Χαμένα γράμματα και φίλες χωρίς αρχή και τέλος στα Παραμύθια του Σαββάτου!

Γράφει η Ελένη Μπετεινάκη

Να τους ψάχνετε τους μύθους και τους θρύλους που΄ναι κρυμμένοι στα μικρά νησιά, στα στενά των δρόμων, τα παλιά σπίτια και κάστρα, πάνω ή κάτω από πέτρες. Σε τόπους αλλοτινούς να ταξιδεύετε, την Ιστορία τους να μαθαίνετε. Κι αν νομίζετε πως μια φιλία δεν έχει τέλος ίσως να είστε ακόμα στην αρχή  και δεν το ξέρετε….

Τα χαμένα γράμματα (Μυστική Αποστολή), Μαρία Δασκαλάκη, εκδ. Μίνωας

Όλα μας τα νησιά είναι γεμάτα μύθους, θρύλους και παραμύθια. Κάθε πέτρα, κάθε σοκάκι, κάθε γωνιά τους έχει και κάτι να μας διηγηθεί από το παρελθόν μας. Όλο και κάποια μνήμη είναι κρυμμένη σε ερειπωμένα σπίτια και καταγάλανα νερά. Κι είναι μεγάλη τύχη να πέσουν τούτες οι ιστορίες στα χέρια σπουδαίων συγγραφέων  και να τις απογειώσουν. Η Μαρία Δασκαλάκη στο 9^ο βιβλίο της σειράς «Μυστική Αποστολή» των εκδόσεων Μίνωας μας μεταφέρει στην όμορφη Κάλυμνο κι εκεί αγναντεύοντάς απέναντι την μοναδική Τέλενδο γράφει μια ιστορία, μια μοναδική περιπέτεια, ένα ακόμα καλά κρυμμένο μυστικό που θα αποκαλυφθεί από παιδιά και αξίζει και με το παραπάνω να τη διαβάσετε.

Αλλά ας δούμε ποια είναι η ιστορία από τα «Χαμένα Γράμματα». Τέλενδος και Κάλυμνος, νησιά του Βορείου Αιγαίου γνωστά για τα …σφουγγάρια τους και Ιστορία που χάνεται στα βάθη των αιώνων. Ποθαία, Ανδρόνικος, μύθος, αλήθεια ή ψέματα; Με μια ιστορία αγάπης για αρχή ξετυλίγεται  το κουβάρι τούτης της προπέτειας…

Κι ύστερα μεταφερόμαστε στην Ελλάδα του σήμερα, σε ένα καλοκαίρι όπως θα θέλαν ίσως να ζήσουν τα περισσότερα παιδιά. Ο Φίλιππος και η Παρασκευή παιδιά χωρισμένων γονιών φεύγουν για διακοπές (επιτέλους) στο νησί που γεννήθηκαν και ζει πια μόνο ο πατέρας τους, την Κάλυμνο. Παρά τις αρχικές αντιρρήσεις της μαμάς το όνειρο ξεκινά για τα δυο παιδιά που γρήγορα στην παρέα τους τυχαία αλλά μοιραία θα προστεθεί  η Κάτια και η μαμά της η Φανή. Η περιπέτεια ξεκινά μόλις φθάνουν στο αεροδρόμιο της Κω με προορισμό το Μαστιχάρι και …το νησί της Καλύμνου!

Ο Παππούς Νικολάκης, ο μικρός Νικολό,η Ποθούλα, η κυρά Βδοκία είναι οι πρώτοι που χαίρονται και καλωσορίζουν τους νεοαφυχθέντες στην Κάλυμνο. Η εξερεύνηση του τόπου ξεκινά σχεδόν αμέσως και οι ιστορίες η μια μετά την άλλη αρχίζουν να ξετυλίγονται. Μαθαίνουμε για αρχή τόσα και τόσα για τους περίφημους σφουγγαράδες του νησιού, τους βουτηχτάδες και τα σφουγγάρια τους.

Οι μέρες κυλούν ανέμελα κάτω από σκιές και μυρωδιές από υάκινθο, μολόχα, συκιές, βελανιδιές, μπουκαμβίλιες και γλάστρες με βασιλικούς. Όμορφα σοκάκια, ασβεστωμένα σκαλιά θα οδηγήσουν στο σπίτι που «ρημάξανε» οι τουρίστες και εκεί στο σπασμένο ξύλινο πάτωμα κάτω από μια σανίδα σε ένα σκουριασμένο σιδερένιο κουτί θα βρεθούν δυο γράμματα από τον Φίλιππο που θα αλλάξουν όλη την ιστορία. Θα κάνουν την παρέα των παιδιών μικρούς ντετέκτιβ, θα ανακαλύψουν καλά κρυμμένα μυστικά, άλλους τόπους και ιστορίες θαμμένες στο χρόνο. Μια απίστευτη περιπέτεια θα ξεκινήσει, με φοβερή πλοκή, εξέλιξη και  αγωνία.

