Ο θυμός του Όουεν Μακ Λάφλιν …στα Παραμύθια του Σαββάτου!

Της Ελένης Μπετεινάκη

Μια μικρή χελώνα που θέλει να κάνει πολλά πράγματα την ημέρα της αλλά ξεκινώντας την και προσπαθώντας να σκαρφαλώσει σε μια πέτρα, πέφτει ανάσκελα με το καβούκι της στο έδαφος και τα πράγματα δυσκολεύουν. Η χαρά της περιορίζεται και δεν ξέρει πως να αντιδράσει. Τότε αρχίζουν οι συμβουλές των περαστικών και των φίλων. Το κουνέλι της προτείνει να κάνει ότι και αυτό, δηλαδή να σκάψει. Η αλεπού της προσφέρει μια παλιά μπότα για να …γελάσει. Ο σκαντζόχοιρος μια αγκαλιά. Όμως τίποτα δεν μπορεί να την βοηθήσει και να καταπραΰνει τον θυμό της.  Η κουκουβάγια δίνει συμβουλές στον σκαντζόχοιρο για να προσπαθήσει να την βοηθήσει, να μπει στη θέση της. Και τότε μια μικρή απλή και αστεία λεξούλα θα κάνει το θαύμα και όλα στη ζωή και των δύο μικρών ζώων θα αλλάξουν.

Μια ακόμα υπέροχη ιστορία του Όουεν Μακ Λάφλιν γεμάτη συναισθήματα. Ο Θυμός μπορεί να προκληθεί μέσα σε μια στιγμή και να φέρει αναστάτωση τόσο στον παθόντα όσο και στον περίγυρό του. Εδώ χρειάζεται η σωστή διαχείριση και από κοντινά άτομα  ώστε να μπορέσει να  καταλαγιάσει. Μια κουβέντα, μια μικρή κίνηση, ένα άγγιγμα, ίσως. Πάντα βοηθάει η εν συναίσθηση, η μερική απόσταση  και η  ψύχραιμη στάση. Ο Θυμός περνάει και νέα συναισθήματα  έρχονται στην επιφάνεια. Το Μαζί κάνει πάντα την διαφορά.

Το βιβλίο έχει εικονογραφηθεί από την Πόλι Ντάνμπαρ με υπέροχα σκίτσα και με απαλή χρωματική παλέτα προσδίδοντας ίση ή και μεγαλύτερη αξία στο μοναδικό κείμενο.

Ξεφυλλίστε εδώ τις πρώτες του σελίδες : https://www.metaixmio.gr/el/products/%CE%BF-%CE%B8%CF%85%CE%BC%CE%BF%CF%82-eoin-mclaughlin

Οχ κοκκίνισα!*...στα Παραμύθια του Σαββάτου!

Της Ελένης Μπετεινάκη

Ας διαβάσουμε την ιστορία του Δημήτρη που νομίζω πως λίγο πολύ όλοι την έχουμε ζήσει και στη δική μας ζωή.

Είναι βραδάκι κι ο Δημήτρης έχει κολλήσει στην τηλεόραση ενώ η μαμά του τού ζητάει εδώ και πολλή ώρα να την κλείσει. Εκείνος δεν ακούει ή δεν θέλει να ακούσει και η μαμά παίρνει πιο δραστικά μέτρα. Απλά πατάει το τηλεκοντρόλ και …τσαφ! Ο Δημήτρης αρχίζει το ουρλιαχτό και είναι τόσο δυνατό που από το στόμα του σαν να εκσφενδονίστηκε μια μικρή κατακόκκινη μπάλα. Μόνο που αυτή η μπάλα δεν ήταν και τόσο συνηθισμένη. Έμοιαζε λίγο παράξενη, λίγο μαγική, δεν έπεφτε στο πάτωμα αλλά αιωρούνταν και είχε… φωνή! Κανείς άλλος δεν μπορούσε να τη δει πάρα μόνο ο Δημήτρης. Και το ακόμα πιο

