Ο Ραφτάκος των Λέξεων ζωντανεύει στην Παιδική Λέσχη Ανάγνωσης των Παραμυθιών του Σαββάτου!

Της Ελένης Μπετεινάκη

Έτσι ζωντάνεψε «ο Ραφτάκος των Λέξεων»  στην Παιδική Λέσχη Ανάγνωσης το Σάββατο 20 Ιανουαρίου στις 12.00 το μεσημέρι, στο βιβλιοπωλείο & καφέ  Sophistico by Greekbooks, στην οδό Έβανς 5, στο Ηράκλειο.

Διαβάσαμε, αφηγηθήκαμε, συζητήσαμε και γεμίσαμε έξεις ζεστές, χρωματιστές,  αγαπησιάρικες, χουχουλιάρικες και …μαγικές!

Μιλήσαμε για τα στερεότυπα, αν υπάρχουν «πράγματα» και δουλειές για κορίτσια  και αγόρια. Και φυσικά όλοι δοκιμάσαμε να πλέξουμε με βελόνες ένα κόκκινο μικρό κασκόλ. Καταλάβαμε το πλέξιμο εκτός από ψυχοθεραπευτικό βοηθάει στα μικρά παιδιά στην λεπτή κινητικότητά τους όπως και οι βελόνες κεντήματος και τα ψαλίδια…

Και με τα πατρόν μας  φτιάξαμε ρούχα ιδιαίτερα …χάρτινα και γεμάτα λέξεις!

Και ζεστάθηκε η ψυχή και ο τόπος και ανανεώσαμε το ραντεβού μας για το ερχόμενο Σάββατο με την περίφημη «Οικογένεια Δωματίου» της Μαρίας Γιαγιαννου.

Η είσοδος είναι ελεύθερη για παιδιά και μεγάλους από 4 μέχρι 104 χρόνων.

Απαραίτητη η κράτηση συμμετοχής, στο 2810 286035 ή στο : elenbet@gmail.com

Τα γενέθλια της Ριρίκας*… στα Παραμύθια του Σαββάτου!

Της Ελένης Μπετεινάκη

Την ξέρετε την Ριρίκα; Μια γλυκιά κι ευγενική αρκουδίτσα που μετακόμισε πρόσφατα σε ένα μακρινό βουνό για να έχει πρόσβαση σε καλύτερη τροφή;

Αν όχι, τώρα είναι η στιγμή να την γνωρίσετε. Νιώθει λίγο κακόκεφη «σήμερα» γιατί είναι τα γενέθλια της και σκέφτεται πως μάλλον θα μείνει μόνη της να τα γιορτάσει. Σαν δεύτερη σκέψη νομίζω πως θα ήταν καλύτερα να κατέβαινε στην πόλη και να φάει το αγαπημένο της παγωτό φιστίκι.

Χωρίς να χάσει χρόνο άρχισε  να κατηφορίζει το βουνό και φτάνοντας στους πρόποδες του συνάντησε τον Πι και τον Ρο τους δυο σκαντζόχοιρους  φίλους της από παλιά.

Τους προσκάλεσε να έρθουν μαζί της, να τους κεράσει κι εκείνοι δέχτηκαν. Πιο κάτω συνάντησε τον Διονύση τον κροκόδειλο που ήταν ζαχαροπλάστης και παραπέρα την Λία και τον Τίτο. Δυο ακόμα καλοί της φίλοι που ήταν μουσικοί και… λιοντάρια. Τελευταίο συνάντησε τον Τσάρλι, το καγκουρό, που χόρευε μοναδικά. Όλοι μαζί κατευθύνθηκαν στο καλύτερο παγωτατζίδικο της πόλης και διαπίστωσαν πως ήταν …κλειστό.

Η απογοήτευση της Ριρίκας ήταν τεράστια…

Και τώρα; Τι θα γινόταν. Θα επέστρεφε σπίτι της στεναχωρημένη η μικρή αρκουδίτσα ή μήπως όχι;

Αν θέλετε να μάθετε τι έγινε στη συνέχεια, ψάξετε το βιβλίο στα βιβλιοπωλεία και δείτε εδώ ένα μικρό απόσπασμα : https://www.vivliopoleiopataki.gr/files/1198018.pdf

Μια υπέροχη ιστορία για μικρούς αναγνώστες της Μαρίας Κηλαηδόνη για την δύναμη της φιλίας, τις απογοητεύσεις, τις ματαιώσεις και τις εκπλήξεις.

