«Οι δασκάλες είναι πλάσματα που κατοικούν στα σχολεία»… στα Παραμύθια του Σαββάτου!

Γράφει η Ελένη Μπετεινάκη

Αν ρωτήσεις ένα μικρό παιδί να σου πει για την δασκάλα του, σίγουρα έχει να διηγηθεί πολλά πολλά πράγματα. Κι αν του ζητήσεις να σου πει πού μένει τότε σίγουρα θα εκπλαγείς. Γιατί τα περισσότερα παιδιά θεωρούν πως οι δασκάλες «είναι κάτι πλάσματα που κατοικούν στα σχολεία. Δημιουργούνται εκεί…φτιάχνονται από γράμματα, αριθμούς, χρώματα και γέλια παιδιών.»

Κι έχει πολύ ενδιαφέρον να διαβάσουμε το βιβλίο της Αναϊς Ζαφειροπούλου για να δούμε πως τα περισσότερα παιδιά κι ο ήρωας  του, ο Κωνσταντίνος, αυτό πιστεύουν και μερικά ακόμα  απίθανα αλλά πολύ φυσιολογικά για αυτά πράγματα. Σίγουρα δεν τρώνε, ούτε πίνουν νερό ποτέ ,αφού σπανια τις βλέπουν να κάνουν κάτι τέτοιο. Όσο για τον καφέ τους,  δεν τελειώνει ποτέ. Μάλλον μένουν για πάντα στο σχολείο, δεν έχουν κανέναν δικό τους να τους περιμένει, ζουν πολλά χρόνια και ίσως γεννήθηκαν στα αρχαία χρόνια, με τόσα παράξενα που γνωρίζουν.

Ώσπου μια μέρα ο Κωνσταντίνος την συνάντησε σε ένα κατάστημα παιχνιδιών. Η έκπληξη του ήταν τόσο μεγάλη που του κόπηκε η φωνή. Κι ύστερα τον πλημμύρισαν παράξενες σκέψεις και χάθηκε μέσα τους τελείως. Το χειρότερο πάντως ήταν πως μαζί της είχε κι ένα κοριτσάκι που την φώναζε «μαμά».

Η συνέχεια; Συναρπαστική!

Ένα βιβλίο γεμάτο χιούμορ, αληθινά συναισθήματα και σκέψεις που όσοι από μας είμαστε εκπαιδευτικοί, τα έχουμε βιώσει. Για ένα παιδί που ο εγωκεντρισμός του δεν το αφήνει να σκεφτεί πέρα από τον μικρόκοσμό του, ο δάσκαλος, που είναι μόνο δικός του, δεν μπορεί να υπάρχει έξω από το σχολείο. Η Αναϊς Ζαφειροπούλου με τόσο εύστοχο, τρυφερό και ξεκαρδιστικό τρόπο περιγράφει με αρκετή  δόση φαντασίας μια τέτοια συνθήκη.

Ένα μικρό παιδί, προσχολικής ή πρώτης σχολικής ηλικίας θεωρεί την δασκάλα του το πιο κοντινό του άτομο μετά την μητέρα του και δένεται τόσο μαζί της που η οποιαδήποτε νέα κατάσταση μπορεί να του δημιουργήσει άγχος. Ο μικρός Κωνσταντίνος μετά  το πρώτο σοκ όταν ανακαλύπτει πως η δασκάλα του έχει ζωή και έξω από την τάξη, αρχίζει να φοβάται μήπως δεν επιστρέψει στο σχολείο την άλλη μέρα. Έχει ανάγκη να νιώσει σιγουριά, εμπιστοσύνη και σταθερότητα  και αυτά τα συναισθήματα μας δίδονται στη ιστορία της Αναϊς, όταν ο μικρός μαθητής ξαναβλέπει την δασκάλα του, με το γνωστό της ύφος, χαμόγελο  και ντύσιμο στην τάξη.

Ο Βασίλης Κουτσογιάννης με την υπέροχη εικονογράφησή του, ακουμπά την παιδική ψυχή στο έπακρο δίνοντας κάθε συναισθηματική έξαρση στη σωστή της διάσταση με τα πινέλα του, δημιουργώντας επίσης ένα δικό του εικονικό σύμπαν που δένει απόλυτα με την χαρισματική ιστορία της Αναϊς Ζαφειροπούλου.

Ένα βιβλίο για μικρά παιδιά και για ενήλικες που κάποτε ήταν παιδιά και έχουν νιώσει όλα τα συναισθήματα του μικρού Κωνσταντίνου.

Διαβάστε ένα μικρό απόσπασμα στο παρακάτω Link :

*Οι δασκάλες είναι πλάσματα που κατοικούν στα σχολεία, Αναϊς Ζαφειροπούλου, εικ: Βασίλης Κουτσογιάννης, εκδ. Ίκαρος  https://ikarosbooks.gr/1371-oi-daskales-einai-plasmata-poy-katoikoyn-sta-scholeia.html?srsltid=AfmBOopihgnHzzyFTAk6hGrRVIOWvvT6h-p5Gc1rGnJ3ACTaW2yccHK7

Δημοσιε΄θτηκε στο Cretalive.gr στις 4 Απριλίου 2026 :εδώ!

Μια βροχή από μολυβάκια και μια κίτρινη κορδέλα* … στα Παραμύθια του Σαββάτου!

Γράφει η Ελένη Μπετεινάκη

Στη σειρά «Χωρίς Σωσίβιο» των εκδόσεων Πατάκη που απευθύνεται σε μικρά παιδιά προσχολικής ηλικίας και αυτών που μόλις έμαθαν να διαβάζουν μόνα τους, κυκλοφόρησαν δυο βιβλια αγαπημένων συγγραφέων που αξίζει να  προστεθούν στις βιβλιοθήκες σχολείων και σπιτιών για αναγνωστική απόλαυση.

Το κουτί με την κίτρινη κορδέλα* υπογράφει η Ιωάννα Μπαμπέτα με το κείμενό της και με τα πινέλα της η Σοφία Τουλιάτου θίγει ένα θέμα ταυτότητας που λόγω της εγωκεντρικής φύσης των παιδιών στις μικρές ηλικίες δημιουργεί έντονα συναισθήματα.

Μια μέρα στην αυλή ενός σχολείου εμφανίστηκε ένα κουτί με μια κίτρινη κορδέλα. Υπήρχε πάνω του μια κάρτα που έγραφε: Στο καλύτερο παιδί!

