Ο παππούς μου ο γίγαντας*… στα Παραμύθια του Σαββάτου!

Της Ελένης Μπετεινάκη

Ήταν μια φορά κι έναν καιρό, στ’ αλήθεια όμως, ένας άνθρωπος που η παιδεία, η μουσική ιδιοφυία του, η ζωή και το έργο του τον τοποθέτησαν σε ένα πάνθεο ηρώων που σε όλους εμάς θυμίζει τον γίγαντα των παραμυθιών. Ένας γίγαντας γεμάτος καλοσύνη, θετικά συναισθήματα , και ιστορίες αμέτρητες. Ιστορίες που τις λέει ο ίδιος μπλέκοντας τις λέξεις με την μουσική, την αρμονία και όλα μαζί τα αγκαλιάζει με τα πελώρια χέρια του.  

Η Δέσποινα Μπογδάνη- Σουγιούλ γράφει μια ιδιαίτερη βιογραφία για τον γίγαντα της μουσικής όλων μας, τον Μίκη Θεοδωράκη. Με την δική της φαντασία δημιουργεί έναν εγγονό του Μεγάλου Μουσικού, ένα μικρό Μίκη, που δραπετεύει από το σπίτι του για να ακολουθήσει τον παππού του σε ένα ταξίδι ζωής, μουσικής και Ιστορίας.

Ψάχνει να βρει ένα δέντρο, με καθαρά συμβολικό και αλληγορικό νόημα στο βιβλίο της Δέσποινας. Ο μικρός Μίκης οπλίζεται με θάρρος, τόλμη και όνειρα και διακλαδίζεται, δραπετεύει, ταξιδεύει και ψάχνει τον εαυτό του, τη ζωή, το νόημα όλων των ζώντων έμψυχων και άψυχων πραγμάτων δίπλα στον παππού του.

Έτσι λοιπόν αυτό το δέντρο γίνεται οδηγός, ερμηνευτής, καταφύγιο, τόπος έμπνευσης και δημιουργίας, σημείο συνάντησης της οικογένειας και αποκάλυψης ιδιαίτερων μουσικών στιγμών. Όπως εκείνης που ο γίγαντας Μίκης θυμάται τον μαγικό φωνόγραφο που έδωσε ζωή στις νότες, στη μουσική των άλλων μα και τη δική του. Και πως χάρις σε εκείνο το «μαραφέτι» οι άνθρωποι αγκαλιάζονταν, χόρευαν και έδιναν τα χέρια τους για να φτιάχνουν κύκλους…ζωής. Κι είναι πολύ δυνατό εκείνο το κομμάτι που αναφέρεται σε έναν άλλο γίγαντα που ήταν Τύραννος και δεν ήταν  άλλος από τα δύσκολα χρόνια της εξορίας, της απομόνωσης, της δικτατορίας, των βασανιστηρίων και της προσβολής. Εκείνος ο Τύραννος που καθόταν σε μία μεγάλη καρέκλα δεν τρόμαζε ποτέ τον γίγαντα Μίκη που με τα χέρια του κατάφερε να  τη σπάσει. Κι ήταν το γέλιο του παππού Μίκη τόσο γάργαρο και δυνατό που μεμιάς μπήκε η Άνοιξη κι ήρθε και την προϋπάντησε το πρώτο το χελιδόνι… Κι έγινε επανάσταση η μουσική του κι έγινε ανάσα για εκείνον και για όλους μας.

Το δέντρο εκείνο του γίγαντα Μίκη αγκάλιασε όλη τη γη με τους ήχους και το πυκνό του φύλλωμα. Κι εκεί γύρω του, σε κύκλο μοναδικό αγκαλιάζονται και υπάρχουν πάντα όλοι όσοι σημάδεψαν γενιές και Ιστορία στη Μουσική, στη Ζωή  στο διάβα το δικό μας. Τον Χατζιδάκι, τον Γιάννη Τσαρούχη, τον Οδυσσέα Ελύτη, τη Μαρία Φαραντούρη, την Μελίνα Μερκούρη. Άνθρωποι γίγαντες κι αυτοί που αγκάλιασαν τη ζωή του Μίκη, πορεύτηκαν μαζί του και θα παραμείνουν αθάνατοι.

Κάτω από εκείνο το δέντρο, το τεράστιο εκτός από τις αθάνατες ψυχές θα βρεις και τις αξίες τις μεγάλες της ζωής. Θα βρεις την αγάπη, την καλοσύνη, την φιλία, την ομορφιά, την ισότητα και την ειρήνη. Είναι οι καρποί του  που δεν μαραίνονται ποτέ όσο κι αν περνούν οι μέρες, οι εποχές και τα χρόνια.