παράξενο ήταν πως η κόκκινη μπάλα είχε όνομα. Αυτοσυστήθηκε σαν Φούρκας και ακολουθούσε το Δημήτρη παντού λέγοντάς του πως ήρθε για να τον βοηθήσει. Σαν φιλαράκι του από παλιά τον σιγοντάριζε στα θέματα που τον απασχολούσαν, όπως ας πούμε, τού έλεγε πως ήταν απαράδεκτο να μην τον αφήνουν να δει κι άλλη τηλεόραση. Κι ο Δημήτρης του εξιστόρησε όλα του τα παράλογα που τον έβαζαν να κάνει κάθε μέρα οι γονείς του. Να συγυρίζει το δωμάτιο του, να τρώει φακές, να πλένει τα δόντια του πρωί- βράδυ και χίλια δυο άλλα.  Τότε ο Φούρκας ανέλαβε δράση κι όποτε κάποιος δεν άφηνε τον Δημήτρη να κάνει ότι ήθελε, τον παρότρυνε να ξεκινήσει να φωνάζει, να χτυπιέται, να κάνει μεγάλο χαμό ανάλογα με την περίσταση. Οι γονείς του ήταν σε απόγνωση και τότε πρόσεξαν πως ο γιος τους είχε γίνει …ολοκόκκινος. Αυτό αν και άρεσε πολύ στον Φούρκα, δυσαρέστησε τον Δημήτρη αρκετά. Επειδή η γιατρός διέγνωσε ίωση τώρα έπρεπε να χάσει το πάρτι της κολλητής του. Κι αυτό δεν του άρεσε καθόλου. Ο Δημήτρης τα έβαλε με τον Φούρκα που απέκτησε πλέον και επίθετο : Φούρκας Θυμός!

Την συνέχεια θα την διαβάσετε στο βιβλίο της Χριστίνας Αποστολίδη που με ιδιαίτερο χιούμορ, πρωτοτυπία και έξυπνη πλοκή μας εξιστορεί τα στάδια του θυμού, τις τεχνικές και τη λύση για ένα τόσο κόκκινο συναίσθημα.

Καλογραμμένο και ευφάνταστο κείμενο, με ροή που κρατάει σε εγρήγορση τον αναγνώστη και με αγωνία μέχρι το τέλος του.

Μια ιστορία για συναισθήματα ενθουσιασμού και θυμού, ματαίωσης και συνέπειας.

Εκρήξεις θυμού έχουν πολύ συχνά τα παιδιά( σίγουρα και οι μεγαλύτεροι) που δύσκολα μπορούν  να τις χειριστούν. Ενδιαφέρουσα η προτροπή της Χριστίνας που πραγματικά διδάσκεται στα νηπιαγωγεία: Μετράμε αντίστροφα από το δέκα μέχρι το μηδέν και ο θυμός έχει …μαλακώσει.

Το βιβλίο αποτελεί ιδιαίτερο εργαλείο συζήτησης σε μία σχολική τάξη για την διαχείριση του θυμού.

Η εικονογράφηση του Γιάννη Σκουλούδη δένει απόλυτα με το κείμενο, είναι κατακόκκινη, εντυπωσιακή και ολοζώντανη.

Στο βιβλίο θα βρείτε τη εφαρμογή QR code και θα ακούσετε το Τραγούδι του Φούρκα- Θυμού σε στίχους Μαρίας Καριωτάκη και μουσική της Χριστίνας Αποστολίδη και του Νίκου Βογιατζάκη : https://www.youtube.com/watch?v=KMMv-Jw3FEM

Αν κι εσείς έχετε νιώσει όπως ο Δημήτρης ή θέλετε να βρείτε λύσεις για να διαχειριστείτε τον θυμό του παιδιού σας δεν έχετε παρά να συμβουλευτείτε τούτο το βιβλίο. Συναισθήματα στον ύψιστο βαθμό. Ιστορίες που συναντούμε καθημερινά και κάποιες φορές μας φέρνουν σε απόγνωση. Ή μήπως όχι;

Η Χριστίνα Αποστολίδη ξέρουμε καλά πως έχει ένα φίλτρο μαγικό που εμφανίζει ή εξαφανίζει τον θυμό ανάλογα με την περίπτωση. Το είδαμε με τα ίδια μας τα μάτια στην επίσημη παρουσίασή της στα Παραμύθια του Σαββάτου στο βιβλιοπωλείο Sophistico by Greekbooks, στο Ηράκλειο της Κρήτης.

Αν την συναντήσετε κάπου μπορεί και να σας δώσει την μοναδική της συνταγή. Εσείς ωστόσο απολαύστε το βιβλίο της διαβάζοντας ένα μικρό απόσπασμα εδώ :  https://minoas.gr/product/och-kokkinisa/

*Οχ κοκκίνισα!, Χριστίνα Αποστολίδη, εικ: Γιάννης Σκουλούδης, εκδ. Μίνωας

Ο Μπέρτ χάνει τη φωνή του*… στα Παραμύθια του Σαββάτου!