Όταν κάτι πηγαίνει ανάποδα από τα σχέδια μας, ίσως τελικά μας  βγαίνει σε καλό. Αρκεί να υπάρχουν καλοί φίλοι και διάθεση …αλλαγής. Μια ιστορία για την προσμονή των γενεθλίων και την ανάγκη να προσφέρουμε δώρα και χαρά. Την ίδια στιγμή οι φίλοι ανταποδίδουν την αγάπη, το νιάσιμο  και την εκτίμησή τους βρίσκοντας λύση στις όποιες δυσκολίες και αναποδιές.

Ένα βιβλίο που έχει εικονογραφήσει υπέροχα η Φωτεινή Τίκου και είναι γεμάτο …μουσική.
Μουσική και τραγούδια  από την Μαρία Κηλαηδόνη που μπορείτε να ακούσετε κατεβάζοντας την εφαρμογή QR code και βρίσκονται στο τέλος του βιβλίου ή από το Υοutube και spotify.

Ενδεικτικά ακούστε το ομώνυμο με τον τίτλο τραγούδι : Τα γενέθλια της Ριρίκας : https://www.youtube.com/watch?v=waVhhyc0twE

Το βιβλίο της Μαρίας Κηλαηδόνη έχει γίνει μουσικοθεατρική παράσταση για παιδιά από 3 μέχρι και 10 χρόνων και παίζεται κάθε Κυριακή στο θέατρο Μεταξουργείο.

Να δοκιμάστε να φτιάξετε κι εσείς παγωτό φιστίκι με τη συνταγή του Βαγγέλη Δρίσκα που επίσης υπάρχει στο τέλος του βιβλίου και …καλή επιτυχία!

* Τα γενέθλια της Ριρίκας, Μαρία Κηλαηδόνη, εικ :Φωτεινή Τίκκου, εκδ. Πατάκη  : https://www.patakis.gr/product/675121/vivlia-paidika--efhvika-paidikh-neanikh-logotexnia/Ta-genethlia-ths-Ririkas-sklhrodeth-ekdosh/

Ήταν 17 Ιανουαρίου 1913…

Της Ελένης Μπετεινάκη

Κάθε χρόνο, τέτοιες μέρες, θυμάμαι… 

Έχουν περάσει 111 χρόνια από εκείνη την ημέρα. Και η μόνη τιμή που μπορώ να κάνω σε έναν άνθρωπο που δεν γνώρισα ποτέ αλλά πάντα υπάρχει μέσα μου αφού είμαι αίμα του είναι αυτό. Να θυμάμαι…

Να θυμάμαι τα λόγια του πατέρα μου, να «θυμάμαι»  τον παππού μου, που τόσο πολύ θα ήθελα να είχα γνωρίσει από κοντά.  Νοιώθω πως πάντα θα είναι εδώ, με τα γραπτά, τις πράξεις, την ζωή του. Φωτεινό παράδειγμα ανθρώπου που δύσκολα συναντάς τις μέρες μας. Άνθρωπος παλαιάς κοπής, με άλλα ιδανικά, άλλα πιστεύω. Άλλες ήταν κι εκείνες οι εποχές , άλλα τα ήθη, άλλες οι αξίες και οι προτεραιότητες. Και σήμερα μια ακόμα θύμηση. Ίσως να φταίει η μέρα, του Αγίου Αντωνίου, μέρα της γιορτής του …

Κι άνοιξε πάλι το σεντούκι μου, μόνο που τούτη τη φορά δεν είχε παραμύθια να μου θυμίσει, μα αλήθειες και γεγονότα για ένα σωρό  ιστορίες. Ιστορίες , για τους πολέμους, την πατρίδα, την ελευθερία για εκείνα τα πραγματικά οράματα , για εκείνα τα χρόνια τα παλιά των ηρωικών πράξεων!

