Χίλια καλώς ορίσατε κι ακόμη δυο χιλιάδες, και, καλησπέρα στην αφεντιά σας!

Tης Ελένης Μπετεινάκη* 

Remaining Time-0:00

Fullscreen

Mute

Κάθε χρόνο γράφω για τούτη τη μέρα. Για να θυμάμαι, να θυμίζω, να αγαπώ!

20 Μαρτίου λοιπόν σήμερα κι είναι η Παγκόσμια ημέρα Αφήγησης!

Μια μέρα ξεχωριστή, η σημερινή, για μένα, για τα παραμύθια, για τις μεγάλες αλήθειες της ζωής που ΄ναι κρυμμένες πολλές φορές σε λόγια ανθρώπων που κατέχουν την τέχνη της αφήγησης.

Τριπλή γιορτή, γενέθλιος δική μου μέρα, παγκόσμια ημέρα Αφήγησης και θεάτρου για μικρά παιδιά. Μοιραία σκέφτομαι πως τίποτα στη ζωή μας δεν είναι τυχαίο.

«Υπάρχει τίποτα αληθινότερο από την αλήθεια; Ναι, το παραμύθι. Αυτό δίνει νόημα αθάνατο στην εφήμερη αλήθεια». Νίκος Καζαντζάκης, «Αναφορά στο Γκρέκο»

«Ένας μύθος λέει ότι το παραμύθι είναι πλάσμα ζωντανό που μοιάζει με πουλί. Έχει φτερά και πετά στον τόπο και στο χρόνο. Κάποια στιγμή έρχεται και κάθεται στον ώμο σου κι εσύ τότε  δύο πράγματα μπορείς να κάνεις : Να το διώξεις ή να το αφηγηθείς…»

Μια μεγάλη γιορτή λοιπόν, για όσους αγαπάμε τις ιστορίες, τα παραμύθια, τις διηγήσεις. Μια γιορτή που παραμένει άγνωστη κι ίσως αδιάφορη για τους περισσότερους. Κι όμως, αν κάποιος ρωτήσει  έναν έναν από μας εκεί βαθιά στην ψυχή του αν θα ήθελε να ξανακούσει εκείνες τις ιστορίες που έλεγε τα βράδια των παιδικών μας χρονών η γιαγιά ή ο παππούς, όλοι θα ανατρέξουμε σε όμορφες στιγμές. Όλοι θα σκεφτούμε  με πολύ νοσταλγία εκείνα τα χρόνια. Θυμάμαι κι εγώ, πως κάθε απόγευμα  περιμέναμε να δύσει ο ήλιος, να νυχτώσει, να βγει το πρώτο αστέρι στον ουρανό και να τρέξουμε όλοι κάτω στην αυλή της γιαγιάς και με χίλια παρακάλια, δήθεν, να της ζητήσουμε να αρχίσει τις ιστορίες. Ιστορίες που δεν καλοθυμάμαι πια, αλλά νοσταλγώ τις ώρες εκείνες που όλα ζωντάνευαν και έπαιρναν μια μορφή ξεχωριστή, παρέα με φεγγαρόλουστες νύχτες. Δράκοι, νεράιδες, μάγισσες, βασιλόπουλα, μαγεμένα δάση, πουλιά και λουλούδια γίνονταν  γίγαντες και έφταναν ίσαμε τον ουρανό. Και μύριζε η αυλή αγιόκλημα  και ανακατεύονταν τα αρώματα με τις λέξεις και την ησυχία της νύχτας που διέκοπτε μόνο η φωνή της γιαγιάς κι ένας γκιώνης πότε πότε με την παράξενη δική του φωνή μας δήλωνε την παρουσία του. Εγώ πάλι καθισμένη σε εκείνο το πεζούλι που ήταν ολόασπρο από τον ασβέστη με ένα μικρό μαξιλάρι για προσκέφαλο, άκουγα μαγεμένη ώσπου να με πάρει ο ύπνος…

Και νόμιζα πως σαν τέλειωναν οι ιστορίες, έφευγαν κι ανέβαιναν πάνω ψηλά, γίνονταν αστέρια που έμεναν εκεί και κάθε βράδυ τα πεφταστέρια που κατέβαιναν στη γη γίνονταν παραμύθια! 

Το χειμώνα πάλι μαζευόμασταν γύρω από το μαγκάλι όλοι μαζί κι οι μεγάλοι άρχιζαν τις δικές τους ιστορίες κι όσο  έκαιγε η φωτιά και άναβε η πυρήνα, οι σπίθες που πετιόντουσαν παντού γίνονταν σπόρος έμπνευσης, που τις σκεπάζαμε με ένα αλουμινόχαρτο να μην φύγουν. Και έπαιρναν μορφή και ζωντάνευαν μέσα από τον καπνό, θεόρατα κάστρα και στρατιώτες και πρίγκιπες κι ήταν σαν να τους βλέπαμε. Παραδιδόμασταν στη μαγεία των παραμυθιών που τόσο όμορφα ήξεραν όλοι να διηγούνται, ίσαμε να έρθει εκείνη η γλυκεία νύστα και να κοιμηθούνε αυτοί καλά κι εμείς ακόμα καλύτερα!