Της Ελένης Μπετεινάκη

Ο Μπερτ είναι ένας γαϊδουράκος που ζούσε πίσω από επτά λίμνες και επτά λόφους, σε ένα απέραντο λιβάδι. Ένα πρωινό που δεν βγήκε καθόλου από το στάβλο του η φίλη του η Μόλι τον αναζήτησε. Και σαν τον βρήκε, ανακάλυψε πως ο Μπερτ είχε χάσει τη  φωνή του. Μαζί αρχίσαν να την ψάχνουν παντού, ώσπου στην παρέα τους προστέθηκε ο Μάρλεϊ, ένα πρόβατο. Λίγο παρακάτω ήρθε να βοηθήσει και ο Σαμ το γουρουνάκι. Όσους κι αν συνάντησαν στο διάβα τους κανένας δεν ήξερα που είχε πάει η φωνή του Μπερτ.

Ώσπου συνάντησαν όλοι μαζί την Άμπι και εκείνη σαν πιο σοφή ρώτησε τον Μπερτ πότε ήταν η τελευταία φορά που άκουσε τη φωνή του. Κι εκείνος ξετύλιξε όλο το κουβάρι της «διαδρομής» του. Είπε πως μάλλον σαν τον  κορόιδεψαν οι κότες κι έβαλαν άχυρα στα αυτιά τους να μην τον ακούν. Ένιωσε  πολύ πολύ άσχημα, ώστε έβαλε  τα κλάματα…

Και άρχισε να τον παρηγορεί τον γαϊδουράκο μας η Άμπι, η φοραδίτσα, και να τον παροτρύνει να την βρει μόνος του τη φωνή του. Κι όλα τα άλλα ζώα του είπαν δυνατά με τη δική τους φωνή πως μπορεί να τα καταφέρει…

Έτσι συμβαίνει πάντα : Με λίγη καλή θέληση, με πολλούς φίλους δίπλα, με έντονη την αυτοπεποίθηση, ο καθένας από μας καταφέρνει ακόμα και να ξεπεράσει όλους τους φόβους του.

Η Τζένη Κουτσοδημητροπούλου στο δεύτερο βιβλίο της σειράς «Σε καταλαβαίνω», θίγει το θέμα της αυτοεκτίμησης, του εκφοβισμού και της φιλίας.

Με μια πολύ δυνατή ιστορία με πρωταγωνιστές ζώα της φάρμας που αγαπούν ιδιαίτερα τα παιδιά, δίνει λύσεις σε προβλήματα που συμβαίνουν και στη δικής τους σχολική κοινότητα και τα βοηθά να καταλάβουν πως να τα αντιμετωπίσουν.

Ένα βιβλίο γεμάτο συναισθήματα και αξίες που μπορεί να δραματοποιηθεί στην τάξη αναπαριστώντας την φάρμα και μοιράζοντας ρόλους εναλλάξ ώστε όλα τα παιδιά να συναισθανθούν την «απώλεια» και την δύσκολη θέση του Μπέρτ.

Θυμός, κακομεταχείριση, πανικός, φόβος είναι τα αρνητικά συναισθήματα που κυριαρχούν. Η φιλία, η συμπαράσταση, η αυτοεκτίμηση, η δύναμη τα θετικά.

Ένα βιβλίο εικονογραφημένο από την Χρύσα Σπυρίδωνος με ρεαλιστικές και πολύ προσιτές σε μικρά παιδία εικόνες, που πραγματικά συμπληρώνουν και δένουν επ ακριβώς με την ιστορία.

Κι αν θέλετε κι εσείς φτιάξτε μάσκες με όλα τα ζώα που αναφέρονται στο βιβλίο. Φτιάξτε  κούκλες με χαρτί αναπαριστώντας τα και μοιράστε ρόλους για μια ιστορία που θα ευαισθητοποιήσει πολύ τα παιδιά.

Μια ιστορία που θα χαρίσει πολύ παιχνίδι και χαρά και θα διδάξει χωρίς περιττά και βαριά λόγια.

*Ο Μπερτ χάνει τη φωνή του, Τζένη Κουτσοδημητροπούλου, εικ: Χρύσα Σπυρίδωνος, εκδ. Διόπτρα

Διαβάστε εδώ ένα απόσπασμα : https://www.dioptra.gr/FlippingBook/2080/el/O-Mpert-xanei-ti-foni-tou/

Και αναζητείστε το στα βιβλιοπωλεία!

Δημοσιεύτηκε στο Cretalive.gr στις 28 Ιανουαρίου 2023 : Εδώ!