Ένα κράτημα είναι η ζωή …

Δυο χέρια που αγκαλιάζουν…

Κι όπως έγραψε κάποτε ο Γιώργος Σεφέρης και μελοποίησε ο Μίκης Θεοδωράκης :

«Κράτησα τη ζωή μου ταξιδεύοντας ανάμεσα σε κίτρινα δέντρα,

κάτω απ’ το πλάγιασμα της βροχής σε σιωπηλές πλαγιές φορτωμένες

με τα φύλλα της οξιάς…»

 

Ένα υπέροχο βιβλίο για τον μεγάλο μας Μίκη Θεοδωράκη. Μια ονειρική και διαφορετική προσέγγιση της ζωής του που τονίζονται πολύ ιδιαίτερές πτυχές με τρόπο άκρως ποιητικό, λυρικό και φανταστικό. Ένα βιβλίο που δεν ακολουθεί την πεπατημένη των βιογραφιών αλλά στέκεται στα μικρά-μεγάλα κομμάτια που σημάδεψαν τη ζωή όλων.  Ένα βιβλίο που θα ταξιδέψει πολύ τους μικρούς αναγνώστες σε μονοπάτια διαφορετικά δίνοντας το μέγεθος ενός Μεγάλου συνθέτη που όμως υπήρξε στη γη. Είναι αθάνατος και υπήρξε πέρα για πέρα Ανθρώπινος, προσιτός και την ίδια στιγμή άπιαστος. Όπως η Μουσική του που έφτασε παντού έτσι κι εκείνος  μπορούσε να δρασκελίσει βουνά, ποτάμια, θάλασσες κι ηπείρους ολοκλήρους μόνο με την αρμονία, τους ήχους ,το ταλέντο του στη μουσική.

Ένα πολύ δυνατό βιβλίο γεμάτο εικόνες, και συναισθήματα.

Η ανθρώπινη υπόσταση που φτάνει στα όρια του φανταστικού από το μέγεθος της ψυχής και της …Μουσικής.

Ένα βιβλίο εικονογραφημένο από τον Πέτρο Μπουλούμπαση με ονειρικές εικόνες και χρώματα που μόνο εκείνος θα μπορούσε να αποδώσει.

 

Ένα βιβλίο κόσμημα, θύμησης και ανάμνησης…

Να το ψάξετε όλοι…

 

Το βιβλίο ήταν υποψήφιο στις βραχείες λίστες του ΙΒΒΥ στην κατηγορία :Βραβείο σε εικονογράφο και σε συγγραφέα εικονοβιβλίου (picture book ή graphic novel) για την εικονογράφηση και για το κείμενο.

 

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Υδροπλάνο και δείτε το εδώ : https://ydroplanobooks.gr/product/o-pappous-mou-o-gigantas/

 

*Ο παππούς μου ο γίγαντας, Δέσποινα Μπογδάνη- Σουγιούλ, εικ : Πέτρος Μπουλούμπασης

 

Υ.Γ. Στο σπίτι μου υπάρχει ένας «γιγάντιος» τοίχος εδώ και δεκατέσσερα χρόνια με όλο το μουσικό σύμπαν του Μίκη Θεοδωράκη γραμμένο και σχεδιασμένο από τον ίδιο, κάποτε. Έγινε τύπωμα σε ένα τεράστιο καμβά για να θυμίζει στα αγαπημένα πρόσωπα το μεγαλείο ενός Ανθρώπου και τη δύναμη της Τέχνης του. Το μουσικό αυτό σύμπαν αποτυπώνεται ελάχιστα στις φωτογραφίες…

Δημοσιεύτηκε στο Cretalive.gr στις 6 Μαϊου 2023 : εδώ!

Πόσο κοστίζει μια κατασκευή για να ομορφύνει μια άδεια πλατεία;

Της Ελένης Μπετεινάκη

Είναι λίγες μέρες που επέστρεψα από ένα ταξίδι στην Κεντρική Ευρώπη.  Γέμισα εικόνες μιας παρατεταμένης καλαισθησίας, πολιτισμού, καθαριότητας και σεβασμού στους κατοίκους, στο περιβάλλον, στις ανάγκες και του πιο απομακρυσμένου χωριού της χώρας που επισκέφθηκα.

Σε έναν τόπο που δεν έχει πάρει κανένα βραβείο θαύμασα την αρμονία με τη φύση, τα απέραντα δάση, τις ζυγισμένες καλλιέργειες,  την ομορφιά των πλατειών, των  παρτεριών, τη φροντίδα και της πιο μικρής γλάστρας και τον ΣΕΒΑΣΜΟ. Και το τονίζω αυτό, γιατί δεν υπήρχε πουθενά ένα κομμένο λουλούδι, ένα αποτσίγαρο φυτεμένο για να «μεγαλώσει» ή έστω ένα μικρό σκουπιδάκι στο δρόμο. Πιστέψτε με έκανα εκατοντάδες χιλιόμετρα στην ενδοχώρα και πουθενά δεν είδα το παραμικρό…

Και κούνησα με νόημα πολλές φορές το κεφάλι μου, χαμογελώντας μόνο στον εαυτό μου. Άλλωστε ποιος να με ακούσει ακόμα και αν του πω την εμπειρία μου;   Ποιος να νοιαστεί για τα κοινά χωρίς κάποιο συμφέρον κάπου εκεί …παραδίπλα. Και για να μην αδικήσω την πόλη που ζω ( άλλη στιγμή θα τα πω!) μιλάω για τη γενέθλια κωμόπολή μου, τις Αρχάνες. Κάποτε είχαμε αυτόνομο Δήμο και τα πράγματα ήταν κάπως διαφορετικά… Ο σκοπός όμως που γράφω δεν είναι για να μιλήσω για τα πολιτικά, αλλά για την αδικία και την καλαισθησία που αγνοείται κάποιες φορές  και το ποτήρι ξεχειλίζει …

Ένα χιλιοφωτογραφισμένο χωριό, πολυβραβευμένο και την ίδια στιγμή εγκαταλελειμμένο στην τύχη του και στον καθένα που θέλει να κάνει το κομμάτι του στο …τίποτα!