Μέσα από θαμμένες ιστορίες θα μάθουμε την νεότερη Ιστορία της Ελλάδας με αφηγήσεις απλών ανθρώπων που αν και έχουν  γραφτεί για τις  ανάγκες του μυθιστορήματος απέχουν ελάχιστα από πραγματικά γεγονότα.  Η δικτατορία, οι συλλήψεις, τα βασανίστρια, οι εξορίες, όλα θα ζωντανέψουν και η ιστορία της Μαρίας Δασκαλάκη θα μας συγκλονίσει. Πρωταγωνιστές πια ο Νικήτας, η Θεοδώρα, ο Παντελής και ο παππούς των παιδιών ο Νικόλας. Το μυστήριο θα αρχίσει να λύνεται σιγά σιγά και η συγκίνηση θα σας γιομίσει την ψυχή, η εξέλιξη θα σας συνεπάρει και τα γεγονότα θα σας αφήσουν με μια χαρμολύπη που μόνο τα καλά βιβλία ξέρουν να χαρίζουν. Η ιστορία έχει καλό τέλος όπως της ταιριάζει. Σημασία όμως είχε και το ταξίδι μέσα στις σελίδες του βιβλίου που πραγματικά άξιζε τον κόπο.

Μια ακόμα Μυστική Αποστολή τελείωσε αλλά θα έχει σκοπό της να  σας κάνει να αναζητήσετε όλα τα βιβλία της σειράς και δεν θα τα αφήστε παρά μόνο σαν …τελειώσουν.

Ένα ακόμα νεανικό-εφηβικό μυθιστόρημα που διαβάζεται και από μεγάλους. Ένα βιβλίο που ταξιδεύει, μαθαίνει και διασκεδάζει τον αναγνώστη. Με λόγο που ρέει αβίαστα η Μαρία Δασκαλάκη μας γεμίζει αγάπη για τον τόπο μας, τη Χώρα μας, και μας θυμίζει γεγονότα που έχουμε κάπως ξεχάσει. Μας μαθαίνει Ιστορία με ένα τρόπο μοναδικό και μας θυμίζει επίσης τι σημαίνει  καλή λογοτεχνία για παιδιά.

Να το ψάξετε, να το διαβάσετε μονορούφι όπως του πρέπει και να αφεθείτε στα ελληνικά χρώματα, στα νησιά μας, στην ομορφιά του καλοκαιριού, της θάλασσας, των θρύλων αλλά και της Ιστορίας.

Διαβάζεται παντού και πάντα και θα ταξιδέψετε κι εσεις ποικιλοτρόπως!

Έψαξα κι εγώ πολλά στο διαδίκτυο  για την Μέλπω Λεκατσά, 21 χρονών φοιτήτρια στα γεγονότα του Πολυτεχνείου, πρόσωπο που εμπνεύστηκε η συγγραφέας την Θεοδώρα της,  και συγκλονίστηκα : https://www.mixanitouxronou.gr/tag/melpo-lekatsa/

Και : https://www.patris.gr/2019/11/25/giati-den-ithela-na-miliso-gia-to-polytechneio/

Περισσότερα  για το βιβλίο εδώ : https://minoas.gr/product/mystiki-apostoli-alitheies-thammenes-ston-chrono/

Για παιδιά και μεγάλους!

Φίλες χωρίς αρχή και τέλος, Ιωάννα Μπαμπέτα, εικ: Ράνια Βαρβάκη,εκδ. Μεταίχμιο

Ναταλία και Ειρήνη, γεννημένες την ίδια μέρα, από μαμάδες που υπήρξαν σε όλη τους τη ζωή κολλητές φίλες, μεγαλώνουν κι εκείνες έχοντας  η μία την άλλη. Ή μήπως δεν είναι ακριβώς φίλες; Μήπως έχουν διαφορές; Μήπως σε κάποια πράγματα δεν συμφωνούν; Μήπως σαν μπει ο έρωτας στη ζωή τους τα πράγματα δείξουν αλλιώς; Μήπως σε μια φιλία υπάρχει αρχή και τέλος; Ή μήπως κάθε τέλος είναι για μίαν καινούργια αρχή;

Μια ιστορία για τις φίλες, για την φιλία αλλιώς, για τις εντάσεις, τις διαφορές, τις μικροζήλιες, τα προτερήματα και τα ελαττώματα. Μια ιστορία που συμβαίνει και σε μας. Όλοι έχουν να πουν τα καλύτερα και συγχρόνως κάποια από τα άσχημα μιας φιλίας, ειδικά όταν αυτή κρατάει …μια ζωή.

Ένα βιβλίο γεμάτο συναισθήματα, γεμάτο εναλλαγές και ανθρώπινες νεανικές στιγμές. Αναθεωρήσεις, ανατροπές και αυτογνωσία. Παραδοχή, απογοήτευση και εν συναίσθηση.

Αλλά, όπως λέει και η Ιωάννα, σε ένα ακόμη άκρως ανθρώπινο και καλογραμμένο βιβλίο, ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή!