Τσουγκρούτ και άλλα δυο λαϊκά παραμύθια …στα Παραμύθια του Σαββάτου!

 

Γράφει η Ελένη Μπετεινάκη

Ποδαρικό στα Παραμύθια του Σαββάτου δεν θα μπορούσε να κάνει πάρα ένα βιβλίο που θα ήταν γεμάτο …παραμύθια! Και φυσικά όχι οποιαδήποτε παραμύθια παρά εκείνα που σκορπούν χαρά, σοφία, δύναμη και φυσικά τη μαγεία του κόσμου όλου!

Μαζί και με χιλιάδες ευχές για υγεία, χαρά, δημιουργία κι αγάπη!

Η αγαπημένη παραμυθού και συγγραφέας πολλών Λίλη Λαμπρέλλη μας χαρίζει τρία λαϊκά παραμύθια για μικρά παιδιά και μας θυμίζει πως : «…οι ειδικοί λένε πως τέτοιου είδους παραμύθια δεν μιλάνε μόνο για τη γενναιότητα, αλλά και τη μετάβαση των μικρών παιδιών από το στοματικό στο πρωκτικό…στάδιο!»

Πρώτο τέτοιο λαϊκό παραμύθι η : Κατιτί ή το κορίτσι που νίκησε το λιοντάρι! (Άκουσμα από την Νικόλ Ντυμέζ στα πρώτα χρόνια μαθητείας στο εργαστήριο του Ανρί Γκουγκό)

Την έχετε ακούσει ποτέ ξανά την Κατιτί; Εντάξει, να σας την γνωρίσω τότε… Ένα κορίτσι ψηλό όσο πέντε μήλα και με δύναμη ψυχής όσο … πέντε γίγαντες, θα πω εγώ. Ένα κορίτσι τόσο δα μικρό που από την ώρα που ξυπνούσε έτρεχε στην πλατεία του μικρού της χωριού, κάτω από την μεγάλη του καρυδιά και έκανε πάντα το ίδιο πράγμα: Με μια πέτρα  έσπαγε καρύδια. Μια μέρα στο ξέφωτο εμφανίστηκε ένα λιοντάρι κι ενώ όλοι έτρεξαν να κρυφτούν η Κατιτί συνέχισε να κάνει αυτό που αγαπούσε πάντα πολύ… Να τραγουδά και να σπα τα καρύδια της.

Και δεν θα το πιστέψετε, όχι μόνο δεν φοβήθηκε να αντιμετωπίσει το λιοντάρι μα το έφαγε κιόλας με μια χαψιά. Τώρα, να μην σας πω από που βγήκε αυτό το τεράστιο ζώο από το πολύ σπρώξιμο ε; καταλάβατε… (από τον πισινό… σσσσσς μεταξύ μας).Κι ύστερα αφού βγήκε από το θυμό του που ένα τόσο μικρό κορίτσι κατάφερε να κάνει κάτι τόσο μεγάλο, την έφαγε. Η Κατιτί όμως, ατρόμητη όπως ήταν, κατάφερε και βγήκε ξανά στη ζωή και τον ξανάφαγε και αυτή. Και μαζεύτηκε όλο το χωριό για να δει πόσο γενναία ήταν η Κατιτί που στη συνέχεια έδιωξε το λιοντάρι (αφού το έβγαλε από την κοιλιά της, πάλι) τόσο μακριά ώστε όλοι παραδέχτηκαν πως ήταν …Τεράστια η ψυχή, η θέληση και η δύναμή της!

Ο Λαγός κι η αλεπού ή έπρεπε μόνο να τολμήσω είναι το δεύτερο λαϊκό παραμύθι. Τα δυο ζώα έπρεπε να φτιάξουν φωλιά για να ξεχειμωνιάσουν. Ο λαγός που φοβόταν πολύ μην παγώσουν τα αυτιά του ξεκίνησε κι ανασκουμπώθηκε πρώτος. Κι έφτιαξε μια φωλιά που του την πήρε η αλεπού με την πρώτη ευκαιρία. Η αλεπού  γνωστή τεμπέλα κλειδαμπαρώθηκε στο καινούργιο της σπίτι και δεν έβγαινε έξω με κανέναν τρόπο. Όσο και αν την παρακαλούσε ο λαγός εκείνη έλεγε πως αν της ξαναέλεγε κάτι θα γινόταν : της Κακομοίρας! Τρόμαξε ο λαγός και ζήτησε βοήθεια από τον λύκο, την αρκούδα και τέλος από τον κόκορα. Και μαντέψτε τι έγινε! Τα μεγάλα ζώα δεν τόλμησαν καν να αναρωτηθούν για την… Κακομοίρα. Ο μικρούλης ο κόκορας όμως ύψωσε φωνή κι ανάστημα… Κι η Κακομοίρα μαζί με την αλεπού γίνανε καπνός …

