Ζητούνται Αναγνώστες στις καλές ιστορίες και τα παραμύθια!

Γράφει η Ελένη Μπετεινάκη*

Πόλη στο φως, Ευτυχία Γιαννάκη, εκδ. Ίκαρος

Και τα τρία βιβλία της Ευτυχίας τα ΄χω διαβάσει σχεδόν στον ίδιο τόπο. Ένα σαββατοκύριακο μου πήρε το καθένα, στο δικό μου ησυχαστήριο, στη νότια Κρήτη. Την πρώτη φορά με παραξένεψε τούτο το νεαρό κορίτσι. Mε τράβηξε από την αρχή το κατακόκκινο εξώφυλλο, η ροή του λόγου της κι ύστερα είδα πως ο αγαπημένος της ήρωας και  πρωταγωνιστής ήταν κι αυτός … Κόκκινος!

Τον αγάπησα από την πρώτη στιγμή. Κάτι είχε τούτος ο σοβαρός, επιτυχημένος, αποτυχημένος, μοναχικός, έξυπνος και παρατηρητικός Χάρης.

Το αποτέλεσμα ήταν η αγωνία, η περιέργεια και η δική μου αδρεναλίνη να φτάσει  στο …κατακόκκινο. 

Στο πίσω κάθισμα, οι Αλκυονίδες ημέρες και τώρα η… Πόλη στο Φως.

Είναι πολύ εύκολο να διαβάσει κάποιος την υπόθεση του βιβλίου. Το βιβλίο είναι παντού, σε διαδίκτυο, εφημερίδες , περιοδικά. Είναι το πιο πολυδιαβασμένο, φέτος το καλοκαίρι και από τις φορές που θα συμφωνήσω πως άξιζε και αξίζει τον κόπο και τη θέση που του πρόσφεραν. Να είναι ανάμεσα  στα πρώτα…και του πρέπει!

Να εξηγήσω κάτι, την Ευτυχία Γιαννάκη δεν την έχω συναντήσει ποτέ. Την θαυμάζω όμως πολύ, νοιώθω να τη γνωρίζω αρκετά καλά. Φωτογραφίζει κι εκείνη γωνιές που …δεν φαίνονται και πάνω απ ΄όλα έχει  τη φρεσκάδα που θες να έχουν οι νέοι συγγραφείς, που είναι μέσα  σε όλα και που ζουν πραγματικά, χωρίς εκείνη την παρεξηγημένη κουλτούρα, τα τσιτάτα και τα δήθεν.

Έχουν γραφτεί παρά πολλά καλά  όμορφα για την Ευτυχία .Πολύ καλά τα γράφουν όλοι. Κι αν θέλω κι εγώ να πω τη γνώμη μου είναι ίσως για   να γίνω αιτία να το διαβάσει έστω κι ένας ακόμη αναγνώστης. Και προσέξτε όχι μόνο το τελευταίο της που πραγματικά είναι καταπληκτικό, αλλά και τα δύο προηγούμενα πρέπει να υπάρχουν στις βιβλιοθήκες μας.

Και κάτι ακόμα… ΔΕΝ είμαι κριτικός βιβλίων  είμαι απλά Κρητικιά που αγαπά τα καλά βιβλία και τους σπουδαίους συγγραφείς.

Πάμε λοιπόν στα πιο ζουμερά κι ενδιαφέροντα…

«Πόλη στο φως»… άξιζε η αναμονή! Αθήνα σε μια εποχή που η κρίση κτυπάει κόκκινο, οι αξίες χάνονται, οι άνθρωποι παραλογίζονται, η απληστία, η παραβατικότητα, οι σχέσεις κλονίζονται. Έγκλημα είναι η αιτία και μάλιστα από εκείνα τα πολύ ανατριχιαστικά. Μάνα, γυναίκα πανέμορφη, νέα και έγκυος… κομμάτια! Θυμήθηκα αμέσως εκείνο το άλλο στυγερό έγκλημα που ήταν πέρα για πέρα αληθινό τον Αύγουστο του 1969.Την άγρια δολοφονία της Σάρον Τέιτ και τεσσάρων φίλων της. Το σύμβολο του σεξ, σύζυγος του Ρόμαν Πολάνσκι, που δολοφονήθηκε από την σατανική ομάδα του Τσαρλς Μάνσον και που σε δυο εβδομάδες από τότε θα γεννούσε τον γιο τους.

