Ένα βελανίδι χωρίς καπέλο...στα Παραμύθια του Σαββάτου!

Γράφει η Ελένη Μπετεινάκη

Μια φορά κι ένα καιρό στην μέση μέση ενός δάσους στεκόταν μια περήφανη και γέρικη βελανιδιά. Μόλις είχε μπει η Άνοιξη και οι πρώτοι της καρποί έκαναν την εμφάνισή τους. Ανάμεσα τους κι ένα μικρό ασημοπράσινο βελανιδάκι σαν όλα τ άλλα. Ή μήπως όχι;

Αυτό το νιογέννητο βελανίδι δεν είχε σκεπασμένο το κεφάλι του, ήταν χωρίς σκουφί. Αμέσως το έπιασε πανικός κι από την δυνατή φωνή του όλα τα πλάσματα του δάσους γύρισαν και κοίταξαν προ την μεριά του. Με ένα δυνατό «Αααααααα!...» έδειξαν όλη την έκπληξη, την απορία, την αμηχανία, μπορεί και την δυσαρέσκειά τους. 

Η γριά βελανιδιά προσπάθησε να το καθησυχάσει, όμως εκείνο επέμενε πως κάποιος του είχε πάρει το σκουφί του και θα έψαχνε παντού για να το βρει. Θεωρούσε πως όλο αυτό ήταν ένα μεγάλο μυστήριο και απαιτούσε έρευνα και λύση. Έτσι ξεκίνησε χωρίς δισταγμό και φόβο ένα ταξίδι που κράτησε τρεις μέρες και τρεις νύχτες ίσαμε που έφτασε σε ένα ποτάμι κι εκεί όλοι έβλεπαν πως κάτι έλειπε στο μικρό βελανίδι. Ο Βάτραχος, ο Μπούμπουλας, τα Νερά του Ποταμού, μια Λιμπελούλα, ήταν οι πρώτοι «ξένοι» που συνάντησε όμως οι τρεις πρώτοι δεν είχαν ιδέα για το που ήταν το σκουφί του κι η Λιμπελούλα τον έστειλε λίγο παρακάτω.

Τι σχέση μπορεί να είχε μια πασχαλίτσα με το σκουφί του μικρού βελανιδιού;

Η κίσσα τι ρόλο παίζει στην ιστορία και γιατί η φωλιά της  ήταν τόσο λαμπερή;

Θα βρει τελικά το μικρό βελανίδι το καπέλο του ή θα συμβεί κάτι κανείς δεν μπορεί να φανταστεί;

Ένα τρυφερό σύγχρονο παραμύθι από την Σοφία Παπαλουκά, με βασικό θέμα την εν συναίσθηση και την διαχείριση μιας απώλειας. Την ικανότητα της αποδοχής μιας αλλαγής και της προσαρμοστικότητας σε νέες καταστάσεις. Αλλά και το πόσο σπουδαίο είναι το μοίρασμα και η αλληλεγγύη. Πολλά και έντονα συναισθήματα με βασικά αυτά  της αποδοχής, της καλοσύνης και του εφησυχασμού. Πάντα λένε οι σοφές παροιμίες πως όταν κάνεις καλό σε κάποιον γρήγορα θα ανταμειφθείς και σ αυτήν την ιστορία το βλέπουμε σε όλη του τη διάσταση.

Μια ιστορία ακόμα και για πολύ μικρά παιδιά που μας δίνει την ευκαιρία να μιλήσουμε εκτός όλων των παραπάνω, για το δάσος, τα ποτάμια,  τα δέντρα, τα ζωάκια και τα πουλιά. Την ηρεμία, την φιλία και την κατανόηση του εαυτού μας.

Ηρεμία μας προσφέρει ξεφυλλίζοντας το βιβλίο και η εικονογράφηση της Zoe Xu.

Το βιβλίο προσφέρεται για πολλές δραστηριότητες στο σχολείο ή στο σπίτι!

·       Ζωγραφίζουμε ένα βελανίδι και του προσθέτουμε ένα καπέλο που νομίζουμε πώς θα του ταίριαζε ή ένα άλλο εντελώς διαφορετικό.

·       Με υλικά από την φύση φύλλα ή μικρά κλαδάκια φτιάχνουμε φωλιές ή και το σκουφί του βελανιδιού.

·       Προσπαθούμε να μπούμε στη θέση του άλλου με ανάθεση και εναλλαγή ρόλων: Βελανίδι, βελανιδιά, πασχαλίτσα, λιβελούλα, κίσσα. Ο στόχος είναι όχι μόνο η δραματοποίηση του παραμυθιού αλλά και η έκφραση συναισθημάτων και δημιουργία διαφορετικής πλοκής της ιστορίας.

·       Συζητάμε ή ζωγραφίζουμε μια πράξη καλοσύνης που κάναμε εκείνη την ημέρα. Την αποτυπώνουμε πάνω σε ένα χαρτί και την βάζουμε στο κουτί της καλοσύνης . Στη συνέχεια ανοίγουμε το κουτί και παρουσιάζουμε κάθε «εργασία » στην ολομέλεια.

Διαβάστε εδώ ένα μικρό απόσπασμα: https://www.patakis.gr/books/9789601646589-ena-velanidi-choris-kapelo-sklirodeti-ekdosi/

*Ένα βελανίδι χωρίς καπέλο, Σοφία Παπαλουκά, εικ: Ζoe Xu, εκδόσεις Πατάκη

Δημοσιεύτηκε στο Cretalive.gr στις 26 Σεπτεμβρίου 2026 : εδώ!

 

 

Ανε-μόνη* …στα Παραμύθια του Σαββάτου!

Γράφει η Ελένη Μπετεινάκη

Στο βυθό της θάλασσας επικρατεί μια μικρή αναστάτωση. Η θαλάσσια Ανεμώνη με τα πλοκάμια της τσίμπησε ένα φουσκόψαρο κι αντί να του ζητήσει ευγενικά συγνώμη του μίλησε με μεγάλη αγένεια. Το έκανε να νιώθει εκείνο ένοχο  για την απροσεξία του να περάσει από δίπλα της. Μάταια το μικρό φουσκόψαρο προσπάθησε να της εξηγήσει πως με αυτήν την συμπεριφορά, σύντομα θα έμενε χωρίς φίλους, χωρίς καμμιά συντροφιά.

Η Ανεμώνη ανένδοτη έδιωξε το μικρό ψαράκι μακριά της με τον ίδιο αλαζονικό τρόπο. Πίστευε και βροντοφώναζε πως θα μπορούσε να μείνει μόνη της για πάντα. Πάρα τις όποιες κουβέντες και δηλώσεις της, η αλήθεια ήταν πως δεν της άρεσε καθόλου η μοναξιά. Το δυνατό γέλιο της εξ αιτίας ενός ονείρου που έβλεπε εκείνη την νύχτα που συνέβησαν όλα αυτά με το φουσκόψαρο, ακούστηκε ξαφνικά σε ολόκληρο το βυθό. Και τότε ήταν που ανάμεσα στα πλοκάμια της εμφανίστηκε ένα μικρό ψάρι- κλόουν που προσπαθούσε να κρυφτεί από ένα χέλι. Ο διάλογος τους λειτούργησε σαν φάρμακο στην ψυχή της Ανεμώνης. Ένιωσε για πρώτη φορά χρήσιμη σε κάποιον, αυτή που ήταν δηλητηριώδης, επιθετική, απότομη και καθόλου φιλική. Σαν να μαλάκωσε η ψυχή της…

Και τότε μια ιδέα ήρθε στο μυαλό της, αστεία, ιδιαίτερη και ανατρεπτική!

Η συνέχεια στο βιβλίο «Ανε-μόνη», της Αλεξάνδρας Μπουσίου σε εικονογράφηση Χρήστου Κούρτογλου που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κλειδάριθμος!

