Τα παραμύθια του Σαββάτου ! Νοέμβριος 2013...

« Τα παραμύθια του Σαββάτου »!

Στα « παραμύθια του Σαββάτου » η Ελένη Μπετεινάκη * προτείνει, παρουσιάζει και σχολιάζει βιβλία για παιδιά .

 Όλοι μας συχνά αναρωτιόμαστε τι βιβλίο να διαβάσουμε  ή να πάρουμε για το παιδί μας. Οι επιλογές πολλές , αξίζουν όμως;   Κι αυτό είναι υποκειμενικό. Ο λόγος πάντα ανήκει στον αναγνώστη. Και τα παιδιά πάντα ήταν οι πιο απαιτητικοί αναγνώστες ή ακροατές .

1.O Κύριος « Αύριο – βράδυ », του Χρήστου Μπουλώτη σε εικονογράφηση της Έφης Λαδά.

Μια υπέροχη τρυφερή ιστορία που δεν κυκλοφορούσε πια αλλά την ανακάλυψα πριν λίγες μέρες  Στου « κόσμου τα βιβλία…» και πραγματικά  χάρηκα πολύ . Ένα βιβλίο – παραμύθι από ένα πολύ σπουδαίο συγγραφέα . Μια ιστορία με πολύ αισιόδοξο μήνυμα για τους ανθρώπους που αν και ζουν μόνοι δεν αφήνουν τον εαυτό τους να νιώσει την μοναξιά. Ο κ. Ευρυβιάδης ή  « Αύριο – Βράδυ », όπως τον φωνάζουν τα παιδιά φτιάχνει ξύλινα παιχνίδια σαν άλλος Τζεπέτο που τα χαρίζει στα παιδιά γιατί δεν του αρέσουν τα πλαστικά. Το πρώτο του παιχνίδι είναι ένας γλάρος που με τον καιρό και τη μαγεία του παραμυθιού ζωντανεύει και αναλαμβάνει μια πολύ σπουδαία αποστολή. Κουβαλά κάθε βράδυ όμορφα όνειρα στον ύπνο των παιδιών και δεν τα αφήνει να έχουν εφιάλτες.

Το  όνομα του είναι  « Ονειροκουβαλητής ».  Με τη μυστική συνταγή των ονείρων του κ.  Αύριο Βράδυ που έχει μέσα της μπόλικη θάλασσα, φτερωτά άλογα , βουνά από λαχταριστό παγωτό  και μουσική από τον ρυθμικό ήχο του μπαστουνιού του τα παιδιά είναι χαρούμενα. Το τέλος στα όνειρα το δίνουν τα ίδια  ώσπου μια μέρα ο αληθινός εφιάλτης  της πυρκαγιάς κάνει την εμφάνισή του και ο μικρός γλάρος « τραυματίζεται». Είναι η ώρα που ο κύριος Αύριο- Βράδυ θα αποσυρθεί μαζί με το αγαπημένο του παιχνίδι και την «δουλειά» του  την αναλαμβάνει ποιος άλλος, ένα παιδί  κι ένα καινούργιος ξύλινος γλάρος, αφού κανένας δεν ξέρει καλύτερα τι θέλουν τα παιδιά πάρα αν ζει στον κόσμο τους …

Στο παραμύθι θίγονται θέματα δύσκολα, όπως της μοναξιάς, της απώλειας , της λύπης αλλά η πένα του Χρήστου Μπουλώτη δεν αφήνει κανέναν να νιώσει λυπημένα . Όσο για την εικονογράφηση της Έφης Λαδά , πραγματικά σε μεταφέρει στη χώρα του ονείρου και της μαγείας των παραμυθιών τόσο ζωντανά που νομίζεις πως είσαι ήδη εκεί.

Αν το ανακαλύψετε κάπου , μην το αγνοήσετε  γιατί κάτι θα έχετε χάσει ….

2. Ο αλυσοδεμένος ελέφαντας , Χόρχε Μπουκάι, εκδ. Οpera

Από τότε που ήμουν μικρός είχα μια απορία : Πως γίνεται ένα ζώο τόσο δυνατό όσο ο ελέφαντας του

τσίρκου να κάθεται αλυσοδεμένος σ ένα τόσο δα ξυλαράκι , καρφωμένο στην άμμο ;  ( Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Μια ιστορία επίσης μαγική. Αληθινή , μπορεί  και να ναι . Μια ιστορία από τις περίπου 1500 που ξέρει ο Χόρχε Μπουκάι και που όπως λέει ο ίδιος όταν την έλεγε στα παιδιά του , που την άκουσαν εκατοντάδες φορές πάντα χειροκροτούσαν με ενθουσιασμό.

Ο ελέφαντας που δεν μπορεί να σπάσει την αλυσίδα του και να φύγει , ίσως και να ΄ναι οι δικές μας απαγορεύσεις και αποθαρρύνσεις των παιδικών μας χρόνων. Όταν δεν είχαμε  εκείνο το κάτι  που θα άνοιγε τα φτερά μας για να γνωρίσουμε τον κόσμο και ας τσακιζόμασταν .  Ιστορία θάρρους ή αποθάρρυνσης , μοναδική λιτότητα λόγου αλλά γεμάτη νοήματα. Όλοι οι γονείς θα κουνήσουν το κεφάλι τους διαβάζοντάς της, είτε γιατί θα σκεφτούν τους εαυτούς τους , είτε για κάτι που έχουν « κάνει στα παιδιά τους ». Τα « μη » και τα « πρέπει » θα παρελάσουν μπροστά τους και ίσως ξανασκεφτούν τα όρια και τις απαγορεύσεις .

Τόλμη και θάρρος θέλει η ζωή να σπάμε τις αλυσίδες μας και καλύτερη ιστορία για μικρά παιδιά δεν θα μπορούσε να γραφτεί . Ένα πραγματικά μικρό αριστούργημα .

*Η Ελένη Μπετεινάκη είναι νηπιαγωγός

Δημοσιεύτηκε στο cretalive.gr :http://www.cretalive.gr/culture/view/ta-paramuthia-tou-sabbatou2/117067

Νοέμβριος ...Ο μήνας που γεμίζουν τα χωράφια σπόρο και τα λιόφυτα καρπό !

Της Ελένης Μπετεινάκη 

Ο Μήνας που γεμίζουν τα χωράφια σπόρο και τα λιόφυτα καρπό !

