Οχι στη βία... Ναι στον σεβασμό!

Της Ελένης Μπετεινάκη

Διαβάζω εδώ και τρεις μέρες τις αναρτήσεις εκατοντάδων ανθρώπων στα social Media σχετικά με τον θάνατο της Σοφίας Χρηστίδου, εκπαιδευτικού Αγγλικής Γλώσσας στο 3^ο ΓΕΛ Θεσσαλονίκης και συνειρμικά σκέφτηκα πως μόλις την περασμένη Παρασκευή, την ημέρα που μαθεύτηκε  το τραγικό αυτό γεγονός ,«γιορτάσαμε» στα σχολεία μας την Ημέρα Σχολικού εκφοβισμού. Με την σφραγίδα και παραίνεση του Υπουργείου φτιάξαμε αφίσες, δουλεύουμε σχέδια δράσης, υλοποιούμε προγράμματα για ενεργούς πολίτες, και ειδικά εκείνη την ημέρα κάναμε μεγάλα αφιερώματα, δράσεις, αναρτήσεις κ ι όλα αυτά που συνοδεύουν κάθε επέτειο, θύμηση ή γιορτή.

Ημέρα του Σχολικού εκφοβισμού αλλά με  αντεστραμμένους όρους. Εκφοβισμός παιδιών ενάντια  στον εκπαιδευτικό και αδιαφορία συνάδελφων ή ανωτέρων, με εντελώς λάθος εκτιμήσεις. Χωρίς αλληλεγγύη, χωρίς εν συναισθηση, χωρίς στοιχειώδη συναδελφικότητα. Το κάνω εικόνα και δυστυχώς κουνάω το κεφάλι μου.

 Κι εκεί που λέμε στα παιδιά για τρόπους ενδυνάμωσης, για σπουδαίες φράσεις όπως «Μίλα», «Σεβασμό στον συμμαθητή σου», «Όχι στη Βία», «Ναι στη Φιλία», «οι κακές λέξεις πληγώνουν»,  και πολλά άλλα συναφή, θύμα γίνεται ο δάσκαλος.

Η αλήθεια είναι πως όλα έχουν αλλάξει   στις μέρες μας. Δεν νομίζω κανένας από μας να ξαφνιάστηκε ακούγοντας ή μάλλον διαβάζοντας πολλάκις αυτές τις μέρες πως τα παιδιά μέσα στην τάξη κτυπούσαν τα θρανία, έβγαζαν εκκωφαντικές κραυγές σαν ζώα, έκλειναν την πόρτα της τάξης με καρέκλες και θρανία, πετούσαν άδεια κουτιά αναψυκτικών ή άδεια μπουκάλια νερού στην εκπαιδευτικό, εμποδίζοντάς την να κάνει την δουλειά της ή ακόμα και να βγει από την αίθουσα.

Αδιανόητα πράγματα, θα πείτε, όμως συμβαίνουν. Όλοι μας, αν δεν έχουμε υποστεί κάτι ανάλογο σίγουρα το έχουμε ακούσει, δίπλα μας. Κι εμείς οι τυχεροί εκπαιδευτικοί της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης και δει της προσχολικής, δεν προπηλακιζόμαστε από παιδιά αλλά αρκετές φορές από γονείς. Φυσικά για να μην παρεξηγηθώ με αναφορές στις κατά τόπου διευθύνσεις κλπ κλπ… Δεν νομίζω να μην σας έχει συμβεί ποτέ!

Ξέρετε εμείς οι εκπαιδευτικοί είμαστε συχνά στο στόχαστρο της κοινωνίας μας για δεκάδες λόγους. Δουλεύουμε λίγες ώρες, λίγες μέρες, πολλές διακοπές, εξασφαλισμένος μισθός κ. α. ΟΜΩΣ κανένας απ όλους όσους μας κατηγορούν δεν μπορεί να διανοηθεί τι ακριβώς αντιμετωπίζει κάθε εκπαιδευτικός καθημερινά. Είμαστε δάσκαλοι, προσφέρουμε γνώση, αγωγή και παράλληλα στήριξη ψυχολογική, ανεχόμαστε συχνά κάθε ιδιοτροπία, κάθε κριτική, κάθε παράλογη απαίτηση γονέων ή και παιδιών. Τα τελευταία χρόνια δυστυχώς η κατάσταση δεν πηγαίνει προς το καλύτερο. Τα όρια από το σπίτι είναι πολύ χαλαρά ή ανύπαρκτα και συχνά μοιάζουμε περισσότερο με θηριοδαμαστές πάρα με δασκάλους. Η φωνή έχει γίνει πολύ δυνατή και το δάκτυλο απέναντι μας πολύ πιο απειλητικό.

Ξέρετε κάτι αγαπητοί γονείς, συνάδελφοι, ανώτεροι είμαστε άνθρωποι κι εμείς. Με αισθήματα, αδυναμίες, προβλήματα και αντοχές. Κι όμως όταν μπούμε μέσα σε μια τάξη τα ξεχνάμε όλα γιατί προσπαθούμε να δώσουμε ότι καλύτερο μπορούμε για τα παιδιά μας. Κι αν κάνουμε λάθος να μας το λέτε, να το διορθώνουμε, να το λύνουμε. Το ίδιο όμως να κάνετε κι εσείς.

Δείτε λίγο στον καθρέφτη σας, δείτε λίγο τα όρια σας, δείτε  τι παράδειγμα δίνετε στα παιδιά σας. Δείτε λίγο που βαδίζουμε όλοι μας σαν κοινωνία. Και μην στέκεστε σε μεμονωμένα περιστατικά. Κάποια στιγμή πρέπει να ασχοληθούμε σοβαρά με το…παιδί. Με τα πρότυπα, τις συνήθειες, τα όρια, το παρκάρισμά τους, τις ατελείωτες δραστηριότητες, τις μεγάλες σιωπές μας, τον ελάχιστο χρόνο του Μαζί.

Και κάτι ακόμα εμείς οι δάσκαλοι, σας θέλουμε δίπλα μας, αρωγούς στην όποια προσπάθεια για το καλό των παιδιών μας. Θέλουμε την συνεργασία και την στήριξη σας. Δεν στεκόμαστε απέναντι σας όταν σας κάνουμε μια οποιαδήποτε παρατήρηση για το παιδί σας. Να κτυπήσουμε μικρά  καμπανάκια θέλουμε, να βρούμε λύσεις, στα μικρά και στα μεγάλα.

Ακούστε τα παιδιά, μην φοβάστε να τα συμβουλέψετε, μην θεωρήσετε πως δεν θα είστε καλοί γονείς επειδή δεν του παρέχετε τα πάντα- όλα. Μάθετε τε από μικρά σωστές μικρές καθημερινές συνήθειες. Να χαιρετούν, να χαμογελούν στον διπλανό τους, να λένε συγνώμη, να ακούν, να παρατηρούν, να χρησιμοποιούν όμορφες λέξεις, να αγαπούν τη φύση, την ζωή, το περιβάλλον.

Και ΕΝΑ πολύ βασικό που στις μέρες μας τείνει να εξαφανιστεί.

Την μαγική λέξη ΣΕΒΑΣΜΟΣ.

Σπουδαία λέξη, δύσκολη αλλά κάντε μια προσπάθεια, αξίζει!