Με ένα ποδήλατο στα Μουσεία των Θεόφιλου και Στρατή Ελευθεριάδη…

Της Ελένης Μπετεινάκη

Λένε πως πατρίδα είναι τα παιδικά μας χρόνια…

Κάποιοι άλλοι πως είναι ο τόπος που γεννήθηκες, που κατάγεσαι, που ζεις…

Για μένα είναι όλα αυτά αλλά και κάτι ακόμα …

Είναι εκεί που ζουν κι οι άνθρωποι που αγαπώ…

Εδώ και λίγο καιρό ένα μεγάλο κομμάτι μου ταξίδεψε κι εγκαταστάθηκε βόρεια κι ανατολικά  σε ένα όμορφο νησί που απ’ την μεγάλη βεράντα βλέπεις απέναντι τα παράλια, τα σπίτια, τα φώτα και τον κόλπο του Αϊβαλί. Εκεί, σ’ αυτό το μπαλκόνι, το σπίτι, τον τόπο, θα χτυπά η μισή μου καρδιά για τα επόμενα χρόνια…

Έρωτας ίσως, με την πρώτη ματιά, η Μυτιλήνη. Χώμα που μυρίζει Ελλάδα, Ανατολή, ελιά και αλμύρα ποτισμένα κι όλα τούτα γεμάτα με Ιστορία, δάκρυα χαράς και λύπης, φινέτσα, ελπίδα, προσμονή και υποσχέσεις. Τόπος αλαργινός από το δικό μας νησί, μα με χρώματα κι ανθρώπους που ταιριάζουν στη δική μου ιδιοσυγκρασία…

Ήθελα να τελειώσουν οι μέρες του ταξιδιού για να γράψω…

Ήθελα να κατασταλάξουν μέσα μου οι μυρωδιές, οι τόποι, οι επιθυμίες, τα χρώματα, η μαγεία της φύσης, το αντίκρισμα σαν συνειδητοποίησα πόσο κοντά ήταν το απέναντι. Πόσο δίπλα μας ήταν και είναι οι χαμένες πατρίδες του ’22.

Μυτιλήνη, ένας τόπος τελικά ονειρεμένος μία μικρή-Μικρά Ασία και Σμύρνη και Κυδωνιές κι Αϊβαλί. Ευλογημένος, πολιτισμικός τόπος που θες να πας, να ξαναπάς και που δεν ξεχνάς σαν τύχει και τον συναντήσεις έστω και για μία φορά…

Από τις πρώτες στιγμές στο νησί στο δρόμο, μέσα στο ταξί ίσαμε την πόλη, είδα στα μοναδικά κτίρια την Ιστορία της Μυτιλήνης τα τελευταία εκατό χρόνια. Κι ύστερα σαν νύχτωσε κι αντίκρισα τα φώτα από τη Μικρά Ασία, κατάλαβα πόσο μικρό και συνάμα τεράστιο ήταν το «Πέρασμα» από τη μια χώρα στην άλλη, από την παλιά στην νέα ζωή, από το μαύρο στο γαλάζιο και στο λευκό της ελπίδας… Και σχηματίστηκαν χιλιάδες εικόνες μπροστά στα μάτια μου, τού τότε, τού σήμερα. Σμύρνη-Αϊβαλί- Μυτιλήνη-Χίος κι ίσαμε τη Σάμο.

Κι ύστερα περιπλανήθηκα μέρες πολλές στα στενά της πόλης, την προκυμαία, τις εκκλησίες, τη βιβλιοθήκη, τις γειτονιές. Κι έμαθα και διάβασα και είδα. Κι αφουγκράστηκα ψιθύρους από το ίδιο το χώμα. Άκουσα ιστορίες ανθρώπων πολλές και ένιωσα πως σε αυτό το ακριτικό νησί, στο «πλατανόφυλλο καταμεσής του πελάγους» του Ελύτη, χτυπάει πιο δυνατά, πιο αντρίκια και θαρρετά η καρδιά της Ελλάδας μας.

Τούτο το πανέμορφο νησί είναι τόπος που γέννησε πολλούς
ποιητές, ζωγράφους, ιστορικούς, σπουδαίους ανθρώπους. Γενέτειρα και του μεγάλου λαϊκού μας ζωγράφου Θεόφιλου μα και του αξεπέραστου, κριτικο-τεχνικού, καλλιτέχνη, ευεργέτη Στρατή Ελευθεριάδη ή Τεριάντ. Κι επειδή οι φίλοι που απέκτησα στην νέα πατρίδα ήξεραν πως γυρνώ τους τόπους, τη Λαογραφία και την Ιστορία με ένα ποδήλατο, μού δώσανε φτερά στα πόδια με ένα δικό τους. Και έκανα εκείνα τα λίγα χιλιόμετρα που χωρίζουν την πόλη από τη Βαρειά, το χωριό που γεννήθηκε και μεγάλωσε ο Θεόφιλος Χατζημιχαήλ. Ο ζωγράφος της καθημερινότητας, ο

