το κρεβάτι του και δεν αναρρώνει σχεδόν ποτέ. Χτυπημένος από καρκίνο στο συκώτι λίγο αργότερα, θα αφήσει την τελευταία του πνοή στις 4 Αυγούστου του 1875 και το όνομα του θα συνδεθεί με τα κλασσικά παραμύθια, τον θρύλο και την αγάπη των παιδιών για τα βιβλία σ΄ ολόκληρη τη γη.

Λένε πως λίγο πριν πεθάνει  έμενε στο σπίτι στενών του  φίλων , του τραπεζίτη Moritz Melchior και της συζύγου του και λίγο πριν το τέλος του είχε συμβουλέψει ένα συνθέτη για την μουσική της κηδείας του λέγοντάς του : 

«Οι περισσότεροι άνθρωποι που θα με ακολουθούν στην κηδεία μου  θα είναι παιδιά γι αυτό θα ήθελα να γράψετε μουσική που θα είναι  κατάλληλη για μικρά βήματα …». 

Η Δανέζικη  κυβέρνηση είχε ήδη παραγγείλει  ένα τεράστιο άγαλμα που ακόμα και σήμερα κοσμεί την είσοδο του Rosenborg Castle Gardens στην Κοπενχάγη.

Κι όπως πολύ σωστά είχε γράψει ο ίδιος κάποτε, ναι, τώρα… ξέρουμε περισσότερα, ίσως για αυτόν! 

«Σουτ! Αρχίζει το παραμύθι! Όταν τελειώσει, θα ξέρουμε περισσότερα απ΄ότι τώρα…» Χ.Κ.Άντερσεν

ΠΗΓΕΣ :

Wikipedia.org

http://www.cretalive.gr/history

Hans Christian Andersen: the story of his life and work 1805-75

hcandersen-homepage.dk

Κάρολος Ντίκενς, ο Κορυφαίος Μυθιστοριογράφος γεννιέται σαν σήμερα, 7 Φεβρουαρίου 1812!

Όλιβερ Τουίστ, Δαβίδ Κόπερφιλντ,Πιπ, Εμπενίζερ Σκρουτζ είναι μερικοί από τους πιο σημαντικούς ήρωες που δημιούργησε ο Κάρολος Ντίκενς, ο δημοσιογράφος, ο μυθοπλάστης , ο άνθρωπος που εργαζόταν και ζούσε σε φρενήρης ρυθμούς. Είναι ο ίδιος που αγαπήθηκε και επαινέθηκε από τον Λέων Τολστόι αλλά και κατακρίθηκε από την Βιρτζίνια Γουλφ και τον Χένρυ Τζέιμς λόγω μεγάλου συναισθηματισμού και μελοδραματισμού και της αληθοφάνειας στα έργα του. Ωστόσο κατάφερε αν και έχουν περάσει 215 χρόνια από την ημέρα που γεννήθηκε, να διαβάζεται, να θαυμάζεται και να ζει στις καρδιές και στα ακούσματα εκατομμυρίων ανθρώπων στον πλανήτη.

Γεννιέται ένα πρωινό στο νησί Πόρτσι, κοντά την πόλη Πόρτσμουθ της Νότιας Αγγλίας στις 7 Φεβρουαρίου 1812. Ήταν το δεύτερο από τα οκτώ παιδιά του Τζον και της Ελίζαμπεθ Ντίκενς. Ο πατέρας του ήταν υπάλληλος στην Υπηρεσία Μισθοδοσίας του Ναυτικού. Αμειβόταν με όχι ιδιαίτερα υψηλό μισθό και η μεγάλη οικογένεια που είχε τον οδήγησε πολλές φορές σε οικονομικό αδιέξοδο ή και στην καταστροφή. Άλλοι βιογράφοι του αναφέρουν πως έκανε μεγάλη και άσωτη ζωή που τον έκανε να δανείζεται και να μην μπορεί να αποπληρώσει τα χρέη του κι έτσι φυλακίστηκε στα 1824. Αυτό ανάγκασε τον δεκαπεντάχρονο Κάρολο να σταματήσει το σχολείο και να εργαστεί σε εργοστάσιο βερνικιών προκειμένου να προσφέρει κάτι στην οικογένεια του που κανείς άλλος δεν μπορούσε να συντηρήσει . Σύντομα μια απροσδόκητη κληρονομιά θα τον βγάλει από το αδιέξοδο και την δουλειά που δεν του αρέσει καθόλου και αφού συνεχίσει το σχολείο , θα μάθει στενογραφία και θα ασχοληθεί για ένα διάστημα σε ένα δικηγορικό γραφείο και στη συνέχεια ανταποκριτής εφημερίδα που τόσο αγαπά. Το συγγραφικό του ταλέντο που συχνά εμπνέεται από τα δύσκολα χρόνια την εποχή της εφηβείας του και τις δικές του εμπειρίες. Η ρήξη με τον πατέρα του θα έρθει αμέσως μετά την αποφυλάκισή του και λίγο πριν πιάσει δουλειά στο δικηγορικό γραφείο και θα κρατήσει ως το τέλος της ζωής του.

Το 1830 ο Ντίκενς συνάντησε τον πρώτο έρωτα της ζωής του, στο πρόσωπο της Μαρίας Μπίντνελ, που αποτέλεσε το μοντέλο για τον χαρακτήρα της Ντόρα Σπένλοου στον Δαβίδ Κόπερφιλντ. Οι γονείς της νεαρής κοπέλας εναντιώθηκαν στη σχέση και την έστειλαν να σπουδάσει στο Παρίσι.

Από το 1833 και μετά η επαγγελματική του ζωή εναλλασσόταν μεταξύ δημοσιογραφίας και λογοτεχνίας. Διετέλεσε πολιτικός και κοινοβουλευτικός συντάκτης σε διάφορα έντυπα φιλελευθέρων αποχρώσεων. Γνωρίζοντας την πολιτική ζωή από τα μέσα, έχασε σιγά -σιγά την εμπιστοσύνη του στο πολιτικό σύστημα, που εξέθρεφε «τη φτώχεια, την πείνα και την αμάθεια», όπως έλεγε, ενώ ήταν ιδιαίτερα επικριτικός για την αντιπροσωπευτική δημοκρατία, που «αποδεικνύεται τέλεια αποτυχία». Δεν είχε όμως και κάποια άξια λόγου εναλλακτική λύση να προτείνει.

Το πρώτο του μυθιστόρημα Τα Χαρτιά του Πίκγουικ, εκδόθηκε το 1836 και αμέσως έκανε γνωστό το όνομά του. Στο έργο αυτό παρουσιάζονται σε εμβρυακή κατάσταση, πολλά από τα χαρακτηριστικά, που υπάρχουν στο μεταγενέστερο μυθοπλαστικό του σύμπαν: σατιρικές ή καταγγελτικές επιθέσεις εναντίον των κοινωνικών κακών και των ανεπαρκών θεσμών, παρεμβάσεις σε κοινωνικά ζητήματα της εποχής, γνώση του Λονδίνου (του χώρου που κυριαρχεί πάντα στα έργα του), ένα διάχυτο πνεύμα συμπόνιας και μια στάση εγκαρδιότητας απέναντι στους ανθρώπους, καθώς και μια ανεξάντλητη δυνατότητα στο πλάσιμο των χαρακτήρων.

Στις 2 Απριλίου 1836 ο Κάρολος Ντίκενς παντρεύεται την Κάθριν Χόγκαρθ, κόρη του ευυπόληπτου σκωτσέζου δημοσιογράφου Τζορτζ Χόγκαρθ, με την οποία θα αποκτήσει δέκα παιδιά. Θα χωρίσουν 22 χρόνια αργότερα, λόγω των εξωσυζυγικών περιπετειών του.

Η φήμη του εκτοξεύεται με τα δύο επόμενα μυθιστορήματα του, Όλιβερ Τουίστ (1837-1838) και Νίκολας Νίκλεμπι (1838-1838), τα οποία αποκαλύπτουν με τα μελανότερα χρώματα τη μαύρη καθημερινότητα του Λονδίνου και του Γιορκσάιρ, με ένα σύμπαν βυθισμένο στην εκμετάλλευση, στο έγκλημα και την πορνεία. Τα οικονομικά του επίσης βελτιώθηκαν πολύ και συνεχώς άλλαζε σπίτι, το ένα πιο μεγάλο από το άλλο.