Δεν άργησε λοιπόν τούτη η περιγραφή με τους υπόπτους, την καθημερινότητα  τους , τις αναζητήσεις κι όλα όσα περιγράφονται στο βιβλίο να ζωντανέψουν μπροστά μου. Ναι, μια υπέροχη ταινία ξετυλίχτηκε στο μυαλό και στα μάτια μου. Οι περιγραφές της Ευτυχίας και στις πιο  μικρές λεπτομέρειες έκαναν την δική μου εικόνα όλο και πιο ζωντανή. Και ανάμεσα στα κόκκινα αίματα  η ζωή των άλλων ηρώων. Η ηττοπάθεια του Χάρη Κόκκινου, τα αδιέξοδα, η σχέση του με το γιο του, οι συνάδελφοι, ο έρωτας, οι μέρες και οι νύχτες του, τα καταθλιπτικά απογεύματα. Καλογυρισμένη ταινία λοιπόν, εξαιρετικό ανάγνωσμα. Αφήγηση παραστατικότατη, εύστοχη, ζωντανή, ρεαλιστική. Το φως διαδέχεται το σκοτάδι, η ζωή το θάνατο, η ομορφιά την ασχήμια, τα αδιέξοδα τη λύτρωση. Προβληματισμοί και προβλήματα του σήμερα. Οικογένειες που δείχνουν δυνατές γεμάτες αδυναμίες, μυστικά και ψέματα. Μια κοινωνία σε ένα βιβλίο. Το σήμερα στην πιο δυνατή και «κόκκινη» ώρα του. Ίντριγκες, πάθη, μυστικά, κρυμμένες αλήθειες,  σχέσεις καλυμμένες από πολύχρωμα σελοφάν και ζωές διαλυμένες  που απειλούνται  με οδηγό πάντα το χρήμα, το παράνομο κέρδος, την εκμετάλλευση.  Η δουλειά μπλεγμένη με τον αγώνα επιβίωσης, τις σχέσεις, την καθημερινότητα, τα λάθη του παρελθόντος και στιγμές αγωνίας για το αύριο, το εγώ, το γιατί, τους ανθρώπους γύρω μας. Γειτονιές της Αθήνας που μπορεί και να κρύβουν χειρότερα μυστικά και ψέματα. Ψυχογράφημα ανθρώπων, καλοδουλεμένοι χαρακτήρες από μια συγγραφέα που ξέρει να παρατηρεί, να εστιάζει στις λεπτομέρειες που την κάνουν να ξεχωρίζει.

Συγκλονιστική και η ιστορική ανάδρομη σε γεγονότα που κάποιοι από μας σχεδόν τα έζησαν έστω μέσα από δημοσιεύματα και τηλεοράσεις. Η μεγάλη σφαγή στην Σρεμπρένιτσα στα 1995 θύμισε ιστορίες μίσους, βίας, μεγάλα εγκλήματα πολέμου, γενοκτονία από τις μεγαλύτερες μετά τον 2^ο Παγκόσμιο πόλεμο.

Χαρακτήρες όπως η Τζέλα, θα σας κάνουν να αναρωτηθείτε για τις αλήθειες της ζωής, άλλη μια φορά. Για τους ανθρώπους του «περιθωρίου» που έχουν πάντα  ψυχή και τσαγανό από τους λίγους.

Ίσως επίσης να σκεφτείτε τη δική σας σχέση με τον γιο ή την κόρη στα χρόνια που ζήσατε ή δεν ζήσατε μαζί.

