Αύγουστος όλο το χρόνο*...στα Παραμύθια του Σαββάτου!

Γράφει η Ελένη Μπετεινάκη

Αύγουστε καλέ μου μήνα , να ‘σουν δυο φορές το χρόνο,  λέει σοφά μια παροιμία.

Η Άλκηστη Χαλικιά φτιάχνει μια ιστορία  για τον αγαπημένο μήνα όλων μας και μάς λέει πως στην πραγματικότητα ο Αύγουστος είναι ο μήνας που υπάρχει μέσα μας όλο το χρόνο!

Ο Σπύρος κι η Δανάη στις ξέγνοιαστες διακοπές τους στο νησί. Τον μήνα των μελτεμιών, των παγωτών, των παραμυθιών, των ερώτων  και των παντοτινών αναμνήσεων.

Και τι δε  έχει αυτός ο Αύγουστος; Αλμύρα στα σώματα όλη μέρα…

Ποδηλατάδες, βαρκάδες, τρέξιμο στην άμμο, παρέα με τα κύματα, συλλογές από κοχύλια!

Βράδια σε θερινά σινεμά, παρέες ξέγνοιαστες, μυρωδιές καλοκαιριού κι όνειρα, πολλά όνειρα.

Κι όταν φτάσει το τέλος των διακοπών, όταν πια ο Αύγουστος τελειώνει τι κάνει την Δανάη να νιώθει πάντα καλοκαίρι ;

Κι εκείνη η μικρή κουκίδα στο χέρι της; Τι είναι άραγε;

Η Άλκηστη Χαλικιά μας χαρίζει μια πολύ τρυφερή ιστορία που ακουμπά όλους μας. Η Δανάη στην πραγματικότητα είμαστε όλοι εμείς, που σαν πια τελειώσει το καλοκαίρι μας, προσπαθούμε με κάθε τρόπο να το κρατήσουμε  ζωντανό μέσα μας. Η Δανάη είναι η μνήμη, είναι η προσμονή, η υπόσχεση∙ είναι ο φύλακας άγγελος των αναμνήσεων!

Είναι μια ιστορία για το πως μπορεί η νοσταλγία  του καλοκαιριού και η μελαγχολία του φθινοπώρου να μεταμορφωθούν σε δύναμη, προσμονή και ψυχική ευφορία. Να ισορροπήσουν μέσα μας οι όμορφες στιγμές και να μην ξεχαστούν.

Ένα βιβλίο για την φιλιά, τον πρώτο έρωτα, την ξεγνοιασιά και την λαχτάρα της προσμονής.

Ο Αχιλλέας Ραζής έχει βάψει τον Αύγουστο με όλα τα χρώματα του καλοκαιριού, τα αγαπημένα πορτοκαλί και κίτρινο του ήλιου, της αμμουδιάς, των χωραφιών και όλες τις αποχρώσεις του μπλε ουρανού και θάλασσας, χαρίζοντας μας  ανεξίτηλες εικόνες για την καρδιά και την μνήμη, σαν πίνακες ζωγραφικής, της ζωής μας.

Μια ιστορία που θα μπορούσε να είναι το πρώτο ανάγνωσμα σε μια τάξη μόλις επιστρέψουμε από διακοπές. Με εκείνη την χαρμολύπη που τόσο καλά ξέρουμε όλοι μας, που έχει πλημμυρίσει την ψυχή μας, το τέλος του καλοκαιριού.

Κι έτσι σας προτείνω πολύ λίγες δραστηριότητες για να παραμείνει ο Αύγουστος και το καλοκαίρι και στις ψυχές των παιδιών!

ü  Φτιάχνουμε το Βάζο του Αυγούστου! Σε ένα γυάλινο βαζάκι, βάζουμε κοχύλια, άμμο, μικρά βότσαλα ή και  φωτογραφίες από τις διακοπές. Τα μεγαλύτερα παιδιά μπορούν να γράψουν ή να ζωγραφίσουν σε μικρά χαρτάκια μια χαρούμενη στιγμή.

ü  Μια καλοκαιρινή σαλάτα στην καρδιά του φθινοπώρου! ( φρούτα ή λαχανικά  που μας θυμίζουν καλοκαίρι  σε μια σαλάτα που θα φτιαχτεί και θα μοιραστεί στην τάξη παρέα με όμορφες  αναμνήσεις)

ü  Ο δικός μου πίνακας ζωγραφικής με το όνομα : Αύγουστος

Προς το παρόν ας χαρούμε τον δικός μας φετινό Αύγουστο κι ας φτιάξουμε καινούργιες αναμνήσεις για τον χειμώνα που θα ακολουθήσει!

 

*Αύγουστος όλο το χρόνο, Άλκηστη Χαλικιά, εικ: Αχιλλέας Ραζής, εκδ. Ίκαρος

https://ikarosbooks.gr/el/catalogue/aygoystos-olo-ton-chrono_6577/

Δημοσιεύτηκε στο cretalive.gr στις 1 Αυγούστου 2026 : εδω!

Οι λέξεις που μεγάλωσαν ….στα Παραμύθια του Σαββάτου!

Γράφει η Ελένη Μπετεινάκη

«Δεν κρατάνε για πάντα οι σκιές», σκεφτόταν η μικρή Σίλα, φεύγοντας από το σπίτι της, μαζί με την μητέρα της. Άραγε για πόσο καιρό;

Πολύ κόσμος περπατάει σιγανά, μαζί τους. Ουρές ανθρώπων βαδίζουν μέρες και νύχτες, χωρίς να ξέρουν ακριβώς που πάνε…Ίσαμε να φτάσουν στη θάλασσα, σε ένα μεγάλο κατακόκκινο καράβι, να μπουν! Ευτυχώς η Σίλα έχει μαζί της τον μικρό της κούνελο και του λέει ιστορίες, όσο ταξιδεύουν, στριμωχτά  και ατέλειωτα…

Κι όταν φτάνουν σε ένα λιμάνι, όλα είναι διαφορετικά, λίγο σκοτεινά, βροχερά και άγνωστα. Κι ο χρόνος που γιατρεύει τα πάντα, δίνει χώρο στη νέα ζωή που σιγά σιγά ξεθαρρεύει, ξεμυτίζει, μαθαίνει απ’ την αρχή.

Και τα παιδιά αρχίζουν πάλι να κάνουν συντροφιές, να παίζουν κάτω από ένα μεγάλο δέντρο, και να μιλούν με λέξεις ίδιες, με λέξεις καινούργιες, με νέα όνειρα…

Μια τρυφερή και συγκινητική ιστορία της Έφης Λαδά. Μια ιστορία σχεδόν ποιητική με λιτό αλλά πολύ εκφραστικό λόγο που εστιάζει στην δύναμη της γλώσσας και των λέξεων.

Μια ιστορία ξεριζωμού, απώλειας που όμως δεν εστιάζει τόσο σε αυτά τα συναισθήματα που δημιουργούνται μέσα από αυτές τις δύσκολες καταστάσεις, αλλά δίνει χώρο στο φως, στην φιλία, στην αναγέννηση και στη μνήμη. Μέσα από πολλούς συμβολισμούς , οι λέξεις παρουσιάζονται σαν ζωντανοί οργανισμοί που μεγαλώνουν, μεταμορφώνονται και αποκτούν διαφορετικό βάρος ανάλογα με τον τρόπο που χρησιμοποιούνται. Μαζί με την Σίλα παρακολουθούμε το νήμα της ζωής που δένεται κόμπος, ξετυλίγεται αργά, μονότονα στην αρχή, με φόβο, με αναστολές κι αλλάζει χρώμα στη συνέχεια, και πλέκει νέες συνθήκες και προχωράει με ελπίδα, με όνειρα αλλά και με παρακαταθήκη τα όσα έζησε και  για αυτά που συνεχώς έρχονται.