Πότε ξεκίνησε τούτη η σχέση και ιστορία; Από γεννησιμιού λοιπόν, άρα απλά υπήρξε αυτή η φιλία ε[επειδή  έτυχε. Μεγαλώνοντας όμως θα αποδειχθεί πως τον φίλο σου τον επιλέγεις με τα καλά και με τα παράξενά του. Κανείς δεν είναι ίδιος με εμάς και πάντα σεβόμαστε την προσωπικότητα του άλλου.  Η ζωγραφική είναι η μεγάλη αγάπη της Ειρήνης και η διέξοδος από τις ανασφάλειες και τα άγχη της. Η Ναταλία πάλι είναι συνήθως το επίκεντρο  όλων στις παρέες και η Ειρήνη αρχίζει να το καταλαβαίνει και να  νιώθει άβολα από τη στιγμή που Η Ναταλία σπάει το χέρι της, η Ειρήνη την βοηθάει στα μαθήματα. Ίσαμε τη στιγμή που όλοι ζωγραφίζουν πάνω στον γύψο της Ναταλίας, ακόμα και ο Νικόλας! Ο Νικόλας που εν αγνοία του θα γίνει η αιτία να αλλάξουν όλα. Να θυμώσει η Ειρήνη, να μαλώσει με την φίλη της, να αποκαλυφθούν όλα τα συναισθήματα, οι λίστες της  και οι μικρές αλήθειες που ήταν καλά κρυμμένες για χρόνια. Όμως αν η φιλία είναι αληθινή ακόμα κι όταν αποκαλυφθούν μυστικά και ειπωθούν ή γραφτούν βαριές κουβέντες θα βρεθεί ο τρόπος και θα ανθίσει ξανά.

Εύστοχο βιβλίο. Αληθινό σαν και τους πραγματικούς φίλους. Σωρεία συναισθημάτων, καταστάσεων και παιδικών «τραυμάτων». Πόνημα της Ιωάννας Μπαμπέτα γεμάτο αλήθειες. Με τον μεστό και λιτό της λόγο η Ιωάννα μας βάζει να σκεφτούμε τις δικές μας σχέσεις με φίλους και να αναρωτηθούμε πόσες φορές τους «ξεγράψαμε» και πόσες φορές τους ξαναβάλαμε στη ζωή μας. Ένα βιβλίο για την φιλία, για τη ζωή, για την συναισθηματική καθημερινότητα μας. Ένα βιβλίο που θα βοηθήσει πολλούς νέους που βλέπουν τα πράγματα σε μαύρο – άσπρο να καταλάβουν πως υπάρχει και γκρίζο σύννεφο στον ορίζοντα που θέλει μικρά βήματα, τόλμη και παραδοχή να γίνει πολύχρωμο. Σχέσεις που δοκιμάζονται. Πρώτοι έρωτες που έχουν την ομορφιά του άγουρου σταφυλιού αλλά και την κτητικότητα που γεννά ζήλιες, απογοητεύσεις και …χαρά στις κλεφτές ματιές.

Ένα βιβλίο απολαυστικό και πέρα για πέρα αληθινό. Ένα βιβλίο που εικονογραφεί με ασπρόμαυρο σκίτσο βέβαια η αγαπημένη Ράνια Βαρβάκη αλλά και πάλι την απολαμβάνουμε αρκετά.

Ένα βιβλίο για την κάθε αρχή της ζωής μας, σε κάθε περίπτωση  χωρισμένο σε κεφάλαια που αρχίζουν με φράσεις σπουδαίων ανθρώπων όπως:  :

«Κάθε στιγμή είναι ένα καινούργιο ξεκίνημα» Τ.Σ. Έλιοτ

«Η αρχή όλων των πραγμάτων είναι μικρή» Κικέρων

«Μετά την αρχή, έχει ήδη φτάσει το τέλος» Πάμπλο Πικάσο

«Η αρχή είναι τι ήμισυ του παντός» Πλάτωνας

«Τίποτα δεν τελειώνει ποτέ. Αρκεί λίγη ευτυχία για να ξαναρχίσουν όλα» Έμιλ Ζολά

Ψάξτε το στα βιβλιοπωλεία και διαβάστε εδώ ένα μικρό απόσπασμα: https://www.metaixmio.gr/el/products/%CF%86%CE%B9%CE%BB%CE%B5%CF%82-%CF%87%CF%89%CF%81%CE%B9%CF%82-%CE%B1%CF%81%CF%87%CE%B7-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%84%CE%B5%CE%BB%CE%BF%CF%82

Στη σειρά : Διαβάζω Ιστορίες!

Για παιδιά από 11 χρόνων…

Ο Πρίγκιπας Χαρταετός... Μόλις Κυκλοφόρησε!

«Όποιος δεν έπαιξε ποτέ του χαρταετό, δεν κοίταξε όσο χρειάζεται ψηλά. Όποιος δεν ένοιωσε την αντίσταση του μεγάλου σπάγκου, δεν εκατάλαβε την δύναμη του αέρα. Κι όποιος δεν εφώναξε με την ευθύνη και την πρωτοβουλία του παιδιού που βλέπει να κινδυνεύει στο ψηλό μετεώρισμά του ο αετός, δεν ένοιωσε τη χαρά του να τα βγάζεις πέρα μόνος σου με τη Φύση.» Δημήτρης Λουκάτος

Ο Πρίγκιπας Χαρταετός!

Συγγραφέας : Ελένη Μπετεινάκη

Εικονογράφος: Αιμιλία Κονταίου

Εκδόσεις : Ελληνοεκδοτική

Πρώτη κυκλοφορία : 23 Ιουλίου 2020!

Ήταν μια φορά κι έναν καιρό, στη μέση ενός απέραντου ωκεανού, ένα μικρό νησί με όνομα παράξενο και κατοίκους μικροσκοπικούς, που όλη μέρα έπαιζαν, τραγουδούσαν και δούλευαν μόνο όταν είχαν κέφι.