Κι αμέσως ξεκίνησαν οι σκέψεις, οι διεκδικήσεις και οι διαπιστώσεις. Αφορούσαν όμως το κάθε παιδί και μόνο για τον δικό του εαυτό. Κανένα τους δεν σκέφτηκε πως μπορεί το δώρο να προοριζόταν στον διπλανό του, σε έναν φίλο του και όχι στον δικό τους εαυτό. Προσπάθησαν να βρουν δικαιολογίες και λόγους που το δώρο απευθυνόταν αποκλειστικά στο καθένα από αυτά. Δεν μπορούσαν να δεχτούν ή να καταλάβουν πώς, τι, γιατί και για ποιόν. Κι η ώρα περνούσε κι η βροχή που έπεφτε ασταμάτητα δεν τα πτόησε. Μόνο σαν μούσκεψε η κούτα και λύθηκε η κίτρινη  κορδέλα, μια κόκκινη μπάλα εμφανίστηκε…

Κι αυτό ήταν μια νέα αρχή για να δημιουργεί μια ομάδα αχτύπητη, μονιασμένη για ένα κοινό παιχνίδι και ένα κοινό στόχο: Τη Χαρά!

Η Ιωάννα Μπαμπέτα φτιάχνει μια πρωτότυπη και συνάμα αληθινή ιστορία παρουσιάζοντας  μια καθημερινή, σχεδόν, συνθήκη σε μια σχολική τάξη ή αυλή. Η εγωκεντρική συμπεριφορά των παιδιών σε αυτήν την ηλικία βρίσκει γόνιμο έδαφος με την διεκδίκηση ενός δώρο και γίνεται αιτία τσακωμών, φωνών και εντάσεων.

Από τα παλιά χρόνια λέγαν πως :Αν θες να δώσεις ένα κίνητρο στα παιδιά να μην βαριούνται ή να γνωριστούν μεταξύ τους, ρίξε ανάμεσά  τους μια μπάλα. Αυτό λοιπόν και στην ιστορία της Ιωάννας είναι ο από μηχανής θεός που έρχεται χάρις της …βροχής!

Εγωισμός, κτητική συμπεριφορά, ανταγωνισμός, έννοια της ομάδας,  συλλογικό παιχνίδι. Ρουτίνες σχολικής ζωής γραμμένες με λόγια απλά αλλά με πολύ δυνατά νοήματα. Διδαχή χωρίς δάσκαλο, με προσωπικό βίωμα που
Ένα απολαυστικό βιβλίο αλήθειας για μικρά παιδιά!. Με ιδιαίτερη έντονη χρωματική παλέτα και σχέδια από την Σοφία Τουλιάτου που δίνουν ένα άρτιο αποτέλεσμα χαρούμενο, πολύχρωμο και ζωντανό!

Δείτε περισσότερα εδώ: https://www.patakis.gr/books/9789601693330-to-kouti-me-tin-kitrini-kordela/

Το «Βρέχει μολυβάκια»* το έγραψε ο Βαγγέλης Ηλιόπουλος! Αγαπημένος συγγραφέας, πολυγραφότατος και γνώστης της παιδικής ψυχής όσο λίγοι,  αφού είναι και δάσκαλος.

Μια ιστορία με θέμα την φαντασία. Μια πρόταση, εργασία για το σπίτι, η αφορμή για μια ιστορία που θα μπορούσε να γίνει ιστορία από έναν συγγραφέα. Ο ήρωας το βιβλίου είναι ένα μικρό παιδί που πρέπει να βρει αυτήν την πρόταση φαντασίας που τους είπε η δασκάλα στο σχολείο ,αλλά η ιδέα δεν …έρχεται.  Πηγαίνει για ύπνο με την υπόσχεση στον εαυτό του πως το πρωί κάτι θα έχει βρει. Την νύχτα τον ξυπνάει η δυνατή βροχή, μόνο που δεν είναι νερό που πέφτει από τα σύννεφα αλλά μολυβάκια. Πήρε ένα κουβαδάκι, βγήκε στην μολυβο-βροχή και ένα κύριος ρώτησε : «-Συγγραφέας κι εσύ; »Το πρωί δεν μπορούσε να ξυπνήσει βρίσκοντας δικαιολογία στην μαμά του πως η δυνατή βροχή δεν τον άφησε να κοιμηθεί. Η μαμά όμως τον διαβεβαίωσε πως δεν είχε βρέξει καθόλου. Και τότε εκείνος κατάλαβε… Μόνο οι συγγράφεις « βλέπουν» με άλλα μάτια. Η έμπνευση ήρθε στη στιγμή. Η πρόταση είχε ήδη δημιουργηθεί. Χρειαζόταν μονάχα ένα μολυβάκι…

Στην τρυφερή αυτή ιστορία του Βαγγέλη Ηλιόπουλου πρωταγωνιστές είναι η Έμπνευση και η Φαντασία. Πως γεννιέται μια ιδέα και πως γίνεσαι …συγγραφέας!

Απλό, λιτό, ευφάνταστο και ξεχωριστό κείμενο.

Με τις εικόνες της Ρένιας Μεταλληνού και κυρίαρχα χρώματα τα βασικά και …της βροχής!

Αναζητείστε το για μια ακόμη απολαυστική ανάγνωση για μικρές ηλικίες : https://www.patakis.gr/books/9789601693347-vrechei-molyvakia/

Δημοσιεύτηκε στο cretalive.gr στις 8 Νοεμβρίου 2025 : εδώ!

Πιάστε την άκρη της κλωστής να κινήσει η χρονιά…

 

Της Ελένης Μπετεινάκη

Μια κόκκινη, μια πράσινη, μια κίτρινη κλωστή…

Διάλεξε ποια θέλεις και πάμε μαζί να ξετυλίξουμε το κουβάρι…

Τι θα συναντήσουμε; Κανείς δεν ξέρει…

Ίσως να μπούμε σε ένα καράβι  ή να πάρουμε ένα ποδήλατο και να φτάσουμε μέχρι τα αστέρια. Πιο αέρινο και συναρπαστικό θα ΄ναι  ν’ ανεβούμε σε ένα αεροπλάνο ή σε ένα αερόστατο  κι αν, αν θέλεις κι εσύ, θα κυνηγήσουμε το ουράνιο τόξο ή εκείνο το πορτοκαλί σύννεφο που χαμογελάει πλατιά και μοιάζει με ξεχειλωμένη κολοκύθα…

Που θα φτάσουμε, πώς και γιατί;  Μα η μαγεία είναι στο άγνωστο, στο μη αναμενόμενο, στην έκπληξη της στιγμής, στο τώρα που μετά από λίγο θα είναι πριν…