«…Ήταν 17 Ιανουαρίου 1913…Μέρες πολεμούσαν  στην Ήπειρο και συγκεκριμένα στην περιοχή των Ιωαννίνων, στο Μπιζάνι. Όλοι κουρασμένοι, πεινασμένοι και σε κατάσταση που φανέρωνε καθαρά την κόπωση και την αδυναμία για την συνέχεια. Κι ήταν φυσικό …πόλεμο είχαμε. Μακριά από σπίτια, οικογένειες κι οτιδήποτε άλλο μπορούσε λίγο να σε κάνει να αισθανθείς ανθρώπινα. Τούτη μέρα όμως είχε κάτι το διαφορετικό… Έμελλε να γραφτεί στην Ιστορία του τόπου και της Ελλάδας ολόκληρης πως ένας νεαρός λοχίας χωρίς καθόλου  να το πολυσκεφτεί  και γνωρίζοντας πόσο επικίνδυνο ήτα,  ανέλαβε μια αποστολή που στα λόγια φαίνεται απλή ήταν όμως από τις πιο σημαντικές στιγμές και αποφάσεις εκείνης της περιόδου που οδήγησε μετά στην απελευθέρωση των Ιωαννίνων από τους Τούρκους τον Φεβρουάριο της ίδιας χρονιάς…»*

Γράφει ο Γ. Μαράντης στο βιβλίο του : Οι Κρήτες στον Αγώνα :

«…Ένα πρωί παρετηρήθη κάποια εξαιρετική κίνησις στας προφυλακάς των Κρητικών Λόχων.Και μαζί κάποια διάδοσις σαν αστραπή μετεδίδετο πως το πυροβολικό και οι γραμμές είχαν διαταχθή να παύσουν το πυρ, και πραγματικώς σε λίγο δεν ακούετο κανένας πυροβολισμός ούτε καμιά τουφεκιά. Η σάλπιγγες αντήχησαν από την μίαν άκρη ως την άλλη της γραμμής τη διαταγή να παύση το πυρ. Οι Τούρκοι όμως εξηκολούθουν να βάλλουν. Κάμποσοι ανώτεροι αξιωματικοί εσχημάτισαν ένα κύκλο και παρέδιδαν ένα έγγραφο τυλιγμένο σε μια εφημερίδα και δεμένο με μαύρη κλωστή , σε κάποιο λοχία με τη διαταγή αφού πάρει ένα σαλπιγκτή, δύο στρατιώτες και μια λευκή σημαία να το πάη στο Μπιζάνι, να το παραδώση στον πρώτο αξιωματικό της εκεί φρουράς και να γυρίση.

Ο λοχίας εις τον οποίον έπεσεν ο κλήρος να πατήση πρώτος τα χώματα του Μπιζανίου του μέρους εκείνου που τόσαι δεκάδες χιλιάδων Ελληνικών ψυχών με τόση λαχτάρα επερίμεναν τόσον καιρόν τώρα να κάμουν το ίδιο, ήταν ο Αντώνιος Μπετεινάκης από το ηρωϊκό χωριό της Κρήτης – Αρχάνες. Ένας τύπος λεβέντη στρατιωτικού που τον διέκρινε μια απεριόριστη πειθαρχία και φιλοπατρία…»

Δύο τρεις μέρες μετά και ενώ όλα είχαν τελειώσει  στέλνει μια επιστολή στους δικούς του ανθρώπους να τους ενημερώσει για ότι είχε συμβεί. Εκείνη την εποχή η αλληλογραφία γινόταν συχνά μόνο μέσω εφημερίδων κι έτσι μάθαιναν όλοι τα νέα του πολέμου. 

Η επιστολή  αυτή με ημερομηνία 20 Ιανουαρίου 1913 δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα  « ΙΔΗ » στις 6 Φεβρουαρίου 1913…

Εν στρατοπέδω Ηπείρου τη 20η Ιανουαρίου 1913

Αγαπητοί μου αδελφοί,

Έλαβον την από χρονολογίαν εβδόμης τρέχοντος επιστολήν του Σταύρου και είμαι κατευχαριστημένος, διότι τακτικά μανθάνω τα περί καλής σας υγείας· είμαι δε και εγώ καλά δόξα τω Θεώ μέχρι της στιγμής.

