Τα παραμύθια του Σαββάτου !

…γράφει, προτείνει, σχολιάζει και παρουσιάζει η Ελένη Μπετεινάκη*

Καλοκαίρι επιτέλους !...Ωρες ξεκούρασης, χαλάρωσης και διαβάσματος. Ώρες παραμυθιών όπως κι εκείνο τον παλιό καιρό, κάτω από τα αστέρια ή στις παραλίες με το ολόγιομο φεγγάρι που γεννά από μόνο του ιστορίες με δράκους, ξωτικά, νεράιδες και πειρατές… Πειρατές; Μα μήπως υπάρχουν στ αλήθεια και στην δική μας εποχή; Μήπως ήταν ο ίδιος ο μπαμπάς στην προηγούμενη δουλειά του; Κι αν δεν μπορούμε να είμαστε κοντά στην θάλασσα μήπως να μετατρέπαμε το ίδιο μας το σπίτι σε πειρατικό καράβι ή σύγχρονο κρουαζιερόπλοιο με καπετάνιο αληθινό; …Ε, τότε τα παραμύθια ίσως και να συνέβαιναν στ αλήθεια…!

Ο μπαμπάς μου… πειρατής, Βαγγέλης Ηλιόπουλος, ( εικονογράφηση Βίκτωρ Μοσχόπουλος )  εκδ. ΠΑΤΑΚΗΣ

Όταν η φαντασία των μικρών παιδιών καλπάζει και οι γονείς πρέπει να βρουν λύσεις για την επιβίωση της οικογένειας τότε μπορεί και να συμβούν οι πιο παράξενες ιστορίες στο μυαλό ενός μικρού παιδιού. Κάποια γεγονότα , κάποιες μικρές κουβέντες , κάτι από τα παραμύθια και το σενάριο είναι ήδη σε εξέλιξη ή καλύτερα σε εφαρμογή. Όπως ο μικρός Γιάννος που νομίζει ότι ο μπαμπάς του ήταν πάντα ένας πειρατής. Και μάλιστα έχει ατράνταχτες αποδείξεις. Η γιαγιά λέει ότι όταν θυμώνει τον πιάνουν τα μπουρίνια του, αυτή είναι  μια την θαλασσινή λέξη! Κι έχει και στολή πειρατή, και αποκαλεί συνέχεια την γυναίκα του και μητέρα του μικρού μας φίλου πριγκίπισσα. Και μια μέρα του χαρίζει ένα παπαγάλο που ξέρει και λέει μόνο μια λέξη. Θησαυρός! Ε αν δεν είναι αποδείξεις όλα αυτά για την προηγούμενη ζωή του μπαμπά του τότε ποιες είναι; Και μάλιστα όταν σου εξηγεί πως έχει βρει νέα δουλειά και ετοιμάζεται να φύγει …στα καράβια....

Ένα βιβλίο του Βαγγέλη Ηλιόπουλου που με χιούμορ και  φαντασία που εξηγεί με πολύ απλό και όμορφο τρόπο τις σκέψεις των μικρών παιδιών για ένα θέμα που δεν είναι εύκολο ή δεν μπορούν να καταλάβουν. Τις εικόνες ή τις ιδέες που γεννά το παιδικό μυαλό όταν τα πράγματα στην οικογένεια δυσκολεύουν αλλά και τις λύσεις που δίνει καμιά φορά η ίδια ζωή αρκεί να ξέρουμε να εκτιμήσουμε και να δούμε τις προτεραιότητές της.

Καπετάνιος στην μπανιέρα, Δήμητρα Πυργελή, (εικονογράφος : Αιμιλία  Κονταίου) εκδ. Καλειδοσκόπιο

Αυτός είναι καπετάνιος! Με τα όλα του, με καράβι, με κατάστρωμα, με πλήρωμα, με στολή , με επιβάτες, με κουζίνα και φαντασία αστείρευτη και αχαλίνωτη. Τούτος ο καπετάνιος έχει ιδέες μοναδικές, που μπορεί στην αρχή να μη αρέσουν στη μαμά αλλά με λίγη καλή θέληση και την βοήθεια όλης της οικογένειας, το σπίτι ολόκληρο μπορεί να μετατραπεί σε κρουαζιερόπλοιο και η μπανιέρα να γεμίσει με αληθινό θαλασσινό νερό. Κι όταν είναι τα γενέθλια ενός μικρού παιδιού κανείς δεν θέλει να του χαλάσει το χατίρι. Έτσι θα ξεκινήσει μια γιορτή αλλιώτικη και πρωτότυπη, γεμάτη χαμόγελα, παιχνίδια και φυσικά  όνειρα και φαντασία. Γιατί η ζωή αν δεν της βάλεις λίγο αλατάκι παραπάνω δεν έχει και πολύ νοστιμιά. Θέλει κέφι, μουσική, φίλους, καλό φαγητό και ένα μικρό παιδί που φορώντας ένα υπέροχο δώρο την ημέρα των γενεθλίων του, εκείνη τη στολή του καπετάνιου θα ζήσει τα όνειρό του και θα γίνει και το ίδιο αλλά και όλη του η οικογένεια …ευτυχισμένη.