Πίνακας του Δημήτρη Γαλάνη

Είναι ο προάγγελος του χειμώνα και των Μεγάλων Γιορτών που χρειάζονται προμήθειες και ετοιμασίες για τις αργίες τους.

Τον λένε Βροχάρη για τις πολλές βροχές του. Νιαστή για τα τελευταία νεάσματα (οργώματα) της γης, Παχνιστή  για το κλείσιμο των ζώων στο παχνί. Χαμένο γιατί χάνει κάποιες ώρες τις μέρες αφού νυχτώνει πιο νωρίς. Αιστράτηγο ή Αιταξιάρχη από τη γιορτή των  Ταξιαρχών, Αιφίλιππα ή Φιλιππιάτη για τη γιορτή του Αι Φιλίππου. Μεσοσπορίτη για τη γιορτή της Παναγίας της Μεσοσπορίτισσας και Αντριά ή Αγιαντριά από τον Άγιο Αντρέα που γιορτάζει την τελευταία του μέρα. Βροχάρη γιατί βρέχει συνέχεια  ή Ανακατωμένο για τις ακατάστατες καιρικές του συνθήκες. Σκιγιάτη γιατί η  νύχτα – σκιά έρχεται νωρίς και Κρασομηνά γιατί ανοίγονται τα καινούργια κρασιά.

Leonid Aftermod

Είναι ο μήνας που η Πούλια , αυτό το σμήνος των Πλειάδων δύει, προμηνύοντας τον ερχομό του χειμώνα. Αν ξυπνήσει κάποιος πριν την ανατολή του ήλιου περίπου στα μισά του μήνα θα δει αυτό το αστέρι της αυγής να χάνεται πριν βγει ο ήλιος. Είναι σημάδι για τους γεωργούς πως πρέπει γρήγορα να τελειώσουν  με τα σπαρτά τους  και για τους κτηνοτρόφους να σπεύσουν να κατεβούν στα χειμαδιά.

« Η Πούλια βασιλεύοντας και πίσω παραγγέλνει ,μήτε τσομπάνος στα βουνά, μήτε γεωργός στους κάμπους ».

Την μέρα του Αι Γιώργη του Μεθυστή στις 3 του Νοέμβρη, οι γεωργοί ανακατεύουν το σπόρο με άλλους καρπούς και στάρι  από την περσινή χρονιά και προσθέτοντας ένα ρόδι τα βάζουν σε μια σκάφη, ανάβουν  τρία κεριά, στη χάρη του Αγίου και σαν τελειώσουν με τη σπορά σπάζουν και τρώνε το ρόδι για να γεμίσει η χρονιά σιτάρι. Την ίδια μέρα ανοίγουν τα κρασιά και η δοκιμή τους γίνεται αμέσως  μετά την εκκλησία με τη συμμετοχή πολύ κόσμου.

Το μάζεμα των Ελιών - Θεόφιλος (Λεπτομέρεια)

Στις 8 του Νοέμβρη γιορτάζει ο Μιχαήλ ο Ταξιάρχης με τον αρχάγγελο Γαβριήλ  που   θεωρείται ο  ψυχοπομπός άγγελος και απεικονίζεται με ρομφαία και ζυγαριά. Λένε πως την παραμονή της γιορτής δεν αφήνουν  τα παπούτσια έξω από το σπίτι για να μην τα δει ο άγιος και  θυμηθεί να «περάσει  από το σπίτι τους » και πάρει  την ψυχή τους. Σ΄ άλλα  μέρη της Ελλάδας πάλι θεωρούν τον Άγιο Ταξιάρχη σαν προστάτη των Ναυτικών .

Η γιορτή του Αϊ Μηνά στις 11 του Νοέμβρη συνδέεται με την δοξασία που αντλείται κι από τη σύνδεση του ονόματος  του Αγίου με το ρήμα μηνώ. Θεωρείται ο μηνυτής κάθε αδικίας  και ο φανερωτής των χαμένων ή κλοπιμαίων πραγμάτων. Τον συμβολίζουν έφιππο οι εικόνες γιατί καταδιώκει κάθε κακό. Για τους κτηνοτρόφους το μήνυμα του Αϊ Μηνά είναι ακόμα πιο σοβαρό. Η γιορτή του προειδοποιεί για το δυνατό κρύο και τα χιόνια που έρχονται. Λένε πως εκείνη την μέρα οι τσομπάνηδες αν είναι ακόμα πάνω στα βουνά φοβούνται για την εμφάνιση του λύκου κι  ο άγιος τους ειδοποιεί σαν εμφανιστεί κοντά στο κοπάδι τους. Γι αυτό την μέρα της γιορτής του οι γυναίκες δεν ανοίγουν ψαλίδι που μοιάζει με το στόμα του λύκου , ούτε οι άντρες σουγιά για να μην ανοίξει κι εκείνος το στόμα του. Σε άλλες περιοχές της Ελλάδας οι βοσκοί κάνουν ένα σπάγκο από μαλλί του προβάτου και τον δένουν τρεις φορές. Έτσι πιστεύουν πως δένουν το στόμα του λύκου, που ακόμα κι αν καταφέρει να μπει στο κοπάδι με το στόμα κλειστό δεν θα κάνει ζημιά. Συγχρόνως σε πολλά χωριά έραβαν κείνη την μέρα και « τα κακά στόματα». Μια γυναίκα δηλαδή παίρνει ένα κομμάτι πανί και μια βελόνα κι αρχίζει να περνάει βελονιές μπροστά στις άλλες γυναίκες και ακoλουθεί ένα διάλογος : « Ράβω, ράβω; - Τι  ράβεις ; - Ράβω το στόμα της …..»

Είναι ο πολιούχος Άγιος του Χάνδακα , της σημερινής πόλης του Ηρακλείου με πολλές ιστορίες για τα θαύματα του ιδιαίτερα την περίοδο που οι Τούρκοι είχαν  κατακτήσει την πόλη του.