Μάθετε, αγαπητοί μου, ότι επροχωρήσαμε εμπρός πολύ και τώρα ευρισκόμεθα εις τους πρόποδας του Μπιζανίου και εις απόστασιν από τους Τούρκους πολύ μικράν. Δηλαδή, σαν από το σπήτι μα ςμέχρι του Κωστή Ορφανουδάκη το παντοπωλείον. Κάθε βράδυ δε συννενοούμεθα και ερωτώμεν εις τον άλλον πως περνούμε αν τολμήση όμως κανείς και ξεμυτίση από το πρόχωμα δεν γλυτώνει. Εις αυτό το μέρος λοιπόν ευρισκόμεθα τώρα 15 ημέρας και θα επροχωρούσαμεν, αλλά ημπόδισεν ο χειμών όστις  κατ αυτάς είναι ανυπόφορος·εχιόνισε μάλιστα εις τα πέριξ και εδώ αλλά δεν διαρκεί επί πολύ, διότι είναι χαμηλά και λιώνει αμέσως την ημέραν εις την άλλην όμως ΄Ηπειρον είναι σωρευμένον ένα γόνατο και καταντά να κοπή η συγκοινωνία. Θα παραξενεύεσθε δε πως αντέχομεν όπως και ημείς, αλλά φαίνεται ότι ο Θεος μας δίδει δύναμιν. Έχομεν όμως και φωτίαν αρκετήν και κουβέρτας, τα δε τσαντήρια μας είναι σαν λουτρόν θερμόν, διότι κοιμούμεθα πολλοί μαζί και κάτω έχομεν κατσοπρίνια στρώμα και έτσι δεν κρυώνομεν καθόλου. Είμαι δεν και ντυμένος καλά.Φορώ 3 φανέλας μάλλινας, ένα γιλέκο μάλλινο, δύο υποκάμισσα, ένα ιδικό μου γελέκο,τον σάκκον και τον μανδύαν. Όταν δε κρυώνω την νύχτα βάνω και την κουβέρταν αποπάνω μου και βγαίνω έξω χωρίς καθόλου να αισθάνομαι ψύχος, εις τους πόδας μου έχω τρία ζεύγη μάλλινα καρτσόνια και τας γάμπαις μου ταις έχω τυλιγμέναις  με τουρκικάς γκέτας. Εσυνήθισα δε το κρύο τόσον πολύ ώστε κοιμούμαι ημέραν παρ΄ημέραν έξω και την νύχτα πολλάκις εσηκώθηκα σκεπασμένος με χιόνι και εν τούτοις δόξα τω Θεώ είμαι πάρα πολύ καλά, ενώ άλλοι όπου ήσαν βοσκοί και πάντοτε έμενον έξω δεν λείπουν από τα νοσοκομεία ποτέ. Αυτά όσον αφορά την πέρασίν μας.

Γεγονότα δε κατ΄ αυτάς συνέβησαν τα εξής: Γνωρίσατε ότι την ημέραν του Αγίου Αντωνίου, ημέραν της εορτής μου, συνέβη το εξής χαρμόσυνον γεγονός, το οποίον εγώ θα έχω κάυχημά μου και όπερ μεγάλως τιμά και εμέ και την οικογένειάν μου. Ο « Διάδοχος έκαμε έγγραφον προς τον Διοικητήν του Τουρκικού στρατού Εσάτ Πασάν », και είχον εγώ την τιμήν να το υπάγω προς αυτόν και να πατήσω πρώτος τα ς πόδας εις το Μπιζάνι δια το οποίον τόσον καιρόν τώρα μαχόμεθα . Το έγγραφον αυτό δεν γνωρίζω τι έγραφεν, αλλά θα έγραφεν  εις τον πασάν να παραδοθή φάινεται, διότι θα βομβαρδίση την πόλιν των Ιωαννίνων. Το έφερεν εις την γραμμήν ένας συνταγματάρχης και είπε να διαλέξουν έναν καλόν λοχίαν να το υπάγη, έλαχε δε να υπάγω εγώ τη υποδείξει του λοχαγού μας ο οποίος με γνωρίζει πολύ καλά. Η μεταφορά του εγγράφου φαίνεται εύκολος, αλλά όσον εύκολος φαίνεται τόσον δύσκολος είναι δια τούτο χρειάζεται και ο κομιστής του εγγράφου να είναι τολμηρός πολύ και ριψοκίνδυνος δια να κατορθώση να περάση την ουδετέραν ζώνην, να διασπάση την γραμμήν των τούρκων και να περάση αβλαβής. Έλαβον λοιπόν το έγγραφον, μιαν λευκήν σημαίαν με ηκολούθησε δε και ένας διερμηνεύς και ένας σαλπιγκτής, ο οποίος διαρκώς εσάλπιζε το σάλπισμα « παύσατε πύρ».

