Ο τρελός και τα ποιήματα του! Η Ροδιά / Χαλίλ Γκιμπράν!

Κάποτε όταν ζούσα στην καρδιά μιας ροδιάς , άκουσα ένα σπόρο να της λέει :

« Κάποια μέρα θα γίνω δέντρο κι ο αγέρας θα τραγουδάει ανάμεσα στα κλωνιά μου. Ο ήλιος θα χορεύει πάνω στα φύλλα μου και θα΄μαι δυνατό δέντρο  κι όμορφο , στις εποχές όλες μέσα ...»

Ύστερα μίλησε κι άλλος ένας σπόρος κι είπε:

«Όταν ήμουν νιος σαν εσένα είχα κι εγώ τέτοιες απόψεις, μα τώρα που μπορώ να μετρώ και να ζυγίζω τα πράγματα, βλέπω ότι οι ελπίδες μου τρέφονται του κάκου.»

Κι ένας τρίτος σπόρος μίλησε κι αυτός: 

« Δεν βλέπω τίποτα που να προμαντεύει, για εμάς, ένα τόσο μεγαλειώδες μέλλον.»

Κι ένας τέταρτος είπε : «Όμως τι φενάκη θα΄ταν η ζωή μας χωρίς προοπτικές μεγαλοσύνης.»

Είπε ένας πέμπτος : «Γιατί να διαφωνούμε για το τι θα γίνουμε, αφού το τι είμαστε δεν ακούμε καν…»

Κι ο  έκτος απάντησε  : «Εκείνο που είμαστε αυτό θα εξακολουθήσουμε να είμαστε…»

Τότε ο έβδομος είπε  :«Έχω τόσο ξεκάθαρη ιδέα για το καθετί πως θα γίνει, μα και να μην μπορώ να τη ντύσω με λέξεις!»

Κι ύστερα ένας όγδοος μίλησε κι ένας ένατος και δέκατος  και μια σειρά από άλλους και δεν μπορούσα να βγάλω άκρη πια, από τις φωνές τους.

Κι έτσι την ίδια μέρα μετακόμισα στην καρδιά μιας κυδωνιάς , εκεί όπου οι σπόροι είναι λιγοστοί και δεν μιλάνε σχεδόν καθόλου…

Χαλίλ Γκιμπράν : Ο τρελός και τα ποιήματα του, Η Ροδιά…

Στη Χάρη της Παναγιάς της Βατιανής γέμισε πάλι βασιλικούς η αυλή της εκκλησίας μας!

Της Ελένης Μπετεινάκη

Της Παναγιάς, το Πάσχα του καλοκαιριού!

Κάτω από την μεγάλη καρυδιά κάθισα για μια ακόμα φορά. Στον ίσκιο του πιο αγαπημένου δέντρου των Αρχανών και  χάζευα όλα εκείνα τα θαυμαστά που κατάφεραν να σωθούν, να κυλήσουν ήρεμα κι αργά  μέσα στους αιώνες. Τώρα πια  ξαποσταίνουν πάνω τους τα δικά μας μάτια και χρόνια. Θησαυροί ανεκτίμητοι που συχνά περνούν απαρατήρητοι.

Το καμπαναριό μου λείπει φέτος. Ο μεγάλος σεισμός της 27^ης Σεπτεμβρίου 2021, έφερε μικρές καταστροφές στο περίτεχνο και πολύτιμο έργο και αφαιρέθηκε από τους αρμόδιους για συντήρηση και αποκατάσταση. Μύρισα για μια ακόμα φορά και θαύμασα τους  βασιλικούς που κοσμούν την υπέροχη αυλή Της Παναγιάς της Βαστιανής ή Φανερωμένης των Αρχανών. Πλατύφυλλος, σγουρός, αθάνατος μέσα σε γλάστρες, σε πιθάρια, σε καλάθια, είναι πάντα εκεί. Προσφορά στην Παναγιά, συντροφιά της τις μέρες του φευγιού της. Έθιμο που χάνεται στα βάθη των αιώνων και που ξεκίνησε από την διάθεση των νοικοκυράδων να χαρίσουν τούτο το μυρωδικό στη Μάνα όλων μας! Κάθε χρόνο, γλάστρες καταπράσινες γεμίζει ο τόπος, τα παρτέρια, και λένε πως όσο πιο  περιποιημένες είναι, όσο πιο πολύ φουντώνει ο βασιλικός,  τόσο φαίνεται η  καθαρότητα του σπιτιού, της δικής της αυλής της γυναίκας που την έταξε…

=
Ένα κλαδάκι μικρό έκοψα  από μια γλάστρα της αυλής της Παναγιάς μας κι άφησα θύμησες να κυριεύσουν μαζί με τ΄άρωμά του τη μνήμη. Σαν να είδα πάλι τον πατέρα μου, μπροστά στο παγκάρι της εκκλησιάς,  που ζήσε αμέτρητα χρόνια σε εκείνο το στασίδι του επίτροπου, να μου χαμογελά γεμάτος περηφάνια με εκείνο το βλέμμα και γλύκα στο πρόσωπο του, σαν αντικρύζανε τα μάτια του τα δικά μου.