Τι είναι όμως η αφήγηση; Εκτός τις εκτενείς διηγήσεις των παππούδων και των γιαγιάδων μας, είναι μια τέχνη που δεν χρειάζεται γνώσεις, παρά μόνο ταλέντο στην ομιλία, στο λόγο και στην έκφραση. Απαιτεί μια ιδιαίτερη ψυχική διάθεση. Χρειάζεται εκείνη την  χαμηλή φωνή που σε καθηλώνει, σε παρασέρνει και σε μεταφέρει σε κόσμους άλλους, φανταστικούς. 

Η αφήγηση είναι παλιά όσο κι ο λόγος. Ιστορίες, μύθοι, θρύλοι, λαϊκά παραμύθια, έχουν μεταφερθεί από γενιά σε γενιά μέσω της προφορικής αφήγησης η οποία συνδέεται με την κοινωνικότητα των ανθρώπων, όταν τα βράδια μαζεύονταν γύρω από τη φωτιά για να διηγηθούν τις εμπειρίες της ημέρας.

Οι παραμυθάδες ή αφηγητάδες ήταν σχεδόν ηλικιωμένοι άνθρωποι και τους βρίσκει κανείς από τα αρχαία χρόνια. Ο Ηρόδοτος για παράδειγμα περιλαμβάνει στην Ιστορία του παραμύθια, ο Αριστοφάνης  αναφέρει τον Φιλέψιο , σαν επαγγελματία παραμυθά και ο Αριστοτέλης αναφέρεται στις περίφημες «τροφούς τε και μητέρας» που έπρεπε να αφηγούνται παραμύθια στα παιδιά. Ο Πλούταρχος και ο Στράβων αναφέρονται στους μύθους σαν τα πιο ευχάριστα ακούσματα των παιδιών. Στην βυζαντινή περίοδο  αν και οι πληροφορίες σχετικά με αυτό το θέμα είναι ελάχιστες, γνωρίζουμε πως υπήρχαν οι μίμοι που διασκέδαζαν τους άρχοντες με ιστορίες. Στην περίοδο της Τουρκοκρατίας πάλι ο ρόλος των παραμυθάδων ήταν πρωταγωνιστικός. Ήταν αυτοί που διέσωσαν και καλλιέργησαν την προφορική παράδοση όχι μόνο στον ελληνικό χώρο αλλά και στην Ανατολή και στη Δύση: «Τα παραμύθια ακούγονταν στα μακρινά ταξίδια των καραβανιών, στα ταξίδια της θάλασσας από ναυτικούς, στα βουνά και στους κάμπους από τσοπάνηδες, σε επίσημες ή απλές συγκεντρώσεις, σε νυχτέρια, στις βεγγέρες κοντά στο παραγώνι του τζακιού, σε σπεροκαθίσματα…»*

Σήμερα σπανίζουν οι άνθρωποι που ξέρουν να διηγούνται παραμύθια ή να πλάθουν δικές τους ιστορίες. Εκείνα τα χρόνια ίσως και να ήταν η ψυχή ενός χωριού, μιας πολιτείας. Άνθρωποι που αισθάνονταν έντονη μέσα τους την ορμή για διήγηση, όπου κι αν βρίσκονταν και συχνά απρόσκλητοι ξεκινούσαν τις διηγήσεις και μάζευαν γύρω τους άγνωστους που τους άκουγαν με προσοχή… Οι αφηγητάδες εκείνων των εποχών δεν ήταν πλούσιοι άνθρωποι. Αφηγούνταν ιστορίες για να βγάλουν το ψωμί τους. Ίσως μάλιστα μερικές φορές να ήταν επαίτες, αλήτες, πλανόδιοι μικροπωλητές, αυτόκλητοι προσκυνητές ή ακόμα και άστεγοι άνθρωποι. Ήταν οι λεγόμενοι περιπλανώμενοι ή λαϊκοί αφηγητάδες που κανόνα η φωνή τους άλλαζε ανάλογα με το φύλο την ηλικία, τον τόπο καταγωγής τους ,το είδος της ιστορίας, το περιεχόμενο και την ώρα της αφήγησης. Είχαν μια αυτοπεποίθηση και ηρεμία τέτοια που αν και κάποιες φορές διηγούνταν φρικώδεις σκηνές ήξεραν να διατηρούν ένα κλίμα εμπιστοσύνης και ασφάλειας. Ας μην ξεχνάμε επίσης πως ένα παραμύθι ακούγεται διαφορετικά, ανάλογα το χρωματισμό και τη χροιά της φωνής. Το ίδιο παραμύθι αλλάζει  όταν λέγεται από τη γιαγιά και ακούγεται αλλιώς όταν λέγεται από τον παππού. Πιο γλυκιά η φωνή της γιαγιάς ενώ είναι πιο τραχιά η φωνή του παππού. Βασικό ρόλο στην αφήγηση παίζουν ακόμα οι κινήσεις των χεριών και η έκφραση του προσώπου. Τα χέρια, βασικό εργαλείο, συμμετέχουν στην πορεία και εξέλιξη μιας ιστορίας, μιλούν δραματοποιούν, διευκρινίζουν γεγονότα, σιωπούν και πανηγυρίζουν.