Καρδιοχτύπι, αγωνία, σκέψεις χαρούμενες αλλά και λίγο φοβισμένες, ήμασταν όλοι γεμάτοι σήμερα το πρωί…

Παρασκευή 12 του Σεπτέμβρη, του «Άγιου Σχολικού», της Επιστροφής, της Ανανέωσης, της Ελπίδας…

Χιλιάδες άνθρωποι, παιδιά, γονείς, εκπαιδευτικοί, σήμερα περάσαμε την πόρτα του σχολείου…Σπουδαία πόρτα θα διαβείτε θα έλεγαν οι χαρτορίχτρες κι οι καφετζούδες. Κι η αλήθεια είναι πως πραγματικά είναι από τις πιο σημαντικές της ζωή μας. Άλλοι για πρώτη φόρα κι άλλοι για να χαιρετήσουν μια μακρόχρονη πορεία…

Το κάνω εικόνα και βλέπω γέλια, φωνές, χαρές και κλάματα…

Είναι η στιγμή που θα κρατήσεις από το χέρι (αν στο δώσει με την πρώτη), το παιδάκι που θα ‘ρθει για πρώτη φορά στο «Μεγάλο Σχολειό» και θέλει να  νιώσει την ασφάλεια, την αγάπη, την πίστη και τη σταθερότητα σε αυτό το  σπουδαίο βήμα του.

Η τάξη μας φέτος είναι μεγάλη κι άδεια. Δεν έχει στολίδια περισσά… Δεν έχει τυποποιημένες φωτοτυπίες κι επαναλαμβανόμενα μοτίβα. Έχει μόνο μικρές «καθαρές» γωνιές ζεστασιάς…

Εσένα περιμένουν, να γεμίσετε μαζί τα κουτιά, τους τοίχους, τους «φακέλους» με τα δικά σου «θέλω» και «μπορώ».

Με τα δικά σου πινέλα θα βάψουμε τον κόσμο…

Με το δικό σου χαμόγελο θα ανοίξει κι η δική μας πόρτα να προχωρήσουμε, να ανέβουμε, να πειραματιστούμε, να γνωρίσουμε όλα εκείνα που θέλουμε κι όλα τα άλλα που δεν ξέρουμε πως υπάρχουν…

Ξέρω πως σήμερα το πρωί θα ΄χω κι εγώ την ίδια αγωνία. Κι ας έχουν περάσει τόοοοσα χρόνια, τόσοι Σεπτέμβρηδες από την ζωή μου. Θα αναζητώ και πάλι τις μικρές χαραμάδες των ματιών της ψυχής.

Και θα κρατώ μια γόμα να σβήνω τα άσχημα, τα χαλασμένα, τα δύσκολα.

Μια ξύστρα να λιαίνω τις «μύτες των μολυβιών» όταν δεν μπορούν μόνες τους να γράψουν στις σελίδες της ζωή τους.

Ένα μεγάλο χρωματιστό χαζαπλάστ να δίνω χαρά στα πονεμένα γόνατα. Άλλωστε το χέρι το δικό μου θα΄ναι πάντα εκεί στα σηκώματα. Κι εγώ θα ανεβαίνω ακόμα πιο ψηλά από τη δύναμη των πέντε χρόνων της δικής σου ύπαρξης.

Με ένα πινέλο θα βάφουμε κάθε μέρα τους ουρανούς μας, να γεμίζουν πουλιά , πεταλούδες και πολύχρωμα αστεράκια τις νύχτες, να μας φέγγουν εκεί που έχει πιο πολύ σκοτάδι…

Θα μπούμε μαζί στο κάστρο της Φεγγαρούσας να διώξουμε εφιάλτες και κακούς δράκους. Να γνωρίσουμε τις Φεγγαρολουσμένες, τις κόρες της, και τους ασημένιους ιππότες που μας προστατεύουν τις νύχτες…

Με μια αγκαλιά θα γεμίζει η μέρα κι η ψυχή με δύναμη και θάρρος για τα επόμενα…

Με ένα τραγούδι θα προσπαθήσουμε να φτάσει η φωνή μας σε όλους εκείνους τους περαστικούς που θα κοντοσταθούν στο παραθύρι και θα χαμογελάσουν κουνώντας πέρα δώθε το κεφάλι γιατί θα έχουμε καταφέρει να τους δώσουμε τη καλή στιγμή της μέρας τους…

Με ένα βιβλίο ή παραμύθι θα μπούμε σε όλους τους μαγικούς και φανταστικούς κόσμους που θα μας κάνουν να νιώσουμε δύναμη, γνώση κι αντάμωμα με αδελφές ψυχές…

Με μια καλή κουβέντα θα φύγουν οι φόβοι, οι θυμοί, οι αδυναμίες μας…

Με το άνοιγμα των χεριών μας θα δώσουμε και θα πάρουμε αγάπη.

Τρέξετε κι ανακατευτείτε στα διαλλείματα…

Πέσετε κάτω και σηκωθείτε ξανά  χίλιες φορές…

Και να θυμάστε εσείς γονείς : Κάθε μέρα που το παιδί σας θα επιστρέφει στο σπίτι το μόνο που θα το ρωτάτε θα ΄ναι : «Πέρασες καλά;», «Έπαιξες με τους φίλους σου; »

Όλα τα παιδιά θα μάθουν να γράφουν, να διαβάζουν, να μετρούν… Στην ώρα τους!

Άλλωστε αυτή είναι δουλειά των δασκάλων τους!

Από την πρώτη μέρα όμως πρέπει να μάθουν πως σκορπιέται η αγάπη, η χαρά, η ελευθερία, το όνειρο  και η ελπίδα…

Με ένα Σκιάχτρο, τον Σιγανό μας, να μας προσέχει, να μας κρατάει συντροφιά, να μας θυμίζει πως τα όνειρα είναι για να τα κατακτούμε, θα κινήσει η χρονιά.  Εκείνο τ όνειρό του το ζήσε, κι ήρθε στην τάξη μας μαζί με δώρα για να μην ξεχνάμε …

Με ένα κουβάρι πολύχρωμες κλωστές θα ανοίξουμε τη χρονιά μας!

Να είναι καλοδιάβατη…

 

Τα μεγάλα αγόρια κλαίνε* …στα παραμύθια του Σαββάτου!

Γράφει η Ελένη Μπετεινάκη

Αν ήταν κορίτσι ο Σεπτέμβρης σίγουρα θα τον λέγανε «Επιστροφή!» Άλλοι θα τον φώναζαν «Ανάμνηση» κι άλλοι «Αρχή!» Για πολλούς από μας είναι ο «Άγιος Σχολικός» και η μυρωδιά του χαρτιού, του μελανιού, της γόμας και των βιβλίων είναι περισσότερο διάχυτη, παντού.