Ακόμα σε θυμούνται οι παλιοί μπαμπά…

Κύριε Νίκο*, πάντα θα σας μνημονεύω τούτες τις μέρες πιο πολύ γιατί χαρίσατε στον τόπο μας θησαυρούς πολύτιμους με την έρευνα και τα γραπτά σας,  όλες τις ιστορίες που κι εμείς αναθυμόμαστε συνεχώς…

Όμως δεν θέλω άλλη συγκίνησε τούτες μέρες. Πολλά γίνανε πάλι κι είναι καλύτερα να θυμηθούμε μια ακόμα ιστορία από εκείνες που ακουμπούν τα όρια του υπερφυσικού, που κάνουν τους ανθρώπους να πιστεύουν στα θάματα. Δυο τρεις  αράδες  θα σας γράψω με το δικό μου τρόπο σαν παραμύθι αληθινό που συνέβη μια φορά κι ένα καιρό.

Πίσω λοιπόν στα χρόνια της Τουρκοκρατίας θα πάμε πάλι….

Στη εικόνα της Παναγιάς της Γλυκοφιλούσας θα σταματήσω. Τότε  που μια ομάδα Τούρκων θέλησε να την αφανίσει γιατί γνωρίζανε πως την λατρεύανε οι ντόπιοι κι όλο για κείνη ακούγανε στις συζητήσεις των Χριστιανών.  Σαν να τους βλέπω με τις χατζάρες, τα όπλα και τις φουφούλες τις χρωματιστές να ορμούν με φόρα μέσα στην εκκλησιά. Ο πιο νταής κι οξύθυμος φουρκίστηκε για μια στιγμή μ΄όλα τούτα τα στολίδια, τα τάματα και το καθάριο βλέμμα της Παναγιάς και σήκωσε το όπλο του και πυροβόλησε την εικόνα. Η σφαίρα κτύπησε πάνω στο ξύλο αλλά αστραπιαία γύρισε πίσω καρφώθηκε στο στήθος του και τού κόψε το νήμα της ζωής του. Τα χάσανε όλοι τους κι ένας ακόμα πιο τολμηρός έβγαλε το μαχαίρι του και πετώντας το προσπάθησε να το καρφώσει πάνω της.  Όμως εκείνο γύρισε αντίστροφα  και του κόψε το χέρι. Τρομάξαν τότε πολύ οι άλλοι που τους συντρόφευαν κι αρχίσαν να οπισθοχωρούν,  βιαστικοί κι ανταριασμένοι. Άνεμος  σηκώθηκε τότε δυνατός και άξαφνος, και σφάλισε με δύναμη την  πόρτα της εκκλησιάς. Τα ‘ χασαν για μια ακόμη φορά όλοι τους και γονάτισαν μπροστά στην εικόνα, παρακαλώντας την Παναγιά να τους λυπηθεί, να τους αφήσει να φύγουν κι εκείνοι θα έδιναν ότι κρατούσαν πάνω τους για Χάρη Της.  Ανοίξανε τότες οι πόρτες, πήρανε τον νεκρό τους κι εκείνος ο  ψευτοπαλληκαράς με το κομμένο χέρι παραμάσχαλα  και  γίνανε καπνός. Οι ίδιοι είπανε στους Χριστιανούς τι τους συνέβη και τρέξανε οι Αρχανιώτες στην εκκλησιά. Λένε πως αίμα δεν είδαν πουθενά μα το παγκάρι ήταν γεμάτο τούρκικα νομίσματα κι όταν πλησίασαν την εικόνα είδαν το σημείο που κτύπησε η σφαίρα και το μαχαίρι. Δώσαν τα χρήματα να την φτιάξουνε ξανά κι το κομμάτι ξύλο που της πρόσθεσε ένας  τεχνίτης, αν την κοιτάξεις προσεκτικά ακόμα και σήμερα το βλέπεις στο κάτω μέρος της να ξεχωρίζει…

Από τη σκέψη και τις θύμησες με έβγαλε ο ήχος από την  πρώτη καμπανιά του μεγάλου ρολογιού που ΄ναι μνημείο αγέρωχο, πανύψηλο κι αγαπημένο της αυλής και της κωμόπολης μας. Σχέδιο του αείμνηστου μεγάλου Δημήτρη Κυριακού και δωρεά των ξενιτεμένων γυναικών από Αρχανιώτισσες  που μετοίκησαν στην Αμερική στα 1930 περίπου…

Οι επτά κτύποι από ακούστηκαν ρυθμικά, πάλι μου φέραν στο μυαλό τον κυρ Γιάννη, τον πατέρα μου, τη δική του ώρα, τη σχέση του με το χρόνο και τα σκοτάδια…

Όμως είναι μέρα γιορτής η σημερινή. Τα παράλογα της δικής μας ζωής. Η σχέση των ανθρώπων με τη ζωή και το θάνατο. Κι είναι παράξενο πολύ αλλά εμείς γιορτάζουμε την Κοίμηση της Παναγιάς λέγοντας Χρόνια Πολλά!