Και φθάνουμε πια στη μέση του μήνα περίπου, με τη γιορτή του Αγίου Φιλίππου στις 14 του Νοέμβρη. Μια παράδοση θέλει τον Φίλιππο να είναι ένας φτωχός γεωργός , ο οποίος όλη μέρα δούλευε στο χωράφι του. Το βράδυ σαν γύρισε στο σπίτι του , έσφαξε το μοναδικό του βόδι και μοίρασε το κρέας στους συγχωριανούς του για να αποκρέψουν μιας  και την επομένη ξεκινάει το σαραντάημερο της  νηστείας μέχρι τα Χριστούγεννα. Το πρωί σαν σηκώθηκε βρήκε δυο ζώα στο παχνί του το δικό του κι ένα άλλο ακόμα πιο δυνατό. Δώρο θεού είπαν και θαύμα κι επειδή ο ίδιος ήταν πολύ καλός και αγαθός άνθρωπος όταν πέθανε άγιασε…

Δημήτριος Γαλάνης, ο κυνηγός 1924

Στις 21 Νοέμβριου , άλλη μια σημαντική γιορτή, των Εισοδίων της Θεοτόκου. Είναι της Παναγιάς της Αρχισπορίτισσας , της Μεσοσπορίτισσας ή της Ξεσπορίτισσας ανάλογα με το πιο στάδιο βρίσκεται η σπορά. Λέγεται επίσης και Πολυσπορίτισσα επειδή εκείνη την μέρα βράζουν πολυσπόρια, μείγμα δηλαδή από τα γεωργικά προϊόντα του σπιτιού κριθάρι, σίκαλη, καλαμπόκι, φασόλια, ρεβίθια, κουκιά και κυρίως σιτάρι. Το πάνε στην εκκλησιά για ευλογία  το μοιράζουν μετά στο εκκλησίασμα και ένα μέρος του επιστρέφεται στο σπίτι και το δίνουν και στα ζώα ιδιαίτερα στα « καματερά βούγια» ,όπως λέγονται στην Κρήτη, ενώ το υπόλοιπο το ρίχνουν στο χωράφι για « να αναπαυθεί ο σπόρος ». Σε άλλες περιοχές το προσφέρουν στις βρύσες , τα ρίχνουν μέσα στο νερό και να λένε : « Όπως τρέχει το νερό να τρέχει και το βιός ». Είναι η τελευταία μέρα που βλέπουμε την Πούλια κι ότι καιρός κάνει, τον ίδιο καιρό θα χουν και οι επόμενες σαράντα μέρες.. Πρέπει να τελειώσει η σπορά γιατί ότι κι αν σπείρουν οι γεωργοί από την επομένη δεν θα βλαστήσει.

Στις 25 Νοεμβρίου είναι  της Αγίας Αικατερίνης και την επομένη στις 26 του Αγίου Στυλιανού που θεωρείται « στύλος » προστασίας και  υγείας ιδιαίτερα των άρρωστων παιδιών .

Την τελευταία μέρα του μήνα του Αγίου Αντρέα λένε πως το κρύο αντρειεύει  και ο Άγιος αυξάνει τα σπαρτά. Κι είναι συνήθεια τούτη τη μέρα να κάνουν τηγανίτες κι όποιος δεν το κάνει θα τρυπήσει το τηγάνι του. Γι αυτό κι ο Άγιος λέγεται Τρυποτηγανάς ή Τρυποτηγανίτης.

Ο Νοέμβρης, τέλος, είναι ο μήνας που για τους γεωργούς ανά δύο χρόνια συλλέγουν τον καρπό της ελιάς. Το λιομάζωμα και οι μαζώχτρες έχουν υμνηθεί από πολλούς ποιητές, έχουν ζωγραφιστεί από ακόμα περισσότερους ζωγράφους και πλήθος συγγραφέων έχουν γράψει για τούτη την κουραστική αλλά ευλογημένη δουλειά.

«…Πάλι σηκωθήκαμε νωρίς. Νοέμβρης μήνας κι έκανε κρύο πολύ. Ένας ήλιος αλλά με «

Vincent Van Gogh, Olivetrees under the sun, 1889

σκληρά δόντια» είχε αρχίσει να κάνει την εμφάνισή του στον ουρανό. Ετοιμαζόμασταν από χθες, φορτώναμε το αυτοκίνητο με τα λιόπανα, τα σακιά, τις βέργες , το μεγάλο λαγήνι με το νερό, και το μικρό τραντζιστοράκι του μπαμπά να ακούει τα νέα του κόσμου. Θα πηγαίναμε να βοηθήσουμε την Ασημένια μας, την αγαπημένη μας ελιά , να γεννήσει, να μαζέψουμε τον καρπό της . Σαν φτάσαμε στο λιόφυτο  και την είδα, μου φάνηκε κουρασμένη. Τα κλαδιά της ήταν κατάφορα από μικρές ελίτσες και ένα σωρό είχαν πέσει κάτω στο χώμα. Δεν άντεχαν να μας περιμένουν. Στρώσαμε γρήγορα γρήγορα τα πανιά από κάτω της. Σαν ετοιμόγεννη γυναίκα έμοιαζε. Πήρα το καλάθι μου κι άρχισα να μαζεύω το καρπό που είχε πέσει γύρω της. Κάποια στιγμή ακούμπησα στον κορμό της και θαρρώ πως άκουσα από μέσα της μια φωνή να λέει … « Γρήγορα παιδιά μου, γρήγορα…» Μαζί μας είχαν έρθει κι άλλοι εργάτες , γυναίκες κι άντρες κι όλοι άρχισαν να χτυπάνε τα κλαδιά της και βροχή ο καρπός να πέφτει πάνω στα πανιά. Πίστευα πως ο πόνος που ένοιωθε ήταν σαν της μάνας που μόλις δει το παιδί της να γεννιέται τα ξεχνά όλα…

Έτσι κι η Ασημένια μας μέσα σε λίγη ώρα , σαν να ψήλωσε κι αλάφρωσε. Ελάχιστες ελιές είχαν μείνει πάνω της , δώρο για τα πουλιά του χειμώνα, κι εκείνη ύψωνε το ανάστημα της ξανά, κουρασμένη αλλά ευτυχισμένη. Τα χε καταφέρει μια χαρά. Πάνω από δέκα τσουβάλια είχαμε μαζέψει μόνο από το δικό της δέντρο κι ήταν η ώρα για το κολατσιό μας. Καθίσαμε κάτω από τα κλαδιά της και φάγαμε ψωμί, ελιές , ντομάτα και φέτα . Την κοίταξα, της έκλεισα το μάτι , πως όλα πήγαν καλά και σε λίγο θα ξεκινούσαμε το παιχνίδι .Θα σκαρφαλώναμε πάνω της και χίλιες δυο περιπέτειες και ιστορίες θα ξεκινούσαν.