Το μικρό νησί του Πηγαινέλα είχε για βασιλιά του τον Γαργαλίτσα τον Πρώτο και βασίλισσα την πανέμορφη Σκανταλιά. Το ζευγάρι είχε κι ένα γιο, τον Χαρταετό που αγαπούσε πολύ τις περιπέτειες, τα σκαρφαλώματα στα δέντρα και τις κατασκευές από χαρτί. Το όνειρό του ήταν να ταξιδέψει μακριά από το νησί του, να γνωρίσει καινούρια μέρη κι άλλους ανθρώπους…

Τότε εμφανίζεται στο δρόμο του η Μάγισσα Χαρβάλω που του υπόσχεται να τον βοηθήσει βάζοντας του τρεις δοκιμασίες.

Τι θα ζητήσει ο Πρίγκιπας από τον νάνο Άνω Κάτω και τι από την γριά Μοναδική;

Να εμπιστευτεί την Άγνωστη Μάγισσα;

Ένα σύγχρονο παραμύθι για τις επιθυμίες και τα όνειρα.

Για την εμπιστοσύνη μας στους αγνώστους και τις υποσχέσεις που πρέπει να τηρούνται.

Βρείτε τον εδώ :https://ellinoekdotiki.gr/gr/ekdoseis/i/o-prigkipas-xartaetos

Η Ελένη Μπετεινάκη γεννήθηκε σε μια μικρή κωμόπολη του Ηρακλείου, τις Αρχάνες, όπου έζησε τα παιδικά της χρόνια παρέα με «γιαγιάδες» που της έλεγαν πολλές ιστορίες και παραμύθια. Ήθελε πάντα να παραμείνει παιδί κι έτσι σπούδασε Νηπιαγωγός, καταφέρνοντας να συνδυάσει την αγάπη της στα παιδιά και τα παραμύθια με τον καλύτερο τρόπο. Διαβάζει πολύ, αγαπά τη θάλασσα και το… ποδήλατό της. Εδώ και 25 χρόνια εργάζεται ως νηπιαγωγός και ασχολείται με τη διοργάνωση εκδηλώσεων που αφορούν τα βιβλία και ιδιαίτερα τα παιδικά. Αγαπά πολύ την Ιστορία και τη Λαογραφία, και αρκετά από τα άρθρα της δημοσιεύονται στις τοπικές εφημερίδες και σε ειδησεογραφικές ηλεκτρονικές σελίδες. Από το 2010  διατηρεί  ένα Blog (Ζητούνται Αναγνώστες) και από το 2013 την εβδομαδιαία στήλη «Τα παραμύθια του Σαββάτου» στην ηλεκτρονική ειδησεογραφική σελίδα www.cretalive.gr, με παρουσιάσεις και απόψεις για τα παιδικά βιβλία.

Aφηγείται ιστορίες και παραμύθια στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας Κρήτης και σε αρκετούς άλλους επιλεγμένους χώρους. Επίσης, έχει στο ενεργητικό της πολλές ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές εκπομπές με θέμα πάντα το παραμύθι και τα παιδικά βιβλία.

Το 2015 της απονεμήθηκε από το ΙΒΒΥ, Κύκλος Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου, το Βραβείο σε Νηπιαγωγό «Βούλα Κουλουμπή», για την εισαγωγή με τους πιο ευφάνταστους τρόπους των παιδιών προσχολικής ηλικίας στον κόσμο του παιδικού βιβλίου.

Βιβλία:

Η μάγισσα Χρωματούσα, εκδ. Ελληνοεκδοτική, 2015

Τα κάναμε θάλασσα… (τα παραμύθια) Συλλογική έκδοση, Νήσους Περίπλους, 2016

Ο Τρακατρούκας ο Καλικάντζαρος, εκδ. Ελληνοεκδοτική, 2016

Ο Σιγανός, ένα σκιάχτρο με ψυχή! εκδ. Ελληνοεκδοτική, 2019

Σελίδες και blog:

 http://zhtunteanagnostes.blogspot.gr

Κανάλι στο Υοutube : ΕΛΕΝΗ ΜΠΕΤΕΙΝΑΚΗ https://www.youtube.com/channel/UC_dp8t3WhAdnIvGKf9HYs3A?view_as=subscriber

Μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί της στα:

facebook.com/elenibetinaki  

elenbet@gmail.com

Instagram: elenibetinaki

 

Δέκα Κάλτσες* σε απίστευτες περιπέτειες…στα Παραμύθια του Σαββάτου!

Της Ελένης Μπετεινάκη

Δεν νομίζω πως υπάρχει άνθρωπος στoν πλανήτη μας που να μην έχει χάσει έστω και μια κάλτσα του στο πλυντήριο. Εγώ πάλι, εκατοντάδες, αφού να φανταστείτε έχω μια μεγάλη βαλίτσα και κρατάω τις μονές, ελπίζοντας πως κάποια μέρα, κάπου, κάπως θα βρουν το ταίρι τους. Διαβάζοντας όμως αυτό το ξεκαρδιστικό μυθιστόρημα είμαι πια απόλυτα σίγουρη πως έφυγαν για άλλες πολιτείες, για νέα ζωή. Κατάλαβα πως τούτες οι πολύχρονες εξαφανίσεις τους κρύβουν μεγάλα μυστήρια και απίστευτες ιστορίες.