Το 1842 πραγματοποιεί το πρώτο του ταξίδι στις ΗΠΑ, όπου θα παραμείνει επί πεντάμηνο. Παντού γίνεται δεκτός με άκρατο ενθουσιασμό και απολαμβάνει βασιλικών τιμών. Δεν διστάζει, όμως, να θίξει το φιλότιμο των αμερικανών, υποστηρίζοντας την κατάργηση της δουλείας και διαμαρτυρόμενος για την έλλειψη προστασίας των πνευματικών δικαιωμάτων των συγγραφέων της χώρας. Αυτός που ασκούσε δριμύτατη κριτική κατά των βρετανικών θεσμών, περίμενε περισσότερα «από τη δημοκρατία των ονείρων του», όπως έλεγε.

Τον Σεπτέμβριο του 1843 ξεκίνησε να γράφει το πιο δημοφιλές έργο του, τη Χριστουγεννιάτικη Ιστορία και την τελείωσε ύστερα από 6 εβδομάδες, που είναι ο μοναδικός χριστουγεννιάτικος μύθος της σύγχρονης λογοτεχνίας και μέσα από τον οποίο ξεπροβάλλει η φιλοσοφία του για τη ζωή, που δεν είναι άλλη από το πνεύμα των Χριστουγέννων, που θα έπρεπε να κυριαρχεί στις σχέσεις των ανθρώπων καθ’ όλη τη διάρκεια του χρόνου. Πλήρωσε ο ίδιος την πρώτη του έκδοση που το κέρδος του από την πρώτη του έκδοση ήταν μόλις 230 ευρώ ( 19, 119 Αγγλικές λίρες) και με μικρά προβλήματα στο εξώφυλλο και οπισθόφυλλο ως την τελική του μορφή από κόκκινο δέρμα και χρυσά γράμματα. Το κέρδος μέσα σε ένα χρόνο ήταν 744 αγγλικές λίρες και η πρώτη έκδοση ήταν σε 6.000 αντίτυπα που εξαντλήθηκαν μέχρι τον Μάιο του 1844.

Το 1849 αρχίζει να δημοσιεύει σε συνέχειες το αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα Δαβίδ Κόπερφιλντ. Στο έργο αυτό απαθανατίζει τον πατέρα του στο πρόσωπο του κ. Μικόμπερ, και τον εαυτό του στο πρόσωπο του Δαβίδ.

Δύο άλλα σπουδαία μυθιστορήματά του, ο Ζοφερός Οίκος (1852-1853) και Μικρή Ντόριτ (1855-1857), θα αποτελέσουν ανάθεμα για τους βικτωριανούς θεσμούς και τη βικτωριανή οικονομία (άδικο δικαστικό σύστημα, με σωρεία φυλακίσεων για χρέη, αποχαλινωμένη εργασιακή αγορά, απουσία της οποιασδήποτε προστασίας για τον πολύωρο και προκλητικά απλήρωτο μόχθο).

Το 1855 η πρώτη του αγάπη, η Μαρία Μπίντνελ, επανακάμπτει για λίγο στη ζωή του και αμέσως μετά ερωτεύεται την 27χρονη ηθοποιό Έλεν Τέρναν. Ο γάμος του κλονίζεται και το 1858 ο Ντίκενς χωρίζει από τη σύζυγό του Ελίζαμπεθ. Το σκάνδαλο που θα ξεσπάσει στη συντηρητική βικτωριανή Αγγλία δεν θα επηρεάσει την απήχησή του στο ευρύ κοινό, αλλά θα του στερήσει κάποιες σπουδαίες φιλίες.

Τα επόμενα χρόνια δημοσιεύει δύο από τα πιο γνωστά μυθιστορήματά του, την επική Ιστορία των δύο Πόλεων (1859), που εκτυλίσσεται στο Λονδίνο και το Παρίσι κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης (θεωρείται ένα από τα λογοτεχνικά μπεστ σέλερ, με πωλήσεις άνω των 200 εκατομμυρίων αντιτύπων) και τις Μεγάλες Προσδοκίες (1860-1861), με ήρωα ένα ορφανό, τον Πιπ. Ένα έργο που παρουσιάζει ομοιότητες με τον Δαβίδ Κόπερφιλντ, ως αφήγηση σε πρώτο πρόσωπο και από την άποψη ότι δίνουν το περίγραμμα κάποιων πλευρών της προσωπικότητας και των προσωπικών εμπειριών του Ντίκενς.

Το φιλάνθρωπο πνεύμα, που είναι διάχυτο στο έργο του Ντίκενς, βρίσκει συχνά πρακτική έκφραση σε δημόσιες ομιλίες, οργάνωση εράνων και ιδιωτικές φιλανθρωπικές πρωτοβουλίες. Μία από αυτές είναι η διοργάνωση δημοσίων συγκεντρώσεων με εισιτήριο, στις οποίες διαβάζει αποσπάσματα από τα έργα του. Η δραστηριότητά του εντάθηκε κι έγινε επικερδής για τον Ντίκενς μετά τον χωρισμό του από τη σύζυγό του. Αποκαλυπτική είναι η παρατήρηση της καθηγήτριας Κάθλιν Τίλοτσον (1906-2001), ειδικής στο έργο του συγγραφέα, ότι «ο ισόβιος ερωτά του Ντίκενς με το αναγνωστικό του κοινό, ήταν σε τελευταία ανάλυση ο σημαντικότερος έρωτας της ζωής του».

Συνολικά πραγματοποίησε από σκηνής 471 παρουσιάσεις των λογοτεχνικών έργων του. Ήταν ένας λαμπρός ηθοποιός και κατά τη διάρκεια των παραστάσεων αποκαλύφθηκαν σπουδαία στοιχεία της τέχνης του (απαγγελία, δραματική μίμηση). Κανένας άλλος σπουδαίος συγγραφέας από την εποχή του Ομήρου δεν είχε αφιερώσει τόσο χρόνο και τόσες δυνάμεις σε μια τέτοια δραστηριότητα.

Στις 9 Ιουνίου 1865, επιστρέφοντας από το Παρίσι με την ερωμένη του Έλεν Τέρναν και τη μητέρα της, ενεπλάκη σε σιδηροδρομικό δυστύχημα στο Στέιπλχαρστ του Κεντ. Τα βαγόνια της πρώτης θέσης του συρμού εκτροχιάστηκαν πάνω σε μία προσφάτως ανακαινισμένη γέφυρα και έπεσαν στα νερά του ποταμού Μπελτ. Μόνο το βαγόνι στο οποίο επέβαινε η συντροφιά του Ντίκενς παρέμεινε στις ράγες. Ο διάσημος συγγραφέας δεν έπαθε το παραμικρό και βοήθησε τους τραυματίες μέχρις ότου φθάσουν τα σωστικά συνεργεία. Τον επόμενο χρόνο περιέγραψε την εμπειρία του στο διήγημα The Signal-Man. Στο σιδηροδρομικό αυτό δυστύχημα, που έμεινε στην ιστορία για τον διάσημο επιβάτη του, έχασαν τη ζωή τους δέκα άνθρωποι, ενώ οι τραυματίες ξεπέρασαν τους σαράντα.

Τον Νοέμβριο του 1967 ο Ντίκενς πραγματοποίησε τη δεύτερη αμερικάνικη περιοδεία του με ακόμη μεγαλύτερη επιτυχία, παραμένοντας στον Νέο Κόσμο επί τετράμηνο. Η φήμη του παρέμενε αμείωτη, παρά το γεγονός ότι η στάση της κριτικής ήταν διαρκώς περισσότερο εχθρική απέναντί του. Ο συγγραφέας Χένρι Λονγκφέλοου, επισημαίνοντας τον απίστευτο ενθουσιασμό που προκαλούσε ο Ντίκενς, παρατηρεί: «Δύσκολα μπορεί να συλλάβει στην ολότητά της αυτή την αλήθεια και να συνειδητοποιήσει την παγκοσμιότητα της φήμης του». Ο φιλόσοφος Ραλφ Γουόλντο Έμερσον, παρακολουθώντας μία δημόσια ανάγνωση του Ντίκενς στη Βοστώνη, θα γράψει: «Φοβούμαι ότι έχει πάρα πολύ ταλέντο για τη μεγαλοφυΐα του. Πρόκειται για μια φοβερή ατμομηχανή, στην οποία είναι δεμένος και δεν μπορεί ούτε να ελευθερωθεί από αυτήν, ούτε να ηρεμήσει… Με τρομάζει! Δεν μπορώ να το εξηγήσω, δεν έχω το κλειδί».