Μια τρυφερή ιστορία αυτογνωσίας, διαχείρισης συναισθημάτων, συνεπειών μοναξιάς και φιλίας. Μια ιστορία για το τι μας κάνει να νιώθουμε ασφαλής, τι μπορεί να κρύβει ένα ξέσπασμα θυμού, και πως μπορεί να μας επηρεάσει η γνώμη που έχουν οι άλλοι για μας. Ακόμα πιο σπουδαίο το μήνυμα πως πίσω από μια αυταρχική και απόμακρη συμπεριφορά μπορεί να κρύβεται ένα πολύ ευαίσθητο  άτομο που έχει πολύ μεγάλη ανάγκη αποδοχής, αγάπης και τρυφερότητας.

Πως μπορεί να αλλάξει αυτό; Μα με το που κάποιος μας εμπιστευτεί και καταφέρει να δει μια άλλη πλευρά τους εαυτού μας που επιμελώς κρύβουμε για να κρατήσουμε τις ταμπέλες που μας έχουν βάλει η άλλοι, ακούσια, σχεδόν πάντα.

Όλα αυτά τα κουβαλάει η θαλάσσια Ανεμώνη της Αλεξάνδρας Μπουσίου που με πολύ έξυπνα έχει «παίξει» με τον όνομά της ένα λογοπαίγνιο. Ο τίτλος του βιβλίου το Ανε-μόνη, θέλει να μας δείξει την μοναξιά και την απομόνωση της πρωταγωνίστριας της ιστορίας.

Μια ιδιαίτερη και συγκινητική ιστορία που δείχνει τις ευαίσθητες πτυχές ενός «σκληρού» χαρακτήρα. Δίνει έμφαση στην εν συναίσθηση, την διαφορετικότητα και την γνώμη που έχουν οι άλλοι για μας.

Ο Χρήστος Κούρτογλου έχει κάνει μια υπέροχη εικονογράφηση, με πολύ ζωντανά χρώματα και ιδιαίτερη έκφραση στους ήρωες του βιβλίου αποδίδοντάς πειστικά τον συναισθηματικό τους κόσμο, τις εναλλαγές και το περιβάλλον του ωκεανού.

Το βιβλίο μπορεί να ξεκινήσει πολλές συζητήσεις σε μια σχολική τάξη, γύρω από τα συναισθήματα και τις συμπεριφορές. Πολλές δραστηριότητες, παιχνίδια ρόλων, αποδοχή και έκφραση.

Να το ψάξετε, για την σχολική βιβλιοθήκη, και του σπιτιού!

*Ανε-μόνη, Αλεξάνδρα Μπουσίου, εικ Χρήστος Κούρτογλου, εκδ. Κλειδάριθμος

https://www.klidarithmos.gr/ane-moni/

 

Δημοσιεύτηκε στο Cretalive.gr στις 19 Σεπτεμβρίου 2026 : εδώ!

Οι μέρες της Σιωπής...στα Παραμύθια του Σαββάτου!

Γράφει η Ελένη Μπετεινάκη

Θυμόμαστε παλαιότερες εκδόσεις που παραμένουν επίκαιρες και αφυπνίζουν συνειδήσεις !

Κατακόκκινο ήταν το φόρεμα της Φωτιάς.

Κι ήταν επίσημη καλεσμένη του Σκοτεινού Μάγου που ζήλεψε τον καταπράσινο τόπο στο χάρτη του κόσμου.

Κι άπλωσε εκείνη το φόρεμα της παντού  κι έγιναν στάχτη κι αποκαΐδια όλα …

Κι ύστερα ήρθε η Σιωπή.

Σκυφτή, αθόρυβη με μυρωδιά καμένης γης έμεινε εκεί μέρες, μήνες, χρόνια. Ίσαμε εκείνη την ημέρα που ένα παιδί ήρθε κι άφησε έναν σπόρο ανάμεσα στα καμένα κουφάρια των δέντρων.

Κι ήρθαν κι άλλα παιδιά κι έκαναν το ίδιο, όμως η Σιωπή κυριαρχούσε παντού, μέρα και νύχτα, εποχή την εποχή. Ίσαμε που άλλαξε χρώμα η γης, κι ο ουρανός γέμισε φωνές και πουλιά. Και κάπου πίσω από το λόφο η Σιωπή συνάντησε την Ελπίδα, την πολύχρωμη και τότε άλλαξαν και πάλι όλα…

*Οι μέρες της Σιωπής, Κείμενο- εικονογράφηση : Έφη Λαδά, εκδόσεις Πατάκη

Συγκλονίστηκες εικόνες, συγκλονιστική η ιστορία της Έφης Λαδά.

Τι αφορά; Μα τι άλλο…

Εκείνες τις μέρες των πυρκαγιών που όλοι έχουμε  βιώσει. Τις μέρες που όλοι είδαμε την πρόσφατη καταστροφή σε  δέκτες τηλεοράσεων, κι ακόμα μαίνονται παντού.

Τις μέρες που η Φωτιά καταστρέφει ζωές, σπίτια, καταπράσινους τόπους.

Για το συναίσθημα της αλαζονείας, της μοναξιάς, της Σιωπής μας μιλάει τούτο το βιβλίο.

Μια δυνατή ιστορία γεμάτη συγκίνηση και ζωντανή φαντασία. Δημιουργία μοναδικών εικόνων και χαρακτήρων που σίγουρα μόνο η Έφη θα μπορούσε να φτιάξει. Παραλληλισμός απίστευτος και ζωντάνεμα «Λέξεων» που είναι τόσο δυνατές, όσο κι ο «θόρυβος» που κρύβουν μέσα τους.

Με λίγες κουβέντες, απίστευτες φιγούρες και μοναδικά χρώματα η συγγραφέας και εικονογράφος, η μοναδική Έφη Λαδά τα είπε όλα.

Για την περιβαλλοντική καταστροφή, τη θλίψη, τον πόνο και την ελπίδα των Ανθρώπων.

Η Ελπίδα μας, τα παιδιά,  που πάντα τα ξέρουν όλα!

Τα παιδιά που είναι τα μόνα που θα σώσουν τη γη, αν τα αφήσουμε εμείς οι μεγάλοι….

Μια ιστορία να συγκινηθείς, να θυμηθείς, να νοιώσεις το μεγαλείο και τον πόνο της Γης και  την Δύναμη της Ελπίδας. Να αφυπνιστούν  οι συνειδήσεις όλων εκείνων που καταστρέφουν ζωές και περιβάλλον.

Να μην ξεχνούν οι μεγαλύτεροι, να μαθαίνουν οι μικρότεροι ποιοι είναι  οι αληθινοί κακοί μάγοι των καιρών μας.

Να αγαπάμε τη Σιωπή αλλά μόνο όταν πρέπει.

Να το ψάξετε… Να μαγευτείτε… Να συγκινηθείτε πολύ!

Το βιβλίο είχε μπει στην βραχεία λίστα του Ελληνικού Τμήματος της IBBY 2020 για το βραβείο σε εικονογράφο και σε συγγραφέα εικονοβιβλίου για την εικονογράφηση και για το κείμενο!

@Τα Παραμύθια του Σαββάτου

https://www.patakis.gr/books/9789601680637-oi-meres-tis-siopis/

Δημοσιεύτηκε στις 4 Αυγούστου 2026 στο cretalive.gr εδώ!

Καλά Χριστούγεννα κακέ λύκε*….στα παραμύθια του Σαββάτου!

