Η Περ αποφασίζει, η μαγεία της διαφορετικότητας...στα Παραμύθια του Σαββάτου!

28^η Δεκέμβρη

Γράφει η Ελένη Μπετεινάκη

Στο σπίτι της Περ ζουν τρεις γυναίκες. Η μαμά της, εκείνη και η Σερενάτα, η γάτα της. Επίσης ζουν και δύο άνδρες. Ο μπαμπά της και ο Όλιβερ, ο σκύλος τους. Κι αν το σκεφτεί λίγο ακόμα τα νούμερα αλλάζουν, γιατί υπάρχει και η γιαγιά και ο παππούς. Ξεχνάει ακόμα κι έναν  μικρό αδελφό, σχεδόν νεογέννητο, που  δεν κάνει την Περ να νιώθει χαρούμενη.

Η Περ μας παρουσιάζει την οικογένειά της.  Η αλήθεια είναι πως είναι εντελώς διαφορετική από τις συνηθισμένες. Ο πάππους για παράδειγμα οδηγεί μηχανή, ντύνεται σπορ και δεν κοιμάται τα μεσημέρια. Η γιαγιά της πάλι παρακολουθεί ποδόσφαιρο, δουλεύει σκληρά και δεν φοράει γυαλιά. Ο μπαμπάς της είναι μάγειρας και μαγειρεύει για όλη την οικογένεια. Η μαμά της είναι πιλότος και δεν ξέρει να μαγειρεύει.

Στη συνέχεια η Περ μας λέει τι πράγματα της αρέσουν και τι όχι. Πώς περνάει στο σχολείο και μας συστήνει τους φίλους της. Τον Ρεμί, τον Φα, την Σολ, τον Λα, την Σι και τον καλύτερο από όλους τον Ντο.  Ο Ντο είναι επίσης διαφορετικός από όλους τους άλλους φίλους της.

Κι ύστερα η Περ μας αποκαλύπτει τι αυτή και οι φίλοι της θέλουν να έχουν και να κάνουν σαν παιδιά. Όχι σαν κορίτσια ή αγόρια αλλά σαν μικροί άνθρωποι που θέλουν να παίζουν, να είναι χαρούμενοι, και να εχουν ίσες ευκαιρίες σε όποιο φύλο κι αν ανήκουν.

Με την Περ οδηγό και την πένα της Μαριέττας Κόντου διαβάζουμε ένα πολύ δυνατό βιβλίο που καταρρίπτει εντελώς τα στερεότυπα και μας δείχνει πως η διαφορετικότητα είναι προνόμιο και οφείλουμε όλοι μας σεβασμό σε όποιον την κατέχει. Απόλυτη ελευθερία έκφρασης του λόγου, σεβασμός στο δικαίωμα της άλλης άποψης,  αποδοχή στην μοναδικότητα και τις επιλογές του άλλου.

Δεν ξεχωρίζουν τα κορίτσια από τα αγόρια ούτε στο ντύσιμο, ούτε στα παιχνίδια. Απλά ο καθένας είναι ξεχωριστός, διαφορετικός και μοναδικός άνθρωπος. Κι αυτό είναι το ζητούμενο της εποχής μας. Η αποδοχή και η μη κριτική όταν κάτι δεν ακολουθεί τους γενικούς κανόνες που κι αυτούς τους έχουν δημιουργήσει οι άνθρωποι σε εποχές, με αλλά δεδομένα και με αντιλήψεις παλαιότερες.

Η Περ θα μπορούσε να θεωρηθεί σαν Σύμβολο της Παιδικής Χειραφέτησης.

Η Μαριέττα Κόντου τοποθετεί την ηρωίδα της, την Περ, σε έναν κόσμο γεμάτο «πρέπει» και ταμπέλες (όπως «κλαψιάρα» ή «κορίτσι»). Η δύναμη της γραφής έγκειται στο πώς η συγγραφέας βοηθά το παιδί-αναγνώστη να καταλάβει ότι η διαφορετικότητα δεν είναι ένα ελάττωμα που πρέπει να διορθωθεί, αλλά μια πολύτιμη μοναδικότητα που πρέπει να προστατευτεί. Τονίζει το δικαίωμα επιλογής και της απόφασης που ο καθένας είναι υπεύθυνος και μόνο αυτός. Η Περ διεκδικεί το δικαίωμα να ορίζει η ίδια τον εαυτό της, τις επιθυμίες και τα όριά της. Κι αυτό είναι ένα πολύ δυνατό εργαλείο  ενδυνάμωσης .

Η Μαριέττα Κόντου γράφει αυτό το σπουδαίο βιβλίο με πολύ αίσθηση χιούμορ. Επίσης  παίζει με λέξεις όπως  τα ονόματα των φίλων της Περ (Νότες Μουσικής) και η ιστορία που περιγράφει πατάει γερά στα παιδικά συναισθήματα. Ένα βιβλίο για μικρούς και μεγάλους, που διδάσκει, διασκεδάζει και αναδεικνύει την σημαντικότητα της αποδοχής της διαφορετικότητας, απαραίτητης για την ανάπτυξη κάθε προσωπικότητας.

Η συγγραφέας αναδεικνύει πώς οι κοινωνικές προσδοκίες μπορούν να πνίξουν τη δημιουργικότητα ενός παιδιού, και πώς η αποδοχή του εαυτού του λειτουργεί ως απελευθέρωση.

Στο τέλος του βιβλίου υπάρχει ένα παράτημα για γονείς και εκπαιδευτικούς, που μας δίνει  πρακτικούς τρόπους διαχείρισης θεμάτων, όπως ο σεβασμός και τα προσωπικά όρια.

Η Μαριέττα Κόντου υπογράφει ένα βιβλίο-μανιφέστο για την ελευθερία της έκφρασης. Μας υπενθυμίζει ότι το να είσαι ο εαυτός σου είναι η πιο μαγική απόφαση που μπορείς να πάρεις.

Το βιβλίο έχει εικονογραφήσει η Χρύσα Σπυρίδωνος με τρυφερότητα και αμεσότητα. Ένας καθαρός και λιτός συνδυασμός μορφών που δίνουν έμφαση στην παιδικότητα. Με τις  απλές γραμμές και χρώματα,  καθιστά την Περ μια φιγούρα με την οποία κάθε παιδί μπορεί να ταυτιστεί, αλλά και τις υπόλοιπες μορφές, οικείες στο παιδικό ιχνογράφημα και προσιτές στον παιδικό ψυχισμό.

Ένα βιβλίο κατάλληλο για γονείς, εκπαιδευτικούς και παιδιά.

Αναζητείστε το σε όλα τα βιβλιοπωλεία και ξεφυλλίστε εδώ τις πρώτες σελίδες  : https://www.metaixmio.gr/el/products/h-per-apofasizei-2?srsltid=AfmBOortxd38xBwcQ2hWlh5Y5XcSFnBrxOyCXEVywG0jMY-w069hRt1M

*Η Περ αποφασίζει ( Η μαγεία της διαφορετικότητας), Μαριέττα Κόντου, εικ: Χρύσα Σπυρίδωνος, εκδ. Μεταίχμιο

Δημοσιεύτηκε στο cretalive.gr στις 28 Δεκεμβρίου 2025 : εδώ!

 

Η Άστριντ στην μπανιέρα*… στα Παραμύθια του Σαββάτου!

Γράφει η Ελένη Μπετεινάκη

Πως μπορεί κάποιος να παρουσιάσει μια συγγραφέα που λατρεύτηκε από εκατομμύρια αναγνώστες και συνεχίζει μέχρι τις μέρες μας να αγαπιέται πολύ;

Μπορεί, με τρόπο απλό, σαν παραμύθι που ζωντανεύει μέσα από τους ήρωες που η ίδια δημιούργησε, με φαντασία και πίστη στο όνειρο!

Ο λόγος για την  Άστριντ Λίνγκρεν, την Σουηδή συγγραφέα παιδικών και εφηβικών βιβλίων, που έχουν μεταφραστεί σε ογδόντα πέντε γλώσσες, κυκλοφορούν σε εκατό χώρες κι έχουν ξεπεράσει τα εκατό σαράντα πέντε εκατομμύρια αντίτυπα, παγκοσμίως.

Ο Φίλιππος Μανδηλαράς με τον δικό του μοναδικό τρόπο έγραψε μια ευφάνταστη ιστορία για την μικρή Άστριντ, σαν μια άλλη Πίπη Φακιδομύτη,  και τους ήρωες των βιβλίων της, σαν να τους ζει η ίδια.