 Ο αφηγητής δεν ήταν  ηθοποιός, δεν έριχνε  ποτέ το βλέμμα τους στους θαυμαστές του. Πάντα κοίταζε τα χέρια του και τη φωτιά. Τα χέρια που προηγούνταν των λέξεων και την φωτιά που ήταν σαν «αέναη» θάλασσα. Οι αφηγητάδες της φωτιάς, όπως αποκαλούνταν, καθώς μιλούσαν έπαιζαν μαζί της. Έπαιζαν με τη σκιά που σχηματίζονταν στον απέναντι τοίχο. Ήξεραν να αναζωπυρώνουν το κούτσουρο στην πιο δραματική στιγμή του παραμυθιού και να μαζεύουν σιγά σιγά τη  στάχτη σαν μια ιεροτελεστία. Ακολουθούσε μια σιωπή, μια περισυλλογή, βασικό και αυτό χαρακτηριστικό των αφηγητάδων, το να μπορούν να μιλάνε με τον εαυτό τους. Και αυτό γιατί τούτη η δύσκολη τέχνη που κρύβει την «σιωπή των λόγων» έπαιρνε άλλη διάσταση σαν ξεκινούσε το παραμύθι και λέγαν  πως οι καρδιές των παρευρισκομένων χτυπούσαν στον ίδιο ρυθμό.

Λέγανε μάλιστα πως καλός αφηγητής ήταν εκείνος που είχε στόμα γλυκό σαν αλάτι, που αφηγούνταν χωρίς να κάνει μια λέξη λάθος. 

«Το παραμύθι δεν μπορεί να ανθίσει παρά στη μοναξιά…» γι αυτό και οι αφηγητάδες που αναζητούσαν τη γαλήνη ήταν μόνοι ή μοναχικοί άνθρωποι. Όλη αυτή η προφορική παράδοση μετέφερε πλήθος πολιτιστικών στοιχείων και συχνά για να τονίσουν την σπουδαιότητά  της  την παρομοίαζαν με «το λάδι που περιέχει τα λόγια. Αυτό το λάδι δεν εξατμίζεται σαν νερό, αν το  χύσουμε στη γη, θα διακρίνουμε τα ίχνη του και την επόμενη μέρα…» 

Σήμερα λοιπόν η μέρα είναι αφιερωμένη σε όλους εκείνους τους παλιούς παραμυθάδες ή αφηγητές αλλά και στους νεότερους. Είναι η λεγόμενη World Storytelling Day, που γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 20 Μαρτίου.

Η Παγκόσμια Ημέρα Αφήγησης έχει τις ρίζες της στην εκδήλωση αφήγησης Η Ημέρα όλων των Παραμυθάδων, που διοργανώθηκε για πρώτη φορά στη Σουηδία, στις 20 Μαρτίου 1991. Η εκδήλωση αυτή ονομάστηκε “Alla berattares dag” (Όλη την ημέρα παραμυθάδες), έγινε δεκτή με ενθουσιασμό και απέκτησε φανατικούς υποστηρικτές που διέδωσαν την ιδέα. Από εκεί έφτασε μέχρι το Περθ της Αυστραλίας όπου το 1997 αφηγητές συντόνισαν μια μεγάλη Γιορτή των Ιστοριών διάρκειας 5 εβδομάδων. Το 2001 ξεκίνησε το σκανδιναβικό δίκτυο αφήγησης Ratatosk και η εκδήλωση εξαπλώθηκε από τη Σουηδία, στη Νορβηγία, τη Δανία, τη Φινλανδία και τη Λιθουανία. Το 2003, έφτασε μέχρι τον Καναδά και άλλες χώρες, οπότε η εκδήλωση έγινε γνωστή διεθνώς ως Παγκόσμια Ημέρα Αφήγησης. Το 2005 είχε μια σπουδαία κορύφωση στις 20 Μαρτίου με γεγονότα σε 25 χώρες σε 5 ηπείρους. Από τότε, τέτοιου είδους εκδηλώσεις άρχισαν να γίνονται σε πολλά μέρη του κόσμου καθιερώνοντας το θεσμό.