Εκείνη τη στιγμή φύσηξε ένα μικρό αεράκι και πήρε τη σκέψη μας, την ακούμπησε πάνω στα κλαδιά της, να νοιώσει , να καταλάβει …»

Καλό μήνα σε όλους !

Πηγές :

Τα φθινοπωρινά, Δημ. Λουκάτος, εκδ. Φιλιππότη

Ελληνικές Γιορτές και έθιμα Λαϊκής Λατρείας, Γ.Α. Μέγα, εκδ. Εστία, 2012

«Λόγια του αέρα», Ιδ. Συλ. Διηγημάτων, Ηράκλειο 2013

Δημοσιεύτηκε στο Cretalive.gr : http://www.cretalive.gr/opinions/view/o-mhnas-pou-gemizoun-ta-chwrafia-sporo-kai-ta-liofuta-karpo/116794

Τα παραμύθια του Σαββάτου !

Στα « παραμύθια του Σαββάτου » η Ελένη Μπετεινάκη * προτείνει, παρουσιάζει και σχολιάζει βιβλία για παιδιά .

 Όλοι μας συχνά αναρωτιόμαστε τι βιβλίο να διαβάσουμε  ή να πάρουμε για το παιδί μας. Οι επιλογές πολλές , αξίζουν όμως;   Κι αυτό είναι υποκειμενικό. Ο λόγος πάντα ανήκει στον αναγνώστη. Και τα παιδιά πάντα ήταν οι πιο απαιτητικοί αναγνώστες ή ακροατές .

Ίσως η καλύτερη στιγμή για να μιλήσουμε στα παιδιά μας για έννοιες που δεν είναι  και τόσο εύκολες να γίνου κατανοητές από τις μικρές ηλικίες. Πόλεμος, ελευθερία, ειρήνη , αδελφοσύνη και διαφορετικότητα.

1.Ένα παραμύθι που πραγματικά αφήνει τις καλύτερες εντυπώσεις είναι αυτό της Θάλειας Τριανταφύλλου : Ψιλογίγαντες και κοντονάνοι.

« Βέρσα Φελόνι » είναι μια φράση που την καταλαβαίνουν μόνο τα παιδιά , ένα παιχνίδι με αναγραμματισμό των λέξεων.

Σε ένα τόπο που όλα κυλούν ομαλά παρά την διαφορετικότητα των ανθρώπων του, κάποια στιγμή εξ αιτίας μιας μικρής  παρεξήγησης μπορεί να  ξεσπάσει ένας μεγάλος καυγάς που αν οι « μεγάλοι » δεν τον σταματήσουν τη σωστή στιγμή ίσως και να γίνει η αιτία πολέμου. Και τότε πολλά μπορούν να συμβούν. Μίση, περιπέτειες , λάθος κουβέντες και λέξεις, ανταγωνισμός κι ένα σωρό αρνητικά συναισθήματα.

Όμως εκεί που οι μεγάλοι πολλές φορές δεν μπορούν να δώσουν λύση , τα παιδιά που ο κόσμος τους είναι πιο απλός και αληθινός ,  μόνο με μια φράση μπορούν να σώσουν μια κατάσταση .

« Λόφηρε Βενάκις  » είναι η απάντηση  και σ αυτές τις λέξεις κρύβεται όλη η αλήθεια.

Αν κι εσείς θέλετε να την μάθετε δεν μένει παρά  να το ανακαλύψετε στις σελίδες του.

Όσο διαφορετικοί κι αν είναι  οι άνθρωποι, ψήλοι, κοντοί, αδύνατοι, παχουλοί,  τούτο το παραμύθι είναι  ιδανικό για να περάσει την έννοια της φιλίας, της αγάπης  και της ειρήνης  στους μικρούς του αναγνώστες.

2. Ο Αντώνης Παπαθεοδούλου πάλι σε ένα καταπληκτικό του  βιβλίο, Η πόλη που έδιωξε τον πόλεμο  μας επιβεβαιώνει πως το ταλέντο και η φαντασία του είναι αστείρευτα. Με μοναδικό τρόπο μας δίνει την εικόνα της πιο όμορφης πόλης που όλοι θα θέλαμε να ζούμε αλλά που δυστυχώς υπάρχει μόνο στα παραμύθια.

Τι γίνεται όταν σε μια πόλη οι δρόμοι στρίβουν όπου εκείνοι θέλουν , μεγαλώνουν τα πεζοδρόμια για να περνούν τα σχολειά όταν πηγαίνουν εκδρομή κι όταν περνά ένα αεροπλάνο ζωγραφίζουν για να το χαιρετήσουν; Όταν τα αγάλματα στις πλατείες κοκκινίζουν από ντροπή  ή γελούν  και τα σιντριβάνια χορεύουν ανάλογα με τη μουσική; Όταν τα δέντρα στα πάρκα διηγούνται ιστορίες  και τα μουσεία έχουν πίνακες που αλλάζουν ανάλογα με τη διάθεση αυτού που τους κοιτάει;  Μα το πιο μαγικό σ αυτήν την πόλη είναι τα ταχυδρομεία που αλλάζουν τις επιστολές έτσι ώστε όλοι οι παραλήπτες να ΄ναι χαρούμενοι. Τότε αν ο πόλεμος κάνει το λάθος κι έρθει σ΄ αυτήν την πόλη μάλλον που θα βρεθεί ο ίδιος μέσα σε χίλια προβλήματα  και περιπέτειες  κι ίσως στο τέλος καταλάβει πως στην πόλη που ταξιδεύει η χαρά είναι πολύ δύσκολο να μείνει ένας δύστροπος, αυστηρός και κατσούφης αρχηγός ακόμα κι αν το όνομα του είναι τόσο δυνατό .

*Η Ελένη Μπετεινάκη είναι νηπιαγωγός 

Δημοσιεύτηκε στο Cretalive.gr http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%95%CF%81%CF%81%CE%AF%CE%BA%CE%BF%CF%82_%CE%9D%CF%84%CF%85%CE%BD%CE%AC%CE%BD

Και στο Thinkfree  :http://www.thinkfree.gr/thinkculture/%CE%B2%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%BF/%CF%84%CE%B1-%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%B1%CE%BC%CF%8D%CE%B8%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%83%CE%B1%CE%B2%CE%B2%CE%AC%CF%84%CE%BF%CF%85

Μεγάλη Προσφορά για όσους αγαπούν το καλό βιβλίο!