Γράφει η Ελένη Μπετεινάκη

Είναι η βραδιά των Χριστουγέννων και ο κακός λύκος έχει βγει έξω ψάχνοντας την Κοκκινοσκουφίτσα. Δεν μπορεί να τη βρει, κι όταν συναντά τον Άγιο Βασίλη, τον κοιτάζει καχύποπτα, μιας κι εκείνος φοράει κατακόκκινα ρούχα.  Ο Αγιος Βασίλης , εκείνη ακριβώς τη στιγμή, προσπαθεί να φάει τα κουλουράκια της γιαγιάς της Κοκκινοσκουφίτσας.  Ο λύκος δεν έχει καταλάβει ποιος ακριβώς είναι, μπορεί και να μην το περίμενε καν πώς κάποτε θα τον συναντούσε κι όταν το συνειδητοποιεί,  τού ζητάει να του δώσει το δώρο του. Ο άγιος Βασίλης φανερά ενοχλημένος που δεν τον έχει αναγνωρίσει ο Λύκος, τον ρωτάει την βασική ερώτηση, δηλαδή αν ήταν καλό παιδί όλη την χρονιά. Ο Λύκος απάντησε θετικά και την ίδια στιγμή από το ψέμα του μεγάλωσε η ουρά του. Αρνήθηκε πως κυνηγούσε την Κοκκινοσκουφίτσα, πως ενοχλούσε τα τρία γουρουνάκια και πως η γνωστή γριούλα μπορούσε να περνάει από δίπλα του χωρίς να κρύβεται στην κολοκύθα. Κι όσο έλεγε ψέματα τόσο μάκραινε η ουρά του. Αγανακτισμένος και φοβισμένος παραδέχτηκε στο τέλος ποια ήταν η αλήθεια και προσπάθησε να υπερασπιστεί τον τίτλο του. Ναι, ήταν ο κακός λύκος…

Στη συνέχεια έρχεται η μεγάλη ανατροπή με το πολύ ιδιαίτερο δώρο που  χαρίζει στον λύκο  ο Άγιος Βασίλης! Ένα ολόλευκο κουνέλι που όμως…….

Η συνέχεια  στο βιβλίο της Κλάρα Κούνια : *Καλά Χριστούγεννα κακέ λύκε, Κλάρα Κούνια, εικ: Ναταλίνα Κόιας, εκ. Πατάκη

Μια ιστορία ανατρεπτική γεμάτη χιούμορ, έξυπνη πλοκή, τρυφερότητα, ανατροπές και πρωτοχρονιάτική διάθεση. Η Κλάρα Κούνια γράφει μια ιστορία πατώντας πάνω σε ένα πασίγνωστο κλασσικό ήρωα  των παραμυθιών, τον Κακό Λύκο,  ανατρέποντας ή και ξεπερνώντας προκαταλήψεις, για να δείξει πώς κανείς δεν είναι απόλυτα κακός, αλλά  ακόμη και ο πιο τρομακτικός χαρακτήρας μπορεί να έχει ανάγκη για αγάπη, συντροφιά και αποδοχή.

Η αφήγηση είναι ζωντανή, προσιτή και ενδιαφέρουσα, ενώ διατηρεί μια ελαφριά δόση σκανταλιάς που κάνει την ανάγνωση απολαυστική. Η συγγραφέας χειρίζεται με ευαισθησία το θέμα της αλλαγής και της ενσυναίσθησης, χωρίς διδακτισμό. Με χιούμορ ιδιαίτερο και με αφορμή το πνεύμα των Χριστουγέννων για καλοσύνη, προσφορά και αλληλεγγύη, ο Λύκος πρέπει να καλλιεργήσει την καλύτερη εκδοχή του  για να επιτύχει την αποδοχή, την συντροφικότητα και το πολυπόθητο βραβείο-δώρο!

Η εικονογράφηση της Ναταλίνας Κόιας αποτελεί βασικό στοιχείο της αισθητικής  του βιβλίου αλλά και της κατανόησης του κειμένου.  Οι εικόνες είναι ζεστές, με χρώματα που αποδίδουν το χειμωνιάτικο και γιορτινό κλίμα, ενώ οι εκφράσεις των ηρώων γεμίζουν συναίσθημα και χιούμορ. Ο λύκος, παρά την «κακία» που υποτίθεται πως φέρει, αποδίδεται με τρόπο που προσκαλεί τα παιδιά να τον γνωρίσουν καλύτερα, να γελάσουν μαζί του και, τελικά, να τον συμπαθήσουν.

Ένα βιβλίο  ιδανικό για χριστουγεννιάτικες αναγνώσεις στο σπίτι ή στην τάξη, εμπνέοντας συζητήσεις για την καλοσύνη, τις δεύτερες ευκαιρίες και τη χαρά της συνύπαρξης. Ένα καλαίσθητο, έξυπνο και γιορτινό παραμύθι που σίγουρα θα αφήσει στα παιδιά ένα χαμόγελο και μια μικρή σπίθα ενσυναίσθησης.

Αναζητείστε το, χαρίστε το και απολαύστε μια ιστορία με πολύ χιούμορ!

https://www.patakis.gr/books/9789601657219-kala-christougenna-kake-lyke/

Γλωσσικές και Δημιουργικής Έκφρασης

1. Αλλάζω τον χαρακτήρα

Ζητήστε από τα παιδιά να φανταστούν τον λύκο πριν από την ιστορία.

• Τι τον έκανε να φαίνεται «κακός»;

• Πώς άλλαξε στο τέλος;
  Τα παιδιά γράφουν ή υπαγορεύουν μια μικρή περιγραφή και ζωγραφίζουν τις δύο «εκδοχές» του.

2. Ξαναγράφω το τέλος

Τα παιδιά δημιουργούν ένα διαφορετικό τέλος:

• Πώς θα ήταν τα Χριστούγεννα αν ο λύκος έμενε θυμωμένος;

• Τι άλλο θα μπορούσε να του συμβεί;
  Έπειτα το παρουσιάζουν με δραματοποίηση.

3. Συννεφόλεξα συναισθημάτων

Φτιάξτε συννεφόλεξα με λέξεις που εκφράζουν συναισθήματα του λύκου σε διάφορες στιγμές της ιστορίας. Συζητήστε: «Τι κάνει κάποιον να νιώθει έτσι; Τι θα τον βοηθούσε;»

---

Καλλιτεχνικές Δραστηριότητες

4. Φτιάχνουμε “τον νέο λύκο”

Με χαρτόνια, κουμπιά, ύφασμα, γκλίτερ κ.λπ., τα παιδιά δημιουργούν τον δικό τους «χριστουγεννιάτικο λύκο» που έχει αλλάξει: χαμογελαστό, φιλικό ή διασκεδαστικό.

5. Χριστουγεννιάτικα στολίδια λύκου

Φτιάχνουν μικρά στολίδια (ζωγραφιές, πήλινες φιγούρες ή χαρτοκοπτική) με θέμα τον λύκο ή άλλους ήρωες του βιβλίου και στολίζουν δέντρο/τοίχο της τάξης.

---

Κοινωνικοσυναισθηματικές Δραστηριότητες

6. «Ο κύκλος της καλοσύνης»

Συζητήστε τι σημαίνει καλοσύνη.
Κάθε παιδί γράφει ή ζωγραφίζει μια καλή πράξη που μπορεί να κάνει. Κατασκευάστε έναν μεγάλο χάρτινο κύκλο όπου κολλάτε όλες τις πράξεις, φτιάχνοντας ένα «στέμμα καλοσύνης».

7. «Από κακός σε καλός» – παιχνίδι ρόλων

Σε ζευγάρια:
Το ένα παιδί παίζει κάποιον που νιώθει θυμωμένος/απογοητευμένος (όπως ο λύκος στην αρχή).
Το άλλο προσπαθεί με ευγένεια και κατανόηση να τον βοηθήσει να νιώσει καλύτερα.

---

Δραστηριότητες Κατανόησης Κειμένου

8. Χρονική σειρά γεγονότων

Ετοιμάστε εικόνες από βασικές σκηνές του βιβλίου (απλές, τύπου σκίτσο).
Τα παιδιά πρέπει να τις βάλουν στη σωστή σειρά και να ξαναδιηγηθούν την ιστορία.