Στην Ελλάδα η Παγκόσμια Ημέρα Αφήγησης γιορτάστηκε για πρώτη φορά το 2010…

Και δυσκόλεψαν πολύ οι εποχές τούτον τον 21ο αιώνα κι η ανάγκη για παραμύθια και ιστορίες είναι μεγαλύτερη από ποτέ .Όσο και αν έχουν μειωθεί οι παραμυθάδες στον κόσμο ολάκαιρο και ειδικότερα στα μέρη μας εξαιτίας της τηλεόρασης, του υπολογιστή, της αποξένωσης των μεγάλων πόλεων, της γενικότερης κατάστασης που ζουν  οι σύγχρονοι άνθρωποι, ας μην ξεχνάμε την σπουδαιότητα  που προσφέρει μέσα στην ίδια την οικογένεια πρώτα και ύστερα στο ευρύτερο μας περιβάλλον η αφήγηση μιας μικρής έστω ιστορίας. Τα οφέλη για ένα μικρό παιδί ειδικότερα, είναι πολλαπλά. Είναι μια ευκαιρία συγκέντρωσης όλων των μελών αλλά και ένας τρόπος μάθησης και ανταλλαγής κάποιες φορές απόψεων  σε χώρους όπως είναι τα σχολεία, τα θέατρα κ.α. που πάνω από όλα προσφέρει την χαρά και την μαγεία της ίδιας της ιστορίας. 

Και αν δεν υπάρχει εκείνο το μαγικό χάρισμα σε μας τους ίδιους,  ας αναζητήσουμε ανθρώπους που το έχουν,  δάσκαλο ή παραμυθά σύγχρονο, γιατί το παραμύθι και ειδικότερη η αφήγηση που έχει αυτήν την μοναδική αμεσότητα με τον άλλο, είναι αναγκαίο συστατικό της ζωής για την καλλιέργεια του λόγου και της φαντασίας. 

Κι ύστερα λένε πως στα παραμύθια κρύβονται όλες οι μεγάλες αλήθειες….

Είναι  παρηγοριά κι ελπίδα κι όπως κάποτε είχε πει ο Νέστορας Μάτσας: 

«Εν αρχή, λοιπόν το παραμύθι, δίψα κι ανάσα του ανθρώπου , ανάγκη και διέξοδος, ελπίδα και χίμαιρα… Στην πείνα, στο φόβο, στο θάνατο το παραμύθι ρίχνει βάλσαμο, στην πιο σκοτεινή δοκιμασία ρίχνει φως, στα πιο αποπνικτικά τείχη ανοίγει παράθυρο στον ουρανό…».

Κι όσο για μας τους δασκάλους που καλούμαστε όσο κι αν δεν είμαστε καλοί αφηγητές πολύ συχνά να πούμε ιστορίες, ας το κάνουμε όσο πιο συχνά γίνεται, γιατί έχουμε τούτο το εύπλαστο ακροατήριο αλλά και  το μαγικό εφόδιο διάδοσης της γνώσης και της χαράς, κι ας θυμηθούμε μια  σύγχρονη συγγραφέα παιδικών βιβλίων που είχε επίσης πει: 

«Το καλύτερο μάθημα γίνεται με τα παραμύθια!

 Σ΄αυτό συμφωνούν όλοι οι παιδαγωγοί του κόσμου.»(Γαλάτεια  Σουρελή)

Χρόνια πολλά λοιπόν στους αφηγητές, χρόνια πολλά στις ιστορίες και τα παραμύθια!

 

ΠΗΓΕΣ: 

* Βασίλης Αναγνωστόπουλος, Κώστας Λιάπης, Λαϊκό παραμύθια και παραμυθάδες στην Ελλάδα, εκδ. Καστανιώτης

Ζορζ Ζαν,Η δύναμη των παραμυθιών, , εκδ. Καστανιώτης 

Β.Δ. Αναγνωστόπουλος,Τέχνη και Τεχνική του Παραμυθιού, εκδ. Καστανιώτης

Γαλάτεια Σουρελή, Ελάτε να διαβάσουμε παραμύθια, εκδ. Ψυχογιός

Μπρούνο Μπετελχαϊμ, Η γοητεία των παραμυθιών, εκδ. Γλάρος

Πάολα Σανταγκοστίνο, Πώς να διηγούμαστε ένα παραμύθι, εκδ. Καστανιώτη

Λίλη Λαμπρέλλη, Μικρό αλφαβητάρι αφήγησης, ,εκδ. Πατάκης

http://zhtunteanagnostes.blogspot.gr/ 

https://internationalstoryteller.com/world-storytelling-day/

Αφηγήσεις Χριστουγεννιάτικων παραμυθιών και ιστοριών... !

Λένε πως ο Δεκέμβριος είναι ο Πατέρας των Παραμυθιών...