Η Λίλη Λαμπρέλλη μας πληροφορεί πως τούτο το παραμύθι έρχεται κι αυτό από την Αφρική κι είναι σπουδαίο γιατί δίνει πληροφορίες στα παιδιά για να αντιμετωπίσουν όλους τους θρασύδειλους και δήθεν εξυπνάκηδες που με το έτσι θέλω επιβάλλουν τη γνώμη και τα δικά τους όρια  και εξουσία σε ξένες περιουσίες και πράγματα.

Ο Τσουγκρούτ ή η ιστορία ενός θυμού είναι το τρίτο λαϊκό παραμύθι που μας δίνεται από τους Ρομά της Αττικής και την αγαπημένη, επίσης,  παραμυθού την Αγνή Στρουμπoύλη. Κυκλοφορει και από τις εκδόσεις Καλειδοσκόπιο στη συλλογή «Το κουντουνάκι».

Ο Τσουγκρούτ είναι ένας ποντικός, παιδί ενός γέρου και μιας γριάς. Και μια μέρα ενώ όλα πήγαινα ομαλά έγινε ένα μεγάλο…κακό.  Οι φωνές, το σκόνταμμα, η χύτρα, τα μαλλιά της γριάς, το κουρκούτι, τα γένια του γέρου, του σπιτιού τα κεραμίδια, ου κόρακα τα φτερά, της μηλιάς τα μήλα και του γουρουνιού τα δόντια κι όλα αντίστροφα . Και μια βασιλοπούλα που δεν θα πρεπε αν λείπει από ένα τε΄τοιο παραμύθι  χανι κι εκείνη τα κανάτια της στη χύτρα με το κουρκούτι. Ο θυμός μεγακλώνει κι εχει σεθιρά η κορόνα του βασιλιά. Μόνο που ο βασιλιάς δεν θυμώνει καθόλου που εχασε την χρυσή του κορώνα. Εκέινςο είανο σοπφ΄ςο και ξέρει ποιο είανι το νοημα της ζωής, των συναισθημάτων και της εμεπιρίας. Κι ετσι με τον απλό του λόγο και τη σκέψη λύνει τα μάγια κι όλα γίνονατι περίπου όπως πριν. Όχι όλα ακριβ΄ςω γιατί ο Τσουγκρουτ δεν ήταν πια ένα ποντικός, ήταν…. Θα διαβαστε νμαι υθα δείτε!

Με πολλές παραλλαγές ανά τον κόσμο  μας παρουσιάζεται μια κλιμάκωση καταστροφών που σαν τελειώσουν ξαναμπαίνουν τα πράγματα από την αρχή και …καλύτερα! Είναι η δύναμη του λαβωμένου που θέλει να νικήσει τους φόβους, τους εχθρούς, τα δυσάρεστα και να ξαναγεννηθεί από την αρχή!

Και τα τρία παραμύθια είναι απλά υπέροχα. Με λόγο που ρέει σαν νερό, όπως συμβαίνει με κάθε καλό παραμυθά η Λίλη Λαμπρέλλη μας χαρίζει πάλι σοφία, μαγεία και καλές ιστορίες. 

Για το θάρρος, τη δύναμη της ψυχής, τη γενναιότητα και τα συναισθήματα μιλούν τούτα τα παραμύθια. Για τη σοφία της γνώσης και της εμπειρίας, για τις φιλίες και τους μικρούς τσακωμούς. Για συμπεριφορές κι ανάγκες και μεγαλώματα.

Ένα βιβλίο μικρός θησαυρός που θα κρατήσει πολλές νύχτες – καληνύχτας! Που θα διασκεδάσει όσο δεν φαντάζεστε τα μικρά παιδιά. Ένα βιβλίο για να μεγαλώσουν πιο γρήγορα και πιο «μαγικά»,  να πιστέψουν πως μπορούν να καταφέρουν ακόμα και τα πιο δύσκολα. Να απαιτήσουν το δίκιο και το άκουσμα της δικής τους φωνής. Να μαγευτούν από τις αλήθειες που έχουν μέσα τους τα παραμύθια… κι ας μην είναι όλα αλήθεια.