ποιητής της Λαογραφίας στον καμβά, ο πολυαγαπημένος δικός μου καλλιτέχνης  που αν δεν ήταν ο Τεριάντ να τον «εκθέσει» στο Μουσείο του Λούβρου, να τον ανακαλύψει γενικότερα,  ίσως και εμείς να μην μαθαίναμε ποτέ την αξία και ύπαρξή του.  Δέος σαν αντικρύσανε τα μάτια μου τον απέραντο ελαιώνα. Δάκρυα χαράς σαν ζωντανέψανε όλοι οι πίνακες μπροστά μου, ατόφιοι, χρωματιστοί, λέγοντας μου με κάθε λεπτομέρεια τις ιστορίες, τα ήθη μιας περιοχής, μιας εποχής, της Ελλάδας, της ζωής, του τόπου. Δύο κτίσματα υπέροχα και η εκκλησιά της Αγίας Παρασκευής που δεν πρόλαβε να ζωγραφίσει ο Θεόφιλος, ακουμπισμένα και  φυλαγμένα σαν πολύτιμα πετράδια, ανάμεσα στα πιο ελληνικά δέντρα.  Δυο μουσεία γεμάτα χρώμα, τέχνη, ομορφιά, πολύτιμους πίνακες και Ιστορία, αχ, πόση Ιστορία, άγνωστη σε πολλούς!

Το ένα μουσείο αφιερωμένο στο Θεόφιλο και το άλλο στον μοναδικό συλλέκτη, εκδότη, ευεργέτη του τόπου, μοναδικό πολίτη του κόσμου, Στρατή Ελευθεριάδη, που γεννήθηκε στην Μυτιλήνη κι έζησε στο Παρίσι μια εποχή που τα καλλιτεχνικά δρώμενα ήταν στ’ αποκορύφωμά τους.

Δέος λοιπόν και απέραντη χαρά περνώντας τη μικρή πόρτα του λιτού μουσείου για τον  Θεόφιλο. Κι  ήταν εκεί όλοι αυτοί οι πίνακες που τόσα χρόνια «δουλεύω» στο σχολείο. Που έχω εκπονήσει τόσα πολλά προγράμματα, τόσες εργασίες,  τόσες λέξεις, και να τώρα όλα μπροστά μου αυθεντικά, όλα,  έργα απίστευτης αισθητικής και τεχνοτροπίας. Να συνειδητοποιείς τον όγκο και τον πλούτο και την ίδια στιγμή τη λιτότητα του κάθε πίνακα. Τρεις αίθουσες γεμάτες ποίηση για μένα,  γεμάτες με τη φωνή της Ελλάδας, τη φωνή του τόπου, με γεγονότα σημαντικά αποτυπωμένα σε καμβά. Κάθε πίνακας μία ιστορία κάθε πίνακας μία μαχαιριά στη δική μου την καρδιά όχι για κανέναν περίεργο λόγο απλά γιατί δεν ήξερα. Δεν ήξερα όλες τις λεπτομέρειες, δεν ήξερα πώς φτιάχτηκαν όλα τούτα τα έργα.

«- Κι άλλα τόσα που είχε ζωγραφίσει πάνω σε κομμάτια ξύλου στο σπίτι της γιαγιάς μου, για ένα κομμάτι ψωμί, ένα πιάτο φαΐ...

-          Και τι γίνανε; τη ρώτησα!

-          Καυσόξυλα, στο τζάκι, μου απάντησε. Δεν σπουδαιολογούσαν τότε οι άνθρωποι, δεν καταλάβαιναν, δεν ήξεραν. Προσπαθούσαν όπως όπως να τα βγάλουν πέρα!»

Η κ. Μαρία μου τα’πε τούτα, μια ευγενική κυρία, υπάλληλος του Μουσείου. Και μου το΄παν κι άλλοι. Και της Σταυρούλας η γιαγιά, τα ίδια.  Ο Θεόφιλος ζωγράφιζε παντού και συνεχώς μόνο και μόνο για να πληρώσει τη ζήση του…

-     -          Δεν ήταν ούτε τρελός, ούτε «ελαφρύς», συνέχισε η κ. Μαρία.  Ήταν απλά ανήσυχο πνεύμα και πολύ φτωχός. Είχε το χάρισμα, μα δες τη ζωή του. Δεν τον χωρούσε ο τόπος γι αυτό ταξίδευε συνεχώς. Σμύρνη και πάλι πίσω στο Βόλο και μετά πάλι εδώ. Δύσκολα χρόνια…»

Κι όμως τούτος ο απλός άνθρωπος με την τεράστια ψυχή είναι αυτός που σήμερα όλοι σχεδόν όταν τον δούμε τον λατρεύουμε για την τέχνη του…

Βγαίνοντας έξω από το  μουσείο θαύμασα το τοπίο
και το γραφικό εκκλησάκι με την πηγή. Μου θύμισε τα δικά μας ξωκλήσια κι ύστερα κατευθύνθηκα στο άλλο κτίσμα, το μουσείο του Τεριάντ. Τον  χώρο που φιλοξενεί όλα τα έργα που σαν συλλέκτης είχε μαζέψει και όλη την πρωτότυπη δουλειά από το περιοδικό Verve, μοναδικό στο είδος του για την Τέχνη που ο ίδιος εξέδιδε από το 1937 και μέχρι το 1960 με συνολικό αριθμό 26 τευχών … Πυλώνας της τέχνης, μεγαλούργησε μέσα από τις επαφές, τις σχέσεις, τις εκδόσεις, την εργατικότητα και το οξύ πνεύμα καταφέρνοντας κάτι μοναδικό. Να έχουμε εμείς στο τόπο μας τις λιθογραφίες και πρωτότυπα έργα μεγάλων ζωγράφων όπως των  Matisse, Picasso, Braque, Chagall, Μiro κ.α.  Είδα τους πίνακες του Γιάννη Τσαρούχη, φίλο του Τεριάντ, τις τέσσερις εποχές, που σαν συλλέκτης τις κατείχε, να κοσμούν το μοναδικό αυτό μουσείο. Και λιγο παραπέρα να κρέμονται πίνακες των  Ορέστη Κανέλλη,  Γιώργου Βακιρτζή και πάλι Θεόφιλος.