Αλήθεια είναι ... κι όλοι μας έχουμε ανάγκη από τη μαγεία, τα χαμόγελα και ό,τι κουβαλούν μαζί τους η γιορτή των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς

Κάποια βιβλία απέκτησαν φωνή...

Ακούστε τα και αφεθείτε στην μαγεία των γιορτών...

Επιμέλεια : Ελένη Μπετεινάκη 

1. Ο Τρακατρούκας ο Καλικάντζαρος, Ελένη Μπετεινάκη, εικ: Ναταλία Καπατσούλια, εκδ. Ελληνοεκδοτική

Ξέρετε, εκείνα τα ζαβολιάρικα πλασματάκια που έχουν μακριά τριχωτά πόδια, είναι κακομούτσουνα, μιλάνε τη δική τους γλώσσα και όλοι τα φοβούνται…, εκτός από τα παιδιά !Τα Χριστούγεννα πλησιάζουν και όλα τα καλικαντζαράκια ετοιμάζονται για το μεγάλο ταξίδι τους στη γη.

Ο Τρακατρούκας είναι ο πιο μικρός και… λίγο διαφορετικός.
Γεννημένος με το ένα πόδι λίγο πιο κοντό,
θα ξεκινήσει κι αυτός για ανακαλύψεις και σκανταλιές,
μόλις σημάνει η τρομπέτα του αρχιμουσικού!

Ακούστε το εδώ: Αφήγηση Ελένη Μπετεινάκη !

Δείτε το βιβλίο εδώ :https://ellinoekdotiki.gr

2. Φον Κουραμπιές εναντίον Κόμη Μελομακαρόνη, Κυριάκος Χαρίτος, εικ: Ντανιέλα Σταματιάδη, εκδ. Μεταίχμιο

Για χρόνια και χρόνια κάθε Χριστούγεννα, Μελομακάρονα και Κουραμπιέδες τρώγανε τα μουστάκια τους στον πιο αστείο πόλεμο του κόσμου... Μια μέρα όμως μια ξαφνική χιονοθύελλα τα άλλαξε όλα. Ο Φον Κουραμπιές, ο κόμης Μελομακαρόνης, μια νηστική αρκούδα, ένας ξενύχτης σκίουρος, ένας κηπουρός ονείρων, κι άλλοι πολλοί χαρακτήρες στην πιο αλλιώτικη χριστουγεννιάτικη περιπέτεια!

Ακούστε ολόκληρο το παραμύθι :Εδώ! 

(Αφήγηση - στίχοι τραγουδιών από τον ίδιο τον συγγραφέα σε μουσική Ανδρέα Κατσιγιάννη)

Δείτε το βιβλίο εδώ: https://www.metaixmio.gr

3. Η μπουγάδα του Αϊ Βασίλη, Κυρίτση - Τζιώτη Ιωάννα, εκδ. Παπαδόπουλος

Ο Αϊ Βασίλης έβαλε μπουγάδα! Κι έμεινε χωρίς ρούχα! Τι θα κάνει τώρα; Ποιος θα τον βοηθήσει να βρει ρούχα και να μοιράσει δώρα σε όλα τα παιδιά; 

Βρείτε εδώ το βιβλίο  :https://www.epbooks.gr

Ακούστε το : εδώ!

ακουαρέλα του Βαγγέλη Καραλή sanshmera.gr

4.Τα Χριστούγεννα του τεμπέλη, Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης....

Ακούστε το εδώ!

Το διήγημα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά τα Χριστούγεννα του 1896 στην εφημερίδα ΑΚΡΟΠΟΛΙΣ

6.Οι βρώμικες κάλτσες του Αϊ Βασίλη: https://www.youtube.com/watch?v=lKfWMdidI_o

Μια ιστορία της Επιστήμης των Υπολογιστών για τα Χριστούγεννα

Συγγραφέας: Victor Chicha // Εικονογράφηση: Tim Powell // Στίχοι: Michael Bell

Μετάφραση: Βασίλης Βασιλάκης (για τον Σύλλογο Εκπαιδευτικών Πληροφορικής Χίου) Έκδοση: Computer Science Unplugged // University of Canterbury

7.Το ανηψάκι του Αϊ Βασίλη, Μαρία Βελετά- Βασιλειάδου, εκδ. Ελληνικά Γράμματα

Φέτος επειδή ο Αϊ - Βασίλης έχει γρίπη δε θα μοιράσει εκείνος τα δώρα αλλά το ανιψάκι του, το Αϊ - Βασιλάκι. Στην αρχή εκείνο δεν ήθελε γιατί πάθαινε ελκηθροφοβία και καμιναδοφοβία. Πολύ γρήγορα όμως ξεπέρασε τους φόβους του και γέμισε χαρά, όταν σκέφτηκε ότι φέτος θα' κανε στα παιδιά τέτοια δώρα που δεν τους είχε χαρίσει ποτέ κανένας. Τι δώρα; Χαμόγελα. Έτσι όσο και αν τους στενοχωρούσαν οι μεγάλοι, εκείνα θα χαμογελούσαν. Βέβαια το Αϊ - Βασιλάκι δεν ξέχασε τους παππούδες και τις γιαγιάδες. Τι δώρα έκανε σ' εκείνους; Τους έκανε ξανά παιδιά τη βραδιά της Πρωτοχρονιάς. Φαντάζεστε λοιπόν τι έγινε όταν πήραν όλοι τα δώρα τους; Ακούστε το εδώ :εδώ!