Ένα είναι το συμπέρασμα το δικό μου σε αυτό το καταπληκτικό βιβλίο. Σασπένς, φόβος, λύτρωση, αστυνομικό δαιμόνιο, σκοτεινές σκέψεις, έντονα συναισθήματα, καθημερινότητα που σοκάρει. Ιστορίες πολλές δεμένες μεταξύ τους, ζωές ανθρώπων που χάλασαν ή προσπαθούν να φτιάξουν. Κοινωνικά στερεότυπα που καταρρέουν, μοναξιά απέραντη, σύγχρονος κόσμος, ο δικός μας κόσμος, το δικό μας περιβάλλον πια, αν σκεφτεί κανείς πως όλα όσα τόσο μυθιστορηματικά και αριστουργηματικά περιγράφει η Ευτυχία συμβαίνουν στη δική μας γειτονιά, ίσως και στο διπλανό μας σπίτι.

Ναι, συμπληρώθηκε η τριλογία και κέρδισε τα πιο λαμπρά αστέρια στην ψυχή και στον δικό μας στερέωμα. Συγκλονιστικό το τέλος, απρόσμενο, ευρηματικό, ανατριχιαστικά μη αναμενόμενο. Ίσως να είναι η αρχή μιας άλλης ιστορίας…

Θα θελα να  γράψω ακόμα πάρα πολλά, να σας πείσω πως πρέπει να το διαβάστε, όμως όλοι οι άλλοι τα γράψανε, πιο ειδικοί και καλύτερα από μένα. Εγώ ξέρω πως αξίζει να το ψάξετε, αξίζει να διαβάσετε όλη την τριλογία γιατί είναι …η καλύτερη. Κι έχω διαβάσει πάρα πάρα πολλά αστυνομικά μυθιστορήματα. Όμως τούτη δω ακουμπά εμάς, τον τόπο, τα δικά μας όνειρα ή εφιάλτες. Μιλάμε σχεδόν την ίδια γλώσσα ….

Διαβάστε εδώ το οπισθόφυλλο: https://ikarosbooks.gr/810-poli-sto-fos.html

 

Η Ευτυχία Γιαννάκη γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Σπούδασε πληροφορική, μουσική τεχνολογία και επικοινωνία και εργάστηκε για αρκετά χρόνια στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση.

Έχει εκδώσει, με ψευδώνυμο, ένα ακόμη μυθιστόρημα με τον τίτλο Χάρντκορ (Ωκεανίδα, 2000) που μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο.

Περισσότερα για την ίδια μπορείτε να δείτε στο www.giannaki.com

 

Η Τριλογία της Αθήνας:

Στο πίσω κάθισμα (Ίκαρος, 2016)

Αλκυονίδες μέρες (Ίκαρος, 2017)

Πόλη στο φως (Ίκαρος, 2018)

Δημοσιεύτηκε στην εφημ. ΠΑΤΡΙΣ στις 23 Αυγούστου 2018 : https://www.patris.gr/2018/08/23/zitoyntai-anagnostes-stis-kales-istories-kai-ta-paramythia/

Ζητούνται αναγνώστες… στα καλά βιβλία και στα παραμύθια!

Της Ελένης Μπετεινάκη*

Γινάτι, Γιάννης Καλπούζος, εκδ. Ψυχογιός!

Τρία βράδια ξενύχτησα, να το διαβάσω….

Κι ύστερα το έκλεισα και το κράτησα σφιχτά, κοντά στο μέρος της καρδιάς. Αναρωτήθηκα εκατοντάδες πράγματα. Πρώτα  από όλα για τον τίτλο του. Για το γινάτι, το άδικο, το πεισματικό, της ζήλειας, της αγάπης… 

Για το δικό μου γινάτι, στα δύσκολα, στα παράξενα, στα αδύνατα. 

Κι ύστερα πάλι άρχισα να το ξεφυλλίζω σιγά σιγά κρατώντας εκείνες τις εικόνες που μου δημιούργησε η πρώτη ανάγνωση  και δεν ήθελα με τίποτα να τις χάσω. Όλη η Ήπειρος στάθηκε μπροστά μου, εκατό χρόνια πριν. Τα Γιάννενα , η λίμνη, τα ανηφορικά σοκάκια, το κάστρο …όλα. Κι ένιωσα πως τους ήξερα όλους αυτούς τους ήρωες, πως κάπου είχαμε συναντηθεί στην ιστορία, στο μύθο στα δικά μου διαβάσματα. Μια Ελλάδα ξετυλίχτηκε μπροστά μου στα δύσκολα χρόνια της. Εκείνα που αλλάξανε τον τόπο ξανά που φέρανε τα πάνω κάτω και που την ιστορία του τη γράψανε  οι απλοί καθημερινοί άνθρωποι που πάντα πληρώνουν τα τιμήματα.