Σ΄αυτό το μοναδικό μουσείο υπάρχουν και 26 εικονογραφημένα βιβλία, τα αποκαλούμενα «Grand’s Livres» ή «Μεγάλα Βιβλία».

Έργα σπουδαία, ανεκτίμητης αξίας όπου συνδυάζεται το κείμενο με εικόνα δημιουργώντας ένα απίστευτο αποτέλεσμα για : Το Παρίσι δίχως τέλος του Αλμπέρτο Τζιακομέτι, το Ποίημα της ορθής γωνίας του Λε Κορμπιζιέ, το Τσίρκο του Φερνάν Λεζέ, το Τζάζ του Ανρί Ματίς, το Δάφνης και Χλόη του Λόγγου από τον Μαρκ Σαγκάλ, το Άσμα των νεκρών του Πιέρ Ρεβερντί από τον Πάμπλο Πικάσο, κ.α.*

Φεύγοντας από τον Μεγάλο Ελαιώνα «με το ποδήλατό μου» γύρισα και κοίταξα την ομορφιά του τόπου. Υπόσχεση μεγάλη κι εγώ να ξαναρθώ σύντομα…

Πλούσια σε εικόνες, σε Ιστορία και Τέχνη έφυγα από το Μουσείο. Κι ήταν μόνο η αρχή στα υπέροχα που ακολούθησαν…

Ίσαμε την επόμενη διαδρομή…

 

Μπείτε κι εσείς για μια βόλτα στο Μουσείο εδώ : *http://www.museumteriade.gr/

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πατρίς στις 24 Οκτωβρίου 2022 :εδώ!

 

Η Μυστική όαση και οι Μπλε Καβαλάρηδες* …στα Παραμύθια του Σαββάτου!

Γράφει η Ελένη Μπετεινάκη

Την επιτυχημένη σειρά «Οι κατάσκοποι της Γεωγραφίας», νομίζω όσοι αναζητάτε βιβλία για μεγάλα παιδιά την γνωρίζετε ήδη πάρα πολύ καλά. Και όσοι δεν την έχετε ανακαλύψει ακόμα, σας προτρέπουμε να το κάνετε. Είναι μια σειρά μυστήριου  με πρωταγωνιστές παιδιά που ταξιδεύουν στον κόσμο, μεταφορικά και πραγματικά  μέσω μιας εφαρμογής στο κινητό τους που λέγεται Πορτολάνος, και λύνουν τι άλλο; Μυστήρια! Συχνά κάποιο από τα παιδιά ταξιδεύει όντως σε κάποιο μέρος της γης με τους γονείς του και προσπαθεί να ανακαλύψει κάτι που πιθανόν να κρύβει μια ολόκληρη ιστορία πίσω του και φυσικά κάποιο μυστήριο που ζητά εξερεύνηση και επίλυση. Όλοι οι υπόλοιποι βοηθούν μέσω μηνυμάτων με την εφαρμογή και οι περιπέτειες ξεκινούν…

Αισίως σήμερα θα μιλήσουμε για το όγδοο βιβλίο της σειράς με τον τίτλο: Η Μυστική Όαση και οι Μπλε Καβαλάρηδες που έχει γράψει η Λίνα Μουσιώνη και θα ταξιδέψουμε  στο εξωτικό Μαρόκο με την Ευρυδίκη ή «Πέτρα», την κ. Αντιγόνη δηλαδή της μητέρα της, την Συμπίλ, και την Αζίζα.

Αθήνα- Μαρόκο-Μαρακές-Μεντίνα η διαδρομή και ο προορισμός του ταξιδιού της Ευρυδίκης με την μαμά της και άφιξη στο  ξενοδοχείο – ριάντ «Σαφράν ε Κανέλ» όπου η Συμπίλ παλιά συμφοιτήτρια της κ. Αντιγόνης, τους περιμένει. Η διαμονή σ’ αυτό το διαφορετικό μέρος απ’ όσα είχε συνηθίσει μέχρι εκείνη τη στιγμή η Ευρυδίκη είναι γεμάτη εκπλήξεις, αρώματα, χρώματα και γεύσεις που δεν περίμενε καθόλου να …συναντήσει! Ένα υπέροχο μαροκινό γεύμα θα είναι η αρχή αυτού του τόσο συναρπαστικού ταξιδιού και η συνάντηση της Ευρυδίκης με τη Αζίζα που προσπαθεί να την τρομοκρατήσει με τα φαντάσματα που δήθεν υπάρχουν στο «σπίτι».