8. Η Αγέλαστη πολιτεία κι οι καλικάντζαροι 

Το παραμύθι που κρατάτε στα χέρια σας, γράφτηκε στο Montpellier και μελοποιήθηκε στο Δ. Βερολίνο (Χριστούγεννα του 1978). Πρωτοκυκλοφόρησε στην Ελλάδα Σεπτέμβριο του 1983, μέχρι το 2003 από τις εκδόσεις Καστανιώτη, με εικονογράφηση του φίλου μας Νίκου Μαρουλάκη, που εκείνα τα χρόνια ζούσε κι αυτός, στο Δ. Βερολίνο.
Το 2013, μετά από 10 χρόνια, κυκλοφορεί και πάλι το βιβλίο, με ενσωματωμένο το cd, το οποίο ηχογραφήθηκε φέτος (επεξεργασμένο από την αρχή), έτσι ώστε να κυκλοφορεί πια στο μέλλον μαζί με το βιβλίο, σαν ένα σώμα.
Αφιερωμένο στους μικρούς, αλλά και τους μεγάλους φίλους μας.
Με αγάπη Χάρης - Πάνος,
Χριστούγεννα 2013 ...Ακούστε το :εδώ!

9. Ο καλικάντζαρος που έχασε το δρόμο, Βαγγέλης Τασιόπουλος, εκδ. Σύγχρονοι Ορίζοντες

Μια νύχτα ο καλικάντζαρος φόρεσε τη σκούφια του ανάποδα κι άφησε πίσω του την Καλικαντζαροπολιτεία. Ήθελε, λέει, να γνωρίσει τον επάνω κόσμο. Βαρέθηκε να κόβει το δέντρο που κρατάει τη γη. Αυτός ήταν γεννημένος για σπουδαία κατορθώματα. Άλλωστε χωρίς περιπέτειες δεν έχει αξία η ζωή...

Ακούστε το : εδώ!

 10. Η Άννα κι οι καλικάντζαροι,

Μέσα από τη σκανταλιά και το όνειρο ξεπροβάλλει ένας άγνωστος κόσμος. Από τα παλιά τα χρόνια οι άνθρωποι έβρισκαν τρόπους για να γιατρεύουν τους φόβους τους. Από την ανάγκη αυτή γεννήθηκαν πολλά έθιμα. Η Άννα όμως είναι σίγουρη ότι τα παράξενα πλάσματα που συνάντησε δεν είναι μασκαρεμένα παιδιά που μπαίνουν στα σπίτια των γειτόνων. Μέσα στη μαγική ατμόσφαιρα των Χριστουγέννων, γίνεται συνένοχη με τους παράξενους φίλους της Άγιας Νύχτας. Μαζί τους ανακαλύπτει έναν άλλο κόσμο, μαθαίνει μύθους και μυστικά, μυρίζει μυρωδιές, βλέπει χρώματα και ζει εικόνες που δεν τις βλέπει κάθε μέρα. Ακολουθήστε τους και δεν θα χάσετε. . .

 Ακούστε το εδώ!

11. Ο καλοκάντζαρος σώζει το καλικαντζαροχωριό, Βαγγέλης Ηλιόπουλος, εκδ. Πατάκη

Μια φορά κι έναν καιρό στο Καλικαντζαροχωριό ένας μικρός και καλόκαρδος καλικάντζαρος αποφάσισε να ανέβει κρυφά στη Γη πολύ πριν από την παραμονή των Χριστουγέννων! Ήθελε να δει πώς προετοιμάζονται οι άνθρωποι για τις γιορτές. Θα γυρνούσε πίσω λίγο πριν από τη στιγμή που το δέντρο που βαστά τη Γη θα ήθελε μόνο μια τσεκουριά για να πέσει, γιατί αυτός είναι που λέει κάθε χρόνο στους καλικάντζαρους: «Αφήστε, μόνος του να πέσει ο κορμός. Πάνω στη Γη θα γίνει ο χαμός!». Τότε όμως γνώρισε τον Μανόλη.

Ακούστε το Εδώ!

