Κική Δημουλά* …στα Παραμύθια του Σαββάτου!

Γράφει η Ελένη Μπετεινάκη

«…Το όνομά μου είναι Κική Δημουλά. Γεννήθηκα στην Αθήνα το 1931και μεγάλωσα στην Κυψέλη. Ήμουν καλή μαθήτρια, αλλά αδύναμη στα Μαθηματικά. Τελειώνοντας το γυμνάσιο, λαχτάρησα να ανεξαρτητοποιηθώ, ξεκίνησα να εργάζομαι στην Τράπεζα της Ελλάδος…»

Έτσι ξεκινάει με την ίδια την Κική Δημουλά να αφηγείται την ζωή της,  το βιβλίο που έγραψαν οι Νίκος Μαθιουδάκης και Μάνος Μπονάνος. Ένα βιβλίο για μικρούς και μεγάλους με απόλυτη φροντίδα και έρευνα πολύ σχολαστική. Ένα δώρο για όλους όσους θέλουν να γνωρίσουν μια σπουδαία ποιήτρια και να έχουν μια πολύ καλή εικόνα της ζωής, του έργου και της προσωπικότητάς της.

Το βιβλίο χωρίζεται σε τέσσερα μέρη με τίτλους : ο Άνθρωπος, ο κόσμος, το έργο και η κληρονομιά.

Κάθε μέρος γεμάτο ψηφίδες ζωής που συνθέτουν ένα ψηφιδωτό σπουδαίας αξίας.

Μαθαίνουμε τα παιδικά της χρόνια, διαβάζουμε μικρά αποσπάσματα από τις ποιητικές συλλογές της. Ακολουθούν οι χρονολογίες σταθμοί της ενήλικης ζωής της και η μοναδική και καθοριστική της σχέση με τον Άθω Δημουλά.

Όλα της σχεδόν τα χρόνια, με ελάχιστες εξαιρέσεις τα έζησε στην Κυψέλη μεταξύ του πατρικού της σπιτιού στην οδό Πυθίας και Φαέθοντος που θα την επηρεάσουν σε όλο της το έργο.

Οι συγγραφείς του βιβλίου θα μας γνωρίσουν τον κόσμο της Κικής Δημουλά κατά την μεταπολεμική περίοδο και γενιά. Θα μας θυμίσουν τη σχέση της με το λογοτεχνικό περιοδικό «Ο Κύκλος» και ένα χειρόγραφο γράμμα της στον Οδυσσέα Ελύτη στα 1977 θέλοντας να του χαρίσει την ποιητική της συλλογή: Το λίγο του κόσμου. Με ταπεινότητα και καθυστερημένο θάρρος…

Ακολουθεί η εργογραφία της σε ποιητικό και πεζό λόγο και οι στίχοι και σκέψεις της για την γλώσσα και  τις λέξεις.

Κι εκείνη η συνέντευξη με ερωτήσεις που δίνουν απαντήσεις τα γραπτά της …

Να το ψάξετε τούτο το βιβλίο…

Τά΄χει όλα κι είναι για όλους…

Με εκπληκτικές εικόνες της Αγγελικής Μπόζου…

Από τα αγαπημένα μου :

Ο έρωτας,

όνομα ουσιαστικόν,

πολύ ουσιαστικόν, ενικού αριθμού,

γένους ούτε θηλυκού ούτε αρσενικού,

γένους ανυπεράσπιστου.

Πληθυντικός αριθμός

Οι ανυπεράσπιστοι έρωτες.

 *Το όνομά μου είναι …Κική Δημουλά, Νίκος Μαθιουδάκης-Μάνος Μπονάνος, εικ: Αγγελική Μπόζου, εκδ. Ίκαρος

Διαβάστε εδώ ένα απόσπασμα από το βιβλίο : https://ikarosbooks.gr/1221-onoma-moy-einai-kiki-dimoyla.html

Το όνομά μου είναι Γιώργος Σεφέρης*… στα Παραμύθια του Σαββάτου!