Ένα βιβλίο που ενώ έχει σαν θέμα του την προσφυγιά ή μετανάστευση, εστιάζει στα συναισθήματα και στην αυτογνωσία του εαυτού μας, στην ικανότητα να προχωράμε, χωρίς να ξεχνάμε και να δημιουργούμε πάλι από τη αρχή.  

Για την εικονογράφηση της Έφης Λαδά όσα και αν γράψει κανείς θα είναι λίγα. Μοναδικής αισθητικής εικόνες που δεν συνοδεύουν απλά το δικό της κείμενο αλλά συμπληρώνουν και δημιουργούν νέες «λέξεις» γεμάτες συναισθήματα  και υπέροχες μορφές και  χρώματα.

Αγαπημένα όλα τα σαλόνια του βιβλίου. Ξεχωριστά αυτά με την άγνωστη πορεία,  με το κόκκινο καράβι και την βροχή. Όσο για το εξώφυλλο βλέπουμε όλο τον συναισθηματικό κόσμο της Σίλα από το φευγιό, τον εγκλωβισμό, στο φως και την ελευθερία

Το βιβλίο αποτελεί εργαλείο για τους εκπαιδευτικούς με πολλές ιδέες για αξιοποίηση μέσα σε μια τάξη.

Εκτός από τη συζήτηση που μπορεί να γίνει με θέμα τους πρόσφυγες ή μετανάστες, μπορούμε να  μιλήσουμε για συναισθήματα αλλά και να «παίξουν » αρκετά παιχνίδια.

Εστιάζοντας στις λέξεις και με αφορμή το δέντρο που έχει καθαρά συμβολικό χαρακτήρα στο βιβλίο, θα μπορούσε να δημιουργήσουν:

ü  Το δέντρο των λέξεων! Τα παιδιά γράφουν λέξεις που πάνω σε πολύχρωμα χάρτινα φύλλα, τα βάζουν  σε ένα δέντρο μεγάλο που έχουν ζωγραφίσει μόνο τα κλαδιά του και συζητάνε γιατί επέλεξαν τις συγκεκριμένες λέξεις.

ü  Ζωγραφίζω μια λέξη που επέλεξα από την ιστορία και τα άλλα παιδιά προσπαθούν να την μαντέψουν.

ü  Αν ήμουν λέξη, θα ήμουν… Γράφουν ένα μικρό κείμενο πάλι εμπνευσμένο από  το βιβλίο.

ü  Το παιχνίδι της ξεχασμένης λέξης. Ψάχνουν και βρίσκουν λέξεις που δεν χρησιμοποιούνται πολύ στις μέρες μας ή με ντοπιολαλιά του τόπου τους.

ü  Η Σίλα κρατούσε μαζί της έναν κούνελο!  Αν μπορούσε κάθε παιδί να πάρει μόνο ένα πράγμα μαζί του φεύγοντας από τον τόπο του, τι θα ήταν αυτό;

      Να το ψάξετε!

*Οι λέξεις που μεγάλωσαν, Έφη Λαδά, εκδ. Δεσύλλας : https://desyllas.gr/proion/oi-lexeis-pou-megalosan/

Δημοσιεύτηκε στο cretalive.gr στις 25 Ιουλίου 2026 : εδώ!

 

Το αγόρι που ήθελε να περπατήσει… στα Παραμύθια του Σαββάτου!

Με αφορμή την 20^η Ιουλίου 1974!

Πενήντα δύο χρόνια έχουν περάσει…

Γράφει η Ελένη Μπετεινάκη

Πόσα όνειρα μας μικρά ή μεγάλα πραγματοποιούνται; Ή πόσα απ’ αυτά θέλουμε εμείς να πραγματοποιήσουμε; Το αγόρι της ιστορίας του Βαγγέλη Ηλιόπουλου και Ανδρέα Κώστα, με πείσμα, θάρρος κι επιμονή αποφάσισε να ακολουθήσει το δικό του: Να περπατήσει όλο του νησί κατά μήκος της ακτογραμμής, γύρω γύρω. Στη διαδρομή του συνάντησε ένα κορίτσι. Ίσως να ήταν τ όνομά του, Μνήμη. Της είπε τ΄όνειρό του. Κι εκείνη αποκρίθηκε με όσα της ορμήνευε η γιαγιά της:

«Στα ονειράματα της αμμουθκιάς, βλέπουμε πράγματα που δεν μπορούν να πραγματοποιηθούν»

Κι ύστερα τον ακολούθησε κι άρχισε να του λέει μια ιστορία! Για ένα κήπο γεμάτο λουλούδια και  δέντρα δεκαεπτά, που τα ΄χε φυτεμένα ο παππούς της και για το δεντρόσπιτό της. Πάνω σε πέτρα το είχε ζωγραφίσει κι είχε μαζί της ένα κλειδί κι ενα κουταλάκι. Δώρα ζωής θύμησης, κληρονομιά ακριβή!

Κι ύστερα το κορίτσι μίλησε για την Υπομονή που της έμαθε ο μπαμπάς της.

Και πρόσφυγας, κι αντάμωμα, και τι σημαίνει «σπίτι»…

Κουβέντα στην κουβέντα, θύμησες κι ονειροπόλημα ίσαμε που φτάσανε σε έναν αμμόλοφο…Ποιος ξεχνάει την Αμμόχωστο…

Ποιος δεν ξέρει πως τα γεράνια όπου κι αν φυτευτούν ανθίζουν…

Μια τρυφερή και συγκινητική ιστορία με θέμα της την προσφυγιά, την Κύπρο, την διχοτομημένη πατρίδα του Αντρέα Κώστα, που πιθανόν να είναι εκείνος το αγόρι που πρωταγωνιστεί. Μια ιστορία που αγγίζει τις ψυχές, που ξυπνά μνήμες σε όσους θυμούνται τις μέρες της Τούρκικης εισβολής στην Κύπρο, και δίνει ερέθισμα σε νεαρούς αναγνώστες να αναζητήσουν την Ιστορία της μεγαλονήσου!

Αυτό δεν είναι ένα βιβλίο που απλώς το διαβάζεις και το κλείνεις. Είναι ένα έναυσμα για συζήτηση. Αξίζει να διαβαστεί δυνατά, να σταθούμε στα λόγια  της γιαγιάς και τα δώρα του παππού, να εξηγήσουμε στα παιδιά τι σημαίνει η λέξη «προσφυγιά» χωρίς φόβο, αλλά με την τρυφερότητα που επιστρατεύουν οι συγγραφείς. Είναι το ιδανικό εργαλείο για να μιλήσουμε στις νεότερες γενιές για την ιστορική μνήμη, όχι ως πηγή μίσους, αλλά ως ανάγκη για δικαιοσύνη και ειρήνη.