Την επόμενη διετία ο Ντίκενς πραγματοποίησε περιοδείες με αναγνώσεις έργων του εντός της Μεγάλης Βρετανίας. Στις 22 Απριλίου 1869 έπαθε το πρώτο του εγκεφαλικό. Γρήγορα το ξεπέρασε και επιδόθηκε στις συνήθεις δραστηριότητες τους με τους γνωστούς φρενήρεις ρυθμούς του. Στις 8 Ιουνίου 1870 έπαθε ένα ακόμη εγκεφαλικό στην αγροικία του στο Γκαντ’ς Χιλ του Τσάταμ, που απέβη μοιραίο. Την επόμενη μέρα άφησε την τελευταία του πνοή, σε ηλικία 58 ετών,στο Ρότσεστερ. ακριβώς πέντε χρόνια μετά το σιδηροδρομικό δυστύχημα του Στέιπλχαρστ, αφήνοντας ημιτελές το μυθιστόρημά του Το μυστήριο του Έντουιν Ντρουντ, το οποίο πολλοί επιχείρησαν να ολοκληρώσουν από τότε. . Η σορός του τάφηκε στο Αββαείο του Γουεστμίνστερ

Στην Ελλάδα το πρώτο λογοτεχνικό έργο του Ντίκενς -το μυθιστόρημα Τα δύσκολα χρόνια- εκδόθηκε το 1887 από το περιοδικό Εβδομάς, χωρίς να αναφέρεται το όνομα του μεταφραστή. Προηγουμένως είχε δημοσιευτεί στο εν λόγω περιοδικό σε συνέχειες. Εικάζεται ότι είναι ο κεφαλλονίτης λόγιος Παναγιώτης Πανάς (ένα από τα σημαντικότερα πρόσωπα του ελληνικού ριζοσπαστισμού κατά τον 19ο αιώνα), ο οποίος ένα χρόνο αργότερα μετέφρασε το διήγημα Άσμα των Χριστουγέννων (A Christmas Carol, Η Χριστουγεννιάτικη Ιστορία, όπως είναι γνωστό σήμερα).

(Επιμέλεια κειμένων  :Ελένη Μπετεινάκη)

ΠΗΓΕΣ :

Wikipedia.gr

Wikipedia.org

Sanshmera.gr

History.com

Cretalive.gr

bl.uk.com

Ιωάννης Κ. Το χρονικό ενός μυστηρίου* …στα Παραμύθια του Σαββάτου!

Της Ελένης Μπετεινάκη

Ιωάννης Κ. Το χρονικό ενός μυστηρίου, Κατερίνα Λαγού, Εικ: Πετρούλα Κρίγκου, εκδ. Ψυχογιός

Όσα κι αν γραφτούν για τον Ιωάννη Καποδίστρια πάντα θα είναι λίγα. Κι όταν τυχαίνει να ζεις στην Κέρκυρα και μάλιστα «…στην οδό Καποδιστρίου, επτακόσια μέτρα από το μέγαρο που γεννήθηκε, επτακόσια μέτρα από τον Άγιο Νικόλαο ντέι Βέκι, την εκκλησία όπου βαφτίστηκε και λίγα βήματα από τον επιβλητικό ανδριάντα του…» όπως η Κατερίνα Λαγού τότε μοιάζει με κάρμα το πώς πρέπει να μάθεις τα πάντα για τη ζωή του και να τα γράψεις με ένα τρόπο που θα τον θυμούνται παιδιά και μεγάλοι για πολλά πολλά χρόνια!

Η ιστορία ξεκινά με έναν παράξενο …έρωτα της Γιάννας, της αδελφής του Ιάσονα που είναι φοιτήτρια Ιστορίας κι επιτέλους έχει επιστρέφει στο σπίτι για διακοπές. Ποιον ερωτεύτηκε;

«Στα βαθιά νερά της πολιτικής, της Ιστορίας…. » έμπλεξε! Ο λόγος για τον πρώτο κυβερνήτη της Ελλάδας, τον Ιωάννη Καποδίστρια. Κι ο Ιάσονας απορημένος με τα καινούργια καμώματα της αδελφής του προσπαθεί να καταλάβει  που θα την οδηγήσει αυτός ο παράξενος έρωτας και τι ακριβώς έχει στο μυαλουδάκι της η Γιάννα, ώστε να παραλογίζεται με ένα άνθρωπο που εδώ και αιώνες έχει δολοφονηθεί. Εκείνη πάλι, του εξηγεί πως πρέπει να λύσουν οπωσδήποτε το μυστήριο της δολοφονίας του και μια περιπέτεια  άκρως Ιστορική ξεκινά….

Και το αυτοκίνητο φορτωμένο με τα απαραίτητα κάνει πρώτη στάση στην Τροιζήνα. Κάτω από μια λεμονιά θα ξεκινήσει και η οργάνωση των σχεδίων, των υπόπτων και των κινήσεων των δυο αδελφών. Και το κουβάρι της Ιστορίας και τα της ζωής του μεγάλου Διπλωμάτη, Πολιτικού, Νομοθέτη και Ιατρού αρχίζει να ξετυλίγεται.

Να σημειωθεί πως ο Ιάσονας έχει πάθος με την αστυνομική λογοτεχνία και μεγάλος θαυμαστής του Ηρακλή Πουαρό και η Γιάννα λατρεύει την Ιστορία.

Μόνο που τούτη η Ιστορία είναι γραμμένη αλλιώς από την Κατερίνα Λαγού. Πιο προσιτή, πιο ενδιαφέρουσα και πολύ κατανοητή.

Ο Κολοκοτρώνης, οι αποφάσεις, οι διάλογοι και η φτωχή Πελοπόννησος σε πρώτη γραμμή στα αφηγήματα της Γιάννας προς τον Ιάσονα. Κι ο μικρός ντετέκτιβ σαν σύγχρονος Πουαρώ κρατά σημειώσεις στο τάμπλετ του και προσπαθεί να καταλάβει που θα τους οδηγήσει αυτή η παράξενη περιπέτεια.

Επόμενος σταθμός το Ναύπλιο και επόμενη συνάντηση  η κολλητή της Γιάννας, η Κλαίρη που κι αυτή σπουδάζει Ιστορία και θα προστεθεί στην ομάδα «εξερεύνησης.»

Καιρός να μάθουμε για τους Μαυρομιχαλαίους και τα κίνητρα, τις σκέψεις, τους λόγους που τους οδήγησαν στην στυγερή δολοφονία. Ή μήπως κρύβεται κάτι πίσω από την πράξη αυτών των δύο ανδρών;   Κι ύστερα θα ακολουθήσουμε την  τριάδα των φίλων σε μια βόλτα μέσα και γύρω από την πόλη του Ναυπλίου. Και θα μάθουμε για την λιτή ζωή του Καποδίστρια, και τις παρεξηγήσεις ανάμεσα στους δυο άνδρες, τον Ιωάννη και τον Πέτρο (Μαυρομιχάλη). Κι ύστερα φτάνουμε μαζί τους στον τόπο του εγκλήματος και ζωντανεύει μπροστά στα μάτια μας η δολοφονία του Ιωάννη και τα όσα ακολούθησαν αμέσως μετά με την  τύχη των δύο δολοφόνων και τα όσα επακολούθησαν. Τα πράγματα περιπλέκονται για το ποιος πραγματικά όπλισε τα χέρια των Κωνσταντίνου και Γεωργίου Μαυρομιχάλη. Η υπόθεση φαινόταν δύσκολη για τον μικρό Ιάσονα , όμως αρκετά ενδιαφέρουσα με τη καταγραφή όλων των στοιχείων που ακούγονται από τα στόματα των δυο κοριτσιών…

Ώρα να μάθουμε και για το περίφημο «Μνημείο των Ενόχων»…

Τι ρόλο έπαιξαν οι Μεγάλες Δυνάμεις στην δολοφονία;

Οι απορίες πολλές, τα στοιχεία ακόμα περισσότερα για τον Ιάσονα και το ταξίδι για την Κέρκυρα προ των πυλών.

