Φαντάσματα …στα Παραμύθια του Σαββάτου!

 Της Ελένης Μπετεινάκη*

Νέες ιστορίες, ασυνήθιστες με θέματα που αν και μπορεί να μας τρομάζουν τελικά μας γεμίζουν με πολλές ιδέες, μας αλλάζουν διάθεση και άποψη και μας κάνουν να αναρωτιόμαστε για τα αποδεκτά και μη….

Αχ! Φαντάσματα, Σοφιάννα Θεοφάνους, εικ :Zafouko Yamamoto, εκδ. Μικρή Σελήνη

Ένα βιβλίο….φανταστικό! Πως να μην είναι αφού σαν θέμα του έχει τα φαντάσματα; Η αλήθεια πως σαν το πρωτοείδα ένιωσα λίγο παράξενα. Μόλις όμως το άνοιξα πριν καλά καλά μπω στις ιστορίες του με τράβηξε η συμπαθητική μορφή του Τίμου. Ένα αγόρι εφτά χρόνων που δεν μιλάει πολύ αλλά έχει το μοναδικό χάρισμα να ακούει. Και να νιώθει και να βλέπει αυτά που οι άλλοι δεν τα καλοβλέπουν. Έτσι λοιπόν στο παλιό αρχοντικό που μένει με τους γονείς του ο Τίμος, έχει αυτήν την μοναδική ικανότατα να βλέπει, να ακούει, να συνυπάρχει, να μιλάει  και να έχει φίλους του τα πιο παράξενα φανταστικά αερικά, τα φαντάσματα. Και αυτούς τους φίλους του μας τους συστήνει έναν έναν η συγγραφέας του Τίμου και των φαντασμάτων. Η Σοφιάννα Θεοφάνους με στίχο έμμετρο και με απίστευτη φαντασία μας γνωρίζει την Μπέλλα τη Φαγού που έχει ένα Αχ… στην κάθε της κουβέντα. Μαγειρεύει πολύ και αργά τα βράδια, φαγητά που έχουν λάδι πολύ , τρώει πολύ και αγαπάει ιδιαίτερα τα ζαχαρωτά. Ο Λέων πάλι ο Νυσταλέος ότι και αν κάνει επειδή συνέχεια νυστάζει, ή σκουντουφλάει, ή τον βρίσκουν στις γωνιές του κήπου να κοιμάται. Μόνο τα πούλια, τα ζώα κι ο Τίμος τον βλέπουν βέβαια για να λέμε την αλήθεια. Ο Σάντυ ο Φοβιτσιάρης που κρύβεται συνεχώς μέσα σε μια πράσινη ντουλάπα έχει μια ιστορία ξακουστή από τον περασμένο αιώνα έναν λευκό χειμώνα, μια Παρασκευή και δεκατρείς του μήνα. Ακολουθεί η Λουλού η Λουσού  που ζούσε στο Παρίσι, κάποτε. Η Ρούθ η Αγγλίδα λαίδη που φοράει ένα δαντελωτό νυφικό, ο Γουίλαρντ ο Φοβέρας που φαίνεται αστείος πολύ στον Τίμο με την στολή του πειρατή, και πολεμάει στην μπανιερά του Αρχοντικού με ένα κίτρινο παπάκι και με το …καζανάκι. Η Μαργκώ η κακομαθημένη, ο Λίνος ο Γελαδερός, η Σάρα η βαρετή βαρόνη κι ίσως και κάνα δυο άλλα που κρύβονται όλη την ώρα. Μόνο που οι μεγάλοι δεν καταλαβαίνουν από αυτούς τους παράξενους συγκάτοικους κι ο μπαμπάς του Τίμου αποφασίζει μια μέρα πως δεν πάει άλλο και  θα φύγουν από το Αρχοντικό…. Κι ο Τίμος αλλά και οι παράξενοι φίλοι του στεναχωρήθηκαν πολύ μ’ αυτόν το χωρισμό!

Ένα βιβλίο πολύ διαφορετικό από τα συνηθισμένα. Ένα βιβλίο για ένα θέμα που δεν περιμένει κάποιος να το δει να είναι γραμμένο για παιδιά. Κι όμως θα έχει μια ξεχωριστή θέση στα αναγνώσματα και στα παιχνίδια των παιδιών. Ένα βιβλίο που απομυθοποιεί μια φοβία παιδιών και που λείπει από την παιδική θεματολογία των συγγραφέων. Λύκοι, μάγισσες, ξωτικά κι άλλα πολλά τρομακτικά  είναι παντού. Τα φαντάσματα τα «παιδικά» είναι άνθρωποι που έζησαν κάποτε και με πολύ φαντασία συνεχίζουν να … ζουν και να προκαλούν τρόμο χωρίς ποτέ κανείς να τα έχει δει.

Το βιβλίο είναι εξαιρετικά γραμμένο και με απίθανη εικονογράφηση από την Zafouko Yamamoto  που τα παιδιά το χαίρονται και νιώθουν υπέροχα στο τέλος του. Μάλιστα είναι μια εύκαιρα να διαβάσουν μια ιστορία( ή καλύτερα πολλές) που θα τα οδηγήσει σε νέα θεματολογία, σε ιστορικά γεγονότα ίσως, σε εποχές και ημερομηνίες που για τους μεγάλους είναι γεμάτα προκαταλήψεις.

Ένα βιβλίο που μπορεί να δουλευτεί όχι μόνο επετειακά σε μια τάξη ( Halloween – Απόκριες) αλλά και για να γίνε ερέθισμα να μιλήσουμε για τις σκιές, τα ατυχήματα, την απώλεια και τα ιδιαίτερα χαρίσματα ενός παιδιού – μεγάλου. Για την μοναξιά μιλάει πολύ το βιβλίο, για τη φιλία, για την ανάγκη να ακουστεί κάποιος.

Εμείς φτιάξαμε ολόκληρη παράσταση με φαντασματάκια όλο γλύκα, σαν να παίξαμε θέατρο σκιών. Γελάσαμε πολύ γιατί καθένα είχε και μια ιστορία να πει κι έτσι ένας φόβος μας που ήταν το φάντασμα έγινε στο τέλος… αλοιφή κι εξαφανίστηκε!

Για παιδιά από 5 χρονών …

Δημοσιεύτηκε στο cretalive.gr στις 25 Ιανουαρίου 2020 :https://www.cretalive.gr/politismos/ta-paramythia-toy-sabbatoy-163

#Byrakiflavor  #Costis.patiserrie  # Cretalive.gr

                                                                                

Το μικρό νησί της Έφης Λαδά... στα Παραμύθια του Σαββάτου!

Γράφει η Ελένη Μπετεινάκη

Το ξέρετε πως στην μέση ενός ωκεανού υπάρχει ένα νησί που μοιάζει με κουβαρίστρα; Εκεί ζει ένα μικρό κορίτσι που έχει για φίλο του ένα μπλε σαλιγκάρι!

Στο νησί μαζί με το κορίτσι ζούσε κι η γιαγιά του, που έφτιαχνε μελωδίες για να διώχνει το κρύο, την παγωνιά, τον Χειμώνα…Εκείνος όμως όλο και τις ανακάλυπτε και ξέρετε που τις έκρυβε; Στις ραφές του πανωφοριού του.