Έπαυσε λοιπόν το πυρ εις την γραμμήν μας κατά διαταγήν του Διαδόχου και εγώ με την σημαίαν την λευκήν εις το χέρι ετράβηξα μπροστά από την γραμμήν μας, νομίζων ότι οι Τούρκοι άμα θα έβλεπον την λευκήν σημαίαν δεν θα επυροβόλουν ·αλλά οι τούρκο ιείναι βάρβαροι και νόμους δεν κρατούν. Αντί λοιπόν να παύσουν ήρχισαν περισσότερον και όταν με είδαν όρθιον και να τραβώ εμπρός όλοι μου εμονοφύλλασαν, όπως λέμε και παρ ολίγον να έπιπτον νεκρός διότι έπιπτν σαν βροχή αι σφαίραι, αλλά ο Θεός και πάλιν με έσωσε και ο Άγιος της ημέρας και τίποτε δεν ‘επαθον.Τότε λοιπόν κρυφθείς όπισθεν ενός βράχου επερίμενον ολίγον και εκινούσα την σημαίαν, αλλά αι σφαίραι βρέχουν! Επί τέλους είπον εις το όνομαν του Θεού και επροχώρησα προς τα εμπρός και τότε πλέον ωλιγόστευσε το πυρ, αφού δε επροχώρησα 50 μέτρα ηναγκάσθην και πάλιν να κρυφθώ διότι εξηκολούθουν να ρίπτουν.Ο σαλπιγκτής έμενε πίσω και τότε μη γνωρίζων πώς να σωθή τον διέταξα να σταθή και αυτός όρθιος και να σαλπίζη. Ούτω και έγινε· και μια στιγμή ακούω και εσφύριζαν οι τούρκοι αξιωματικοί και έπαυσε το πυρ και εγώ επλησίασα, όποτε έρχονται οι Τούρκοι αξιωματικοί και με παραλαμβάνουν, μοι έδεσαν δε τα μάτια μου και με ωδήγησαν εις την σκηνήν του αρχηγού των εις τον οποίον παρέδωκα το έγγραφον και μοι υπέγραψεν απόδειξιν ότι το έλαβεν.Εκεί έμεινα μία ώρα και ημισείαν περίπου και εσυζητούσαν με τους τούρκους εις τους οποίους είπον πολλαίς ψευτιαίς ότι έχομαι 100 χιλ. στρατού κλπ. Κατόπιν με δεμένα μάτια έφυγον.Μοι έδεσαν δε τα μάτια δια να μην ιδώ τα προχώματα και τα διάφορα μονοπάτια. Περισσότερα σας λέγω όταν έλθω διότι είναι πολλά. Ήλθον λοιπόν πίσω με πολλά βάσανα και παρουσιάσθην εις τον Συνταγματάρχην εις τον οποίον έδωκα και την απόδειξιν. Ούτος τότε μοι πρόσφερε τα συγχαρητήριά του και με εχάιδεψε εις το πρόσωπον, διότι, λέγει, εφάνην πολύ τολμηρό, και διότι όταν μοι είπον να υπάγω εδέχθην μετά χαράς. Του είπον όλα τα γεγονότα και μου είπεν ότι θα με πάρη υπασπιστήν του μετ΄όλίγας ημέρας, δια να του δείξω και τα μονοπάτια του Μπιζανίου κλπ.

Ο Θεός να προφθάση. Τώρα θεωρώ τον εαυτόν μου ευτυχή και δεν με εμέλλει αν αποθάνω.