Τα Παραμύθια του Σαββάτου έχοντας διαβάσει και ξεχωρίσει αρκετά βιβλία που θα ήταν ιδανικά για αυτές τις «σχολικές”  μέρες θα σας παρουσιάζουν σε πολύ τακτά χρονικά διαστήματά τις επιλογές μας, που νομίζουμε θα βοηθήσουν για προσαρμογή στο σχολείο και απόλαυση ανάγνωσης.

*Τα μεγάλα αγόρια κλαίνε του Jonty Howley σε μετάφραση της Αργυρώς Πιπίνη είναι μια τρυφερή ιστορία για την πρώτη μέρα στο σχολείο.

Η πρώτη αποχώρηση, το πρώτο βήμα, το άγχος της νέας αρχής, δημιουργεί πάντα πολύ έντονα συναισθήματα στο παιδί αλλά και στους γονείς του. Το αγόρι της ιστορίας, ο Λιβάϊ, θα πάει πρώτη μέρα στο καινούργιο του σχολείο και νιώθει τρομαγμένος. Ακριβώς το ίδιο, όμως, νιώθει κι ο μπαμπάς του. Μην ξέροντας τι να πει στο γιο του, του δίνει μια συμβουλή-οδηγία: Τα μεγάλα αγόρια δεν κλαίνε!

Ο Λιβάϊ, συγκράτησε τα δάκρυά του, αφού έτσι είχε πει ο μπαμπάς και απλά άρχισε να παρατηρεί τους ανθρώπους καθ’ όλη  την διάρκεια της διαδρομής του προς το σχολείο.

Κοιτούσε επίμονα κάποιους άνδρες που είχαν δάκρυα στα μάτια. Ένας Ψαράς, ένας Αρπιστής, δυο ποιητές, παππούδες,, γονείς και πολλούς πολλούς άλλους ανθρώπους. Παρατηρούσε και το μόνο που καταλάβαινε και …έβλεπε ήταν πως πολλά μεγάλα αγόρια και άνδρες, έκλαιγαν.

Και σαν έφτασε στο σχολείο, στην καινούργια του τάξη, και με  τους νέους του συμμαθητές, ο φόβος χάθηκε και η μέρα κύλησε υπέροχα.

Τι έγινε στο δρόμο της επιστροφής και τι έκανε ο μπαμπάς του μόλις τον είδε;

Θα το διαβάσετε εσείς στο δικό σας παιδί …

Μια συγκινητική, αληθινή, τρυφερή ιστορία που προσπαθεί να καταρρίψει στερεότυπα, ταμπέλες και λόγια που συχνά φεύγουν από τα χείλη μας χωρίς να το καταλάβουμε έχουν μια δύναμη καταλυτική.

Τα πρέπει και τα μη, ο διαχωρισμός θηλυκού και αρσενικού, οι συμπεριφορές ανάλογα με το φύλο, υπήρξαν πάντα αιτία να μην μπορούν, ιδιαίτερα τα αγόρια, να εκφράσουν ανοιχτά τα συναισθήματά τους.

Ειδικά το κλάμα θεωρούνταν προνόμιο και αδυναμία για τις γυναίκες, ενώ οι άντρες έπρεπε πάντα να μετρούν την δύναμη τους με την μη έκφραση της ψυχής τους.

Στο βιβλίο αυτό καταλαβαίνουμε την δύναμη των λέξεων και πόσο σημαντικό είναι πως να εκφραζόμαστε στα παιδιά.

Ένα βιβλίο με ιδιαίτερη γραφή, απλές λέξεις γραμμένες με Κεφαλαία γράμματα μόνο, και γεμάτο αλήθειες.

Να μιλάμε, να εκφραζόμαστε, να νιώθουμε ελευθέρα, να προσέχουμε όμως τι λέμε ειδικά εμεις που μεγαλώνουμε παιδιά, για να  έχουμε υγιής ενήλικες!

Ο Jonty Howley έχει εικονογραφήσει το βιβλίο του με εξαιρετικές, ζωντανές, εκφραστικότατες εικόνες, σε σχέδια και χρώματα του εντυπώνονται στην μνήμη του παιδιού.

 

Πάνω πάνω στη λίστα των βιβλίων για το σχολείο( εννοείται και το σπίτι) για τις βιβλιοθήκες μας!

https://www.martis.gr/shop/ta-megala-agoria-klaine/

Ακούστε μας στο Youtube : Εδώ!

Δημοσιεύτηκε στο cretalive.gr στις 6 Σεπτεμβρίου 2025 : Εδώ!

 

 

 

Όλη η τάξη μια οικογένεια και ένα γράμμα από τη δασκάλα σου…

Της Ελένης Μπετεινάκη

Σεπτέμβρης, ο «Άγιος Σχολικός» μήνας!

Ο μήνας που αρχίζουν τα πιο σπουδαία πράγματα. Η αρχή των «Πάντων» που στον κόσμο των παιδιών συνοψίζεται στο άνοιγμα των σχολείων.

Μέρες γεμάτες προσμονή, λαχτάρα, καρδιοχτύπι, με υποσχέσεις και ανακατάταξεις.

«Τα παραμύθια του Σαββάτου» διάβασαν και προτείνουν για τις πρώτες ημέρες στο σχολείο καινούργια βιβλία αλλά και παλαιότερες εκδόσεις που θα σας κρατήσουν συντροφιά είτε στην τάξη ή στο σπίτι. Όλα τους, επίκαιρα, και «τροφή» για κουβέντα, σκέψη και δραστηριότητες.  

Όλη η τάξη μια οικογένεια, Σάνον Όλσεν, εικ: Σάντι Σόνκι, εκδ. Μεταίχμιο

Όταν μιλάμε για οικογένεια, ποιοι άνθρωποι μας έρχονται στο μυαλό;

Η μαμά, ο μπαμπάς, αδέλφια, κατοικίδια ζωάκια και …ένα σπίτι. Η μήπως οικογένεια είναι κι όλοι αυτοί που μπορεί να μην μένουμε μαζί αλλά μας συνδέουν πολλά; Η γιαγιά, ο παππούς, τα ξαδέλφια! Κι ακόμα κι εκείνοι οι άνθρωποι που μας αγαπούν και μας φροντίζουν αλλά δεν είμαστε συγγενείς εξ αίματος.

Για να δούμε όμως πως περνάει ένα παιδί την ημέρα του!