Για την Λίλη Λαμπρέλλη τι να πω; Όσοι την γνωρίζουμε ξέρουμε τη δύναμη του λόγου, της πένας και της μαγείας που μας προσφέρει με κάθε της πόνημα ή αφήγηση. Για μία ακόμη φορά μας χαρίζει πολύτιμα παραμύθια σαν πετράδια που τα κρατάμε φυλακτό!

Εικονογραφημένο από τον Αχιλλέα Ραζή  σαν εκείνα τα καλά τα παραμύθια του παλιού, πολύ παλιού καλού καιρού!

Αναζητείστε το εδώ:

https://www.patakis.gr/product/653300/vivlia-paidika--efhvika-paidikh-neanikh-logotexnia/Tsougkrout-ki-alla-duo-laika-paramuthia-gia-paidia-pou-theloun-na-megalosoun/

Υ.Γ. Με την Κατιτί θα γελάσετε πολύ ….

Δημοσιεύτηκε στο Cretalive.gr στις 8 Ιανουαρίου 2022 :https://www.cretalive.gr

Η Μίσα, η Ρούμπι, ο Τομ και ο Νόρμαν ….στα Παραμύθια του Σαββάτου!

Της Ελένης Μπετεινάκη

Τέσσερα μοναδικά βιβλία για συναισθήματα από έναν συγγραφέα που θα λατρέψετε. Τον γνωρίσαμε με τα Φτερά του Νόρμαν, την Ανησυχία της Ρούμπι, τον Θυμό του Τόμι και τον αγαπήσαμε πολύ γιατί τα βιβλία του έχουν μια διαφορετική προσέγγιση στα  συναισθήματα. Κι όλα αυτά με τρόπο μαγικό, με ιστορίες που διαβάζονται σαν παραμύθια, με λόγο  απλό και φαντασία που «πετάει» πολύ ψηλά και μακριά. Οι εικόνες όλων των βιβλίων του που τις ζωγραφίζει ο ίδιος είναι  γεμάτες χρώμα, ζωντάνια και  πρωτοτυπία όπως και οι ιστορίες του.

Ας θυμηθούμε τα παλαιότερα κι ας γνωρίσουμε και την Μίσα που θέλει πολύ να έχει φίλους!

Η ανησυχία της Ρούμπι, Τομ Πέρσιβαλ, εκδ. Ψυχογιός

Η Ρούμπι είναι ένα συνηθισμένο κοριτσάκι που της αρέσει να είναι ο εαυτός της. Παίζει, τραγουδάει και χαίρεται, μέχρι εκείνη την ημέρα που στη ζωή της μπαίνει μια μικρή, μια τόση δα ανησυχία. Στην αρχή δεν της έδωσε και πολύ σημασία, εκείνη όμως ήταν πάντα δίπλα της κι άρχισε χωρίς να το καταλαβαίνει η Ρούμπι, να μεγαλώνει σιγά σιγά. Δεν την άφηνε ούτε λεπτό από δίπλα της κι ας μην την έβλεπε κανείς, ούτε καν η ίδια η Ρούμπι. Κι όμως ήταν εκεί κι όλο μεγάλωνε, μεγάλωνε. Κι έφτασε να γίνει …τεράστια και στερούσε πια από την Ρούμπι την ευτυχία. Ίσαμε την ημέρα που το κοριτσάκι μας  συνάντησε τυχαία στο πάρκο ένα μικρό αγόρι που ήταν πολύ λυπημένο. Κι άρχισε να μοιράζεται την ανησυχία της μαζί του και να συνειδητοποιεί πως δεν ήταν η μόνη που ένιωθε ανήσυχη. Κι ένα μικρό θαύμα άρχισε τότε να εμφανίζεται…

Ένα μικρό αριστούργημα και τούτο το βιβλίο του Τομ Πέρσιβαλ. Μια ιστορία καθόλου ανησυχητική αφού ξεδιαλύνει το πρόβλημα της …Ανησυχίας. Με την δική του επίσης καταπληκτική εικονογράφηση, η Ρούμπι γίνεται ένας χάρτινος ήρωας αξιαγάπητος. Τι είναι η ανησυχία, πως «κάθεται» μέσα μας και πως μπορεί κάποιος να τη διώξει; Μια κουβέντα θέλει, μια συντροφιά, λίγο παραπάνω  θάρρος και τόλμη να μιλήσεις για αυτό. Να μοιραστείς το πρόβλημα, να νιώσεις πως δεν είσαι ο μόνος που το έχει κι ύστερα όλα βρίσκουν το δρόμο τους. Πάντα  ο διάλογος καταφέρνει και λύνει τα περισσότερα αδιέξοδα. Οι σκέψεις που απλά τυραννούν αν δεν εξωτερικευτούν, γιγαντώνονται και συχνά γίνονται βάσανο.