Ο Φίλιππος  παρουσιάζει την Άστριντ σαν ένα κορίτσι γεμάτο ζωντάνια, φαντασία και σκανταλιές . Δεν της αρέσει να ζει ήσυχα και συνηθισμένα, αλλά προτιμά να ονειρεύεται, να κάνει αστεία και να βλέπει τον κόσμο διαφορετικά. Μέσα στην μπανιέρα της, γράφει και φαντάζεται ιστορίες που δεν τελειώνουν ποτέ. Σαν βοηθό της  στο σπίτι, έχει τον ναύαρχο Νέλσον, έναν πίθηκο που  ξεπήδησε κι εκείνος από την ζωή της Πίπης…

Θα γνωρίσουμε  τους γείτονες της Άστριντ, τον Τομ Τομ, τον Λάρς, που κι οι δυο λατρεύουν το παγωτό, κι ακόμα την Ανίκα και την Καρίν, που σερβίρουν πάντα ζεστό τσάι στις αγριόπαπιες που περνούν…

Κι εδώ τα πράγματα αρχίζουν να παίρνουν μια άλλη διάσταση όταν ξαφνικά μέσα από τις σελίδες που γράφει η Άστριντ, ξεπήδησε  Πίπη και βρέθηκε στο μπάνιο της…

Και η φαντασία ξεπέρασε τα σύνορα του νου, πέρα από τις σελίδες που δεν τελειώνουν ποτέ, πέρα από βουνά, τούνελ, δάση και συναντήσεις που δεν πίστευαν πως θα μπορούσαν ποτέ να συμβούν…

Κι είναι μηνύματα πολλά αυτά που αποκομίζει ο κάθε αναγνώστης. Αφήνει το δικό του συναίσθημα, τις δικές του εμπειρίες να τον οδηγήσουν στο τι μπορεί να καταφέρει κάποιος στη ζωή του. Πόσο μακρύς είναι ο δρόμος του Ταξιδιού και πως μπορεί αυτή η διαδρομή να γίνει καλύτερη. Συναντώντας εμπόδια, άγνωστα μέρη αλλά με τόλμη και αυτοπεποίθηση μπορεί να καταφέρει όλα όσα δεν είχε ποτέ φανταστεί.

Μαζί,  είναι καλύτερα πάντα από το να είσαι μόνος σου…

Τρυφερό, ζωντανό, περιπετειώδες, λογοτεχνικά άρτιο και πολύ δυνατό κείμενο από τον Φίλιππο Μανδηλαρά σε μια πολύ σπουδαία συγγραφική στιγμή. Η Άστριντ Λίνγκρεν ζωντανεύει σαν παιδί που τολμά να φτάσει πέρα από το όνειρο γιατί πίστευε πως τα πάντα μπορούν να συμβούν… Δημιούργησε χαρακτήρες και ήρωες που θα συνεχίσουν να υπάρχουν σχεδόν όσο και ο αστεροειδής που φέρει το όνομά της…

Ο Φίλιππος Μανδηλαράς μας μάγεψε με το κείμενό του κι ο Βασίλης Κουτσογιάννης μας απογείωσε με τα πινέλα του και τις πολύ δυνατές εικόνες του. Ονειρικές, καθαρές, ολοζώντανες, λεπτομερείς,  που οδηγούν ακόμα πιο ψηλά την φαντασία και το όνειρο.

Ένα βιβλίο που αξίζει την προσοχή όλων μας!

Κάποιες φορές μπροστά στην τέχνη της Γραφής και της Εικόνας  πρέπει να παραμένεις σιωπηλός. Να παρατηρείς και να αφήνεσαι στα δικά σου μόνο συναισθήματα. Αυτό το βιβλίο έχει αυτήν την ιδιαιτερότητα. Λόγος απλός,  λιτός αλλά δυνατός! Εικόνα ονειρική και ακόμα πιο δυνατή!

Αναζητείστε το στα βιβλιοπωλεία όποια ηλικία κι αν έχετε.

Να θυμάστε πως δεν πρέπει να φοβόμαστε  να είμαστε διαφορετικοί και πως η δημιουργικότητα είναι δώρο που μας βοηθάει να δούμε τον κόσμο πιο όμορφο!

*Η Άστριντ στην μπανιέρα, Φίλιππος Μανδηλαράς, εικ :Βασίλης Κουτσογιάννης, εκδ. Ίκαρος

Διαβάστε εδώ ένα απόσπασμα : https://ikarosbooks.gr/1342-i-astrint-stin-mpaniera.html?srsltid=AfmBOoqEZJs4Lo9z7_i4gubo_dYgN6KKZfQeIMvFo6eTdbeEyksZ9Q34

 

Όχι μόνο Μπλε…

Συχνά όταν διαβάζουμε βιβλία που θέλουμε να τα μοιραστούμε με πολύ κόσμο δεν περιμένουμε να έρθει το Σάββατο και να σας τα πούμε…

Της Ελένης Μπετεινάκη

Ήταν μια φορά κι έναν καιρό ένα μικρό αγόρι που ζούσε σε μια μπλε πολιτεία, σε ένα γαλάζιο σπίτι που ότι υπήρχε μέσα σ΄αυτό ήταν…μπλε! Κι από το παράθυρο ό,τι και να κοιτούσε είχε μόνο αυτό το χρώμα. Δρόμοι, δέντρα, σπίτια, αυτοκίνητα …ήταν μπλε!  Εκείνος όμως δεν αγαπούσε το μπλε και δεν άντεχε να το βλέπει παντού. Αγαπούσε πολύ το κίτρινο χρώμα, αλλά σε ποιον να το πει που φοβόταν πολύ.

Και μια μέρα στο σχολείο που έπρεπε να πεταχτεί οτιδήποτε ήταν πολύχρωμο και να υπάρχουν μόνο μπλε παιχνίδια, καρέκλες και θρανία, το αγοράκι έκρυψε στην τσάντα του ένα κίτρινο παπί.

Και σαν πήγε σπίτι του το έκρυψε μέσα στην ντουλάπα του μαζί με άλλους κίτρινους θησαυρούς. Ήθελε να το εξομολογηθεί στον μπαμπά του αλλά τρόμαζε και μόνο στην ιδέα. Έτσι σαν κοιμήθηκαν όλοι άνοιξε την κρυψώνα του και το …κίτρινο πλημμύρισε το δωμάτιο. Και ξαφνικά άνοιξε η πόρτα… Ο μικρός δεν ήξερε πως να φερθεί από ντροπή και φόβο. Ο μπαμπάς του έμεινε έκπληκτος αλλά συγχρόνως σκέφτηκε κάτι πολύ δυνατό και τολμηρό. Καθησυχάζοντάς τον γιο του πρώτα και στη συνέχεια υλοποιώντας μια ιδέα μοναδική.

Μια μεγάλη αλλαγή στο σπίτι τους ήταν η αρχή μιας ακόμα πιο τεράστιας σε ολόκληρη την πολιτεία…

Κι έφυγε η λύπη κι ήρθε η χαρά, το χρώμα, η αγκαλιά,  η αυτοεκτίμηση!

Μια υπέροχη ιστορία με  έμμετρο ρυθμό του Ρόμπερτ Τρέγκονινγκ για την διαφορετικότητα, την ενθάρρυνση, την αγάπη, την τόλμη και την εμπιστοσύνη. Για την διαφορετική οπτική γωνία και την δύναμη της έκφρασης των δικών  μας απόψεων  και πεποιθήσεων.

Για όλα αυτά που δεν τολμούμε να πούμε, να διεκδικήσουμε, γιατί τα στερεότυπα και οι κανόνες μας το απαγορεύουν.

Για τα ανείπωτα που κάποια στιγμή βγαίνουν στη επιφάνεια. Για συναισθήματα που καταπιέζονται και σαν εκδηλωθούν αλλάζει ο τρόπος ζωής και η αντίληψη για παρωχημένες ιδέες.

Για το θάρρος αλλά και την ενθάρρυνση στην αποδοχή της διαφορετικότητας.

Για όλους εκείνους τους «διαφορετικούς» ανθρώπους που χρειάζονται περισσότερη αγάπη και αποδοχή. Γιατί ο κόσμος γίνεται πολύχρωμος μόνο σαν καταλάβουμε πως ο καθένας μας έχει την μοναδικότητα του, την διαφορετική του άποψη και το δικαίωμα στην χαρά.

Με την υπέροχη εικονογράφηση της Στεφ Μέρφι  που σίγουρα θα σας συνεπάρει…

Mια μικρή ώθηση, μια καλή κουβέντα, φέρνει πάντα το καλύτερο αποτέλεσμα και επιδρά ευεργετικά όχι μόνο στον εαυτό μας αλλά και στη σκέψη των άλλων…

Δείτε τις πρώτες σελίδες του βιβλίου και τις δραστηριότητες που προτείνονται από τον εκδοτικό οίκο : https://www.metaixmio.gr/el/products/%CE%BF%CF%87%CE%B9-%CE%BC%CE%BF%CE%BD%CE%BF-%CE%BC%CF%80%CE%BB%CE%B5

Και αναζητείστε το στα βιβλιοπωλεία!

Δημοσιεύτηκε στο cretalive.gr στις 22 Φεβρουαρίου 2023 :εδώ!

Πάρτι στο ποτάμι…*

Της Ελένης Μπετεινάκη

Μιας κι ο Δεκέμβριος είναι ο «πατέρας» των παραμυθιών η εβδομαδιαία στήλη μας : «Τα «παραμύθια του Σαββάτου» από τη 1η του μήνα γίνεται καθημερινή και θα σας παρουσιάζουμε από ένα βιβλίο κάθε φορά ίσαμε την Πρωτοχρονιά!