Σας φιλώ         ο αδελφός σας

  ΑΝΤ. ΜΠΕΤΕΙΝΑΚΗΣ

Στις 31 Μαΐου του 1914 ο Ταγματάρχης Πεζικού Παπανικολάου Αντώνιος με επιστολή του συνέστησε στην υπηρεσίαν του την μονιμοποίηση του Ανθυπασπιστή πλέον Αντωνίου Μπετεινάκη και την απονομή σ αυτόν της δέουσας ηθικής αμοιβής για όλη του την πορεία του  στον Ελληνοτουρκικό πόλεμο από 1 Ιουλίου 1913 μέχρι τέλους αυτού.

ΠΗΓΕΣ :

*Αρχείο οικογενείας Αντωνίου Μπετεινάκη

Βικελαία Δημοτική Βιβλιοθήκη Ηρακλείου

Εφημερίδα ΙΔΗ

Cretalive.gr

Οι Κρήτες στον Αγώνα, Γ. Μαράντη, Ηράκλειο 1915

Δημοσιεύτηκε στις 17 Ιανουαρίου 2016 στο cretalive.gr :http://www.cretalive.gr/history

Η 1η λέσχη Ανάγνωσης για μικρά παιδιά τον Ιανουάριο στα Παραμύθια του Σαββάτου!

Τα Παραμύθια του Σαββάτου εγκαινιάζουν μια νέα ενότητα στις δράσεις τους.

Αφηγήσεις, παρουσιάσεις, απόψεις και τώρα πια και Παιδική Λέσχη Ανάγνωσης!

Με συντονίστρια την Ελένη Μπετεινάκη, διαβάζουμε, συμμετέχουμε, συζητούμε και δημιουργούμε.

Έτσι ξεκινήσαμε την πρώτη μας δράση  της λέσχης Ανάγνωσης για μικρά παιδιά στα Παραμύθια του Σαββάτου!

Μαζευτήκαμε και μαγευτήκαμε με την ιστορία του μικρού τυφλοπόντικα που δεν μπορούσε να κοιμηθεί μονάχος  του τα βράδια γιατί φοβόταν πολύ.

«Τα επτά κρεβάτια του τυφλοπόντικα» της Susanna Isern των Εκδόσεων Ερευνητές ήταν το βιβλίο που διαβάσαμε.

Πάντα παρέα μας κούκλες που αυτήν την φορά κάθισαν σε κύκλο μαζί μας και όταν χρειαζόταν …ζωντάνευαν!

Στο Πράσινο δάσος αρχηγός είναι η κυρά Μαριγώ Αναγνωστάκη, μια αλεπού που αγαπά πολύ τα βιβλία, έχει μια τεράστια βιβλιοθήκη και κάθε φορά  (μαζί μου) θα μοιράζεται μια ιστορία – παραμύθι με τα παιδιά και …τα ζωάκια του δάσους.

Συζητήσαμε τους δικούς μας φόβους, τα όνειρα και τους εφιάλτες μας και μάθαμε και τον μύθο των Worry Dolls της  Γουατεμάλας.

Ζωγραφίσαμε τους εφιάλτες μας και φτιάξαμε σε κούκλα χάρτινη τον μικρό τυφλοπόντικα.

Κι όλα αυτά  στο βιβλιοπωλείο & καφέ Sophistico by Greekbooks, στην οδό Έβανς 5, στο Ηράκλειο, το περασμένο Σάββατο 13 Ιανουαρίου στις 12.00 το μεσημέρι.

Η συμμετοχή σας, ξεπέρασε την προσδοκία μου για το νέο εγχείρημα στις δράσεις των παραμυθιών του Σαββάτου! Κι ας είχε τόσο κρύο εκείνο το μεσημέρι …

Το επόμενο Σάββατο 20 Ιανουαρίου στις 12.00 το μεσημέρι, διαβάζουμε και ζωντανεύουμε τον κλασικό πια ήρωα του Αντώνη Παπαθεοδούλου : Ο ραφτάκος των λέξεων!

Κουβάρια με μαλλί να έχετε μαζί σας και βελόνες πλεξίματος …

Θα διαβάσουμε, θα συζητήσουμε, θα  ράψουμε, θα κόψουμε, θα δημιουργήσουμε, θα γράψουμε και θα ζεστάνουμε ακόμα πιο πολύ τον χώρο, την ψυχή  και τον χρόνο μας!

Η είσοδος είναι ελεύθερη για παιδιά και μεγάλους από 4 μέχρι 104 χρόνων.