Ένα βιβλίο που θα διαβάσετε με μια μόνο ανάσα. Θα αφήσετε την δημιουργικότητά σας να φτάσει σε ζενίθ επίπεδο και θα συγκλονιστείτε με την φοβερή φαντασία της συγγραφέα του που δεν αφήνει περιθώρια αμφισβήτησης στο θέμα ….των καλτσών.

Είστε έτοιμοι; Πάμε να γνωρίσουμε αυτό το μοναδικό βιβλίο που εκτός από κάλτσες μιλάει για …τα πάντα!

Δέκα ιστορίες η μία πιο συναρπαστική από την άλλη. Όλα ξεκίνησαν από την ημέρα που η μαμά της Βικτώριας που για συντομία την φωνάζουν Βι,  αποφάσισε να καλέσει έναν υδραυλικό στο σπίτι τους και να λύσει το μυστήριο των εξαφανισμένων καλτσών τους. Κι εκείνος το μόνο που είχε να τους πει ήταν πως το πλυντήριο ήταν μια χαρά αλλά κάτω ακριβώς από εκεί που το είχαν τοποθετήσει υπήρχε μια πολύ μεγάλη τρύπα…  Ε, τα υπόλοιπα καταλαβαίνετε πως καρφώθηκαν και μεγαλουργήσαν στην φαντασία της Βι και της Γιουστίνας Μπεντνάρεκ.

Ιστορία πρώτη: Δεν θα το πιστέψετε αλλά η κομψή, μεταξωτή, μαύρη αριστερή κάλτσα που είχε κάνει δώρο στον μπαμπά της Βι ο πεθερός του, δεν άντεξε τις βρώμικες παρέες μέσα στον καλάθι των άπλυτων και μια μέρα έφυγε πολύ μακριά από την δίδυμη αδελφή της… Ακολούθησε τ όνειρό της και πήρε μέρος σε μια οντισιόν κερδίζοντας απευθείας μόλις διηγήθηκε τη ζωή της έναν ρόλο σπουδαίο. Έγινε πολύ καλή ηθοποιός σε σήριαλ και όλες οι πόρτες ανοίχτηκαν μπροστά της…

Μια διασημότητα γεννήθηκε κι ένα όνειρο ζωής πραγματοποιήθηκε…

Στη δεύτερη ιστορία μια μικρή γκρίζα κάλτσα τυλιγμένη σαν μπαλάκι που ένιωθε μοναξιά αποφασίζει μια μέρα με την παρότρυνση ενός ροζ γαντιού να πάρει την τύχη στα χέρια της και ακολουθώντας μία δύσκολη και «μαύρη διαδρομή» έφτασε σε μια μικρή γαλάζια πόρτα. Αυτό ήταν… το χρώμα ,η χαρά και η φωλιά με τα πέντε μικροσκοπικά ποντικάκια μπήκαν στη ζωή της… Απόκτησε νόημα, σκοπό και χαρά …

Θα μπορούσε μια ζωηρή μπλε κάλτσα να γίνει πολιτικός; Στην τρίτη ιστορία που θα σας καταπλήξει επίσης συμβαίνουν όλα αυτά τα φοβερά  και η κάλτσα μας θα καταφέρει το ακατόρθωτο και θα γίνει ένας ηγέτης που άφησε ένα ρητό για πάντα να συνοδεύει τ’ όνομα της  : «Χωρίς αριστερά δεν υπάρχει δεξιά!»

Στην τέταρτη ιστορία θα μαγευτείτε από ένα παραμύθι με ένα άστεγο που πριν ήταν….βασιλιάς. Η ζωή παίζει τέτοια παιχνίδια κάποιες φορές που έρχονται τα πάνω κάτω. Όλοι κάποια στιγμή βρίσκουμε κάποιον με τον οποίο συμφωνούμε και ταιριάζουμε σχεδόν απόλυτα. Έτσι συνέβη με την κάλτσα από εξαιρετικής ποιότητας νήμα που προερχόταν από τρίχωμα κουνελιών ανκορά και που κατά λάθος βρέθηκε… μονή. Θα  γίνει η πιο αυτοκόλλητη φίλη ενός αστεγοβασιλιά και θα ζήσει ότι πιο παράξενο μπορούσε ποτέ να φανταστεί…μια κάλτσα!

Κι αν κι εσείς κυνηγάτε τα μικρά γατάκια να τα …βασανίσετε μάλλον δεν έχετε ακούσει την πέμπτη ιστορία που μια γεροδεμένη κάλτσα από μαλλί προβάτου έγινε …δράκος. Ή μήπως σκουφομπάμπουλας; Θα το διαβάστε και θα δείτε πως τα πάντα μπορούν να συμβούν σαν κάποιος θέλει να κάνει το καλό!

Τώρα πως μια κάλτσα μπορεί να μεταμορφωθεί σε τριαντάφυλλο και να πάρει και βραβείο αυτό μόνο αν διαβάσετε την έκτη ιστορία θα το καταλάβατε. Κι ίσως να συγκινηθείτε από την γενναιοδωρία και την απίθανη αυτή περιπέτεια μιας κόκκινης μεταξωτής «πατουσοθηκούλας».