Έκανε μια ανάρτηση χθες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ο Κωνσταντίνος Γριβάκης, γνωστός και αναγνωρισμένος καλλιτέχνης στο εξωτερικό περισσότερο από τον τόπο του,  για την κατάντια  μιας από τις κατασκευές που «ζει» παρατημένη σε κάποια αποθήκη, φαντάζομαι, και που έπρεπε να είναι από πέρυσι το καλοκαίρι στην πλατεία του κτιρίου της Ηλεκτρικής Αρχανών που κάποιοι θεωρούν πως είναι και χώρος πολιτισμού!

Ποιου πολιτισμού;  Είναι μεγάλη κουβέντα…

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Στα πλαίσια λοιπόν του 3^ου, νομίζω, φεστιβάλ Αρχανών, ζητήθηκε από σχεδόν όλους τους καλλιτέχνες της περιοχής να συμμετάσχουν, αφιλοκερδώς, και να ζωγραφίσουν κάποιους από τους τοίχους του χωριού και έτσι να δείξουν το ταλέντο τους. Εδώ για μένα είναι το πρώτο λάθος… Ξέρετε οι καλλιτέχνες, ζωγράφοι, ηθοποιοί, μουσικοί, τραγουδιστές, συγγραφείς, ποιητές κ.α. χάνουν χρόνο, δικά τους χρήματα κάποιες φορές, και δεν είναι υποχρεωμένοι στο όνομα του εθελοντισμού να συμμετέχουν στην κάθε οργάνωση, του κάθε Δήμου με το γνωστό : « οι Δήμοι δεν έχουν και πολλά χρήματα. Δεν έχει προβλεφθεί κωδικός» και άλλα τέτοια που συχνά ακούμε όλοι μας… Η τέχνη πρέπει πάντα να αμείβεται, πάντα! Είναι τρόπος διαβίωσης  συχνά και επίσης χρειάζεται μεγάλη ψυχή και πολύ κόπο για να ευοδώσει!

Έτσι λοιπόν για την συγκεκριμένη περίπτωση που θα σας περιγράψω, δόθηκαν χρήματα για υλικά ζωγραφικής και ξύλων και ο καλλιτέχνης θα παρέμενε …εθελοντής. Η έμπνευση του Κωστή Γριβάκη ήταν να ζωγραφίσουν μαζί με τα «παιδιά του» γράμματα σε μεγάλες διαστάσεις που θα σχημάτιζαν την λέξη ARCHANES και το πασίγνωστο πια σύμβολο  #. Η προεργασία και ολοκλήρωση του έργου κράτησε πάνω από είκοσι πέντε μέρες, άσχετα αν το κοινό είδε μόνο την μία μέρα του φεστιβάλ τα παιδιά και τον Κωστή στην πλατεία της Ηλεκτρικής να ζωγραφίζουν. Κανείς δεν πληρώθηκε για όλο αυτό και τολμώ να πω πως ο Κωνσταστίνος Γριβάκης το έκανε με χαρά κι ας έπρεπε να πληρωθεί με πολλά παραπάνω.  Προέβλεψε όμως την πορεία του και δυστυχώς βγήκε αληθινός. Το έργο του μαζί και τον παιδιών παραπετάχτηκε σε κάποια αποθήκη, νομίζω. Ένα μεγάλο αριστούργημα, έργο πολύχρωμο παιδιών με λεπτοδουλεμένη τέχνη αγνοήθηκε και κρύφτηκε …Τι έπρεπε να γίνει; Μια βάση που να αντέχει στη βροχή και να στηριχθούν  όλα αυτά τα γράμματα …

Όμως αυτό έχει κόστος και αδιαφορία μπόλικη…

Στο ίδιο φεστιβάλ ο Κωστής έφτιαξε επτακόσια περιστέρια από ειδικό υλικό που αντέχει στη βροχή και κρεμάστηκαν από ψηλά στα σύρματα μιας κληματαριάς στην παλιά Αγορά.  Φωτίστηκαν και υπήρξαν πόλος έλξης χιλιάδων επισκεπτών για φωτογράφηση και θαυμασμό. Εννοείται πως και τούτη η δουλειά ήταν δικής του έμπνευσης και αμισθί…

Όχι, δεν γκρινιάζω για αυτό, στεναχωριέμαι για την εκτίμηση, την αδιαφορία και το «έλα μωρέ, τώρα!»