Πολλές οι νέες γεύσεις και συνταγές που θα ανακαλύψουμε στο βιβλίο. Άλλωστε και ο λόγος και η επιλογή του ταξιδιού σε αυτήν την εξωτική χώρα ήταν το πολιτιστικό μπλοκ για τις κουζίνες της Μεσογείου της κ. Αντιγόνης. Κοτόπουλο με λαχανικά στο ταζίν, κουσκούς, τσάι μέντα, χυμό από χουρμάδες, π΄στίλα,

Περιπλανήσεις στα δαιδαλώδη σουκ. Βόλτες και περιπλανήσεις στα αμέτρητα μαγαζάκια που πουλούσαν τα πάντα. Αγορές, παζάρια κι ένα στοιχειωμένο σπίτι που η γιαγιά Σάκρε της Αζίζας λέει πως έχει δει μέσα φαντάσματα. Βέβαια μπορεί να ήταν και πίθηκος εκείνο το φάντασμα αλλά θα το ανακαλύψετε εσείς όταν διαβάσετε την καταπληκτική αυτή περιπέτεια. Ή μήπως ένας πίθηκος που κλέβει ρούχα και παντόφλες μπαμπού μπορεί να κινήσει το ενδιαφέρον για την αναζήτηση του  μυστηρίου που κρύβεται πίσω από αυτήν την …κλοπή! Η περιπλάνηση στην πόλη συνεχίζεται συναντώντας γητευτές φιδιών και τεράστιων σκορπιών, τεράστιων κομπρών που λικνίζοντας σαν υπνωτισμενες στο ρυθμό μιας φλογέρας. Κι όλα αυτή στην περίφημη και πολύβουη πλατεία Τζεμάα ελ Φνα.

Εντυπωσιακός ο γκριζομάλλης γέροντας, ένας χακαουάτι δηλαδή λαϊκός παραμυθάς που οι ιστορίες του μάγευαν τους περαστικούς, κι όλοι άκουγαν ακούνητοι κι αμίλητοι όλα όσα έλεγε. Στην ιστορία που άκουσαν τα δυο κορίτσια μιλούσε για τους ακοίμητους φρουρούς της Μυστικής Όασης , τους μπλε καβαλάρηδες και το μυστικό που τους συντροφεύει πάντα.

Θα περάσουν από τον φωτογράφο Καμίρ, θα επισκεφθούν το «Σπίτι του Γάλλου» δηλαδη του ζωγράφου Ζακ Μαζορέλ με τον εκπληκτικό κήπο του Ιβ Σεν Λοράν και θα δουν την έκθεση στο μουσείο  με την έκθεση «Όταν ο Ανρί Ματίς  συνάντησε τον Ιβ Σεν Λοράν». Λίγο αργότερα στο Μουσείο κι ενώ παρακολουθούν ένα φαντασμαγορικό σόου ένας πολύτιμος πίνακας, η Ζόρα, θα χαθεί...

Η περιπέτεια και η αγωνία κρατάνε σε εγρήγορση τους αναγνώστες μέχρι και την τελευταία σελίδα. Στο βιβλίο αυτό η Λίνα Μουσιώνη με πολλή μαεστρία, το εκπληκτικό της χιούμορ και την έμπειρη πένα της, θα μας χαρίζει μια υπέροχη  ιστορία γεμάτη από πληροφορίες για το Μαρόκο, την πόλη Μεντίνα, την έρημο της Σαχάρα, τους μυθους που συντροφεύουν τον τόπο και ένα μυστήριο που θα σας γοητεύσει.. Η απόλαυση της ανάγνωσης σε μια σπουδαία της στιγμή. Σαν να ζωντανεύουν μπροστά σου ο τόπος και οι ήρωες και να θέλεις και εσύ να γίνει μέλος της περιπέτειας και όλου του ταξιδιού.

Η Λίλα Καλογερή μεταφέρει με τα πινέλα της και τα ζωντανά χρώματα όλη την ατμόσφαιρα της ιστορίας και εσείς το μόνο που έχετε να κάνετε είναι να αναζητήσετε το βιβλίο οπωσδήποτε.

Σε όλα τα βιβλιοπωλεία και στην σελίδα της Διόπτρα: https://www.dioptra.gr/vivlia/paidika/i-mystiki-oasi-kai-oi-mple-kavalarides

*Η Μυστική Όαση και οι Μπλε καβαλάρηδες, Λίνα Μουσιώνη, εικ: Λίλα Καλογερή, εκδ. Διόπτρα

 

 

 

Στον Μανταμάδος της Μυτιλήνης είναι η μοναδική ανάγλυφη εικόνα του Ταξιάρχη…*

Στο Ναό των Παμεγγίστων Ταξιαρχών…

Της Ελένης Μπετεινάκη

Μια φορά και δυο καιροί…

Χίλια και παραπάνω χρόνια έχουν περάσει από τότε  που οι Σαρακηνοί, οι φοβεροί κουρσάροι του Αιγαίου με δόλο, όπως άλλωστε έκαναν πάντα, βρέθηκαν κοντά στο χωριό Μανταμάδος της Λέσβου κι έσφαξαν όλους τους μοναχούς του μοναστηριού των Ταξιαρχών.

Οι αδίστακτοι πειρατές ήταν στο συνάφι του ονομαστού Κουρσάρου Σιρχάν που ήταν μιγάς και φορούσε χρυσούς κρίκους στη μύτη και τα αυτιά. Ένα μαντήλι μαύρο έκρυβε το λαβωμένο του μάτι. Το σώμα του πελώριο και γεμάτο τρίχες  και τα χέρια του μοιάζανε με εκείνα του γορίλα. Μπαλτά και σπάθα ήταν τα όπλα του και σαν έδινε προσταγές σειόταν ολόκληρο το καράβι από την βροντερή φωνή και τη θωριά του.