Έφευγαν τα πουλιά κάθε Χειμώνα για τις άλλες χώρες και η μικρή με τη γιαγιά της τ’ αποχαιρετούσαν. Μια χρονιά τα πουλιά πήραν μαζί τους και τη γιαγιά, να βρει λέει καινούργιες νότες!

Εκείνη την Άνοιξη στο νησί επέστρεψαν μόνο τα πουλιά…

Κι οι μελωδίες σαν να σταμάτησαν, να χάθηκαν…

Κι άρχισε το μικρό κορίτσι να τις αναζητά…παντού, με οδηγό μια βάρκα, το μπλε σαλιγκάρι για παρέα, και την λαχτάρα της εξερεύνησης. Οι μέρες διαδέχονταν τις νύχτες, κι οι μελωδίες δεν ακούγονταν πουθενά… Κάποτε έφτασε σε μια παγωμένη χώρα. Κι εκεί βρήκε ξανά τις μελωδίες στις ξηλωμένες πια ραφές του πανωφοριού του χειμώνα…

Και τις πήρε πλέκοντας τις σε ένα κασκόλ…    

Και μετά;

Θα διαβάστε εσείς την συνέχεια, θα γοητευτείτε, θα συγκινηθείτε και θα σκεφτείτε πολύ…

Ένα συγκλονιστικό τέλος μιας ιστορίας που είναι γεμάτη ομορφιά, γαλήνη, περιπέτεια, λύπη, χαρά, ΑΝΑΜΝΗΣΗ.

Μια τρυφερή αλληγορική ιστορία που κυλάει σαν τη βάρκα του κοριτσιού στις δικές μας ψυχές και μας γεμίζει αγάπη, νοσταλγία, χαμένες μυρωδιές, λέξεις, εικόνες, μουσικές.

Ένα νησί που θα μπορούσε να είναι η ψυχή μας…

Ένας χειμώνας που φέρνει παγωνιά και κρύο, λύπη και μοναξιά σαν χαθεί ένας αγαπημένος μας άνθρωπος.

Μια κουβαρίστρα και κλωστές άλλοτε δεμένες, άλλοτε ξηλωμένες όπως τα νήματα που κινούνται, κόβονται, δένονται ή πλέκονται ξανά στη ζωή μας. Ένα κουβάρι που μπερδεύεται, ξετυλίγεται, και «ξαναγράφει» την πορεία…

Για την απώλεια και τις μνήμες μας μιλάει η Έφη Λαδά αλλά με τον πιο αλληγορικό, λυρικό, εικονικό, παραμυθένιο και μαγικό τρόπο. Για τους αγαπημένους μας που φεύγουν μεν από τη ζωή αλλά ποτέ από μέσα μας.

Για όλα, όσα μας δένουν μαζί τους, για την διαχείριση των συναισθημάτων μας…

Το  μπλε το χρώμα της γαλήνης, της ανάμνησης , της απόστασης, της μελαγχολίας κυριαρχεί στις μοναδικές εικόνες της Έφης που πάντα μας μεταφέρουν σε μαγικούς κόσμους. Παλέτα χρωμάτων που κινείται στις αποχρώσεις του μπλε και του πράσινου, του ονείρου και της ελπίδας…

Μαγικό βιβλίο. Εκπληκτικό ταξίδι στην αποδοχή και διαχείριση της απώλειας, στην συμβολική της έννοια. Σε όλα όσα έρχονται και φεύγουν αλλά που μας αφήνουν σημάδια ανεξίτηλα.  

Μοναδικό βιβλίο. Άρτια γραμμένο, άρτια και εικονογραφημένο από μια μαγεύτρα των εικόνων, την αγαπημένη σε όλους Έφη Λαδά.

Αναζητείστε το σε όλα τα βιβλιοπωλεία και μπείτε εδώ να δείτε ένα δείγμα εικόνων και γραφής  : https://www.epbooks.gr/wp-content/uploads/2024/02/120141-TO-MIKRO-NHSI-eso.pdf

Διαβάστε το σε παιδιά ακόμα και πολύ μικρά…

Να γαληνέψει η ψυχή…

Να βρουν αποκούμπι τα συναισθήματα τους…

Να ταξιδέψουν στα δικά τους νησιά , σε όλα εκείνα που δεν καταλαβαίνουν όταν ξαφνικά χάνουν αγαπημένους τους…

Δημοσιεύτηκε στο Cretalive.gr στις 6 Απριλίου 2024 :εδώ!

Αν σε χάσω, μικρέ ελέφαντα…* στα Παραμύθια του Σαββάτου!

Της Ελένης Μπετεινάκη

Αν σε χάσω, μικρέ ελέφαντα…τότε τι θα συμβεί;

Το μικρό ελεφαντάκι ενός αγοριού ή το γνωστό σε όλους μας «νάνι» είναι ο ήρωας σε μια ιστορία λύπης, απώλειας, θυμού, αποδοχής και επαναπροσδιορισμού των «θέλω», των «μπορώ» των «αγαπώ» και των «συνεχίζω να υπάρχω»!

Πως να αποδεχτείς την απώλεια αγαπημένου προσώπου ή πράγματος;

Με σκέψεις, ξεσπάσματα, ερωτήσεις κι απαντήσεις στο ίδιο μας τον εαυτό.

Αυτό κάνει και ο ήρωας της ιστορίας της Κωνσταντίνας Αρμενιάκου! 

Στην αρχή δεν  μπορεί να πιστέψει πως χάθηκε ο «μικρός ελέφαντας».   Και ψάχνει παντού και φωνάζει δυνατά μήπως και τον ακούσει…

Κι ύστερα θα έρθει ο θυμός, ο μεγάλος θυμός με όλους και για όλα. Ακόμα και με τον ίδιο τον μικρό ελέφαντα που δεν θα είναι εκεί όταν και όποτε τον χρειάζεται...

Θα αρχίσουν οι δεύτερες σκέψεις, τα «μήπως», τα «ίσως» τα «αν δεν» …

Και μετά ο απολογισμός για τους δικούς του φίλους κι αγαπημένα πρόσωπα που τον συντροφεύουν τώρα και …πάντα, στα δύσκολα και όχι μόνο!

Και θα αφήσει το συναίσθημα να ξεχειλίσει και να λυπηθεί ολοκληρωτικά και λυτρωτικά.

Να νιώσει την απώλεια, τη μοναξιά, το κενό της φιλίας  και να αναπολήσει πολλές μικρές και μεγάλες στιγμές της σχέσης, της αγάπης της κοινής τους ζωής…

Και στο τέλος όλα θα πάνε καλά γιατί απλά η ζωή προχωράει μπροστά και θα υπάρχει πάντα η θύμηση, η αγάπη κι όλα όσα  χάρισε απλόχερα ο κάθε μικρός ή μεγάλος ελέφαντας!

Ένα υπέροχο βιβλίο που μας εξηγεί τα στάδια όλα της απώλειας όπως μάλλον τα βιώνει ένα παιδί ή και εμείς οι μεγαλύτεροι.