Ξέρετε, οι Αρχάνες θα έπρεπε να συνεχίσουν να είναι πρότυπο χωριό σε πολλά, αλλά δυστυχώς έχουν λίγο π[παραιτηθεί από αρμοδίους…

Θα έπρεπε εκείνη η Απάνω Αγορά να είναι ζωντανή…

Να έχουν δοθεί όλα τα εγκαταλειμμένα μαγαζιά σε βιοτέχνες, καλλιτέχνες και ανθρώπους με μεράκι, να προσελκύουν τουρίστες για τα τοπικά προϊόντα,  για χίλια δυο πράγματα…

Θα έπρεπε οι μαγικές αυλές των Αραχνών να είναι γνωστές σε όλα τα προγράμματα των Τουριστών…

Να αναδειχτούν περισσότερο οι αρχαιολογικοί μας τόποι…

Να υπάρχει η ιστορία του Γιούχτα και διαδρομές πιο γνωστές για πολύ περισσότερο κόσμο…

Να είναι ο «Παράδεισός » μας γνωστότερος… και πολλά άλλα!

Θα έπρεπε ο τόπος να μην διώχνει τα παιδιά του και τους καλλιτέχνες …

Θα έπρεπε να στηρίζει όλες τις ιδέες και να αφήνει χώρο να εκφρασθούν και να υλοποιηθούν πολλά θαύματα…

Εδώ, στις Αράχνες δεν είναι και το εργαστήριο του Μανόλη Τζομπανάκη;

Αλλά ας γυρίσουμε στο θέμα μας!

Τι θα γίνει λοιπόν, θα συνεχίσουμε να μην βλέπουμε  την κατάντια μας και να είμαστε μόνο για πανηγύρια και δήθεν φεστιβάλ ή θα ασχοληθεί κάποιος πιο υπεύθυνα με τον τόπο;

Και προσοχή, όχι προεκλογικά θα…

Μάιος είναι ο μήνας; Πόσο κοστίζει μια κατασκευή για να ομορφύνει μια άδεια πλατεία;

Δείτε τις φωτογραφίες για να καταλάβετε για ποιο πράγμα μιλάμε …

Αχ, αυτός ο τόπος δεν θα αλλάξει ποτέ!

Ούτε η νοοτροπία μας!

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ στις 4 Μάϊου 2023 : Εδώ!

 

Το δικό μου λουλούδι*… στα Παραμύθια του Σαββάτου!

Της Ελένης Μπετεινάκη

Τον θυμάστε τον μικρό σκίουρο; (https://www.cretalive.gr/politismos/i-kiki-o-zak-o-kleftis-ton-fyllon-kai-terataki-ton-hromaton-sta-paramythia-toy-sabbatoy)

Μόλις τώρα ξεκινά μια νέα περιπέτεια ζωής για μια διαφορετική εποχή του χρόνου. Η πρώτη δουλειά του μόλις ξυπνήσει είναι να καλημερίσει τη μέρα, τον ήλιο, τα φύλλα κι όλα τα ζωντανά  τριγύρω από το σπίτι του. Και τότε ακούει τιτιβίσματα και μικρές φωνές και μια «φασαρία» που δεν την καταλαβαίνει. Ο φίλος του, «το Πουλί», θα του λύσει τις απορίες του και θα του υπενθυμίσει πως όλα όσα βλέπει και ακούει προμηνύουν πως ήρθε η Άνοιξη. Και τότε το βλέπει μπροστά του. Ένα μικρό κίτρινο λουλούδι ανάμεσα στα δέντρα που ζουν οι δυο φίλοι και που ο σκίουρος το υιοθετεί σαν…δικό του! Αρχίζει λοιπόν από την επόμενη μέρα να το φροντίζει υπερ-προστατεύοντας το. Φοβάται μην το φυσήξει ο αέρας, μην το «κτυπήσει» η βροχή, μην το δαγκώσει η μέλισσα… Και το Πουλί του εξηγεί πως όλα τούτα που προσπαθεί να τα διώξει μακριά κάνουν καλό στο λουλούδι κι επίσης πως ένα αγριολούλουδο όπως αυτό ανήκει σε όλους. Όμως ο σκίουρος επιμένει στην δική του άποψη και κρύβει το μικρό λουλουδάκι κάτω από ένα κουβά. Όπως ήταν φυσικό, εκείνο μαράζωσε και κόντεψε να χαθεί τελείως. Τότε μόνο ο σκίουρος κατάλαβε πώς για να ζήσει το λουλούδι (και ο άνθρωπος), χρειάζεται αέρα, φως και χώρο να αναπνεύσει και να  αναπτυχθεί.

Οι τύψεις και η στεναχώρια βαραίνουν τον μικρό Σκίουρο που δε  μπορεί να κοιμηθεί όλη τη νύχτα. Το πρωί μια έκπληξη τον περιμένει κι ας επιμένει πως το μικρό εκείνο λουλουδάκι το κίτρινο ήταν μόνο δικό του!

Μια ανοιξιάτική και πολύ τρυφερή ιστορία της Alice Hemming γεμάτη χρώμα, μυρωδιές, συναισθήματα και συμβουλές.

Ποιος μας βοηθάει στα δύσκολα; Ο φίλος μας που θα είναι εκεί να μας ακούσει, να μας συμβουλέψει και να μας αποτρέψει όσο γίνεται από τις κακοτοπιές.

Ότι υπάρχει στη Φύση δεν είναι ιδιοκτησία κανενός. Ο Μικρός σκίουρος επιμένει με τον εγωισμό να νικάει την λογική σε ότι αφορά την κίτρινη μαργαρίτα.