Κάλεσε  λοιπόν το πλήρωμά του κι έδωσε προσταγή βαριά! Να μπουν στο μοναστήρι  να κάψουν τα πάντα κι όλα τα πολύτιμα να τα πάρουν δικά τους. Όλα τα χρυσάφια και τα ασήμια εκτός από το Χρυσό Ποτήρι που λειτουργούσαν οι καλόγηροι. Εκείνο το ήθελε για να πίνει το κρασί του. Όποιος λιποτακτούσε και παράκουε την διαταγή του θα τον κρεμούσε στο πιο αψηλό κατάρτι κι αν δεν κατάφερναν να μπουν στο μοναστήρι θα έφευγε και θα τους άφηνε βορά στους ντόπιους…

Χάραμα πλησίασαν το μοναστήρι. Αθόρυβα, χωρίς να τους πάρει είδηση κανείς και την ώρα της πρώτης προσευχής, τους έσφαξαν όλους μέσα στην εκκλησιά. Τους ξέφυγε μόνο ένα καλογεροπαίδι ο Γαβριήλ που σκαρφάλωσε από το παράθυρο του Ιερού στη σκεπή της εκκλησίας. Πήγαν να τον πιάσουν οι πειρατές σκαρφαλώνοντας κι οι ίδιοι μα τότε συνέβη το Μεγάλο Θαύμα.  Σηκώθηκε ξαφνικά άνεμος δυνατός κι έμοιαζε η σκεπή του ναού σαν πέλαγος φουρτουνιασμένο κι ανάμεσα σε σύννεφα ή κύματα, κανείς δεν μπορούσε να εξηγήσει καλά, φάνηκε ένας τεράστιος, πανύψηλος κι αγριωπός στρατιώτης που με το σπαθί του έδιωχνε και κτυπούσε οποίον τολμούσε να πλησιάσει τον Γαβριήλ. Κι έτσι σώθηκε το παιδί. Έχασε αμέσως τις αισθήσεις του, λένε οι παραδόσεις και σαν συνήλθε και είδε το αποτρόπαιο συμβάν την σφαγή όλων όσων ζούσαν στο μοναστήρι και πάλι κατέρρευσε. Όταν συνήλθε για δεύτερη φορά αγκάλιασε την εικόνα του Μιχαήλ Αρχαγγέλου ζητώντας ένα φως μέσα στο σκοτάδι που του χε πλημμυρίσει την ψυχή. Ένα σημάδι να δει τι θα έκανε στη συνέχεια. 

Το πρόσωπο του Μιχαήλ  Ταξιάρχη λένε πως γλύκανε με μιας και το καλογεροπαίδι σφίγγοντας με δύναμη και απόγνωση τις ίδιες του τις σάρκες, σκεφτόταν πως να μπορούσε να κρατήσει τούτη την εικόνα, την έκφραση του Αγίου για πάντα ζωντανή. Μάτωσε το πρόσωπο του με τα χέρια του όπως σφίγγονταν και τότε κατάλαβε. Με το αίμα των σφαγμένων μονάχων και το χώμα που κείτονταν όσο μπορούσε να μαζέψει σε μια κούπα σμίλεψε το πρόσωπο του Αγίου… Δεν έφτασε όμως τούτος ο «παράξενος» πηλός που έφταιξε κι έτσι δεν σμίλεψε το σώμα όπως θα πρεπε.  Η ομοιότητα όμως στο πρόσωπο με την μορφή που είχε δει ήταν απαράλλακτη.

Η μοναδική ανάγλυφη εικόνα στον κόσμο λένε, με το αιμάτινο πρόσωπο του Ταξιάρχη παραμένει αλώβητη και αναλλοίωτη στο χρόνο. Όσα κι αν πέρασε, όσοι αιώνες κι αν τη βαραίνουν εκείνη είναι εκεί στη μεγάλη εκκλησία του Ταξιάρχη

Αλλά για την εκκλησία θα πούμε μιαν άλλη φορά…

Ακόμα λένε πως ακούνε πολλοί μέχρι και στις μέρες μας τα βήματα του Αγίου…

Και για εκείνα τα σιδερένια παπούτσια Του…

Χρόνια πολλά Μυτιλήνη!

*οι ανάγλυφες εικόνες δεν επιτρέπονται στην Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία και γι αυτό ετούτη εδώ έχει μια ιδιαίτερη θέση στις καρδιές των πιτών μαζί με τους θρύλους που τη συνοδεύουν.

Δημοσιεύτηκε στο cretalive.gr στις 8 Νοεμβρίου 2022 :εδώ!

Η Νενέ στη Σαντορίνη ....στα Παραμύθια του Σαββάτου!