Τρυφερή, ευαίσθητη, καλογραμμένη ιστορία. Ιστορία αλήθειας, ιστορία οδηγός ευτυχίας για  μικρά απιδιά. Δείχνει έναν δρόμο που στρώνεται με ανακούφιση, χαρά και μοίρασμα…

Για παιδιά που ανησυχούν κι όχι μόνο….

Τα φτερά του Νόρμαν, Τομ Πέρσιβαλ, εκδ. Ψυχογιός

«Ο Νόρμαν ήταν πάντα φυσιολογικός- απολύτως φυσιολογικός. Μέχρι που μια μέρα…έβγαλε φτερά!»

Έτσι αρχίζει αυτή η τόσο καταπληκτική και αλληγορική ιστορία. Με ένα μικρό αγόρι που θέλει να πετάξει μακριά, ψηλά και να γνωρίσει τον κόσμο. Μόλις όμως  το δοκιμάζει για πρώτη φορά νοιώθει τα πάντα να τον …πνίγουν. Αντί να σηκωθεί ακόμα ψηλότερα φοβάται, κρύβεται, νοιώθει να μην είναι ο εαυτός του. Ο Νόρμαν και ο κάθε Νόρμαν της ζωής πρέπει να ακολουθεί τα δικά του τα θέλω, τα δικά του βήματα και να μην φοβάται να εκδηλώνει τις δικές του αδυναμίες, τον τρόπο σκέψης του και τις ιδιαιτερότητές του. Το να ακολουθεί κάποιος το κοπάδι έχει μια σιγουριά, όμως ποτέ δεν ζει αυτό που εκείνος επιθυμεί κι ονειρεύεται. Μόνο σαν γίνει ειλικρινής με τον εαυτό του βρίσκει όλες τις ισορροπίες και τότε τα πρέπει, τα λόγια των άλλων και  οι κρυφές ματιές δεν λογαριάζονται.

Να πετάτε και να κοιτάτε ψηλά συμβουλεύουμε τα παιδιά. Αφήστε τα  λοιπόν να κυνηγήσουν το όνειρό τους. Αυτό μας λέει το βιβλίο, αυτό δίνει στα παιδιά. Την ώθηση να ακούν τη δική τους ψυχή. Να μην φοβούνται για την διαφορετικότητά τους. Να μην καταπιέζουν επιθυμίες, ορμές και όνειρα. Μια μικρή ώθηση, μια κουβέντα είναι αρκετά  κι ο κόσμος θα γεμίσει ελεύθερους πραγματικά  ανθρώπους, παιδιά που αναζητούν τη γνωριμία με τον εαυτό τους, τη ζωή, το παραπέρα….

Για το θάρρος, την τόλμη, τα μεγάλα βήματα προς την ευτυχία …

Για παιδιά που προσπαθούν κι ονειρεύονται… (https://zhtunteanagnostes.blogspot.com/2019/03/blog-post_29.html)  

Ο θυμός του Τόμι, Τομ Πέρσιβαλ, εκδ. Ψυχογιός

Ο Τόμι είναι το μικρότερο παιδί στην οικογένεια του και το πιο κοντό. Αυτό κάποιες φορές του βγαίνει σε καλό και κάποιες άλλες όχι. Υπάρχει κι ένα χαρούμενο σκυλί στο σπίτι με το όνομα Μπισκότος και συχνά τον ξεπερνά στο τρέξιμο και τις σκανταλιές. Πολύ  σύντομα αρχίσανε τα παράξενα για τον Τόμι μιας και δεν προλάβαινε να φτάσει στην ώρα του σε μέρη και σημεία συνάντησης που όλοι οι υπόλοιποι διασκέδαζαν. Ήταν πάντα τελευταίος  στο τρέξιμο και προλάβαινε την χειρότερη θέση στο τρένο. Στο πάρκο πάλι σαν παίζανε όλοι κρυφτό δεν μπορούσε να βρει κανέναν. Το μονόζυγο στην παιδική χαρά ήταν πολύ ψηλό και στην τσουλήθρα δεν τον αφήναν να την κατέβει γιατί ήταν …πολύ μικρός. Το αποκορύφωμα ήταν εκείνη την ήμερα που πήγαν με τον  μπαμπά του να πάρουν παγωτό και δεν πρόλαβε ούτε μια σταλίτσα. Τότε μια τίγρης φοβερή και τρομερή βγήκε από μέσα του και σχεδόν τον μεταμόρφωσε. Τι γρυλίσματα, τι κόκκινες φωτιές από παντού, τι κοφτερά δόντια εμφανίστηκαν ξαφνικά…Κι όλοι πια τον τρέμανε μα και τον άφησαν μόνο του. Έκανε ότι ήθελε, κάνεις δεν τον πλησίαζε όμως τελικά δεν ήταν και τόσο χαρούμενος. Και τότε κατάλαβε….