Θυμόμαστε  τον Μικρό Πρίγκιπα με το τριαντάφυλλό του και την ιδιαίτερη σχέση της αγάπης, της προσοχής, του νιασίματος αλλά και ότι αφορά την  ιδιοκτησία.

Η Alice Hemming με το κείμενό της βοηθάει τα μικρά παιδιά να αντιληφθούν τι συμβαίνει στη Φύση την Άνοιξη και να μπουν στη διαδικασία να ψάξουν περισσότερα για τη ζωή των λουλουδιών, είτε αυτά καλλιεργούνται σε σπίτια και κήπους, είτε είναι αγριολούλουδα. Θα μάθουν τους εχθρούς και φίλους τους, τους τρόπους προστασίας και τι κάνουν οι μέλισσες με αυτά. Με χιούμορ και πολύ πρωτότυπο τρόπο θα μας αποκαλύψει τις  αλλαγές γύρω μας την Άνοιξη.

Τα παιδιά θα μάθουν νέες λέξεις και θα αναζητήσουν πιθανόν να μάθουν περισσότερα και για τα έντομα, τα πουλιά και τις μεταβολές του καιρού.

Επίσης θα καταλάβουν πως την Φύση την σεβόμαστε και φροντίζουμε να την διατηρούμε καθαρή, ζωντανή και να την χαιρόμαστε για όσα μας προσφέρει. Τίποτα απ΄ ότι  γεννιέται γύρω μας δεν μας ανήκει. Ούτε καν τα παιδιά μας. Είναι ζωή, δημιουργία, σκοπός και οξυγόνο…

Φροντίδα, εν συναίσθηση, χαρά, ομορφιά είναι μερικά από τα συναισθήματα που μας δημιουργεί η ανάγνωση του βιβλίου. Η εικονογράφηση του Nicola Slater εντείνει αυτά τα συναισθήματα μας και μας γεμίζει αισιοδοξία, ομορφιά και ζωντάνια.

Διαβάστε εδώ ένα μικρό απόσπασμα: https://ikarosbooks.gr/1133-diko-moy-loyloydi.html

*Το δικό μου λουλούδι, Alice Hemming, εικ: Nicola Slater, (μετάφραση : Φίλιππος Μανδηλαράς) εκδ. Ίκαρος

 

https://zhtunteanagnostes.blogspot.com/

Οχ κοκκίνισα!*...στα Παραμύθια του Σαββάτου!

Της Ελένης Μπετεινάκη

Ας διαβάσουμε την ιστορία του Δημήτρη που νομίζω πως λίγο πολύ όλοι την έχουμε ζήσει και στη δική μας ζωή.

Είναι βραδάκι κι ο Δημήτρης έχει κολλήσει στην τηλεόραση ενώ η μαμά του τού ζητάει εδώ και πολλή ώρα να την κλείσει. Εκείνος δεν ακούει ή δεν θέλει να ακούσει και η μαμά παίρνει πιο δραστικά μέτρα. Απλά πατάει το τηλεκοντρόλ και …τσαφ! Ο Δημήτρης αρχίζει το ουρλιαχτό και είναι τόσο δυνατό που από το στόμα του σαν να εκσφενδονίστηκε μια μικρή κατακόκκινη μπάλα. Μόνο που αυτή η μπάλα δεν ήταν και τόσο συνηθισμένη. Έμοιαζε λίγο παράξενη, λίγο μαγική, δεν έπεφτε στο πάτωμα αλλά αιωρούνταν και είχε… φωνή! Κανείς άλλος δεν μπορούσε να τη δει πάρα μόνο ο Δημήτρης. Και το ακόμα πιο

παράξενο ήταν πως η κόκκινη μπάλα είχε όνομα. Αυτοσυστήθηκε σαν Φούρκας και ακολουθούσε το Δημήτρη παντού λέγοντάς του πως ήρθε για να τον βοηθήσει. Σαν φιλαράκι του από παλιά τον σιγοντάριζε στα θέματα που τον απασχολούσαν, όπως ας πούμε, τού έλεγε πως ήταν απαράδεκτο να μην τον αφήνουν να δει κι άλλη τηλεόραση. Κι ο Δημήτρης του εξιστόρησε όλα του τα παράλογα που τον έβαζαν να κάνει κάθε μέρα οι γονείς του. Να συγυρίζει το δωμάτιο του, να τρώει φακές, να πλένει τα δόντια του πρωί- βράδυ και χίλια δυο άλλα.  Τότε ο Φούρκας ανέλαβε δράση κι όποτε κάποιος δεν άφηνε τον Δημήτρη να κάνει ότι ήθελε, τον παρότρυνε να ξεκινήσει να φωνάζει, να χτυπιέται, να κάνει μεγάλο χαμό ανάλογα με την περίσταση. Οι γονείς του ήταν σε απόγνωση και τότε πρόσεξαν πως ο γιος τους είχε γίνει …ολοκόκκινος. Αυτό αν και άρεσε πολύ στον Φούρκα, δυσαρέστησε τον Δημήτρη αρκετά. Επειδή η γιατρός διέγνωσε ίωση τώρα έπρεπε να χάσει το πάρτι της κολλητής του. Κι αυτό δεν του άρεσε καθόλου. Ο Δημήτρης τα έβαλε με τον Φούρκα που απέκτησε πλέον και επίθετο : Φούρκας Θυμός!