Η Δήμητρα Πυργελή που την γνωρίζουμε όλοι από  την μαγική της φωνή στο ραδιόφωνο και την αγάπη της στα βιβλία και τα παραμύθια, μας ταξιδεύει σε μια ιστορία γεμάτη φαντασία και  πολύ θαλασσινό νερό . Ένα ταξίδι που τα χει όλα μα πάνω από όλα εκπληρώνει επιθυμίες και όνειρα πλημυρίζει με χαμόγελα και ευτυχία τη ζωή ενός μικρού παιδιού …!  

*Η Ελένη Μπετεινάκη είναι νηπιαγωγός

Δημοσιεύτηκε στο cretalive.gr :http://www.cretalive.gr/culture/view/ta-paramuthia-tou-sabbatou30/172585

Τα παραμύθια του Σαββάτου!

…γράφει, προτείνει, σχολιάζει και παρουσιάζει η Ελένη Μπετεινάκη * 

Ποιος είπε πως τα παραμύθια είναι μόνο για τα παιδιά; Υπάρχουν ιστορίες που όσες φορές κι αν τις διαβάσεις, ξέρεις πως κάπου μέσα τους θα βρεις στοιχεία του εαυτού σου. Τότε  θα καταλάβεις πως ο καλύτερος τρόπος να « μάθεις»  και να ανακαλύψεις  κάποια στοιχεία του χαρακτήρα σου είναι να ταυτίσεις τους ήρωες της ιστορίας με τον εαυτό σου. Και μπορεί να γίνεις κι εσύ βασιλιάς, μάγος, πειρατής ή…ντετέκτιβ και να δεις τα πράγματα με άλλο μάτι, όχι με εκείνο το καλλυμένο του Μπελαμή, αλλά με τα μάτια της ψυχής ή της γνώσης που αντλούμε πάντα από τα βιβλία και ας είναι τα παραμύθια που μιλάνε τη δική τους γλώσσα, αυτή της φαντασίας… 

H Μελίνα ντετέκτιβ, Ιωάννα Μπαμπέτα,εικον: Ναταλία Καπατσούλια,  εκδ. Μεταίχμιο

Η Μελίνα έχει αποφασίσει τη δουλειά θα κάνει όταν μεγαλώσει. Θα γίνει ντεντέκτιβ και έχει ήδη ξεκινήσει τις « ανακαλύψεις » της. Ζωγράφισε τις κάρτες της και όλοι νοιώθουν όμορφα για αυτήν. Θέλοντας να βρει ένα σκύλο που χάθηκε και να πάρει την αμοιβή μπλέκεται σε μια ιστορία με πολύ ευαισθησία και μεγαλείο ψυχής. Στο διπλανό σπίτι από το δικό της που είναι σχεδόν εγκαταλελειμμένο μένει ένας κύριος κάπως παράξενος… Κι επειδή ένα παιδί δύσκολα καταλαβαίνει τις συζητήσεις των μεγάλων , κάποιες φορές άθελά του μπορεί να βοηθήσει έναν άνθρωπο που πραγματικά το έχει ανάγκη. Ο κύριος Ιάκωβος δεν είναι κακός, είναι ένας άνθρωπος  μόνος και άστεγος που προσωρινά κρύβεται στο εγκαταλειμμένο σπίτι και η Μελίνα θα του πάει πολλές φορές φαγητό και θα του κρατήσει συντροφιά. Ώσπου να το ανακαλύψουν οι δικοί της και τότε όλα θα αλλάξουν. Ένα βιβλίο που θίγει ένα πολύ σοβαρό πρόβλημα της εποχής μας που έχει να κάνει από την μια με την αφέλεια και την αγνή σκέψη των μικρών παιδιών και την κοινωνικά ευαισθησία όλων μας και από την άλλη με τους κινδύνους και τις κακοτοπιές που μπορεί να κρύβει η συναναστροφή με αγνώστους ανθρώπους… Ποιος είναι ο σωστός τρόπος αντιμετώπισης τέτοιων καταστάσεων; Βιβλίο που προβληματίζει και συγχρόνως δίνει την αίσθηση που πάντα υπάρχει σε όλους μας. Μήπως τελικά τα παιδιά έχουν δίκιο και κάποιες φορές αντί να τα μαλώνουμε θα πρέπει να τα ακούμε προσεκτικά σε ότι έχουν να μας πουν; Μήπως  η παιδική ματιά είναι τελείως διαφορετική από τη δική μας και  σίγουρα πιο καθαρή; Ή μήπως η απαγόρευση και η τιμωρία οδηγούν στην σίγουρη λύση της μη συναναστροφής και μπλεξίματος σε παράξενες καταστάσεις. Ένα είναι σίγουρο πως μετά την περιπέτειά της η Μελίνα θα γίνει σίγουρα ντεντέκτιβ σαν μεγαλώσει !