Δεν έχει νόημα να σας πω την περίληψη είναι πολύ εύκολο να τη διαβάσει κανείς στο οπισθόφυλλο του βιβλίου ή σε εκατοντάδες σελίδες στο διαδίκτυο. Θα σταθώ λίγο στους ήρωες που λάτρεψα τον καθένα για την προσωπικότητα του και σε εκείνους   που μου θύμισαν  στοιχεία του δικού μου χαρακτήρα. Άλλωστε έτσι δεν συμβαίνει πάντα στα διαβάσματα; Δεν προσπαθούμε να μπούμε στη θέση του ήρωα για να ταυτιστούμε, να νοιώσουμε, να δούμε τι θα κάναμε εμείς. Θα σταθώ λίγο παραπάνω στα γεγονότα και στις ατέλειωτες συνήθεις, έθιμα, γινάτια του τότε και του καιρού μας.

Θυμήθηκα τις δικές μας, τις κρητικές βεντέτες  που ακόμα δυστυχώς υπάρχουν. Κι ήταν η ιστορία του Ζώτου που μου ΄φερε στο μυαλό τα άδικα, τα χαμένα παλληκάρια, για τα γινάτια άλλων …Πως γίνεται και μέσα σε μια στιγμή αλλάζουν όλα! Τόπος, ζωές, συναισθήματα, πορείες… Πως κατάφερε τούτος ο άνδρας να επιβιώσει,  να νοιώσει το μίσος,  την αγάπη, την μοναξιά, τον απόλυτο έρωτα. Να διαβεί την ίδια την ιστορία , να συμμετέχει στην εξέλιξη και πορεία της, να παλέψει με τον ίδιο του τον εαυτό, να πάει κόντρα στον καιρό και στα «αμαρτήματα».

Kι εκείνη η Χαβάη, η όμορφη μουσουλμάνα, πόσα αρνήθηκε για χάρη του Ζώτου. Πόσο το τίμημα του έρωτα; Πόσο αντέχει μια γυναίκα , που φτάνει για να κρατήσει δικό της αυτόν που αγαπά; Κι εκείνο το γινάτι της σαν την κυρίεψε η ζήλεια, το ψέμα και τα λόγια τα παράξενα την ψυχή; Όμως  ότι κι αν ένοιωσε, ότι κι αν της είπαν, όσο και αν προσπάθησε να φύγει, να χαθεί, δεν ξέχασε. Λένε πως αν κάποιος αγαπήσει στ΄ αλήθεια, μια φορά, όσα κι αν συμβούν, όσο κι όσοι και να προσπαθήσουν , τούτη η αγάπη δεν σβήνει ποτέ…

Αδύνατον να ξεχάσεις την φοβερή μορφή του παπά- Λέρα. Όνομα και πράγμα, κομπογιαννίτης, τσιγκούνης, άκαρδος, χυδαίος, πολλές φορές. Πάτησε  επί πτωμάτων , για  να κερδίσει, να αναδειχτεί, να χωθεί στην πιο μεγάλη σαπίλα, αρκεί να σώσει το τομάρι του και να αρπάξει  οτιδήποτε. Κουτσομπόλης, ψεύτης, μυθοπλάστης, σιχαμερός…

Γιατροί ή δήθεν γιατροί από εκείνους που για χάρη του χρήματος, κατέστρεψαν ζωές, εκμεταλλεύτηκαν κόσμο και κοσμάκη κι έπρεπε να ζουν μόνο στα  Τάρταρα. Που εξαιτίας τους οι ζωές πήραν άλλους δρόμους, χάθηκαν, ξαναγεννήθηκαν  και ας νόμισαν πως  ευτύχισαν. Έμειναν σε όλη τους της ζωή με το φόβο, με γινάτι αλλόκοτο, μισερό, παράλογο.