Κι εκεί η περιπέτεια θα εξελιχθεί τάχιστα με πολλά ευρήματα, ακούσματα και … έρωτες!

Η Κατερίνα Λαγού έχει γράψει άλλο ένα καταπληκτικό βιβλίο που θα θελήσετε να το διαβάσετε  δυο και τρεις αναγνώσεις για να μην σας ξεφύγει ούτε μια λέξη.

Κρατείστε εκείνο το … «αργότερα» και βυθιστείτε στην απόλαυση της ανάγνωσης αμέσως!

Πόσες πληροφορίες γραμμένες αριστοτεχνικά σε μια ιστορία Μυστηρίου που εκτυλίσσεται στην παρέα των εφήβων που θες να ζήσεις κι εσύ όλη τους την περιπέτεια. Να ανατρέξεις και στην Ιστορία και στα αστυνομικά βιβλία της Αγκάθα Κρίστι. Να μπεις στο μουσείο του Καποδίστρια στην Κέρκυρα και να αφεθείς στη σχέση – έρωτα με την μοναδική γυναίκα στην ζωή του Ιωάννη την Ρωξάντρα.

Το σήμερα με το χθες πλεγμένα λογοτεχνικά σε ένα βιβλίο για παιδιά, νέους και εμάς τους μεγαλύτερους. Η Ιστορία όπως θα έπρεπε να διδάσκεται. Με πλοκή, μυστήριο, αλήθειες, πινελιές σύγχρονης ζωής  και Ιστορικά γεγονότα που δεν κουράζουν αλλά αποτυπώνονται με ευκολία.

Η Κατερίνα Λαγού δεξιοτέχνης της αφήγησης μας παραδίδει ένα καλογραμμένο αληθινό μυθιστόρημα, ένα βιβλίο γνώσεων με πολλή προσωπική έρευνα που μας αφήνει με την απορία που ακόμη και οι σύγχρονοι ιστορικοί δεν μπορούν να απαντήσουν. Το «γιατί» συνέβησαν όλα τούτα  και το «τι θα γινόταν αν δεν δολοφονούσαν τότε τον Καποδίστρια;» Και το τρίτο ερώτημα  «ποιος – ποιοι κρύβονται πραγματικά πίσω από αυτήν την δολοφονία;»

Σημαντικό τούτο το βιβλίο, πολύτιμος θησαυρός γνώσεων, απόλαυσης και καλής λογοτεχνίας. Ένα βιβλίο που θα διδάξει, θα διασκεδάσει και θα αφήσει μια αίσθηση μυστηρίου για μια τόσο σπουδαία ιστορική προσωπικότητα.

Ένα βιβλίο εικονογραφημένο από την Πετρούλα Κρίγκου εξαιρετικά!

Ψάξτε το και αναζητήστε κι όλα τα βιβλία της Κατερίνας Λαγού που θα σας συναρπάσουν  : https://www.psichogios.gr/el/katerina-lagoy

 

Μαρία Κάλλας, το κορίτσι με τα χίλια ονόματα*…στα Παραμύθια του Σαββάτου!

Γράφει η Ελένη Μπετεινάκη

Πιστοί στις υποσχέσεις μας πάντα εκτός από το καθιερωμένο σαββατιάτικο ραντεβού τους «Τα παραμύθια του Σαββάτου» ενίοτε θα σας παρουσιάζουν και κάποιες άλλες ημέρες  βιβλία που αξίζουν την προσοχή  όλων μας και για μεγαλύτερα παιδιά και ενήλικες!

*Μαρία Κάλλας, το κορίτσι με τα χίλια ονόματα, Κατερίνα Λαγού, εικ; Πετρούλα Κρίγκου, εκδ. Ψυχογιός:

«Περισσότερο και από το ταλέντο της, περισσότερο και από την επιτυχία της, αυτό που με εντυπωσίαζε πάντα στη Μαρία Κάλλας ήταν η ιστορία των πρώτων προσωπικών της αγώνων όταν, φτωχή έφηβη, προσπαθούσε να επιπλεύσει σε ασυνήθιστα βαθιά νερά» Αριστοτέλης Ωνάσης

Το ταξίδι για την Ιταλία ήταν ο πρώτος αποχωρισμός από έναν πατέρα όμορφο, ήσυχο, αγαπημένο. Μια τεράστια λιμουζίνα με πενιχρές οικονομίες κι ένα κόκκινο καπέλο ριγμένο στο πίσω κάθισμα θα είναι τα «όπλα» για την μεγάλη νίκη που θα΄ρθει, σύμφωνα με την ματαιοδοξία και τα όνειρα της μητέρας για την «Ρόλυ Πόλυ»**. Τα συμβόλαια υπογράφονται στην προκυμαία δίπλα ακριβώς από το φορτηγό πλοίο «Russia» και ο δρόμος για την Σκάλα του  Μιλάνου έχει πια χαραχτεί….

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή σε μια βιογραφία αλλιώτικη με το μοναδικό ύφος και γραφή της Κατερίνας Λαγού. Ένα βιβλίο που θα ανατρέξετε αρκετές φορές θέλοντας να απολαύσετε το λόγο της συγγραφέως  και την ιστορία των παιδικών χρόνων της μεγάλης Μαρίας Κάλλας. Μια ζωή που δεν ήταν πάντα στρωμένη με ρόδα και ευκολίες. Ένα βιβλίο γεμάτο συναίσθημα, πικρές αλήθειες, έντονες καταστάσεις, διαπληκτισμοί και φόβοι, χαρές, καβγάδες και επιτυχίες που σίγουρα θα σας ολοκληρώσουν μια εικόνα για την μεγάλη Diva που μπορεί και να μην είχατε φανταστεί ποτέ.

Γεννιέται στη Νέα Υόρκη! Είναι το τρίτο παιδί της οικογενείας που λίγο πριν έχει χάσει το γιο της και έχει σχεδόν αποσυντονιστεί. Κι έτσι αρχίζει ανάμεσα στους γονείς της η διαμάχη για το όνομά της που μοιάζει όπως λέει η Κατερίνα Λαγού με σιδηρόδρομο: Μαρία Σοφία Καικίλια Καλογεροπούλου! Η σχέση των γονιών κλονίζεται και μια λύση παράλογη είναι οι μετακομίσεις. Αυτό σημαίνει συνεχή αλλαγή σχολείων, σημαίνει καινούργιες «φιλίες» που στην ουσία είναι ανύπαρκτες για ένα χοντρό κορίτσι με πέντε βαθμούς μυωπία. Ευτυχώς όμως υπάρχει πάντα η μουσική!

Κερδίζει συνεχώς σε διαγωνισμούς ταλέντων αλλά ποτέ δεν είναι αρκετό για την μητέρα της Μέρι Κάλλας όπως θα την φωνάζουν τελικά. Μεγάλοι οι καυγάδες στην οικογένεια, δύσκολη παιδική ηλικία με εντάσεις και …πολύ φαγητό. Και ο πιο μεγάλος καυγάς έγινε για την ιδέα της μετακόμισης στην Ελλάδα λίγο πριν ξεσπάσει πόλεμος ! Και έφτασαν στην Πάτρα κι από κει στην Αθήνα με τρένο και καπέλα με φτερά και αλλαγές ονομάτων … πάλι!