Της Ελένης Μπετεινάκη

Πως είναι άραγε να γεννιέσαι την χρονιά που αλλάζει αιώνα στα 1900;

Μια μέρα που υπάρχει στο ημερολόγιο μόνο κάθε τέσσερα χρόνια, αυτήν της 29^ης Φεβρουαρίου, στα Βουρλά της Σμύρνης και να ζήσεις σε πολλές πόλεις του κόσμου με συντροφιά  σου ένα χαρτί, μια πένα και μόνο την δική σου έμπνευση και την ποίηση;

Είναι αυτό που λέμε πως γίνεσαι παγκόσμιος πολίτης μέσα από τα γραπτά σου και αν κι έχουν περάσει 53 χρόνια που έχεις φύγει από την ζωή,  σε διαβάζουν, σε «τραγουδούν», σε διδάσκουν …παντού.

Γίνεται λοιπόν να συμβεί αυτό, αν το όνομά σου είναι Γεώργιος Σεφεριάδης ή Σεφέρης και είσαι ένας από τους πιο σημαντικούς ποιητές, παγκόσμια.

Στο βιβλίο του Νίκου Μαθιουδάκη και του Μάνου Μπονάνου διαβάζουμε μια βιογραφία του μεγάλου μας ποιητή σε πρωτοπρόσωπη αφήγηση και μαθαίνουμε κάποιες σημαντικές λεπτομέρειες και στιγμές της ζωής του. Ξεκινώντας από τα παιδικά χρόνια, περνάμε στην ενήλικη ζωή και αφού πια αποκτά το διπλωματικό διαβατήριο ταξιδεύουμε, (εκτός από τη ροή του κειμένου και με την εκπληκτική εικονογράφηση της Αγγελικής Μπόζου) στον κόσμο.

Το ταξίδι έχει σταθμούς…

Το σπίτι της οδού Άγρας, κοντά στο Καλλιμάρμαρο Στάδιο είναι η τελική επιλογή του ποιητή που τον σημάδεψε κι ήταν εκεί που δέχτηκε μεγάλες προσωπικότητες των γραμμάτων μέχρι την τελευταία του πνοή.

Στο βιβλίο θα διαβάσουμε μικρά απόσπασμα τα ανθρώπων πού έζησαν κοντά του και τον γνώριζαν καλύτερα από τον καθένα. Θα μάθουμε λεπτομέρειες της προσωπικότητάς του από την Άννα Λόντου, κόρη της Μάρως Σεφέρη, τον ίδιο τον Μίκη Θεοδωράκη, από επιστολές του στην αδελφή του Ιωάννα  μα και στην αγαπημένη του Μάρω. Θα δούμε τον τρυφερό και τόσο διαφορετικό Σεφέρη χωρίς το προσωπείο του διπλωμάτη και του σοβαρού και στιβαρού ανθρώπου, όπως πίστευαν πως ήταν, όσοι δεν τον γνώριζαν καλά.

Το πρώτο μέρος του  βιβλίου κλείνει με την αναφορά στην μεγάλη κοσμοσυρροή που έγινε την ημέρα της κηδείας του που εξελίχθηκε σε διαδήλωση κατά της δικτατορίας.

Στο δεύτερο μέρος θα μάθουμε πιο αναλυτικά για την ποίηση του Σεφέρη που ανήκει στην περίφημη γενιά του ’30 και στα ρεύματα μιας νέας ελληνικότητας και μοντερνισμού. Θα δούμε όλο το έργο του σε μεταφράσεις, αντιγραφές και μεταγραφές. Θα διαβάσουμε μικρά αποσπάσματα από το ημερολόγιό του και αρκετές απόψεις από επιφανείς κριτικούς για το έργο του.

Επί  44 έτη ο Γιώργος Σεφέρης δημοσίευσε 11 συλλογές ποιημάτων, δύο μυθιστορήματα, αρκετά προσωπικά και  κριτικά κείμενα και τόμοι από επιστολές για  αρκετούς επιφανείς ανθρώπους αλλά και στην σύζυγό του Μάρω   και την αδελφή του Ιωάννα Τσάτσου.

Εντυπωσιακό το κεφάλαιο «Σκαρφαλώνοντας λέξεις, όπως μια ανεμόσκαλα» για την μέτρηση και την ανάλυση των χιλιάδων λέξεων στο έργο του ποιητή.

