Ο φυσητής των ονείρων* … στα Παραμύθια του Σαββάτου!

Γράφει η Ελένη Μπετεινάκη

Ο Ζορζί Μπαλαρί είναι ένα μικρό αγόρι, ορφανό και μαθητευόμενος του Πιέτρο Σπαλάτο, ονομαστός μάστορας στη Βενετία. Ήθελε μεγαλώνοντας να γίνει ένας φυσητής γυαλιού, αλλά η μοίρα είχε άλλα σχέδια για τον μικρό Ζορζί. Στα δεκαπέντε του χρόνια, ένα κομμάτι γυαλί του τραυματίζει το πόδι και του αφήνει μια μικρή αναπηρία. Κουτσαίνει πια κι αυτό σημαίνει πως δεν κάνει για Φυσητής Γυαλιών αφού δεν θα μπορεί να σταθεί στα δύο του πόδια. Ο Πίετρο Σπαλάτο τον διώχνει από το εργαστήρι του. Κανείς δεν τον θέλει στη δουλειά του  κι ο Ζορζί δεν έχει που να πάει. Ταυτόχρονα όλοι τον κοροϊδεύουν πια  επειδή σέρνει το πόδι του και του προσάπτουν το παρατσούκλι «Ο Χορευτής».

Όμως τα όνειρα των ανθρώπων δεν σταματούν πότε να υπάρχουν, όσες αναποδιές και να τους τύχουν. Έτσι ο Ζορζί βρίσκει  τρόπο και μπαίνει τις νύχτες στα εργαστήρια των άλλων μαστόρων προσπαθώντας  να  μάθει μόνος  του να χειρίζεται το φυσοκάλαμο.

Τότε έρχεται στη ζωή του ο  Τζάκομο ένα δεκάχρονο αγόρι, ζητιάνος, κι όλα για τον Ζορζί Μπαλαρί θα αλλάξουν. Ο νεαρός μάστορας  για να κάνει χαρούμενο το μικρό αγόρι θα φτιάξει για πρώτη φορά στη ζωή του με το φυσοκάλαμό του από ένα κομμάτι γαλάζιο γυαλί,  μια τεράστια μπάλα  που μέσα της είχε …ένα  όνειρο. Κι ο Τζάκομο θα μαγευτεί και θα διαλαλήσει παντού την άλλη μέρα πώς κάπου  υπάρχει ένας Φυσητής ονείρων κι όλα τα παιδιά θα θέλουν να τον γνωρίσουν…

Μια νέα περιπέτεια θα αρχίσει για τον Ζορζί, τον Τζάκομπο…

Τι θα γίνει όταν το ανακαλύψουν οι άλλοι μάστορες;  

Ποια θα είναι η τύχη του Ζορζί και του Τζάκομπο;

Η συνέχεια στο βιβλίο : https://www.martis.gr/product/o-fyshths-twn-oneirwn/

Μια φανταστική ιστορία, σαν παραμύθι από τον Bernard Villiot για τα όνειρα και τη δύναμη της φαντασίας.

Για τα ταξίδια του νου και της ψυχής.

Για όλα όσα φαντάζουν αδύνατα και κάποια στιγμή παίρνουν σάρκα και οστά...

Για τις επιθυμίες που εκπληρώνονται αρκεί να πιστέψουμε στο εαυτό μας.

Για κάθε αναποδιά που μπορεί να συμβεί αλλά που δίνει περισσότερη δύναμη και πείσμα για καλύτερη ζωή.

Ένα ταξίδι, όλο το βιβλίο, στην Βενετία, στο μοναδικό νησάκι της, το Μουράνο, στο χρώμα και στην ομορφιά της τέχνης. Της τέχνης του φυσητού γυαλιού που΄ ναι αλήθεια μάστορες του είδους,  οι Βενετοί.

Μια ιστορία που έχει πάθη, κακίες, μίση, μοναξιά μα και αγάπη, κι ομορφιά και θέληση κι απ΄όλα.

Για να μην σταματάμε ποτέ να ελπίζουμε, για τα όνειρα που δίνουν ζωή, για τη ζωή που πάντα ονειρεύεται. Πότε δεν πρέπει να μας πτοούν οι δυσκολίες, αντίθετα να μας γεμίζουν δύναμη και συνεχή προσπάθεια. Και τότε ναι, το θαύμα μπορεί να συμβεί…

Να πιστεύουμε στον εαυτό μας , στα όνειρα και γιατί όχι …στα παραμύθια!

Να το ξεφυλλίσετε πολλές φορές, να θαυμάσετε την υπέροχη εικονογράφηση.

Να αφεθείτε στο όνειρο…

Για παιδιά και μεγάλους που δεν το βάζουν κάτω ΠΟΤΕ!΄

Η εικονογράφηση του Thibault Prugne ονειρική. Δημιουργεί μια κινηματογραφική ατμόσφαιρα, οι μορφές θυμίζουν καρτούν, με υπέροχες αποχρώσεις χρωμάτων και ιδιαίτερη προσοχή στην αποτύπωση λεπτομερειών.

Να το ψάξετε!

 

*Ο φυσητής των ονείρων, Bernard Villiot – Thibault Prugne, εκδ. Μάρτης

Δημοσιεύητηκε στο Cretalive.gr στις 27 Ιουνίου 2026 :Εδώ!

Η πριγκίπισσα και το στέμμα*… στα Παραμύθια του Σαββάτου!

Γράφει η Ελένη Μπετεινάκη

Ώρα μας είναι να διαβάσουμε ένα παραμύθι. Από εκείνα του παλιού καλού καιρού που όμως έχει εκσυγχρονιστεί και οι παλιές αξίες, ιδέες και καμώματα, ακολουθούν πια τα σημερινά πρότυπα και αντιλήψεις.

Φυσικά υπάρχει παλάτι, πρίγκηπας, πριγκιποπούλα και …στέμμα! Και βασικοί ήρωες του τα πριγκιπόπουλα Βίκτωρας και Έλλη τα παιδιά του βασιλιά και της βασίλισσας. Οι δύο τους από την ημέρα της γέννησής τους, σχεδόν,  εκπαιδεύονται για να υπηρετήσουν το παλάτι σε όποιο μετερίζι αναλογεί στον καθένα. Ο Βίκτωρας για παράδειγμα μαθαίνει ιππασία, τοξοβολία, ξιφασκία και μελετάει πολύ ιστορία και γεωγραφία κι ότι θα φανεί χρήσιμο για να γίνει κάποια μέρα ο επόμενος βασιλιάς.

Η Έλλη πάλι πρέπει να μάθει σωστούς κι ευγενικούς τρόπους,  το λεγόμενο Savoir Vivre, για να μπορεί να υποδεχτεί υψηλούς καλεσμένους, να μάθει να στέκεται εντελώς ίσια και να περπατάει αργά και σταθερά.

Με λίγα λόγια πράγματα λίγο βαρετά για την συγκεκριμένη πριγκίπισσα και κουραστικά για τον πρίγκιπα. Κανένας τους δεν ήθελε να ακολουθήσει το σχέδιο ζωής που τους είχαν επιβάλλει κι έκαναν εντελώς αντίθετα πράγματα.  Η Έλλη βαριόταν ακόμα πιο πολύ από τον Βίκτωρα και ονειρευόταν να ζήσει σαν τις ηρωίδες των βιβλίων που διάβαζε. Να είναι δυναμική, γενναία, ανεξάρτητη και τολμηρή. Και κάθε φορά που είχε μάθημα καλών τρόπων έκανε απίστευτες εναλλαγές. Την  μπαγκέτα την έκανε σπαθί, την ασπίδα του φρουρού τσουλήθρα πάνω σε στριφογυριστή σκάλα και στα πλακάκια της μεγάλης σάλας έστηνε πιόνια σκακιστικού παιχνιδιού. Το πιο αγαπημένο της παιχνίδι όμως ήταν να ψάχνει το στέμμα του βασιλιά πατέρα της  που πάντα εκείνος  το έκρυβε σε απίθανα μέρη, επίτηδες. Όταν κατάφερνε να το βρει, το έβαζε στο κεφάλι της και καθρεφτιζόταν παριστάνοντας την βασίλισσα. Ώσπου μια μέρα ο πατέρας-βασιλιάς την τσάκωσε…

Τι έγινε τότε; Μια τεράστια ανατροπή!

Ο βασιλιάς κατάλαβέ πως ήταν κι αυτός γονέας κι έπρεπε να ακούσει τις επιθυμίες και απόψεις των παιδιών του και να τις σεβαστεί.

Το πως εξελίχθηκε αυτό το παραμύθι θα το διαβάσετε εσείς!

Η Παναγιώτα Στρίκου – Τομοπούλου γράφει μια υπέροχη «Μικρή Καληνύχτα» που ανατρέπει τα στερεότυπα και τις παγιωμένες αντιλήψεις και δίνει τόπο στην προσωπική επιθυμία και άποψη. Μια ιστορία για θαρραλέα κορίτσια και αγόρια που τολμούν να αλλάξουν τη ζωή και τον κόσμο υψώνοντας την φωνή και τα θέλω τους. Μια ιστορία για αυταρχικούς γονείς που οφείλουν να σεβαστούν τις επιθυμίες των παιδιών τους.

Μια ιστορία για όλους μας που θα κάνει να ξανασκεφτούμε τα σημάδια στις συμπεριφορές των παιδιών μας. Να τα ακούσουμε, να συζητήσουμε μαζί τους και να τα ενθαρρύνουμε για τις δικές τους ιδέες. Και για τα παιδιά,  διαβάζοντας  ή ακούγοντας την ιστορία ( ναι, υπάρχει με Qr code η αφήγηση από την ίδια την συγγραφέα) να διασκεδάσουν με τα καμώματα των δύο παιδιών – πριγκιπόπουλων, και να σκεφτούν πώς πρέπει να λένε πάντα αυτό που νιώθουν και θέλουν όσο δύσκολο κι αν ακούγεται.

Η Έλενα Τσαπρούνη, ένα νεαρό και ταλαντούχο κορίτσι έχει κάνει την εικονογράφηση μεταφέροντας μας στον μαγικό κόσμο των παραμυθιών και στην ιδιαίτερη ατμόσφαιρα της ιστορίας. Νομίζω πως ταίριαξε απόλυτα!

Να την ψάξετε αυτήν την καληνύχτα οπωσδήποτε!

Για όσους δεν γνωρίζουν την Παναγιώτα Στρίκου αξίζει νομίζω τουλάχιστον μία φορά να ακούστε ένα από τα καταπληκτικά της podcast στην «Καθημερινή» με τον τίτλο «Μαμάδες με ρούμι» και μάλλον θα την παρακολουθείτε ανελλιπώς στη συνέχεια!

https://open.spotify.com/show/7fSEQcWe7goElyoGyGV4Mm

Είναι συγγραφέας των βιβλίων : Η φλύαρη πριγκίπισσα, Στο τικ τακ του ρολογιού, Το ταξιδιάρικο ξωτικό και Το Σιωπηλό Βασίλειο που κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Μεταίχμιο. Είναι ενεργό μέλος του διοικητικού συμβουλίου του IBBY (Κύκλος Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου) και υποστηρίζει εθελοντικά φορείς όπως το Library4all και το Δίκτυο για τα Δικαιώματα του Παιδιού.

*Η πριγκίπισσα και το στέμμα, Παναγιώτα Στρίκου-Τομοπούλου, εικ: Έλενα Τσαπρούνη, εκδ. Μεταίχμιο

https://www.metaixmio.gr/el/products/h-prigipissa-kai-to-stemma?srsltid=AfmBOor0LAzeAG_qBqT42rAjPZw2eVX362JW1NDgYuLZUr3LA2hofSEc

Δημοσσιέυτηκε στο cretalive.gr στις 7 Ιουνίου 2025 : εδώ!

 

 

Ο Πρίγκιπας Χαρταετός και η αξιοποίηση του βιβλίου στο σπίτι ή στην τάξη!

Δείτε και γνωρίστε τους ήρωες του παραμυθιού στο κανάλι των Παραμυθιών του Σαββάτου: εδώ!

Συγγραφέας : Ελένη Μπετεινάκη

Εικονογράφος : Αιμιλία Κονταίου

Ένα σύγχρονο παραμύθι που μας ταξιδεύει σε παλαιότερα έθιμα  και θυμόμαστε πως έφτιαχναν τους παραδοσιακούς χαρταετούς, κάποτε!

Ένα παραμύθι που μιλάει για την εμπιστοσύνη που πρέπει να έχουμε σε αγνώστους. Για τις επιθυμίες και τα όνειρα, για υποσχέσεις και αν πρέπει ή όχι να τηρούνται.

Για την ελευθερία των επιλογών και της σκέψης…

Σύνδεση βιβλίου με τα Εργαστήρια Δεξιοτήτων του Ι.Ε.Π.

Θεματική Ενότητα : Ζω καλύτερα - Ευ ζην

Υποθεματική: Ψυχική και συναισθηματική υγεία

«Ήταν μια φορά κι έναν καιρό, στη μέση ενός απέραντου ωκεανού, ένα μικρό νησί με όνομα παράξενο και κατοίκους μικροσκοπικούς, που όλη μέρα έπαιζαν και τραγουδούσαν και δούλευαν μόνο όταν είχαν κέφι.

Το μικρό νησί του Πηγαινέλα είχε για βασιλιά του τον Γαργαλίτσα τον Πρώτο και βασίλισσα την πανέμορφη Σκανταλιά. Το ζευγάρι είχε κι έναν γιο, τον Χαρταετό, που αγαπούσε πολύ τις περιπέτειες. Το όνειρό του ήταν να ταξιδέψει μακριά από το νησί του, να γνωρίσει καινούρια μέρη κι άλλους ανθρώπους…

Στον δρόμο του, όμως, εμφανίζεται η μάγισσα Χαρβάλω, που του υπόσχεται να τον βοηθήσει, φτάνει να περάσει τρεις δοκιμασίες.

Τι θα ζητήσει ο πρίγκιπας από τον νάνο Άνω Κάτω και τι από τη γριά Μοναδική;

Να εμπιστευτεί την άγνωστη μάγισσα;»

(από το οπισθόφυλλο του Βιβλίου) : https://ellinoekdotiki.gr

Δραστηριότητες για γονείς και εκπαιδευτικούς!

Αφορμή για να αναζητήσουν τα παιδιά στο διαδίκτυο, οδηγίες για την κατασκευή του παραδοσιακού χαρταετού με σπάγκο, τρία καλάμια και διάφανα χρωματιστά χαρτιά.

Μιλάμε για το έθιμο της Καθαρής Δευτέρας.

Μαθαίνουμε την ιστορία και καταγωγή του Χαρταετού.

Παιχνίδι ρόλων και συζήτηση για την Τελευταία Κυριακή της Αποκριάς:

α)Ας υποθέσουμε πως είμαστε καλεσμένοι σε ένα αποκριάτικο πάρτι. Ο καθένας εκτός από τη στολή του που θα έχει μεταμφιεστεί, πρέπει να κρατάει μαζί του κι ένα μαγικό αντικείμενο. Ποιο διαλέγεις;

β) Αν ήμασταν καλεσμένοι στο παλάτι του βασιλιά Γαργαλίτσα και της βασίλισσας Σκανταλιάς θα έπρεπε να σκεφτούμε  μια αστεία ιστορία για να κάνουμε το βασιλιά να γελάσει με την ψυχή του ή να θυμηθούμε  την πιο μεγάλη σκανταλιά που έχουμε κάνει και να την διηγηθούμε ή αν την ζωγραφίσουμε.

Ομαδικό παιχνίδι : Μάγισσα Χαρβάλω!

Ένα παιδί γίνεται  μάγισσας Χαρβάλω εναλλακτικά και ζητά από τους άλλους

1)Να ξετυλίξουν χέρι με χέρι σε κύκλο το κουβάρι από σπάγκο και να το τυλίξουν ξανά χωρίς να μπερδευτεί.

2) Να χρησιμοποιήσουν με διαφορετικό τρόπο ένα καλάμι και οι υπόλοιποι να μαντέψουν τη χρήση του.

3)Να χρωματίσουν με διάφορα χρώματα ένα μεγάλο λευκό πανί και να γράψουν τ΄ όνομα τους.

Βρίσκουμε  σύνθετες λέξεις που το ένα τους συνθετικό είναι η λέξη : Χαρτί!

Τι να είδε από ψηλά ο πρίγκιπας όταν πετούσε; Πιάνουμε τις μπογιές μας και ζωγραφίζουμε!

Μαθαίνουμε τα γεωμετρικά σχήματα, εξάγωνο, ρόμβος

Σχεδιάζουμε ένα χαρταετό και ζωγραφίζουμε ή γράφουμε πάνω του το όνειρό μας…

Μιλάμε για συναισθήματα: Φόβος, εμπιστοσύνη, ελευθερία!

Ζωγραφίζουμε τους φόβους μας πάνω σε ένα χαρταετό και τον πετάμε ψηλά να ….φύγουν!

Δείτε εδώ την παρουσίαση στην εκπομπή Καλό Μεσημέρι του ΚΡΗΤΗ TV: 

Χαρταετός: Λίγο χρώμα στον Ουρανό!

Μουσική - Τραγούδια - Βίντεο :  

Μίκης Θεοδωράκης Χαρταετοί!

Χαρταετός! Φύσα αέρα δυνατά!

Κακογιάννης Κώστας: Νεφέλη! Ένας Άγγελος δίχως μιλιά, Χαρταετός

Ο Χαρταετός στο Νηπιαγωγείο:  Εκπαιδευτικό βίντεο για το Νηπιαγωγείο!

Οι παραπάνω δραστηριότητες προτείνονται από :

Την Δώρα Πουρή : www.elniplex.gr

Την Βανέσα Νερούτσου : Happy Learning Seeds

Την Ελευθερία Καλούδη: Βιβλιοδρόμιο

Την Ζαμπία Λαζανάκη, 28^ο Νηπιαγωγείο Ηρακλείου

Την Ελένη Μπετεινάκη : 64^ο Νηπιαγωγείο Ηρακλείου

Η Λίζι και το σύννεφο… στα Παραμύθια του Σαββάτου!