Ας είναι, έτσι κι αλλιώς κρατάμε πάντα τις παραδόσεις, όπως τα βρήκαμε από τους προγόνους και τα διατηρούμε ευλαβικά, να μην χαθούν…

Τούτο το Πάσχα του καλοκαιριού να το χαρείτε, στις εκκλησίες, στα μικρά εξωκλήσια, στις αυλές, στη μυρωδιά του βασιλικού, στη αγνή γεύση του ευλογημένου άρτου, στα εικονίσματα της Παναγιάς  όπως και αν την αποκαλούν σε κάθε γωνιά της Ελλάδας…

Χρόνια πολλά μαμά!

Χρόνια  πολλά σε όλους μας!

Υ.Γ. Για την ιστορία να σημειώσουμε πως ακριβή ημερομηνία κατασκευής του καμπαναριού της Παναγίας των Αρχανών, δεν βρήκα πουθενά. Σίγουρα μετά τα 1850 και ίσαμε τις αρχές τους 19^ου αιώνα…

 

Πηγές:

*Νίκος Χριστινίδης, Η εκκλησία της Παναγίας της Φανερωμένης των Αρχανών, εκδ. Ενορίας Επάνω Αρχανών,1993

Ελένη Μπετεινάκη, Λόγια του αέρα», Ιδιωτική Συλλογή Διηγημάτων, υπό έκδοση

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ στις 13 Αυγούστου 2022 :Εδώ!

Τα παραμύθια των Μαλλών ζωντανέψανε και πάλι στο γραφικό χωριό με την Ελένη Μπετεινάκη!

 

Οι Μάλλες είναι ένα χωριό βουνίσιο στην επαρχία της Ιεράπετρας. Περίπου 600 μέτρα υψόμετρο  πάνω από το Λιβυκό πέλαγος. Ένας τόπος γεμάτος θρύλους και παραδόσεις. Με άγρια ομορφιά και αφορμή για πολλές εξερευνήσεις.  Σημείο εκκίνησης προς το πευκόφυτο δάσος του Σελάκανου, το οροπέδιο του Καθαρού και τις πηγές Ρετικού. Με πλούσια ιστορία από τους αρχαίους χρόνους. Λένε οι γραφές πως πριν δυόμιση χιλιάδες χρόνια η αρχαία «Μάλα» ήταν μια αυτόνομη πόλη-κράτος. Ακόμα πως είχε τόση αυτονομία  που εξέδιδε το δικό της νόμισμα, είχε το δικό της στρατό και λάτρευε τους δικούς της ξεχωριστούς θεούς. Στις μέρες μας θεωρείται ένα μεγαλύτερα χωριά της Ανατολικής Κρήτης και «κείτεται» βόρεια της κοιλάδας του ποταμού Σαραντάπηχου. Τη χωρίζουν  28 χλμ. από την Ιεράπετρα και 40 χλμ. από τον Άγιο Νικόλαο.

Στις Μάλλες, λοιπόν, το φημισμένο και γραφικό χωριό της Ιεράπετρας, ζωντάνεψανε τα παραμύθια την περασμένη Τρίτη στις 2 Αυγούστου. Η παράδοση λέει πως είχε  κάποτε τούτος ο τόπος τρανούς παραμυθάδες και ιστορίες που γεννήθηκαν αιώνες πριν και φτάσανε ίσαμε τις μέρες μας.

Η πρόσκληση ήταν για μένα πρόκληση κι ύστερα από μια παρατεταμένη σιωπή δυόμιση χρόνων, λόγω της πανδημίας που όλοι ζήσαμε κι ακόμα καλά κρατεί, τα παραμύθια βρήκαν τον πιο κατάλληλο τόπο. Κι έτσι σε μια γραφική πλατεία, του Αγίου Χαραλάμπους, απάνεμη και πολύ περιποιημένη λίγο πριν βασιλέψει ο ήλιος ξεκινήσαμε τις ιστορίες και τα παραμύθια. 

Μαζευτήκαν πολλά παιδιά, που ΄χαν έρθει να δουν τους δικούς τους λόγω του Αυγουστιάτικου καιρού και μεγάλοι κάθε ηλικίας που με συγκίνησαν με λόγια που έβγαιναν μέσα από την καρδιά τους. Κι όσο περνούσε ή ώρα όλο και μεγάλωνε η παρέα μας…

Η κυρία Ευαγγελία ίσαμε 100 χρονών, όπως μας είπε η ίδια με καλωσόρισε με τραγούδια, μαντινάδες και ιστορίες γιατί όπως χαρακτηριστικά είπε « ζωντανέψατε το χωριό μας!»

Είπαμε, και τι δεν  είπαμε. Παραμύθια για αέρηδες όπως εκείνο του Πρίγκιπα Χαρταετού που ΄χε σαν όνειρο του να "πετάξει"  ψηλά και μακριά αλλά κατάλαβε πως δεν μπορούσε να αποκοπεί από τον τόπο του. Και για μια Πολιτεία Χρυσαφένια είπαμε  που ‘χασε τη χαρά, την ομορφιά και τα πλούτη της μέχρι να καταλάβουν όλοι πως η γη κρύβει όλα τα πολύτιμα του κόσμου και να επιστρέψουν τα χρώματα ξανά…

Οι φωτογραφίες της Εριέτας και του Κωστή δεκάδες και τους ευχαριστώ πολύ που αποτύπωσαν τις μαγικές στιγμές μας.

Εριέτα μου ήταν μεγάλη χαρά για μένα τούτη η βραδιά και σε ευχαριστώ για όλα!