Σιορ Δονάτος! Άλλα μυστικά και ψέματα, χρήμα, εξουσία και καλυμμένη Ευγενία. Βιργίλης, Γκίνης, ληστές, μαυραγορίτες, φίλοι κι εχθροί. Γαϊτανάκι της ιστορίας μοναδικό, ζωές που χάθηκαν, ξεκληρίστηκαν, έφτασαν ίσαμε τα πιο ψηλά σκαλιά. Μάνες που η σιωπή τις κράτησε στα χαμηλά πατώματα, για να μην πληγώσουν τους γιούς, για να μην σηκώσουν κεφάλι. Κοινωνίες που καταδικάζουν, που ξεγράφουν, που αδικούν. Ζωές που χάνονται χωρίς λόγο, μοίρες πλεγμένες με μαύρη κλωστή κι όχι την ασημένια ή χρυσαφιά των παραμυθιών.

Μια ολόκληρη κλειστή  κοινωνία, με τα ήθη, τα έθιμα, τις ιδιαιτερότητες. Μια εποχή που άλλαξε την πορεία της χώρας, με τη δημιουργία του νεότερου ελληνικού κράτους. Μια εποχή με τα καλά και τα κακά, τα άσχημα και τα όμορφα , με άρωμα που συγκινεί, που δημιουργείς εικόνες που νοιώθεις να΄χεις ζήσει κι εσύ. Μια Ελλάδα που βγαίνει από στάχτες, που αγκομαχεί και επιβάλλεται . Με ανθρώπους που την αγαπούν, την πληγώνουν, κι όμως την  πάνε παραπέρα… Συγκρούσεις λαών, θρησκειών, όνειρα που γεννιούνται ή χάνονται, κόσμοι που γκρεμίζονται, μεταναστεύουν, μεταλλάσσονται.

Γιάννης Καλπούζος! Καταπληκτικός σε τούτη τη γραφή. Ένα μυθιστόρημα που τα ΄χει όλα. Μα πάνω απ όλα έχει εκείνες τις ολοζώντανες περιγραφές που σε βάζουν να πορεύεσαι  μαζί με όλους τους ήρωες. Που θες να μην σταματήσεις να διαβάζεις, που ζεις κι εσύ , παλεύεις, ερωτεύεσαι, πονάς, αγανακτείς , σκιάζεσαι, προχωράς. Μαθαίνεις ή θυμάσαι την ιστορία του τόπου και σε τελική ανάλυση απολαμβάνεις ένα υπέροχο βιβλίο που δύσκολα ξεχνάς…

Κι εκείνη  η λίμνη των Θρύλων, των παραμυθιών, των πράσινων νερών, πάντα εκεί να γράφει, να σβήνει, να σαρώνει τα γινόμενα και τα αγίνωτα και να ηρεμεί τις φουρτούνες της ζωής… 

Η λίμνη η μοναδική, στα Γιάννενα…

Δημοσιεύτηκε στο cretalive.gr :https://www.cretalive.gr/culture/zhtoyntai-anagnostes-sta-kala-biblia-kai-sta-paramythia 

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ στις 16 Ιουλίου 2018: https://www.patris.gr/2018/07/16/zitoyntai-anagnostes-sta-kala-vivlia-kai-sta-paramythia/

Φωνές στο νερό...

 Ζητούνται Αναγνώστες! Στις καλές ιστορίες, τα βιβλία και τα Παραμύθια!

Γράφει η Ελένη Μπετεινάκη

Φωνές στο νερό, Ελένη Πριοβόλου, εκδ. Καστανιώτης

Κι είναι τούτες οι ιστορίες, η καθημερινότητα των απλών ανθρώπων , των διπλανών, των γνωστών, των άγνωστων. Των ανθρώπων που κρίνεις συχνά το χαρακτήρα ή τη ζωή τους μόνο απ΄αυτό που βλέπεις. Όλοι εκείνοι που αγνοείς και δεν διαβάζεις ποτέ τι μπορεί να κρύβει το βλέμμα, η ψυχή, ο χρόνος που έφυγε οριστικά.