Της Ελένης Μπετεινάκη

Τα Σάββατα η Λίζι πηγαίνει βόλτα με τους γονείς της στο πάρκο. Όμορφος τόπος με κιόσκια, παιχνίδια, κουκλοπαίχτες  και τεράστια δέντρα. Η Λίζι τούτη τη φορά έτρεξε να βρει τον μικροπωλητή που πουλούσε σύννεφα. Όμορφα ήταν στα μάτια της και με πολλά σχήματα κι ας μην είχαν χρώμα. Έδωσε λίγα κέρματα και πήρε ένα απλό, συνηθισμένο σύννεφο και του έδωσε το όνομα  Μάϊλο. ‘Ύστερα ακολουθήσε πιστά τις οδηγίες φροντίδας του.

Το πότιζε καθημερινά, λίγο. Έβαλε ένα μικρό κουβά κάτω του να μην στάζει και  μεταμορφωνόταν σε καταιγίδα από τη στεναχώρια ή τον θυμό του.

Μα κι ο Μάϊλο έκανε πράγματα για να ανταποδώσει την αγάπη του στη Λίζι. Πότιζε τα λουλούδια κι εκείνη ήταν πολύ χαρούμενη.

Καθημερινά η ζωή είχε ένα ενδιαφέρον με βόλτες με το σύννεφο στη λιακάδα μεν αλλά με περισσότερη χαρά όταν οι μέρες ήταν βροχερές. Ο καιρός περνούσε κι  ο Μάιλο μεγάλωνε…και μεγάλωνε… ώσπου έγινε τεράστιος!

Κι ένα βράδυ το σύννεφο «έκλαψε» πολύ κι έγιναν όλα μούσκεμα κι η Λίζι δεν ήξερε τι να κάνει. Και θυμήθηκε πως είχε ξεχάσει να την πιο σημαντική οδηγία.

«Μην περιορίζετε το σύννεφο σας κι αφήστε το να πετάξει όταν μεγαλώσει … ελεύθερο!»

Ένα υπέροχο βιβλίο από τους πολυαγαπημένους αδελφούς Φαν γεμάτο συναισθήματα, εικόνες και «οδηγίες» ενηλικίωσης.

Ένα σύννεφο που μεγαλώνει σαν κατοικίδιο. Μια αλληγορική ιστορία με κείμενο λιτό αλλά απόλυτα κατανοητό για τα στάδια και την μετάβαση από την παιδική στην ενήλικη ζωή.

Η φροντίδα  που χρειάζεται να μεγαλώσει ένας άνθρωπος, ένα ζώο , μια ιδέα – όνειρο και η αγάπη, μέχρι την στιγμή που ωριμάζουν όλα. Τότε πια κατακτούνται οι ελευθερίες και οι γονείς το μόνο που πρέπει να κάνουν είναι να …αφήσουν  το σχοινί. Να δώσουν όλα εκείνα τα εφόδια που θα βοηθούσαν τον νέο άνθρωπο (στην ιστορία το σύννεφο) να ακολουθήσει τα δικά του θέλω και όνειρα.

Συναισθήματα, σκέψεις και μεγάλες αποφάσεις που όμως είναι για καλό. Τα όρια των γονιών, οι επιθυμίες των παιδιών, η κατανόηση και το δυνάμωμα της αυτοπεποίθησης και της διαδικασίας για εύκολη μετάβαση στην ωριμότητα – ενηλικίωση.

Η εικονογράφηση από τους ίδιους τους αδελφούς Φαν εξίσου εκπληκτική με επιλογή απαλών χρωμάτων και με διαβάθμιση ανάλογα με το συναίσθημα και την κατάσταση που περιγράφουν.

Ένα βιβλίο πολύ συγκινητικό, τρυφερό, αληθινό που ίσως θα έπρεπε να διαβάσουν όλες οι μαμάδες και στη συνέχεια να το πουν και στα παιδιά τους.

Το βιβλίο διαβάζεται ακόμα και σε πολύ μικρά παιδιά, του νηπιαγωγείου και οι δραστηριότητες που μπορούν να προκύψουν είναι πάρα πολλές:

Ενδεικτικά σας παρουσιάζουμε τις δικές μας :

·         Συζητάμε για τα κατοικίδιά μας

·         Τι υπάρχει στο πάρκο της γειτονιάς μας.

·         Τι παράξενο «πράγμα» θα διαλέγαμε σαν φίλο ή κατοικίδιο;

·         

     

Φτιάχνουμε σύννεφα από χαρτί, βαμβάκι, μεταξόχαρτα, εφημερίδες και τα σειριοθετούμε σε μεγέθη.

·         Φτιάχνουμε ένα κολλάζ με σύννεφα και δρόμους της γειτονιάς μας.

·         Μιλάμε για συναισθήματα : Αγάπη, φροντίδα, χωρισμός, απώλεια

·         Ζωγραφίζουμε  ένα σύννεφο και μέσα του το δικό μας όνειρο – επιθυμία.

Δείτε εδώ τι πρώτες σελίδες και εκτυπώστε τις δραστηριότητες 

που προτείνονται από τον εκδοτικό οίκο. :   https://www.metaixmio.gr/el/products/%CE%B7-%CE%BB%CE%B9%CE%B6%CE%B9-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%84%CE%BF-%CF%83%CF%85%CE%BD%CE%BD%CE%B5%CF%86%CE%BF

 Δημοσιεύτηκε στο cretalive.gr στις  4 Φεβρουαρίου 2023 :εδώ!

Το Πικεφί*... στα Παραμύθια του Σαββάτου!

Της Ελένης Μπετεινάκη 

*Tο Πικεφί, Μαρία Παπαγιάννη, εικ : Ίρις Σαμαρτζή, εκδ. Πατάκη

«Δυο αδέρφια μετατρέπουν το δωμάτιό τους σε θάλασσα και μαζί καβαλάνε τα κύματα για να περάσουν στην απέναντι ακτή. Είναι δυο αδέρφια, δυο παιδιά που στο παιχνίδι τους χωράνε τον κόσμο όλο.»*

Αυτό το νησί του Πικεφί θα μπορούσε να είναι το νησί που όλοι μας θέλουμε να φτάσουμε κάποια στιγμή…

Το νησί των ονείρων!

Το νησί της ελευθερίας!

Το νησί που κατοικούν τα μυστικά, τα άπιαστα, τα απίθανα…

Το νησί που χρειάζεται για να φτάσεις τόλμη, φαντασία, θάρρος, επιμονή και αγάπη…αγάπη πολλή!

Στο Πικεφί μπορούν να πάνε μόνο όσοι το θέλουν πολύ. Να φτάσουν στην απέναντι μεριά τη δύσκολη, την άγνωστη την γεμάτη υποσχέσεις. Με έναν μόνο κανόνα και «σημαία» σαν παντιέρα το… «Μαζί»!

Δυο μικρά παιδιά, δυο αδέλφια που το παιχνίδι τους τα οδηγεί σε ανεξερεύνητους κόσμους. Από το δωμάτιο τους που το μετατρέπουν σε θάλασσα, μέσα σε μια βάρκα ταξιδεύουν! Δυο αδέλφια τόσο διαφορετικά…

Το ταξίδι τους έχει κινδύνους, έχει ανατροπές, έχει κύματα, σκαμπανεβάσματα, δοκιμασίες και φόβο.

Έχει και φυλακτά για τις δύσκολες ώρες. Ένα μπισκότο και μια κόκκινη σβούρα. Και τα μοιράζει ο Φλιπ και κερδίζει έτσι αυτό που θέλει…

Έχει  όλα όσα είναι γεμάτη η ζωή για αυτούς που τολμούν, που παλεύουν με κάθε λογής κύματα, που δεν σταματούν στα δύσκολα αλλά συνεχίζουν πάντα μέχρι εκεί που έχουν βάλει το στόχο τους.

Και στην πιο δύσκολη στιγμή πάντα υπάρχει κάτι, κάποιος, που δίνει ένα «χέρι βοήθειας».

Και το ταξίδι για το άγνωστο, για το αύριο είναι μακρύ, δύσκολο, ατέλειωτο, ίσως. Βοηθάει όμως αυτό το «Μαζί» και συνειρμικά  από τα λόγια των παιδιών και της Μαρίας Παπαγιάννη θυμόμαστε την «Ιθάκη» του Καβάφη.  Σημασία δεν είχε που δεν φτάσανε ποτέ στο Πικεφί, σημασία είπε ο Φλιπ στον Λουκ ήταν πως ταξίδεψαν οι δυο τους…

Από μηχανής θεός η μαμά, που βάζει  πάντα όρια αλλά αφήνει και μικρά παράθυρα για έμπνευση, αυτοσχεδιασμό, αυτοεκτίμηση, και μεγαλύτερη τόλμη!

Ένα ακόμα δυνατό και ιδιαίτερο βιβλίο από την Μαρία Παπαγιάννη. Γεμάτο συμβολισμούς, συναισθήματα, και «ταξίδια».

Για τα παιχνίδια των μικρών παιδιών που φτάνουν στις πιο απάτητες θάλασσες

Για τη μαγεία ενός ταξιδιού μοναδικού, εκείνου της ζωής που έχει τα πάνω, τα κάτω, τα όλα, τα μαζί.

Για τους φόβους που πρέπει να αντιμετωπίζονται…

Για τις ψυχές που χρειάζονται λίγο σπρώξιμο να πάνε πολύ παραπέρα…

Για την ανάγκη μας να δραπετεύσουμε από το σήμερα, το σίγουρο, το άγνωστο έστω και με την φαντασία μας!

Λόγος μαγικός, σαν παραμύθι, σαν όνειρο, σαν γαλήνια θάλασσα που σε ταξιδεύει. Σαν φουρτούνα που σε κάνει αν μπεις σε εγρήγορση και να σκεφτείς ποια τα πολύτιμα στη ζωή σου, ποια τα αγαπημένα…

Συνταξιδιώτης της Μαρίας Παπαγιάννη η Ίρις Σαμαρτζή. Ζωγραφίζει την μαγική ιστορία και της δίνει ακόμη πιο θαρραλέα ζωή. Την γεμίζει με χρώμα, κίνηση, αγαπημένο γαλάζιο, παιδικό ονειρεμένο δωμάτιο και φεγγαρόλουστα βάρδια στο όνειρο…

Ένα ταξίδι όλο το βιβλίο…

Ένα μαγικό συναπάντημα ψυχών, αγάπης αδελφικής…

Με μια ματιά ανοιχτή στο άγνωστο, στο Μαζί, στο Πάντα και στο Παντού…

Το βιβλίο είναι αφιερωμένο στον Κώστα Γκοτζαμάνη, ψυχίατρο και αγαπημένο πολλών. Δεν τον γνώριζα αλλά όσα διάβασα γι αυτόν με έκαναν να καταλάβω πως ήταν ένας πολύ ξεχωριστός άνθρωπος.

(Όσο για το υπέροχο νησί του Πικεφί ίσως και να γεννήθηκαν εκεί τα μικρά μου καλικαντζαράκια, ο Πι και Φι. Ποιος ξέρει άλλωστε ούτε αυτών τη χώρα την έχουμε δει ποτέ. Την φανταζόμαστε, την σεργιανάμε με την ψυχή μας στις χειμωνιάτικες διακοπές. Ένα ταξίδι κάνουν κι αυτά, άγνωστο μα γεμάτο περιπέτεια, δράση, τόλμη και χαρά.)

Αναζητήστε κι εσείς το νησί του Πικεφί, της ψυχής, της χαράς, της ελπίδας…

Στο Πικεφί, Μαρία Παπαγιάννη, εικ : Ίρις Σαμαρτζή, εκδ. Πατάκη https://www.patakis.gr/product/657512/patakis-nees-kuklofories-ana-kathgoria-paidika--efhvika/Sto-Pikefi/

Θέλω ... στα Παραμύθια του Σαββάτου!

Θέλω! Ντανιέλα Σταματιάδη, εκδόσεις Ίκαρος

Γράφει η Ελένη Μπετεινάκη

Επειδή το «Θέλω!» είναι η πιο δυνατή λέξη της ζωής μας.