Το εθνικό Ωδείο μπαίνει στη ζωή της Μέις- Μαριάννας-Μαρίας καθώς και οι γλώσσες. Πρωταγωνιστικοί ρόλοι, χαμένες φιλίες και πάλι. Εξουθενωτικές πρόβες, νέοι δάσκαλοι, νέα όνειρα …για την μητέρα της Μαρίας! Στη νέα της δασκάλα την Ιντάλγκο για πρώτη φορά η μικρή δεκαεξάχρονη Μαρία μπορούσε να πει ότι ένιωθε, τα παράπονα, τα προβλήματα, τα μυστικά της. Ίσαμε που έγινε μονωδός στη Λυρική και παρά τα δύσκολα και τις παράξενες λέξεις και έννοιες που δεν καταλάβαινε, τον τορπιλισμό της Έλλης τον βίωσε για τα καλά…

Κι η Ιστορία μαθαίνεται και γράφεται αλλιώς  με τον καταπληκτικό λόγο της Κατερίνας Λαγού μέσα από τις παραστάσεις και εμφανίσεις στο Παλλάς και τα συναισθήματα της μικρής χορωδού ! Ο βηματισμός των στρατευμάτων κατοχής μα και των ταλαιπωρημένων Ελλήνων θυμίζουν στην Μαρία όπερες διάσημες. Κι ακολούθησε η κατοχή, η πείνα, το κρύο, ο φόβος κι ο θάνατος… Κι η απαγόρευση κυκλοφορίας, η συσκότιση κι ο εγκλεισμός μαζί με εκείνους τους Άγγλους και ιδιαίτερα τον Τζον Άτκινσον. Κι ύστερα συνέβη ένα ακόμη θαύμα που πάνα είχε σχέση με την  μουσική. Η Μαρία γινόταν όλο και πιο γνωστή ακόμα και στα εχθρικά στρατόπεδα. Και η φωνή της πια είχε γίνει σύμβολο και βάλσαμο στις δύσκολες ώρες…

Στο βιβλίο περιγράφεται με μοναδικό τρόπο η βιογραφία της Μαρίας Κάλλας μέχρι περίπου τα είκοσι τρία της χρόνια και η μέχρι τότε προσπάθεια και πορεία της τεράστιας καριέρας της. Ταξίδια ανά τον κόσμο, αποχωρισμοί, οικογενειακοί καυγάδες, μεγάλες αλλαγές, αποφάσεις, δυσκολίες, φτώχεια, πείνα κι υπερηφάνεια. Μαζί με όλα τούτα μαθαίνουμε και  Ιστορία, ο Ελληνοιταλικός πόλεμος, οι Γερμανοί, η κατοχή, ο Εμφύλιος   όπως την βίωσαν στην Αθήνα η Μαρία μαζί με την αδελφή και τη μητέρα της.

Βιβλίο ιδιαίτερα σημαντικό. Αφήγηση συγκλονιστική από την Κατερίνα Λαγού που μας προσφέρει απλόχερα ένα μυθιστόρημα για παιδιά και ενήλικους που διαβάζεται σχεδόν απνευστί. Ένα βιβλίο που μας μαθαίνει, διδάσκει, διασκεδάζει και σκιαγραφεί τη ζωή της μεγάλης ντίβας και καταλαβαίνουμε πως  δεν ήταν ποτέ στρωμένη με ροδοπέταλα. Ένα κομμάτι της σύγχρονης Ιστορίας της Ελλάδας γραμμένο τόσο ζωντανά και με αφοπλιστική λιτότητα και ύφος που κανένα παιδί δεν θα ξεχάσει ποτέ κάθε γεγονός που περιγράφεται. Θα καταλάβει επίσης πως η Μαρία Κάλλας πέρασε δύσκολα παιδικά χρόνια με χαμηλή αυτοπεποίθηση, με στερήσεις και πολέμους αλλά και με πίστη στον ένα και μοναδικό της στόχο και σκοπό που ήταν η μουσική της και η όπερα…

Στο βιβλίο αυτό θα νιώσετε τις αγωνίες, τις ανασφάλειες και τις οικογενειακές καταστάσεις που επηρέασαν βαθιά την όποια εξέλιξη στη ζωή της Μαρίας Κάλλας. Μοιάζει με μυθιστόρημα η ζωή της, έγινε μυθιστόρημα πολλές φορές αλλά η διαφορά από τον «Μύθο» ήταν πως όλο αυτό που περιγράφεται ήταν αληθινό.

Να το διαβάσετε  τούτο το βιβλίο. Να αφεθείτε στη γραφή της Κατερίνας Λαγού που θα σας γοητεύσει και θα σας κάνει να αναζητήσετε όλα της τα γραφόμενα :(Ο Χάρτης του Λευτέρη, Χαρίλαος; Τι όνομα είναι τούτο, εκδ. Ψυχογιός). Λόγος αβίαστος, συνεχόμενη ροή στην ιστορία που συγκινεί, συναρπάζει και απομυθοποιεί  την ίδια στιγμή που γιγαντώνει τον Μύθο. Μεγάλη έρευνα, σπουδαίοι διάλογοι, απίστευτες εικόνες που δημιουργούνται διαβάζοντάς το. 

Στο βιβλίο θα θαυμάσετε τις ασπρόμαυρες εικόνες που εικονογράφησε με τον δικό της ιδιαίτερο και πολύ προσεγμένο στυλ η Πετρούλα Κρίγκου.   

Για την Μαρία Κάλλας έχουν γραφτεί χιλιάδες σελίδες όπως μια τέτοια βιογραφία για παιδιά και νέους δεν θα βρείτε πουθενά.

Μπείτε στον παρακάτω σύνδεσμο και διαβάστε ένα μικρό απόσπασμα :https://www.psichogios.gr/el/maria-to-koritsi-me-ta-xilia-onomata.html

 

**Ρόλυ Πόλυ: είδος παιχνιδιού -κούκλας που όταν το πιέζεις πετιέται από την βάση του

Δημοσιεύτηκε στο cretalive.gr στις 20/9/2021 :εδω!

Καλά Χριστούγεννα κ. Ντίκενς* και της Αλήθειας τ΄Αερικό** …στα Παραμύθια της Παρασκευής!

 Της Ελένης Μπετεινάκη

Μιας κι ο Δεκέμβρης είναι ο Πατέρας των Παραμυθιών, "Τα Παραμύθια του Σαββάτου" θα σας προτείνουν κάθε μέρα ένα με δυο βιβλία. Παλαιότερες εκδόσεις που αγαπήσαμε και διαβάζουμε ξανά και νέες που μόλις έχουν κυκλοφορήσει....

*Καλά Χριστούγεννα κύριε Ντίκενς!, Ελένη Κατσαμά, εικ: Βασίλης Κουτσογιάννης, εκδ. Πατάκη

Ο Τσαρλς ήταν το πρώτο στη σειρά αγόρι που γεννήθηκε στην οικογένεια Ντίκενς. Ζούσαν όλοι τους τότε σ’ ένα σπίτι κοντά στη θάλασσα του Πόρτσμουθ σε μια ήσυχη γειτονιά. Εκείνα τα Χριστούγεννα, μόλις που είχε γεννηθεί το μικρό αγόρι, είχαν στολίσει οι γονείς του ένα μεγάλο δέντρο στο σαλόνι γεμάτο ζαχαρωτά. Πέρασε ο καιρός κι ο Τσαρλς απέκτησε πολλά αδέλφια. Πριν απ΄αυτόν είχε γεννηθεί η Φάνι και μετά ακολούθησαν η Λετίσια, ο Φρέντερικ και ο Άλφρεντ. Ήταν όλοι τους μια πολλή ευτυχισμένη οικογένεια. Τα Χριστούγεννα συνέχιζαν να είναι πολύ μαγικά και σπουδαία κι ο μικρός Τσαρλς απολάμβανε το πυκνό