Μια ιστορία που δεν αφήνει κανέναν χωρίς να αναρωτηθεί, με ένα μεγάλο ΓΙΑΤΙ. Γιατί ένα νησί είναι ακόμα χωρισμένο στα δύο. Μια ιστορία που γεννά μια ελπίδα μέσα από τα μάτια δύο παιδιών. Για την φιλία, το «Μαζί» και την Μνήμη. Ότι υπάρχει μέσα μας, παραμένει ζωντανό πάντα, όσο υπάρχουμε κι εμείς. Μια ιστορία για την Μνήμη, λοιπόν και την ίδια στιγμή για την ευθύνη του καθενός, το χρέος να μην σιωπήσει τουλάχιστον μπροστά σε μια αδικία, σε ανθρώπους και τόπους που χάθηκαν.

Πόσο δύσκολο να βλέπεις τον τόπο σου, απέναντι σου και να μην μπορείς να είσαι εκεί.

Πόσο μοναδικά δοσμένες οι εικόνες της  ονειρικής αφήγησης του Βαγγέλη Ηλιόπουλου και του Ανδρέα  Κώστα, από την Έφη Κοκκινάκη. Στα χρώματα της Μνήμης, της αμμουδιάς, της ώχρας, της θάλασσας. Με καθαρές γραμμές στα πρόσωπα και με τρυφερότητα που ξυπνούν αναμνήσεις και αφυπνίζουν συνειδήσεις.

Να το ψάξετε! Άλλωστε τούτες τις μέρες συμπληρώνονται 52 χρόνια πια από εκείνες τις φοβέρες μέρες τις εισβολής…

20 Ιουλίου 1974…

Ούτε εμείς ξεχνάμε…

Για το δίκαιο, για την Ιστορία, για εκείνο το συρματόπλεγμα που δεν θα έπρεπε να υπάρχει!

 

Δείτε εδώ ένα απόσπασμα: https://www.patakis.gr/files/1212800.pdf

Δημοσιεύτηκε στο cretalive.gr στις 20 Ιουλίου 2026 : εδώ!

Ο Νίνο* …στα Παραμύθια του Σαββάτου!

Γράφει η Ελένη Μπετεινάκη

Ένα μικρό αγόρι παίζει στο δωμάτιό του ένα ηλεκτρονικό παιχνίδι χωρίς να παρατηρεί τι συμβαίνει γύρω του. Στο δωμάτιο επικρατεί η σύνηθες ακαταστασία και δεν έχει προσέξει καθόλου …τον Νίνο. Ούτε καν πρόσεξε την άλλη μέρα πως η μια του κάλτσα έλλειπε και ένας μικρός κόκκινος κώνος, λίγο παράξενος εμφανίστηκε μπροστά του. Άρχισε λίγο να αναρωτιέται και να κοιτάζει περίεργα γύρω του,  όταν ίχνη από μικροσκοπικά  πατουσάκια εμφανίστηκαν πάνω στο τραπεζομάντιλο την ώρα που έτρωγε το βραδινό του. Κι όταν πια είδε ένα μικρό φωτάκι να φέγγει κάτω από ένα αναποδογυρισμένο βιβλίο, κατάλαβε επιτέλους πως κάτι «κυκλοφορούσε» γύρω του.  Σηκώνοντας ψηλά το βιβλίο αντίκρυσε ένα μικρούτσικο ανθρωπάκι με γένια μακριά, σουβλερά αυτιά και πολύ θυμό στο βλέμμα του. Το πρώτο πράγμα που ζήτησε από το αγόρι ήταν το καπέλο του. Και τότε το αγόρι θυμήθηκε και συνδύασε όλα εκείνα τα παράξενα που συνέβησαν την τελευταία μέρα στο σπίτι του. Κι ύστερα αρχίσαν οι ερωτήσεις και οι εξηγήσεις. Το μικρό πλασματάκι ήταν ο Νίνο, ένα ξωτικό, κι ερχόταν από το Μικρό Δάσος κι είχε βρεθεί στα μέρη του μικρού αγοριού γιατί ήταν σε μυστική αποστολή : Έπρεπε να  ανακαλύψει κάτι καινούργιο, συναρπαστικό, ενδιαφέρον και μοναδικό στον κόσμο των Ανθρώπων.

Διηγήθηκε στον αγόρι τις περιπέτειες που πέρασε μέχρι να συναντηθούν και βασικά του ζήτησε βοήθεια γιατί είχε τραυματιστεί ελαφριά στο πόδι του. Και το αγόρι ξαφνικά απόκτησε ενδιαφέρον, αυτοπεποίθηση, κι ένιωσε πως επιτέλους θα μπορούσε να προσφέρει βοήθεια σε κάποιον. Άρχισε να του δείχνει τα πράγματα των ανθρώπων προσπαθώντας να το βοηθήσει στην αποστολή του…

Ώσπου ανακάλυψε ένα κόκκινο μικρό μπουκάλι που έκανε τον Νίνο να ενθουσιαστεί τόσο πολύ που ένιωσε πως η παραμονή του στο σπίτι του μικρού αγοριού είχε φτάσει στο τέλος της…

Τι είχε άραγε μέσα από το μπουκαλάκι;

Γιατί ενθουσιάστηκε τόσο ο Νίνο;

Τι άλλαξε στη ζωή όλων από το επόμενο πρωί;

Τι άλλα μυστικά έκρυβε το Μικρό Δάσος;

Αυτά και άλλα πολλά συναρπαστικά συμβαίνουν σε αυτό το πολύ τρυφερό βιβλίο. Μια περιπέτεια στον μικρόκοσμο με πρωταγωνιστές τα πιο μικρά κι αγαπημένα πλασματικά των παραμυθιών, τους νάνους ή ξωτικά. Μια ιστορία γεμάτη μικρές αλήθειες. Ένα ταξίδι στον κόσμο της φαντασίας που όμως μας προσγειώνει για τα καλά στην δική μας πραγματικότητα.

Γιατί όλοι μας πολλές φορές δεν δίνουμε σημασία στα πράγματα που υπάρχουν δίπλα και γύρω μας. Στα μικρά και συνήθως απαρατήρητα πράγματα ή στιγμές κρύβονται πολλές χαρές και σημαντικές ερμηνείες και που προσπερνάμε συχνά αδιάφορα.

Η έκπληξη που ανακαλύπτει ο Νίνο μέσα στο μπουκαλάκι ( που θα το διαβάσετε εσείς) δίνει στο βιβλίο μια όμορφη και χιουμοριστική διάσταση. Δείχνει ότι αυτό που θεωρούμε συνηθισμένο μπορεί να είναι εντελώς καινούργιο και θαυμαστό για κάποιον άλλο.

Η ιστορία επίσης τονίζει την αξία της ενασχόλησης και παρατήρησης στη Φύση, μιλάει για την δύναμη της φιλίας, την αυτοπεποίθηση που γεννιέται όταν βοηθάμε τους άλλους, την αξία των νέων εμπειριών, και την δεύτερη ματιά στα καθημερινά πράγματα.

Η συγγραφέας και εικονογράφος Mariana Ruiz Johnson εκτός από την ευφάνταστη και καλογραμμένη ιστορία της έχει δημιουργήσει εικαστικά μια καταπληκτική ατμόσφαιρα με πολλές λεπτομέρειες, καθαρές γραμμές και έντονη παλέτα που συμπληρώνει  άρτια το κείμενό της δίνοντάς του επίσης μια μορφή κόμικς πολύ προσεγμένη.