Την συνέχεια θα την διαβάσετε στο βιβλίο της Χριστίνας Αποστολίδη που με ιδιαίτερο χιούμορ, πρωτοτυπία και έξυπνη πλοκή μας εξιστορεί τα στάδια του θυμού, τις τεχνικές και τη λύση για ένα τόσο κόκκινο συναίσθημα.

Καλογραμμένο και ευφάνταστο κείμενο, με ροή που κρατάει σε εγρήγορση τον αναγνώστη και με αγωνία μέχρι το τέλος του.

Μια ιστορία για συναισθήματα ενθουσιασμού και θυμού, ματαίωσης και συνέπειας.

Εκρήξεις θυμού έχουν πολύ συχνά τα παιδιά( σίγουρα και οι μεγαλύτεροι) που δύσκολα μπορούν  να τις χειριστούν. Ενδιαφέρουσα η προτροπή της Χριστίνας που πραγματικά διδάσκεται στα νηπιαγωγεία: Μετράμε αντίστροφα από το δέκα μέχρι το μηδέν και ο θυμός έχει …μαλακώσει.

Το βιβλίο αποτελεί ιδιαίτερο εργαλείο συζήτησης σε μία σχολική τάξη για την διαχείριση του θυμού.

Η εικονογράφηση του Γιάννη Σκουλούδη δένει απόλυτα με το κείμενο, είναι κατακόκκινη, εντυπωσιακή και ολοζώντανη.

Στο βιβλίο θα βρείτε τη εφαρμογή QR code και θα ακούσετε το Τραγούδι του Φούρκα- Θυμού σε στίχους Μαρίας Καριωτάκη και μουσική της Χριστίνας Αποστολίδη και του Νίκου Βογιατζάκη : https://www.youtube.com/watch?v=KMMv-Jw3FEM

Αν κι εσείς έχετε νιώσει όπως ο Δημήτρης ή θέλετε να βρείτε λύσεις για να διαχειριστείτε τον θυμό του παιδιού σας δεν έχετε παρά να συμβουλευτείτε τούτο το βιβλίο. Συναισθήματα στον ύψιστο βαθμό. Ιστορίες που συναντούμε καθημερινά και κάποιες φορές μας φέρνουν σε απόγνωση. Ή μήπως όχι;

Η Χριστίνα Αποστολίδη ξέρουμε καλά πως έχει ένα φίλτρο μαγικό που εμφανίζει ή εξαφανίζει τον θυμό ανάλογα με την περίπτωση. Το είδαμε με τα ίδια μας τα μάτια στην επίσημη παρουσίασή της στα Παραμύθια του Σαββάτου στο βιβλιοπωλείο Sophistico by Greekbooks, στο Ηράκλειο της Κρήτης.

Αν την συναντήσετε κάπου μπορεί και να σας δώσει την μοναδική της συνταγή. Εσείς ωστόσο απολαύστε το βιβλίο της διαβάζοντας ένα μικρό απόσπασμα εδώ :  https://minoas.gr/product/och-kokkinisa/

*Οχ κοκκίνισα!, Χριστίνα Αποστολίδη, εικ: Γιάννης Σκουλούδης, εκδ. Μίνωας

Αλεπός και Υιός... στα Παραμύθια του Σαββάτου

Της Ελένης Μπετεινάκη

Τέτοιο μαγαζάκι σίγουρα δεν έχετε συναντήσει ποτέ ξανά πριν στις ιστορίες : Αλεπός και Υιός : Ουράφτες. Ένα ιδιαίτερο ραφείο σε ένα πολυσύχναστο δρόμο μιας μικρής πόλης. Μα οικογενειακή επιχείρηση του μπαμπά του Ρόρι, Ράφτες ουρών, που κρατάει από τον προπρο-πάππου τους. Δύσκολη δουλειά, με μεγάλη πελατεία από παντού. Όλα τα ζώα χρειάζονταν μια ουρά για την καθημερινότητά τους αλλά και για ειδικές περιπτώσεις όπως γάμοι, γενέθλια κ.ά. Κι όλα ράβονταν με σωστούς υπολογισμούς και συχνά με επαναλαμβανόμενες ενέργειες. Ο Ρόρι όμως είχε άλλα σχέδια στο μυαλό του για να συνεχίσει την παράδοση του «Οίκου» τους. Άρχισε λοιπόν να σχεδιάζει ουρές πολύ διαφορετικές από αυτές που συνηθιζόταν και ο μπαμπάς του όμως τον αποπήρε και του είπε πως όλα αυτά που έφτιαχνε ήταν…σαχλαμάρες. Όμως ο Ρόρι δεν απογοητεύτηκε και συνέχιζε να φαντάζεται, να δημιουργεί, να σχεδιάζει και να ονειρεύεται ίσαμε τη στιγμή που ένα παγόνι ζήτησε μια ουρά …εντυπωσιακή. Κι ο Ρόρι είχε ήδη την δική του ιδέα. Και την υλοποίησαν μαζί, πατέρας και γιος! Το αποτέλεσμα πραγματικά ήταν υπέροχο. Κι αυτό ήταν μόνο η αρχή. Οι ουρές που σχηματίστηκαν έξω από το ραφείο τους για να φτιάξουν πρωτότυπες …ουρές ήταν ατέλειωτες πια. Κι έτσι πέρασε ο καιρός και ο Ρόρι μεγάλωσε αρκετά…