*Πάρτι στο ποτάμι, Χριστίνα Αποστολίδη, εικ: Σεραφείμ Στρούμπης, εκδ. Ψυχογιός

Πάμε να γυρίσουμε το χρόνο πίσω. Φτάνουμε στην Προϊστορία και σε ένα δάσος συναντάμε την πιο παράξενη φωλιά που φτιάχτηκε ποτέ. Τρία δωμάτια στο εσωτερικό της. Το πρώτο ψηλό σαν πύργος για τον Τελευταίο Δεινόσαυρο στη Γη.Το δεύτερο κοντό και φαρδύ για να κοιμάται άνετα το μονόφθαλμο φίδι και το τρίτο μικρούλικο για τον Πλατύποδα Χωρίς Ουρά.

Όλο το δάσος σχολίασε αυτήν την παράξενη συγκατοίκηση. Ώσπου μια μέρα ο ένας από τους κατοίκους της ιδιαίτερης φωλιάς και συγκεκριμένα ο δεινόσαυρος, ανακάλυψε μέσα σε μια άλλη φωλιά ένα μωρό Πτεροδάκτυλο. Έψαξε παντού για τους γονείς του όμως μάταια κι έτσι η Φτερωτή έγινε ο τέταρτος συγκάτοικος στην φωλιά των τριών φίλων. Μια υπέροχη σχέση αναπτύχθηκε ανάμεσα τους και η μικρή δεινοσαυρίνα απέκτησε όχι έναν αλλά τρεις υπέροχους μπαμπάδες. Ο ένας συμπλήρωνε τον άλλο κι όλοι μαζί είχαν ένα σκοπό. Να προστατεύσουν την Φτερωτή τους, να της μάθουν τη ζωή, να την μεγαλώσουν όμορφα και να την αγαπούν. Κι έφτασε η μέρα που η Φτερωτή θα ξεκινούσε σχολείο. Και την συνόδεψαν κι οι τρεις μπαμπάδες της στην αυλή. Τότε συνέβη κάτι παράξενο…Οι κουβέντες των άλλων σταμάτησαν και τα βλέμματα είχαν απορία και περίεργο κοίταγμα. Κι η ανησυχία μεγάλωσε για τα μεγαλύτερα ζώα της οικογένειας κι η Φτερωτή ένιωσε μοναξιά στο τέλος της μέρας …

Κι η επόμενη μέρα συνεχίστηκε ακόμα πιο δύσκολα με κοροϊδίες και υπεκφυγές από τους συμμαθητές της…

Που ξανακούστηκε να έχει κάποιος τρεις μπαμπάδες; Κι εκείνοι σκέφτηκαν πολύ… Όλα τα προβλήματα λύνονται με μπισκότα ή βουτιές στο ποτάμι και νεροτσουλήθρες ή μήπως όχι; Και τότε γεννήθηκε μια ιδέα στο μυαλό του …δεινόσαυρου. Μια ιδέα που άλλαξε τα πάντα… Κι ακολούθησαν κι άλλες, πολλές!

Μια υπέροχη, πρωτότυπη και πανέξυπνη ιστορία της Χριστίνας Αποστολίδη για το θεσμό της οικογένειας. Οικογένεια είναι οι βιολογικοί γονείς, είναι οι γονείς της καρδιάς, οι θετοί, οι άνθρωποι που μας αγαπούν και μας φροντίζουν. Το τυπικό σχήμα της παλιάς οικογένειας έχει πλέον γίνει κατανοητό πως δεν συναντάται ολοκληρωτικά στις μέρες μας. Τα παιδιά μεγαλώνουν σε  μονογονεϊκές οικογένειές, με γονείς που έχουν μεταξύ τους χωρίσει, με γονείς που έχουν επιλέξει να μεγαλώσουν παιδιά που δεν έχουν γεννήσει και πολλά άλλα πιο σύγχρονα μοντέλα συμβίωσης και ανατροφής παιδιών. Το νόημα της ιστορίας και της ζωής είναι ο σεβασμός, η αγάπη και οι ανοιχτές αντιλήψεις.

Οι ταμπέλες, τα στερεότυπα και η κοροϊδία για οτιδήποτε είναι διαφορετικό απ’ ότι έχουμε συνηθίσει πρέπει πια να ελέγχεται περισσότερο και να αποφεύγονται λάθος εκτιμήσεις, λόγια και …συναισθήματα.

Μέλημα γονιών και δασκάλων η αντιμετώπιση της διαφορετικότητας.

Μια ιστορία με χιούμορ, με έμπνευση, με ανοιχτό μυαλό και με πρωτότυπες λύσεις και ιδέες. Τι ενώνει συνήθως τους ανθρώπους και τους χαρίζει όμορφες στιγμές; Η διαφορετική οπτική γωνία που αφήνει στην άκρη τις προκαταλήψεις και η χαρά της απόλαυσης παίρνει τον πρώτο λόγο. Μια γιορτή πάντα φέρνει χαμόγελα, ευτυχία και δεσίματα που μένουν για πολύ καιρό στη μνήμη και την ψυχή.

Το πάρτι της Χριστίνας Αποστολίδη, η μεγάλη γιορτή των τριών μπαμπάδων είναι μια σύγχρονη ιστορία, γροθιά στα στομάχια των συντηρητικών ανθρώπων που δεν ακούν τη λογική, την ψυχή και το όφελος των πράξεων αλλά κωλύονται σε παρωχημένες ιδέες, αντιλήψεις και παρελθοντικές τακτικές.

Το Πάρτι στο ποτάμι είναι γιορτή, θρίαμβος και νίκη της διαφορετικότητας και της σημερινής οικογένειας… Η ψυχή, η λογική, η αγάπη, η στήριξη, η φροντίδα και το νιάξιμο έχουν πάντα προτεραιότητα για την ανατροφή ενός παιδιού και για την σωστή διαμόρφωση του χαρακτήρα του.

Το βιβλίο έχει εικονογραφήσει ο Σεραφείμ Στρούμπης με χαρούμενα χρώματα και σχήματα και αν θέλετε να ακούσετε το υπέροχο τραγούδι που έχει γράψει η Χριστίνα Αποστολίδη και ερμηνεύει η Μαρία Καριωτάκη δεν έχετε παρά να σκανάρετε το Qr code που θα  βρείτε στην τελευταία σελίδα.

Ένα βιβλίο που θα εμπνεύσει πολλούς δασκάλους για να μιλήσουν για την οικογένεια και τα στερεότυπα μέσα στην τάξη τους.

*Πάρτι στο ποτάμι, Χριστίνα Αποστολίδη, εικ: Σεραφείμ Στρούμπης, εκδ. Ψυχογιός

Διαβάστε εδώ ένα απόσπασμα: https://www.psichogios.gr/el/parti-sto-potami.html

Δημοσιεύτηκε στο Cretalive.gr στις 6 Δεκεμβρίου 2022 : Εδώ!

 

Το τραγούδι του Πέτρου ...στα Παραμύθια του Σαββάτου!

Το τραγούδι του Πέτρου, Νίνα Βαβούρη, εικ : Ελίζα Βαβούρη, εκδ. Καστανιώτης

Της Ελένης Μπετεινάκη

Ο Πέτρος είναι ένας  γαϊδουράκος που αγαπά πολύ την μουσική και παίζει λύρα αψεγάδιαστα. Ζει σε ένα χωριό και πότε πότε κατεβαίνει στην παραλία, πάντα μόνος, αφού όλοι τον θεωρούν λίγο παράξενο ή και χαζούλη. Εκείνος  είναι απλά  διαφορετικός. Κάποιες φορές στο τραγούδι του, τού κρατούν συντροφιά τα θαλασσοπούλια… Και μια μέρα αράζει στην ακτή μια κατακόκκινη βάρκα με ένα ζώο που δεν το είχε δει ποτέ ξανά στη ζωή του. Μια καμηλοπάρδαλη.  Τον ακολουθεί φοβισμένη κι αμίλητη. Κι ο Πέτρος νιώθει πως πρέπει να την περιποιηθεί. Όμως εδώ αρχίζουν τα παράξενα. Οι φίλοι αναρωτιούνται για την νέα επισκέπτρια, κακόβουλα και με κουτσομπολιά που φέρνουν αμηχανία και στεναχώρια και στον Πέτρο και στην Ζούρι. Και τότε η μουσική και το τραγούδι θα κάνουν το θαύμα τους…

Η ζωή της Ζούρι και η περιπέτεια της γίνονται γνωστά  κι όλα αλλάζουν στη ζωή του Πέτρου. Μόνο που η ζήλεια, η κακία και οι μίζερες σκέψεις κάνουν την εμφάνισή τους στον περίγυρο και δημιουργούν προβλήματα. Η Ζούρι θα διωχθεί από το νησί από γείτονες και «φίλους». Ο Πέτρος αψηφώντας τον κίνδυνο θα τρέξει να τη σώσει και τότε όλοι θα καταλάβουν το μεγάλο λάθος που έκαναν.