Η Νενέ στη Σαντορίνη, Εύα Κασιάρου, εκδ. Κόκκινη Κλωστή Δεμένη

Της Ελένης Μπετεινάκη

Η Νενέ ζει στην Χαβάη, είναι  χήνα γεωλόγος και μια μέρα αναλαμβάνει την  αποστολή να έρθει στην Ελλάδα και συγκεκριμένα στην Σαντορίνη  για να μελετήσει το έδαφος του νησιού λόγω του ηφαιστείου. Μένει έκθαμβη από την ομορφιά του τοπίου και με την αποβίβασή της συναντά τον Γιακουμή, υπάλληλο στη ρεσεψιόν του ξενοδοχείου όπου θα μείνει. Ο Γιακουμής ήταν ένα καλοσυνάτος γάιδαρος, όχι ιδιαίτερα γνώστης της ιστορίας του νησιού και η Νενέ αναλαμβάνει να του μάθει …τον τόπο του. Ένα μάθημα Ιστορίας, Γεωγραφίας και Γεωλογίας αρχινά και όλοι μαθαίνουμε χίλια δυο για την σύσταση της Γης, τα ηφαίστεια, τα εδάφη, πετρώματα και τους σεισμούς.

Θέλετε να μάθετε και σεις την ιστορία της Σαντορίνης;

Μήπως λίγα περισσότερα για τα ηφαιστειογενή εδάφη και νησιά;

Μήπως εκτός από την ομορφιά του τόπου θα ήταν καλύτερα να γνωρίζουμε και αν είναι επικίνδυνο να ζεις σε τέτοια μέρη;

Αυτά και πολλά περισσότερα για την ομορφιά του τόπου, την φιλία και την φιλοξενία μας περιγράφει σε ένα διαφορετικό βιβλίο γνώσεων η Εύα Κασιάρου. Ένα βιβλίο με χιούμορ, ασυνήθιστους ήρωες αλλά αγαπητούς σε παιδιά και με υπέροχη εικονογράφηση από την Martina Peluso.

Πρωτότυπο, ιδιαίτερο, χιουμοριστικό και γεμάτο μαθήματα Γεωλογίας και Ιστορίας συστήνεται ανεπιφύλακτα για μια διαφορετική και διασκεδαστική πηγή ξενάγησης και γνώσης στο νησί της Σαντορίνης.

Ένα βιβλίο που αποτελεί χρήσιμο εργαλείο σε μια τάξη αφού :

ü  Μαθαίνουμε την Ιστορία της Σαντορίνης

ü  Μελετάμε τα Ηφαίστεια, πετρώματα, κινδύνους, οφέλη

ü 

Κάνουμε πειράματα με την βοήθεια του εκπαιδευτικού για να καταλάβουμε πως δημιουργείται μια έκρηξη, τι είναι η λάβα, ο σεισμός και οι τεκτονικές πλάκες

   ü  Βρίσκουμε στον χάρτη  το νησί της Σαντορίνης κι αν υπάρχουν αλλά νησιά στον τόπο μας με ηφαιστειογενή εδάφη.

   ü  Μαθαίνουμε τι είναι το τσουνάμι, πως δημιουργείται και πόσο επικίνδυνο μπορεί να  γίνει

ü  Ανακαλύπτομε πότε έγινε η τελευταία έκρηξη ηφαιστείου στον τόπο μας. Τη σχέση Σαντορίνης – Κρήτης και πως κατά μια εκδοχή καταστράφηκε η πόλη της Κνωσού.

   ü  Βρίσκουμε τι καλλιεργείται σε ηφαιστειακά πετρώματα και τα φαγητά που είναι γνωστά στην Σαντορίνη

  ü  Μπορούμε να μαγειρέψουμε ένα φαγητό Σαντορινιό!

ü  Συζητάμε και βρίσκουμε πληροφορίες για τα επαγγέλματα των :Γεωλόγου, Αρχαιολόγου, Ξεναγού κ. α.

ü  Επισκεπτόμαστε το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας Κρήτης όπου υπάρχει προσομοιωτής σεισμού και αποκτούμε μια πολλή ξεχωριστή εμπειρία.

(Στο βιβλίο όπως αναφέρει η συγγραφέας βοήθησε με πολύτιμες πληροφορίες ο Γεωλόγος και Υπεύθυνος του τμήματος Γεωποικιλότητας του Μ.Φ.Ι.Κ. Χαράλαμπος Φασούλας. )

Δείτε εδώ το βιβλίο : https://www.kokkiniklostibooks.gr/book.php?id=5f749f0bcb433

Το Πικεφί*... στα Παραμύθια του Σαββάτου!

Της Ελένης Μπετεινάκη 

*Tο Πικεφί, Μαρία Παπαγιάννη, εικ : Ίρις Σαμαρτζή, εκδ. Πατάκη

«Δυο αδέρφια μετατρέπουν το δωμάτιό τους σε θάλασσα και μαζί καβαλάνε τα κύματα για να περάσουν στην απέναντι ακτή. Είναι δυο αδέρφια, δυο παιδιά που στο παιχνίδι τους χωράνε τον κόσμο όλο.»*

Αυτό το νησί του Πικεφί θα μπορούσε να είναι το νησί που όλοι μας θέλουμε να φτάσουμε κάποια στιγμή…

Το νησί των ονείρων!

Το νησί της ελευθερίας!

Το νησί που κατοικούν τα μυστικά, τα άπιαστα, τα απίθανα…

Το νησί που χρειάζεται για να φτάσεις τόλμη, φαντασία, θάρρος, επιμονή και αγάπη…αγάπη πολλή!

Στο Πικεφί μπορούν να πάνε μόνο όσοι το θέλουν πολύ. Να φτάσουν στην απέναντι μεριά τη δύσκολη, την άγνωστη την γεμάτη υποσχέσεις. Με έναν μόνο κανόνα και «σημαία» σαν παντιέρα το… «Μαζί»!