Μια ιστορία πρωτότυπη, ιδιαίτερη, γεμάτη παράδοση και δημιουργία. Ο Paddy Donnelly  φτιάχνει ένα ευφάνταστο κείμενο με πολύχρωμες και υπέροχες εικόνες για να μην σταματούν τα παιδιά και οι νέοι μας να ονειρεύονται. Να ξεπερνούν τις όποιες απορρίψεις ή απογοητεύσεις και να πιστεύουν στις ικανότητες και τα δικά τους θέλω. Να συνεχίζουν να δημιουργούν και να τολμούν με νέες ιδέες ακόμα κι αν οι μεγαλύτεροι τις θεωρούν … άχρηστες. Άλλωστε με ρίσκο και λάθη ανακαλύφθηκαν τα πιο σπουδαία πράγματά στον κόσμο μας.

Φαντασία, έξυπνες ιδέες, χιούμορ και παρότρυνση!

*Αλεπός και Υιός, Ουράφτες!, Paddy Donnelly, εκδ. Ίκαρος (Μετάφραση : Φίλιππος Μανδηλαράς)

Να το ψάξετε και δείτε εδώ ένα μικρό απόσπασμα:  https://ikarosbooks.gr/1142-alepos-yios-oyraftes.html

Δημοσιεύτηκε στο cretalive.gr στις 25 Μαρτίου 2023 : εδώ!

Γειά σου, Τζίμι! ... στα Παραμύθια του Σαββάτου!

Της Ελένης Μπετεινάκη

Ο Τζακ πηγαίνει κάποιες φορές στο σπίτι του μπαμπά του κι περνάνε λίγες μέρες και ώρες μαζί τρώγοντας ή ακόμα και χωρίς να μιλούν καθόλου. Το σπίτι συνηθώς ήταν ήσυχο και ο Τζακ καταλάβαινε πως ο μπαμπάς του αισθανόταν μοναξιά. Ώσπου μια μέρα, μια έκπληξη άλλαξε τη ροή των πραγμάτων. Ένας πράσινος παπαγάλος, ο Τζίμι, έγινε ο νέος συγκάτοικος τους. Ο Τζακ άρχισε τώρα να νιώθει αυτός μοναξιά και ανασφάλεια μιας κι ο μπαμπάς μιλούσε συνεχώς για το πόσο υπέροχος ήταν ο Τζίμι. Όλοι αγαπούσαν τον παπαγάλο κι ο μπαμπάς του Τζακ είχε βρει έναν φίλο. Τα συναισθήματα πολλά για το μικρό αγόρι και κανένα τους δεν ήταν θετικό. Ονειρευόταν παντού φτερουγίσματα και είχε πια χαθεί η δική του ησυχία. Ώσπου κάποια μέρα ο Τζίμι χάνεται και ο Τζακ προσπαθεί να  τον βρει, παντού. Την ανησυχία του μπαμπά του και την απογοήτευση σκεφτόταν συνεχώς. Ο Μπαμπάς του Τζακ όμως δεν ανησύχησε για τον παπαγάλο σαν επέστρεψε στο σπίτι  αλλά για το γιό του που δεν ήξερε που να τον βρει.  Από εκείνη την  ημέρα όλα άλλαξαν…

Μια τρυφερή ιστορία της Anna Walker για τα συναισθήματα, τις σχέσεις μέσα στην οικογένεια και την αποδοχή. Τονίζεται ιδιαίτερη η σχέση πατέρα και γιου, μια μονογονεϊκή οικογένεια και πως μπορεί να διαχειριστεί ή να καταλάβει το παιδί τις ανάγκες και τα θέλω του πατέρα του. Αλλά και το αντίθετο. Μαγικό- κομβικό σημείο η εμφάνιση τρίτου προσώπου ή ζώου που δίνει αφορμή να εξωτερικευθούν όλες οι σκέψεις, το νιάξιμο και οι λέξεις που δύσκολα προφέρονται. Βιβλίο που προσφέρεται για συζήτηση στην τάξη. Για εξωτερίκευση συναισθημάτων και απόψεων.

Η εικονογράφηση από την ίδια την συγγραφέα πραγματικά εντυπωσιάζει, ειδικά όπως αποτυπώνει την αγωνία στο όνειρο του μικρού Τζακ, έχοντας γεμίσει δύο «σαλόνια» παπαγάλους αμέτρητους…

Φόβος, ανησυχία, μοναξιά, ζήλεια, αγάπη και λύτρωση είναι τα βασικά συναισθήματα που παρουσιάζονται με πολύ ιδιαίτερο τρόπο για τις γονεϊκές σχέσεις.