Έχω για συμμαθητή έναν πειρατή, εικον: Ναταλία Καπατσούλια,  Αντώνης Παπαθεοδούλου, εκδ. Παπαδόπουλος

Ο Μπελαμής είναι ένας μικρός αληθινός πειρατής, με κανονικό γάντζο για χέρι, με μάτι καλλυμένο και χοντρό δερματόδετο τετράδιο. Μένει σε κανονικό πειρατικό καράβι και …πηγαίνει στο ίδιο σχολείο με τον Νίκο. Αυτό είναι ένα μικρό θέμα …γιατί τα παιδιά δεν τον δέχονται από την πρώτη στιγμή και τον κοροϊδεύουν. Κι όταν κατάλαβαν πως ήταν αληθινός πειρατής άρχισαν να τον φοβούνται. Κι εκείνος τότε ένοιωσε  μοναξιά και λύπη. Ο Νίκος προσπαθεί να είναι  φίλος του και τον βοηθάει όσο μπορεί να προσαρμοστεί στην κανονική ζωή και στην μικρή κοινωνία των παιδιών. Και τότε του έρχεται μια ιδέα που θα κάνει όλα τα παιδιά να αλλάξουν τη γνώμη τους για τον μικρό νεοφερμένο τους φίλο και όλοι μαζί να γίνουν μια παρέα και να τον αποδεχτούν. Και φυσικά τι καλύτερο από ένα πάρτι, αρκετά διαφορετικό από όλα όσα είχαν ζήσει μέχρι εκείνη τη στιγμή στην ζωή τους. Πάρτι πάνω σε κανονικό πειρατικό καράβι, με ακροβατικά, αληθινές κανονιές και μπουγέλα με πειρατικές σημαίες και μπόλικα ψάρια στη σχάρα  και  φυσικά με την καλύτερη κατάληξη. Την  αποδοχή και την μετάνοια όλων όσων δεν τον δέχτηκαν από την πρώτη στιγμή. Γιατί η «διαφορετικότητα »δεν είναι ελάττωμα, είναι απλά μια άλλη άποψη ή κατάσταση που καλό είναι πριν την κρίνουμε να προσπαθήσουμε να την… γνωρίσουμε!

Ο τρομερός εχθρός, Χορχε Μπουκάϊ ( εικον: Γκούστι), εκδ. Opera

Μια φορά κι έναν καιρό, όπως λεν τα παραμύθια ήταν ένας βασιλιάς περήφανος, αλαζόνας πολύ, που ήθελε όλοι να του λένε,ψέματα  να ήταν ή αλήθεια , πως ήταν ο πιο ισχυρός του κόσμου. Σαν άλλη κακή μητριά που ρωτούσε συνέχεια τον μαγικό της καθρέφτη, αγνοούσε πως υπήρχε κι ένας άνθρωπος που είχε κάτι που εκείνος δεν θα μπορούσε να κάνει ποτέ. Ήταν ένας μάγος και μπορούσε να μαντεύει τα μελλούμενα. Η ζήλια του και η κακία, τον έκανα να σκεφτεί μια πλεκτάνη για να απαλλαγεί από τον μάγο. Έτσι οργάνωσε μια γιορτή στο παλάτι με σκοπό να τον ρωτήσει αν ξέρει πότε ακριβώς θα πεθάνει ο βασιλιάς, δηλ. ό ίδιος, και μετά θα τον σκότωνε. Όλα έγιναν με μεγάλη λαμπρότητα μόνο που ο μάγος έδωσε μια απάντηση που έφερε αναστάτωση, αμηχανία και φόβο στον πρώτο άρχοντα της χώρας. Του είπε πως θα πεθάνει την ίδια μέρα με αυτόν!

Κι εδώ αρχίζει μια διαφορετική ιστορία που δείχνει πως ο φόβος, και η δεύτερη σκέψη μπορεί να μετατρέψει την ματαιοδοξία, την κακία και την λάθος εντύπωση ακόμη και για τον εαυτό μας, σε μια φιλία, σε μια εκτίμηση και μια σχέση που έχει μόνο θετικά στοιχεία να δώσει . Ο βασιλιάς από φόβο θα κρατήσει κοντά του τον μάγο κι εκείνος θα του προσφέρει απλόχερα την σοφία, την αγάπη, την φιλία, τις συμβουλές  και την  καλοσύνη του. Οι δυο άνδρες θα δεθούν τόσο πολύ που ως το τέλος της ζωής τους θα ζήσουν πολύ κοντά. Κι ο βασιλιάς θα καταλάβει πως η ματαιοδοξία είναι ο χειρότερος σύμβουλος για κάθε άνθρωπο ακόμα κι αν είναι τόσο ισχυρός.

Ο Χορχέ Μπουκάϊ  για μια ακόμη φορά μαγεύει με τις ιστορίες του και δίνει παραδείγματα και λύσεις για την ίδια την ζωή. Μια ακόμα ιστορία με την υπέροχη εικονογράφηση του Γκούστι.  Και όπως γράφει και το βιβλίο : « …μια ιστορία που εξηγεί πως ο τρομερός εχθρός μας , μπορεί να γίνει ο καλύτερος φίλος μας »!

*Η Ελένη Μπετεινάκη είναι νηπιαγωγός

Δημοσιεύτηκε στις 7 Ιουνίου 2014 στο Cretalive.gr :http://www.cretalive.gr/culture/view/ta-paramuthia-tou-sabbatou29/171112 

Η Κρήνη Μπέμπο… οι Χαλικούτηδες του Μεγάλου Κάστρου και η γιορτή του «Μάι Κιου – Κιουρή » !

Της Ελένης Μπετεινάκη 

Άλλη μια βόλτα στα σοκάκια του Χάνδακα, στις πλατείες του Μεγάλου Κάστρου σε εκείνα τα χρόνια που δεν ήμασταν εμείς εκεί… Στην ιστορία που τη γράφουν και οι απλοί άνθρωποι  που  έζησαν, περπάτησαν, δούλεψαν και διασκέδασαν στα ίδια  μέρη με μας.  Άλλη μια ιστορία που μπορεί να κρύβουν τα μνημεία, οι πέτρες  ή τα αγάλματα που …αν …αν μπορούσαν να μιλήσουν για όλα όσα « έχουν δει » ίσως να ξαφνιαζόμασταν σε ευτράπελα , δράματα και δρώμενα που δεν τα βάζει ο νους μας …

Στην αρχή της αγοράς του σημερινού Ηράκλειου στην πλατεία Κορνάρου,  υπάρχει ένα από τα πιο σημαντικά μνημεία της Πόλης. Είναι η Κρήνη Μπέμπο  που πήρε τ΄όνομά της από τον στρατηγό του Χάνδακα Ματθαίο Μπέμπο ( Gian Matteo Bembo) κάπου ανάμεσα στα 1552 – 1554 μ.Χ. Ο Μπέμπο ήταν ο πρώτος άνθρωπος που κατάφερε να διοχετεύσει νερό στην πόλη με υδραγωγείο ίσως από μια πηγή που υπήρχε στη σημερινή Καινούργια Πόρτα ή από την περιοχή του Κατσαμπά .Η κρήνη  ήταν όλη φτιαγμένη  από άσπρο μάρμαρο και για στολίδι της είχε ένα παράξενο άγαλμα χωρίς κεφάλι ενός  ρωμαίου αξιωματούχου. Δεξιά κι αριστερά υπήρχαν  δυο κίονες και λίγο παράπλευρα τα οικόσημα της οικογενείας Μπέμπο, του δούκα Αλβίζε Γκρίτι και των συμβούλων του, όπως είναι ήδη σε όλους μας γνωστό, σήμερα. Λένε πως τούτο το άγαλμα είχε μεταφερθεί εκεί από την Ιεράπετρα. Ακριβώς μπροστά φτιάχτηκε μια μαρμάρινη λεκάνη που έμοιαζε σαν μια σαρκοφάγος. Δίπλα ακριβώς υπήρχε και σώζεται μέχρι και τις μέρες μας το περίφημο Σεμπίλ του Χατζή Ιμπραήμ Αγά. Τα σεμπίλια ήταν δημόσιες κρήνες πάνω στο δρόμο , χτισμένες από επιφανείς Τούρκους για τους διψασμένους  διαβάτες που η ανεύρεση νερού ήταν από τα πιο δύσκολα πράγματα την περίοδο της Τουρκοκρατίας αλλά και παλαιοτέρα κι έτσι όλοι μνημόνευαν τον αγά που τους πρόσφερε αυτήν την μεγάλη πολυτέλεια. Λέγανε μάλιστα πως το καλοκαίρι έβαζε ανθρώπους και μετέφεραν χιόνι από τον Ψηλορείτη ώστε να προσφέρεται  κρύο νερό στους διψασμένους διαβάτες αλλά και στους Καστρινούς.

Η κρήνη και ιδιαίτερα το άγαλμα αποτέλεσε μέρος λατρείας από μια μερίδα ανθρώπων του

Μεγάλου Κάστρου τους γνωστούς χαλικούτηδες και όπως  γράφει ο Στέλιος Σπανάκης :  «Το άγαλμα της κρήνης, τα τελευταία χρόνια της Τουρκοκρατίας το είχαν βάψει μαύρο οι Αραπάδες, και το λάτρευαν, δημιουργήσαντες περί αυτού παράδοσιν θρησκευτικήν κατ' έτος τον Μάϊον, συναγειρόμενοι προ αυτού εν χοροίς και άσμασιν»...». Τα χρόνια της Τουρκοκρατίας  οι χαλικούτηδες ήταν άνθρωποι που είχαν έρθει στο νησί σαν σκλάβοι ίσως από τις χώρες της Αιγύπτου, της Αιθιοπίας και πιθανόν της Λιβύης. Έκαναν μια από τις πιο δύσκολες δουλειές εκείνες που κανείς δεν ήθελε όπως οι εκκενώσεις βόθρων των σπιτιών της πολιτείας. Ήταν μια δουλειά που γινόταν πάντα την νύχτα. 

Ο Νίκος  Ψιλάκης σε έρευνά του γράφει : « …Δύο εργάτες περνούσαν ένα μακρύ ξύλο στους ώμους και στη μέση και κρεμούσαν ένα μεγάλο μεταλλικό δοχείο , με το οποίο μετέφεραν το περιεχόμενο των βόθρων στη θάλασσα. Μερικές φορές μετέφεραν το όχι και τόσο ευώδες περιεχόμενο των βόθρων σε βαρέλια , οπόταν γινόταν πανδαιμόνιο στους καλντιρισμένους δρόμους…»

Τον Μάιο όμως αυτοί οι άνθρωποι είχαν την « τιμητική » τους . Την Πρωτομαγιά από νωρίς το πρωί οι εργασίες τους σταματούσαν και μαζεύονταν γύρω από το άγαλμα και την κρήνη και γιόρταζαν στολισμένοι όλοι « συν γυναιξί και τέκνοις  » με τα καλύτερα τους ρούχα ντυμένοι,  κρατώντας ρόπαλα, τύμπανα και άλλα μουσικά όργανα , χόρευαν και τραγουδούσαν σ όλη τη διάρκεια της ημέρας μέχρι αργά το βράδυ αποδίδοντας τιμή και λατρεία στο άγαλμα της κρήνης . Αυτό κατά άλλους ιστορικούς ή λαογράφους επαναλαμβανόταν, ίσως , ή συνέβαινε και  κάποιες άλλες μέρες του Μαΐου,  όπως χαρακτηριστικά γράφει  ο Παύλος Βλαστός : « …ώστε την πέμπτην ημέραν της εβδομάδος και την παραμονήν του Βαϊραμίου επισκέπτονται αυτό θυμιάζοντας λίβανο εκ του καπνού του οποίου γίνεται μέλαν, διο και συχνά το λευκαίνουν με άσβεστον ή και με χρώματα  διάφορα… Οι ασθενείς κρεμώσι σημαίας, οι ριγούντες αναρτώσι κλωστήν ή ταινίας…».

Πολλοί υποστηρίζουν πως η γιορτή αυτή των χαλικούτηδων γινόταν την 1^η του Μάη ,άλλοι στις 14 ή και στις 21 του ίδιου μήνα και μάλιστα από τα γραφόμενα  του Μανόλη Δερμιτζάκη σώζεται μια  σπουδαία μουσουλμανική γιορτή στις μνήμες του από το παλιό Κάστρο που την τοποθετεί  την ημέρα που και οι Χριστιανοί γιόρταζαν τους Αγίους Κωνσταντίνο και Ελένη. Μια πομπή ξεκινούσε περίπου από την σημερινή Χανιώπορτα και έφταναν μέχρι κάτω  στην θάλασσα στην περιοχή της Τρυπητής. 

Γράφει ο μπαρμπέρης Ποιητής του Μεγάλου Κάστρου Μανόλης Δερμιτζάκης… :

«…Στην ίδια αμμουδιά και Χαλιχούτες, μαύροι καστρινοί μουσουλμάνοι, εκείνο τον καιρό από τα παλαιότερα ακόμη χρόνια ώς λίγο καιρό ακόμα μετά την αυτονόμησιν της Κρήτης, εξετέλευαν τη θρησκευτική τους πορεία προς την ακρογιαλιάν της Τρυπητής, να γιορτάζανε το «Μάη Κιου-Κιουρί», όπως ονομάζονταν η εορτή ετούτη κάθε 21η του παραπάνω μήνα. Την πορεία αυτήν την αποτελούσανε οι καστρινοί Χαλικούτες, μαύροι Άραβες,{που} ξεκινώντας την ημέραν της γιορτής τις πρωινές ώρες από τα χεντέκια της Χανιώπορτας με επικεφαλής τον αψηλόσωμο αράπη σημαιοφόρο με την πράσινη θρησκευτική τους σημαία και με το διπλανό του ομόθρησκο, που, ως χτυπώντας ρυθμικά τις παλάμεςτων χεριών του ξεφωνίζοντας σύγκαιρα και ρητά ίσως από το Κοράνι ή και προσευχή τους, εκανόνιζε το ρυθμό με το βήμα που θα ακολουθούσαν ξωπίσω οι άλλοι ξεφωνίζοντας και τούτοι κάθετόσο: «Γιαραγκό! Γιαραγκό! Γιαραγκό!...»

Καθένας από τούτους στη θρησκευτική πορεία απαραίτητα εκρατούσε και το πήλινο γαστρί σε σχήμα στρογγυλής μικρής φρατζόλας γεμάτο από λάδι και καλά σφραγισμένο. Φτάνοντας στην ακροθαλασσιά της Τρυπητής, περνώντας όλο το τσαρσί που οι ντου-κιαντζήδες βγαλμένοι στα πεζοδρόιά τους παρακολουθούσαν εκεί μετά από τον ντοά (προσευχή) που έκαναν στον Αλλάχ, πετούσαν στη θάλασσα όλοι τα γαστριά που κρατούσαν. Έτσι, καθώς επίστευαν, τα γαστριά που είχαν πεταμένα στη θάλασσα παίρνοντάς τα τα κύματα με το θέλημα του Αλλάχ θα τα κατέβαζαν κάτω κατά τα μέρη της Μπαρμπεριάς, ώς θα τα ’φερναν περνώντας το πλατύ Λιβυκό πέλαγος στην ιερή πολιτεία της Μέκκας, τη γενέτειρα του Προφήτη. Ευλαβική προσφορά στο Μωχάμετ, τον αρχηγό της μωαμεθανικής θρησκείας…»

Πόσες ιστορίες ακόμα… πόσα πράγματα  « θαμμένα » στις πέτρες, στα αγάλματα, στις αμμουδιές, στα σοκάκια …!

Ίσαμε την άλλη φόρα πάλι …!

ΠΗΓΕΣ :    

Στ. Σπανάκης, «Η ύδρευση του Ηρακλείου», Ηράκλειο 1981

Λαϊκές τελετουργίες στην Κρήτη, Νίκος Ψιλάκης, εκδ. Καρμάνωρ

Απ όσα θυμούμαι το παλιό κάστρο, Μανώλης Δερμιτζάκης, εκδ. Δοκιμάκης, 2009

Heraklion. Gr

Αρχεία Βικελαίας Δημοτικής Βιβλιοθήκης  Ηρακλείου