Ξεχωριστό βιβλίο γνώσεων, συλλογών και αποσπασμάτων ενός από τους κορυφαίους μας ποιητές. Ο νομπελίστας Γιώργος Σεφέρης με την πένα των δύο συγγραφέων Νίκου Μαθιουδάκη και Μάνου  Μπονάνου μπαίνει στα σπίτια και τις βιβλιοθήκες των νεαρών αναγνωστών με ιδιαίτερο τρόπο και αβίαστα ώστε να μάθουν τη ζωή, το έργο, τις λέξεις του. Σημαντικό εγχειρίδιο για κάθε εκπαιδευτικό και μαθητή. 

Η Αγγελική Μπόζου προσθέτει τα μέγιστα με τα πινέλα και τα σκίτσα της κι έτσι τούτο το βιβλίο γίνεται άρτιο και μοναδικά καλαίσθητο όχι μόνο για παιδιά αλλά και ενήλικες που θέλουν μια πιο σύντονη και κατατοπιστική βιογραφία του Γιώργου Σεφέρη.

Να το ψάξετε οπωσδήποτε και διαβάστε εδώ ένα μικρό απόσπασμα : https://ikarosbooks.gr/1179-onoma-moy-einai-giorgos-seferis.html

*Το όνομά μου είναι Γιώργος Σεφέρης, Νίκος Μαθιουδάκης- Μάνος Μπονάνος, εικ: Αγγελική Μπόζου, εκδ. Ίκαρος

 

Ακολουθεί σε ξεχωριστή παρουσίαση και το επίσης καταπληκτικό: Το όνομά μου είναι Κ.Π. Καβάφης, της ίδιας σειράς και φιλοσοφίας.

Δημοσιεύτηκε στο Cretalive.gr στις 30 Μαρτίου 2024 : Εδώ!

 

Ο Ελύτης για παιδιά…*

Της Ελένης Μπετεινάκη

Πως να μιλήσεις στα παιδιά για ποίηση;

Πως να τους πεις για το μεγαλείο των λέξεων που φτιάχνουν εικόνες; Ίσως δείχνοντας τους εικόνες με χρώμα και φως κι αφήνοντάς τα να μαντέψουν τι συναισθήματα τους δημιουργούν. Κι όταν θες να τους πεις λέξεις ταιριασμένες που ακουμπούν αμέσως την ψυχή και το μυαλό τους διαβάζεις λίγους στίχους του Ελύτη και τους ακουμπάς απαλά, σαν αεράκι χαϊδεύοντας τα αυτιά τους σιγανά και όμορφα…

Κι ύστερα γεμίζουν Ελλάδα και μπλε χρώμα, και μυρωδιές ανεξίτηλες μόνο διαβάζοντας … λέξεις!

Κι ύστερα θες να τους μιλήσεις για τον ποιητή μας και ξεκινάς από εκείνη την μακρινή εκατονταετηρίδα και βάλε της 2^ας Νοεμβρίου του 1911 στο Ηράκλειο της Κρήτης που γεννήθηκε το έκτο παιδί της οικογένειας Αλεπουδέλη. Κι όλα κλεισμένα σε μια ασπρόμαυρη φωτογραφία, τότε!

Και ξετυλίγοντας το κουβάρι της ζωής του κάνεις μια στάση στην μικρή του αδελφή την Μυρσίνη που χάθηκε πρόωρα πριν προλάβει να χαρεί όλη την ομορφιά και τα καλούδια που χαρίζει η  ζωή…

Κι αμέσως μετά μπαίνεις στο κεφάλαιο για τους ανέμους, τα ονόματα  τους, τη θάλασσα και τα μυστικά της φύσης :

Του μικρού βιριά παράγγειλα

Να΄ναι καλό παιδάκι

Μη μου χτυπάει πορτόφυλλα

Και στο παραθυράκι ( Τα ρω του Έρωτα)

Και μαθαίνουν τα παιδιά (κι οι μεγάλοι) γιατί απέκτησε ψευδώνυμο και πώς το διάλεξε να γίνει από Αλεπουδέλης, Ελύτης΄. Κι ύστερα φτάνουμε στα 1940 και ξεκινά η εκδοτική του καριέρα σας ποιητής.

 

Σταματώ στην Πρώτη γραμμή και την πορεία του στον πόλεμο, την αρρώστια, το τέλος του εμφυλίου και την καριέρα του στο ραδιόφωνο. Και τότε είναι που γράφει και το μεγάλο του ποίημα : «Άσμα Ηρωικό και πένθιμο για τον χαμένο Ανθυπολοχαγό της Αλβανίας»

Μια εξαιρετική έκδοση, καλαίσθητη, γεμάτη χρώμα, φως, ποίηση και λέξεις πολύτιμες για τον Οδυσσέα Ελύτη τον δικό μας ποιητή!