Μια υπέροχη ιστορία για την φιλία την ευγνωμοσύνη, την διαφορετικότητα, την αγάπη και την μουσική. Μια περιπέτεια ζωής που μιλά στην καρδιά. Ήρωες ασυνήθιστοι σε παιδικά βιβλία περιγράφουν και ζουν γεγονότα και καταστάσεις που συμβαίνουν στην πραγματική ζωή και ιδιαίτερα σε κλειστές κοινωνίες που όλοι λίγο πολύ γνωρίζονται μεταξύ τους.

Ένα βιβλίο για την αλληλεγγύη, για την δεκτικότητα σε κάθε ξένο – μετανάστη ή πρόσφυγα. Για τις χαμένες πατρίδες που πάντα φέρνουν όμορφες αναμνήσεις και συναισθηματικά φορτία τεράστια.

Για την αποδοχή και την αναγνώριση των λαθών μας και τη δύναμη της ψυχής ειδικά μπροστά σε κίνδυνο ή απώλεια.

Ένα βιβλίο που εικονογραφήθηκε πολύ ιδιαίτερα και εντυπωσιακά από την Ελίζα Βαβούρη με χρωματισμούς, σκίτσα και έμπνευση δημιουργώντας μια υπέροχη ατμόσφαιρα.

Βρείτε το εδώ :https://www.kastaniotis.com/catalog/product/view/id/16020

Δημοσιεύτηκε στο cretalive.gr στις 4 Ιουνίου 2022 :https://www.cretalive.gr

Η Σκοτεινούπολη …στα Παραμύθια του Σαββάτου!

Της Ελένης Μπετεινάκη

Ήταν μια φορά κι έναν καιρό μια γκρίζα πόλη κλεισμένη γύρω γύρω με τείχη και με ένα  Δήμαρχο που ήθελε όλους τους κατοίκους  να΄ναι μουντοί, μονόχνοτοι, χωρίς φαντασία, σκέψη και ματιά καθαρή…

Μόνο που μια μέρα αυτός σκυθρωπός Δήμαρχος παρατήρησε πως έλειπαν από τα τείχη κάποια τούβλα και θύμωσε πολύ. Φοβήθηκε πως  ίσως από αυτά τα ανοίγματα να ερχόταν η διαφορετικότητα που τόσο καλά την είχε αφήσει έξω από …τα τείχη. Ίσως κάποιος να τα έκλεβε άρα θα μπορούσε να δει τα  πράγματα αλλιώς και τότε θύμωσε ακόμα πιο πολύ και έκανε τους κάτοικους που τον υπάκουαν τυφλά να νιώσουν κι εκείνοι θυμό. Όμως τα τούβλα συνέχισαν να χάνονται και τότε πρόσεξαν όλοι κάτι …διαφορετικό!

Κοίταξαν από εκείνα τα ανοίγματα και είδαν πω στα τέσσερα σημεία της πόλης, Ανατολή -Δύση – Βορρά και Νότο συν έβαιναν κάποια παράξενα πράγματα…

Στο Νότιο μέρος οι άνθρωποι καλλιεργούσαν ασυνήθιστα φυτά και στο Βορινό έλεγαν παράξενες λέξεις. Στα Ανατολικά της πόλης χόρευαν κιόλας, με μοντέρνα μουσική και στα Δυτικά, αλλοίμονο, διάβαζαν… άγνωστα βιβλία!

Ο θυμός του Δημάρχου ξεχείλισε, όχι όμως τούτη τη φορά και των κατοίκων που αν και στην αρχή συμφώνησαν να ψάξουν κι εκείνοι να βρουν τον κλέφτη των τούβλων, στη συνέχεια μαγεύτηκαν απ’ όλα τα καινούργια και πολύχρωμα που έβλεπαν τα μάτια τους.  Και σαν βρήκαν το κορίτσι , εκείνο που έπαιρνε τα τούβλα ένιωσαν τη μνήμη τους να επιστρέφει και τον θυμό να χάνεται γιατί απλά δεν είχαν στην ουσία θυμώσει ποτέ,  μα και  γιατί επιτέλους είδαν με μάτια και σκέψη …καθαρά!

Το κορίτσι δεν ήταν κλέφτρα… ήταν δώρο ζωής, ανάσας, ελπίδας, ενθουσιασμού, γνώσης και ομορφιάς…

Το τι έγινε τότε; Θα το δείτε στο υπέροχο βιβλίο της Kelly  Candy που μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Κλειδάριθμος.

Ένα βιβλίο που μιλάει για την διαφορετικότητα, τη αποδοχή, τις σκοτεινές εικόνες της ζωής μας και τα «κλειστά» μυαλά που φανατικά κάποιες φορές αρνούνται να καταλάβουν πως η εξουσία δεν έχει πάντα το δίκιο με το μέρος της.

Ένα βιβλίο γεμάτο συμβολισμούς που ανοίγει παράθυρα στο φως,  στη γνώση και οδηγεί στο να μην ανέχεται την καθοδήγηση χωρίς να έχει εμπειρία, άποψη και ιδέα για το τι πρόκειται.

Για την ανοχή και την αποδοχή του διαφορετικού!

Ένα βιβλίο γεμάτο χρώμα ζωής, γεμάτο ιδέες για να δεχόμαστε το άγνωστο, το άλλο και να επαναστατούμε όπου υπάρχει λόγος.

Ένα βιβλίο που έχει εικονογραφήσει  η ίδια η συγγραφέας και θα σας δώσει έναυσμα για πολλές συζητήσεις και δραστηριότητες.

Δείτε τι κάναμε εμείς διαβάζοντάς το :

·         Συζητήσαμε και μάθαμε τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα.

·         Σε μαύρο κάνσον χαρτόνι που χωρίστηκε σε τέσσερα μεγάλα τετράγωνα φτιάξαμε τις γειτονιές της Σκοτεινούπολης

·         Μιλήσαμε για συναισθήματα, φόβος, τόλμη

·        

Για τα χρώματα της ημέρας και της νύχτας, της χαράς και της λύπης

·         Φτιάξαμε μια πόλη με τουβλάκια Lego, με δρόμους, γέφυρες, σπίτια

Δείτε εδώ ένα απόσπασμα : http://www.kleidarithmos.gr/main/books/86080/

Δημοσιεύτηκε στο Cretalive.gr στις 29 Ιανουαρίου 2021 https://www.cretalive.gr

Τα Παραμύθια του Σαββάτου επιστρέφουν... Ο Κουκούτσης και η Αβγούλα!

Της Ελένης Μπετεινάκη

Σεπτέμβρης, ο μήνας των αλλαγών και της ανασυγκρότησης μόλις ξεκίνησε…

Με διάθεση, χαμόγελο και αισιοδοξία ξεκινάμε κι εμείς την νέα σαιζόν στα «Παραμύθια του Σαββάτου» για 9^η χρονιά με σεβασμό στους συγγράφεις, τους εικονογράφους και τους αναγνώστες κάθε ηλικίας. Ξεκουραστήκαμε, διαβάσαμε πολύ και θα σας παρουσιάζουμε σε τακτά χρονικά διαστήματα εκτός το καθιερωμένο μας Σαββατιάτικο ραντεβού όσα βιβλία θεωρούμε πως αξίζουν και την δική σας προσοχή ….

Κουκούτσης και Αβγούλα, Alex Latimer, εικ: David Litchfield, εκδ. Ίκαρος

Πως  ξεκινάει αλήθεια μια φιλία; Ίσως ένα ηλιόλουστο απόγευμα, μια τυχαία συνάντηση και με την πρώτη ματιά δυο άνθρωποι νομίζουν πως είναι …ολόιδιοι. Ή μήπως η σχέση αυτή αφορά  δυο σποράκια ή αυγά ή τίποτα από τα δύο μόνο μια απλή συνάντηση. Έτσι συναντήθηκαν κι ο Κουκούτσης με την Αβγούλα και ύστερα από πολλή παρέα και μερικές  εβδομάδες παιχνιδιών και εμπειριών μαζί, δώσανε τα χέρια να γίνουν κολλητοί. Και ξαφνικά την άνοιξη συνέβη το απροσδόκητο. Ο Κουκούτσης έβγαλε ρίζες και δεν μπορούσε να τρέξει, να χοροπηδήσει, να κολυμπήσει. Ήταν πια «κολλημένος»  σε έναν τόπο κι η Αβγούλα δεν τον άφησε μόνο. Πήγαινε κάθε μέρα δίπλα του να του κρατήσει συντροφιά και να  παίζουν πλέον μόνο «καθιστικά» παιχνίδια. Και περνούσε ο καιρός και μεγάλωναν κι οι δυο. Μόνο που πάλι ξαφνικά μια μέρα ή Αβγούλα άλλαξε όψη και σχήμα κι απόκτησε φτερά και μπλε ράμφος και πούπουλα. Κι ένιωθαν κι οι δυο παράξενα και δεν ήξερα πως να το χειριστούν τούτο το μεγάλωμα...Και μια μέρα η Αβγούλα δυνάμωσε τόσο που μπορούσε να πετάξει πολύ ψηλά και μακριά. Και το έκανε… Και ράγισε η καρδιά του Κουκούτση κι απλώθηκαν στα πέρατα του κόσμου τα φτερά της Αβγούλας. Στη Πόλη έφτασε κι εκεί μαγεύτηκε και έμεινε μέρες και μήνες τριγυρνώντας και μαζεύοντας εμπειρίες ίσαμε τη μέρα που κάτι άρχισε να μεγαλώνει μέσα στην κοιλιά της. Και τότε πήρε την μεγάλη απόφαση ή μάλλον ένιωσε πως ο τόπος που θα γεννούσε το μωρό της θα ήταν μόνο στις φυλλωσιές του Κουκούτση… Κι όλα γίνανε πάλι αλλιώς κι όλα ξαναγίναν ίδια!