Αναζητήστε το βιβλίο εδώ, είναι πραγματικά εκπληκτικό : https://mikriselini.gr/product/geia-soy-tzimi/

*Γειά σου, Τζίμι!, Anna Walker, Μικρή Σελήνη( Μετάφραση: Μαριάννα Ψύχαλου)

Δημοσιεύτηκε στο Cretalive.gr στις 25 Μαρτίου 2023 :Εδώ!

Η Έλα*...τα Παραμύθια του Σαββάτου!

Της Ελένης Μπετεινάκη

Η Έλα είναι ένα μικρό κορίτσι που ζει με τον μπαμπά της σε ένα σπίτι γεμάτο «άχρηστα» πράγματα. Είναι τόσα πολλά που καλά καλά δεν χωρούν να περάσουν από πουθενά. Έτσι αποφασίζουν να κάνουν ένα πολύ γερό ξεκαθάρισμα και με άψογη συνεργασία καταφέρνουν σχεδόν να το αδειάσουν!

Σκαρφάλωσαν, ξεχώρισαν, στοίβαξαν και ξεδιάλεξαν οτιδήποτε τους φαινόταν παλιό, σκουριασμένο, τρυπημένο, ντεμοντέ!

Όλα λοιπόν αυτά τα χρησιμοποιημένα και περιττά για αυτούς πράγματα μπήκαν σε ένα καρότσι- βαγόνι και κατευθύνθηκαν προς την Χωματερή. Μόνο που στη διαδρομή τους περίμενε μία έκπληξη. Οι γείτονες τους έτσι όπως κυλούσε αργά το φορτωμένο βαγόνι-αυτοκίνητο ανακάλυπταν πράγματα που θα μπορούσαν να ήταν χρήσιμα για αυτούς. Ο κ. Μοντγκόμερι  ζήτησε, αν ήθελαν βέβαια, να πάρει το μικρό σκουριασμένο ποδήλατο. Η κυριά Εσποζίτο ήθελα τις τρύπιες κουβέρτες. Ένας κύριος που έκανε τζόκινγκ ζήτησε τα παλιά τους ρούχα και σιγά σιγά μαζεύτηκε κόσμος που ευγενικά ζητούσε να πάρει τα πράγματα που οι αρχικοί ιδιοκτήτες τα είχαν για …πέταμα!

Και μέχρι να φτάσουν στη χωματερή το βαγόνι τους είχε αδειάσει. Στη επιστροφή τους περίμενε ακόμα μια  μεγαλύτερη έκπληξη. Τα δικά τους άχρηστα πράγματα ήταν πια χρήσιμα και πολύτιμα για κάποιους άλλους που τους έδωσαν μια δεύτερη ευκαιρία να «ζωντανέψουν» και πάλι.

Μια διασκεδαστική, αληθινή και απόλυτα χρήσιμη ιστορία της Μεγκ ΜακΚίνλευ για τη επαναχρησιμοποίηση των πραγμάτων, την ανακύκλωση και την καλή διάθεση – συνεργασία μεταξύ των ανθρώπων. Πολλά από τα πράγματα που εμείς θεωρούμε άχρηστα, δίνοντάς τους μια δεύτερη εύκαιρα, σε κάποιους άλλους θα φανούν ιδιαίτερα ή και πολύτιμα.

Στις μέρες μας, ευτυχώς, υπάρχουν πολλά ανταλλακτικά παζάρια και χώροι που μπορούμε να ανταλλάξουμε, να αφήσουμε ή και να βρούμε αντικείμενα, ρούχα, βιβλία που ξαναπαίρνουν ζωή στο δικό μας ή σε κάποιου άλλου τον χώρο.

Όλοι κάνουμε ξεκαθαρίσματα συχνά στο χώρο μας. Ας σκεφτούμε την επόμενη φορά την ιστορία της Έλα κι ας δωρίσουμε ή ανταλλάξουμε τα δικά μας  «άχρηστα σκουπίδια» με άλλους ανθρώπους. Έτσι η ανακύκλωση παίρνει ένα διαφορικό και ουσιαστικό νόημα και η συνεργασία, η ανταλλαγή, αποκοτούν νόημα και «τόπο»

Ένα βιβλίο για παιδιά και μεγάλους με υπέροχη εικονογράφηση από την Κάρεν Μπλερ.

Μια ιστορία καθημερινότητας που θα μας φανεί χρήσιμη και θα μας δώσει ιδέες και έναυσμα για πρακτικέ, μη χρονοβόρες και ουσιαστικές λύσεις.

Να τη  αναζητήσετε, να παραδειγματιστείτε και να αλαφρύνετε το σπίτι και την ψυχή σας.

*Η Έλα και το Μεγάλο ξεκαθάρισμα, Μεγκ ΜακΚίνλεϊ, εικ: Κάρεν Μπλερ, εκδ. Μεταίχμιο

Δείτε εδώ τις πρώτες του σελίδες  : https://www.metaixmio.gr/el/products/%CE%B7-%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%B1-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%84%CE%BF-%CE%BC%CE%B5%CE%B3%CE%B1%CE%BB%CE%BF-%CE%BE%CE%B5%CE%BA%CE%B1%CE%B8%CE%B1%CF%81%CE%B9%CF%83%CE%BC%CE%

Δημοσιεύτηκε στο Cretalive.gr στις 25 Μαρτίου 2023: Εδώ!