Θέλω γαριδάκια! Θέλω  παγωτό! Θέλω το πατίνι του! Θέλω ποδήλατο! Θέλω σοκολάτα! ΘέλωωωΩΩΩ!

Θέλω, μια λέξη που κρύβει δύναμη μεγάλη. Τέσσερα γράμματα μόνο αλλά ηχούν τόσο δυνατά που γκρεμίζουν κάστρα και ψυχές. Οι επιθυμίες και οι απαιτήσεις. Η ευτυχία και το γκρέμισμα της μαζί.  Σκεφτείτε κάθε φορά που την  λέει ένα παιδί πόσα συναισθήματα  δημιουργούνται στο ίδιο μα και στον αποδέκτη της;

Με ελάχιστες λέξεις αλλά πολύτιμες όλες τους η Ντανιέλα Σταματιάδη μας τα είπε όλα στη την σχέση μιας μάνας και του παιδιού της.

Είναι το πρώτο βιβλίο της Ντανιέλας σαν συγγραφή που απευθύνεται σε μικρά παιδιά αλλά και σε μας του μεγαλύτερους. Η κατάσταση που τόσο εύστοχα παρουσιάζει με την πένα αλλά και με την εκπληκτική της εικονογράφηση μας είναι γνώριμη και καθημερινή. Με ένα κούνημα του κεφαλιού σε κάθε σελίδα, όλοι μας, συναινούμε στα λόγια της και συμπάσχουμε.

Ναι, είναι τα ατελείωτα Θέλω των παιδιών συγκεντρωμένα με χρώμα και έντονα σκίτσα  σε τούτο το βιβλίο. Η δύναμη της ΜΙΑΣ μόνο λέξης και της εικόνας. Εκρηκτικός συνδυασμός που έφερε ένα αποτέλεσμα εξίσου δυνατό.

Πόσα θέλω ακούμε την ημέρα; Πόσα θέλω πραγματοποιούνται; Πόσα θέλω είναι φυσιολογικά και πόσα παράλογα; Και πως διαχειρίζεσαι την επαναλαμβανόμενη και συχνά ακόρεστη επιθυμία; Που βάζεις φρένο; Που λες όχι και πόσο συχνά; Ζητάμε ό,τι έχει ο άλλος; Μπορούμε να έχουμε τα πάντα; Κι αν δεν μπορούμε να έχουμε όλα όσα λαχταρά η ψυχή πως ηρεμούμε, πως όλα χάνονται ή σταματούν;

Με ένα και μοναδικό «φάρμακο», αιώνες τώρα πια: Με αγκαλιά!  Είναι δωρεάν, είναι πολύτιμή, είναι απόλαυση, είναι χαρά, είναι αποκούμπι και δύναμη. Είναι τα πάντα και είναι το μοναδικό θέλω που χαρίζεται με χαμόγελο πλατύ!

Τρεις δυνατές λέξεις κράτησα από το βιβλίο που κρύβουν όλη τη ζωή μας: Μαμά, Θέλω, Αγκαλιά.

Κι ύστερα τις ξεχώρισα και μαζί με τα παιδιά μου στο σχολείο πλέξαμε ιστορίες. Για τη μαμά που  είπαμε όλες τις γλυκές κι αγαπημένες λέξεις του κόσμου. Που την στολίσαμε με χρώματα κι έγινε κατακόκκινη σαν καρπούζι, σαν φράουλα, σαν φωτιά όταν θυμώνει. Κι έγινε λευκή σαν περιστέρι, και πολική αρκούδα. Κι έγινε πολύχρωμη σαν ουράνιο τόξο. Κι έγινε κίτρινη σαν το σχολικό λεωφορείο και τις μαργαρίτες. Κι έγινε πανύψηλη με τεράστια χέρια για να μας αγκαλιάζει …

Κι ύστερα ζωγραφίσαμε τα Θέλω της παιδικής μας ζωής. Παιχνίδια πολλά, υλικά αγαθά αμέτρητα. Θέλαμε όμως και την αγάπη δίπλα μας που έμοιαζε με πανέμορφη νεράιδα των παραμυθιών. Θέλαμε και Ειρήνη στον κόσμο και τη μαμά και τον μπαμπά δίπλα μας.

Κι ύστερα γράψαμε κι εμείς την λέξη Θέλω. Προσπαθήσαμε και τα καταφέραμε να την γράψουμε ακριβώς όπως κι η Ντανιέλα. Που μπήκε μέσα στην ψυχή και το μυαλό μας.

Σπουδαία η εικονογράφηση. Έντονα χρώματα, σκίτσα,  αποτύπωση έκφρασης πολύ δυνατή.

Ένα βιβλίο για μαμάδες, μπαμπάδες και παιδιά. Για λέξεις και εικόνες μαγικές και δυνατές. Για κλάματα με αληθινά δάκρυα και …κροκοδείλια. Για όλους όσους λένε έστω και μια φορά την ημέρα την λέξη : Θέλω!

Θα το βρείτε εδώ : https://ikarosbooks.gr/995-thelo.html

Για παιδιά από 3 χρόνων και μεγάλους!

Δημοσιεύτηκε στο Cretalive.gr στις 29 Μαϊου 2021: https://www.cretalive.gr/

Το αρνάκι που ήθελε να γίνει λύκος*….στα Παραμύθια του Σαββάτου!