9. «Ποιος είπε τι;»

Φτιάξτε καρτέλες με απλές ατάκες/σκέψεις του λύκου από διάφορα σημεία της ιστορίας.
Τα παιδιά προσπαθούν να τοποθετήσουν κάθε φράση στη σωστή σκηνή.

---

Παιχνίδια & Κινητικές Δραστηριότητες

10. Κυνήγι θησαυρού του λύκου

Κρύψτε «χριστουγεννιάτικες καρτέλες» σε διάφορα σημεία του χώρου. Κάθε καρτέλα περιέχει μια μικρή αποστολή:

• «Κάνε μια καλή πράξη σε έναν συμμαθητή σου»

• «Βρες κάτι που μοσχοβολάει Χριστούγεννα»

• «Μιμήσου τον λύκο όταν ήταν χαρούμενος»

11. Παιχνίδι «λύκος σε μεταμόρφωση»

Τα παιδιά κινούνται ελεύθερα στον χώρο.
Ο εμψυχωτής λέει: λύκος κακός, λύκος φοβισμένος, λύκος χριστουγεννιάτικος, και τα παιδιά αλλάζουν κίνηση/έκφραση ανάλογα.

Διαθεματικές Δραστηριότητες

12. Μαθαίνω για τους λύκους (με ασφάλεια)

Μικρή αναζήτηση ή συζήτηση για το πραγματικό ζώο:

• Τι τρώνε;

• Πώς ζουν;

• Είναι όντως τόσο «κακοί» όσο στα παραμύθια;
  Στόχος: αποδόμηση στερεοτύπων.

13. Μαθηματικά με τον λύκο

Μετρήστε: Πόσοι χαρακτήρες εμφανίζονται. Πόσα χρώματα βλέπουμε στις εικόνες . Πόσα δώρα υπάρχουν στη χριστουγεννιάτικη σκηνή . Ή κάντε απλά προβλήματα πρόσθεσης/αφαίρεσης με θέμα τον λύκο.

Με ένα λευκό φτερό *… με αφορμή την 3η Δεκεμβρίου Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία!

 

Γράφει η Ελένη Μπετεινάκη

Η Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία (International Day of Persons with Disabilities) καθιερώθηκε το 1992 με απόφαση της γενικής συνέλευσης του ΟΗΕ και τιμάται κάθε χρόνο στις 3 Δεκεμβρίου.

Η Μυρσίνη είναι ένα κοριτσάκι με κινητικά προβλήματα. Κάθεται σε αναπηρικό αμαξίδιο,  κι είναι γεμάτη με όνειρα, αγάπη για τη ζωή και φαντασία. Κατεβαίνει κάθε πρωί στην όχθη μιας  λίμνης που χωρίζει ένα δάσος στα δυο. Μαζί της πάντα, ακούραστη βοηθός, η αδελφή της Ελευθερία. Εκεί στα καταγάλανα νερά της λίμνης βλέπει πάντα  έναν ολόλευκο κύκνο που κολυμπάει μόνος του. Όλα τα πουλιά πετούν ψηλά, ενώ εκείνος πάντα μένει στη λίμνη…

Μια μέρα, ένα φτερό του κύκνου παρασύρθηκε από τον άνεμο και βρήκε αποκούμπι πάνω στα γόνατα του κοριτσιού.

Από εκείνη τη στιγμή ξεκινά ένα ταξίδι φαντασίας, με οδηγό το λευκό φτερό. Ένα μαγικό χαλί εκπληρώνει επιθυμίες, όνειρα και περιπέτειες με ταξιδιώτες την Μυρσίνη, την Ελευθερία και τον κατάλευκο κύκνο.

Ένα ταξίδι σαν γύρος του κόσμου και της ψυχής, πιο πάνω απ’ τα σύννεφα, πιο πάνω απ’ τα όνειρα.

Βασικός στόχος βιβλίου: Να κατανοήσουν τα παιδιά αλλά, γιατί όχι, και οι μεγάλοι πως  : 

Η αναπηρία δεν είναι αδυναμία!

Σύνδεση βιβλίου με τα Εργαστήρια Δεξιοτήτων του Ι.Ε.Π.:

Α.Ζω καλύτερα – Ευ ζην , Ψυχική και Συναισθηματική Υγεία - Πρόληψη

Γ. Ενδιαφέρομαι και Ενεργώ - Κοινωνική συναίσθηση και Ευθύνη           

Συμπερίληψη - Αλληλοσεβασμός, διαφορετικότητα

Οδηγίες για γονείς και εκπαιδευτικούς :

•             Βρίσκουμε ένα λευκό φτερό κι αρχίζει η δική μας ιστορία:

ü  Κλείνω τα μάτια, ονειρεύομαι τι;

ü  Σε τι θα ήθελα να μεταμορφωθεί το φτερό μου;

·       «Αγκαλιάζουμε τις διαφορές μας» : Μουσικοκινητικό δρώμενο αποτελούμενο από πέντε κύκλους ευαισθητοποίησης. (Σχεδιασμός : Πάρρυ Λουμίτη, εκπ.Μουσικής- Καλαμάτα)

ü 

«Εγώ κι εσύ μαζί», μέσα από παιχνίδι ρόλων, προσπαθούμε να  διαπιστώσουμε τη δύναμη της ενότητας και της αλληλοϋποστήριξης. Μπαίνω στη θέση της Μυρσίνης! Τι μπορώ να κάνω; Τι νιώθω, τι θέλω;  Μπαίνω στη θέση του Φροντιστή, της Ελευθερίας! Τι νιώθω , τι θέλω, τι ονειρεύομαι.

ü  Φτιάχνουμε τον “κύκλο της σιωπής” μιλάμε χωρίς λόγια. Τα χέρια μας γίνονται λέξεις, το πρόσωπό μας φράσεις, και μαθαίνουμε πως η επικοινωνία δεν χρειάζεται πάντα ήχο.

ü  Φτιάχνουμε τον “κύκλο της επαφής” κλείνουμε τα μάτια και “αγγίζουμε” τον Κώδικα Μπράιγ. Βλέπουμε  τον κόσμο με το φως της ψυχής! Ακουμπάμε το ένα μας χέρι στον ώμο του άλλου. Κινούμαστε κυκλικά και λέμε τις επιθυμίες μας.

ü  «Σπάστε την απομόνωση»! Στον κύκλο μας υπάρχει χώρος για όλους. Κανείς δεν μένει μόνος του. Τραγουδάμε μαζί, χορεύουμε μαζί, μιλάμε μαζί.

·     

  Υφαίνουμε το μαγικό χαλί της Μυρσίνης με λέξεις : Φαντασία, ηρεμία, ομορφιά, αξιοπρέπεια, σεβασμός, φροντίδα, ελπίδα αλλά και δικαιώματα, πολιτική, προσβασιμότητα, αποδοχή, συμπερίληψη κ. α. 

•             Σε χαρτί λευκό (κόλλα Α4 για ατομική εργασία) που έχει την έννοια του χαλιού (χαρτί του μέτρου για ομαδική εργασία) ζωγραφίζω ή γράφω μια επιθυμία, όνειρο, που θα ήθελα να εκπληρωθεί…

·       Αν είχα ένα λευκό φτερό θα έφτανα… ( Δραστηριότητα τυπωμένη σε χρωματιστό χαρτί Α4)

•             Σχεδιάζω και κόβω ένα λευκό φτερό πάνω σε λευκό κάνσον. Ζωγραφίζω πάνω του, επιθυμία, όνειρο, ευχή και το βάζω πάνω σε ένα μεγάλο πανί. Το πανί σηκώνατε στα χέρια  από όλα τα παιδιά και ξεκινούν το ταξίδι. Που θα το «Φτάσουν»;  

•             Βλέπω την βραβευμένη ταινία : The Present https://www.youtube.com/watch?v=3XA0bB79oGc

Συζήτηση: Τι νιώθουν οι πρωταγωνιστές; Μπορεί η θλίψη να μεταμφιεστεί σε θυμό; Τι είναι εκείνο που ενοχλεί το αγόρι; Πως αισθάνεται η μητέρα; Τι ονειρεύεται το σκυλάκι;

•             Ακούω Τραγούδια: Φοίβος  Δεληβοριάς – Γιατί είμαστε οικογένεια : https://www.youtube.com/watch?v=c0nJKtl8iKs   

Να αγαπάς τα πουλιά και τα πέλαγα. Παντελής Θαλασσινός – ( βρείτε το βίντεο στην νοηματική γλώσσα)

Δικαίωμα : https://www.youtube.com/watch?v=ZIFySEF5i68  

•             Μιλάμε για συναισθήματα: Μοναξιά, φιλία, αγάπη, αλληλεγγύη

•             Μιλάμε για δικαιώματα παιδιών – ζώων.