Το νου σας στις μικρές λεπτομέρειες γύρω σας. Ίσως εκεί να βρίσκονται τα σπουδαία και θαυμαστά του κόσμου μας!

Να το ψάξετε στα βιβλιοπωλεία!

 

*Νίνο, Mariana Ruiz Johnson, Μετάφραση: Μαριάννα Ψύχαλου, εκδόσεις Μικρή Σελήνη : εδώ

Δημοσιεύτηκε στο cretalive.gr στις 20Ιουνίου 2026 : εδώ!

Το δέντρο και ο Δράκος* …στα Παραμύθια του Σαββάτου!

Γράφει η Ελένη Μπετεινάκη

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα γέρικο δέντρο στην κορυφή ενός λόφου. Μια μέρα από ένα παράξενο αυγό που μάλλον το έσπασε ένα αγοράκι του κοντινού χωριού. βγήκε ένας μικρός δράκος, ακριβώς κάτω από το γέρικο δέντρο. Περίεργος, όπως όλα τα παιδιά, δεν ήξερε τίποτα για τον κόσμο, αλλά ήθελε να μάθει τα πάντα…Πρώτα απ όλα έμαθε να σκαρφαλώνει στο δέντρο. Εντυπωσιάστηκε με το σφύριγμα του Ανέμου. Το δέντρο του χάρισε τους καρπούς του, κι έτσι άρχισε το σεργιάνι του στη ζωή!

«Ανάμεσα στα κλαδιά του γέρικου δέντρου, έμαθε να πετάει, να κυνηγάει, να αναγνωρίζει όλα τα αστέρια. Γνώρισε τον ήλιο, τη βροχή και το χιόνι»

Τα πιο επικίνδυνα ζώα γύρω του ήταν οι άνθρωποι και ιδιαίτερα τα παιδιά τους. Όλοι τους χρησιμοποιούσαν κορμούς δέντρων για …τα πάντα! Κι ο καιρός, περνούσε, κι ο δράκος μεγάλωνε, μάζευε γύρω του διάφορα αντικείμενα, άλλαζε δέρμα και κυνηγούσε. Κι ένα πρωί το γέρικο δέντρο του είπε πως ήταν ώρα του πια να πετάξει πολύ πιο μακριά από εκείνον τον τόπο…

Κι ο δράκος πέταξε ψηλά και μακριά και μια καινούργια περιπέτεια ξεκίνησε …

Οι μέρες περνούσαν, οι μήνες, οι εποχές, τα χρόνια…

Άραγε πώς ήταν το μεγάλο ταξίδι του δράκου;

Γνώρισε φίλους;

Ένιωσε αγάπη, συντροφικότητα, μοναξιά;

Μπήκε σε μάχες, νίκησε, νικήθηκε;

Και το γέρικο δέντρο, τι απέγινε μόνο του;

Κι οι ιστορίες πως γεννιούνται;

Ποιος τις αφηγείται; Ποιος τις ακούει;

Ένα αλληγορικό παραμύθι για την ζωή από την αρχή της ως το τέλος με έμφαση στην περίοδο της ενηλικίωσης, της αφοσίωσης, των περιπετειών της.

Το βιβλίο του Πιερντομένικο Μπακαλάριο* μας μιλάει για τη φροντίδα, την ανατροφή και την αναπόφευκτη στιγμή του αποχωρισμού χωρίς να γίνεται διδακτικό.

Είναι τρυφερό, συγκινητικό, αληθινό, γεμάτο συμβολισμούς.

Για τους γερούς δεσμούς με την οικογένεια, τον τόπο που μεγαλώνουμε, τις αξίες, την αγάπη, την φιλία, τη σημασία της επιστροφής.

Για εκείνη την ώθηση που χρειάζονται οι νέοι να ανοίξουν τα φτερά τους στη ζωή και τον κόσμο.

Για την στιγμή που οι γονείς χωρίς να το ζητούν έχουν την δική μας ανάγκη…

Για το παιδί μέσα μας που πάντα έχει ανάγκη από καλές κι αληθινές  ιστορίες.

Ο Κρις Ρίντελ, (Chris Riddell)* έχει κάνει μια υπέροχη εικονογράφηση. Εικόνες που δεν συνοδεύουν απλώς το κείμενο αλλά το αφηγούνται με ακόμα περισσότερες λεπτομέρειες, κίνηση και συναίσθημα. Καταφέρνει να μην μας  παρουσιάσει τον δράκο ως τρομακτικό πλάσμα αλλά σαν ένα ζωάκι που μεγαλώνει, μαθαίνει και ανακαλύπτει τον κόσμο. Αντίστοιχα, η βελανιδιά του αποκτά σχεδόν ανθρώπινη παρουσία χωρίς να χάνει τη φυσικότητά της.

Ένα παραμύθι που αφήνει μια γλυκιά γεύση στην ψυχή και ένα τεράστιο χαμόγελο στα μάτια!

Αναζητείστε το στα βιβλιοπωλεία και δείτε τις πρώτες σελίδες του βιβλίου εδώ: https://www.metaixmio.gr/en/products/to-dedro-kai-o-drakos

*Ο O Πιερντοµένικο Μπακαλάριο (Pierdomenico Baccalario) γεννήθηκε το 1974 στο Πιεµόντε της Ιταλίας. Μεγάλωσε σε ένα παλιό σπίτι που σήµερα έχει γίνει οινοπαραγωγική µονάδα, µε µια βιβλιοθήκη 20.000 βιβλίων. Άρχισε να γράφει όταν ήταν ακόµη µαθητής του λυκείου, παριστάνοντας ότι κρατά σηµειώσεις την ώρα των πιο βαρετών µαθηµάτων. Σήµερα ζει στο Λονδίνο µαζί µε την οικογένειά του. Έχει γράψει περισσότερα από 60 βιβλία που έχουν πουλήσει εκατοµµύρια αντίτυπα σε όλο τον κόσµο.

*Ο Κρις Ρίντελ, τιμημένος με την κορυφαία βρετανική διάκριση του Πρέσβη της Παιδικής Λογοτεχνίας για την περίοδο 2015-2017, είναι ένας από τους πλέον καταξιωμένους εικονογράφους και συγγραφείς στον κόσμο, ενώ συνεργάζεται ως πολιτικός σκιτσογράφος με την εφημερίδα The Observer. Τα έργα του έχουν τιμηθεί με τα σημαντικότερα βραβεία στον χώρο της παιδικής λογοτεχνίας, όπως τα CILIP Kate Greenaway Medal (για τα έτη 2001, 2004 και 2016), Nestle Children's Book Prize, Red House Childen's Book Award και Costa Children's Book Award (2013). Επίσης, έχει λάβει τη διάκριση του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας (OBE) για την προσφορά του στις τέχνες και το κοινωνικό του έργο. Ζει στο Μπράιτον με την οικογένειά του.

*Το δέντρο και ο δράκος, Πιερντομένικο Μπακαλάριο, εικ: Κρις Ρίντελ, εκδ. Μεταίχμιο

Δημοσιεύτηκε στο Cretalive.gr στις 13 Ιουνίου 2026 : εδώ!

Η Λέσχη των Γουρουνιών …στα Παραμύθια του Σαββάτου!