Γράφει η Ελένη Μπετεινάκη

Η Λάνα Λιν είναι ένα αρνάκι πολύ τολμηρό. Τα υπόλοιπα ζωάκια στο κοπάδι της ήθελαν μόνο να μασουλούν χορτάρι και να πίνουν νερό από την λιμνούλα. Εκείνη όμως αγαπούσε την περιπέτεια. Μάταια προσπαθούσε ο φίλος της ο Σον να κάνουν πράγματα μαζί και να την φέρει κοντά του. Εκείνη αρνιόταν πεισματικά ότι κι αν της πρόσφερε! Έτσι μια νύχτα το αποφάσισε. Βρήκε μια τριχωτή κουβέρτα στον τοίχο του βοσκού, την φόρεσε και  την έκανε να μοιάζει σαν μικρό λυκάκι κι εξαφανίστηκε στο άγριο δάσος. Ένας μεγάλος λύκος την προσκάλεσε στην αγέλη του. Έτρεξε μαζί τους, έμεινε ξύπνια μέχρι αργά, και ούρλιαξε στο φεγγάρι! Τέλος κοντά στα ξημερώματα ο μεγάλος λύκος της είπε να έρθει στη σπηλιά τους για φαγητό! Η αλήθεια είναι πως η Λάνα Λιν πεινούσε πολύ για λίγο νόστιμο χορτάρι και νερό… Μόνο που η μαμά λύκαινα είχε ετοιμάσει πολλά ζωάκια για πρωινό: Σκιουράκι, κουνελάκι, αρνάκι! Ειδικά αυτό το αρνάκι η Λάνα Λιν το ήξερε πολύ καλά. Ήταν ο φίλος της ο Σον κι έπρεπε  να τον σώσει στη στιγμή. Μπορεί να έκανε παρέα με λύκους αλλά ήταν κι αυτή ένα αρνάκι …λίγο διαφορετικό!

Μια ιστορία διαφορετικότητας και αποδοχής από την Rebecca Van Slyke. Μια ιστορία γεμάτη θάρρος, τόλμη, περιπέτεια, εξερεύνηση και αγάπη. Όταν κάποιος αρνείται να συμβιβαστεί με κανόνες και συνήθειες της κοινωνίας που μεγαλώνει νιώθει έντονα την ανάγκη να αλλάξει, να φύγει και να κυνηγήσεις τα δικά του θέλω. Είναι όμως οι ρίζες του, το περιβάλλον του και η ίδια του η φύση τέτοια που όσο κι αν αποζητά το διαφορετικό έρχεται η στιγμή που καταλαβαίνει τι και ποιος είναι πραγματικά. Το να ζεις μια περιπέτεια είναι απόλυτα υγιές. Καταλαβαίνεις  τα όρια, εκτιμάς πράγματα, ανθρώπους και καταστάσεις. Καταλαβαίνεις τις δυνατότητες ή αδυναμίες σου, μαθαίνεις ποιος πραγματικά είσαι, γιατί έχεις κάνει κάποιες επιλογές και μέχρι που μπορείς να φτάσεις για να …αλλάξεις. Το αρνάκι της ιστορίας αντιπροσωπεύει  τις ενδόμυχες σκέψεις πολλών που σκέφτονται να τολμήσουν να κυνηγήσουν όνειρα, ιδέες, επιθυμίες και άγνωστα «νερά». Επίσης μας τονίζει τα οφέλη από προσωπικές εμπειρίες, εκτιμήσεις και πόσο σημαντικό είναι να έχεις φίλους!

Ατρόμητο, ριψοκίνδυνο, διαλεκτικό όπως πρέπει να είναι ο καθένας αλλά και σκεπτόμενο έξυπνα όταν ο κίνδυνος παραμονεύει.

Η εικονογράφηση είναι λιτή από την Anca Sandu.Εντυπωσιακή όμως και απόλυτα δεμένη με μια παραμυθοιστορία που θα λατρέψουν τα παιδιά. Μια ιστορία γεμάτη χιούμορ, περιπέτεια και τόλμη, συναισθήματα και εμπειρίες ζωής.

 

Διαβάστε ένα απόσπασμα: http://www.kleidarithmos.gr/main/books/86065/

*Το Αρνάκι που ήθελε να γίνει λύκος, Rebecca Van Slyke, εικ: Anca Sandu,εκδ. Κλειδάριθμος

Παραμύθια γεμάτα με όνειρα....

Τα Παραμύθια του Σαββάτου …γράφει η Ελένη Μπετεινάκη*

Παραμύθια γεμάτα με όνειρα. Όνειρα φανταστικά, όνειρα αληθινά, όνειρα που δεν σβήνουν ποτέ από ψυχή και μυαλό. Μια ολόκληρη ζωή μπορεί να έχει σαν κίνητρο ένα όνειρο. Μια ελπίδα που πάντα σιγόκαιει. Ιστορίες για την ζωή, για το πείσμα, την υπομονή, την ομορφιά των δικών μας ματιών. Αναζητήσεις, προσμονές, επιθυμίες, συναισθήματα.

Ναι, αυτό έχουν τα σημερινά» Παραμύθια του Σαββάτου». Ξεχειλίζουν συναίσθημα για όλα όσα ονειρευόμαστε και δεν ξέρουμε αν συμβούν πότε στ΄ αλήθεια!

Ο φυσητής των ονείρων, Bernard Villiot – Thibault Prugne, εκδ. Λιβάνης

Ο Ζορζί Μπαλαρί είναι ένα μικρό αγόρι, ορφανό και μαθητευόμενος του Πιέτρο Σπαλάτο, μάστορας στη Βενετία. Ήθελε μεγαλώνοντας να γινόταν ένας φυσητής γυαλιού μόνο που η μοίρα είχε άλλα σχέδια για τον μικρό Ζορζί. Στα δεκαπέντε του χρόνια, ένα κομμάτι γυαλί του τραυμάτισε το πόδι και του άφησε μια μικρή αναπηρία. Κούτσαινε πια κι αυτό σήμαινε πως δεν έκανε για Φυσητής Γυαλιών αφού δεν θα μπορούσε να σταθεί στα δύο του πόδια. Τον έδιωξε ο Πίετρο, τον έδιωχναν όλοι κι εκείνος μόνος, με κοροϊδίες αρκετές περιπλανιόταν  παντού τις νύχτες. Το χειρότερο; Του  κόλλησαν το παρατσούκλι «Χορευτής». Όμως τα όνειρα των ανθρώπων δεν σταματούν πότε να υπάρχουν όσες αναποδιές και να τους τύχουν. Έτσι ο Ζορζί βρήκε τρόπο να μπαίνει τις νύχτες στα εργαστήρια των άλλων μαστόρων και να προσπαθεί να  μάθει μόνος  του να χειρίζεται το φυσοκάλαμο. Ο Τζάκομο ένα δεκάχρονο αγόρι, ζητιάνος, θα μπει στη ζωή του Ζορζί και θα την αλλάξει…. Ο νεαρός μάστορας θα φτιάξει για πρώτη φορά στη ζωή του ένα όνειρο  από ένα κομμάτι γαλάζιο γυαλί και ο Τζάκομο θα το δει στον ύπνο του και θα μαγευτεί. Όλα τα παιδιά θέλουν  να γνωρίσουν τον σπουδαίο φυσητή του γυαλιού που φτιάχνει  φανταστικά όνειρα… 

Μια νέα περιπέτεια θα αρχίσει για τον Ζορζί, τον Τζάκομπο, τους πικρόχολους  μάστορες , για την ζωή και τις μεγάλες επιθυμίες ….