Ελένη Μπετεινάκη :“Αντίσταση θα πει : Νέες Δημιουργίες, νέα πρότυπα, νέες δουλειές"

 

«50 Απορίες του Freethinker»

(επιμέλεια: Γιάννης Θ. Κεσσόπουλος)Thinkfree.gr

Ελένη Μπετεινάκη :“Αντίσταση θα πει :  Νέες Δημιουργίες, νέα πρότυπα, νέες δουλειές"

Καφέ ή τσάι; / Και τα δύο!

Πρωινή συνήθεια / Βόλτα με το ποδήλατο στο λιμάνι και στα στενά της πόλης μου!

Δεν θα ήθελα να είμαι / Εφοριακός

Δεν αλλάζω με τίποτε / Τη δουλειά μου και οτιδήποτε έχει  να κάνει με δραστηριότητες με παιδιά!

Θαυμάζω… / όλους τους ανθρώπους που έχουν μεράκι και πείσμα!

Αγαπημένη μου γωνιά… / Στο γραφείο μου!

Αγαπημένο μαγαζί / Όπου υπάρχουν βιβλία

Η μυρωδιά που με τρελαίνει / Αγιόκλιμα

Η πρώτη μου ανάμνηση / μια κούκλα με γαλάζιο φόρεμα, η μόνη που είχα!

Η τελευταία φορά που ντράπηκα ήταν… / όταν είπα σε έναν πατέρα, πως η εγγονή του είναι πολύ χαριτωμένη και με κοίταξε έκπληκτος!

Δεν το γνωρίζετε αλλά είμαι καλή / στη διαχείριση χρόνου!

Αγαπημένος τόπος / Πολλοί, πάρα πολλοί… κοντά σε θάλασσα

Απόδραση είναι / να ξεκλέβω χρόνο και να χάνομαι μαζί με ανθρώπους που αγαπώ σε μέρη που δεν ξέρει κανείς!

Το ανεκπλήρωτο που με σημαδεύει / Μεγάλα ταξίδια!

Η στιγμή που με άλλαξε για πάντα / Όταν γεννήθηκε ο γιός μου!

Ήρωάς μου είναι… / ο καθημερινός άνθρωπος που δεν τα παρατάει!

Με τρομάζει / η απώλεια αγαπημένων ανθρώπων.

Πιστεύω εις / τη δύναμη του εαυτού μου!

Πατρικό σπίτι / Η αγκαλιά της μάνας μου κι ας έχουν περάσει τα χρόνια!

Το χωριό μου… / Αρχάνες, τόπος ευλογημένος που πάντα επιστρέφω.

Φιλία εστί… / Να είναι πάντα δίπλα σου στα καλά και στα άσχημα και ας μην ζείτε στον ίδιο τόπο!

Ευτυχία… / Να ‘χεις ζήσει μισό αιώνα ζωής και να ανακαλύπτεις πως δεν πέρασε ούτε μια μέρα και πως είσαι ακόμα δημιουργική και αγαπημένη για κάποιους ανθρώπους

Επιτυχία… / Να κάνεις αυτό που ονειρεύτηκες και με τον καλύτερο τρόπο!

Ωριμότητα… / Μεγαλώνω αλλά δεν ξέρω αν έχω ωριμάσει όσο θα έπρεπε

Τις νύχτες ονειρεύομαι… / να ζήσω κάπου μακριά από μίζερους ανθρώπους και καταστάσεις

Πατρίδα… / οι δικοί μου άνθρωποι

Ελευθερία είναι / να μιλάς για ό,τι νιώθεις και να μην σε «καταδικάζουν» για τις απόψεις σου αν δεν αρέσεις!

Αγαπημένο τραγούδι… / πολλά, ξεχωρίζω το The sound of silence

Αγαπημένος στίχος / «Σ’ όλους τους τόπους κι αν γυρνώ μόνον ετούτον αγαπώ!»

Αγαπημένος ποιητής / Ελύτης

Αγαπημένο βιβλίο / Ο Γλάρος Ιωνάθαν, ο μικρός πρίγκιπας

Αγαπημένος ζωγράφος / Paul Klee

Αγαπημένη ταινία / Εκατοντάδες… la vita e bella!

Ελληνικότητα… / παντού, αν δεν χάνει το νόημά της.

Πατριωτισμός… / να σκέφτεσαι τα ιδανικά και τα σύμβολα, να σέβεσαι τον τόπο που σε θρέφει

Αγαπημένη πόλη… / Κωνσταντινούπολη

Αγαπημένο νησί… / η Κρήτη!

Μου λείπει στην πόλη / το θέατρο, η αισθητική, οι περισσότερες επιλογές!

Λιτός βίος θα πει… / Αυτό που ζούμε τα τελευταία χρόνια.

Πολιτική στα χρόνια της κρίσης… / Δεν τα παρατάμε και προχωράμε!

Τέχνη στα χρόνια της κρίσης… / Αυτοδημιουργία στα πάντα!

Μένουμε Ελλάδα ή φεύγουμε; / Μένουμε αλλά με τα μάτια σ’ όλο τον κόσμο και στις ευκαιρίες!

Θέλω μια Ευρώπη που / να μπορώ να περπατήσω ασφαλής!