χιόνι και τις μικρές εξερευνήσεις του στον μικρόκοσμο των εντόμων. Παρατηρούσε τα πάντα μέσα και έξω από το σπίτι. Η παραμικρή λεπτομέρεια κάθε κίνησης, κάθε συμβάντος έγιναν κομμάτια των ιστοριών του αργότερα. Αγαπούσε πολύ την σοφίτα του σπιτιού τους που ήταν γεμάτη βιβλία. Για τον Τσαρλς ήταν σχολείο, καταφύγιο και τόπος μελέτης με τον δάσκαλο του τον κ. Ουίλλιαμ Γκάλις που θα συμπεριληφθεί κι αυτός αργότερα στα βιβλία του. Κάποια άλλα Χριστούγεννα μετακόμισαν στο Λονδίνο κι ο Τσαρλς συνεχώς παρατηρούσε έναν κύριο με ημίψηλο καπέλο, μικρή καμπούρα κι ένα μαύρο μπαστούνι. Σκληρός, ανέκφραστος, νευρικός και τσιγγούνης. Το είδε με τα μάτια του να αδιαφορεί για ένα άλλο  μικρό αγόρι που του ζήτησε λίγα χρήματα. Ήταν μοιραία η εικόνα για να γεννηθεί αργότερα ο Εμπενίζερ Σκρουτζ. Κάποια άλλα Χριστούγεννα σε βόλτα με την μητέρα του για τα ψώνια της πιο γιορτινής μέρας του χρόνου, έγινε θεατής μιας σκηνής ανάμεσα σε  δυο κύριους και ενός μικρού χαμινιού. Το μικρό αγόρι  με μεγάλη επιδεξιότητα αφαίρεσε το πορτοφόλι του ενός κυρίου από την τσέπη του και εξαφανίστηκε. Ζωντάνεψε όλο αυτό χρόνια μετά στα βιβλία του Ντίκενς σαν τον πασίγνωστο κι αγαπημένο Όλιβερ Τουίστ. Ακολουθήσαν δύσκολα Χριστούγεννα για τον Τσαρλς. Η οικονομική καταστροφή της οικογένειας του, η φυλάκιση όλων των μελών εκτός του ιδίου και η εκποίηση- δέσμευση όλων των επίπλων και πραγμάτων του σπιτιού τους. Ο Τσαρλς έμεινε με την θεία του την Κλαρίσα κι έπρεπε να δουλεύει σκληρά για να ξεπληρώσει το χρέος του πατέρα του. Κι έτσι άθελα του μεγάλωσε απότομα. Δεν σταμάτησε όμως ποτέ να ελπίζει, να προσπαθεί και να φαντάζεται ένα άλλο κόσμο. Μέσα από τα βιβλία πάντα χανόταν ίσαμε που άρχισε να γράφει τις δικές του ιστορίες χαρίζοντας σε όλους μας απλόχερα ένα ταλέντο που δεν αφήνει κανένα ασυγκίνητο μέχρι τις μέρες μας….

Η συναρπαστική ζωή του Τσαρλς Ντίκενς, η συνεχεία και όλες οι παιδικές αναμνήσεις του σε μια αξιόλογη και πέρα για πέρα μυθιστορηματική γραφή από την Ελένη Κατσαμά. Η συγγραφέας επίσης μας χαρίζει μια συναρπαστική ατμόσφαιρα στην Αγγλία του 19^ου αιώνα. Η βιογραφία του πιο διάσημου συγγραφέα  της βικτωριανής εποχής του Λονδίνου μέσα από τα Χριστούγεννα της ζωής του. Χριστούγεννα που έμελλε να φωτίσουν την φαντασία του όσο δύσκολα και να τα πέρασε και να χαρίσει σε εμάς μοναδικά λογοτεχνικά έργα που σηματοδοτούν  εποχές και καταστάσεις για πάντα.

Λόγος που ρέει, πολύχρωμος και απόλυτα κατανοητός από κάθε ηλικία. Κείμενο που κάθε σελίδα του αποτελεί και μια ιστορία ξεχωριστή. Συναρπαστική η ζωή του Ντίκενς, συναρπαστική και η αφήγηση της Ελένης Κατσαμά. Κλείνεις τα μάτια και μεταφέρεσαι σε έναν άλλο κόσμο που αν κι όλα ήταν γκρίζα το φως των Χριστουγέννων και της φαντασίας την γεμίζουν χρώμα. Το βιβλίο έχει εικονογραφήσει πολύ ατμοσφαιρικά ο Βασίλης Κουτσοιγιάννης μεταφέροντας μας σε όλη εκείνη την μοναδική ατμόσφαιρα των περασμένων αιώνων αλλά και των βίβλων του πολυδιάστατου συγγραφέα.

Ανάγνωσμα κατάλληλο για κάθε ηλικία που προσφέρει γνώση, αξίες ήθη κι έθιμα μιας ολόκληρης εποχής και φυσικά απόλαυση ανάγνωσης που διαρκεί …

Να το ψάξετε τούτες τις μέρες που οι χριστουγεννιάτικες ιστορίες είναι τόσο επίκαιρες αλλά και όλο τον χρόνο για να καταλάβετε πως όλα στη ζωή κερδίζονται με κόπο αλλά και με όραμα ή όνειρα για καλύτερες μέρες. Η ζωή ενός  μικρού παιδιού από την παιδικότητα στην ενηλικίωση με «βίαιο» τρόπο και στερήσεις τού προσφέρεται στη συνέχεια απλόχερα χαριστική και ευτυχώς για μας μυθιστορηματικά άψογη.

Βρείτε εδώ το βιβλίο τι 1^ο της σειράς : Οι Μεγάλοι όταν ήταν Μικροί, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη: https://www.patakis.gr/bkm/12494

Κατάλληλο  για παιδιά από 6 χρόνων…

Δείτε εδώ την ταινία : https://www.youtube.com/watch?v=yLtq5NE56cg

**Της Αλήθειας το Αερικό, Ματ Χεϊγκ, εικ :Κρις Μόουλντ, εκδ. Πατάκη

Σε μια χώρα που είναι δυο χιλιάδες μίλια μακριά και που το χιόνι δεν λείπει ποτέ ζουν ένα σωρό τρολ και τελώνια και ξωτικά. Εκεί ζει κι ένα αερικό που έχει τρανταχτώ αδερφούς και δεκαεννιά αδερφές και μία νονά, την θεία Τζούλια που του ‘κανε μαγικά σαν ήτανε μωρό. Έτσι τούτο το Αερικό θα έλεγε σε όλη του τη ζωή την αλήθεια και για καλό και για κακό. Μι έτσι το ονομάσανε της Αλήθεια το αερικό κι είχε πρόβλημα μεγάλο με αυτό. Ότι κι αν έβλεπε ακόμα και στραβό το ξεστόμιζε αμέσως μόλις το ρωτούσαν και κανείς μα κανείς δεν το ήθελε για φίλο του. Ένιωθαν πως τους πλήγωνε η αλήθεια κι εκείνο το μοναχικό αερικό είχε μόνο μια παράξενη συντροφιά. Ένα καφέ ποντικάκι που άκουγε στο όνομα Μαάρτα και κατοικούσε, αν είναι δυνατόν, στα μαλλιά του μικρού μας αερικού. Προσπάθησε να μην μιλά, να μην τα λέει όλα όσα σκέφτεται ή βλέπει μα δεν μπορούσε να τα καταφέρει και στο τέλος πάντα κάτι πήγαινε στραβά. Κι έτσι κλείστηκε στο σπίτι και τον εαυτό του κι η λύπη έγινε αχώριστος σύντροφός του.  Αποφάσισε να φύγει από το μικρό του το χωριό και στην πόλη να πάει με βήμα γοργό…Σκύβει το κεφάλι και ξεκινά μα στο δρόμο βρίσκει ένα ξωτικό και εκείνο ρωτά της Αλήθειας το αερικό αν είναι καλά… Και μιλά και λέει πολλά και το ξωτικό φεύγει μακριά. Κι ύστερα σαν προχωρεί στο δάσος όποιο ξωτικό και αν συναντά την Αλήθεια του λέει κατάμουτρα και τον διώχνουν όλοι μακριά… Κι όταν συναντά  ένα τρολ που έχει ύψος 10 μέτρα νιώθει χαμένο. Κι όταν το τρομερό το πανύψηλο τρολ ζητάει από  της Αλήθεια το αερικό να  του πει μια ιστορία τότε τα πράγματα γένονται πολύ δύσκολα. Γιατί δεν φοβάται όπως λέει το Τρολ  τις αλήθειες να ακούσει αλλά το μικρό μας αερικό μόλις τις ξεστομίζει το τρολ από τα νευρά του το εκσφενδονίζει πέρα μακριά, πολύ μακριά στην πόλη του Ελσίνκι. Και θα βρεθεί στο παραθύρι ενός δωματίου, ενός κοριτσιού. Ένα κορίτσι η Άαντα που είναι πολύ λυπημένη γιατί σε δύο μέρες θα πρέπει να μετακομίσει. Κι όταν ρωτάει το μικρό αερικό αν τα πράγματά θα πάνε καλά εκείνο την αποστομώνει με άρνηση μεγάλη…