Ένα ακόμη τμήμα προστέθηκε στα ήδη υπάρχοντα στο βιβλιοπωλείο « Δοκιμάκης».

Στο γνωστό μας πια στέκι στην οδό Καντανολέων 4, στην καρδιά του Ηρακλείου από τις 23 Οκτωβρίου θα βρείτε χιλιάδες τίτλους  βιβλίων σε πάρα πολύ χαμηλές τιμές.

Βιβλία γνωστών εκδοτικών οίκων , μυθιστορήματα, ιστορία, κοινωνιολογία, ψυχολογία, διατροφή, ποίηση,  comics,  λευκώματα , παιδική λογοτεχνία κ.α.

Βιβλία που δεν είναι μεταχειρισμένα με  3 , 5, και 7 ευρώ !

Τα βιβλία αυτά θα ανανεώνονται κάθε εβδομάδα μέχρι εξαντλήσεως των αποθεμάτων.

Συγχρόνως σε άλλο χώρο  του βιβλιοπωλείου θα βρείτε το τμήμα του ξενόγλωσσου λογοτεχνικού βιβλίου και ξενόγλωσσου Τύπου με την πληρέστερη γκάμα εφημερίδων και περιοδικών σε πάρα πολλές γλώσσες.

Και φυσικά συνεχίζεται το τμήμα μεταχειρισμένων βιβλίων ή βιβλίων δεύτερης ευκαιρίας, μια ιδέα πολύ διαδεδομένη στο εξωτερικό και πρωτοπόρα από την εποχή εκείνη στις αρχές της δεκαετίας του ’60 ,στο τότε γνωστό στέκι – βιβλιοπωλείο « Πηγή του βιβλίου».

Βιβλία Δεύτερης ευκαιρίας θα βρείτε σε πολύ μεγάλη ποικιλία από  1 ευρώ ! Τα βιβλία αυτά μπορεί να  είναι  και τα δικά σας, που χρόνια απλά μένουν στα ράφια μιας βιβλιοθήκης και αναζητούν νέους αναγνώστες !

Περισσότερες πληροφορίες στο Βιβλιοπωλείο » Δοκιμάκης», Καντανολέων 4, Ηράκλειο

Τηλ : 2810285541, email : sales@bigbook.gr»

Τα παραμύθια του Σαββάτου !

Στα « παραμύθια του Σαββάτου » η Ελένη Μπετεινάκη * προτείνει, παρουσιάζει και σχολιάζει βιβλία για παιδιά .

 Όλοι μας συχνά αναρωτιόμαστε τι βιβλίο να διαβάσουμε  ή να πάρουμε για το παιδί μας. Οι επιλογές πολλές , αξίζουν όμως;   Κι αυτό είναι υποκειμενικό. Ο λόγος πάντα ανήκει στον αναγνώστη. Και τα παιδιά πάντα ήταν οι πιο απαιτητικοί αναγνώστες ή ακροατές .

Κάνοντας μια μικρή προσπάθεια θα δούμε αν πραγματικά τα παραμύθια του Σαββάτου είναι κατάλληλα .

Το δέντρο με τα ψέματα της Μαρίας Αγγελίδου , εικονογράφηση Ίρις Σαμαρτζή, εκδ. Παπαδόπουλος ( για παιδιά 5 – 8 χρόνων ) 

…τα ψέματα αυτά μοιάζουν με μήλα. Στην αρχή, όταν πρωτοβγαίνουν, είναι μικρούτσικα , σαν καρυδάκια. Μερικά μένουν έτσι μικρούτσικα για πάντα. Τα περισσότερα όμως , μεγαλώνουν γίνονται μήλα κανονικά κι ύστερα ακόμα πιο μεγάλα… Άμα μεγαλώσουν πολύ, πέφτουν κάτω και σκάνε…

Ένα παραμύθι που μας βάζει την έννοια της διαφορετικότητας του καθενός και του τρόπου που αντιλαμβανόμαστε τα πράγματα . Τις διαφορετικές απόψεις και οπτικές αλλά και την διείσδυση του παιδιού στον κόσμο του ψέματος και της αλήθειας. Μια πανέμορφη ιστορία που διδάσκει και λέει …αλήθειες .

Ο ραφτάκος των λέξεων  του Αντώνη Παπαθεοδούλου  με εικονογράφηση της Ίρις Σαμαρτζή των εκδ. Μεταίχμιο ( από την σειρά « Μικρές καληνύχτες »)

Σαν τα παλιά αγαπημένα παραμύθια της γιαγιάς τούτο το βιβλίο ,γεμάτο ζεστασιά ,εικόνες και μαγικές λέξεις .Λέξεις που έχουν την ιδιότητα να πλέκουν ρούχα, σκουφιά και κασκόλ τον χειμώνα και καπέλα, μαγιό ή πετσέτες  το καλοκαίρι. Τα φοβερά αυτά «υλικά» τάχει ένας και μοναδικός  ράφτης , ο ραφτάκος των λέξεων που η τέχνη του είναι μοναδική και δεν αντιγράφεται.

Κι όπως συμβαίνει πάντα στα παραμύθια αλλά και στη ζωή πολλές φορές, όταν οι άνθρωποι αποκτήσουν περισσότερες έννοιες ,υποχρεώσεις  και υλικά αγαθά γίνονται βιαστικοί, απόμακροι και ξεχασιάρηδες. Και τότε πολλά μπορούν να συμβούν. Ακόμα και να ξεχάσουν να πουν μια καλημέρα κι η βαρυχειμωνιά απλώνεται παντού. Ίσως  και μόνο τότε να ξαναθυμηθούν κρυμμένες συνταγές και μυστικά και φίλους .

Μια τρυφερή ιστορία γεμάτη συναισθήματα  που δείχνει  πως μπορεί κάποιες φορές να νομίζουμε πως τα εχουμε χάσει ή ξεχάσει , όμως δεν είναι  έτσι, στα δύσκολα πάντα έρχονται ξανά στην επιφάνεια και κυριαρχούν στη ζωή και στον τρόπο σκέψης μας . Έννοιες όπως η μοναξιά βρίσκονται σε πρώτο πλάνο , η κάθαρση όμως έρχεται πολύ γρήγορα και δίνει τη θέση της στην ελπίδα, την συντροφικότητα και πάνω απ όλα στην αγάπη.