Μια ιστορία λοιπόν για το όνειρο, τη δύναμη της φαντασίας. Μια ιστορία που μόνο ταξιδεύει τον νου και την ψυχή. Μια ιστορία που τα αδύνατα γίνονται δυνατά. Οι επιθυμίες που εκπληρώνονται, τα όνειρα που ακουμπούν την αλήθεια, οι άνθρωποι που με την επίμονή και υπομονή τους καταφέρνουν τα ακατόρθωτα. Για κάθε αναποδιά που μπορεί να συμβεί αλλά που δίνει περισσότερη δύναμη και πείσμα για καλύτερη ζωή. Ένα ταξίδι, όλο το βιβλίο, στην Βενετία, στο μοναδικό νησάκι το Μουράνο, στο χρώμα και στην ομορφιά της τέχνης. Της τέχνης του φυσητού γυαλιού που΄ ναι αλήθεια μάστορες του είδους,  οι Βενετοί. Μια ιστορία που έχει πάθη κακίες, μίση , μοναξιά μα και αγάπη, κι ομορφιά και θέληση κι απ΄όλα. Για να μην σταματάμε ποτέ να ελπίζουμε, για τα όνειρα που δίνουν ζωή, για τη ζωή που πάντα ονειρεύεται. Πότε δεν πρέπει να μας πτοούν οι δυσκολίες, αντίθετα να μας γεμίζουν δύναμη και συνεχή προσπάθεια. Και τότε ναι, το θαύμα μπορεί να συμβεί… 

Να πιστεύουμε στον εαυτό μας , στα όνειρα και γιατί όχι …στα παραμύθια!

Να το ξεφυλλίσετε πολλές φορές, να θαυμάσετε την υπέροχη εικονογράφηση. 

Να αφεθείτε στο όνειρο…

Για παιδιά και μεγάλους που δεν το βάζουν κάτω ΠΟΤΕ!΄

Ένα κίτρινο φύλλο, Μιχάλης Μουλάκης, εικ: Φίλιππος Φωτιάδης,ε κδ.Ίκαρος

Ο κύκλος της ζωής μέσα από το τελευταίο ταξίδι ενός κίτρινου φύλλου. Χρώμα, φαντασία, διάλογοι με τους γειτόνους, τους φίλους, τους συνοδοιπόρους της ζωής. Μια ιστορία του τέλους ή μήπως μιας νέας αρχής. Μια ιστορία για το φόβο του άγνωστου, για την ελπίδα του αύριο, για την ίδια τη ζωή που προχωρά και δεν σταματά  πουθενά. Κάποιοι μας ακολουθούν, κάποιοι μας αγνοούν  και κάποιους δεν προσέχουμε εμείς ποτέ στο διάβα μας… Η πορεία, το ταξίδι έστω και την τελευταία  στιγμή είναι μια αναζήτηση, μια επισκόπηση, ένα απολογισμός  γεμάτος συναισθήματα κι εναλλαγές.

Πρωτοεμφανιζόμενος συγγραφέας ο Μιχάλης Μουλάκης. Νέα γραφή, για μικρούς και μεγάλους. Ευαίσθητο, αληθινό, τρυφερό, φιλοσοφικό  και πολύ προσεγμένο κείμενο. Ένα κίτρινο φύλο από εκείνα τα χιλιάδες που πέφτουν, υπάρχουν, σκορπίζονται παντού κάθε φθινόπωρο, χειμώνα ή και την Άνοιξη ακόμα. Ένα κίτρινο φύλλο που την ώρα της τελευταίας πτήσης του ,της τελευταίας διαδρομής και την ίδια στιγμή της πρώτης, βλέπει τον  κόσμο με άλλα μάτια. Πράγματα που θεωρούνταν δεδομένα ανακαλύπτει πως δεν ήταν. Άλλη οπτική γωνία και ματιά, μικρές ή μεγάλες  αποκαλύψεις, χαρές και πίκρες. Άλλοι  το γνώριζαν, το θυμούνταν,  άλλοι όχι, κι αυτό που νόμιζε…. Κι ύστερα αρχίζουν οι φοβίες, οι έννοιες και τα ερωτήματα. Ερωτήματα για την ύπαρξη, το τέλος ή την αρχή μιας νέας ζωής, ίσως. Που πάμε, που ήμασταν, πως ήμασταν, ποιοι έζησαν πραγματικά δίπλα μας, ή παράλληλα  με τη δική μας ζωή. Αλληγορική πολύ η σημασία του κίτρινου φίλου δίνει στα παιδιά τη δυνατότητα από ένα τόσο ασήμαντο μικρό φυλλαράκι να πάρουν απαντήσεις, σύμβολα και ερεθίσματα για τον κόσμο που τα περιβάλλει, τις ματιές, την ίδια την πορεία της ζωής. Κι οι απαντήσεις  είναι πολλές, κι είναι  όλες δεκτές κι αληθινές, όπως γράφει και την ιστορία του  ο συγγραφέας  γεμάτη τόλμη και θάρρος , με ελπίδα κι όνειρα.

Εικονογράφηση από τον Φίλιππο Φωτιάδη σαν τεχνική κολλάζ αρκετά προσεγμένη με απλές γραμμές, λιτό και απέριττο και φιλικά σκίτσα για  παιδιά!

Για παιδιά από 4 ετών….

*Η Ελένη Μπετεινάκη είναι νηπιαγωγός