Η στεναχώρια κυβερνά και της Αλήθειας το αερικό λέει πράγματα πολύ σοβαρά και σπουδαία στην Άαντα που δύσκολα μπορεί να νιώσει και να καταλάβει στα εφτά της χρόνια. Λέει όμως τούτη τη φορά αλήθειες που δεν πονούν τόσο πολύ. Της λέει πως όσο κι αν στεναχωρηθεί ή πληγωθεί θα έρθουν και μέρες καλές, και φίλοι, και καινούργιες αγκαλιές. Και πως «μόνο τη θλίψη αν μάθεις θα βρεις την ευτυχία». Και τότε με όλα τούτα τα αληθινά η Άαντα νιώθει ξαφνικά πως το αερικό το θέλει στη ζωή της φύλακα, και φίλο και συντροφιά για να μην νιώθει πια τόση μοναξιά. Και το χαμόγελο στα χείλη του κοριτσιού είναι ο λόγος που ο μπαμπάς του θα δεχτεί κι οι τέσσερεις να ζήσουν μαζί. Και το μικρό της Αλήθειας αερικό θα νιώσει και αυτό πρώτη φορά πως η αλήθεια μπορεί και να μην πονά…

Μαγική και τούτη η ιστορία του πολυαγαπημένου Ματ Χεϊγκ. Αλήθειες που πονάνε, αλήθειες που δεν κρύβονται. Λόγια που σαν ειπωθούν δεν έχουν γυρισμό και άνθρωποι που δεν αντέχουν να ακούν τα πράγματα με το όνομά τους. Ένα βιβλίο που λέει την αλήθεια για την μοναξιά που βιώνουν όσοι δεν μπορούν να κρυφτούν ή να πουν ψέματα. Ένα βιβλίο γεμάτο μαγεία, συναισθήματα και πικρές αλήθειες. Απλό, κατανοητό και περιεκτικότατο. Ανταμοιβή σε όσους  αντέχουν την αλήθεια του άλλου η φιλία, η αποδοχή και η αγάπη. Για τα χαμόγελα  που διαλύουν σύννεφα και άσχημες περασμένες στιγμές.

Για την αποδοχή του ιδίου μας του εαυτού. Γιατί πάντα μπορεί κάτι να είναι χειρότερο από αυτό που συμβαίνει σε μας. Γιατί όταν βρεις έναν φίλο αληθινό δεν θέλεις τίποτα άλλο και δεν μπορείς να αντέξεις να τον χάσεις …ποτέ.

Τον Ματ Χέϊγκ τον γνωρίσαμε από την τριλογία του που μας μάγεψε : Το αγόρι που τον είπαν Χριστούγεννα, Το κορίτσι που έσωσε τα Χριστούγεννα και το Ο πατέρας Χριστούγεννα κι εγώ. Όλα κυκλοφορούν από τις  εκδόσεις Πατάκη και αν δεν τα έχετε διαβάσει να τα ψάξετε τα φετινά Χριστούγεννα ( κι όχι μόνο), και να καταλάβετε την μαγεία της γραφής του συγγραφέα και την φαντασία του που μας ταξιδεύει με ονειρικούς τόπους.

Της Αλήθειας το Αερικό έχει εικονογραφήσει με σκίτσα ανεπανάληπτα ο Κρις Μόουλντ και για μια ακόμα φουρά τούτο θα σας πως : Είναι ένα υπέροχο βιβλίο, γλυκό, συγκινητικό, γεμάτο  ψυχή και 100% αληθινό!

Και φυσικά δεν ξεχνάμε πως την μοναδική του μετάφραση και απόδοση  έχει κάνει η Αργυρώ Πιπίνη.

Για παιδιά και μεγάλους

Βρείτε το εδώ : https://www.patakis.gr/product/614375/vivlia-paidika--efhvika-paidikh-neanikh-logotexnia/Ths-Alhtheias-to-Aeriko/

Και μην ξεχνάτε  και αφήσετε τα μικρά βιβλιοπωλεία να κλείσουν! Αναζητήστε τα στο διαδίκτυο ή τηλεφωνήστε σε αυτό που είναι στη γειτονιά σας και μπορεί να σας κάνει διανομή.

Δημοσιεύτηκε στο Cretalive.gr στις 11 Δεκεμβρίου 2020 :https://www.cretalive.gr/politismos/kala-hristoygenna-k-ntikens-kai-tis-alitheias-taeriko

Ένα Μαμούν κι ένας σπουδαίος συγγραφέας, ο Μιγκέλ ντε Θερβάντες… στα Παραμύθια του Σαββάτου!

Της Ελένης Μπετεινάκη

Τι γυρεύουν όλα αυτά τα ζώα προϊστορικά και μη κι ένας από τους σπουδαιότερους συγγραφείς του κόσμου σε ένα Σάββατο πρωί; Μα πρωταγωνιστούν σε μερικά από τα ολοκαίνουργια βιβλία που μόλις κυκλοφόρησαν και με πολύ μεγάλη χαρά μοιραζόμαστε μαζί σας…

Μαμούν, Αλίκη Γιαννάκη – Ματθαίος Αμανατίδης, εικ: Στέλλα Δημητρακοπούλου, εκδ. Μικρή Σελήνη

Ξου το λέγανε εκείνο το τεράστιο μαμούνι με μια μύτη που έμοιαζε με προβοσκίδα, με καβούκι και τρίχωμα πολύ στο σώμα του. Είχε κι ένα ζευγάρι φτερά, μια λύπη στο βλέμμα και μια ψυχή μικρού παιδιού. Αλλόκοτο πλάσμα, κατακόκκινο, που όμως ήθελε πολύ να παίξει στην παιδική χαρά που δεν ήταν άλλη από ένα πάρκο μέσα σε ένα πεύκο, σε μια τεράστια κουφάλα δηλαδή. Έψαχνε φίλους για να βρει κι έβαλε τα καλά του όμως η Λίλη η Πεταλούδα τον έδιωξε  με απάθεια μεγάλη, προσβάλοντάς τον ανεπανόρθωτα για την εμφάνισή του και ειδικά για την πελώρια μύτη του. Με την Πίτσα την Πασχαλίτσα δεν είχε καλύτερη τύχη. Η τσουλήθρα που με τόσο θάρρος της πρότεινε να κάνουν έμεινε μόνο σαν βαθιά επιθυμία στην ψυχή του Ξου. Όσο για τον Φρίξο τον Λιβελούλη κι εκείνος τον απογοήτευσε λέγοντάς του τα χειρότερα λόγια.  Κι έφυγε ο Ξου να κλάψει μακριά απ’ όλους κι απ’ όλα όμως η ζωή καμιά φορά τα φέρνει αλλιώς. Έγινε εκείνο το ξαφνικό «μπουμ» και ένα κλαδί που έπεσε έκλεισε τελείως την είσοδο του πάρκου… κι όλα τα έντομα αποκλείστηκαν!

Κι είχε και κρύο και χιόνι και φόβο πολύ τούτη η στιγμή. Κι ο Ξου; Τι νομίζετε πως έκανε; Τι σκέφτηκε αμέσως να κάνεις για όλα εκείνα τα έντομα που τον αποπήραν πριν;

Μόλις διαβάσετε την ιστορία θα μάθετε, και σίγουρα θα …συγκινηθείτε!

Ε,λοιπόν, αυτό το Μαμούν πολύ το αγαπήσαμε. Μια ιστορία ολόφρεσκη της Αλίκης Γιαννάκη και του Ματθαίου Αμανατιάδη για όλα εκείνα τα στερεότυπα της εμφάνισης που δημιουργούν λάθος εντυπώσεις και εκτιμήσεις για πολλούς. Έχουμε όλοι συνηθίσει, ή μας  έχουν συνηθίσει σε συγκεκριμένες και αποδέκτες εξωτερικές προδιάγραφες σωματότυπου και οποιοσδήποτε δεν ακολουθεί αυτά τα στάνταρτ συνήθως αποβάλλεται από μια παρέα, από μια τάξη, από ένα παιχνίδι, από νέες γνωριμίες. Η εμφάνιση πάντα (δυστυχώς) έδινε το έναυσμα για να ξεκινήσει μια σχέση, μια συζήτηση, μια συνεργασία. Το βιβλίο των δύο νέων συγγραφέων δίνει ένα υπέροχο παράδειγμα αυτής της νοοτροπίας και συγχρόνως καταρρίπτει πολλές λαθεμένες αντιλήψεις. Ο καθένας μας είναι διαφορετικός και τα φυσικά του χαρίσματα που ποτέ δεν είναι υπεύθυνος  ο ίδιος για την ύπαρξή  τους μπορούν να ίσως κάποιες φορές να δώσουν μια  λύση σε δύσκολες καταστάσεις. Η δύναμη, η αντοχή, η εξυπνάδα, το θάρρος, δεν έχουν να κάνουν με την κατασκευή του σώματος ή με την ομορφιά και έτσι κι ο μικρός Ξου με το ήθος, την ευγένεια,  την ψυχή και την τόλμη του σώζει όλους εκείνους που τον κορόιδεψαν, τον απόκλεισαν από οτιδήποτε και τον έκαναν  να στεναχωρηθεί πάρα πολύ. Εκείνος όμως δεν κράτησε ούτε κακία σε κανέναν, ούτε σκέφτηκε μόνο τον εαυτό του στα δύσκολα…