Ένα βιβλίο με έντονα συναισθήματα, συμβολισμούς και αισιόδοξο μήνυμα στο τέλος!

Μια ιστορία δυνατή κι αληθινή, οδηγός για τα δύσκολα, σύμβουλος και κάθαρση μαζί.

Εργαλείο καθοδήγησης, γεμάτο με συναισθηματικές  διακυμάνσεις  για γονείς και δασκάλους. Συμβουλευτικό, άκρως αναλυτικό και πολύ παραστατικό. Ο αναγνώστης θα ταυτιστεί και θα καταλάβει πως κι άλλοι έχουν βιώσει παρόμοια συναισθήματα με τα δικά του. Παρηγορητικό, αισιόδοξο και λυτρωτικό!

Εικονογραφημένη από την  Zafouko Yamamoto (Zαφειρούλα Σιμοπούλου) με παλέτα απαλών και φυσικών χρωμάτων.

Για μικρά και μεγαλύτερα παιδιά…

*Αν σε χάσω, μικρέ ελέφαντα… Κωνσταντίνα Αρμενιάκου, εικ : Zafouko Yamamoto, εκδ. Μίνωας

Δείτε εδώ ένα μικρό απόσπασμα : https://minoas.gr/product/an-se-chaso-mikre-elefanta/

Τα «παραμύθια του Σαββάτου» από τη 1^η του Δεκέμβρη θα σας παρουσιάζουν καθημερινά και ένα βιβλίο μιας  και σιμώνουμε στα Χριστούγεννα, για την βιβλιοθήκη και τα δώρα μας…

Δημοσιεύτηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2022 στο cretalive.gr :Εδώ!

Ο Νόλαν … στα Παραμύθια του Σαββάτου!

 

Της Ελένης Μπετεινάκη

*Ο Νόλαν μετράει τα αστέρια, Τζένη Κουτσοδημητροπούλου, εικ: Γιάννης Σκουλούδης, εκδ. Διόπτρα

Ο Νόλαν είναι ένας μικρός αρκούδος…

Ζει στο δάσος και το σπίτι του βρίσκεται πίσω από επτά λίμνες κι επτά ποτάμια…

Συχνά μένει και στο σπίτι του παππού και της γιαγιάς και τότε κάνουν μαζί ποδήλατο κι ένα σωρό άλλα όμορφα πράγματα…

Κι ένα Σαββατοκύριακο που πήγε πάλι να δει ξανά τους  πολυαγαπημένους του, κάτι είχε αλλάξει…

Ο παππούς δεν ήταν πια μαζί τους …

Και έφυγε αναπάντεχα, ξαφνικά, χωρίς να χαιρετήσει τον Νόλαν…

Κι εκείνος, στεναχωρήθηκε και άφησε το συναίσθημα του να τον πλημμυρίσει κι ας καθόταν σιωπηλός.

Ίσαμε τ΄αστέρια η στεναχώρια, η σκέψη, ο χρόνος…

Κι η ζωή συνεχίστηκε όταν κόπασε ο πρώτος μεγάλος πόνος…

Με εκείνα τα πράγματα που άρεσαν στο Νόλαν και στον παππού…

Τώρα η γιαγιά ήταν εκεί για όλους … Κι ο Νόλαν ξεκίνησε πάλι να «λειτουργεί»…

Άλλωστε πολλά πράγματα είναι για όλους…

Μια ιστορία της Τζένης Κουτσοδημητροπούλου για την απώλεια, τα βαθιά συναισθήματα και την αγάπη που δεν χάνεται ποτέ.

Ένα πολύ ιδιαίτερο και συγκινητικό βιβλίο που τα λέει όλα. Όλα όσα νιώθεις όταν χάνεις ένα αγαπημένο σου πρόσωπο. Όλα όσα θες να πεις. Όλα όσα καλείσαι να διαχειριστείς κι ας μην ξέρεις τον τρόπο. Αρκεί να αφεθείς στη λύπη σου και να προχωρήσεις όταν είσαι έτοιμος.

Ένα βιβλίο για την αγάπη που δεν χάνεται ούτε με το θάνατο αλλά υπάρχει πάντα μέσα μας.

Ένα βιβλίο που θα βοηθήσει πολύ τα μικρά παιδιά να διαχειριστούν το πένθος, να καταλάβουν πως κι άλλοι έχουν βρεθεί στη θέση τους και να αφήσουν τον εαυτό τους να νιώσει όλα τα συναισθήματα και να βιώσουν καταστάσεις που δυστυχώς κάποιες φορές είναι αναπόφευκτες.

Ένα βιβλίο με καταπληκτική εικονογράφηση του Γιάννη Σκουλούδη που σε γεμίζει με ακόμα  πιο βαθιά συναισθήματα.

Ένας μικρός αρκούδος που θα σας κλέψει την καρδιά και θα γίνει πολύτιμος φίλος στα δύσκολα.

Για την απώλεια, την αγάπη, την λύπη, τα πολύτιμα της ζωής, της ψυχής!

Διαβάστε εδώ την άποψη της Τζένης Καουτσοδημητροπούλου και αναζητείστε το στα βιβλιοπωλεία : https://blog.dioptra.gr/2022/10/04/pos-milame-sta-paidia-gia-tin-apolia/

Δημοσιεύτηκε στο Cretalive.gr στις 8 Οκτωβρίου 2022 :https://www.cretalive.gr

Η Αόρατη κλωστή* ...στα Παραμύθια του Σαββάτου!

Της Ελένης Μπετεινάκη

Για την απώλεια, για τους φόβους, για την αγάπη που ποτέ δεν περισσεύει!

Η Αόρατη Κλωστή, Patrice Karst, εικ : Joanne Lew- Vriethoff, εκδ. Πατάκη

Η Λίζα και ο Ηλίας είναι δύο δίδυμα αδελφάκια που ένα έχουν μόλις αποκοιμηθεί ήσυχα και γλυκά, ξυπνούν τρομαγμένα από έναν κεραυνό που μόλις έπεσε. Τρέχουν να νιώσουν ασφαλή στην αγκαλιά της μαμά τους. Ο φόβος τους είναι τόσο μεγάλος που η μαμά για να τα ηρεμήσει τους εξηγεί πως πάντα θα είναι μαζί τους, όσο μακριά και αν βρίσκονται, γιατί τους ενώνει μια αόρατη κλωστή.

Αυτή η κλωστή δένει τους ανθρώπους που αγαπιούνται. Κι αν και δεν μπορείς να τη δεις ποτέ, ξέρεις  ό,τι είναι εκεί και σε κρατά δεμένο με όποιον εσύ επιθυμείς. Η αόρατη κλωστή δένει τους φίλους, και μπορεί να φτάσει πολύ πολύ μακριά. Μπορεί να φτάσει σε οποιοδήποτε σημείο του πλανήτη ακόμα και στο διάστημα, ακόμη και στον Παράδεισο!

Αυτή η κλωστή είναι  τόσο δυνατή που νικά τον θυμό, τις διαφωνίες και δεν αφήνει κανένα να νιώσει μοναξιά!