Κι είναι γεμάτο ζωή το βιβλίο της Ελένης Πριοβόλου. Ζωές που διάβηκαν το δρόμο τους με λάθος ανθρώπους πλάι τους,  σε λάθος ρόλους, με ανεκπλήρωτες επιθυμίες κι έρωτες, με κρυμμένα μυστικά κι ελπίδες που χάθηκαν.

Έρωτας, φόβος , πάθος, χαρά, πόνος, μοναξιά και δύναμη. Αντίθετα συναισθήματα, ένταση και απόλυτη σιωπή.

Κι είναι ιστορίες, κι είναι ζωές που ΄χουν πλεγμένο το σήμερα με το χθες, το καλό και το κακό, το επιτρεπτό με το απαγορευμένο. Κι αλήθειες κι εικόνες πολλές σύγχρονες, παλιές κι ένα σωρό περιπέτειες που ίσως τις χαλιναγώγησαν οι συνήθειες .

Κι έχει μια γοητεία να κοιτάς από την κλειδαρότρυπα της ψυχής και να αναρωτιέσαι πώς, τι, γιατί, πότε…  Και να  τα κρύβεις όλα μέσα σου, μια ζωή και να σκέφτεσαι πόσες ζωές άλλων έζησες και πόσες όχι. Και να πνίγεσαι γιατί δεν έγινα όλα όπως ήθελες αφού δεν ήταν μπορετό από την κοινωνία, την οικογένεια, την νοοτροπία και την τύχη σου.

Κι είναι μονάχα η δύναμη του νερού, της θάλασσας που απελευθερώνει το σώμα, την  ψυχή, τον φόβο και τον πόθο! Τη φωνή που δεν μπορείς να βγάλεις από τα σωθικά σου κάποιες φορές, να ακουστεί παντού γιατί δεν συμφωνεί με τους καθωσπρέπει και σίγουρα θα σε περάσουν για τρελό ή ανάρμοστο… Κι είναι οι Φωνές μέσα στο Νερό πιο δυνατές, πιο λυτρωτικές, γεμάτες μόνο με ευτυχία. Κι είναι μόνο για όσους τόλμησαν ή θα τολμήσουν να τα βάλουν με τον ίδιο τους τον εαυτό…

Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου:  Σε μια μικρή λουτρόπολη του Ιονίου μια γυναίκα μόνη ζει διαφορετικά από τον υπόλοιπο κόσμο. Οι άλλοι τη θεωρούν τρελή, όμως εκείνη αδιαφορεί για τα στερεότυπα της επαρχίας. Ένα ζευγάρι ηθοποιών του λαμπερού παλιού ελληνικού κινηματογράφου επιλέγει την ίδια λουτρόπολη ως τόπο διακοπών. Στην ηλικία πλέον της ωριμότητας, μακριά από τα φώτα της δόξας, ξεχασμένοι οι δυο και αγνώριστοι, ανακαλύπτουν το νόημα που δίνει στη ζωή η αληθινή αγάπη. Ένας καπετάνιος, γέννημα θρέμμα της εν λόγω πόλης, επιστρέφει στο σπίτι μετά από είκοσι χρόνια στα πέλαγα. Όσο βρισκόταν μακριά, ζούσε με το όνειρο της θαλπωρής στον κόρφο της αγαπημένης του, όμως επιστρέφοντας τον περιμένει η διάψευση. Κοντά τους και πολλοί άλλοι, που δεν έζησαν όπως θα ήθελαν να ζήσουν και προσπαθούν να διασώσουν μνήμες από τον κίνδυνο της οριστικής λήθης. Άνθρωποι που έπαιξαν σε λάθος ρόλους κι έζησαν ευσεβείς πόθους και αβίωτους έρωτες, μικρές επαναστάσεις και μεγάλες υποταγές. Ήρωες που θέλουν να φωνάξουν, αλλά οι φωνές τους βγαίνουν ελεύθερα μόνο μέσα στο νερό. 

Από τη συγγραφέα του μυθιστορήματος Όπως ήθελα να ζήσω (Βραβείο Αναγνωστών ΕΚΕΒΙ 2010).