Απαραίτητη η κράτηση συμμετοχής, στο 2810 286035 ή στο : elenbet@gmail.com

Η «Αγκαλιά»* …στα Παραμύθια του Σαββάτου!

Της Ελένης Μπετεινάκη

Τον γνωρίζετε τον κύριο Χαράλαμπο; Είναι ένας πολύ σπουδαίος εφευρέτης. Ακόμα πιο σπουδαία όμως είναι η μοναδική του «Τέχνη». Φτιάχνει …αγκαλιές!

Ναι, πολύ καλά ακούσατε! Κατασκευάζει αγκαλιές και μάλιστα κατά παραγγελία!

Το μαγαζί του είναι στην οδό Φραουλιάς 45 και μαζί στεγάζεται και το εργαστήριο του που είναι γεμάτο ράφια με εκατοντάδες φιαλίδια. Τα φιαλίδια αυτά είναι γεμάτα με πρώτες ύλες για τις αγκαλιές. Έχει ακόμα πολλά  όργανα που τον βοηθούν να κάνει αναμείξεις, πειράματα και άλλες δοκιμές. Ο κύριος Χαράλαμπος έχει τεράστια πελατεία. Και τι δεν του ζητάνε καθημερινά! Η κυρία Ζωή για παράδειγμα που ήταν δασκάλα, του είχε παραγγείλει δεκατέσσερις νέες αγκαλιές για τους μαθητές της. Να τους τις χαρίσει και να τους βοηθήσει με αυτόν τον τρόπο να γράψουν καλά στην έκθεση, την επόμενη μέρα.

Όλοι ήθελαν μια αγκαλιά να τους φτιάξει ο κύριος Χαράλαμπος ανάλογα με την περίσταση. Αγκαλιές αγάπης, χουχουλιστές,  γιαγιαδίστικες, σιωπηλές, βαριές, εύκολες μα και δύσκολες. Οι πιο παράξενες ήταν εκείνες του αποχωρισμού  και εκείνες που αν και τις παρήγγελλαν, ξεχνούσαν να πάνε να τις πάρουν.

Κι όταν μετά από καιρό το θυμούνταν κι έτρεχαν στο εργαστήριο του μοναδικού μας εφευρέτη να την αναζητήσουν, ο κύριος Χαράλαμπος έλεγε : «Κάθε ιστορία τελειώνει με μια αγκαλιά, αλλιώς δεν έχει τελειώσει ακόμα.»

Κι ένα βράδυ μετά από ένα σοβαρό τηλεφώνημα ο κύριος Χαράλαμπος σταμάτησε να φτιάχνει αγκαλιές. Ένα γκρίζο σύννεφο τον τύλιξε και απομακρύνθηκε από όλους και όλα…

Οι άνθρωποι αρχίσαν να ανησυχούν και έψαχναν να βρουν τρόπο να τον απεγκλωβίσουν…

Τα κατάφεραν άραγε;

Κι αν ναι, πώς;

Μια τρυφερή ιστορία της Μαρίας Λοϊζίδου  για την χαρά, την λύπη, για τα σημαντικά του κόσμου μας. Για τη δύναμη της αγάπης, της αλληλεγγύης, των λόγων και της αγκαλιάς.

Μια ιστορία σαν παραμύθι, γεμάτη φαντασία και όνειρο. Για να συνειδητοποιήσουμε, να σκεφτούμε, να νιώσουμε τη δύναμη και την διαφορά στις αγκαλιές που δίνουμε, ζητάμε και παίρνουμε. Για την ηρεμία της ψυχής, την θεραπεία, την αναζήτηση, την παρηγοριά.

Για τη δύναμη των λέξεων, την  ανάγκη να μιλήσουμε, να υπάρχει κάποιος να μας ακούσει.
Για όλα εκείνα που μας πνίγουν και δεν μας αφήνουν να δούμε καθαρά…

Ένα βιβλίο γεμάτο αγάπη  και τρυφερές στιγμές.

Ένα βιβλίο θεραπευτικό για μικρούς και μεγάλους.

Για την ανάταση της ψυχής, της χαράς, της φιλίας…

Γιατί η σιωπή δεν είναι πάντα ο καλύτερος σύμβουλος μαw στα προβλήματα. Το άνοιγμα της ψυχής, η επικοινωνία, ο λόγος, λειτουργούν θετικά στην επίλυση δύσκολων καταστάσεων.