Ακούστε το βιβλίο σε Podcast στην εκπομπή 10 λεπτά ακόμα, στο Γ΄πρόγραμμα, με την Βάσια Χατζηγιαννάκη στο Ertecho.gr Εδώ: https://www.ertecho.gr/radio/trito/show/10-akoma/podcast/683290/10-lepta-akomi-tetarti-15-maiou-2024/

Ξεφυλλίστε τις πρώτες σελίδες : https://ellinoekdotiki.gr/gr/ekdoseis/i/me-ena-leuko-ftero

 

Σχεδιασμός δράσεων :Ελένη Μπετεινάκη, Πάρρυ Λουμίτη, Ελευθερία Καλούδη!

 

Αν σχεδιάσετε δράση με αφορμή το βιβλίο : «Με ένα λευκό φτερό» μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί μας στο elenbet@gmail.com και να μας ενημερώσετε. Θα χαρούμε πολύ να το γνωρίσουμε!

Περισσότερα για την υπόθεση του βιβλίου: https://ellinoekdotiki.gr/gr/ekdoseis/i/me-ena-leuko-ftero

 

Το γάντι* … στα Παραμύθια του Σαββάτου!

Γράφει η Ελένη Μπετεινάκη

Το γάντι, είναι ένα παλιό ουκρανικό παραδοσιακό παραμύθι που κανείς δεν ξέρει ποιος το πρωτοείπε και πόσο διαφορετικό ήταν στην αρχική του μορφή. Ακολουθώντας μεγάλη διαδρομή με πολλές εκδόσεις και διασκευές έφτασε ίσαμε τους σύγχρονους καιρούς.

Είναι ένα αγαπημένο παραμύθι πολλών, που διασκευάστηκε στην τωρινή του μορφή από τον Απόστολο Πάππο και δόθηκε δώρο, πολύτιμο, σε όλους εμάς που ήδη το λατρέψαμε σε παλαιότερες εκδόσεις αλλά  που δεν κυκλοφορούσαν έντυπες εδώ και πολλά πολλά χρόνια.

{…Και τώρα ένα γάντι βρισκόταν πάνω στο αφράτο χιόνι ενός δάσους, όπου πολλά συμβαίνουν πάντα…}

Κι έτσι ξεκινά το παραμύθι μια χειμωνιάτική μέρα σε εκείνο το χιονισμένο δάσος. Ένας  άνδρας μαζί με τον σκύλο του, είχαν βγει μια βόλτα για  να μαζεύουν κλαδιά. Και ένα από τα δυο του γάντια έπεσε πάνω στο αφράτο χιόνι.  Την ίδια στιγμή  έπεσε και στην  ματιά ενός ποντικού που έτυχε να περάσει από δίπλα του τη σωστή ώρα και του φάνηκε ιδανικό μέρος να ζεσταθεί κι ίσως να περάσει και τον χειμώνα του εκεί. Σε λίγο πέρασε από το ίδιο σημείο ένας βάτραχος, κι ευγενικός όπως ήταν, κτύπησε την «πόρτα» να μπει να ζεσταθεί. Το ποντικάκι τον καλοδέχτηκε. Κι ήρθε κι ένας λαγός  κι η αγκαλιά έγινε μεγαλύτερη κι η ζέστη σκορπούσε χαρά. Κι ήρθε κι η Αλεπού η Πονηρή,  ένας λύκος, ένα αγριογούρουνο και μια πελώρια καφετιά αρκούδα. Και τα επτά ζώα χωρέσανε μέσα στο ζεστό γάντι και κανένα στους δεν ένιωσε ούτε στιγμή άβολα, ούτε φοβήθηκε, ούτε δυσανασχέτησε.  Γίνανε όλοι μια παρέα που είχε ανάγκη αυτό ακριβώς : την παρέα, την θαλπωρή, την καλή κουβέντα  και την δύναμη της καλοσύνης, της ενσυναίσθησης και της αποδοχής. Κι όταν επέστρεψε ο άνδρας από την βόλτα του κι είδε το γάντι, άφησε εκεί που είχε πέσει, γιατί κατάλαβε, ένιωσε  κι ήξερε πως ήταν καλύτερα να γίνει καταφύγιο για τα ζώα όλο τον χειμώνα.

Γνωστή κι αγαπημένη ιστορία, όμως η ματιά του Απόστολου Πάππου της δίνει μία διαφορετική διάσταση και την κάνει ακόμα πιο τρυφερή, ιδιαίτερη και πιο συγκινητική.

Το διαχρονικό αυτό παραμύθι, παραμένει αγαπημένο ανάγνωσμα για μικρά παιδιά λόγω της απλότητας και των πολλών  μηνυμάτων που μας χαρίζει, χωρίς διδακτισμούς και περιττές αναλύσεις. Ο Απόστολος Πάππος παίρνει ένα κείμενο που ήδη γνωρίζουμε την ροή και πλοκή του και απογειώνει την αφήγησή του προσθέτοντας δικές του λέξεις με  ήχους και φωνές των ζώων και νέα «επίθετα» στα ονόματά τους. Έτσι μας δίνει ακόμα πιο ζωντανή και παιχνιδιάρικη την παρουσία τους.  Λέξεις μικρές, επίθετα και επιφωνήματα που προσθέτουν  άλλο τόνο και ιδιαιτερότητα. Το  τέλος της ιστορίας έρχεται διαφορετικό από την ήδη γνωστή διασκευή που οι περισσότεροι έχουμε διαβάσει, ανατρεπτικό και πολύ τρυφερό.

Η εικονογράφηση της Φωτεινής Στεφανίδη απογειώνει την αφήγηση και προσδίδει στην ιστορία πολύ ιδιαίτερες μορφές και πινελιές που την ενδυναμώνουν ακόμα περισσότερο. Αγαπημένη εικόνα εκείνη με τον λαγό που κρατάει δώρο ένα ρό(γ)δι, σύμβολο αφθονίας, «κτυπώντας» την «πόρτα » του γαντιού. Αλλά κι εκείνη που η αρκούδα ταΐζει τα πουλιά. Γενικά η ροδιά ή ρογδιά, όπως την αποκαλούμε εμείς στην Κρήτη,  κυριαρχεί σε πολλά σαλόνια του βιβλίου διαχέοντας τον συμβολισμό της. Όλες οι εικόνες είναι σαν ποίημα.

Ένα βιβλίο που θα πρέπει να μπει σε όλα τα σχολεία, να αφυπνίσει συνειδήσεις για την συνύπαρξη όλων των ζωντανών, για την δύναμη της φιλίας, της αγάπης, της αποδοχής και  της ομόνοιας.

Να το ψάξετε, αύριο κιόλας…

Διαβάστε εδώ ένα απόσπασμα : https://www.susaeta.gr/product/3369/to-ganti.html

Kι αν σκανάρετε το Qr Code που υπάρχει στην αρχή του βιβλίου θα ακούσετε την ιστορία με την φωνή της Κατερίνας Χατζηανδρέου και τα ηχητικά εφέ του Xavier Hallauer.