Τα σχολεία μόλις άνοιξαν και για τα παιδιά  είναι ο τόπος που θα περάσουν τις περισσότερες ώρες και μέρες του χρόνου. Πως είναι το σχολείο; Τι συμβαίνει καθημερινά; Ποιοι άλλοι θα είναι εκεί;

Κι αν κι εσείς θέλετε να μάθετε πως ο είναι διαμορφωμένος ο χώρος και ο χρόνος και πώς τα πάντα γίνονται πιο όμορφα μέσα σε αυτό, διαβάστε δυνατά μαζί με τα παιδιά σας ή σιγανά μόνοι σας το βιβλίο της Σάνον Όλσεν : Όλη η τάξη μια οικογένεια που κυκλοφορεί από τι εκδόσεις Μεταίχμιο.

Ένα βιβλίο πού ξεκινά πολλές συζητήσεις για προσδοκίες από μια τάξη και μια σχολική χρονιά. Κάθε αρχή και δύσκολη, όμως με τη βοήθεια δασκάλων, φίλων και όμορφων στιγμών η προσαρμογή σε ένα καινούργιο περιβάλλον γίνεται πολύ ποιο εύκολα.

Αλήθεια, εσείς οι δάσκαλοι, έχετε ιδέες διακόσμησης της τάξης;

Έχετε σκεφτεί παιχνίδια γνωριμίας;

Υπάρχει βιβλιοθήκη στην τάξη σας;

Ποιο χρώμα, ποια εικόνα, ποια μουσική θα αποτελέσουν τοι έναυσμα να συνηθίσει ένα μικρό παιδί την νέα πραγματικότητα του σχολείου;

Τροφή για σκέψη και δημιουργικότητα είναι τούτο το βιβλίο…

Δείτε εδώ μερικές δραστηριότητες που προτείνουν οι εκδόσεις: https://api.metaixmio.gr/data/manager/media/assets/EKTYPOSIMES_DRASTIRIOTITES_KALOS_HRTHES_STO_SXOLEIO.pdf

 

Ένα γράμμα από την δασκάλα σου,  Σάνον Όλσεν, εικ: Σάντι Σόνκι, εκδ. Μεταίχμιο

Σκεφτείτε τώρα, να είστε μαθητές – μαθήτριες και την πρώτη μέρα που πηγαίνετε σχολείο το πρώτο πράγμα που βρίσκετε στο θρανίο σας είναι ένα γράμμα από την δασκάλα σας!

Κι αρχίζετε να νιώθετε πως η ζωή σας μέσα στην τάξη μάλλον θα γίνει πολύ ενδιαφέρουσα και συναρπαστική. Η δασκάλα σου θέλει να σε καλωσορίσει, να σε καθησυχάσει και να μάθει για σένα,  τα πάντα. Κυρίως όμως τα δικά σου συναισθήματα και τις  απορίες. Θα είναι πάντα εκεί στα δύσκολα, στα εύκολα, στα παράξενα και σε όσα δεν καταλαβαίνεις.

Αυτά κι άλλα περισσότερα είναι γραμμένα σε τούτο το γράμμα που βοηθάει

στην ομαλή προσαρμογή στο σχολικό περιβάλλον.

Θα μπορούσε να ξεκινήσει με αυτό το «γράμμα». Μια πρώτη γνωριμία που θα σε κάνει αν νιώσει οικεία και ευχάριστα.

Στο βιβλίο της Σάνον Όλσεν :Ένα γράμμα από τη δασκάλα μου,  εκτός από τους μαθητές, αποδέκτες θα μπορούσαν να είναι και οι δάσκαλοι. Μια υπέροχη ιδέα να ξεκινήσει η σχολική χρονιά. Να μπουν τα συναισθήματα σε τάξη και να κάνουμε ένα μεγάλο βήμα στο χτίσιμο της σχέση μας με τα παιδιά.

https://www.metaixmio.gr/el/products/kalos-hrthes-sto-sxoleio--ena-gramma-apo-th-daskala-sou

Καλή σχολική Χρονιά!

 

Ποδαρικό κάθε χρόνο στην τάξη μας κάνει η Χρωματούσα!

Ποδαρικό κάθε χρόνο στην τάξη μας κάνει πάντα η Μάγισσα Χρωματούσα!

Χθες βράδυ αφού μπήκε πάλι να τσεκάρει τα παραμύθια και να σιγουρεύει πως όλα τα παιδιά πήγαν ήσυχα και όμορφα για ύπνο, ξενύχτησε, να φτιάξει την πιο σωστή απόχρωση του κόκκινου, του κίτρινου και του καφέ. Ήθελε και να βάψει τα φθινοπωρινά μήλα που ΄χε μαζέψει από το περιβόλι του Σιγανού…

Και σήμερα πρωί πρωί στρογγυλοκάθισε στην παρεούλα και περίμενε με ένα χαμόγελο (κι ένα χασμουρητό πότε πότε) να έρθουν οι καινούργιοι φίλοι της και να μοιραστεί μαζί τους τη χαρά της πρώτης μέρας.

Και αφού συστήθηκε σε όλα τα παιδιά και τους είπε πως από αύριο θα χρωματίζουν μαζί τον κόσμο (την τάξη μας προς το παρόν), τους έμαθε την πιο σπουδαία λέξη της μέρας :

Καλημέρα…

Δυνατή, τραγουδιστή, ψιθυριστή, χρωματιστή, τρελούτσικη, βροντόφωνη, μελένια, με φτερά, με… με… με φαντασία μπόλικη.

Κι ύστερα τους χάρισε κι από ένα μήλο έτσι για καλωσόρισμα …

Για να ξεκινήσει η χρονιά υγιεινά και διαφορετικά!

Ένα βήμα κάθε φορά… Τώρα που ανοίγει το σχολείο!