12. Το ποντικάκι που ήθελε να αγγίξει ένα αστεράκι, Ευγένιος Τριβιζάς, εκδ. Μεταίχμιο

Ήταν κάποτε ένας ποντικούλης που τον έλεγαν Τρωκτικούλη. Ο Τρωκτικούλης ο ποντικούλης κάθε φορά που έβλεπε τα αστεράκια στον ουρανό ήθελε να τ' αγγίξει. - Παππού, έλεγε στον παππού του, σήκωσέ με, σε παρακαλώ, στα χέρια σου για να αγγίξω ένα αστεράκι. - Δε γίνεται αυτό που ζητάς, εγγονάκι μου απαντούσε ο παππούς του. Τα αστεράκια είναι πάρα πολύ ψηλά. Δεν είναι καθόλου εύκολο να τ' αγγίξει κανείς...

Βρείτε το βιβλίο εδώ:https://www.metaixmio.gr

 Ακούστε το : εδώ!

13. Ο Τίμος γιορτάζει τα Χριστούγεννα, Εμανιέλ Μασονό, εκδόσεις Μίνωας 

(στην εκπομπή του Τρίτου Προγράμματος :10 λεπτά ακόμα! εδώ!

14. Ο σάκος του Αϊ Βασίλη, εκδ. Ψυχογιός

Αφήγηση Ελένη Μπετεινάκη : Ακούστε - δείτε εδω:https://www.youtube.com

15.Η δίαιτα του Άι Βασίλη, Χριστουγεννιάτικες ιστορίες με Αλάτι και πιπέρι

Διαβάζει η Ελένη Μπετεινάκη:Εδώ!

16. Το μαγικό ταξίδι, Χριστουγεννιάτικες ιστορίες με Αλάτι και πιπέρι

Διαβάζει η Ελένη Μπετεινάκη: εδώ!

17.Η ιστορία του Γερο-Πρωτοχρονιά!

Διαβάζει η Ελένη Μπετεινάκη:Εδώ!

18. Σκανταλιές στο Πι και Φι (Δυο καλικάντζαροι που τα κάνουν όλα στη στιγμή)

Δείτε το τρέϊλερ του ολοκαίνουργιου παραμυθιού της Ελένης Μπετεινάκη : εδώ!

Συμπληρώνεται και ανανεώνεται συνεχώς ...

Άκουσε με Μαρία μου…

Της Ελένης Μπετεινάκη

Με αφορμή την σημερινή μέρα που συμπληρώνονται 50 χρόνια από τον θάνατο της Αντιγόνης Μεταξά, την αγαπημένη «Θεία Λένα» των παιδικών μας χρόνων, «Τα παραμύθια του Σαββάτου», εκτάκτως, θυμούνται και παρουσιάζουν μια έκδοση αφιερωμένη σ αυτήν την υπέροχη γυναίκα που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη.

Άκουσέ με, Μαρία μου, Αντιγόνη Μεταξά ( Θεία Λένα), εικ: Φωτεινή Στεφανίδη, εκδ. Πατάκης

Κάθε, όποια, έκδοση κι αν βγει που έχει γραφτεί από την Αντιγόνη Μεταξά, την αγαπημένη Θεία Λένα μιας ολόκληρης γενιάς που μεγάλωσε με τη φωνή και με τα παραμύθια της, πάντα θα αποτελεί ένα σπουδαίο εκδοτικό γεγονός.

Η Θεία Λένα των παιδικών μας χρόνων. Μια γυναίκα που στην παιδική φαντασία έμοιαζε  σαν ένας γίγαντας, σαν νεράιδα ή μάγισσα ακόμα και σαν  ξωτικό. Ήταν σαν  την  δεύτερη γιαγιά, η παραμυθού των πρωινών μας. Ήταν εκείνη που γνώριζε τα πάντα.  Δεν την είχα δει ποτέ αλλά την φανταζόμουν σαν  ένα αερικό με την πιο γλυκιά φωνή του κόσμου που κρατούσε ένα  μαγικό ραβδί  και ξεκλείδωνε  όλες  τις πόρτες  των κάστρων της φαντασίας και των απάτητων  δρόμων που μας οδηγούσε, κάθε πρωί. Κάθε πρωί εκεί γύρω στις 9.00 παρέα με τις κούκλες, το γάλα μου, το αυγό και την μαγική φωνή που ακουμπούσε την ψυχή μου. Και τώρα πάλι κρατώ στα χέρια μου έναν πολύτιμο θησαυρό. Ένα βιβλίο που εκδίδεται ξανά από την εγγονή της πλέον την Μαρία Ηλιού και που τόσο απλόχερα και μαγικά έχει ζωγραφίσει η Φωτεινή Στεφανίδη. Μια συλλογή παραμυθιών για μικρά παιδιά, από εκείνα τα μαγικά παραμύθια της αγαπημένης Θείας  Λένας που μιλούν για ζώα. Μια σειρά που διαβάζοντας ξανά και ξανά νοιώθω εκείνη την μοναδική νοσταλγία της αθωότητας των δεκαετιών που πέρασαν και χάρισαν σε μας τότε τόση μαγεία και τόση έμπνευση  που θαρρώ χαράχτηκαν βαθιά στην μνήμη και στην καρδιά μας.