 

Γράφει η Ελένη Μπετεινάκη

*Η Λέσχη των Γουρουνιών, Νταβίντε Καλί, εικ: Μαγκαλί Κλαβελέ, εκδ. Μεταίχμιο

Μια φορά κι ένα καιρό σε ένα αγρόκτημα ζούσαν πολλά πολλά ζώα. Μια μέρα ένα γουρούνι, ο Ζαμπόν εμφανίστηκε με ένα τατουάζ στο μπράτσο του. Οι φίλοι του, η Μορταδέλα και ο Λουκάνικος  μόλις το είδαν ήθελαν κι αυτοί. Κι αφού εκείνος είχε πολλά, μιας κι ήταν απλά αυτοκόλλητα, τους τα χάρισε. Ήταν όλα τα γουρουνάκια χαρούμενα και έτσι όπως έπαιζαν και γελούσαν η Μορταδέλα σκέφτηκε πως θα μπορούσαν να φτιάξουν μια λέσχη φίλων και θα την ονόμαζαν : Λέσχη Γουρουνιών. 

Ένα πρόβατο που θέλησε να «μπει» στη λέσχη τους , δεν το άφησαν γιατί επιτρεπόταν να είναι μέλη της μόνο γουρούνια. Αυτό ήταν η αφορμή να δημιουργηθούν πολλές λέσχες μέσα στο αγρόκτημα, Προβάτων, Κουνελιών, Βατράχων, Κοτών και η κάθε μια τους είχε κάτι να ξεχωρίζει. Ύστερα έφτιαξαν η καθεμιά τη σημαία της, βρήκαν εντυπωσιακά ονόματα και μετά δεν ήξεραν τι άλλο θα μπορούσαν να κάνουν. Έβλεπαν πως και τα άλλα ζωάκια δεν ήταν κακά και έτσι σιγά σιγά ανοίγονταν και κάνανε παρέα μαζί τους. Και τότε ο Ζαμπόν και η Πάριζα είχαν την πιο καταπληκτική ιδέα…

Η συνέχεια στο βιβλίο του Νταβίντε Καλί: Η Λέσχη των Γουρουνιών!

Ένα βιβλίο τρυφερό, έξυπνο, ιδιαίτερο, ευφάνταστο για τους φίλους, τις ομάδες, τις σχέσεις και την ανάγκη να ανήκουμε κάπου!

Με απλό τρόπο μας εξηγεί την έννοια του δικαίου και την αποφυγή αποκλεισμού από μια ομάδα όταν η ιδέα ενός χωρίς επεξεργασία μπορεί να φέρει αντίθετα αποτελέσματα από αυτά που περιμέναμε σε μια κατάσταση.

Ένα βιβλίο ενάντια στις προκαταλήψεις, στις νέες ιδέες και στη συμμετοχή διαφορετικών προσωπικοτήτων σε μια ομάδα.

Η φιλία πάνω απ’ όλα, χωρίς πως, γιατί και που. Στην καλή παρέα, στις δυνατές σχέσεις και στις ανοιχτές σκέψεις.  

Άλλες έννοιες που προβάλλονται είναι η απόρριψη, η ανάγκη να ξεχωρίσεις από κάποιον άλλον, η ταυτότητα του καθενός και η επιρροή που μπορεί να εχει η παρουσία ή ο λόγος σου σε μια ομάδα.

Η εικονογράφηση του Μαγκαλί Κλαβελέ εκφραστικότατη, ζωντανή με υπέροχους σχεδιασμένους χαρακτήρες και γεμάτη κίνηση. Παραστατική, ιδιαίτερη και συγχρόνως απλή.

Ένα βιβλίο που θα αγαπήσουν πολύ τα μικρά παιδιά και για το κείμενο και για τις εικόνες του!

Στη σελίδα του βιβλίου : https://www.metaixmio.gr/el/products/h-lesxh-ton-gourounion?srsltid=AfmBOor7jRBhAQygIIYyXiZYQWnpv4YXi_rJSgIzh35D933VfZ6y05J9

Θα βρείτε εκτυπώσιμες δραστηριότητες και αναζητείστε το στα βιβλιοπωλεία της γειτονιάς σας !

Ο Davide Cali αγαπημένος Ιταλός συγγραφέας, βραβευμένος και με πολύ χιούμορ στα βιβλία του. Έχει γράψει πάνω από 100 βιβλία  για παιδιά , αναμεσά τους και αρκετά Graphic Novels. Κάθε μία από τις ιστορίες του είναι βαθιά, συγκινητική και ιδιαίτερα πρωτότυπη. Ζει μεταξύ Ιταλίας και Γαλλίας. Στα ελληνικά κυκλοφορούν τα:

Ο εχθρός, Πωλητής ευτυχίας, η βιβλιοθήκη του Οράτιου, Γραμμή 28, Δεν έκανα τα μαθήματά μου γιατί…Μια ιστορία χωρίς κλισέ και το τελευταίο: Η λέσχη των γουρουνιών.

Τυχεροί όσοι τον γνωρίσαμε στην 62^ο Bolonga Book Fair πέρυσι τον Απρίλιο και στην διαδικτυακή συνάντηση από «το μικρό » πριν δύο μήνες περίπου.

Δημοσιεύτηκε στο cretalive.gr στις 28 Φεβρουαρίου 2026: εδώ!

 

 

 

 

Ο Βασιλιάς Μυγιάστηκε* ….στα Παραμύθια του Σαββάτου!

Γράφει η Ελένη Μπετεινάκη

Μια φορά κι ένα καιρό ήταν ένας βασιλιάς. Κι όπως όλοι οι βασιλιάδες φορούσε στο κεφάλι του μια ολόχρυση κορόνα. Και δεν την έβγαζε ποτέ! Ότι έλαμπε ήταν χρυσό για αυτόν τον βασιλιά. Είχε και τις ιδιοτροπίες του, όπως όλοι σχεδόν όσοι έχουν θέσεις εξουσίας. Ένα από τα περίεργα πράγματα που του άρεσε πάρα πολύ να  ήταν ένα δώρο που είχε λάβει από την βασίλισσα της Ιπποποταμίας, μια συλλογή από 602 χρυσούς ιπποπόταμους. Κάθε βράδυ πριν κοιμηθεί τους μετρούσε και κάθε πρωί έτρωγε μαζί τους πρωινό! Μια άλλη του παραξενιά του ήταν πώς δεν ήθελε κανένας να πλησιάζει ή ακόμα χειρότερα να ακουμπάει τα πράγματά που του ανήκαν. Όσο για την κορόνα του ήταν κάτι που δεν μπορούσε με τίποτα να δεχτεί πως κάποιος θα μπορούσε να την ακουμπήσει έστω και κατά λάθος. Όλα αυτά συνέβαιναν  μέχρι εκείνη την μία και μοναδική Κυριακή στις πέντε και μισή… Τότε κάνει την εμφάνισή του ένα κατάμαυρο ζζζζζζζ που; Πάνω στην χρυσή του κορόνα. Μια μύγα, με θράσος περισσό και επιμονή! Ο βασιλιάς έγινε έξαλλος κι από εκείνη την στιγμή έβαλε σκοπό του να την διώξει από το στέμμα, το παλάτι και τη ζωή του. Όμως αυτό στάθηκε αδύνατο…

Και από τότε και μετά η ζωή του εγωιστή, παράξενου και πολύ ιδιότροπου βασιλιά άλλαξε οριστικά!