Ένα βιβλίο γεμάτο συναισθήματα. Φόβος, αγωνία, αποδοχή, απογοήτευση, αλληλεγγύη, χαρά, πείσμα, θάρρος, υπομονή, επιμονή, συγγνώμες, αγάπη και φιλία. Ένα βιβλίο βγαλμένο από την ίδια τη ζωή και ας έχει σαν ήρωα ένα προϊστορικό μαμούνι. Οι κοινωνίες των παιδιών κάπως έτσι είναι. Σκληρές και με βαριές κουβέντες που εύκολα απορρίπτουν ή και δέχονται κάποιον στη συντροφιά τους. Κι όταν έρθει εκείνη η απρόσμενη στιγμή του εγκλωβισμού και έχει χαθεί κάθε ελπίδα καταλαβαίνουμε πως οι αξίες βρίσκονται βαθιά μέσα στην ψυχή και όχι στα εξωτερικά χαρίσματα κάποιου. Στα δύσκολα, στα άσχημα και στα απίθανα συχνά έχουμε αρωγούς «ανθρώπους» που δεν περιμέναμε να μας σταθούν ή που στο παρελθόν αδίκως τους είχαμε παραγκωνίσει.

Ένα πολύ τρυφερό και δυνατό βιβλίο που διδάσκει χωρίς σηκωμένα δάκτυλα ή περιττά λόγια. Είναι γραμμένο σε έμμετρη μορφή που κάνει ακόμα και την αποστήθισή του πιο εύκολη από πολύ πολύ μικρές ηλικίες και έχει μια εξαιρετική εικονογράφηση από την Στέλλα Δημητρακοπούλου. Έντονα χρώματα, μοναδικά σκίτσα και συνθέσεις που τυπώνονται πολύ δυνατά σε παιδικά μυαλουδάκια.

Αγάπη γεμάτο, ανάγκη συνύπαρξής, αναζήτηση φίλων και ευκαιρία να μιλήσει γονέας ή δάσκαλος στα παιδιά του για συναισθήματα και στερεότυπα.

Ένα ολόκληρο θέατρο χάρτινων ηρώων μπορούμε  να φτιάξουμε με τον Ξου, την Λίτσα, την Πίτσα και τον Φρίξο.

Αλήθεια εσύ μπορείς να φανταστείς κι ένα δικό σου μαμούνι- έντομο και να το φτιάξεις;

Να γράψεις μια ιστορία θάρρους και φιλίας με αφορμή την γενναιότητα του μικρού Ξου;

Να ψάξεις να βρεις ποια άλλα έντομα υπάρχουν και πώς είναι φτιαγμένα;

Να φτιάξεις νέες λέξεις- ονόματα όπως έγινε με το ΜΑΜΟΥΝ ( μαμούνι και μαμούθ);

Να αναζητήσεις και να μάθεις τι ήταν τα Μαμούθ;

Και πολλές πολλές δραστηριότητες που θα σας τις δείξουμε κι εμείς από την καινούργια σχολική χρόνια που σίγουρα θα έχουμε το «Μαμούν» στη βιβλιοθήκη μας.

Να το ψάξετε  στα βιβλιοπωλεία ή κι εδώ: https://mikriselini.wordpress.com/

Οι Απίθανες περιπέτειες του κυρίου Θερβάντες, Ελένη Κατσαμά, εικ: Βασίλης Σελιμας, εκδ. Πατάκη

Το δεύτερο βιβλίο της σειράς των εκδόσεων Πατάκη : Οι Μεγάλοι όταν ήταν μικροί, μόλις κυκλοφόρησε από την αγαπημένη Ελένη Κατσαμά και μαθαίνουν ακόμα και οι μικρότεροι σε ηλικία την μοναδική και περιπετειώδες βιογραφία ενός από τους διάσημους- κλασσικούς συγγραφείς του κόσμου, του Μιγκέλ Ντε Θερβάντες. Ο περίφημος συγγραφέας του Δον Κιχώτη έζησε μια συναρπαστική ζωή που τα είχε όλα. Γεννήθηκε στις 29 Σεπτεμβρίου του  1547 στην Ισπανία και ο πατέρας του, ο Ροδρίγο, ήταν κουρέας και οδοντίατρος και χειρουργός και λίγο …κουφός. Συχνά τον ρωτούσαν τι θα γίνει όταν μεγαλώσει κι εκείνος σχεδόν πάντα απαντούσε: «Θα γίνω συγγραφέας, στρατιώτης, ναυτικός, εξερευνητής, και θα πολεμάω τους κακούς». Όλα όσα ευχήθηκε στη ζωή του ο Μιγκέλ το έζησε. Ήταν λάτρης του θεάτρου κι εκείνη την εποχή οι περιοδεύοντες  θίασοι ήταν αρκετοί. επίσης ο Μιγκέλ ήταν από τα παιδιά που ο πατέρας του τα έστειλε στο σχολείο και αυτόν και τα έξι αδέλφια του. Έπρεπε όμως να πάει στη Σεβίλλη κι εκεί έζησε τις πιο απίθανες ιστορίες με συναναστροφή με ανθρώπους που ήταν τυχοδιώκτες, κλέφτες, τοκογλύφοι, τραπεζίτες. Οι Ιησουίτες δάσκαλοι του όμως τον έκαναν να αγαπήσει πολύ το διάβασμα και μην παρασυρθεί απ’ όλα όσα συναντούσε στο διάβα του. Στη συνέχεια κατετάγη στον στρατό και μάλιστα σάλπαρε με ένα πλοίο για να πολεμήσει με συμμάχους του Τούρκους. Και  στην περίφημη ναυμαχία της

Ναυπάκτου τραυματίζετε πληγώνοντας σοβαρά το αριστερό του χέρι.

Λίγο αργότερα επιστρέφοντας πια στην χώρα του, το πλοίο που τον μετέφερε, μια πολεμική γαλέρα, δέχεται επίθεση από πειρατές και ο Μιγκέλ ντε Θερβάντες συλλαμβάνεται  και μεταφέρεται  αιχμάλωτος στο Αλγέρι, όπου παρέμεινε για πέντε χρόνια σαν σκλάβος. Μαζεύουν χρήματα οι μοναχοί, τον απελευθερώνουν αλλά και πάλι στέκεται άτυχος. Στη  χώρα του θα φυλακιστεί ξανά και τουλάχιστον αυτή τη φορά θα του βγει σε καλό. Θα γράψει το περίφημο μυθιστόρημα του τον ανεπανάληπτο Δον Κιχώτη, μια ιστορία αγάπης, μια αστεία ιστορία που μέσα της περιγράφει και φαντάζεται όλα όσα περίπου έζησε, ένιωσε και ευχήθηκε.

Με το καλογραμμένο αυτό κείμενο της Ελένης Κατσαμά και την υπέροχη εικονογράφηση του Βασίλη Σελιμά θυμόμαστε οι μεγαλύτεροι και μαθαίνουν οι μικρότεροι την πολυτάραχη ζωή του τόσο σπουδαίου Μιγκέλ Ντε Θερβάντες. Μια ζωή που από μόνη της μοιάζει με φανταστική περιπέτεια, ένα παραμύθι σαν τον Δον Κιχώτη που διαβάζεται ακόμα στις μέρες μας και που πάντα θα αποτελεί ένα αριστούργημα και ας έχουν περάσει κοντά 400 χρόνια από τότε που γράφτηκε.

Βρείτε το εδώ:https://www.patakis.gr/product/619242/nees-kuklofories/Oi-apithanes-peripeteies-tou-kuriou-Thervantes-Seira-Oi-Megaloi-otan-htan-Mikroi/