Κι έζησαν αυτοί καλά κι εμείς ακόμα καλύτερα !!!

*Η Ελένη Μπετεινάκη είναι νηπιαγωγός 

Δημοσιεύτηκε στο Cretalive.gr στον παρακάτω σύνδεσμο  :http://www.cretalive.gr/culture/view/ta-paramuthia-tou-sabbatou/113761

Δούκας Μποφώρ… ένας θρύλος, μια ιστορία, ένας δρόμος !

Ο Duc de Beaufort( Δούκας Μποφώρ ) γεννήθηκε στις 16 Ιανουαρίου του 1616. Ήταν εγγονός

Δούκας Μποφώρ

του βασιλιά της Γαλλίας Ερρίκου IV ή αλλιώς Ερρίκου του Μεγάλου και της ερρωμένης του Γαβριέλας Ντ Εστρέ, Μαρκησίας του Monceaux και αργότερα Δούκισσας του Μποφώρ. Ένα από τα τρία τους παιδιά είναι ο  Καίσαρ των Βουρβόνων ο  οποίος μετά τον θάνατο της μητέρας του αναγνωρίζεται επίσημα από τον πατέρα του όπως και τα άλλα δυο του αδέλφια. Ο Καίσαρας παντρεύεται την Φραγκίσκη της Λωρραίνης κόρη του Δούκα της Λωρραίνης. Έτσι γεννιέται  ο Φρανσουά ντε Βαντόμ Δούκας του Μποφώρ όπως είναι το πλήρες όνομά του.

O Δούκας Μποφώρ γίνεται γνωστός στους Κρήτες όταν στις 19 Ιουνίου 1669 έρχεται στον Χάνδακα με μια  μεγάλη γαλλική στρατιά με 6.000 άνδρες και 45 πλοία. Είναι η βοήθεια που περιμένει ο Μοροζίνι από τον βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκο ΙΔ΄ με  επικεφαλής τον δούκα του Navaille , τους στρατηγούς Colbert και Bresse και τον ναύαρχο Francois de Vendome Δούκα του Beaufort( αυτό είναι και το πλήρες όνομά του ). Ανάμεσα στους άνδρες που έρχονται να πολεμήσουν τους Τούρκους είναι αρκετοί ευγενείς και ιππότες. Ο Μοροζίνι αποφασίζει τότε μαζί με τους Γάλλους να γίνει έξοδος αυτών και επίθεση από την ανατολική μεριά της πόλεως με στόχο να καταστρέψουν το πυροβολικό των Τούρκων και να καταφέρουν να ελευθερώσουν την πόλη από την στενή πολιορκία των τόσων χρόνων.  Την αρχηγία ανέλαβε ο Δούκας Φρανσουάζ Μποφώρ. Είναι πια 23 Ιουνίου και η επίθεση γίνεται από το ύψωμα της Χρυσοποηγής ή Μεσκινιάς ( σύμφωνα με τον Ν. Σταυρινίδη ) . 

Ένα άλλο τμήμα θα έκανε την έφοδο από την πλευρά της παραλίας δηλαδή στην πύλη Σαμπιονέρα. Τέλος μια τελευταία δύναμη θα επιτιθόταν από την πλευρά της Φορτέτσας. Ο Ίδιος ο Μποφώρ θα ήταν από την  μεριά της Σαμπιονέρας με 1500 άνδρες. Σχέδιο είχε  ετοιμάσει και ο Κιοπρουλής .Είχε πολύ στρατό στον Χάνδακα και επίσης η τακτική του ήταν να υποχωρήσει στην αρχή και στη συνέχεια να επιτεθεί με λύσσα και μεγάλη σφοδρότητα. Λίγο πριν ξημερώσει η 25 Ιουνίου ο Δούκας του Νοάιγ , υπαρχηγός της Γαλλικής στρατιάς δίνει τις τελευταίες οδηγίες και τα πρώτα σώματα αρχίζουν την επίθεσή τους. Όμως δεν έχουν δει καθαρά λόγω της νύχτας και η επίθεση γίνεται σε ένα γερμανικό απόσπασμα που εκτελούσε χρέη πολιτοφυλακής. Το ανακαταλαμβάνονται αμέσως και ρίχνονται στη μάχη με περισσότερο θάρρος κατά των Τούρκων. Οι Τούρκοι ξαφνιασμένοι υποχωρούν και οι Γάλλοι κατορθώνουν να φτάσουν στο ύψωμα της Χρυσοπηγής. Από την μεριά που θα επιτιθόταν ο Μποφώρ , της Πύλης Σαμπιονέρας,  τα πράγματα είναι λίγο διαφορετικά. Από τους 1500 άνδρες τον ακλουθούν μόνο 300 .Καταφέρνει ωστόσο να εισχωρήσει στις Τούρκικες γραμμές  και να πετύχει την πρώτη αυτή επίθεση. Ο ενθουσιασμός των Γάλλων ήταν  τέτοιος που αντί να κρατήσουν τις θέσεις τους άρχισαν του πανηγυρισμούς και το πλιάτσικο των Τούρκικων σκηνών. Ξαφνικά ακούστηκε ένας πάρα πολύ δυνατός κρότος και μαύρος καπνός υψώθηκε στην περιοχή της Χρυσοπηγής. Επρόκειτο για μια πολύ δυνατή έκρηξη που ξέσπασε από την αποθήκη μπαρουτιού και όπλων των Τούρκων. Οι Γάλλοι στρατιώτες τράπηκαν σε φυγή και οι Τούρκοι άρχισαν να τους κυνηγούν και να τους επιτίθενται όπως ακριβώς είχαν σχεδιάσει. Το αποτέλεσμα της επίθεσης αυτής ήταν  να χαθούν περίπου 245 Γάλλοι αξιωματικοί και 560 στρατιώτες. Αρκετοί εξαφανίστηκαν ή κομματιάστηκαν από την φοβερή έκρηξη ανάμεσά τους και ο Δούκας του Μποφώρ. Οι Τούρκοι βρέθηκαν με το αναπάντεχο αυτό γεγονός να θριαμβολογούν με την κατάσταση που δημιουργήθηκε. Η έφοδος αυτή τον Γάλλων απέτυχε και μάλιστα με πολύ σοβαρές απώλειες για αυτούς. Με την εξαφάνιση του Δούκα που θεωρήθηκε μεγάλο μυστήριο δημιουργήθηκαν και πολλές άλλες προστριβές ανάμεσα στους Βενετσιάνους και τους Γάλλους και να χαθεί σχεδόν οριστικά η εμπιστοσύνη μεταξύ τους. 