Στα επόμενα κεφάλαια μαθαίνουμε για τους φίλους της τέχνης και των γραμμάτων του Ελύτη το διάστημα που έμεινε στο Παρίσι. Η γνωριμία του με τον Στρατή Ελευθεριάδη τον γνωστό Τεριάντ ήταν καταλυτική. Πόσοι και πόσοι μεγάλοι καλλιτέχνες αποτέλεσαν τον μεγάλο καμβά της δικής του ζωής ίσαμε την  επιστροφή του που ξεκινά να γράφει το Μεγάλο του έργο « Το Άξιον Εστί». Μια εκπληκτική ανάλυση τελείως προσιτή σε νεαρές ηλικίες  για να φτάσουμε στην μοναδική ερώτηση και ολόκληρο κεφάλαιο: Γιατί γράφουμε ποιήματα;  Μετά θα έρθει η Δικτατορία στην Ελλάδα και ο Ελύτης θα φύγει και πάλι για το Παρίσι. Και τότε το πολυαγαπημένο του ποίημα : Του μικρού Βοριά  θα ταιριάζει καλύτερα στην περίσταση :

Με πιάνει το παράπονο

Γιατί στον κόσμο αυτόνα

Τα καλοκαίρια τα ΄χασα

Κι έφτασα στο χειμώνα.

Ακολουθεί ο Ήλιος ο Ηλιάτορας , σαν κι αυτόν που όλα τα παιδιά τον ζωγραφίζουν …

Συμβολισμοί  και λέξεις πέρα για πέρα ελληνικές και εικόνες μοναδικές!

 

Συνεχίζοντας την βιογραφία του αλλά με πολύ ιδιαίτερο τρόπο η Ιουλίτα Ηλιοπούλου μας φτάνει στον Οκτώβριο του 1979 που ο Οδυσσέας Ελύτης βραβεύεται με το Νόμπελ Λογοτεχνίας.

Ακολουθούν κεφάλαια γεμάτα χρώματα, ποίηση, μουσική και λέξεις …πάντα οι λέξεις !

Μια βιογραφική, φωτογραφική, ποιητική συλλογή που γράφει, επιμελείται και μας χαρίζει  η Ιουλίτα Ηλιοπούλου. Νομίζω όμως πως δεν είναι μόνο  για παιδιά αλλά για όλους μας!

Ένα βιβλίο εικονογραφημένο, μαγικό και γεμάτο λέξεις, κείμενα, αποσπάσματα, ποιήματα και ζωγραφιές σε σχέδια και σήματα του ιδίου του μεγάλου μας ποιητή.  Με έργα του Picaso σε σχέδιο με αφιέρωση από τον ίδιο στον Οδυσσέα Ελύτη. Προσχέδια για τις ποιητικές συλλογές του από τον Νίκο Χατζηκυριάκο Γκίκα, Γιάννη Μόραλη, Γιάννη Τσαρούχη. Γεμάτο πολύτιμες φωτογραφίες με τον Νίκο Γκάτσο, τον Ανδρέα Εμπειρίκο από το φωτογραφικό  αρχείο του Mario Vitti και άλλων γνωστών φωτογράφων.

Ένα βιβλίο που δεν χρειάζεται δεύτερη σκέψη για να το αποκτήσεις και να ζήσεις τα χρώματα της Ελλάδας και του Ελύτη για μια ακόμα φορά τόσο έντονα και τόσο μοναδικά.

Ένα βιβλίο βιογραφικό, συγκινητικό και γεμάτο με τα χρώματα του Ελύτη. Της ζωής, της δικής του ψυχής, της Ελλάδας που τόσο αγάπησε.

Στο τέλος του βιβλίου υπάρχει παράρτημα με δραστηριότητες και παιχνίδια για να κατανοήσουν τα παιδιά την μοναδική ποίηση του Ελύτη.

Παιχνίδια με λέξεις, μουσική, σταυρόλεξα…

Μια συλλογή ποιημάτων κατάλληλων για παιδιά και πολλές πολλές φωτογραφίες.