Μια ιστορία τρυφερή για την φιλία και την αγάπη. Για τον κύκλο της ζωής , την πορεία, τις εμπειρίες και το καταστάλαγμα. Ο Alex Latimer γράφει  ένα βιβλίο γεμάτο συναισθήματα, αξίες και συμβολισμούς. Η φιλία είναι συχνά μια σχέση ζωής,  ένα υπέρτατο αγαθό που εμείς επιλέγουμε να έχουμε με κάποιον άλλο. Μια  σχέση που ενώνει, χωρίζει, ελευθερώνει και δεν χάνεται ποτέ αν στηρίζεται στην αλήθεια, την κατανόηση και την αγάπη.  Κύκλοι ζωής που μοιάζουν αταίριαστοι αλλά η αγάπη , η ελευθερία και ο σεβασμός τις διατηρεί και τις κρατάει στο χρόνο.

Ένα βιβλίο που μπορεί να δώσει στα παιδιά ερεθίσματα να προβληματιστούν και να ανακαλύψουν τον κύκλο της ζωής των φυτών, δέντρων και πουλιών. Να συνειδητοποιήσουν πως η διαφορετικότητα δεν εμποδίζει ούτε τις σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων ούτε την προσωπικότητα, τις συνήθειες  και τις ρίζες τους. Πάντα επιστρέφουμε όλοι εκεί που έχουμε γεννηθεί, κάποια στιγμή. Είναι ο τόπος, είναι η πατρίδα, είναι το σπίτι, είναι η αγκαλιά που πάντα θα έχουμε όλοι ανάγκη, όσο μακριά κι αν φτάσουμε , όσα ταξίδια και αν κάνουμε.

Άλλωστε πατρίδα είναι τα παιδικά μας χρόνια αλλά και εκεί που αγαπάμε περισσότερο!

O Alex Latimer είναι βραβευμένος συγγραφέας και εικονογράφος βιβλίων για παιδιά. Ζει στο Κέιπ Τάουν της Νότιας Αφρικής, κοντά στα σύνορα ενός εθνικού πάρκου. Όταν δεν γράφει ή σχεδιάζει περνάει τον ελεύθερο χρόνο του απομακρύνοντας μπαμπουίνους από το σαλόνι του.

Τον γνωρίσαμε από το βιβλίο του Γούλφι, μισός λύκος, μισός πρόβατο που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Φουρφούρι και από το «Είμαι παιδί σας;» από τις εκδόσεις Καλειδοσκόπιο.

O David Litchfield ξεκίνησε να ζωγραφίζει από πολύ μικρός, δημιουργώντας κόμικ για τα αδέρφια του, εμπνευσμένα από τις ιστορίες των Star Wars αλλά και του Indiana Jones. Έκτοτε, οι δημιουργίες του David έχουν εμφανιστεί σε περιοδικά, εφημερίδες, βιβλία και ρούχα. Έχει επίσης παρουσιάσει τις εικονογραφήσεις του σε ατομικές και ομαδικές εκθέσεις στο Ηνωμένο Βασίλειο, στην Ευρώπη και την Αμερική. Ζει στο Μπέντφορντ της Αγγλίας με την οικογένειά του.

Αγαπημένος εικονογράφος και συγγραφέας με πολλά βιβλία του που κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Μικρή Σελήνη: Ο Παππούς μου έχει φίλο έναν γίγαντα, Τη νύχτα που άναψαν τα φώτα, Ο Αρκούδος και το πιάνο ( σειρά από τρία βιβλία)

Βρείτε το βιβλίο εδώ: https://ikarosbooks.gr/983-koykoytsis-abgoyla.html

Δημοσιεύτηκε στο Cretalive.gr στις 4 Σεπτεμβρίου 2021, εδώ! 

Το αρνάκι που ήθελε να γίνει λύκος*….στα Παραμύθια του Σαββάτου!

Γράφει η Ελένη Μπετεινάκη

Η Λάνα Λιν είναι ένα αρνάκι πολύ τολμηρό. Τα υπόλοιπα ζωάκια στο κοπάδι της ήθελαν μόνο να μασουλούν χορτάρι και να πίνουν νερό από την λιμνούλα. Εκείνη όμως αγαπούσε την περιπέτεια. Μάταια προσπαθούσε ο φίλος της ο Σον να κάνουν πράγματα μαζί και να την φέρει κοντά του. Εκείνη αρνιόταν πεισματικά ότι κι αν της πρόσφερε! Έτσι μια νύχτα το αποφάσισε. Βρήκε μια τριχωτή κουβέρτα στον τοίχο του βοσκού, την φόρεσε και  την έκανε να μοιάζει σαν μικρό λυκάκι κι εξαφανίστηκε στο άγριο δάσος. Ένας μεγάλος λύκος την προσκάλεσε στην αγέλη του. Έτρεξε μαζί τους, έμεινε ξύπνια μέχρι αργά, και ούρλιαξε στο φεγγάρι! Τέλος κοντά στα ξημερώματα ο μεγάλος λύκος της είπε να έρθει στη σπηλιά τους για φαγητό! Η αλήθεια είναι πως η Λάνα Λιν πεινούσε πολύ για λίγο νόστιμο χορτάρι και νερό… Μόνο που η μαμά λύκαινα είχε ετοιμάσει πολλά ζωάκια για πρωινό: Σκιουράκι, κουνελάκι, αρνάκι! Ειδικά αυτό το αρνάκι η Λάνα Λιν το ήξερε πολύ καλά. Ήταν ο φίλος της ο Σον κι έπρεπε  να τον σώσει στη στιγμή. Μπορεί να έκανε παρέα με λύκους αλλά ήταν κι αυτή ένα αρνάκι …λίγο διαφορετικό!

Μια ιστορία διαφορετικότητας και αποδοχής από την Rebecca Van Slyke. Μια ιστορία γεμάτη θάρρος, τόλμη, περιπέτεια, εξερεύνηση και αγάπη. Όταν κάποιος αρνείται να συμβιβαστεί με κανόνες και συνήθειες της κοινωνίας που μεγαλώνει νιώθει έντονα την ανάγκη να αλλάξει, να φύγει και να κυνηγήσεις τα δικά του θέλω. Είναι όμως οι ρίζες του, το περιβάλλον του και η ίδια του η φύση τέτοια που όσο κι αν αποζητά το διαφορετικό έρχεται η στιγμή που καταλαβαίνει τι και ποιος είναι πραγματικά. Το να ζεις μια περιπέτεια είναι απόλυτα υγιές. Καταλαβαίνεις  τα όρια, εκτιμάς πράγματα, ανθρώπους και καταστάσεις. Καταλαβαίνεις τις δυνατότητες ή αδυναμίες σου, μαθαίνεις ποιος πραγματικά είσαι, γιατί έχεις κάνει κάποιες επιλογές και μέχρι που μπορείς να φτάσεις για να …αλλάξεις. Το αρνάκι της ιστορίας αντιπροσωπεύει  τις ενδόμυχες σκέψεις πολλών που σκέφτονται να τολμήσουν να κυνηγήσουν όνειρα, ιδέες, επιθυμίες και άγνωστα «νερά». Επίσης μας τονίζει τα οφέλη από προσωπικές εμπειρίες, εκτιμήσεις και πόσο σημαντικό είναι να έχεις φίλους!

Ατρόμητο, ριψοκίνδυνο, διαλεκτικό όπως πρέπει να είναι ο καθένας αλλά και σκεπτόμενο έξυπνα όταν ο κίνδυνος παραμονεύει.

Η εικονογράφηση είναι λιτή από την Anca Sandu.Εντυπωσιακή όμως και απόλυτα δεμένη με μια παραμυθοιστορία που θα λατρέψουν τα παιδιά. Μια ιστορία γεμάτη χιούμορ, περιπέτεια και τόλμη, συναισθήματα και εμπειρίες ζωής.

 

Διαβάστε ένα απόσπασμα: http://www.kleidarithmos.gr/main/books/86065/

*Το Αρνάκι που ήθελε να γίνει λύκος, Rebecca Van Slyke, εικ: Anca Sandu,εκδ. Κλειδάριθμος

Το αρνάκι που ήθελε να γίνει λύκος….στα Παραμύθια του Σαββάτου!

Η Ρένια και ο διαβήτης* … στα Παραμύθια του Σαββάτου!

Της Ελένης Μπετεινάκη

Η στήλη των Παραμυθιών του Σαββάτου γίνεται και πάλι καθημερινή μέχρι το τέλος του 2020  προτείνοντας και παρουσιάζοντας ένα βιβλίο κάθε μέρα!