Δούκας Navaille

Λένε πως μετά την έκρηξη που σκότωσε οκτώ από τους άνδρες του επιτελείου του Μποφώρ καθώς και το άλογό του και επιστρέφοντας στο φρούριο μαζί με τον υπασπιστή του χάθηκε. Πιθανότατα με τον πανικό που επικράτησε κανείς δεν τον ξαναείδε ποτέ , ούτε το πτώμα του  βρέθηκε κάπου. Έτσι οι γάλλοι στρατιώτες άφησαν να διαδοθεί στο στρατόπεδο ότι ο Μποφώρ δεν σκοτώθηκε αλλά πιάστηκε αιχμάλωτος από τους Τούρκους. Άρχισαν έρευνες , διαπραγματεύσεις και προσπάθειες να εξαγοράσουν με χρυσό τον αρχηγό τους. Από μαρτυρίες του Τούρκου ιστορικού Ρασίτ μαθαίνουμε για τις ενέργειες αυτές των Γάλλων, αλλά και  πως ήταν αδύνατον να διακριθούν τα χαρακτηριστικά όλων όσων είχαν σκοτωθεί, εκέινη την ώρα,  μιας και τα πτώματα είχαν και διαμελιστεί και αλλοιωθεί λόγω της ζέστης που επικρατούσε την καλοκαιρινή μέρα του Ιούνη. Ο Δούκας Μποφώρ ήταν ένας άνδρας υψηλού αναστήματος με ξανθά μακριά μαλλιά. . Ένας άλλος ιστορικός ο Bigge αναφέρει στις γραφές του πως ο Κιοπρουλής επιστρέφοντας στο δικό του στρατόπεδο άδειασε μπροστά στους στρατιώτες του πέντε μεγάλα σακιά με κομμένες και αλατισμένες κεφαλές σκοτωμένων Γάλλων που τις είχαν μαζέψει με σκοπό να τις στείλουν στην Κωνσταντινούπολη αλλά δεν βρήκαν ανάμεσα τους το κεφάλι του Μποφώρ. Έτσι σχηματίστηκε ένας θρύλος για την εξαφάνισή του που ακόμα και μέχρι σήμερα κανένας δεν γνωρίζει τι πραγματικά συνέβη στον άτυχο άνδρα εκείνη την ημέρα του Ιούνη στον Χάνδακα.

Για να θυμούνται τον ναύαρχο Δούκα Μποφώρ  περίπου δύο μισυ  αιώνες μετά ,η σημερινή πια πόλη του Ηρακλείου ονόμασε ένα περιφερειακό δρόμο της :Οδός Δουκός Μποφώρ.  Η προσωπικότητά του ενέπνευσε τον μεγάλο Αλέξανδρο Δουμά για να δημιουργήσει ένα φανταστικό του πορτρέτο σε ένα από τα βιβλία του με τον τίτλο : « Είκοσι χρόνια μετά !» καθώς και την ιστορία ενός άλλου του βιβλίου : το « Σιδηρούν Προσωπείον ».

Η μάχη αυτή των Γάλλων ήταν η τελευταία μάχη που δόθηκε στον Χάνδακα μέχρι την παράδοση του στους Τούρκους τον Σεπτέμβριο του 1669.

ΠΗΓΕΣ:

Η τελευταία περίοδος της Πολιορκίας του Μ. Κάστρου, Ν. Σταυρινίδης, Ηράκλειο 1979

Επίτομη Ιστορία της Κρήτης, Ι. Μουρέλλου, εκδ. Νικ. Αλικιώτη.1934

Χάνδαξ – Ηράκλειον, Ιστορικά σημειώματα, Στεφ. Ξανθουδίδου. επιμ. Στυλ. Αλεξίου, 1964

Εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ

Δημοσιεύτηκε στο Cretalive.gr στις 16 Οκτωβρίου 2013 :http://www.cretalive.gr/history/view/enas-thrulos-mia-istoria-enas-dromos/112938

Ο Δημήτρης Στεφανάκης προτίνει βιβλία που αξίζει να διαβάσουμε

Ο βραβευμένος συγγραφέας  Δημήτρης Στεφανάκης προτείνει βιβλία που αξίζει να διαβάσουμε και που θεωρούνται  πια κλασσικά έργα σπουδαίων δημιουργών .

 1.‘’Περί ηρώων και τάφων του Ερνέστο Σάμπατο,,εκδ. Εξάντας

«… γιατί οι μεγάλοι συγγραφείς κάνουν τα μεγάλα βιβλία. Διαβάστε το και θα ανακαλύψετε πραγματικούς ήρωες αλλά και αλήθειες διατυπωμένες χωρίς ίχνος υπερβολής ή αφέλειας.»

Το μυθιστόρημα του Ερνέστο Σάμπατο "Περί Ηρώων και Τάφων" είναι το δεύτερο μιας τριλογίας που συνοψίζει το σύνολο του μυθιστορηματικού του έργου.

…Ο άνθρωπος όμως, από τη στιγμή που σηκώθηκε στα δύο πίσω πόδια του και έφτιαξε ένα τσεκούρι με μια κοφτερή πέτρα, δημιούργησε μεν τις βάσεις του μεγαλείου του, αλλά ταυτόχρονα και τις ρίζες του άγχους του, επειδή με τα χέρια του και τα εργαλεία που έφτιαχνε με τα χέρια του, έμελλε να ανεγείρει εκείνη την τόσο στέρεη και παράξενη κατασκευή που ονομάζεται κουλτούρα, για να αρχίσει έτσι η μεγάλη διάλυσή του, αφού είχε πάψει μεν να είναι ένα απλό ζώο, χωρίς ωστόσο να γίνει ο θεός που του υπέβαλλε το πνεύμα του. Θα είναι το δισυπόστατο και δυστυχισμένο πλάσμα που κινείται και ζει ανάμεσα στη γη των ζώων και τον ουρανό των θεών του, που θα έχει χάσει τον επίγειο παράδεισο της αθωότητάς του, χωρίς να έχει κερδίσει τον ουράνειο παράδεισο της απολύτρωσής του. Θα είναι αυτό το πονεμένο και άρρωστο στο μυαλό πλάσμα που θα αναρωτηθεί για πρώτη φορά για το γιατί της ύπαρξής του. Κι έτσι, τα χέρια κι ύστερα εκείνο το τσεκούρι, εκείνη η φωτιά κι αργότερα η επιστήμη και η τεχνική θα έσκαβαν κάθε μέρα και περισσότερο την άβυσσο που θα τον χώριζε από το ράτσα της προέλευσής του και από τη ζωική του ευτυχία…( Απόσπασμα από το βιβλίο)