Η έβδομη κάλτσα ήταν ριγέ με μαύρη άγκυρα πάνω της κι ήθελε να ξανακούσει εκείνο το παραμύθι του κοκκινογένη καπετάνιου που ανακάλυψε έναν τεράστιο θησαυρό σε ένα έρημο νησί. Κι έτσι μικρούλα και παραμελημένη που ήταν ξεκίνησε ένα ταξίδι διαλέγοντας την πόρτα της Θάλασσας κι έγινε το όνειρό της πραγματικότητα. Όμως η νοσταλγία κι η αγάπη την έφεραν πίσω στο ΠΛΥΝΤΗΡΙΟ και ξεκίνησε μια άλλη ζωή σε καινούργια πατουσάκια που τα παραμύθια τούτη τη φορά μιλούσαν για ιππότες και έξυπνα ρομπότ.

Η όγδοη κάλτσα ήταν καταπράσινη. Δραπέτευσε μια Παρασκευή γιατί δεν της άρεσε η πιο κοντινή της παρέα δηλαδή το μακρύ σώβρακο του μπαμπά της Βι. Βρέθηκε σε ένα δάσος με οξιές και έγινε στρώμα για μικρά νεογέννητα κοράκια στη φωλιά τους. Κι ύστερα έγινε και κορακονραντά και αυτό την έκανε να νιώθει υπέροχη και χρήσιμη!

Κάλτσα ντετέκτιβ δεν είχατε ποτέ φανταστεί; Κι όμως μια αριστερή φιστικί κάλτσα αποφάσισε να πιάσει τον περιβόητο μπισκοτοκλέφτη του ζαχαροπλαστείου «Αστέρι» και να γίνει διάσημη γιατί από εκείνη τη στιγμή και μετά αναλάμβανε πολύ σπουδαίες υποθέσεις μέχρι και την φοβερή στιγμή που βρήκε τη λύση ενός μυστηριώδους γρίφου της εξαφάνισης ενός διάσημου αστρονόμου σε  σπάνια έκδοση του Παπουτσωμένου Γάτου !

Και η δέκατη και τελευταία ιστορία μας μιλάει για μια λευκή παιδική κάλτσα με κόκκινες βούλες που ανήκε στην Βι. Παράξενη κάλτσα και τούτη, ατίθαση, χοροπηδηχτού που δεν μπορούσε να καθίσει ούτε για μια στιγμή. Έτσι λοιπόν χάθηκε στη γνωστή τρύπα και ακολούθησε έναν σκυθρωπό άνδρα που περπατούσε σε μια μεγάλη γκρίζα πόλη, σκεφτικός. Στο νοσοκομείο έφτασαν, εκεί που ο γιος του σκυθρωπού κυρίου, ο Κάιτεκ ήταν άρρωστος πολύ και μελαγχολικός. Και σαν έφυγαν όλοι η μικρή πουά κάλτσα έκανε ένα μικρό θαύμα για να αλλάξει την ψυχαγωγία του νοσοκομείου. Έγινε η δόκτωρ Κάλτσα και με τα μαγικά του κόλπα έφερνε το γέλιο και τη χαρά στα άρρωστα παιδιά.

Και αφού όλες ετούτες οι κάλτσες είχαν τόσα να μας πουν, σειρά έχουν τώρα οι δικές σας.

Βάλτε την φαντασία σας μπροστά κι αρχίστε να σκέφτεστε τι θα μπορούσε να κάνει μια από τις δικές σας…μονές κάλτσες. Βάλτε την πάνω σε ένα λευκό χαρτί, κολλήστε την και δώστε της μορφή. Γεμίστε την με υλικό για ….κούκλες και φτιάχτε την πιο παράξενη πατουσόκουκλα που φαντάζεστε. Κόψτε, ράψτε, προσθέστε της μαλλιά, μουστάκια, καπέλα ή ό,τι σας έρθει στο μυαλό και μεταμορφώστε την σε κάτι άλλο, κάτι μοναδικό.

Γράψτε τη δική σας ιστορία, μια περιπέτεια που θα ζήσετε μαζί με την κάλτσα σας.

Και μην ξεχάσετε να διαβάσετε τούτο το μοναδικό βιβλίο. Ένα βιβλίο που θα σας γεμίσει συναισθήματα. Θα καταλάβετε την αξία της προσφοράς, τη δύναμη της αγάπης. Πως μπορούμε να δώσουμε χαρά με πολύ απλά πράγματα σε κάθε παιδί ή και ενήλικα που δεν νιώθει δυνατός και υγιής. Πως η ζωή καμιά φορά έχει πολλές εκπλήξεις. Πως τα όνειρα μας πρέπει να τα κυνηγάμε όσο παράξενα και μακρινά κι αν είναι. Πως αν δεν τολμήσουμε δεν θα ζήσουμε πράγματα διαφορετικά, σπουδαία και καινούργια. Πως η φιλία,  η αλληλεγγύη μεγαλουργούν όταν μοιράζονται απλόχερα.

Ένα βιβλίο που θα σας κρατήσει συντροφιά πολλά βράδια. Που θα σας κάνει να γελάτε στα δύσκολα. Που κάθε φορά που κομπιάζετε να πάρετε μια απόφαση θα είναι εκεί να σας θυμίζει πως η ζωή ανήκει στους τολμηρούς.

