Πολλές οι απώλειες τις τελευταίες ημέρες
Ανωνύμων και επωνύμων…
Χθες βράδυ αργά είδα μαζεμένες στον κήπο πεταλούδες…
Σκούρο καφέ το χρώμα τους, μπορεί και μαύρο. Μια είχε και
μια μεγάλη βούλα στο κέντρο κάθε φτερού…
Τις κοιτούσα ώρα πολλή, ίσαμε που χάθηκαν….
Κι ύστερα θυμήθηκα πως οι πεταλούδες, πιστεύουν πολλοί, είναι
ψυχές ανθρώπων που τριγυρίζουν κι ομορφαίνουν τον κόσμο των ζωντανών, που
θυμίζουν τις παρουσίες των απουσιών…
Ο κυρ Μιχάλης έφυγε προχθές. Φίλος του πατέρα μου. Ο
τελευταίος μιας γενιάς που χάθηκε οριστικά. Παρούσα φιγούρα των παιδικών μου
χρόνων.
Μεγάλωσε η νιότη μας, πολύ περισσότερο τώρα!
Κι η Μάρω Κοντού, έφυγε πλήρης ημερών. Τι παράξενος τίτλος, ειδησεογραφικών
ανακοινώσεων. Ηθοποιός παλαιάς κοπής, της
δικιάς μας δεκαετίας. Τι δεν θυμήθηκα πάλι! Τότε που μαζευόμασταν ούρες έξω από τα θερινά σινεμά,
με πασατέμπο και ζελιτα να χαρούμε τις ασπρόμαυρες εικόνες και την απαράμιλλη κομψότητα
των ηθοποιών της εποχής…
Κι η Μαίρη Λίντα κάπου εκεί πάντα παρέα με τον Χιώτη να
ξεσηκώνει τις παρέες των γονιών μας…Πέταξε κι εκείνη σε τόπους αλαργινούς.
Το πιο απρόσμενο φευγιό, για μας τους θαυμαστές του από
μακριά, και εραστές της γραφής ήταν εκείνο του Αλέξη Στάματη…
Μου είχε στείλει την Ταλεντίνα του με ιδιόχειρη υπογραφή, να
του γράψω αν μου άρεσε. Τόσο σπουδαίο για μένα αυτό…
Αγαπημένοι άνθρωποι φεύγουν πια, γρήγορα…
Μόλις κάθισε άλλη μια μικρή κίτρινη πεταλούδα πάνω στα
γεράνια μου!
Κι ένα χαμόγελο απλώθηκε τριγύρω!
Ζήστε τις στιγμές σας, το τώρα πριν γίνει χθες κι ανάμνηση!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου