Παραμονή σήμερα του Αγίου Τίτου...

Παραμονή μιας Ιστορικής Μέρας για το Μεγάλο Κάστρο...

Ενας δρόμος η 25η Αυγούστου ...

Μια εκκλησιά...

Εκατομμύρια λέξεις!

Διαδρομή τέταρτη, Κεφάλαια 1, 2

Ελένη Μπετεινάκη, Με το ποδήλατό μου στις γειτονιές του Μεγάλου Κάστρου, εκδόσεις Μύστις 2022

{...Παραμονή της γιορτής του Αγίου Τίτου, που ’ναι σαν πολιούχος κι αυτός του Ηρακλείου, με μια ιστορία της εκκλησιάς του που μπορεί να ’ναι και χιλίων χρόνων ή και παραπάνω. Κόσμος πολύς στη [43] Λεωφόρο της Πλάνης, τουρίστες και ντόπιοι ανάκατοι. Ανηφόριζα με το ποδήλατό μου, πολύ προσεκτικά. Πάλι σκεφτόμουνα, πάλι προσπαθούσα να θυμηθώ τα γραμμένα, τα γινομένα, τους θρύλους και τις ιστορίες, τα θαύματα του Αγίου Τίτου, τις μέρες που σημάδεψαν την ιστορία τη δική του και του τόπου.

Σταμάτησα μπροστά στην όμορφη πλατεία που ’χει το ίδιο όνομα με τον ναό κι είναι από τις ομορφότερες στην πόλη. Κλείδωσα το ποδήλατο σε μία άκρη κι έστρεψα τα μάτια μου προς τη θάλασσα για μιαν ακόμη φορά. Σαν να περάσανε τα χρόνια ξαφνικά, και σαν όραμα ήρθε μπροστά μια εικόνα άλλου καιρού… «Λες» είπα, «να είναι αυτό το πλοίο που τα πήρε όλα; Την αγία Κάρα, την εικόνα της Παναγιάς της Μεσοπαντίτισσας; Αυτό εκεί που ξεμακραίνει στον ορίζοντα;»

Μαύρα πανιά μού φάνηκε πως είχε, κι ας μην ήταν πειρατικό το πλοίο. Να τα σώσει, τα πολύτιμα κειμήλια. Γι’ αυτό ξεμάκραινε κι έπλεε γρήγορα. Σαν να ’ταν Αύγουστος του 1669… Κι ύστερα έστρεψα το βλέμμα στην [17] εκκλησιά, θαυμάζοντας το κτίσμα, την επιβλητικότητα, την απλή μεγαλοπρέπειά του!

Κάθισα κάτω από τον μοναδικό πλάτανο για λίγο… Κοίταξα ψηλά τον πανέμορφο τρούλο, τα χρωματιστά παράθυρα, κι ύστερα ανέβηκα τα σκαλοπάτια του ναού!...}