Της Ελένης Μπετεινάκη

Χιλιάδες κουδούνια θα ηχήσανε σήμερα …

Χιλιάδες παιδιά, φωνές, γέλια και χρώματα γεμίσαν τις αυλές …

Χιλιάδες καρδιοχτύπια για την πρώτη μέρα στην καινούργια βαθμίδα, στην καινούργια ζωή…

Χιλιάδες επιθυμίες και όνειρα εκπαιδευτικών θα βρουν απάγκιο σε μια μικρή ή μεγάλη τάξη, κάπου, σε κάποιο νησί, πόλη, χωριό, σε μικρό ή μεγάλο σχολείο…

Σήμερα ο αγιασμός κι αύριο τι; Εκείνο το μετέωρο βήμα στην νέα τάξη, βαθμίδα, σχολείο, αγκαλιά…

Σε μια μεγάλη, τεράστια σχεδόν άδεια τάξη θα μπουν τα παιδιά μας αύριο. Σε μια τάξη που θα διακοσμήσουμε μαζί, χέρι χέρι. Που θα τη γεμίσουμε με ζωγραφιές δικές τους, με σχήματα και χρώματα που θα πειραματιστούμε για να ανακαλύψουμε.  Που θα προσπαθήσουμε να αφήσουμε την δημιουργικότητα και φαντασία μας να αναπτυχθεί. Όχι μέσα από έτοιμες λύσεις και φασόν δημιουργίες που δεν προσφέρουν απολύτως τίποτα  και σε κανέναν. Με συναισθήματα που θα γεμίσουν ζεστασιά τον τόπο. Με βιβλία που θα μας ταξιδέψουν σε κόσμους που δεν γνωρίζουμε. Με ιστορίες και παραμύθια που θα γεμίσουν την ψυχή παραμυθία, παρηγοριά, ελπίδα και νίκη στους δρακοφόβους μας…

Με όνειρα χρωματιστά που θα νικήσουν κάθε εφιάλτη μας!

Ένα μεγάλο στοίχημα και φέτος!

Να γεμίσουμε με  αγάπη και σεβασμό την τάξη…

Να μάθουμε πως πέρα από τον εαυτό μας υπάρχει και ο άλλος. Που είναι ίσος με μένα αλλά διαφορετικός. Που αγαπά περισσότερο κάποια πράγματα που εγώ δεν τα ξέρω. Που θα παίξει μαζί μου και θα μοιραστεί τις ιδέες, τις γνώσεις, τα συναισθήματα του.

Κάθε χρόνο το ίδιο χρέος, ο ίδιος στόχος. Φέτος ακόμα πιο πολύ.

Να μάθουμε πως τα χέρια μας τα έχουμε για να κρατάμε γερά τον διπλανό μας, όχι να τον κτυπάμε ή να  τον σπρώχνουμε. Με τα χέρια μας αγκαλιάζουμε χαιρετάμε, ζωγραφίζουμε, γράφουμε, κατασκευάζουμε, και στέλνουμε φιλιά μέχρι τα σύννεφα και τον ήλιο.

Πως ανοίγοντας τα χέρια μας διάπλατα, χωράνε μέσα οι φίλοι, τα παιχνίδια, η αγάπη και η ομορφιά.

Να καταλάβουμε πως με δυνατή φωνή και άγριο βλέμμα δεν καταφέρνουμε να μας ακούσουν οι άλλοι. Τους διώχνουμε μακριά. Τους κάνουμε να μας φοβούνται…

Να μιλάμε καθαρά, με ευγένεια. Να μάθουμε να λέμε ευχαριστώ και συγνώμη.

Να δίνουμε το χέρι μας να σηκώσουμε  όσους πέφτουν κάτω στην αυλή ή από τη θέση τους…

Να προσέχουμε όλοι τα μικρότερα παιδιά κι εκείνα που δεν μας καταλαβαίνουν να τους εξηγούμε δυο φορές όλα όσα τους δυσκολεύουν.

Αν δεν μπορούν να περπατήσουν όπως εμείς να τους ανοίγουμε καινούργιους δρόμους που δεν τους χρειάζονται τα όρθια πόδια αλλά  την μεγάλη ψυχή μας.

Να προσέχουμε το χώρο μας να είναι καθαρός, την αυλή, το σπίτι, τη γειτονιά μας…

Να μιλάμε για τα δύσκολα, για εκείνα που μας τρομάζουν, μας ενοχλούν, μας γεμίζουν με σκούρα χρώματα την ψυχή μας.

Να βοηθάμε τους άλλους, τα ζώα. Να προσέχουμε τα λουλούδια και τα δέντρα. Έχουν όλα ψυχή και μας μιλούν με τον δικό τους τρόπο που αν τα παρατηρήσουμε θα τα ακούσουμε…

Να βοηθάμε όσο και όπου μπορούμε …

Και να θυμόμαστε ένα πολύ βασικό πράγμα: Ένα βήμα κάθε φορά!

Ένα βήμα πιο κοντά στο στόχο, στη γνώση, στην προσπάθεια, στην δυσκολία που θα συναντήσουμε…

Εμείς θα σώσουμε τον κόσμο από την μικρή κίνηση που θα κάνουμε σε ότι μας αναλογεί.

Πήρα το χαμόγελό μου σήμερα το πρωί στο δρόμο για το σχολείο, για τον Αγιασμό μας…

Το φόρεσα με προσοχή να φωτίσει σωστά το πρόσωπο, τα μάτια, την ψυχή. Κι είχα μεγάλη αγωνία για το σήμερα, το αύριο, το άγνωστο. Είχα και έχω όμως μίαν ελπίδα. Πως από τα παιδιά, από την σωστή στάση μας στη ζωή, από αυτό που θα τους διδάξουμε,  θα ξεκινήσουμε μαζί  ξανά τον κόσμο μας.  Την ανθρωπιά, τη χαρά, την αλληλεγγύη που χάσαμε ή κρύψαμε κάπου καλά και δεν φαίνεται.

Με συναισθήματα θα ξεκινήσει η χρονιά και όνειρα!

Με χέρια που ξέρουν να κρατούν γερά  τους άλλους να μην πέφτουν. Κι αν πέσουν να τους σηκώσουμε ξανά ψηλά!

Και μια ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΡΔΙΑ μας περιμένει αύριο το πρωί στο ταμπλό της τάξης μας! Μια καρδιά με τις ζωγραφιές του ΜΠΑΜΠΑ και της ΜΑΜΑΣ που πρώτοι εκείνοι ξεκίνησαν το …σχολειό απόψε  για να αφήσουν ένα μικρό αποτύπωμα για την ΠΡΩΤΗ μας ΚΑΛΗΜΕΡΑ!

Καλή σχολική χρονιά!

 

Η χρονιά που όλα έγιναν γκρι*… στα Παραμύθια του Σαββάτου!

Γράφει η Ελένη Μπετεινάκη

Η Δήμητρα μια έφηβος ετών δεκατριών, ξεκινάει να «γιορτάζει» τα γενέθλιά της με τις πιο απαισιόδοξες σκέψεις και μεμψιμοιρώντας συνεχώς. Για το σπίτι, τους γονείς, την αδελφή της, το σχολείο, τις φίλες, τη γιαγιά…Την αγαπημένη της γιαγιά που εκείνη ακριβώς την ημέρα έτυχε να φύγει από την ζωή. Και τα δυσάρεστα γεγονότα δεν είχαν σταματημό, τις επόμενες μέρες. Ούτε η ολιγοήμερη  επιστροφή της Άννας από την Αμερική μπορούσε να απαλύνει τον πόνο. Η απώλεια την είχε βουτήξει στην λύπη και τίποτα ευχάριστο δεν σκεφτόταν. Ούτε καν στις προπονήσεις της δεν μπορούσε να συγκεντρωθεί, πόσο μάλλον στο σχολείο ή στην προηγούμενη καθημερινότητά της. Σέ όλα αυτά προστέθηκε και ο …Νάσος. Το αγόρι που είχε ερωτευθεί και που αν και την κάλεσε στο πάρτι του και η καρδιά της φτερούγησε σαν εκατοντάδες παπαρούνες που πέταξαν με μιας, τα έφτιαξε με την κολλητή της την Μαρίνα κι αυτό δεν μπορούσε να το διαχειριστεί. Ακολούθησαν και άλλα γκρίζα σύννεφα και αστοχίες. Κάτι σαν «ενός κακού μύρια έπονται», τόσα που η καθημερινότητα γέμισε καούρα μεγάλη μέσα στην τάξη,  λύπη και βάρος. Η επίδοση της στο σχολείο πέφτει, στα διαγωνίσματα γράφει χαμηλά και η ίδια βυθίζεται ακόμα πιο πολύ στην μελαγχολία και στην κατάθλιψη. Ούτε το απροσδόκητο δώρο των γονιών της, ένα ταξίδι στην Βοστώνη κοντά στην αδελφή της, της άλλαξαν τη διάθεση. Όσο καλά κι αν πέρασε εκεί η επιστροφή πάλι αποδείχθηκε πως την βύθισε σε ακόμα μεγαλύτερη απελπισία.

Το μυθιστόρημα της Νικολέττα Καπίλλα κινείται μέσα σε μια σύγχρονη οικογένεια με την Δήμητρα ή Μήτση να νιώθει πώς τα πάντα γύρω της είναι γκρίζα αφήνοντας μόνο αρνητικά συναισθήματα να την κυριεύουν. Η μικρή πρωταγωνίστρια γράφει ημερολόγιο θέλοντας μόνο εκεί να εκφράσει τις βαθύτερες σκέψεις της. Έχει μεγάλη αδυναμία  και στο αγαπημένο της σκυλί την Σάμη. Παρεμπίπτοντος όταν η Σάμη το σκάει από την ανοιχτή πόρτα του σπιτιού η συναισθηματική κατάσταση της Δήμητρας γίνεται ακόμα πιο περίπλοκη και δύσκολη. Ευτυχώς αλλά όχι με ευκολία δέχεται την βοήθεια μιας ψυχολόγου  έχοντας πάντα τις κοινές αντιλήψεις περί του αν πραγματικά την χρειάζεται ή όχι και για το πόσο αποτελεσματική μπορεί να είναι.

Κάτι αρχίζει όμως να αλλάζει…

Φταίει η οπτική γωνία στο πως βλέπει τα πράγματα η Δήμητρα;

Μήπως ο Αλέξανδρος που αν και τον νομίζει κολλιτσίδα αρχίζει να την ενδιαφέρει;

Μήπως η  κουβέντα με την Μαρίνα;

Το πόσο γενναία φάνηκε στον τελικό αγώνα αντισφαίρισης παρα τον τραυματισμό της;

Οποίοι και να είναι οι λόγοι διαβάζοντας το θα το χαρείτε, θα συμφωνήσετε σε αρκετά σημεία και τους μπείτε στον κόσμο των εφήβων.

Ένα υπέροχο εφηβικό-νεανικό μυθιστόρημα για την φιλία, τους πρώτους έρωτες, την σχολική ζωή, τα συναισθήματα, την κατάθλιψη και το ρόλο της οικογένειας, στην καθημερινότητα και στη ζωή των παιδιών της.

Η Νικολέττα Καπίλλα γράφει για μια κατάσταση που συμβαίνει πολύ συχνά στις οικογένειες στις μέρες μας, ακουμπώντας πολύ σοβαρά θέματα όπως αυτό της νεανικής κατάθλιψης. Μια ιστορία δοσμένη με πολύ χιούμορ, έξυπνους διαλόγους, έντονες συναισθηματικές καταστάσεις  και πλοκή που κρατάει το ενδιαφέρον των νεαρών αναγνωστών που σίγουρα θα αναγνωρίσουν ή θα ταυτιστούν με αρκετά κομμάτια της ιστορίας.

Το βιβλίο διαβάζεται απνευστί και προτείνεται για κορίτσια κι αγόρια από δώδεκα χρόνων…

Έχει βραβευτεί και για το κείμενο και για την υπέροχη εικονογράφηση του ( από την Δήμητρα Παπαδημητρίου) που «παίζοντας» με το μαύρο και το γκρι χρώμα αφήνει ένα μοναδικό αποτέλεσμα.

Η Νικολέτα Καπίλλα έχει τιμηθεί το 2021 με το Α βραβείο Κυπριακού Συνδέσμου Παιδικού-Νεανικού βιβλίου (CYBBY/IBBY Κύπρου)

Η εικονογράφος Δήμητρα Παπαδημητρίου διακρίθηκε στον διαγωνισμό που προκήρυξε το Πολιτιστικό Ίδρυμα Τραπέζης Κύπρου για την εικονογράφηση του βιβλίου.

*Δείτε εδώ ένα απόσπασμα : https://www.kedros.gr/spaw2/uploads/files/ksefyllismata/2023/11/kapilla_i_xronia_pou_eginan_ola_gri_3-14.pdf

Δημοσιεύτηκε στο Cretalive.gr στις 27 Ιανουαρίου 2024 : εδώ!

 

Ένα βήμα κάθε φορά… Τώρα που ανοίγει το σχολείο!