Αντίσταση στην κρίση… / νέες δημιουργίες, νέα πρότυπα, νέες δουλειές!

Το μήνυμα στους πολιτικούς… / Κανένα… Δεν ακούν!

Το μήνυμα στον κόσμο… / να μην τα παρατάει κανείς ποτέ!

Η παρήγορη σκέψη; / Πως όσο έχω την ψυχή, τα χέρια, την καρδιά μου δεν φοβάμαι κανέναν!

Η θετική σκέψη; / Όλα θα πάνε καλύτερα αρκεί να μην σταματάς να αγωνίζεσαι.

Κάνω like / στη ζωή και στα όνειρα!

Η ζωή μου με 6 λέξεις… / Αγάπη, συντροφικότητα, όνειρο, ποδήλατο, θάλασσα, παραμύθια!

Δημοσιεύτηκε στο ThinkFree το 2016!

Κι ήτανε του Προφήτη Ηλία το πανηγύρι!

Της Ελένης Μπετεινάκη

«Λούματα» λέγανε την περιοχή που ήταν η κρεβατίνα μας η πιο παχύφυλλη κι αγαπημένη. Τα σταφύλια της πάντα όψιμα γιατί ήταν βορινή και μεγαλόσχημα, σαν τα «μωρά κοπέλια», έλεγε ο πατέρας μου. Και σαν πηγαίναμε για ραντίσματα και όλα εκείνα τα γεωργικά που δεν τα καλοθυμάμαι, βρίσκαμε πάντα χρόνο να ανηφορήσουμε στο «Ψηλό Κουτούτο», το λοφάκι και να παίξουμε στην αυλή του Προφήτη Ηλία του Πεπονά.

Εμείς του είχαμε κολλήσει τούτο το προσωνύμιο γιατί κάθε χρόνο την ημέρα της γιορτής του στις 20 του Ιούλη τα πεπόνια στο περιβόλι μας ήταν ώριμα και τα δοκιμάζαμε εκεί στην μικρή αυλή που μοιάζε με αλώνι, αλλοτινών καιρών.

Πριν δυο τρεις μέρες ανηφόρησα πάλι τον χωμάτινο δρόμο. Πολλά χρόνια είχα να βρεθώ στα μέρη εκείνα. Μύριζε θυμάρι και σύκα όλη η περιοχή. Η θέα απίστευτη έφτανε το μάτι ίσαμε πέρα μακριά, στη θάλασσα. Κι απέναντι ο τεράστιος όγκος του Γιούχτα να κείτεται ανάσκελα πάντα. Ήταν τόσο κοντά  που νόμιζες πως μια δρασκελιά να  ‘κανες τον ακουμπούσες. Φτάσαμε μαζί με τον Κωστή, μόνιμο συνοδοιπόρο στις εξερευνήσεις μου, στο μικρό εκκλησάκι και μια τεράστια έκπληξη μας περίμενε. Κάποιοι είχαν φέρει όλα τους τα σύνεργα και το είχαν φρεσκοβαμμένο, καθαρό  και κάτασπρο όπως ταιριάζει στα ελληνικά ξωκλήσια. Ο μικρός του τρούλος μόνο ξεχώριζε με το κεραμιδί- μπορντό χρώμα του. Καθίσαμε στα παγκάκια κι αρχίσαμε τις ιστορίες και τις θύμησες. Μια μια άρχισαν να αναβλύζουν από μέσα μου…

Πως περιμέναμε κάθε χρόνο το πανηγύρι του Προφήτη Ηλία! Μέρες πριν ετοιμαζόμασταν. Η μεγάλη μας έννοια με τον αδελφό μου ήταν πως να  κατέβουμε στον ποταμό, στον Κάτω Μύλο, εκεί που ζούσαν οι νεράιδες και τα ξωτικά. Φοβόμασταν πολύ, γιατί είχαμε ακούσει πως έπαιρναν τη λαλιά όσων συναντούσαν. Όμως μόνο εκεί θα βρίσκαμε τα καλάμια που χρειαζόμασταν και που έπρεπε να είναι ξερά, με ρόζους, για να μπορούν εύκολα να χαραχτούν. Κι ύστερα με το πολύτιμο υλικό μας αγκαλιά, ερχόμασταν στο μικρό πλυσταριό του σπιτιού μας να ξεκινήσουμε την συναρμολόγηση. Τέχνη ήθελε κι αυτό το τόσο απλό παιχνίδι, ο «σβούρος», έτσι τον λέγαμε ή «μύλο». Αργότερα η λέξη τούτη χάθηκε και όλοι τον έλεγαν ανεμόμυλο.