Μια τρυφερή, αληθινή και αισιόδοξη ιστορία της Patrice Karst γεμάτη αγάπη, όνειρα, δεσίματα και ελευθερία!

Ο φόβος της εγκατάλειψης, της μοναξιάς, της στέρησης και του θανάτου  σε μια απλή λύση, φανταστική και πολύ δυνατή για τους μικρούς αναγνώστες. Όπως ένας φανταστικός φίλος που βοηθά στα δύσκολα πάντα, έτσι και η αόρατη κλωστή δίνει παρηγοριά και δύναμη  τις ώρες της μοναξιάς και της ανασφάλειας.

Ένα βιβλίο που θα βοηθήσει κάθε μικρό αναγνώστη σε δύσκολες στιγμές της ζωής του να αντιμετωπίσει κάθε του πρόβλημα δίνοντας του ένα θετικό μήνυμα.

Ένα βιβλίο γεμάτο συναίσθημα και αφορμή για πάρα πολλές συζητήσεις και δραστηριότητες σε τάξη ή ακόμα και στο σπίτι.

Δείτε το εδώ: https://www.patakis.gr/product/652490/vivlia-paidika--efhvika-paidikh-neanikh-logotexnia/H-aorath-klosth/

Δημοσιεύτηκε στο Cretalive.gr στις 5 Φεβρουαρίου 2022 :https://www.cretalive.gr

Τα παραμύθια της Μουσικής και των Ονείρων...

...Γράφει η Ελένη Μπετεινάκη*

Παραμύθια της ψυχής, των συναισθημάτων, της αγάπης. Της κάθε μορφής αγάπης, ακόμα και του τσακωμού. Παραμύθια για την μία και μεγάλη « θεά» την μουσική. Παραμύθια που γράφτηκαν για να μείνουν για πάντα χαραγμένα μέσα μας , που μιλούν για αλλοτινούς καιρούς αλλά φαντάζουν σύγχρονα. Παραμύθια για εκείνα τα αγαπημένα πρόσωπα που έφυγαν αλλά πάντα υπάρχουν. Για γοργόνες, για ζαρκάδια και χελώνες , για βασιλιάδες άπληστους κι αχάριστους και για νέους που ξέρουν πως το τραγούδι γαληνεύει και τις πιο άγριες ψυχές. Παραμύθια που μόνο η καλή μουσική  μπορεί να τα συντροφεύει στο διάβασμα τους. Παραμύθια που δεν ξεχνιούνται!

Άφησα την ψυχή μου στον άνεμο, Roxane Marie Galliez – Eric Puybaret, εκδ. Λιβάνης

Να ‘ ναι τούτο από τα πιο συγκινητικά και ποιητικά βιβλία για μικρά μεγάλα και πολύ μεγάλα παιδιά. Να ΄ναι ένα γράμμα του κάθε παππού στον εγγονό ή στην εγγονή του. Αλλά και γραφή καθενός από μας που θα ήθελε η απώλεια, ο θάνατος,η πίκρα, να μένουν μακριά από αγαπημένα πρόσωπα. Να ΄ναι παραμύθι ή μήπως είναι εικόνες  τούτο το μήνυμα που έχει αυτό το τόσο μαγικό βιβλίο.

Γράφει κάπου πως … « υποσχέσου μου να μην κλαις, δεν μ αρέσει ο ωκεανός στα μάτια σου!» κι η αλήθεια είναι πως κάτι τέτοιο είναι  δύσκολο πολύ κι ακατόρθωτο, όμως εδώ   σε πλανεύει ο λόγος. Αντλείς  μια δύναμη από αυτό το βιβλίο, την δύναμη της πιο δυνατής αγάπης, του πιο όμορφου σύννεφου που δεν είναι γκρίζο. Γεμάτο συμβουλές, γεμάτο ψυχή, γεμάτο όμορφες στιγμές.

Διαχείριση απώλειας και πένθους μέσα από ένα ποίημα που δεν σε κάνει να νοιώσεις στενάχωρα. Σε κάνει να θυμάσαι, να αναπολείς και να προχωρείς  γιατί «…μέσα  σ ΄αυτό το βιβλίο υπάρχει μια χούφτα αθάνατων σπόρων .Τους φυτεύουμε, τους βλέπουμε να γεννιούνται , να μεγαλώνουν, να μην χάνονται ποτέ!». Η εικονογράφησή του επίσης πολύ δυνατή, ζωντανή και γεμάτη συναίσθημα και ψυχή. Θυμίζει ταινία μικρού μήκους με καλό και νοσταλγικό τέλος. Με χρώμα και ύφος που θα ζήλευε ο κάθε σκηνοθέτης.

Γιατί τούτη η ψυχή είναι αφημένη στον άνεμο!

Τα παραμύθια της Μουσικής, Λίλη Λαμπρέλλη, εικ: Ίρις Σαμαρτζή, εκδ. Πατάκη

Χάος,αστέρια, βροχή, σκοτάδι, φως ,μουσική. Υλικά που φτιάχτηκε ο κόσμος που ξεκίνησε η ζωή… που ήχησε η μουσική πριν από όλους και από όλα! Και άρχισε το ταξίδι της μέχρι που συνάντησε έναν γαλάζιο πλανήτη γεμάτο χρώμα, ομορφιά και ζωή. Κι έμεινε εκεί σε έναν τόπο κρυφό που μόνο αν βρεις κι ακουμπήσεις « μυστικά μονοπάτια» εκείνη «ξυπνά» κι ακούγεται σε ολάκερο τον κόσμο!

Τρία παραμύθια έγραψε η Λίλη Λαμπρέλλη η πιο σύγχρονη παραμυθού του τόπου μας. Η πιο λυρική και ξακουστή που τα λόγια της είναι γεμάτα εικόνες, ήχους μουσική. Τρία παραμύθια για την μουσική, μαγικά σαν εκείνον τον παλιό καιρό!

Η αρχοντοπούλα κι ο ταξιδευτής είναι το πρώτο παραμύθι που μιλάει για έναν τόπο που ήταν κλειστός κι απόμακρος πολύ. Τίποτα δεν αγαπούσε κανένας μόνο ότι ήταν παλιό και σίγουρο. Κι ο βασιλιάς ήταν σκληρός, αγέλαστος και λιγομίλητος με μια και μόνο αδυναμία, την μονάκριβη κόρη του. Και σαν θέλησε να την παντρέψει συνάντησε τα δύσκολα. Εκείνη ερωτεύτηκε έναν ξένο, ένα  παλληκάρι που τραγουδούσε κι έλεγε παραμύθια του κόσμου και μάγευε τους πάντες. Όμως η σκληρή καρδιά του άρχοντα, έδιωξε τον νέο και φυλάκισε την ίδια του την κόρη. Και  εδώ παίρνει δράση η μουσική που σχηματίζει από τις πλεξούδες των μαλλιών της η όμορφη κόρη, σαν όργανο μουσικό και έγχορδο. Και τούτη η μούσα εμπνέει του πάντες πια κι όλα αλλάζουν …όλα!