Της Ελένης Μπετεινάκη

Χιλιάδες κουδούνια θα ηχήσουν την Δευτέρα το πρωί στα περισσότερα σχολεία της χώρας μας…

Χιλιάδες παιδιά, φωνές, γέλια και χρώματα θα γεμίσουν τις αυλές …

Χιλιάδες καρδιοχτύπια για την πρώτη μέρα στην καινούργια βαθμίδα, στην καινούργια ζωή…

Χιλιάδες επιθυμίες και όνειρα εκπαιδευτικών θα βρουν απάγκιο σε μια μικρή ή μεγάλη τάξη, κάπου, σε κάποιο νησί, πόλη, χωριό, σε μικρό ή μεγάλο σχολείο…

Ναι, σηκώσαμε τα μανίκια και βάλαμε όλοι ένα χεράκι να φτιαχτούν τα σχολεία που από αμέλεια της πολιτείας ήταν βρώμικα…

Ναι, θρηνήσαμε και θρηνούμε όλοι τα θύματα των τελευταίων ημερών…

Ναι, αντιδράσαμε, θυμώσαμε, αγανακτήσαμε με όσα συμβαίνουν στη γειτονιά μας και ίσως σε λίγο συμβούν μέσα στο ίδιο μας το σπίτι. Και;

Και ποιο είναι το χρέος μας σήμερα το πρωί απέναντι σε όλα αυτά τα παιδιά, στα ολοκάθαρα μάτια που μας κοιτάνε με αγωνία για το πρώτο  δικό μας χαμόγελο, για το δεύτερο χάδι μετά από εκείνο της μαμάς, για εκείνη την πρώτη κουβέντα που θα δηλώσει εμπιστοσύνη, θάρρος  και δύναμη;

Είναι η δική μας ματιά, στο δικό τους ύψος, στην αρχή της δημιουργίας της παρεξηγημένης εν συναίσθησης!

Σε μια μεγάλη, τεράστια σχεδόν άδεια τάξη θα μπουν τα παιδιά μας την επόμενη μέρα. Σε μια τάξη που θα διακοσμήσουμε μαζί, χέρι χέρι. Που θα τη γεμίσουμε με ζωγραφιές δικές τους, με σχήματα και χρώματα που θα πειραματιστούμε για να ανακαλύψουμε.  Που θα προσπαθήσουμε να αφήσουμε την δημιουργικότητα και φαντασία μας να αναπτυχθεί. Όχι μέσα από έτοιμες λύσεις και φασόν δημιουργίες που δεν προσφέρουν απολύτως τίποτα  και σε κανέναν. Με συναισθήματα που θα γεμίσουν ζεστασιά τον τόπο. Με βιβλία που θα μας ταξιδέψουν σε κόσμους που δεν γνωρίζουμε. Με ιστορίες και παραμύθια που θα γεμίσουν την ψυχή παραμυθία, παρηγοριά, ελπίδα και νίκη στους δρακοφόβους μας…

Με όνειρα χρωματιστά που θα νικήσουν κάθε εφιάλτη μας!

Ένα μεγάλο στοίχημα και φέτος!

Να γεμίσουμε με  αγάπη και σεβασμό την τάξη…

Να μάθουμε πως πέρα από τον εαυτό μας υπάρχει και ο άλλος. Που είναι ίσος με μένα αλλά διαφορετικός. Που αγαπά περισσότερο κάποια πράγματα που εγώ δεν τα ξέρω. Που θα παίξει μαζί μου και θα μοιραστεί τις ιδέες, τις γνώσεις, τα συναισθήματα του.

Κάθε χρόνο το ίδιο χρέος, ο ίδιος στόχος. Φέτος ακόμα πιο πολύ.

Να μάθουμε πως τα χέρια μας τα έχουμε για να κρατάμε γερά τον διπλανό μας, όχι να τον κτυπάμε ή να  τον σπρώχνουμε. Με τα χέρια μας αγκαλιάζουμε χαιρετάμε, ζωγραφίζουμε, γράφουμε, κατασκευάζουμε, και στέλνουμε φιλιά μέχρι τα σύννεφα και τον ήλιο.

Πως ανοίγοντας τα χέρια μας διάπλατα, χωράνε μέσα οι φίλοι, τα παιχνίδια, η αγάπη και η ομορφιά.

Να καταλάβουμε πως με δυνατή φωνή και άγριο βλέμμα δεν καταφέρνουμε να μας ακούσουν οι άλλοι. Τους διώχνουμε μακριά. Τους κάνουμε να μας φοβούνται…

Να μιλάμε καθαρά, με ευγένεια. Να μάθουμε να λέμε ευχαριστώ και συγνώμη.

Να δίνουμε το χέρι μας να σηκώσουμε  όσους πέφτουν κάτω στην αυλή ή από τη θέση τους…

Να προσέχουμε όλοι τα μικρότερα παιδιά κι εκείνα που δεν μας καταλαβαίνουν να τους εξηγούμε δυο φορές όλα όσα τους δυσκολεύουν.

Αν δεν μπορούν να περπατήσουν όπως εμείς να τους ανοίγουμε καινούργιους δρόμους που δεν τους χρειάζονται τα όρθια πόδια αλλά  την μεγάλη ψυχή μας.

Να προσέχουμε το χώρο μας να είναι καθαρός, την αυλή, το σπίτι, τη γειτονιά μας…

Να μιλάμε για τα δύσκολα, για εκείνα που μας τρομάζουν, μας ενοχλούν, μας γεμίζουν με σκούρα χρώματα την ψυχή μας.

Να βοηθάμε τους άλλους, τα ζώα. Να προσέχουμε τα λουλούδια και τα δέντρα. Έχουν όλα ψυχή και μας μιλούν με τον δικό τους τρόπο που αν τα παρατηρήσουμε θα τα ακούσουμε…

Να βοηθάμε όσο και όπου μπορούμε …

Και να θυμόμαστε ένα πολύ βασικό πράγμα: Ένα βήμα κάθε φορά!

Ένα βήμα πιο κοντά στο στόχο, στη γνώση, στην προσπάθεια, στην δυσκολία που θα συναντήσουμε…

Εμείς θα σώσουμε τον κόσμο από την μικρή κίνηση που θα κάνουμε σε ότι μας αναλογεί.

Πήρα το χαμόγελό μου σήμερα το πρωί στο δρόμο για το σχολείο, για τον Αγιασμό μας..

Το φόρεσα με προσοχή να φωτίσει σωστά το πρόσωπο, τα μάτια, την ψυχή. Κι είχα μεγάλη αγωνία για το σήμερα, το αύριο, το άγνωστο. Είχα και έχω όμως μίαν ελπίδα. Πως από τα παιδιά, από την σωστή στάση μας στη ζωή, από αυτό που θα τους διδάξουμε,  θα ξεκινήσουμε μαζί  ξανά τον κόσμο μας.  Την ανθρωπιά, τη χαρά, την αλληλεγγύη που χάσαμε ή κρύψαμε κάπου καλά και δεν φαίνεται.

Με συναισθήματα θα ξεκινήσει η χρονιά και όνειρα!

Με χέρια που ξέρουν να κρατούν γερά  τους άλλους να μην πέφτουν. Κι αν πέσουν να τους σηκώσουμε ξανά ψηλά!

Καλή σχολική χρονιά!

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ στις 11 Σεπτεμβρίου 2023 : Εδώ!