Κόβαμε κάθε καλάμι περίπου σαράντα εκατοστά και στην κορυφή του κάναμε δυο τρύπες και περνούσαμε ένα σύρμα που το δέναμε στρουφιχτά. Έτοιμα τα πολύχρωμα χαρτιά, διπλωμένα με προσοχή να τοποθετούνταν. Κόβαμε αμέσως μετά, κρυφά πάντα, με κλαδευτήρι που ΄χε ο μπαμπάς χωμένο στα δικά του εργαλεία,  από την παλιά καρέκλα της μάνας μου μικρά κομμάτια από εκείνο το πλαστικό κορδόνι που ήταν πλεγμένη. Σαν μακαρόνι  έμοιαζε μόνο που ήταν χρωματιστό. Κόκκινο, κίτρινο, πορτοκαλί τα χρώματα του και τα περνούσαμε στο σύρμα ανάμεσα στα χαρτιά για να μπορεί ο σβούρος να γυρίζει με τον αέρα. Πριν λίγες μέρες που είχαμε πάει στη Βόνη, περπατώντας στα σοκάκια του χωριού, μια τέτοια καρέκλα μας περίμενε έξω  από μια υπέροχη αυλή  και ένιωσα δάκρυα να ανεβαίνουν στα μάτια μου…

Ύστερα παίρναμε ένα μεγάλο καλάθι και το γεμίζαμε με όλα όσα είχαμε φτιάξει. Μέρες κρατούσε η «δουλειά». Τα πρωινά ασχολούμασταν και σαν έφτανε η παραμονή του προφήτη Ηλία όλα ήταν έτοιμα. Θυμάμαι τη χαρά μου σαν έμαθα να γράφω που ο Αντώνης μου είχε αναθέσει να φτιάχνω εγώ την ταμπέλα της πώλησης:

Σβούρος μικρός, 1 δραχμή.

Σβούρος μεγάλος, 2 δραχμές.

Την άλλη μέρα από το ξημέρωμα περιμέναμε τον θείο Μιχάλη. Μας έβαζε πάνω στο γαϊδούρι του και ξεκινούσαμε για το πανηγύρι. Πουλούσαμε όλη μας την πραμάτεια κι ύστερα η μαμά, μας έκοβε μια φλούδα πεπόνι του καθενός γιατί όπως σας είπα και πιο πάνω, ήταν η μέρα που γιόρταζε τούτο το φρούτο. Καθόμασταν πάνω στο φρεσκοασπρισμένο πεζούλι και τρώγαμε χαρούμενοι κοιτάζοντας γύρω μας τα πιο μικρά παιδιά που κρατούσαν τους δικούς μας τους σβούρους και προσπαθούσαν να τα βρουν με τον άνεμο μήπως και γύριζαν. Κι ήταν τα πρόσωπά τους φωτεινά, τα μάτια τους γελούσαν. Εμάς, όπως έλεγε ο πατέρας μου, γελούσαν και τα μουστάκια μας. Θα ‘μουν δεν θα ‘μουν εφτά χρόνων εκείνο το καλοκαίρι αλλά εγώ νόμιζα πως ήμουν «μεγάλη» γιατί όταν κάναμε τη μοιρασιά με τον αδελφό μου το μερίδιο μου ήταν πάνω από 20 δραχμές. Ήταν αρκετό σαν γυρίζαμε πίσω στο χωριό να σταματήσουμε στο περίπτερο του κυρ Ηλία και να αγοράσω την αγαπημένη μου «Μανίνα», περιοδικό αποκλειστικά για κορίτσια εκείνη την εποχή. Ήταν 20 Ιουλίου 1973!

Την επόμενη χρονιά δεν ανεβήκαμε στο εκκλησάκι, μείναμε με τους σβούρους μας να τους κοιτάμε σαν χαμένοι. Είχε κηρυχτεί η επιστράτευση…

Ναι, έναν χρόνο μετά στις 20 Ιουλίου 1974,μείναμε με την απορία στο πρόσωπο μας κι ένα μεγάλο ψάθινο καλάθι γεμάτο με τον κόπο ενός μήνα, με νέα σχέδια και σχήματα. Τα είχαμε ετοιμάσει για το πανηγύρι. Όμως από τα χαράματα όλοι είχαν αναστατωθεί. Ούτε λόγος για το εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία. Ο μπαμπάς είχε φύγει για το παντοπωλείο πολύ πριν ξημερώσει.  Η μαμά, μας ετοίμασε  γρήγορα γρήγορα και φύγαμε για την …Αγορά. Ατέλειωτες ουρές από ανθρώπους έξω από το κατάστημα, φωνάζαν, και χειρονομούσαν. Βιάζονταν να μπουν, γέμιζαν τσάντες με ό,τι έβρισκαν μπροστά τους. Κι όλοι συζητούσαν με μια φοβερή ανησυχία στα πρόσωπά τους. «Πόλεμος» ήταν η λέξη που ξεχωρίσαμε και ο φόβος μας παρέλυσε τα πόδια. Σε πολύ λίγη ώρα άδειασαν τα ράφια του μαγαζιού μας. Και τότε αντήχησε εκείνο το κουδούνισμα από το τηλέφωνο που ήταν πάνω στο γραφείο του θείου του Γιώργου,το μαύρο με το στρογγυλό καντράν. Όσα χρόνια και αν περάσουν θα  ηχεί πάντα πάντα στ’ αυτιά μου.