Σάββατο σήμερα,14 Νοεμβρίου! Μια  παγκόσμια ημέρα που θα έπρεπε  λίγο να σταματήσουμε και να την …μάθουμε! Είναι αφιερωμένη στον Διαβήτη και στόχος της Ημέρας  είναι η ευαισθητοποίηση του κόσμου στη πάθηση, η πληροφόρησή του  και η κινητοποίηση όλων μας για προληπτικές εξετάσεις.

Διεθνές σύμβολο της πάθησης του Διαβήτη είναι ο μπλε κύκλος!

Η  14η Νοεμβρίου είναι η μέρα γενεθλίων του καναδού νομπελίστα γιατρού Φρέντερικ Μπάντινγκ ο οποίος ανακάλυψε την ινσουλίνη μαζί με τον βιοχημικό Τζον Μακλίοντ το 1921 και έσωσαν εκατομμύρια ζωές. (https://www.sansimera.gr/biographies/1717)

Ο όρος διαβήτης αποδίδεται στον Έλληνα γιατρό Αρεταίο τον Καππαδόκη, που ήταν ο πρώτος που τον κατέγραψε και τον περιέγραψε στα συγγράμματά του.

Στο σημερινό τους μικρό αφιέρωμα «Τα Παραμύθια του Σαββάτου» παρουσιάζουν ένα πολύ δυνατό και  παραμυθένιο βιβλίο που με τρόπο απλό, κατανοητό και «μαγικό» προσπαθεί να ενημερώσει παιδιά και γονείς  για την πάθηση του Διαβήτη και την αποδοχή του σαν ασθένεια από το κοντινό περιβάλλον του παιδιού. Τα παιδιά που κάνουν χρήση ενέσιμης ινσουλίνης δεν πρέπει να αντιμετωπίζονται με ταμπέλες και να νιώθουν μόνα ή διαφορετικά στο σχολικό τους περιβάλλον και η Ρένια της Κάρμεν Ρουγγέρη θα τα βοηθήσει να το καταλάβουν.

Η Ρένια είναι ένα κορίτσι δέκα χρονών που δυσκολεύεται να  πάει στο σχολείο γιατί δεν μπορεί εύκολα να σηκωθεί από το κρεβάτι της το πρωί. Αντίθετα σηκώνεται πολλές φορές την νύχτα για να πάει στην  τουαλέτα, πίνει πολύ νερό και ενώ τρώει πάρα πολύ χάνει συνέχεια βάρος. Όταν τελικά καταφέρνει και φτάνει στο σχολείο μαζί με την φίλη της τη Χαρά το μάθημα τους έχει σαν θέμα : Ο γαλαξίας του σώματος. Το ίδιο απόγευμα η Ρένια με την μαμά της θα πάνε στον γιατρό. Τα αποτελέσματα των εξετάσεων της  θα βγουν την επόμενη μέρα θα δείξουν πως έχει Διαβήτη τύπου 1. Όχι, δεν ήταν ο διαβήτης της Γεωμετρίας της αυτός αλλά ένας ψιλόλιγνος κύριος που ΔΕΝ έκανε κύκλους αλλά της εξήγησε όλα όσα είχε σαν απορία. Εμφανίστηκε και η δεσποινίς Ινσουλίνη και ένα περίεργο πλάσμα ντυμένο στα ροζ, το πάγκρεας, και τέλος η κυρία Ινσουλίνη με μια ένεση αγκαλιά. Η μικρή Ρένια έμαθε τα πάντα από όλους αυτούς για την πάθησή της,  αλλά η ανησυχία της μήπως την κοροϊδέψουν στο σχολείο που θα έπρεπε να έχει μαζί της κάποια «σύνεργα», έγινε μεγάλη. Τότε η γιαγιά της τής είπε ένα υπέροχο παραμύθι για την Διαφορετικούπολη, το πάθημα του βασιλιά Κουφιοκεφαλάκη και η Ρένια κατάλαβε πως όποιος κοροϊδεύει τον άλλο πρωτ΄ απ’ όλους και όλα κοροϊδεύει τον εαυτό του.

Ένα υπέροχο βιβλίο που όλοι θα έπρεπε να διαβάσουν. Θέματα όπως του Διαβήτη που απασχολούν εκατομμύρια ανθρώπους στον κόσμο μας δεν πρέπει να μας αφήνουν αδιάφορους. Επιπλέον το βιβλίο της  Κάρμεν Ρουγγέρη μιλάει για συναισθήματα  κι ανησυχίες. Για λύσεις και ιδέες, αλλά θίγει και πολλά θέματα διαφορετικότητας. Για παιδιά με ειδικές ικανότητες, κωφάλαλα, τυφλά, με δυσκολία στο βάδισμα, με εκ γενετής ιδιαιτερότητες αναπηρίας αλλά ακόμα και για ανθρώπους με διαφορετικό χρώμα δέρματος που συχνά περιθωριοποιούνται από άλλους. Η «κυρά Σοφή» αν και τυφλή δίνει μαθήματα ζωής. Να αποδεχόμαστε τη διαφορετικότητα, να αγκαλιάζουμε τους ανθρώπους που δεν έχουν καμιά υπαιτιότητα για την κατασκευή του σώματος τους. Είναι άτομα που μιλούν, διασκεδάζουν, λυπούνται, χαίρονται, αγαπούν, και έχουν ακριβώς τα ίδια δικαιώματα με όλους τους άλλους.

Υπέροχη προσέγγιση στην ιστορία και το θέμα , όπως άλλωστε και όλες όσες έχει γράψει και μεταφέρει σε θεατρική παράσταση η Κάρμεν Ρουγγέρη. Μια ιστορία που θα σας συγκινήσει, θα σας κάνει να αναρωτηθείτε για την δική σας συμπεριφορά στους άλλους, θα ενημερωθείτε και θα ευαισθητοποιηθείτε για τον Διαβήτη τύπου 1. Θα συνειδητοποιήσει κάθε παιδί πόσο πολύτιμο είναι το δώρο της ζωής για τον καθένα μας.

Το βιβλίο έχει την εξαιρετική εικονογράφηση της Ναταλίας Καπατσούλια που με την ζωντάνια των χρωμάτων και μορφών της του δίνει ακόμα πιο παραμυθένια υφή.

Να το ψάξετε όλοι. Όχι μόνο σήμερα που η μέρα αφιερωμένη στην Πάθηση του Σακχαρώδη Διαβήτη αλλά και όλες τις άλλες μέρες. Το βιβλίο έχει πολλά αισιόδοξα μηνύματα, υπέροχη πλοκή και ένα παραμύθι που θα μπορέσετε να το απολαύστε κατεβάζοντας την εφαρμογή QrCode reader ή ακούγοντας το Cd με τη θεατρική παράσταση.

*Η Ρένια κι ο Διαβήτης που δεν έκανε κύκλους, Κάρμεν Ρουγγέρη, εικ :Ναταλία Καπατσούλια, εκδ. Κλειδάριθμος

Διαβάστε εδώ ένα απόσπασμα: http://www.klidarithmos.gr/h-renia-kai-o-diavitis-pou-den-ekane-kyklous

Για παιδιά από 6 χρονών…

Αναζητήσετε επίσης το βιβλίο της Χριστίνας Φραντζεσκάκη που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ελληνοεκδοτική : Ο φίλος μου ο Διαβητούλης : 

https://ellinoekdotiki.gr/gr/ekdoseis/i/o-filos-mou-o-diabitoulis   

και ενημερωθείτε από τον Μιχάλη για όλα όσα πρέπει να ξέρετε για τον Διαβήτη!

Δημοσιεύτηκε στο cretalive.gr στις 14 Νοεμβρίου 2020: εδώ!

Ένα άτακτο καπέλο Κι ένα κατακόκκινο Λάθος… στα Παραμύθια του Σαββάτου !

 

Της Ελένης Μπετεινάκη*

Να αποδεχόμαστε τους άλλους, να αναγνωρίζουμε τα λάθη μας. Να μην κλείνουμε τα μάτια στις προκλήσεις της ζωής…Να κάνουμε λάθη αλλά να μαθαίνουμε από αυτά. Να δίνουμε δεύτερες ευκαιρίες στους άλλους και στον εαυτό μας !

Η ιστορία του Λάθους…μου, Μαρία Λοϊζίδου, εικ: Σάντρα Ελευθερίου, εκδ. Ψυχογιός

Φανταστείτε τώρα να είστε κάπου όμορφα, να περπατάτε αμέριμνα και ξαφνικά να έρθει δίπλα σας, ακάλεστος, ένας κύριος ή και κυρία και να σας συστηθεί κάπως έτσι: «Γεια σου, φιλαράκο. Είμαι το Λάθος και είμαι δικό σου.»