*Το γάντι, Απόστολος Πάππος, εικ: Φωτεινή Στεφανίδη, εκδ. Susaeta

Δημοσιεύτηκε στο Creyalive.gr στις 15 Νοεμβρίου 2025 : εδώ!

Θα σε φροντίσω* της Λορέτας Τζιράλντο …στα Παραμύθια του Σαββάτου!

Της Ελένης Μπετεινάκη

Ήταν μια φορά κι ένα καιρό ένας μικρούλης σπόρος, φοβισμένος και μόνος μέσα στην απεραντοσύνη του κόσμου. Και τότε πρώτη πρώτη η Γη του τάξε πως θα τον φροντίσει και τον έκρυψε απαλά στο χώμα της. Κι ύστερα το Νερό τού έριξε μερικές σταγόνες για να του δείξει το δικό του νοιάξιμο. Ο Ουρανός τον καθησύχασε στέλνοντας του την ζέστη του Ήλιου. Κι ο σπόρος ένιωσε ασφάλεια και αφέθηκε στο χρόνο και στην δύναμη της Φύσης. Κι έγινε δέντρο μεγάλο με κλαδιά, φύλλα και άνθη. Κι όταν στα κλαδιά του μια μέρα κάθισε ένα μικρό πουλί, ήταν η σειρά του να το καθησυχάσει και άρχισε εκείνο πια να το φροντίζει. Και το πουλάκι γέννησε ένα αυγό και η αλυσίδα της ζωής και της …φροντίδας, όπως γινόταν από αιώνες, συνεχίστηκε. Έβγαλε κάποια στιγμή και καρπούς, το δέντρο. Ο Άνεμος φρόντισε τον σπόρο που έμεινε από το ένα και μοναδικό μήλο του, να φτάσει όπου έπρεπε. Κι όταν σκάλωσε στα βράχια,  το πουλάκι βοήθησε τον σπόρο και τον μετέφερε στο στο σωστό μέρος.

Μια πολύ δυνατή και όμορφη ιστορία της Μαρία Λορέτας Τζιράλντο για τον κύκλο της ζωής παραλληλίζοντας τον με αυτόν του δέντρου. Για να καταλάβουν τα παιδιά τι χρειάζεται για να μεγαλώσει, να προχωρήσει, να θεριέψει, να αναπαραχθεί η ίδια η ζωή. Με το παράδειγμα του σπόρου που γίνεται δέντρο, ανθίζει, καρποφορεί και γεννά πάλι ζωή συνειδητοποιούν  πως η ίδια η Γη, ο Ήλιος, το Νερό, ο Άνεμος αλλά και η φροντίδα, η αλληλεγγύη, ο σεβασμός  οδηγούν στην ολοκλήρωση και την ασφαλή ενηλικίωση. Όταν κάποιος δεχθεί βοήθεια, φροντίδα ( τονίζεται συνεχώς στο βιβλίο) και αγάπη, τότε κι ο ίδιος μπορεί να τα προσφέρει όλα αυτά και η αλυσίδα της ζωής να κρατηθεί γερά.

Ένα υπέροχο βιβλίο  γραμμένο με λιτό τρόπο, απόλυτα κατανοητό και με δεκάδες μηνύματα σε κάθε λέξη του. Πέρα από το βασικό του μήνυμα για την εξέλιξη της ζωής και των θετικών συναισθημάτων που όλοι χρειαζόμαστε το βιβλίο αναφέρεται και στην  οικολογική φροντίδα και στην αφύπνιση συνειδήσεων.

Μιλάει για την αλληλεγγύη, την εν συναίσθηση, την καλοσύνη, την υπομονή και το νοιάξιμο. Αρετές και αξίες τονίζονται, παρουσιάζονται με χρώμα και λέξεις, που μαγεύουν.

Με μια εξαιρετική εικονογράφηση της Νικολέτας Μπερτέλε το κείμενο απογειώνεται και μαγεύει μικρούς και μεγάλους αναγνώστες. Έντονος χρωματισμός, κίνηση και τεχνοτροπία που θυμίζει έργα μεγάλων ζωγράφων (Πάουλ Κλεέ) που με αριστουργηματικό τρόπο θαυμάζουν και κατανοούν και τα παιδιά.

Το βιβλίο ιδανικό για τις μικρές τάξεις Δημοτικού Σχολείου και Νηπιαγωγείου για όλα αυτά που αναφέραμε παραπάνω και για ακόμη περισσότερη δημιουργικότητα μιας και τα θέματα και μηνύματα που περικλείει είναι αρκετά.

Αναζητήστε το σα βιβλιοπωλεία έχει ένα πολύ ξεχωριστό εξώφυλλο και σχήμα και κάντε κι εσείς την σκέψη «Θα σε φροντίσω!» οδηγό σας, να καλυτερέψουμε όλοι μαζί τον κόσμο μας!

*Θα σε φροντίσω, Μαρία Λορέτα Τζιράλντο, εικ: Νικολέτα Μπερτέλε, (μεταφ. Μάρω Ταυρή) εκδ. Μεταίχμιο

Χάθηκα*… στα Παραμύθια του Σαββάτου!

Γράφει η Ελένη Μπετεινάκη

Ένας λευκός αρκούδος (πολική αρκούδα) σε μια πόλη πολύβουη. Δεν ξέρει πως έχει βρεθεί εκεί. Θέλει να ζητήσει βοήθεια αλλά κανείς δεν τον προσέχει. Όλοι είναι απασχολημένοι, σκεπτικοί και με σκυμμένο κεφάλι. Προσπαθεί να καταλάβει τι κάνουν οι άλλοι, πως λειτουργούν, τι ψάχνουν, τι περιμένουν στην ουρά που συναντά μπροστά του. Μάλλον, σκέφτεται, πως εκεί θα παραμένουν όσοι χάνονται, ίσως και όχι. Στο καφέ που συναντά μπροστά του όλα λειτουργούν μηχανικά. Χωρίς βλέμματα, χωρίς όνομα και ταυτότητα. Που να ρωτήσει για να  του πουν πώς θα επιστρέψει στον Βόρειο Πόλο; Του δίνουν έναν χάρτη του υπόγειου σιδηρόδρομου. Δεν καταλαβαίνει τι γράφει κι ακολουθεί το πλήθος. Ώσπου επιτέλους ένα κορίτσι τον προσέχει και τον κοιτάει στα μάτια. Και το πιο σπουδαίο; Τον προσκαλεί στο σπίτι του. Κι ο Αρκούδος αναρωτιέται,  μαθαίνει, νοσταλγεί, απογοητεύεται, μπερδεύεται και δεν ξέρει που, πως και πότε μπορεί να επιστρέψει στο δικό του σπίτι…

Και τότε ανακαλύπτει ένα βιβλίο που γίνεται «καθρέφτης» και φωνή της δικής του ζωής…

Τι γίνεται μετά; Πως θα επιστρέψει στον τόπο και την οικογένειά του;

Θα το ανακαλύψετε στο βιβλίο : https://mikriselini.gr/product/xathika/

Η Mariajo Ilustrajo είναι η συγγραφέας και εικονογράφος του πολύ ιδιαίτερου βιβλίου με τον τίτλο : Χάθηκα!

Ένα βιβλίο υψηλής αισθητικής στην εικονογράφηση του και με μια ευφάνταστη ιστορία που θέλει να τονίσει την φιλία ανθρώπων αλλά και με τα ζώα, την διαφορετικότητα,  και την σημασία της προσοχής, της εν συναίσθησης και της αλληλοβοήθειας.

Ζούμε όλοι μας σε μια κοινωνία που μοιάζει απρόσωπη και αδιάφορη για το τι συμβαίνει στον διπλανό και πολύ περισσότερο στη ζωή ενός ξένου. Στις μικρότερες κοινωνίες ίσως να υπάρχει το νιάξιμο και η πιο ανθρώπινη επαφή αλλά στις μεγαλουπόλεις η αδιαφορία, η ανωνυμία, η εγκατάλειψη, ο φόβος κάνουν τα πράγματα απόμακρα και δύσκολα, χωρίς ούτε μια μορφή κατανόησης και προσφοράς.