Το πρώτο παραμύθι φτιάχτηκε για το πρώτο έγχορδο που εμφανίστηκε στη γη, και μας μιλάει για την αλαζονεία και το πείσμα …των πατεράδων τον παλιό εκείνο τον καιρό. Αλλά και για τη δύναμη της αγάπης που δεν γνωρίζει φραγμούς και πάντα βρίσκει τρόπους να φανεί, να μεγαλώσει και να  απλωθεί ίσαμε εκεί που φτάνει μόνο η φαντασία και το όνειρο.

Το ζαρκάδι κι η χελώνα είναι το δεύτερο παραμύθι. Δυο ζώα που ζούσαν στο απέραντο δάσος που δεν ήταν φίλοι και δεν έγιναν ποτέ. Δεν είχαν διαφορές αλλά μάλωναν συχνά  όλα τα ζώα στο δάσος, και μια μέρα οι θεοί αποφάσισαν να στείλουν  ένα δώρο στη γη σκέφτηκαν πως αν έκαναν ειρήνη και ζούσαν όλα  ευτυχισμένα θα τους χάριζαν τη μουσική.  Ο ήχος από το ταμπούρλο που έδωσαν στον πίθηκο, γαλήνεψε τις ψυχές  και μεγάλη γιορτή άρχισε να στήνεται στο δάσος. Χορός αλαζονεία και πείσμα εμφανίστηκαν και το ζαρκάδι θέλησε να φέρει τη χελώνα που κρυβόταν με το ζόρι στο χορό. Και τυραννίστηκε αρκετά για αυτό και το ζαρκάδι επέμενε και τότε  κάτι μαγικό και αλλόκοτο συνέβη …Με το καβούκι της χελώνας και το δέρμα του ζαρκαδιού αποφασίστηκε πως θα φτιάχνεται το ταμπούρλο. Κι ακόμα είδαν οι θεοί πως  η μουσική δεν άξιζε στα ζώα γιατί δεν κατάφεραν στα αλήθεια να μονιάσουν …θα ανήκε πια μόνο στους …ανθρώπους, αν μπορούσαν κι εκείνοι να τηρήσουν τη φοβερή εντολή.

Τούτο το δεύτερο παραμύθι μιλάει για το πώς φτιάχτηκε το πρώτο κρουστό όργανο. Πάλι η δύναμη της αγάπης , που …δεν υπάρχει κατοικεί σε τούτη εδώ την ιστορία. Η επικράτηση  του πιο δυνατού, η αλαζονεία, η πίκρα και η λάθος αντιμετώπιση πολλών πραγμάτων.

Και το τρίτο και τελευταίο παραμύθι, ο ψαράς και η γοργόνα μιλάει για την δύναμη της αγάπης . Της Αγάπης της άπιαστης, της μίας και μοναδικής που αντέχει στο χρόνο, την προσμονή και  υπομένει κάθε κατάσταση μέχρι εκείνη την μία και μοναδική ώρα  ή στιγμή που η καρδιά αποχτά ότι ακριβώς λαχτάρησε. Η ιστορία ενός ψαρά και μιας γοργόνας. Το άπιαστο με το γήινο, αταίριαστη σχέση  που συμβαίνει στα παραμύθια κι ίσως κάποιες φορές και στη ζωή. Και αφού είναι δύσκολο να επιβιώσει ίασμε ακατόρθωτο τούτη η σχέση μεταμορφώνεται , κι ίσως ένα δελφίνι που χει μέσα του νου σαν τον άνθρωπο να ΄ταν  εκείνο το πρώτο ψάρι, να΄ταν εκείνος ο ψαράς που πια  ζει κοντά στην αγαπημένη του. Κι ένα κοχύλι να είναι η αιτία που φτιάχτηκαν τόσες φλογέρες, τόσα πνευστά τόσες τρομπέτες και σαξόφωνα.

Τρία παραμύθια μαγικά από την Λίλη Λαμπρέλλη. Τρία παραμύθια για την μουσική που μόνο έτσι μένουν στην ψυχή μας. Σαν μια παλιά, νοσταλγική μουσική που άλλοτε δυναμώνει και ακούγεται σ ολόκληρο τον κόσμο και άλλοτε παίζει σιγά μόνο μέσα μας, στην δική μας ψυχή και γαληνεύει τα βάσανα, τις κακοτοπιές και όλα τα άσχημα.

Κι είναι χαρά να ξέρεις πως υπάρχουν τέτοιοι δημιουργοί παραμυθιών που έχουν ακόμα και την ικανότητα και τα διηγούνται μοναδικά με μια  φωνή που ακουμπά ακόμα πιο βαθιά στην ψυχή του κάθε ανθρώπου.

Κι αφού τούτα τα παραμύθια γράφτηκαν για την μία μεγάλη « θεά» την μουσική που υπήρχε απ΄ αρχής του κόσμου τούτου κι ίσως και να δημιουργήθηκε και πριν από αυτόν ακούστε, όσο τα διαβάζετε, την μουσική που γράφτηκε για αυτά από τον Γιώργο Βαρσαμάκη και απολαύστε  την μαγεία των παραμυθιών όπως τους πρέπει, εδώ:

https://www.youtube.com/watch?v=ZQRV1j2KWZ4

 

Το βιβλίο έχει ασπρόμαυρα σκίτσα της Ίρις Σαμαρτζή. Απλά, λιτά κι όπως τους πρέπει στα αλήθεια τούτων των παραμυθιών.

Για παιδιά από 5 μέχρι 105 χρονών!

*Η Ελένη Μπετεινάκη είναι νηπιαγωγός

Δημοσιεύτηκε στις 16 Ιανουαρίου 2016 στο Cretalive.gr  :http://www.cretalive.gr/culture
και στο fractal.gr  στις 23 Ιανουαρίου 2016 :http://fractalart.gr/paramithia-psychis/ 

Έχεις λίγο χρόνο;… στα Παραμύθια του Σαββάτου!

Γράφει η Ελένη Μπετεινάκη

Ήταν μια φορά κι έναν καιρό ένα πουλί, ένας κούκος, που ζούσε σε ένα μικρό σπιτάκι, ένα απλό ρολόι τοίχου. Ένας κούκος όμως που δεν έμοιαζε με κανέναν άλλο. Ήξερε πάρα πολλά πράγματα, ήταν πολύ παρατηρητικός και καταλάβαινε τις σκέψεις των ανθρώπων. Αυτός ο κούκος-ρολόι δόθηκε σαν δώρο από τον παππού του σε ένα μικρό αγόρι την ημέρα που γεννήθηκε. Κι έγιναν φίλοι από την πρώτη στιγμή. Ο ξεχωριστός κούκος έκανε όνειρα και σκέψεις για το μέλλον του φίλου του. Και περνούσαν πολύ χρόνο μαζί οι δυο τους με μια διαφορά : Το αγόρι μεγάλωνε, ο κούκος όχι,  ίδιος  πάντα, να μετρά τις στιγμές, τις ώρες, τις μέρες και τα χρόνια. Ένιωθε ακόμα και την χαρά ή τη λύπη του αγοριού που σιγά σιγά έγινε άνδρας μεγάλος. Τόσο μεγάλος που άσπρισαν τα μαλλιά του και μόνο τότε ο κούκος κατάλαβε τι ακριβώς έκανε τόσα χρόνια κι αποφάσισε να σταματήσει να μετρά… Κι ύστερα πέταξε μακριά από το ανοιχτό παράθυρο. Σταμάτησε να μετρά, όχι όμως και να σκέφτεται, να νοιάζεται, να ανησυχεί , να στοχάζεται. Ο χρόνος όμως συνέχιζε να τρέχει και να μετρά, μόνος του… Κι ενώ ο κούκος για βδομάδες καθόταν σε ένα κλαδί κι ένιωθε πως ώρα του ήταν να πετάξει μακριά τόλμησε να ανέβει ακόμα πιο ψηλά! Βρέθηκε στα σύννεφα κι εκεί είδε τον δικό του άνθρωπο, τον μικρό - μεγάλο που του ζήτησε μια χάρη ζωής κι αγάπης για την νέα ζωή που πια ερχόταν στη, για το χατίρι της εγγόνας του….