Ένα βιβλίο γεμάτο περιπέτειες…σαν τη ζωή μας!

*Δέκα κάλτσες(τέσσερις δεξιές και έξι αριστερές) σε απίστευτες περιπέτειες, Γιουστίνα Μπεντνάρεκ, εικ: Ντάνιελ ντε Λατούρ, εκδ. Πατάκη

Εκπληκτική σύλληψη ιδεών και ανάπτυξη φαντασίας μοναδική. Ευφυέστατο και πρωτότυπο ανάγνωσμα για κάθε ηλικία.  Υπέροχη,  σαν καρτούν η εικονογράφηση του Ντάνιελ ντε Λατούρ.

Διαβάστε το και που ξέρετε ίσως να λυθούν όλες οι απορίες σας για τις χαμένες κάλτσες της ζωής σας…

Δείτε εδώ ένα απόσπασμα  : https://www.patakis.gr/product/619239/vivlia-paidika--efhvika-paidikh-neanikh-logotexnia/Deka-kaltses-tesseris-deksies-kai-eksi-aristeres-se-apisteutes-peripeteies/

Και επισκεφθείτε ένα βιβλιοπωλείο να το πάρετε. Δεν θα μετανιώσετε ούτε στιγμή!

Στην Αγιά Μαρίνα της Βόνης...

Ήταν κάποτε το μεγαλύτερο πανηγύρι της Κρήτης!

Της Ελένης Μπετεινάκη*

Παράξενη χρονιά η φετινή… Ίσως και να΄ναι πρώτη φορά που συμβαίνει τούτη η «ματαίωση» του πιο μεγάλου πανηγυριού της Κρήτης!

Όλα ήρθαν στα απάνω κάτω τους, σαν εκείνον τον νάνο στα παραμύθια μου που φυλάει τις καλαμιές στο μεγάλο ποτάμι. Φοβάται όλους όσους πλησιάζουν πως ίσως να θέλουν να του κάνουν κακό…

Τέλος στα πανηγύρια κι είναι οριστικό για όλον τον Ιούλιο. Ένας μήνας που τον ονομάζουν Πανηγυρά, που ΄ναι η ψυχή του ελληνικού καλοκαιριού, ένα τόσο δα αόρατο «πλασματάκι» μας κάνει  να νιώθουμε πραγματικά ξεκρέμαστοι και φοβισμένοι.

Μπορεί οι πάγκοι να μην στηθούν, μπορεί οι μικροπωλητάδες να χάθηκαν από την φετινή γιορτή της Αγιά Μαρίνας, ο κόσμος όμως και πάλι είναι πολύς, είναι προσεκτικός και άρχισε ήδη να μαζεύεται από την περασμένη Τετάρτη…

Εκατοντάδες οι πιστοί, εκατοντάδες κι οι περπατητές που ξεκινούν από την …Χώρα να εκπληρώσουν το τάμα τους. Απίστευτο μου φάνηκε, τους είδα με τα μάτια μου. Τόσο μεγάλη διαδρομή, πολλοί οι νέοι που το τολμούν. Θαύμασα την πίστη, την τόλμη και τη δύναμη της ψυχής τους.

Πήγα κι εγώ φέτος, αρχή της εβδομάδας …  Ήθελα να δω τις μεγάλές διαφορές, να ανάψω κι εγώ ένα κερί στη Χάρη της Αγιά Μαρίνας, στη Βόνη.

Κι είδα πολλά… Κι ένιωσα πολλά και περπάτησα όλο το δρόμο από το χωριό στην εκκλησιά και πάλι πίσω και στάθηκα  στα θάματα και τα τάματα που΄ταν κρεμασμένα στις εικόνες, στην ομορφιά της απλότητας του χωριού, στα μέρη που μύριζαν λουλούδια και καπρικό άλλων εποχών και θυμήθηκα ….

Θυμήθηκα τα περασμένα και να΄μαστε πάλι εδώ …

Λένε πως  στις 17 του Ιουλίου, της Αγίας Μαρίνας, είναι ώριμα τα σταφύλια και τα σύκα… Έτσι κάθε χρόνο τούτη την ημέρα  βγαίνουν  όλοι στην εξοχή , στ’ αμπέλια και στα περιβόλια. Τα παλιότερα χρόνια που τα έθιμα και οι δοξασίες είχαν περισσότερο την τιμητική τους, εκεί που υπήρχαν  μεγάλες συκιές  πίστευαν πως τα παράξενα φύλλα τους και οι ώριμοι τούτη τη μέρα καρποί τους,  τις νύχτες με φεγγάρι για όλους όσους ξενυχτούσαν στην εξοχή, έπαιρναν μορφή και άλλοτε γινόταν μάγισσες, άλλοτε νεράιδες ή φοβέρες νυχτερίδες που τρόμαζαν τους περαστικούς ή τους λάτρεις του ξάστερου ουρανού,  καθώς κουνιόταν με το πρώτο αεράκι που συντρόφευε τις νύχτες του πιο καυτού μήνα του καλοκαιριού. Η Αγιά Μαρίνα, λένε ακόμη, πως προστάτευε από τα βλαπτικά ζωύφια γι αυτό και γινότανε αγιασμός και ραντισμός των σπαρτών από τα σκαθάρια και τα άλλα «έχνη» που γέμιζαν τα χωράφια ανήμερα της γιορτής της.