Δυο μικρά παιδιά, δυο αδέλφια που το παιχνίδι τους τα οδηγεί σε ανεξερεύνητους κόσμους. Από το δωμάτιο τους που το μετατρέπουν σε θάλασσα, μέσα σε μια βάρκα ταξιδεύουν! Δυο αδέλφια τόσο διαφορετικά…

Το ταξίδι τους έχει κινδύνους, έχει ανατροπές, έχει κύματα, σκαμπανεβάσματα, δοκιμασίες και φόβο.

Έχει και φυλακτά για τις δύσκολες ώρες. Ένα μπισκότο και μια κόκκινη σβούρα. Και τα μοιράζει ο Φλιπ και κερδίζει έτσι αυτό που θέλει…

Έχει  όλα όσα είναι γεμάτη η ζωή για αυτούς που τολμούν, που παλεύουν με κάθε λογής κύματα, που δεν σταματούν στα δύσκολα αλλά συνεχίζουν πάντα μέχρι εκεί που έχουν βάλει το στόχο τους.

Και στην πιο δύσκολη στιγμή πάντα υπάρχει κάτι, κάποιος, που δίνει ένα «χέρι βοήθειας».

Και το ταξίδι για το άγνωστο, για το αύριο είναι μακρύ, δύσκολο, ατέλειωτο, ίσως. Βοηθάει όμως αυτό το «Μαζί» και συνειρμικά  από τα λόγια των παιδιών και της Μαρίας Παπαγιάννη θυμόμαστε την «Ιθάκη» του Καβάφη.  Σημασία δεν είχε που δεν φτάσανε ποτέ στο Πικεφί, σημασία είπε ο Φλιπ στον Λουκ ήταν πως ταξίδεψαν οι δυο τους…

Από μηχανής θεός η μαμά, που βάζει  πάντα όρια αλλά αφήνει και μικρά παράθυρα για έμπνευση, αυτοσχεδιασμό, αυτοεκτίμηση, και μεγαλύτερη τόλμη!

Ένα ακόμα δυνατό και ιδιαίτερο βιβλίο από την Μαρία Παπαγιάννη. Γεμάτο συμβολισμούς, συναισθήματα, και «ταξίδια».

Για τα παιχνίδια των μικρών παιδιών που φτάνουν στις πιο απάτητες θάλασσες

Για τη μαγεία ενός ταξιδιού μοναδικού, εκείνου της ζωής που έχει τα πάνω, τα κάτω, τα όλα, τα μαζί.

Για τους φόβους που πρέπει να αντιμετωπίζονται…

Για τις ψυχές που χρειάζονται λίγο σπρώξιμο να πάνε πολύ παραπέρα…

Για την ανάγκη μας να δραπετεύσουμε από το σήμερα, το σίγουρο, το άγνωστο έστω και με την φαντασία μας!

Λόγος μαγικός, σαν παραμύθι, σαν όνειρο, σαν γαλήνια θάλασσα που σε ταξιδεύει. Σαν φουρτούνα που σε κάνει αν μπεις σε εγρήγορση και να σκεφτείς ποια τα πολύτιμα στη ζωή σου, ποια τα αγαπημένα…

Συνταξιδιώτης της Μαρίας Παπαγιάννη η Ίρις Σαμαρτζή. Ζωγραφίζει την μαγική ιστορία και της δίνει ακόμη πιο θαρραλέα ζωή. Την γεμίζει με χρώμα, κίνηση, αγαπημένο γαλάζιο, παιδικό ονειρεμένο δωμάτιο και φεγγαρόλουστα βάρδια στο όνειρο…

Ένα ταξίδι όλο το βιβλίο…

Ένα μαγικό συναπάντημα ψυχών, αγάπης αδελφικής…

Με μια ματιά ανοιχτή στο άγνωστο, στο Μαζί, στο Πάντα και στο Παντού…

Το βιβλίο είναι αφιερωμένο στον Κώστα Γκοτζαμάνη, ψυχίατρο και αγαπημένο πολλών. Δεν τον γνώριζα αλλά όσα διάβασα γι αυτόν με έκαναν να καταλάβω πως ήταν ένας πολύ ξεχωριστός άνθρωπος.

(Όσο για το υπέροχο νησί του Πικεφί ίσως και να γεννήθηκαν εκεί τα μικρά μου καλικαντζαράκια, ο Πι και Φι. Ποιος ξέρει άλλωστε ούτε αυτών τη χώρα την έχουμε δει ποτέ. Την φανταζόμαστε, την σεργιανάμε με την ψυχή μας στις χειμωνιάτικες διακοπές. Ένα ταξίδι κάνουν κι αυτά, άγνωστο μα γεμάτο περιπέτεια, δράση, τόλμη και χαρά.)

Αναζητήστε κι εσείς το νησί του Πικεφί, της ψυχής, της χαράς, της ελπίδας…

Στο Πικεφί, Μαρία Παπαγιάννη, εικ : Ίρις Σαμαρτζή, εκδ. Πατάκη https://www.patakis.gr/product/657512/patakis-nees-kuklofories-ana-kathgoria-paidika--efhvika/Sto-Pikefi/

Το νερό της λησμονιάς* …στα Παραμύθια του Σαββάτου

 

Γράφει η Ελένη Μπετεινάκη

Καλοκαίρι, διακοπές ξεγνοιασιά και ώρα για διάβασμα. Τα καλά βιβλία πρέπει να μοιράζονται. Ένα από αυτά τα βιβλία , το 10^ο της συλλογής είναι το Νερό της λησμονιάς από την σειρά των εκδόσεων Μίνωα : Μυστική Αποστολή της Μαρίας Δασκαλάκη!