Ο Χρόνος, ο πολύτιμος σημαντικός και ατέλειωτος. Ο κύκλος της ζωής που μετριέται σε στιγμές, λεπτά, ώρες, μέρες, χρόνια. Ο χρόνος που δεν σταματάει ποτέ την πορεία του. Τα συναισθήματα, οι σχέσεις των ανθρώπων, οι αξίες!

Κι όλα αυτά μέσα από ένα κουρδιστό πουλί που αποκτά ανθρωπινά συναισθήματα για να «μαλακώσει» τον Χρόνο, να τον κρατήσει κοντά του, να του δώσει την αγάπη και την δική του αξία.

Μια πολύ συγκινητική και τρυφερή ιστορία της Σοφίας Δάρτζαλη που μας γεμίζει αναμνήσεις και συναισθήματα  εμάς τους μεγαλύτερους και δίνει μια αισιόδοξη νότα ζωής στα μικρά παιδιά. Ένα βιβλίο για τον Χρόνο. Για όλα όσα συμβαίνουν στη διάρκεια μιας ολόκληρης ζωής. Αλλαγές λύπες, χαρές, ταξίδια, αγκαλιές, ζωή!  Ένα βιβλίο που αν και θίγει το θέμα της απώλειας και του θανάτου, αυτό δίνεται με τόση μαεστρία και λεπτότητα που το παιδί νιώθει τον κύκλο της ζωής αβίαστα να ολοκληρώνεται και να ξεκινάει πάλι από την αρχή.

Ο κούκος ρολόι είναι από μόνος του ένα σύμβολο και ένα παραμυθένιο στοιχείο που ασκεί μια μαγεία και ιδιαίτερη έλξη σε μικρούς αναγνώστες. Είναι ακριβής, είναι σταθερός και είναι πάντα εκεί. Θυμάμαι κι εγώ τον κούκο σε ένα ρολόι εκκρεμές που είχα κάποτε Περίμενα πάντα την στιγμή που θα ακουγόταν η χαρακτηριστική «φωνή» του, και όλη μας η ζωή περιστρεφόταν γύρω από αυτήν την «παράξενη» μέτρηση…Τον εγκατέλειψα σαν ένοιωσα να μου οριοθετεί όλον μου τον χρόνο!

Ο Χρόνος γίνεται αποδεκτός μέσα από τον Κούκο και την ιδιαίτερη ιστορία της Σοφίας. Μαλακώνει ακόμα και τις πολύ δύσκολες στιγμές και φτάνει στο αποκορύφωμά του σαν ο Κούκος θέλει να τον σταματήσει ή να υπερβεί τα γήινα και να πετάξει πέρα από τα σύννεφα να συναντήσει τον αγαπημένο του. Η ζωή όμως ξέρει πως η αγάπη έχει πολλές μορφές και κατοικεί στη γη. Δεν χάνεται με το θάνατο αλλά επιστρέφει σε νέα ζωή, με νέα πνοή.

Καλογραμμένη, ευφάνταστη και συναισθηματική ιστορία που δένει απόλυτα με την εκπληκτική εικονογράφηση της Σάντρας Ελευθερίου. Απόδοση εξαιρετική μέσω των πινέλων της με ιδιαίτερο χρωματικό πάνελ και σκίτσα που φορτίζουν ακόμα περισσότερο την συναισθηματική κατάσταση που τόσο έξοχα περιγράφεται σε όλη την διάρκεια του κειμένου.

Να το ψάξετε γονείς και δάσκαλοι!

Να αφεθείτε στα γρανάζια των ρολογιών, να μετρήσετε τις πολύτιμες στιγμές. Να σκεφτείτε πόσο πολύ γρήγορα περνούν όλα. Να σταματήσετε  για λίγο να απολαύσετε χρόνο, χάρες και ανθρώπους.

Να μάθετε να έχετε χρόνο για τους άλλους πριν είναι πολύ αργά.

Να συνειδητοποιήσετε μαζί με τα παιδιά πως ο Χρόνος τρέχει πάντα. Δεν σταματά για κανέναν και τίποτα. Αξίζει πολύ το να μπορέσει ο καθένας μας να  τον αξιοποιήσει σωστά.

Έχεις λίγο χρόνο; Σοφία Δάρτζαλη, εικ :Σάντρα Ελευθερίου, εκδ. Μεταίχμιο

Δείτε ένα μικρό απόσπασμα : https://flip.metaixmio.gr/apospasmata/EXEIS_LIGO_XRONO/index.html

Τα χρυσά κουπιά της Μαρίας Παπαγιάννη …στα Παραμύθια του Σαββάτου!

Της Ελένης Μπετεινάκη

«Υπάρχουν κάποιες στιγμές φαίνεται στη ζωή που μπαίνουν σε άλλη τσεπούλα. Μια τσεπούλα που λέει «θα είμαι μαζί σου για πάντα».

Κι υπάρχουν κάποια βιβλία που δεν θες να τελειώσουν ποτέ γιατί θα χάσεις την μαγεία, την απόλαυση και το ταξίδι ….

Ένα τέτοιο βιβλίο είναι τα «Χρυσά κουπιά» της Μαρίας Παπαγιάννη. Ένα βιβλίο που διαβάζεται απνευστί κι έχει τόσα μονοπάτια, νοήματα και περιπέτειες που σταματάς, πας λίγο πίσω, ξαναδιαβάζεις και προχωράς. Για όλους  εμάς που μεγαλώσαμε σε ένα χωριό που ‘χει πολλούς θρύλους και παραδόσεις, που ΄χει νερά και δέντρα ψηλά σαν παραμύθια τούτες οι ιστορίες μας μαγεύουν ακόμα πιο πολύ.