2.Το εμβατήριο του Ραντέτσκυ- Γιόζεφ Ροτ ,εκδ.ΑΓΡΑ

« …Τρεις γενιές μιας οικογένειας που εργάζονται στην υπηρεσία των Αψβούργων ακολουθώντας τη φθίνουσα πορεία της αυτοκρατορίας. Μεγαλειώδες ρέκβιεμ αλλά και κλασικό μυθιστόρημα εικοσιτεσσάρων καρατίων από αυτά που δεν γράφονται πια... σε εξαιρετική μετάφραση…»

Το εμβατήριο του Ραντέτσκυ" θεωρείται το αριστούργημα του Γιόζεφ Ροτ και συγκαταλέγεται στα σημαντικότερα γερμανικά μυθιστορήματα του 20ου αιώνα. Παρακολουθεί τις τύχες τριών γενεών της οικογένειας Τρόπα, που εργάζονται στην υπηρεσία του στέμματος: ο πρώτος Τρόπα είναι ένας απλός Σλοβένος στρατιώτης που ανέρχεται κοινωνικά στην κατώτερη αριστοκρατία, χάρη σε μια ηρωική πράξη στο ομιχλώδες πεδίο της μάχης του Σολφερίνο, όπου σώζει τη ζωή του αυτοκράτορα της Αυστρίας· ο δεύτερος είναι ένας ανώτερος κρατικός υπάλληλος· ο τρίτος είναι αξιωματικός του στρατού, που βλέπει τη ζωή του να περιπίπτει στην αφάνεια, μαζί με την αίγλη των Αψβούργων, και τελικά πεθαίνει στον πόλεμο, χωρίς να αφήσει πίσω του απογόνους.

3. Ο Κονφορμιστής , Αλμπέρτο Μοράβια, εκδ. Πατάκης.

«..Λένε πως η πολιτική είναι σαν την φωτιά που πρέπει να αγγίζει ένας λογοτέχνης όχι όμως περισσότερο από ό,τι χρειάζεται γιατί θα καεί. Ο Αλμπέρτο Μοράβια, ένας από τους μεγαλύτερους συγγραφείς του εικοστού αιώνα, το αποδεικνύει στον "Κονφορμίστα" του, μυθιστόρημα υψηλών προδιαγραφών…»

Ο "Κομφορμιστής" (1951) είναι κάτι παραπάνω από την απλή ιστορία ενός γαμήλιου ταξιδιού στο Παρίσι είναι η ιστορία ενός εγκλήματος που έχει διαπράξει το κράτος, η βιογραφία ενός άντρα, η περιγραφή μιας εποχής και μιας κοινωνίας. Ο Αλμπέρτο Μοράβια περιγράφει υπόγεια την άνοδο του φασισμού, το πώς ένα ολοκληρωτικό μικροαστικό κίνημα καταβρόχθισε έναν άνθρωπο, τον Μαρτσέλο, και πώς γι’ αυτό δε φταίει κανένας εκτός από τον ίδιο. Ο "Κομφορμιστής" είναι η προσωπογραφία ενός ανθρώπου μέσα στο πλαίσιο της ηθικής που χαρακτηρίζει την εποχή μας: τον κομφορμισμό, τη συμμόρφωση στις ποταπές μικροαστικές αξίες. Το δέκατο ένατο αιώνα ήρωας ήταν ο επαναστάτης, ο άνθρωπος που ήθελε να ξεχωρίζει, να εναντιώνεται. Αυτός διέφερε ριζικά από τους άλλους. Κατά τον Μοράβια, ο ήρωας των καιρών μας είναι ο κομφορμιστής ή, καλύτερα, ο άνθρωπος που δε θέλει να ξεχωρίσει. Όμως, πέρα από το πολιτικό νόημα, το μυθιστόρημα παρουσιάζει μια πραγματική και συγκεκριμένη εικόνα της σύγκρουσης ανάμεσα σε μια κοινωνία λογικής και σε μια κοινωνία όπου πάνω απ’ όλα κυριαρχεί η ηθική αταξία.

(από το οπισθόφυλλο του βιβλίου )

Ο Δημήτρης Στεφανάκης γεννήθηκε το 1961. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας. Έχει μεταφράσει έργα των Σωλ Μπέλοου, Ε.Μ. Φόρστερ, Γιόζεφ Μπρόντσκι και Προσπέρ Μεριμέ. Το πρώτο του μυθιστόρημα, "Φρούτα εποχής" κυκλοφόρησε το 2000 (εκδόσεις Ωκεανίδα). Ακολούθησαν: "Λέγε με Καΐρα" (Ωκεανίδα, 2002), "Το μάτι της επανάστασης έχει αχρωματοψία" (Ωκεανίδα, 2005), "Μέρες Αλεξάνδρειας" (Πατάκη, 2007), "Συλλαβίζοντας το καλοκαίρι" (Πατάκη, 2009), "Θα πολεμάς με τους θεούς" (Πατάκη, 2010). Στα Γαλλικά έχει μεταφραστεί το βιβλίο του Μέρες Αλεξάνδρειας με τον τίτλο " Jous d' Alexandrie" εκδ. Viviane Hamy,France που τιμήθηκε με το βραβείο Prix Mediterranee Etranger, Γαλλικό βραβείο Μεσογειακής Λογοτεχνίας 2011 και το Διεθνές Βραβείο Καβάφη για το 2011. Τον Μάιο του 2012 κυκλοφόρησε το νέο του μυθιστόρημα Φίλμ Νουάρ από τις εκδόσεις Ψυχογιός


Δημοσιεύτηκε στο cretalive.gr : http://www.cretalive.gr/culture/view/o-dhmhtrhs-stefanakhs-proteinei-biblia-pou-ajizei-na-diabasoume/112942