Στην ιστορία φαίνεται η καθαρή ματιά και ψυχή που υπάρχει μόνο στα αθώα παιδικά μάτια, όπως  ακριβώς συμβαίνει και στη ζωή.  Τα παιδιά παρατηρούν με φαντασία, με τα μάτια της ψυχής και της ανιδιοτέλειας

Ένα βιβλίο εν συναίσθησης για μικρούς και μεγάλους. Για τα σημαντικά της ζωής όπως η επικοινωνία, η φιλία, ο καλός λόγος, η εκτίμηση και η προσοχή.

Για τις φορές που νομίζουμε πως κι εμείς ήμασταν  χαμένοι σε έναν χώρο που μας ήταν άγνωστος ή και απρόσωπος. Που αναζητούσαμε χαμόγελα αισιοδοξίας και «χέρια » να μας κρατήσουν στα δύσκολα.

Για την σημασία του να ανήκεις κάπου και να μπορείς να επικοινωνήσεις με τους άλλους όπου κι αν βρεθείς.

Ένα βιβλίο γεμάτο συμβολισμούς και παραλληλισμούς. Την πολική Αρκούδα δεν την βλέπει κανείς γιατί απλά είναι …διαφορετική!

Ένα  βιβλίο που θα αγαπήσουν πολύ και τα μικρά παιδιά. Γιατί ξέρουν να …βοηθούν τα ζώα. Γιατί κι αυτά κάποιες φορές νιώθουν σαν χαμένα σε καινούργιο περιβάλλον. Θυμηθείτε όλοι οι γονείς  τα παιδιά  σας τις πρώτες μέρες στον παιδικό σταθμό ή το νηπιαγωγείο; Δεν ξέρουν ούτε που βρίσκονται, ποιον να εμπιστευθούν και πως να αντιδράσουν…

Ευκαιρία επίσης να μιλήσουμε για τον πλανήτη μας. Που βρίσκεται ο Βόρειος πόλος; Κατοικείται;  Ποια ζώα ζουν εκεί; Άνθρωποι μήπως; Αναφερόμαστε στο το κλίμα, συνθήκες διαβίωσης και προστασίας.

Και αφήσαμε για το τέλος τα συναισθήματα. Φόβος, αγωνία, φιλία, φροντίδα και ασφάλεια.
Γιατί είναι πολύτιμο να νιώθεις κάποιον δίπλα σου στα εύκολα, στα δύσκολα, στα παράξενα! Και να ανακαλύπτεις τον δρόμο που σε οδηγεί στα δικά σου θέλω και όνειρα!

Αναζητείστε το βιβλίο στα βιβλιοπωλεία και μαγευτείτε από τις εικόνες, την υπέροχη παλέτα χρωμάτων και τα σκίτσα του.

*Χάθηκα, Mariajo Ilustrajo, μετάφραση : Μαριάννα Ψύχαλου, εκδ. Μικρή Σελήνη

Δημοσιεύτηκε στο Cretalive.gr στις 11 Νοεμβρίου 2023 : Εδώ!

Ροζ ελέφαντας στο δωμάτιο* …και στα Παραμύθια του Σαββάτου!

Της Ελένης Μπετεινάκη 

Ώρα για σχολείο εκείνο το πρωινό και οι κινήσεις της Νανάς βιαστικές, μηχανικές και απολύτως συνηθισμένες. Όλα ήταν τα ίδια στο δωμάτιο της, ακατάστατα και απλωμένα παντού εκτός ίσως από έναν μεγάλο ροζ ελέφαντα που η αργοπορία της για το πρωινό δεν την άφησε να τον προσέξει ιδιαίτερα. Αυτή η ακαταστασία ήταν βέβαια σε όλον τον διάδρομο μέχρι την κουζίνα κι είχε σαν αποτέλεσμα να κτυπήσει τα δάκτυλα του ποδιού στο μηχανάκι του αδελφού της που ήταν στη μέση μέση. Η μαμά βγήκε από το μπάνιο αλλά δεν ανησύχησε κι η Νανά την έστειλε στο δωμάτιο της να της φέρει μια εργασία μήπως και έβλεπε τον …ελέφαντα.  Τίποτα δεν συνέβη όμως κι όλα κύλισαν όπως κάθε μέρα. Βιαστικά κα κατεβάσματα να προκάνουν το σχολικό και στρίμωγμα και τρέξιμο και άγχος για την μικρή Νανά σαν πήγε λίγο να την πάρει ο ύπνος στο κάθισμά της. Ο Ροζ ελέφαντας εμφανίστηκε πάλι και της τυραννούσε τη σκέψη με χίλια δυο πώς, γιατί, μήπως, ποιος και άλλα τέτοια. Τα ίδια και στο σχολείο. Όσο κι αν προσπάθησε να τον απομακρύνει από τη σκέψη της δεν τα κατάφερε. Το χειρότερο όλων ήταν όταν επέστρεψε στο σπίτι. Στο δωμάτιο της που στο μεταξύ είχε γίνει αγνώριστο ήταν πάλι εκεί ο ροζ ελέφαντας και μάλιστα πιο μεγάλος από ποτέ. Ροζ ελέφαντας, ροζ πρόβλημα, όσο και αν ήταν τεράστιο και δύσκολο να τον αντιληφθούν οι άλλοι. Έτσι η Νανά χώθηκε δίπλα του και εκείνος όπου κι αν πήγαινε την ακολουθούσε…

Κάντε το εικόνα να δείτε πόσο πολύ μεγάλο «πρόβλημα» ήταν αυτό…

Και τα προβλήματα με το τεράστιο ζώο που μόνο η Νανά έβλεπε συνεχίστηκαν. Την ακολουθούσε παντού δημιουργώντας «καταστροφές» που η μαμά δεν έβλεπε. Η Νανά  προσπάθησε να τον καλοπιάσει. Του πιάσε κουβέντα, του βάλε μουσική, ίσαμε την στιγμή που ο μικρός αδελφός κτύπησε την πόρτα του δωματίου της. Εδώ τα πράγματα έγιναν σοβαρά γιατί ο μικρός τον είδε, όπως και μια γειτόνισσα από απέναντι από τον τρίτο όροφο που πήρε τηλέφωνο την μαμά της Νανάς για να την ενημερώσει για αυτό που έβλεπε, δηλαδή το  τεράστιο ζώο στο σπίτι τους. Και τότε η Νανά είπε στη μαμά της  πως ήθελε να της το πει από το πρωί αλλά δεν τολμούσε…

Κι άρχισε η συζήτηση που πήρε μέρος κι ο μπαμπάς σας επέστρεψε σπίτι. Μπορεί να  μην πίστευε όσα άκουγε στην αρχή αλλά μετά κατάλαβε κι εκείνος. Για πρώτη φορά η οικογένεια είχε συγκεντρωθεί και προσπαθούσαν όλοι μαζί να βρουν τη λύση στο «πρόβλημα»!

Ένα βιβλίο… ποταμός σκέψεων, συναισθημάτων και σπουδαίων μηνυμάτων. Η Στέργια Κάββαλου σε ένα κείμενο με μοναδική ροή λόγου, ιδεών και παραστάσεων μας υπενθυμίζει πως πολλά πράγματα υπάρχουν δίπλα μας, στο άμεσο οικογενειακό ή φιλικό μας περιβάλλον και κάνουμε πως δεν τα βλέπουμε. Συχνά αφήνουμε τα μικροπροβλήματα να συσσωρευτούν και κάποια στιγμή διογκώνονται τόσο που είναι αδύνατον μόνοι μας να δώσουμε λύση.