Μυθιστόρημα για εφήβους και για μεγάλους. Ένα βιβλίο για τις ρίζες μας, τις αναμνήσεις, τους εφηβικούς έρωτες, τους πρώτους αποχωρισμούς από την μάννα, το ταξίδι ή μάλλον την αρχή της απότομης ενηλικίωσης. Η αρρώστια και οι συνέπιες στη ζωή των παιδιών κι ο θάνατος που δεν ξέρουν πως να τον δεχτούν ειδικά αν πρόκειται για  αγαπημένο πρόσωπο.  Τα δεδομένα που ανατρέπονται, οι συνθήκες που αλλάζουν, η προσαρμογή σε νέο περιβάλλον και οι ευκαιρίες που προσφέρονται εκεί που όλα νομίζεις πως έχουν τελειώσει. Ο διαφορετικός τρόπος ζωής, οι μικρές κλειστές κοινωνίες με τα μεγάλα μυστικά και τις ανοιχτόκαρδες παρέες. Η  αντιμετώπιση της καθημερινότητας και των δύσκολων καταστάσεων. Το παραμύθι κι ο θρύλος που πάντα «παρηγορεί» και εξάπτει ακόμα  περισσότερο την φαντασία ίσαμε να έρθει η κάθαρση.

«Τις νύχτες στην εξοχή, όταν τα ζώα κι όλα τα άλλα πλάσματα κοιμούνται, μόνο τα δέντρα ξενυχτούν και παρακολουθούν τους ανθρώπους να ζούνε τα όνειρά τους. Από το ψηλό παράθυρο μια ηλικιωμένη βελανιδιά αισθάνθηκε δυο ζευγάρια κοριτσίστικες πατούσες που σκαρφάλωσαν πάνω της. Το ένα κορίτσι κίνησε για τη θάλασσα να συναντήσει τα καράβια και το άλλο καβάλησε ένα άλογο που χάθηκε στο σκοτάδι. Δε συναντήθηκαν στα όνειρά τους κι όμως κοιμόντουσαν αγκαλιά.»

Δυο νεαρά  κορίτσια η Ηρώ και η Λήδα  που θα αναγκαστούν να φύγουν από το άμεσο οικογενειακό τους περιβάλλον απότομα. Η αρρώστια του μπαμπά τους του Ηλία, η εσπευσμένη εισαγωγή του στο νοσοκομείο, η ανάγκη φροντίδας από την μαμά Μάρθα θα τα υποχρεώσει να ζήσουν ένα ολόκληρο καλοκαίρι στο χωριό ενός άγνωστους και παράξενου παππού. Εκεί θα πρέπει  μόνες να επιβιώσουν με συνθήκες που δεν έχουν συνηθίσει αλλά και με προκλήσεις που δημιουργούν πρωτόγνωρα συναισθήματα. Ο κ.Αδραχτάς ο μυστήριος παππούς, ο Τόμας, η Ολίβια με το βιβλιοπωλείο με το ροζ τραπέζι και τις πολυθρόνες που μπορείς να μείνεις και να διαβάσεις με τις ώρες. Ο  Πολύβιος οι δίδυμοι Γιάγκος και Νάκος, ο Βαγγέλης, η γιαγιά Χαρούλα, η Βιργινία… Όλοι πρωταγωνιστές στη ζωή των κοριτσιών, όλοι έχουν κάτι να τους μάθουν, να τα παρηγορήσουν, να τα κάνουν να  ζήσουν έντονα ένα τόσο δύσκολο καλοκαίρι. Ένα ημερολόγιο που βρέθηκε καλά κρυμμένο δεκάδες χρόνια, θα τους αποκαλύψει καλά κρυμμένα μυστικά και συναισθήματα. Θα γίνει αφορμή να μάθουν την ιστορία του τόπου  και της οικογένειάς τους. Επίσης θα  γνωρίσουν την μαμά τους περισσότερο.  Μα πάνω απ’ όλα θα μάθουν για  εκείνο το στρογγυλό δέντρο, μια  μαγική βελανιδιά, τον βασιλιά του δάσους.

«Την έλεγαν καράβι».

«Ποια, τη βελανιδιά;» τσίριξε ο Βαγγέλης χωρίς να μπορεί να συγκρατήσει τη γλώσσα του.

«Ναι, καράβι. Λέγανε πως, όταν γεμίζει το φεγγάρι, τα κλαδιά της γίνονται κουπιά. Ο θρύλος λέει ότι όποιος καταφέρει να καβαλικέψει τα κλαδιά της όταν φαίνονται χρυσά…»

«Αληθινά χρυσά;» ρώτησε πάλι ο Βαγγέλης κι έφαγε μια τσιμπιά από την Ηρώ, που φοβήθηκε πως θα μετάνιωναν οι άλλοι, οι μεγάλοι, που τους πήρανε μαζί.

«Όταν τα κλαδιά της μοιάζουνε χρυσά, όποιος καταφέρει να τα ανέβει θα αποκτήσει δύναμη και μαγικές ιδιότητες».

«Δηλαδή;» Ήταν τώρα η Λήδα που διέκοψε.

«Θα γίνει παντοδύναμος. Θα έχει το ελιξίριο της ζωής».

 

Κι έχει ακόμα τούτο το βιβλίο πολλά από εκείνα τα μαγικά που ξέρει να κάνει η αγάπη. Τα δυο κορίτσια θα γίνουν αφορμή να αλλάξουν πολλά στην ψυχή του παππού. Θα ζήσουν έντονα το καλοκαίρι τους, η Λήδα με το πρωτόγνωρο συναίσθημα του έρωτα για τον Τόμας και η μικρή Ηρώ που θα βρει στο πρόσωπο του Βαγγέλη έναν κολλητό φίλο. Μα πιο πολύ σπουδαίο και σημαντικό είναι πως κατάφερε να κάνει τον παππού της …άνθρωπο ξανά με αισθήματα, με θύμησες, με ζωή.

Κι η βελανιδιά με τα  χρυσά κουπιά θα γίνει φως, θα γίνει σύμβολο τόλμης και ελπίδας. Θα γίνει η αιτία να δεθεί ακόμα πιο πολύ η παρέα και η οικογένεια στο χωριό και θα ανοίξει τις ερμητικά κρυμμένες ψυχές… 

Τέλος θα αφήσει στον αναγνώστη την επιλογή να δώσει την δική του ερμηνεία σε καταστάσεις που δημιουργούν τόσα συναισθήματα και … «θαύματα» και θα υμνήσει για μια ακόμα φορά την αξία της φιλίας.

Κι όπως λέει και στο οπισθόφυλλο του βιβλίου : «… γιατί καταλαβαίνουν πως, αν είναι μαζί, θα το καταφέρουν, γιατί, καμιά φορά, το «μαζί» είναι όλες οι γλώσσες κι οι καιροί».

 

Η Μαρία Παπαγιάννη και πάλι δημιουργεί ένα εξαιρετικό μυθιστόρημα που ξυπνά και δικές μας μνήμες και ταξίδια της φαντασίας γραμμένα αριστοτεχνικά. Γνωρίζουμε όλοι πως η γραφή της εγγυημένα θα μας χαρίσει την πιο μεγάλη απόλαυση στην ανάγνωση και θα μας ταξιδέψει σε αλλοτινούς και αγαπησιάρικους καιρούς.

 

Για τα δέντρα της ζωής μας που γίναν παραμύθια…

 

Το εξώφυλλο του βιβλίου είναι της Φωτεινής Τίκκου, παραμυθένιο και ταξιδιάρικο…

 

Διαβάστε εδώ ένα απόσπασμα και μπείτε στα βιβλιοπωλεία με όποιον τρόπο (click away, click in shop, παραγγελία) κι αναζητείστε το οπωσδήποτε :

 

https://www.patakis.gr/files/1193067.pdf

 

Για παιδιά από 9 χρόνων ίσαμε τα 109 και λίγο παραπάνω!