Την συνέχεια θα την διαβάστε στο πολύ τρυφερό και ευφυές παραμύθι της Βάσιας Παρασκευοπούλου : Ο βασιλιάς Μυγιάστηκε που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκης

Ένα βιβλίο με αρκετό χιούμορ,  αλληγορική σημασία και αρκετούς συμβολισμούς. Ο βασιλιάς του παραμυθιού αντιπροσωπεύει την εξουσία, την κατάχρηση της ισχύος της θέσης του και την αδυναμία του να χειριστεί καταστάσεις που φέρνουν συναισθήματα στην επιφάνεια. Μέσα  από αρκετές κωμικές συμπεριφορές η Βάσια Παρασκευοπούλου αποδημεί την αυταρχική συμπεριφορά και οδηγεί τον βασιλιά στην αναζήτηση του εαυτού του, την ωρίμανση στην συμπεριφορά, την  σκέψη και την εξωτερίκευση των συναισθημάτων του.  Διαλέγει ένα έντομο, μια μύγα, για ήρωα που θα αλλάξει τον βασιλιά, που δεν είναι από τα αγαπημένα κανενός, να εισβάλει στη ζωή του και να ανατρέψει όλον τον κόσμο του. Ο βασιλιάς πρέπει να αποδεχτεί κάτι που δεν μπορεί να αποφύγει ή να απομακρύνει από την ζωή του και όταν τελικά εκείνο τον εγκαταλείψει, έρχεται αντιμέτωπος με την απώλεια και την επιθυμία να αναζητήσει την χαμένη του χαρά και συνήθεια.

Η εικονογράφηση του βιβλίου από την Φωτεινή Τίκκου με έντονα χαρακτηριστικά και ζωντανή παλέτα χρωμάτων αναδεικνύει ακόμα περισσότερο το κείμενο. Υποστηρίζει τη θεατρικότητα του και  ενισχύει τη συναισθηματική κατανόηση  με την αισθητική και τον δυναμισμό της κάθε εικόνας.

Έξυπνο, ιδιαίτερο, βαθιά συναισθηματικό βιβλίο, με έντονες εναλλαγές και έμφαση στην  έννοια της φιλίας, της αποδοχής και της σημασίας του να περνάς χρόνο μαζί με τον άλλο.

Ένα βιβλίο που προσφέρεται άνετα και για μεγαλόφωνη ανάγνωση μέσα  στην τάξη και για δραματοποίηση. Πολλά τα συναισθήματα  που περιγράφονται και πολλές οι ιδέες για αξιοποίηση μέσα στην τάξη.

Δείτε εδώ ένα απόσπασμα από το βιβλίο και αναζητήστε το στο βιβλιοπωλείο της γειτονιάς σας!

https://www.patakis.gr/files/1208426.pdf

Δημοσισεύτηκε στο cretalive.gr στις 20 Φεβρουαρίου 2026  :εδώ!

 

Το αόρατο νήμα …στα Παραμύθια του Σαββάτου!

Γράφει η Ελένη Μπετεινάκη

Η Νούρα είναι ένα μικρό κοριτσάκι που τρελαίνεται να μένει στην μπανιέρα της με τις ώρες. Κάθε φορά που παίρνει το μπάνιο της, η μαμά ακολουθεί κάποιες συγκεκριμένες διαδικασίες και λόγια που της αρέσουν πάρα πολύ. Μια μέρα, ακολουθώντας την ίδια τελετουργία η μαμά, έφτασε  στην κοιλίτσα της και η Νούρα ρώτησε σε τι χρησιμεύει ο αφαλός!

Η μαμά της χάρηκε με αυτήν της την ερώτηση και τότε της είπε για το μεγάλο μυστικό του αόρατου νήματος.

Η Νούρα ενθουσιάστηκε όταν η μαμά της, τής εξήγησε πως είναι δεμένη η σχέση τους με αυτό το αόρατο νήμα για πάντα. Κι ακόμα πιο πολύ όταν ένιωσε πως υπήρχαν πολλά αόρατα νήματα που τη συνέδεαν με  όλους τους ανθρώπους ή και ζώα που αγαπούσε. Κι όλα ξεκινούσαν από κάτι τόσο ασήμαντο πάνω στο σώμα της : τον αφαλό!

Η απορία της Νούρας όμως μεγάλωνε γιατι δεν μπορούσε να καταλάβω αν αυτό το νήμα που δεν μπορούσε ούτε να δει αλλά και ούτε να πιάσει ήταν αληθινό. Η μαμά της με πολλά παραδείγματα τής εξήγησε πως πολλά πράγματα δεν φαίνονται αλλά υπάρχουν : Η ευτυχία, ο φόβος, η γεύση, η σιωπή είναι κάποια από αυτά. Κι η Νούρα κατάλαβε πως οι άνθρωποι «δένονται» και υπάρχουν στην σκέψη και στην ψυχή ακόμα κι αν δεν βλέπονται. Ήταν η σειρά της πια να βοηθήσει κι αλλά παιδιά να νιώσουν ασφαλή και χαρούμενα. Το μυστικό άρχισε να «ταξιδεύει» και η χαρά να γεμίζει τα πρόσωπα και τις ψυχές κι άλλων παιδιών. Το πιο σπουδαίο όμως με αυτό το αόρατο νήμα είναι η δύναμη του να ενώνει ανθρώπους ακόμα κι όταν δεν υπάρχουν στη ζωή.

Όσο για τον Φλόκι, ένα μικρό κουτάβι, και ποιος ο ρόλος του στη ζωή της Νούρα, θα διαβάσετε όλη την ιστορία και θα καταλάβετε.

Ένα πολύ τρυφερό και συγκινητικό βιβλίο για τους δεσμούς που μας ενώνουν με τα αγαπημένα μας πρόσωπα, συγγενείς και φίλους, ακόμα κι όταν δεν είναι μαζί μας.

Το βιβλίο της Μίριαμ Τιράδο μιλάει για συναισθήματα και περισσότερο για το άγχος του αποχωρισμού από αγαπημένα πρόσωπα, τις αλλαγές και την μετάβαση από την μία κατάσταση στην άλλη.  Τονίζει την σπουδαιότητα των σχέσεων, την σταθερότητα,  και την δύναμη που ενώνει δυο ανθρώπους ακόμα και αν δεν είναι κοντά. Ακουμπά το θέμα του θανάτου, απουσία χωρίς φόβο, με ένα πολύ ιδιαίτερο τρόπο και την σχέση γιαγιάς εγγονής όπως ακριβώς είναι ή πρέπει να είναι στην πραγματικότητά.  Χωρίς φίλτρα αλλά αληθινές επεξηγήσεις  που γίνονται άμεσα κατανοητές από μικρά παιδιά.

Αγάπη, εμπιστοσύνη, ασφάλεια, σταθερότητα, φιλία και δεσμοί που κρατούν και πέρα από τη ζωή.

Εκφραστική και ζωντανή η εικονογράφηση της Μάρτα Μορένο με χρώματα ζεστά, φωτεινά και χαρούμενα και με φιγούρες ευδιάκριτες, μεγάλες που εστιάζουν σε βασικά στοιχεία και όχι στην λεπτομέρεια. Αυτό βοηθάει περισσότερο το παιδί να αναγνωρίσει συναισθήματα μέσω των εικόνων.