Η γιαγιά θεία Λένα στα παραμύθια που έλεγε στην εγγονή της και που κατάλαβε, ευτυχώς, πως έπρεπε να τα γνωρίσουν και άλλα παιδιά. Δέκα μικρές ιστορίες για ζώα της αυλής και του δάσους που μαζί τους μαθαίνουν τα παιδιά για την αξία της φιλίας, της προσφοράς, της αγάπης. Των δύσκολων λύσεων, των αποφάσεων, της συντροφικότητας. Τα παθήματα της ανυπακοής, την μελωδία και αξία  από τα κάλαντα και το μοίρασμά τους. Την πονηριά της αλεπούς και την αφέλεια που προκαλεί η …ανάγκη. Την αξία της δουλειάς και όχι της τεμπελιάς. Πως τίποτα δεν χαρίζεται αλλά αποκτιέται με κόπο και διάθεση για μελέτη και πολύ προσπάθεια. Για την γκρίνια που χαλάει τις ώρες , τις μέρες και τις… γιορτές. Για όλους εκείνους που νομίζουν πως τα ξέρουν όλα και συχνά την πατάνε. Για την δύναμη της συγχώρεσης και της συγνώμης. Για την εκτίμηση  και την αποδοχή του  εαυτού μας με τα λίγα ή τα πολλά που μπορεί να καταφέρει.

Μια συλλογή λοιπόν που πάλι θα αγαπήσουν και τα σύγχρονα παιδιά γραμμένη με περισσή αγάπη και σεβασμό στους μικρούς ανθρώπους που έχουν τόσο πολύ ανάγκη την φαντασία, τις όμορφες ιστορίες και την ταύτιση με άλλους ήρωες.

Άκουσέ με Μαρία μου, έλεγε στην εγγονή της η Αντιγόνη Μεταξά. Ακούστε ή μάλλον διαβάστε κι εσείς και τα παιδιά σας τους μικρούς θησαυρούς της Θείας Λένας …ξανά!

 

Για όλα τα παιδιά μικρά και μεγάλα.

Βρείτε εδώ περισσότερες λεπτομέρειες για την παρούσα έκδοση : https://www.patakis.gr/bkm/11189

Δείτε εδώ το κείμενο :Η Θεία Λένα των παιδικών μας χρόνων! https://www.cretalive.gr

 

https://zhtunteanagnostes.blogspot.com/

Ο σάκος του Αϊ Βασίλη... μια χριστουγεννιάτικη ιστορία στο Youtube!

ΠΡΕΜΙΕΡΑ στα Παραμύθια του Σαββάτου που ζωντανεύουν και πάλι για τις μέρες των γιορτών στο Youtube!

Άλλωστε είπαμε πως ο Δεκέμβριος είναι ο Πατέρας των Παραμυθιών!

Τα Παραμύθια του Σαββάτου "ζωντανεύουν" με αναγνώσεις βιβλίων και αφηγήσεις παραμυθιών με κούκλες και μας κρατούν συντροφιά όσο ΜΕΝΟΥΜΕ ΣΠΙΤΙ και ΜΕΝΟΥΜΕ ΑΣΦΑΛΕΙΣ.

ΠΡΕΜΙΕΡΑ το Σάββατο 12 Δεκεμβρίου 2020 στις 12.00 μ.μ.

Μπείτε στον παρακάτω σύνδεσμο  : https://youtu.be/Ujg9Rxscd04

Και δείτε- ακούστε το παραμύθι: Ο σάκος του Αϊ Βασίλη!

Διαβάζει η Ελένη Μπετεινάκη https://www.facebook.com/elenibetinaki

Το παραπάνω βίντεο δημιουργήθηκε «με την ευγενική παραχώρηση σχετικής άδειας, χωρίς αμοιβή από τις εκδόσεις Ψυχογιός στην Ελένη Μπετεινάκη».

Ανακαλύψτε σε αυτή τη συλλογή  17 παραμυθιών : Οι Αγαπημένες μου Ιστορίες για τα Χριστούγεννα!

Πολλές όμορφες και τρυφερές γιορτινές ιστορίες, που θα ενθουσιάσουν τους μικρούς αναγνώστες και θα γεμίσουν τα όνειρά τους με τη μαγεία των Χριστουγέννων.

Βρείτε το βιβλίο εδώ: https://www.psichogios.gr/el/oi-agaphmenes-moy-istories-gia-ta-xristoygenna.html

Κάνετε εγγραφή στο κανάλι μας να  ακούσετε πολλές ιστορίες και παραμύθια! :https://www.youtube.com ΕΛΕΝΗ ΜΠΕΤΕΙΝΑΚΗ