Το βιβλίο είναι εμπνευσμένο από την αγγλική  έκφραση  : «Α pink elephant in the room that nobody talks about it» («ένας ροζ ελέφαντας στο δωμάτιο για τον οποίο κανείς δεν μιλάει»), μας λέει η ίδια η συγγραφέας στο οπισθόφυλλο, κτυπώντας μας ένα μικρό καμπανάκι για όσα προβλήματα αγνοούμε και προσποιούμαστε πως δεν υπάρχουν.

Ένα βιβλίο που θα ταρακουνήσει τους ενήλικες και θα βοηθήσει τα μικρά παιδιά να νιώσουν πως να διαχειριστούν καταστάσεις που δεν μπορούν να εκφράσουν εύκολα.

Βιβλίο έντονων καταστάσεων και συναισθηματικής φόρτισης που έχει σαν μέλημά του να αφυπνίσει γονείς περισσότερο από παιδιά, να δουν κατάματα τα προβλήματα. Προβλήματα επικοινωνίας ή αδυναμίας εκφοράς συναισθημάτων λόγω λαθεμένων αντιλήψεων που συγκρούονται.   Συνήθως οι άλλοι γνωρίζουν και βλέπουν πρώτοι  πάνω  μας τα σημάδια των προβλημάτων και τελευταίοι οι πιο κοντινοί μας άνθρωποι τα παρατηρούν.

Ο όγκος του «ελέφαντα» δείχνει το μέγεθος του φόβου – προβλήματος και την δυσκολία του να το λύσουμε μόνοι μας.

Την ιστορία της Στέργιας που διαβάζεται απνευστί έχει εικονογραφήσει επίσης με ιδιαίτερα προσεγμένα σχέδια και χρώματα η Ναταλία Καπατσούλια. Δίνοντας πάντα μεγάλη σημασία στις μικρές λεπτομέρειες…

Αναζητείστε το στα βιβλιοπωλεία και δείτε εδώ ένα μικρό απόσπασμα : https://ellinoekdotiki.gr/gr/ekdoseis/i/roz-elefantas-sto-dwmatio

*Ροζ ελέφαντας στο δωμάτιο, Στέργια Κάββαλου, εικ : Ναταλία Καπατσούλια, εκδ. Ελληνοεκδοτική

 

Δημοσιεύτηκε στο Cretalive.gr στις 15 Ιουλίου 2023   :      Εδώ !

Το δικό μου λουλούδι*… στα Παραμύθια του Σαββάτου!

Της Ελένης Μπετεινάκη

Τον θυμάστε τον μικρό σκίουρο; (https://www.cretalive.gr/politismos/i-kiki-o-zak-o-kleftis-ton-fyllon-kai-terataki-ton-hromaton-sta-paramythia-toy-sabbatoy)

Μόλις τώρα ξεκινά μια νέα περιπέτεια ζωής για μια διαφορετική εποχή του χρόνου. Η πρώτη δουλειά του μόλις ξυπνήσει είναι να καλημερίσει τη μέρα, τον ήλιο, τα φύλλα κι όλα τα ζωντανά  τριγύρω από το σπίτι του. Και τότε ακούει τιτιβίσματα και μικρές φωνές και μια «φασαρία» που δεν την καταλαβαίνει. Ο φίλος του, «το Πουλί», θα του λύσει τις απορίες του και θα του υπενθυμίσει πως όλα όσα βλέπει και ακούει προμηνύουν πως ήρθε η Άνοιξη. Και τότε το βλέπει μπροστά του. Ένα μικρό κίτρινο λουλούδι ανάμεσα στα δέντρα που ζουν οι δυο φίλοι και που ο σκίουρος το υιοθετεί σαν…δικό του! Αρχίζει λοιπόν από την επόμενη μέρα να το φροντίζει υπερ-προστατεύοντας το. Φοβάται μην το φυσήξει ο αέρας, μην το «κτυπήσει» η βροχή, μην το δαγκώσει η μέλισσα… Και το Πουλί του εξηγεί πως όλα τούτα που προσπαθεί να τα διώξει μακριά κάνουν καλό στο λουλούδι κι επίσης πως ένα αγριολούλουδο όπως αυτό ανήκει σε όλους. Όμως ο σκίουρος επιμένει στην δική του άποψη και κρύβει το μικρό λουλουδάκι κάτω από ένα κουβά. Όπως ήταν φυσικό, εκείνο μαράζωσε και κόντεψε να χαθεί τελείως. Τότε μόνο ο σκίουρος κατάλαβε πώς για να ζήσει το λουλούδι (και ο άνθρωπος), χρειάζεται αέρα, φως και χώρο να αναπνεύσει και να  αναπτυχθεί.

Οι τύψεις και η στεναχώρια βαραίνουν τον μικρό Σκίουρο που δε  μπορεί να κοιμηθεί όλη τη νύχτα. Το πρωί μια έκπληξη τον περιμένει κι ας επιμένει πως το μικρό εκείνο λουλουδάκι το κίτρινο ήταν μόνο δικό του!

Μια ανοιξιάτική και πολύ τρυφερή ιστορία της Alice Hemming γεμάτη χρώμα, μυρωδιές, συναισθήματα και συμβουλές.

Ποιος μας βοηθάει στα δύσκολα; Ο φίλος μας που θα είναι εκεί να μας ακούσει, να μας συμβουλέψει και να μας αποτρέψει όσο γίνεται από τις κακοτοπιές.

Ότι υπάρχει στη Φύση δεν είναι ιδιοκτησία κανενός. Ο Μικρός σκίουρος επιμένει με τον εγωισμό να νικάει την λογική σε ότι αφορά την κίτρινη μαργαρίτα.

Θυμόμαστε  τον Μικρό Πρίγκιπα με το τριαντάφυλλό του και την ιδιαίτερη σχέση της αγάπης, της προσοχής, του νιασίματος αλλά και ότι αφορά την  ιδιοκτησία.

Η Alice Hemming με το κείμενό της βοηθάει τα μικρά παιδιά να αντιληφθούν τι συμβαίνει στη Φύση την Άνοιξη και να μπουν στη διαδικασία να ψάξουν περισσότερα για τη ζωή των λουλουδιών, είτε αυτά καλλιεργούνται σε σπίτια και κήπους, είτε είναι αγριολούλουδα. Θα μάθουν τους εχθρούς και φίλους τους, τους τρόπους προστασίας και τι κάνουν οι μέλισσες με αυτά. Με χιούμορ και πολύ πρωτότυπο τρόπο θα μας αποκαλύψει τις  αλλαγές γύρω μας την Άνοιξη.

Τα παιδιά θα μάθουν νέες λέξεις και θα αναζητήσουν πιθανόν να μάθουν περισσότερα και για τα έντομα, τα πουλιά και τις μεταβολές του καιρού.

Επίσης θα καταλάβουν πως την Φύση την σεβόμαστε και φροντίζουμε να την διατηρούμε καθαρή, ζωντανή και να την χαιρόμαστε για όσα μας προσφέρει. Τίποτα απ΄ ότι  γεννιέται γύρω μας δεν μας ανήκει. Ούτε καν τα παιδιά μας. Είναι ζωή, δημιουργία, σκοπός και οξυγόνο…

Φροντίδα, εν συναίσθηση, χαρά, ομορφιά είναι μερικά από τα συναισθήματα που μας δημιουργεί η ανάγνωση του βιβλίου. Η εικονογράφηση του Nicola Slater εντείνει αυτά τα συναισθήματα μας και μας γεμίζει αισιοδοξία, ομορφιά και ζωντάνια.

Διαβάστε εδώ ένα μικρό απόσπασμα: https://ikarosbooks.gr/1133-diko-moy-loyloydi.html

*Το δικό μου λουλούδι, Alice Hemming, εικ: Nicola Slater, (μετάφραση : Φίλιππος Μανδηλαράς) εκδ. Ίκαρος

 

https://zhtunteanagnostes.blogspot.com/