Δημοσιεύητηκε στο Cretalive.gr στις 8 Σεπτεμβρίου 2017: http://www.cretalive.gr/culture

Σαν μια καλογυρισμένη ταινία...οι " Αλκυονίδες μέρες" της Ευτυχίας Γιαννάκη!

Ζητούνται Αναγνώστες  στις καλές ιστορίες  και τα παραμύθια...

Γράφει η Ελένη Μπετεινάκη*

Αλκυονίδες  μέρες , Ευτυχία Γιαννάκη, εκδ. Ίκαρος 

Κ α τ α π λ η κ τ ι κ ό!

Αν και δεν είμαι fun της λεγόμενης αστυνομικής Λογοτεχνίας και έχοντας διαβάσει το πρώτο βιβλίο της Ευτυχίας Γιαννάκη, με αρκετό ενδιαφέρον, ξεκίνησα τούτη την ανάγνωση πριν μέρες στο νοτιότερο σημείο της Κρήτης… 

Παρέα με τον Χάρη Κόκκινο που αυτή τη φορά τον συμπάθησα πολύ περισσότερο. Το διάβασμα διακόπηκε ένα διάστημα για να μ’ αφήσει ξάγρυπνη δυο ολόκληρα βράδια μέχρι να το τελειώσω. Η αποζημίωση μου ήταν ο ενθουσιασμός και η πεποίθηση πως, η Ευτυχία ανήκει πια στους συγγραφείς που αναμένω με αγωνία το επόμενό τους και που έχουν να μας γράψουν πολλά ακόμη. Περιγραφική, με ροή λόγου που δεν κουράζει, αρκετό σασπένς, και μια ιστορία που αγγίζει πολύ την ελληνική πραγματικότητα  συμπληρώνουν την εικόνα ενός πραγματικά απολαυστικού αναγνώσματος που θα σας κατακτήσει. Ακόμα κι αν δεν είστε λάτρεις του είδους.

Χαρακτήρες πλέκονται, ιστορίες ανθρώπων που θα μπορούσε να είναι αληθινές και σαν μια καλογυρισμένη ταινία οι ζωές τους, καταγράφονται  καρέ καρέ. Μια μυθοπλασία που ακουμπά την πραγματικότητα, την ίδια τη ζωή. Μετανάστες, σύγχρονα προβλήματα, σχέσεις πατέρα-  γιου, σχέσεις διαλυμένες ή λάθος οικοδομημένες, συναισθήματα, φόνος και σκέψεις  αυτογνωσίας. 

Ψάξτε το και  αφεθείτε στο σήμερα που μπορεί να συμβαίνει τελικά αν όχι σπίτι μας, στη διπλανή πόρτα…

Περιγραφή  :

Μια νεαρή κοπέλα από την Γκάνα βρίσκεται δολοφονημένη μέσα σε μια λίμνη αίματος στο μεγαλύτερο εμπορικό κέντρο της Αθήνας. Ο Αστυνόμος Χάρης Κόκκινος και η ομάδα του θα κληθούν να εξιχνιάσουν μια υπόθεση που τυλίγεται σαν κουβάρι γύρω τους, ενώ ο χρόνος μετράει αντίστροφα. Η δίνη στην οποία θα βρεθεί ο αστυνόμος, το παρελθόν του αλλά και η σχέση με τον προφυλακισμένο γιο του θα τον αναγκάσουν να ισορροπήσει σε τεντωμένο σχοινί προκειμένου να ρίξει φως στην υπόθεση και τελικά στον ίδιο τον εαυτό του.

Σε μια κοινωνία που αδυνατεί να προστατεύσει τον αδύναμο κανείς δεν μπορεί να θεωρηθεί αθώος.

Οι Αλκυονίδες μέρες αποτελούν το δεύτερο μέρος της Τριλογίας της Αθήνας, με πρωταγωνιστή τον Αστυνόμο Χάρη Κόκκινο.

 

http://ikarosbooks.gr/748-alkyonides-meres.html

Δημοσιεύτηκε στο Cretalive.gr στις 29 Αυγούστου 2017:http://www.cretalive.gr/culture/san-mia-kalogyrismenh-tainia-oi-alkyonides-meres-ths-eytychias-giannakh