Σε ελάχιστα λεπτά ο πατέρας έπρεπε να φύγει. Είχε κηρυχθεί γενική επιστράτευση κι έπρεπε να παραδώσει και το φορτηγό μας στον στρατό. Ούτε σκέψη πια για το πανηγύρι, για τίποτα. Δεν ξέραμε, δεν καταλαβαίναμε καλά και κανείς δεν μπορούσε να μας εξηγήσει τι ακριβώς θα γινόταν σε λίγες ώρες ή την επόμενη μέρα. Θυμάμαι σαν να ΄ταν χθες το φορτηγό μας σαν έστριψε στην κατηφόρα και χάθηκε από τα μάτια μου. Καθόμουν στο πεζούλι, μπροστά στην μεγάλη ξύλινη πόρτα του μαγαζιού και κοίταζα… Κρατούσα έναν από τους σβούρους μου και τον φυσούσα να γυρίσει. Ένα δάκρυ στην άκρη του ματιού ήθελε κι εκείνο να βρει το δρόμο του. Ήταν η πρώτη φορά που μας άφηνε μόνους ο μπαμπάς και δεν ξέραμε ούτε που πήγαινε ακριβώς, ούτε πότε θα τον βλέπαμε ξανά. 

Ένα κερί ανάψαμε στο γυαλισμένο κηροπήγιο που μοιάζε  σαν καινούργιο κι ύστερα κατηφορίσαμε για το περιβόλι ή μάλλον για το χωράφι που είχαμε κάποτε ένα περιβόλι.

Εκεί που γεννήθηκε ο Σιγανός μου, το σκιάχτρο μου, μια φορά και ένα καιρό!

Χρόνια μας πολλά!

 

Ελένη Μπετεινάκη,Λόγια του αέρα, Συλλογή διηγημάτων, (ανέκδοτη)

Δημοσιεύτηκε στο Cretalive. gr στις 20 Ιουλίου 2020 :Εδώ!

«Ζητούνται Αναγνώστες» μεγαλύτεροι από …παιδιά!

Της Ελένης Μπετεινάκη*

Τις προηγούμενες μέρες η στήλη των Παραμυθιών του Σαββάτου σας παρουσίασαν δυο λίστες με βιβλία :

1) Για παιδιά νηπιαγωγείου και των πρώτων τάξεων του Δημοτικού Σχολείου…https://www.cretalive.gr/politismos/zitoyntai-anagnostes-gia-ta-kalokairina-mesimeria

2) Για μεγαλύτερα παιδιά και εφήβους : https://www.cretalive.gr/politismos/zitoyntai-anagnostes-gia-kalokairina-mesimeria-megalyteroi-apo-8-eton

Σήμερα λοιπόν που και η δική μας βαλίτσα ετοιμάστηκε με όλα  τα απαραίτητα για τις δικές μας διακοπές, σας παρουσιάζουμε, κατά παράδοση πια, και μια λίστα με βιβλία για ενηλίκους που ξεχωρίσαμε, διαβάσαμε, ανακαλύψαμε ξανά και άλλα μόλις κυκλοφόρησαν και που θέλουμε πολύ να την μοιραστούμε μαζί σας:

1.       Ονειρεύτηκα τη Διδώ, Διβάνη Λένα, εκδ. Πατάκη

2.       Μια χούφτα χιόνι, Evelyn Waugh, εκδ. Gutenberg

3.       Να είχα λέει μια τρομπέτα, Μάρω Δούκα, εκδ. Πατάκη

4.       Λατρεία, Hannah Kent, εκδ. Ίκαρος (απόσπασμα: https://ikarosbooks.gr/1055-latreia.html )

5.       Η κόκκινη βασίλισσα, Juan Gomez Jurado, εκδ. Κλειδάριθμος

6.       Οι ναυαγοί του Αυγούστου, Ευτυχία Γιαννάκη, Εκδ. Ίκαρος

7.       Νύχτες πανούκλας, Ορχάν Παμούκ, εκδ. Πατάκη ( απόσπασμα : https://www.patakis.gr/files/1195011.pdf )

8.       Η Παναγιά της θάλασσας, Φαλκόνες Ιλδεφόνσο,εκδ. Πατάκη

9.       Ο ενδοξότερος Αγώνας, Αριστείδης Χατζής, εκδ. Παπαδόπουλος

10.   Ο γάτος που έσωζε βιβλία, Sosuke Matsukawa, εκδ. Ψυχογιός

11.   Άλλες ζωές, Αμπτουλραζάκ Γκουρνά, εκδ. Ψυχογιός (απόσπασμα : https://www.psichogios.gr/el/alles-zwes.html )

12.   Ζαμπόρ ή Οι ψαλμοί, Καμελ Νταουντ , εκδ. Πατάκη

13.   Η κραυγή των Απόντων, Νίκος Ψιλάκης, εκδ. Καρμάνωρ

14.   Με το ποδήλατό μου στις γειτονιές του Μεγάλου Κάστρου, Ελένη Μπετεινάκη, εκδ. Μύστις

15.   Η μαγείρισσα του Κασταμάρ, Fernando J. Munez, εκδ. Διόπτρα

Αν κι εσείς χάνεστε και δεν ξέρετε τι να διαλέξετε μπαίνοντας σε ένα βιβλιοπωλείο ή βιβλιοθήκη  οι παρακάτω τίτλοι θα σας φανούν χρήσιμοι!

Κι κάπου εδώ σας αφήνομε να απολαύσετε το καλοκαίρι σας…

Οι προτάσεις μας ήταν τελείως ενδεικτικές και σας ευχόμαστε κάθε ξεκούραση.