Μια ιστορία ιδανική για συζήτηση σε μία σχολική τάξη. Για να φανταστούμε τις δικές μας αγκαλιές, για να δώσουμε φτερά στη φαντασία μας.

Για να μιλήσουν τα παιδιά για πράγματα που δύσκολα εκφράζουν σε τρίτους. Καθήστε σε κύκλο και ξεκινήστε εσείς να λέτε κάτι που σας έχει στεναχωρήσει. Δώστε το λόγο στους πιο θαρραλέους και η ομάδα σας σε πολύ λίγο χρόνο θα γίνει εξομολογητική και θα έχει την δύναμη να χαρίσει πολλά χαμόγελα και αγκαλιές.  

Το βιβλίο έχει εικονογραφήσει η Missy  Merida με τρυφερά σχέδια και πρόσωπα και απαλή παλέτα χρωμάτων που δένει αρμονικά με το κείμενο.

Δείτε εδώ ένα απόσπασμα και αναζητείστε το στα βιβλιοπωλεία  : https://apps.psichogios.gr/pdf/preview/el/28688

*Αγκαλιά, Μαρία Λοϊζίδου, εικ: Missy Merida, εκδ. Ψυχογιός

Δημοσιεύτηκε στο Cretalive.gr στις 12 Ιανουαρίου 2023 εδώ!

Η Μάγισσα Χρωματούσα «μπαίνει» στις τάξεις και ζωγραφίζει τον Χειμώνα!

     Της Ελένης Μπετεινάκη

   Πάμε να δούμε πως τα πινέλα της Χρωματούσας ζωγραφίζουν τον Χειμώνα

   Σε μεγάλο χαρτί του μέτρου χρώματος μπλε σχεδιάζουμε – χρωματίζουμε ένα ουράνιο τόξο

ü  Μαθαίνουμε τα χρώματα του ουράνιου τόξου

ü  Κόβουμε με χαρτοδιπλωτική μικρές χιονονιφάδες και τις κολλάμε πάνω στο μπλε χαρτί

ü  Δίνουμε χρώμα στις χιονονιφάδες και όποιο σχήμα θέλουμε

ü  Μαθαίνουμε να δημιουργούμε χρώματα ( αποχρώσεις ) με βάση το λευκό

ü  Ζωγραφίζουμε χειμωνιάτικα δέντρα και φτιάχνουμε το δάσος της Χρωματούσας τον Χειμώνα

ü  Κατασκευάζουμε χιονάνθρωπους με κύκλους μικρούς και μεγάλους και χρωματίζουμε τα κασκόλ και τα καπέλα τους με διαφορετικά χρώματα.

      

"Τα πρωινά του χειμώνα, ξυπνούσε την αυγή  και έβγαινε έξω παρά το τσουχτερό κρύο να δει μήπως τα χρώματα του ουράνιου τόξου είχαν ξεθωριάσει. Αν πάλι κάποιο σύννεφο ήταν πολύ γκρι, βουτούσε μια πινελιά στο κόκκινο ή στο μπλε, στο πράσινο ή το κίτρινο και ακουμπώντας το ελαφρά μην το πληγώσει, άφηνε εκεί μια κουκίδα πολύχρωμη που μόνο  τα παιδιά, σ΄όλη τη γη, μπορούσαν να τη δουν..."

Η Μάγισσα Χρωματούσα, Ελένη Μπετεινάκη, εικ: Graham Hodgetts,εκδ. Ελληνοεκδοτική :

Βρείτε εδώ το βιβλίο  https://ellinoekdotiki.gr/gr/ekdoseis/i/i-magissa-xromatousa

    Χρωματίζουμε τη σελίδα του χειμώνα από το βιβλίο της Χρωματούσας!

Ακούμε εδώ το παραμύθι της Χρωματούσας εντελώς ΔΩΡΕΑΝ εδώ :https://video.link/w/w8RG?src=syt

 Για ακόμα περισσότερες ιδέες για τις τέσσερις εποχές εδώ:  https://zhtunteanagnostes.blogspot.com/2021/09/blog-post_11.html