Να το ψάξετε!

Ξεφυλλίστε εδώ τις πρώτες σελίδες : https://www.metaixmio.gr/el/products/to-aorato-nhma?srsltid=AfmBOop92T2Aem829bqAFgH-y8_Xx17uaBn_4Q0Ih0Q29c_uNIZkr6n_

*Το αόρατο νήμα, Μίριαμ Τιράδο, εικ: Μάρτα Μορένο, εκδ. Μεταίχμιο

 

 

Τα Χριστούγεννα της Μεγάλης Οικογένειας* …στα Παραμύθια του Σαββάτου!

Της Ελένης Μπετεινάκη

5^η Δεκεμβρίου…

Στο δάσος όλοι ετοιμάζονται να γιορτάσουν τα Χριστούγεννα. Ο Σιλβέν, το κουνελάκι, όταν φτάνει στην Μεγάλη Βελανιδιά βλέπει πως όλα τα ζωάκια δουλεύουν ασταμάτητα και με μεγάλα χαμόγελα στα πρόσωπά τους. Μυρωδιές από γλυκά, ροφήματα σοκολάτας και στολισμοί δέντρων δίνουν ένα ιδιαίτερο τόνο τριγύρω. Κάθε ζωάκι δίνει το παρών, μόνο η μικρή χελώνα, η Καμίλ , λείπει από την μεγάλη παρέα. Ο λόγος είναι πως νιώθει λύπη μέσα της γιατί έχει τα γενέθλια της την Παραμονή των Χριστουγέννων και φοβάται πως κανένας δεν θα το θυμηθεί λόγω των πολλών ετοιμασιών. Οι προμήθειές συσσωρεύονται στην Μεγάλη Βελανιδιά και η απόφαση που παίρνεται είναινα φτιάξουν μόνο γλυκά στο φετινό χριστουγεννιάτικο τραπέζι.

Ακολουθεί αναβρασμός στην εκτέλεση συνταγών, στις δοκιμές και στα πειράγματα μεταξύ φίλων. Ένα σωρό πράγματα έχουν ακόμα να φτιάξουν τα ζωάκια, πάραυτα νιώθουν χαρούμενα και συνεχίζουν να δουλεύουν ομαδικά και με πολλή διάθεση. Η Καμίλ παραμένει μόνη της, ακόμα πιο λυπημένη, και προσπαθεί έστω να κοιμηθεί για μην σκέφτεται… Ο ύπνος όμως δεν έρχεται κι εκείνη αποφασίζει να βγει έξω από το σπιτάκι της. Χιονίζει πολύ αλλά της αρέσει και σιγά σιγά φτάνει μέχρι το γεφυράκι . Και τότε ακούει φασαρία και μουσική…

Η συνέχεια της ιστορίας έχει την γλύκα και την μαγεία μιας τόσο ξεχωριστής βραδιάς…

Η Camille Jourdy γράφει και εικονογραφεί ένα πολύ τρυφερό βιβλίο για την Μεγάλη Οικογένεια του Δάσους δίνοντας έμφαση στο Μαζί, στην φιλία, την συνεργασία, την αγάπη και την Χριστουγεννιάτικη Μαγεία.

Με εικόνες γεμάτες χρώμα, λεπτότητα και αρμονία μεταφερόμαστε σε μια γιορτινή ατμόσφαιρα σε φυσικό τοπίο.

Τα γενέθλια είναι μια πολύ ιδιαίτερη γιορτή για τον καθένα. Η σκέψη και μόνο από κάποιον δικό μας, μάς γεμίζει χαρά και δύναμη. Στο πολύ γλυκό βιβλίο της Camille Jourdy όλα τα συναισθήματα της χελώνας Καμίλ, αποδίδουν την σπουδαιότητα της μέρας αυτής αλλά και πόσο δεμένη μπορεί να είναι μια οικογένεια με την ευρεία σημασία της.

Θα μπορούσε η ιστορία της Jourdy να γίνει αφορμή για μεγαλόφωνη ανάγνωση στην τάξη και να δημιουργηθούν δραστηριότητες όπως :

·       Δημιουργία ευχών ( σε κάρτα γράφουν ή ζωγραφίζουν μήνυμα συμπαράστασης και το διακοσμούν με χρώματα και χριστουγεννιάτικα σχέδια).

·       Τα παιδιά χωρίζονται σε ομάδες και δημιουργούν την «Γέφυρα Φιλίας». Από την μία μεριά το χωριό της Μεγάλης Οικογένειας και από την άλλη το σπιτάκι της Καμίλ. Ζωγραφίζουν ή γράφουν μηνύματα με στόχο να δείξουν πως η φιλία ( γέφυρα) ενώνει …

·       Δραματοποίηση: «Πάμε να βρούμε την Καμίλ!» Στόχος η κατανομή ρόλων και η έκφραση μέσω θεατρικού παιχνιδιού για την ανάπτυξη κοινωνικών δεξιοτήτων.

·       STEAM δραστηριότητα: «Φτιάχνουμε έναν μικρό χειμερινό κόσμο», χρησιμοποιώντας χαρτόνι μακέτας, μικρά κλαδάκια, πλαστελίνη για ζωάκια και αρκετή φαντασία.

·       Μαθηματικά: «Πόσα ζωάκια έχει η Μεγάλη Οικογένεια;» (ταξινόμηση, αριθμούς, λογική σκέψη. Δημιουργούμε καρτέλες με ζωάκια (χελώνα, λαγός, αλεπού, πάπια, ποντικός κ.λπ.).Τα παιδιά τα ομαδοποιούν, τα μετρούν,  λύνουν απλά προβλήματα.

·       Μιλάμε για συναισθήματα: Μοναξιά, φιλία, αλληλεγγύη, Χαρά, Λύπη

·       Δημιουργούμε το βιβλίο των Γενεθλίων! Ζωγραφίζει ή γράφει κάθε παιδί τι θυμάται από τα γενέθλια του, μια έκπληξη, μια ιδιαίτερη στιγμή

 

Μια τρυφερή χριστουγεννιάτική ιστορία για μικρά παιδιά που αξίζει να αναζητήσετε!

 

*Τα Χριστούγεννα της Μεγάλης Οικογένειας, Camille Jourdy, Εκδ. Παπαδόπουλος

Μπείτε εδώ να διαβάστε το πρώτο κεφάλαιο : https://www.epbooks.gr/shop/paidika-neanika-biblia/eikonografimena-biblia-gia-paidia/ta-christoygenna-tis-megalis-oikogene/

 Δημοσιευτηκε στο Cretalive.gr στις 5 Δεκεμβρίου 2025  :Εδώ!

 

 

Με ένα λευκό φτερό *… με αφορμή την 3η Δεκεμβρίου Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία!

 

Γράφει η Ελένη Μπετεινάκη

Η Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία (International Day of Persons with Disabilities) καθιερώθηκε το 1992 με απόφαση της γενικής συνέλευσης του ΟΗΕ και τιμάται κάθε χρόνο στις 3 Δεκεμβρίου.