Έξυπνο, πρωτότυπο, διαφορετικό βιβλίο για το συναίσθημα του θυμού. Η μεταμόρφωση του μικρού αγοριού σε  τίγρη άκρως εντυπωσιακή και ευρηματική στην πλοκή και εξέλιξη της ιστορίας. Ένα βιβλίο που μας μαθαίνει τρόπους για την διαχείριση του θυμού και δείχνει ακριβώς την ένταση του συναισθήματος. Συμπεριφορές, πράξεις, λόγια και σκέψεις που όλοι λίγο πολύ κάνουμε κάτω από την επιρροή νεύρων και απογοήτευσης. Δύσκολη η διαχείριση του θυμού και ακόμα δυσκολότερη η αποδοχή των αρνητικών ενεργειών μας.

Πραγματικά άξιο προσοχής και τούτο το  βιβλίο του Τομ Πέρσιβαλ. Αξίζει να το ψάξετε και να διαβάσετε την βιογραφία του για να δείτε πως εμπνέεται για τα βιβλία και τις εικόνες του: https://www.panmacmillan.com/authors/tom-percival/14042f0f-503b-44da-4271-08d5dd18a1c0

Ένα βιβλίο για εκείνες τις δύσκολες μέρες πού όλα μοιάζουν να έχουν κτυπήσει κατακόκκινο χρώμα. Για παιδιά από τεσσάρων χρόνων.

https://zhtunteanagnostes.blogspot.com/2020/03/blog-post_7.html

Η Μίσα κάνει φίλους, Τόμ Πέρσιβαλ, εκδόσεις Ψυχογιός

Στην Μίσα αρέσει πολύ να φτιάχνει πράγματα όπως εικόνες από αριθμούς και ήχους. Δυσκολεύεται όμως πολύ με τους ανθρώπους κι έτσι δεν έχει φίλους. Απογοητευμένη φτιάχνει ένα δικό της κόσμο με φίλους χάρτινους χρωματιστούς  αλλά…χωρίς ψυχή. Τους παίρνει  μαζί της όπου και να πάει αλλά δεν μπορεί να κάνει τίποτα αληθινό και ουσιαστικό παίζοντας τους. Κι όταν  την προσκαλούν σε ένα πάρτι νιώθει μοναξιά κι απομονώνεται σε μια γωνιά με τους χάρτινους φίλους της κλεισμένη στον δικό της και μόνο κόσμο. Εμφανίζεται όμως ένα μικρό αγόρι ο Τζος και πάρα την ανησυχία και το φόβο της Μίσα επιτέλους μια φιλία χτίζεται και τα πράγματα  αρχίζουν να γεμίζουν αγκαλιές, αγάπη και νόημα ….

Το τελευταίο βιβλίο του αγαπημένου μας πια συγγραφέα Τομ Πέρσιβαλ μιλάει για την δυσκολία κάποιων παιδιών να έχουν φίλους. Τις ανησυχίες, τις ανασφάλειες και τους φόβους τους. Συχνά καταφεύγουν σε δικούς τους κόσμους για να προστατευτούν από τυχόν λάθη, απορρίψεις και απογοητεύσεις. Όμως πάντα μια μικρή αλλαγή ή παρόρμηση μπορεί να φέρει τα επιθυμητά αποτελέσματα και τα συναισθήματα από αρνητικά να γίνουν θετικά.

Υπέροχη και αυτή η ιστορία, πολύ πρωτότυπη και ουσιαστική. Εικονογραφημένη εξαιρετικά από τον ίδιο και  γεμάτη μηνύματα συνεργασίας, αποδοχής και συμπεριφορών κοινωνικοποίησης.

Να τα ψάξετε όλα τα βιβλία στα βιβλιοπωλεία της γειτονιάς σας και εδώ : https://www.psichogios.gr/el/tom-persibal

 Δημοσιεύτηκε στο cretalive.gr στις 3 Οκτωβρίου 2020  :https://www.cretalive.gr/politismos/i-misa-i-roympi-o-tom-kai-o-norman-sta-paramythia-toy-sabbatoy