Αναζητείστε το σε όλα τα βιβλιοπωλεία και διαβάστε εδώ ένα μικρό απόσπασμα: https://ikarosbooks.gr/1110-o-elytis-gia-paidia.html

*Ο Ελύτης για παιδιά, Ιουλίτα Ηλιοπούλου, εκδόσεις Ίκαρος

Το καπέλο που άκουγε τις σκέψεις των ανθρώπων*… στης Κυριακής τα παραμύθια!

 

Το καπέλο που άκουγε τις σκέψεις των ανθρώπων*… στης Κυριακής τα παραμύθια!

Κάθε μέρα ένα βιβλίο…κάθε βράδυ κι ένα παραμύθι!

Της Ελένης Μπετεινάκη

Η στήλη μας «Τα παραμύθια του Σαββάτου» για όσο καιρό ΜΕΝΟΥΜΕ ΣΠΙΤΙ και ΜΕΝΟΥΜΕ ΑΣΦΑΛΕΙΣ γίνεται καθημερινή με απόψεις για νέες εκδόσεις παιδικών βιβλίων και ειδήσεις που αφορούν πάντα τα βιβλία…

 

«Με τις σκέψεις μας φτιάχνουμε τον κόσμο» λένε πως είπε κάποτε ο Βούδας!

Φανταστείτε τώρα ένα καπέλο που εκτός από τα συνηθισμένα που κάνει δηλαδή να προσφέρει σκιά και ομορφιά, να μπορεί να  διαβάζει τις σκέψεις αυτού που το φοράει. Να μπαίνει μέσα στο μυαλό του ιδιοκτήτη του και να ακούει διαφορετικά πράγματα απ’ αυτό που στα αλήθεια σκέφτεται εκείνο. Έτσι έγινε με το κίτρινο ψάθινο καπελάκι της Μαιρούλας. Και να ΄ταν μόνο αυτό άρχισε να φουσκώνει από περηφάνεια αφού όλοι έβλεπαν και σχολίαζαν την ομορφιά του!  Ίσαμε εκείνη τη στιγμή που ο άνεμος το σήκωσε ψηλά και το στείλε χιλιόμετρα μακριά. Κατέληξε σε ένα κήπο ταλαιπωρημένο και βρώμικο. Και το καπέλο σκέφτηκε αμέσων ποσό εφήμερη είναι η ομορφιά του καθενός… Αποκοιμιέται ευθύς κι όταν ξυπνάει καταλαβαίνει πως βρίσκεται στο κεφάλι ενός ποιητή. Ενός ποιητή που ψάχνει απεγνωσμένα να ταιριάξει τις λέξεις και πιο πολύ τον απασχολεί αυτές που μπορούν ταιριάξουν με την αγάπη. Αχ αυτοί οι ποιητές απ’ την αφηρημάδα τους δεν καταλαβαίνουν πως η αγάπη είναι δίπλα τους, τους προκαλεί, τους αποζητά…

Χάνουν τις στιγμές και φεύγοντάς «ξεχνούν» ακόμα και το καπέλο τους.   Τώρα πως βρέθηκε το καπέλο μας μέσα σε μια βράκα και πιο συγκεκριμένα στο κεφάλι του Καπετάν Δημήτρη είναι μια παράξενη ιστορία που ποτέ δεν θα μάθουμε. Εκείνος ξεκίνησε για την ψαριά της μέρας με χίλιες σκέψεις στο κεφάλι του με τη μουρμούρα της κυρά Ελένης να αντηχεί στ’ αυτιά του για τα δίχτυα του που τον τελευταίο καιρό μπλέκονται με τα ποδιά της χελώνας  Καρέτα Καρέτα. Και πάλι τα ίδια γίνανε κι ενώ ετοιμάζεται να την χτυπήσει αφού πάλι του χαλάει το ψάρεμα το καπέλο τον «βοηθά» να σκεφτεί το άκακο ζώο κι έτσι την ελευθερώνει. Έλα σου όμως που όπως σκύβει ο ψαράς στη θάλασσα το καπέλο γλιστρά, πέφτει και αρχίζει ένα καινούργιο ταξίδι…