Η Μυρσίνη είναι ένα κοριτσάκι με κινητικά προβλήματα. Κάθεται σε αναπηρικό αμαξίδιο,  κι είναι γεμάτη με όνειρα, αγάπη για τη ζωή και φαντασία. Κατεβαίνει κάθε πρωί στην όχθη μιας  λίμνης που χωρίζει ένα δάσος στα δυο. Μαζί της πάντα, ακούραστη βοηθός, η αδελφή της Ελευθερία. Εκεί στα καταγάλανα νερά της λίμνης βλέπει πάντα  έναν ολόλευκο κύκνο που κολυμπάει μόνος του. Όλα τα πουλιά πετούν ψηλά, ενώ εκείνος πάντα μένει στη λίμνη…

Μια μέρα, ένα φτερό του κύκνου παρασύρθηκε από τον άνεμο και βρήκε αποκούμπι πάνω στα γόνατα του κοριτσιού.

Από εκείνη τη στιγμή ξεκινά ένα ταξίδι φαντασίας, με οδηγό το λευκό φτερό. Ένα μαγικό χαλί εκπληρώνει επιθυμίες, όνειρα και περιπέτειες με ταξιδιώτες την Μυρσίνη, την Ελευθερία και τον κατάλευκο κύκνο.

Ένα ταξίδι σαν γύρος του κόσμου και της ψυχής, πιο πάνω απ’ τα σύννεφα, πιο πάνω απ’ τα όνειρα.

Βασικός στόχος βιβλίου: Να κατανοήσουν τα παιδιά αλλά, γιατί όχι, και οι μεγάλοι πως  : 

Η αναπηρία δεν είναι αδυναμία!

Σύνδεση βιβλίου με τα Εργαστήρια Δεξιοτήτων του Ι.Ε.Π.:

Α.Ζω καλύτερα – Ευ ζην , Ψυχική και Συναισθηματική Υγεία - Πρόληψη

Γ. Ενδιαφέρομαι και Ενεργώ - Κοινωνική συναίσθηση και Ευθύνη           

Συμπερίληψη - Αλληλοσεβασμός, διαφορετικότητα

Οδηγίες για γονείς και εκπαιδευτικούς :

•             Βρίσκουμε ένα λευκό φτερό κι αρχίζει η δική μας ιστορία:

ü  Κλείνω τα μάτια, ονειρεύομαι τι;

ü  Σε τι θα ήθελα να μεταμορφωθεί το φτερό μου;

·       «Αγκαλιάζουμε τις διαφορές μας» : Μουσικοκινητικό δρώμενο αποτελούμενο από πέντε κύκλους ευαισθητοποίησης. (Σχεδιασμός : Πάρρυ Λουμίτη, εκπ.Μουσικής- Καλαμάτα)

ü 

«Εγώ κι εσύ μαζί», μέσα από παιχνίδι ρόλων, προσπαθούμε να  διαπιστώσουμε τη δύναμη της ενότητας και της αλληλοϋποστήριξης. Μπαίνω στη θέση της Μυρσίνης! Τι μπορώ να κάνω; Τι νιώθω, τι θέλω;  Μπαίνω στη θέση του Φροντιστή, της Ελευθερίας! Τι νιώθω , τι θέλω, τι ονειρεύομαι.

ü  Φτιάχνουμε τον “κύκλο της σιωπής” μιλάμε χωρίς λόγια. Τα χέρια μας γίνονται λέξεις, το πρόσωπό μας φράσεις, και μαθαίνουμε πως η επικοινωνία δεν χρειάζεται πάντα ήχο.

ü  Φτιάχνουμε τον “κύκλο της επαφής” κλείνουμε τα μάτια και “αγγίζουμε” τον Κώδικα Μπράιγ. Βλέπουμε  τον κόσμο με το φως της ψυχής! Ακουμπάμε το ένα μας χέρι στον ώμο του άλλου. Κινούμαστε κυκλικά και λέμε τις επιθυμίες μας.

ü  «Σπάστε την απομόνωση»! Στον κύκλο μας υπάρχει χώρος για όλους. Κανείς δεν μένει μόνος του. Τραγουδάμε μαζί, χορεύουμε μαζί, μιλάμε μαζί.

·     

  Υφαίνουμε το μαγικό χαλί της Μυρσίνης με λέξεις : Φαντασία, ηρεμία, ομορφιά, αξιοπρέπεια, σεβασμός, φροντίδα, ελπίδα αλλά και δικαιώματα, πολιτική, προσβασιμότητα, αποδοχή, συμπερίληψη κ. α. 

•             Σε χαρτί λευκό (κόλλα Α4 για ατομική εργασία) που έχει την έννοια του χαλιού (χαρτί του μέτρου για ομαδική εργασία) ζωγραφίζω ή γράφω μια επιθυμία, όνειρο, που θα ήθελα να εκπληρωθεί…

·       Αν είχα ένα λευκό φτερό θα έφτανα… ( Δραστηριότητα τυπωμένη σε χρωματιστό χαρτί Α4)

•             Σχεδιάζω και κόβω ένα λευκό φτερό πάνω σε λευκό κάνσον. Ζωγραφίζω πάνω του, επιθυμία, όνειρο, ευχή και το βάζω πάνω σε ένα μεγάλο πανί. Το πανί σηκώνατε στα χέρια  από όλα τα παιδιά και ξεκινούν το ταξίδι. Που θα το «Φτάσουν»;  

•             Βλέπω την βραβευμένη ταινία : The Present https://www.youtube.com/watch?v=3XA0bB79oGc

Συζήτηση: Τι νιώθουν οι πρωταγωνιστές; Μπορεί η θλίψη να μεταμφιεστεί σε θυμό; Τι είναι εκείνο που ενοχλεί το αγόρι; Πως αισθάνεται η μητέρα; Τι ονειρεύεται το σκυλάκι;

•             Ακούω Τραγούδια: Φοίβος  Δεληβοριάς – Γιατί είμαστε οικογένεια : https://www.youtube.com/watch?v=c0nJKtl8iKs   

Να αγαπάς τα πουλιά και τα πέλαγα. Παντελής Θαλασσινός – ( βρείτε το βίντεο στην νοηματική γλώσσα)

Δικαίωμα : https://www.youtube.com/watch?v=ZIFySEF5i68  

•             Μιλάμε για συναισθήματα: Μοναξιά, φιλία, αγάπη, αλληλεγγύη

•             Μιλάμε για δικαιώματα παιδιών – ζώων.

Ακούστε το βιβλίο σε Podcast στην εκπομπή 10 λεπτά ακόμα, στο Γ΄πρόγραμμα, με την Βάσια Χατζηγιαννάκη στο Ertecho.gr Εδώ: https://www.ertecho.gr/radio/trito/show/10-akoma/podcast/683290/10-lepta-akomi-tetarti-15-maiou-2024/

Ξεφυλλίστε τις πρώτες σελίδες : https://ellinoekdotiki.gr/gr/ekdoseis/i/me-ena-leuko-ftero

 

Σχεδιασμός δράσεων :Ελένη Μπετεινάκη, Πάρρυ Λουμίτη, Ελευθερία Καλούδη!

 

Αν σχεδιάσετε δράση με αφορμή το βιβλίο : «Με ένα λευκό φτερό» μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί μας στο elenbet@gmail.com και να μας ενημερώσετε. Θα χαρούμε πολύ να το γνωρίσουμε!

Περισσότερα για την υπόθεση του βιβλίου: https://ellinoekdotiki.gr/gr/ekdoseis/i/me-ena-leuko-ftero