Ο Νυχτερινός περίπατος της γιαγιάς στα Παραμύθια της Πέμπτης!

 

Της Ελένης Μπετεινάκη

Ένα βιβλίο καταστάλαγμα ζωής της Άλκης Ζέη…

Αν ζούσε σήμερα θα ήταν 95  χρονών.  Περίεργο το συναπάντημα….Η  Άλκη Ζέη γεννήθηκε στις 15 Δεκεμβρίου του 1925 και την ίδια μέρα του 2020 το πρωί έφθασε το τελευταίο της βιβλίο στα χέρια μου. Σαν μνημόσυνο σε μια γυναίκα που είχα την τύχη να γνωρίσω, να συναντήσω, να φιλοξενήσω με παρουσιάσεις των βιβλίων της στον τόπο μας και να πορευτώ μια ολόκληρη ζωή με τα έργα της.

Ο νυχτερινός περίπατος της γιαγιάς είναι το τελευταίο της βιβλίο. Δεν το είδε τυπωμένο αλλά μάλλον ήξερε πως ήταν ο επίλογος μιας ζωής πλήρης ημερών. Σαν επικήδειος από την ίδια σε μια πολυτάραχη διαδρομή που τα είχε όλα. Μια βόλτα λοιπόν στις Βρυξέλλες εκεί που κτυπά η καρδιά της Ευρώπης. Κάθε χειμώνα παρέα με τους ανθρώπους της. Με τη ζεστασιά της οικογένειας που αν και ενηλικιώθηκε παραμένει ενωμένη και πιστή σε συνήθειες που δεν άλλαξαν ποτέ. Παρατηρεί η γιαγιά (Άλκη) τα πάντα. Και μαζί της μοιραζόμαστε κι εμείς στιγμές και αντικείμενα.  

Την αγαπημένη της πολυθρόνα με κοραλλί βελούδο. Φοράει το άσπρο της μάλλινο πουλόβερ που έχει πάνω του στη δεξιά πλευρά καρφιτσωμένη την καρφίτσα της, εκείνη που παριστάνει ένα πουλί με κόκκινες και μαύρες χάντρες και που θα μείνει πίσω από εκείνα τα πράγματα που ναι γεμάτα θύμησες….

Το αγαπημένο της βιβλίο εκεί… «Η μελαγχολία του σκαντζόχοιρου». Κι εκείνο το χτενάκι στα μαλλιά της, πόσο δικό της και πόσο σημαντικό για αυτούς που μένουν πίσω…

Όλα έχουν σημασία λίγο πριν το τέλος. Όλα αποκτούν μια άλλη αξία κι αποτυπώνονται πιο έντονα σε μυαλό και ψυχή. Κι η παραμικρή λεπτομέρεια αποκτά μεγαλύτερη αξία, όπως το να κοιτάς έξω από ένα παράθυρο ώρα πολύ δυο γάτες που παίζουν, παλεύουν, προχωρούν…. Κι όταν βγαίνει κι εκείνη να τα συναντήσει από κοντά τα μάτια τους την ακολουθούν μέχρι το τέλος. Εκεί  στο τελευταίο σκαλί που κάθισε κι εκείνη και τέλειωσαν όλα… Η καρφίτσα της γιαγιάς ταξιδεύει με τη μια από τις δύο γάτες σε ένα «ξέφωτο».

Ύπνος βαθύς, αξύπνητος ….

Η πολυθρόνα παραμένει στην ίδια γωνιά απέναντι από το παράθυρο.

Και το βιβλίο εκεί…

Κι ο σκαντζόχοιρος λυπημένος κοιτάει έξω …

Ο Μεγάλος περίπατος όχι του Πέτρου αυτή τη φορά αλλά της ίδιας της Άλκη Ζέης…

Ένα βιβλίο που όπως λέει και το οπισθόφυλλό του κλείνει τον κύκλο μιας γεμάτης ζωής. Χωρίς περιττά λόγια ,μα ς ταξιδεύει στη σιωπή σε μια μελαγχολική χειμωνιάτικη στιγμή που όλα σταματούν. Απλά, λιτά, όμορφα χωρίς καν να νιώσει ο αναγνώστης  την πίκρα ή τη λύπη. Σαν φυσικό επακόλουθο ο θάνατος, η απώλεια που αφήνει όμορφες στιγμές, που τελειώνει μια ζωή χωρίς βαρύγδουπες δηλώσεις, καταστάσεις …κλάματα.

Ένα βιβλίο που μένει σαν σφραγίδα ζωής μιας γυναίκας που όλοι έχουμε μέσα μας με το έργο της και που θα μας θυμίζει πάντα το μεγαλείο της πένας της Σαν να προέβλεπε η ίδια  και ήθελε, κάπως έτσι το δικό της τέλος.

Η εικονογράφηση του Νικόλα Χατζησταμούλου είναι απλώς μαγευτική. Σε ταξιδεύει, σε γεμίζει συναισθήματα χαράς, ονείρου κι ομορφιάς….

Το βιβλίο γράφτηκε λίγο πριν το τέλος για ένα τέλος που όμως δεν είναι συναισθηματικά φορτισμένο με θλίψη. Αντίθετα δείχνει πόσο εύκολο είναι το πέρασμα στην αιωνιότητα και πόσο απλό, καθημερινό, στιγμιαίο…

Ένα βιβλίο καταστάλαγμα ζωής….

Αν το ψάξετε να θυμάστε πως μέρος των εσόδων από τις πωλήσεις του βιβλίου θα διατεθούν στον ΟΔΥΣΣΕΑ για την υποστήριξη της δράσης του. Ο ΟΔΥΣΣΕΑΣ είναι ένας μη κερδοσκοπικός οργανισμός που ιδρύθηκε από τη Δάφνη Βλουμίδη και Γερμανούς φίλους του ξενοδοχείου «Βότσαλα» στη Μυτιλήνη. Από την ίδρυσή του το 2012 (στο Βερολίνο) ξεκίνησαν προγράμματα απασχόλησης, μάθησης και επικοινωνίας για νέους πρόσφυγες που βρίσκονται στο νησί της Λέσβου.

*Ο Νυχτερινός περίπατος της γιαγιάς, Άλκη Ζέη, εικ: Νικόλας Χατζησταμούλος, εκδ. Μεταίχμιο

Δείτε εδώ και ξεφυλλίστε μερικές από τις σελίδες του βιβλίου: https://www.metaixmio.gr/el/products/%CE%BF-%CE%BD%CF%85%CF%87%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%B9%CE%BD%CF%8C%CF%82-%CF%80%CE%B5%CF%81%CE%AF%CF%80%CE%B1%CF%84%CE%BF%CF%82-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B3%CE%B9%CE%B1%CE%B3%CE%B9%CE%AC%CF%82

 

Και μην ξεχνάτε ειδικά τώρα που τα βιβλιοπωλεία είναι ανοιχτά πως φέτος τα Χριστούγεννα τα δώρα μας θα είναι βιβλία!