Και που βρίσκεται τούτη τη φορά; Ανάσκελα να το γαργαλάνε ένα σωρό κέρματα …στην κοιλιά του. Νέος ιδιοκτήτες μια υπέροχη βιολονίστα- τραγουδίστρια όπερας που κάνει παραστάσεις στο δρόμο. Και μαζί ταξιδεύουν τον κόσμο και νιώθουν την ελευθερία και την περιπέτεια. Ώσπου ο δυνατός αέρας θα παρασύρει πάλι το καπέλο στα ψηλά κλαδιά ενός δέντρου. Κι εκεί θα μείνει αρκετό καιρό γνωρίζοντας την λύπη και τη μοναξιά. Ίσαμε την Άνοιξη που ενώ έχει χαθεί κάθε του δύναμη για ζωή και κάθε ελπίδα καταλαβαίνει πως ο καινούργιος ρόλος είναι να γίνει φωλιά πουλιών και τότε καταλάβει το νόημα της ζωής…

Ομορφιά, αγάπη, σεβασμός, ελευθερία, σοφία, ανεξίτηλες αξίες, αμάραντα συναισθήματα και αχαλίνωτη φαντασία που δημιουργούν μια μαγική ιστορία γύρω από ‘ένα καπέλο της Μαρίας Νομικού. Χρώμα, ταξίδι, περιπέτεια. Ζωή που έχει εναλλαγές, εμπειρίες πολλές, ανάμεικτα συναισθήματα. Σκοπός της ζωής να παλεύει, να χάνεται, να νικά, να κερδίζει, να κατασταλάζει και να ονειρεύεται πάντα. Στα δύσκολα, στα εύκολα, στα μικρά και στα μεγάλα.

Γεμάτη σοφία τούτο το βιβλίο. Εναλλαγές σαν τις εποχές. Προσωποποίηση ενός καπέλο σαν σύμβολο ελευθερίας και αναζήτησης. Όλη η ζωή σε ένα πέταγμα τυχαίο με μικρές στάσεις ίσαμε την τελευταία της επιθυμία και κατάληξη. Καλογραμμένο κείμενο , σχεδόν ονειρικό και συγχρόνως αληθινό και γεμάτο ποίηση, φως, εικόνα και μυρωδιές.

Καιρό είχα να ενθουσιαστώ τόσο με ένα βιβλίο που απευθύνεται σε παιδιά αλλά χαρίζει απόλαυση ανάγνωσης και σε μεγάλους. Σκεφτείτε κι εσείς το δικό σας «καπέλο», πως είναι, πως θα ΄θέλατε να είναι. Ζωγραφίστε  το, γράψτε μια ιστορία για κάποια περιπέτεια του . Δώστε του σχήμα και ζωντάνια, αφήστε το  να διαβάσει τις σκέψεις, τα θέλω, τα όνειρά σας…

Ένα βιβλίο γεμάτο χρώμα και εικόνες.  Εικόνες που επίσης το γέμιζε μοναδικά η Πετρούλα Κρίγκου.

Ένα ταξίδι που διαρκεί σε μια ολόκληρη ζωή. Η αναζήτηση του σκοπού, η υπάρξει κι ο ρόλος του καθενός που καλείται να προσαρμοστεί, να επαναστατήσει, να πειραματιστεί και να τολμήσει…

Ψάξτε το βιβλίο αυτό. Διαβάστε το πολλές φορές όπως κι εγώ κι αφεθείτε να σας παρασύρει όπως ο άνεμος στ’ όνειρα τα δικά σας…

*Το καπέλο που άκουγε τις σκέψεις των ανθρώπων, Μαρία Νομικού, εικ: Πετρούλα Κρίγκου, εκδ. Μεταίχμιο

Εδώ :https://www.metaixmio.gr/el/products/%CF%84%CE%BF-%CE%BA%CE%B1%CF%80%CE%B5%CE%BB%CE%BF-%CF%80%CE%BF%CF%85-%CE%B1%CE%BA%CE%BF%CF%85%CE%B3%CE%B5-%CF%84%CE%B9%CF%82-%CF%83%CE%BA%CE%B5%CF%88%CE%B5%CE%B9%CF%82-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CE%B1%CE%BD%CE%B8%CF%81%CF%89%CF%80%CF%89%CE%BD

Δημοσιεύτηκε στο cretalive.gr Στις 24 Μαϊου 2020 :https://www.cretalive.gr/politismos/kapelo-poy-akoyge-tis-skepseis-ton-anthropon-stis-kyriakis-ta-paramythia