Να ταξιδέψετε, να αφεθείτε στο μπλε της θάλασσας και του ουρανού, να ερωτευτείτε, να τολμήσετε, να βαρεθείτε …

Με μια μπύρα παγωμένη ή ένα ποτήρι καλό κρασί στην υγειά σας ίσαμε τον Σεπτέμβριο που θα τα πούμε ξανά …

Ακολουθείστε μας στο Instagram για ακόμα περισσότερες προτάσεις όλο το καλοκαίρι: https://www.instagram.com/ta_paramithia_tou_savvatou/

Και στο FB : https://www.facebook.com/ParamithiaTouSavvatou

«Ούτε νότα»… του Θοδωρή Παπαϊωάννου!

Γράφει η Ελένη Μπετεινάκη

Κι όταν στο δρόμο μας συναντάμε ένα καλό βιβλίο δεν περιμένουμε …το Σάββατο, για να σας το πούμε!

*Ούτε νότα, Θοδωρής Παπαϊωάννου, εικ: Βασίλης Σελιμάς, εκδ. Ίκαρος

Πάμε να ανοίξουμε κι εμείς ένα βιβλίο γεμάτο με μουσικά όργανα…

Παρέα με την ηρωίδα  του Θοδωρή Παπαϊωάννου ας διαλέξουμε ποιο «μάς» ταιριάζει.

Αλλά προσέξτε, όχι κάποιο πολυδιαφημισμένο και συνηθισμένο.

Τι θα λέγατε για το όμποε; Το μόνο που χρειάζεσαι, μας λέει το βιβλίο, είναι να φυσάς και με τα δάκτυλα και να ανοιγοκλείνεις κάτι …τρύπες. Τ’  αποτέλεσμα θα είναι κάπως έτσι : Η μικρή σας αδελφή να ενθουσιαστεί και να χορεύει ακατάπαυστα αλλά οι γονείς σας να κλείνουν τα αυτιά τους συνεχώς.

Για να αλλάξουμε όργανο! Τι λέτε για ένα κόρνο; Μοιάζει στο παίξιμο με το όμποε και οι αντιδράσεις της οικογένειας ακριβώς ίδιες, όπως και πριν. Με μια μικρή διαφορά. Την επίσκεψη των γειτόνων στο σπίτι για «αδιευκρίνιστους » λόγους, ή μήπως όχι;

Πάμε τότε να μάθουμε γιουκαλίλι… Κι εδώ τα πράγματα δεν πήγαν πολύ … χειρότερα. Οι ίδιες αντιδράσεις και οι ίδιες επισκέψεις. Τόσο που το κορίτσι μας αναρωτήθηκε αν είχαν όλοι πρόβλημα με τα αυτιά τους. Άλλαξε τότε το όργανο κι έγινε ένα πιο απαλό με δοξάρι. Καλά καταλάβατε το βιολί μπήκε στη ζωή του αγοριού. Δυσκόλεψαν τα πράγματα όταν κατέφθασαν στο σπίτι περισσότεροι γείτονες, «θαυμαστές». Μάλλον τελικά ενοχλούσαν οι νότες και η μελωδία του…

Κι έτσι πήρε την μεγάλη απόφαση. Το όργανο που τους ξεκούφανε όλους ήταν…

( Θα διαβάσετε και θα μάθετε…)

Ένα βιβλίο για το «Τολμώ», τις δοκιμές, τα όνειρα και τη μουσική. Ένα βιβλίο του Θοδωρή Παπαϊωάννου με αστείρευτο χιούμορ και ιδιαίτερη κατάληξη που σίγουρα θα λατρέψουν τα παιδιά και θα προβληματίσει τους μεγάλους για τους το διαβάσουν. Γιατί; Μα επειδή οι νότες είναι καλά φυλαγμένες στα βιβλία της μουσικής και ο σαματάς είναι παντού και ακούγεται πολύ πολύ δυνατά. ‘Έξυπνο, πρωτότυπο και σαν ιστορία καθημερινής τρέλας που όλοι μας κάποια στιγμή την έχουμε ζήσει.

Για παιδιά που πειραματίζονται…

Για γονείς που η υπομονή είναι μεγάλο προσόν …

Για τη μουσική που πρέπει να ανακαλυφθεί…

Για τα όνειρα που πρέπει να μη τα παρατάμε με τις όποιες δυσκολίες.

Για όλα τα παιδιά που νομίζουν πως ο δυνατός και παράφωνος ήχος είναι αναπόσπαστο κομμάτι της …ανατροφής και καλλιέργειας της μουσικής τους παιδείας.

Ένα βιβλίο πείραμα και πολύ αληθινό!

Εικονογραφημένο από τον Βασίλη Σελιμά με εικόνες που αντανακλούν όλο το συναίσθημα που διαχέεται στο βιβλίο, με μπόλικο χιούμορ, και με ιδιαίτερα σκίτσα που τονίζουν την έντονη προσωπικότητα της ηρωίδας και της οικογένειας των «μουσικών».

Στη λίστα μας για τον Σεπτέμβριο…

Βρείτε το εδώ : https://ikarosbooks.gr/1076-oyte-nota.html

Δημοσιεύτηκε στο Cretalive.gr Στις 14 Ιουλίου 2022 Εδώ!