Κι ενώ προσπαθείς να το αποφύγεις εκείνο δεν σε αφήνει με τίποτα ήσυχο. Ειδικά αν κάνεις σκέιτμποντ και πέφτεις συχνά, η ακόμα χειρότερα αν εκείνη την ημέρα που θα εμφανιστεί μπροστά σου παίρνεις  μέρος σε έναν διαγωνισμό.  Τότε είναι που δεν θα φύγει με τίποτα. Και θα σ΄ ακολουθεί πια παντού, όπου πας, ό,τι κάνεις, όποιον κι αν συναντάς. Βρίσκει τον τρόπο να είναι δίπλα, πίσω ακόμα και μπροστά σου συνεχώς. Κι όσο δεν του δίνεις σημασία, εκείνο μεγαλώνει, δυναμώνει και σου δημιουργεί βάρος, ενοχές και τύψεις. Ο από μηχανής θεός, η μαμά, εμφανίζεται την πιο κατάλληλη στιγμή αλλά το «Λάθος» δεν εξαφανίζεται. Και εκείνη εξηγεί πως όλοι έχουμε κάνει λάθη που μας ακολουθούν. Άλλα είναι μικρά, άλλα μεγάλα ή δυσδιάκριτα, άλλα συμπαθητικά κι άλλα μπορούν να γίνουν ακόμα πιο άγρια. Κι αν κάποια στιγμή βαρεθείς ή κουραστείς και δεν θέλεις πια να έχεις ένα …λάθος τότε τι γίνεται;  Ποιος το παίρνει, ή πως το διώχνεις; Το κρύβεις, το αγνοείς; Το αποφεύγεις; Και η μαμά, που γνωρίζει τα πάντα, ξέρει ακριβώς πως το Λάθος θα γίνει φίλος και οδηγός, μόνο αν….

Λάθος : Μια λέξη με πέντε γράμματα με τεράστια επιρροή στη ζωή μας. Κι η ιστορία του  όπως μας την παρουσιάζει η Μαρία Λοϊζίδου έχει τη δύναμη και  μπορεί να αλλάξει τον τρόπο σκέψης, τις αντοχές, την καθημερινότητα και την συμπεριφορά μας.

Ένα βιβλίο από τα πιο «δυνατά»  για τα «λάθη» και την κατανόηση του εαυτού μας. Για όλα εκείνα που δύσκολα αποδεχόμαστε και καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε μόνοι μας. Ιδιαίτερα κατάλληλο βιβλίο για μικρά παιδιά δεν μπορούν να καταλάβουν εύκολα  μια κατάσταση που τους συμβαίνει. Τούτο το βιβλίο που το «Λάθος» προσωποποιείτε δίνει το καλύτερο ερέθισμα για να συγκρίνουν ή να ταυτιστούν με τα δικά τους λάθη. Τρόποι αντιμετώπισης, λύσεις και αποδοχή είναι γεμάτο. Λάθη κάνουμε όλοι, ακόμα και  η μαμά. Το θέμα είναι πως να  αναμετρηθούμε μαζί τους. Πολύ έξυπνη η ιδέα της Μαρίας Λοϊζίδου να γράψει την ιστορία του τόσο αόρατου αλλά τόσο σημαντικού «Λάθους» και να την ζωντανέψει με μορφή ήρωα σαν από παιδική ταινία. Τα παιδιά κατανοούν, παραδειγματίζονται, μαθαίνουν και συνειδητοποιούν τι μπορεί να κάνει ένα λάθος. Ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος να το δεχτούν και να το ξεπεράσουν. Να αναγνωρίσουν πως είναι κάτι που μπορεί να διορθωθεί, πως συμβαίνει σε όλους τους ανθρώπους αλλά κανένας δεν μπορεί να το «φορτώσει» στον άλλο. Είναι ατομική ευθύνη η λύση και η εμπειρία που αποκομίζει από αυτό.

Ένα βιβλίο που θα εντυπωσιάσει και μεγαλύτερες ηλικίες που έχει χρωματίσει και σχεδιάσει πολύ ζωντανά, παραστατικά η Σάντρα Ελευθερίου.

Ένα βιβλίο πολύ χρήσιμο, πολύ χιουμοριστικό και που σίγουρα θα βοηθήσει τα μέγιστα στα όποια λάθη δύσκολα αποδεχόμαστε.

Βρείτε το εδώ και διαβάστε ένα μικρό απόσπασμα : https://www.psichogios.gr/el/h-istoria-toy-lathoys-moy.html

Ένα άτακτο καπέλο, Χριστίνα Αποστολίδη, εικ: Σεραφείμ Στρουμπής, εκδ. Μίνωας

«Μια φορά κι ένα καιρό ήταν  ένας μάγος…»

 Όχι από εκείνους που ζουν σε ψηλούς πύργους και φτιάχνουν μαγικά φίλτρα με αράχνες και κατσαρίδες και βατραχοπόδαρα αλλά από τους άλλους, τους πιο σύγχρονους. Εκείνους που από τα μανίκια ή τα καπέλα τους βγάζουν…κουνέλια, κέρματα, μαντίλια κι ένα σωρό αλλά περίεργα πράγματα. Τούτος ο δικός μας μάγος είχε ένα παράξενο καπέλο που δεν ήξερε τι θα έβγαζε από μέσα  του κάθε φορά που είχε παράσταση. Κι αφού έκανε τα δικά του ένα βράδυ κι ο κόσμος στο θέατρο έβαλε τα γέλια, ο μάγος αποφάσισε να το εξαφανίσει. Το πέταξε λοιπόν στα σκουπίδια και το άτακτο καπέλο …ξεκίνησε μια καινούργια περιπετειώδης ζωή! Ο Φούρναρης το ανακάλυψε πρώτος αλλά το καπέλο μας είχε σχέδια αλλόκοτα. Μόλις το φόρεσε τον μεταμόρφωσε σε κοκκινομάλλη κι εκείνος δεν μπόρεσε να δεχτεί καθόλου αυτήν την αλλαγή. Το πέταξε τότε κι αυτός. Ο επόμενος ιδιοκτήτης, μια δασκάλα έγινε ξαφνικά σαν μάγισσα χαρούμενη αλλά με ένα περιστέρι φωλιασμένο στα μαλλιά της σαν το φόρεσε… Πάλι το καπέλο βρέθηκε μόνο του …Το βρήκε ένας κηπουρός αλλά το ξαναπέταξε στον ίδιο κάδο που το είχε αφήσει ο μάγος. Τότε άρχισε η πιο μεγάλη μεταμόρφωση όλου του τόπου γεμίζοντας χρώμα, άρωμα και νοσταλγία όλους όσους περπατούσαν σε εκείνη την μοναδική, ζωντανή και πανέμορφη γειτονιά….

Τι έγινε στη συνέχεια θα το μάθετε μόλις διαβάσετε τούτο το αλλιώτικο, υπέροχο και χαρούμενο καπελο-βιβλίο!

Αυτό το άτακτο καπέλο της Χριστίνας Αποστολίδη μας γέμιζε ομορφιά, χρώμα και θετικά συναισθήματα. Είναι σαν εκείνα τα μικρά ζαβολιάρικα παιδάκια που περιμένεις την κατάλληλη στιγμή να σε βγάλουν ασπροπρόσωπο κι εκείνα κάνουν τα δικά τους φέρνοντας σε δύσκολη θέση τους γονείς τους.  Όμως είναι τόσο χαριτωμένα σε ό, τι κάνουν που  αντί να τα βάλεις μαζί τους, όσο θυμωμένος κι αν είσαι τελικά … τους αγοράζεις καραμέλες.

Ένα βιβλίο γεμάτο ανατροπές και φυσικά εκπλήξεις πολύ ευχάριστες. Απρόσμενες εξελίξεις  αλλά γεμάτες  με φαντασία και καλή θέληση. Έξυπνη ιδέα, πρωτότυπη και αρκετά διασκεδαστική. Ένα καπέλο «τόσο  άτακτο» δεν είναι απαραίτητα άχρηστο είναι απλά διαφορετικό. Πριν λοιπόν προβούμε σε οποιαδήποτε ενέργεια από κάτι που μας φαίνεται άχρηστο ή έχει άλλη γνώμη και άποψη από εμάς, ίσως θα έπρεπε να το ξανασκεφτούμε και να το δούμε από μια άλλη οπτική γωνία.  Αποδοχή της διαφορετικότητας, κατανόηση προ τους άλλους και διαφορετικές στάσεις ζωής με υπερβάσεις που οδηγούν στην ευτυχία.

Γραμμένο με φαντασία μπόλικη, με χιούμορ και πλοκή που μας γεμίζει χαρά, νοσταλγία και μόνο θετικά συναισθήματα. Η συνεργασία της Χριστίνας, για δεύτερη φορά με τον Σεραφείμ Στρουμπή έφερε ένα πολύ όμορφο αποτέλεσμα. Οι εικόνες του Σεραφείμ δένουν  απόλυτα με το κείμενο και με το κλίμα μιας χαρούμενης ιστορίας που θα σας διασκεδάσει και θα σας κάνει να αναρωτηθείτε για τα μικρά καθημερινά και παράξενα που αντί μας μας δυσκολεύουν τη ζωή είναι το «αλάτι» που την κάνει ακόμα πιο όμορφη.

Ένα βιβλίο διασκεδαστικό που γίνεται παιχνίδι στα χέρια των δασκάλων στις μικρές τάξεις:

ü  Φοράμε όλοι ένα «άτακτο» καπέλο κι αφήνουμε την φαντασία μας ελεύθερη.

ü  Με ένα μαγικό ραβδί ο καθένας μπορεί να μπει στη θέση του άλλου ( εν συναίσθηση )ή να γίνει ότι πιο αστείο μπορεί να σκεφτεί.

ü  Ζωγραφίζουμε ένα καπέλο ασυνήθιστο.

ü  Φοράμε  ένα καπέλο και περιγράφουμε τα συναισθήματα μας. ( ψάθινο, υφασμάτινο, μάγισσας, στρατιώτη, ναυτικό, σκουφί μάλλινο κλπ.)

Ψάξτε το σε όλα τα βιβλιοπωλεία  κι ανακαλύψτε ακόμα και το τραγούδι του άτακτου καπέλου που ακούτε κατεβάζοντας την εφαρμογή Qr code reader στο κινητό ή το τάμπλετ σας. Οι στίχοι και η μουσική είναι της Χριστίνας Αποστολίδη στα φωνητικά η ίδια και ο  Δημήτρης Παγωμένος.

Δείτε εδώ περισσότερες λεπτομέρειες :  https://minoas.gr/product/to-atakto-kapelo/

Για παιδιά από 4 χρόνων

 

Ο Βαρόνος που Δ.Ε.Π.Υ …στα Παραμύθια του Σαββάτου!

Γράφει η Ελένη Μπετεινάκη

Ο Βαρόνος ήταν ένας μικρός γαϊδουράκος που κουβαλούσε ένα όνομα βαρύ σαν Ιστορία. Και δεν έφτανε αυτό που δεν μπορούσε να το διαχειριστεί αλλά επιπλέον τα είχε κάνει θάλασσα στο σχολείο. Εκείνο το πρωί που όλα έδειχναν πως θα ήταν πολύ δύσκολο η μαμά του βιαζόταν πολύ γιατί έπρεπε να πάει κι εκείνη στο σχολείο του. Της είχε στείλει μήνυμα η δασκάλα του Βαρόνου η κ.Στρουθοκαμήλου πως έπρεπε να μιλήσουν σοβαρά. Κι αφού ξεπέρασαν τα πρωινά εμπόδια ( κότες, πάπιες, τον βρομερό Γουρούνη κλπ)  κι έριξε στο γιο της εκείνο το βλέμμα που τα «έλεγε» όλα, μπήκε στο γραφείο κι άκουσε ένα πολύ παράξενο  νέο. Η δασκάλα είπε πως ο Βαρόνος είχε ΔΕΠΥ (Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής με Υπερκινητικότητα) ή στα απλά γαϊδουρινά : Δεν Έχει Πολλή Υπομονή!

Καταλαβαίνουμε όλοι πόσο πρόβλημα ήταν αυτό. Γαϊδούρι που δεν έχει Υπομονή δεν γίνεται να υπάρχει και η δόλια μάνα ένιωσε ντροπή και φόβο για το γιο της. Ένιωσε όμως κι εκείνος πως ήταν μόνος και κανείς δεν μπορούσε να τον καταλάβει, ούτε η ιδιά του η μητέρα. Ο Βαρόνος πολύ απλά υπέμεινε μέχρι ένα σημείο τις σαΐτες του βρομερού Γουρούνη, τα γέλια των δυο σκύλων, το Κλατς Κλουτς της κατσίκας, τον παράξενο θόρυβο της σκιουρίνας, ακόμα και το άρωμα της όμορφης Κουνελίνας. Όμως αυτές οι μυρωδιές και οι θόρυβοι στα μεγάλα του αυτιά και ρουθούνια ηχούν και μυρίζουν διαφορετικά. Γιατί κι ο Βαρόνος είναι διαφορετικός. Τότε είναι που θα γίνει η… έκρηξη. Κι όλα θα ισοπεδωθούν στην τάξη και στην ψυχή του. Κι ας είπε στη μαμά του πως ένας θηλυκός ψύλλος μέσα στο αυτί του τον «έτρωγε» όλη την ώρα και ήταν η αιτία όλων των «καταστροφών». Οι γιατροί είπαν πως έλεγε ψέματα και ο μικρός Βαρόνος πια ζούσε τελείως  απομονωμένος. Κανένας δεν τον πίστεψε όταν είπε πως η οροφή της τάξης ήταν γεμάτη τερμίτες που την ροκάνιζαν. Τους άκουγε και δεν άντεχε άλλο αυτόν τον θόρυβο. Όλοι τον κορόιδεψαν ίσαμε την μία και μοναδική στιγμή που ήρθαν τα πάνω κάτω  ή καλύτερα ο ουρανός φάνηκε πάνω από τα κεφάλια τους. Ο πανικός αλλά και η γενναιότητα του Βαρόνου θα τους σώσει όλους…

Και τότε πια όλοι θα καταλάβουν και η βράβευσή του επισήμως από τη δασκάλα του για την μοναδική ηρωική του πράξη  θα γίνει παράδειγμα προς μίμηση και θα τον γεμίσει με υπέροχα συναισθήματα, ξεχωριστά όπως και ο ίδιος.

Γιατί Δ.Ε.Π.Υ τούτη τη φορά θα πει η μαμά του σημαίνει : Δεν Είναι Παρά Υπέροχος!

Μοναδικό παραμύθι στο είδος του. Υπέροχη ιστορία, συγκινητική, και «αληθινή». Γεμάτη με σκέψεις, πράξεις, συναισθήματα και συμπεράσματα που μας κάνουν να αναρωτηθούμε μήπως έχουμε κι εμείς αδικήσει κάποιους ανθρώπους, μήπως ένα «ελάττωμα» τελικά μπορεί να γίνει προτέρημα την κατάλληλη στιγμή. Μια ιστορία που περιγράφει με εκπληκτικό τρόπο της ιδιαιτερότητες ενός ατόμου με Δ.Ε.Π.Υ. που δύσκολα κατανοούν οι άλλοι. Η Βούλα Γιαγκάζογλου έκανε ένα πολύ ξεχωριστό βιβλίο για την εν συναίσθηση και τα παιδιά με προβλήματα συμπεριφοράς. Με πολύ φαντασία, ευρηματικότητα και ιδιαίτερο χιούμορ τόσο στα ονόματα όσο και στην πλοκή της ιστορίας καταφέρνει να μας ευαισθητοποιήσει σε ιδιαιτερότητες παιδιών που δεν κατανοούμε πάντα από την πρώτη στιγμή.

Άψογο το κείμενο που ξεχωρίζει από όλα όσα έχουν γραφτεί για την αποδοχή της διαφορετικότητας και με ιδιαίτερη συναισθηματική φόρτιση.

Υπερένταση, διάσπαση προσοχής, έλλειψη συγκέντρωσης, υπερκινητικότητα θέματα που τονίζονται με δυνατή λογοτεχνική πένα και λόγο κατανοητό και παραβολικό.

Συμπεριφορές που δοκιμάζονται, γονείς που αρνούνται να δεχτούν την πραγματικότητα. Συναισθήματα κατωτερότητας και λύπης. Μη αποδοχή διαφορετικών παιδιών, άγνοια διαχείρισης άλλων από τις συνηθισμένες συμπεριφορές. Όλα τούτα σε ένα βιβλίο που χωρίς διδακτισμό μας κάνει να αναλογιστούμε την δική μας στάση απέναντι  σε παιδιά με ΔΕΠΥ.

Οι ιστορίες των ζώων είναι πάντα ευανάγνωστες και αγαπητές στα παιδιά. Άλλη μια ιδιαιτερότητα του παραμυθιού είναι η συμμετοχή ενός μεγαλόσωμο άκακου και συμπαθητικού γαϊδουράκου, σπάνιο είδος πια  στις μέρες μας,  που γίνεται ήρωας και καταφέρνει το ακατόρθωτο.

Αποδοχή λοιπόν στην διαφορετικότητα, κάθαρση της ιστορίας στο τέλος και αλλαγή συναισθημάτων – συμπεριφορών. Κατανόηση, επιβράβευση και περισυλλογή.

Βιβλίο που σίγουρα μπορεί να αξιοποιηθεί σε μια σχολική τάξη με πολύ δυνατά μηνύματα και τρόπους  αντιμετώπισης πολλών συμπεριφορών.

Για γονείς, δασκάλους και όσους έχουν στη ζωή τους παιδιά ή και ενήλικες με ΔΕΠΥ συμπεριφορές και δεν γνωρίζουν συμπτώματα και πως να το αντιμετωπίσουν. Η συγγραφέας μας δίνει πολλά παραδείγματα και δραστηριότητες που βοηθούν όσους διαχειρίζονται τέτοιες καταστάσεις να τις αντιμετωπίσουν ευκολότερα σε ειδικό παράρτημα στο τέλος του βιβλίου.

Το βιβλίο έχει εικονογραφήσει πραγματικά ξεχωριστά η Μαρία Μανουρά και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ελληνοεκδοτική.

Δείτε το εδώ : https://ellinoekdotiki.gr/gr/ekdoseis/i/o-varonos-pou-depy