Η ιστορία είναι πολυποίκιλη. Μια περιπέτεια που διαβάζεται απνευστί. Εφηβεία στο προσκήνιο. Έρωτας για την Δανάη σε ένα τόπο, μια δεύτερη πατρίδα που την απογοητεύει. Στην Ινδία, στις όχθες του Γάγγη του ιερού ποταμού που αλλάζει όψη, χρώμα και μυρωδιά κάθε ώρα της μέρας και που απαγορεύεται για εκείνη να ακουμπήσει τα νερά του.

Ο Αρούν είναι το αγόρι που θα ερωτευτεί η Δανάη και στα δεκαπέντε της θα την οδηγήσει με βάρκα στα απαγορευμένα νερά σε ένα Γκατ που πολύβουο κι απόμερο κι εκεί θα της χαρίσει ένα μενταγιόν. Η περιήγησή του θα φτάσει μέχρι το Μανικαρνίκα Γκατ που οι φωτιές των ταφικών  πυρών  δεν σβήνουν ποτέ και  η  Δανάη  θα ζήσει το όνειρο κάθε ερωτευμένου κοριτσιού. Μόνο που ο Αρούν δεν της είχε πει για την ζωή του όλη την αλήθεια….

Από την άλλη μεριά οι γονείς του κοριτσιού έχουν αποφασίσει σύντομα να μετακομίσουν στην Ελλάδα. Πρώτα θα φύγει εκείνη με τον αδελφό της και θα πρέπει να τα αφήσουν όλα πίσω τους, για να βρεθούν στην Άνδρο, το νησί καταγωγής της μητέρας τους Κι εδώ αν κι όλα είναι δύσκολα και διαφορετικά τουλάχιστον στην αρχή,  η αλλαγή στη ζωή της Δανάης θα είναι συγκλονιστική. Όσο κι αν δεν μπορεί να προσαρμοστεί στην αρχή όταν γνωρίζει τα ξαδέλφια της, νέους φίλους και τόπους μαγικούς του νησιού, όλα θα αλλάξουν. Σημαντικός  σταθμός η επίσκεψη της στα νερά της Άρνης, τις πηγές που σε βοηθάνε να ξεχάσεις. Η προγιαγιά της, η Ανατολή, άθελα της θα γίνει η αιτία να μαθευτούν μυστικά απίθανα που είναι κρυμμένα σε μια φωτογραφία στο μενταγιόν της που μοιάζει πάρα πολύ με αυτό της Δανάης.  

Η Μυστική αποστολή ξεκινά για την πιο χαρούμενη παρέα που θα τους μεταφέρει πίσω στο χρόνο,  στη Σμύρνη και στη χρονιά της Μικρασιατικής καταστροφής. Θα μάθει την Ιστορία των Προσφύγων, των προγόνων της και όλων των μυστικών που για ένα αιώνα σχεδόν ήταν καλά κρυμμένα….

Ένα βιβλίο που θα το αφήσετε μόνο φτάνοντας στην τελευταία του σελίδα έχοντας κάνει ένα ταξίδι στον κόσμο, την Ιστορία, τις ομορφιές της Άνδρου και σε συναισθήματα πρωτόγνωρα. Αποκαλύψεις, μυστικά, αλήθειες και ψέματα, περιπέτειες και πολλή Ιστορία.  Η εφηβεία, οι εξάρσεις και εξαρτήσεις, η οικογένεια , το ταξίδι. Το γαλάζιο της δικής μας χώρας που δεν συγκρίνεται με κανένα «νερό» του κόσμου θα οδηγήσει στη λύτρωση για μία ακόμα φορά.

Η Μαρία Δασκαλάκη πάντα μας ταξιδεύει κυριολεκτικά και φανταστικά. Σε τόπους γνωστούς και άγνωστους σε Ιστορίες που κρύβουν θρύλους παραδόσεις και μυστικά. Έχει το χάρισμα της γραφής και της σαγηνευτικής αφήγησης. Πρωτότυπες ιδέες και καθηλωτική πλοκή σε κάθε της ιστορία.

Κάθε φορά λέω πως τούτη η Ιστορία ήταν η καλύτερη από όλες όσες έχει γράψει και κάθε φορά με ξαφνιάζει και με διαψεύδει γιατί ανεβάζει τον πήχη όλο και πιο ψηλά.

Το νερό της λησμονιάς είναι ένα βιβλίο που θα πρέπει να μπει από τα πρώτα για  ανάγνωση στη βαλίτσα των διακοπών.  Θα σας συνεπάρει, θα σας μάθει πολλά για το νησί της Άνδρου, θα ταξιδέψετέ ίσαμε την Ινδία και την Μικρά Ασία και θα σας αφήσει μια πολύ γλυκιά γεύση στην ψυχή, διαβάζοντάς το.

Για παιδιά από 9 χρόνων!

Βρείτε το εδώ και διαβάστε ένα μικρό απόσπασμα: https://minoas.gr/product/to-nero-tis-arnisias/

*Μυστική Αποστολή, το νερό της λησμονιάς, Μαρία Δασκαλάκη, εκδ. Μίνωας