Το όνομα της λένε, έχει να κάνει με αυτό που συμβολίζει μιας κι είναι προστάτιδα των καχεκτικών παιδιών και «μάραινε» τα εξανθήματα από την ευλογιά!

Νίκησε τον ίδιο τον «διάβολο» μέσα στο κελί της, στα 15 της χρόνια, φυλακισμένη λόγω της χριστιανικής της πίστης από τον ίδιο τον Έπαρχο Ολύβριο που ήθελε να την κάνει γυναίκα του κι από τότε σε πολλά μέρη θεωρούσαν  «τους όφιδες πως ήταν τούτοι οι διάολοι» και στις εικόνες τις λατρευτικές της την έχουν πάντα να κρατάει ένα σφυρί και να ετοιμάζεται να τον χτυπήσει…

Αγιά Μαρίνα, Βόνη το μεγαλύτερο πανηγύρι της Κρήτης, τα πιο παλιά χρόνια τουλάχιστον…

Πολλές οι θύμησες, ανάκατες σκέψεις και λέξεις για τούτη τη  μεγάλη γιορτή. Ίσως δεν είμαι η ειδικότερη να μιλήσω για τούτο το πανηγύρι, αλλά είναι τόσες οι ιστορίες  και τα ακούσματα που σκέφτηκα πως πρέπει κι αυτά …να μοιραστούν! Μακρινό το χωριό της Βόνης από το δικό μου, αλλά εκείνα τα χρόνια της δικής μας αθωότητας  ακόμα κι εμείς είχαμε  έντονες τις  εικόνες της προετοιμασίας των ημερών. Είχαμε ακούσει τόσα πολλά, μας είχαν πει πως σε εκείνο το πανηγύρι τα παιχνίδια που πουλούσαν ήταν μοναδικά.

Θέλαμε τόσο πολύ να πάμε κι εμείς… άλλωστε ήταν το in και το must του καλοκαιριού. Κι έτσι  μια χρονιά τα καταφέραμε. Με οργανωμένο σχέδιο, με αλάνθαστα επιχειρήματα, όπως εκείνο που έπιανε πάντα, πως επιτέλους είχαμε δικά μας χρήματα να αγοράσουμε ότι ακριβώς θέλαμε …Εγώ ένα βραχιολάκι με καταγάλανες  χάνδρες στη μέση, που το είχε ήδη αγοράσει από την προηγούμενη χρονιά η καλύτερη μου φίλη,από το ίδιο  πανηγύρι, και ο αδελφός μου ένα μικρό αυτοκίνητο αστυνομικό με τηλεχειριστήριο που έπαιρνε μπαταρίες… 

Πρωτόγνωρο παιχνίδι και αυτό! Κι έτσι ανεβήκαμε όλοι στην καρότσα  του φορτηγού του πατέρα μου, στρώσαμε και μια κουβέρτα να μην μας κτυπάει τα γόνατα το σίδερο, πήραμε και δυο τρεις γειτόνισσες με τις καρέκλες τους και όλα τους τα χρυσαφικά στολισμένες και μόλις βράδιασε …ξεκινήσαμε.

 Κανονική σουρεάλ ή φολκλορική εικόνα της Ελλάδας των  ‘70ς.

Σαν φτάσαμε κοντά στο χωριό, κατάλαβα το λόγο που ο πατέρας μου δεν ήθελε να έρθουμε. Απίστευτος κόσμος, σκόνη και φασαρία που βάραιναν ακόμα πιο πολύ την ατμόσφαιρα. Μας είπαν  να αφήσουμε το αυτοκίνητο πολύ μακριά γιατί υπήρχε κίνδυνος μποτιλιαρίσματος και ας μην ήταν τόσα πολλά πια τα τροχοφόρα εκείνης της εποχής. Εντύπωση τεράστια μας είχε κάνει το πόσα πολλά άλογα  και γαϊδούρια  υπήρχαν παντού και όλα στολισμένα με  κιλίμια και χαλιά. Με χάντρες τεράστιες και φυλακτά στο λαιμό και κάτι σαν καλύπτρες στα μάτια τους. Γούρλωνα τα δικά μου, σαν να μάζευα τις εικόνες της εποχής χωρίς να γνωρίζω το γιατί … Η πορεία μας προς την εκκλησία αργή και λίγο κουραστική. Το ύψος των χρόνων μου δεν μου επέτρεπε να βλέπω ακριβώς τι γινόταν μπροστά μου, μύριζα όμως και άκουγα. Μύριζα καπρικό,( δάφνη, λεμόνι και ψημένο κρέας) που τρυπούσε τη μύτη με τ΄ αρώμά του. Κι άκουγα, αναστεναγμούς και ψίθυρους από γυναίκες που προχωρούσαν δίπλα μας γονατιστές, σέρνοντας το βάρος ενός τάματος  και μεγάλες σακούλες γεμάτες άρτους… Άλλοι άνθρωποι ξυπόλυτοι, χωρίς να τους νοιάζει ο χωματόδρομος, τα αγκάθια ή  οι πέτρες.

Μεγάλο το τάμα… δύσκολες οι ώρες που θα ΄χαν ζήσει. Δεξιά κι αριστερά, μέσα στα χωράφια παρέες μεγάλες αθίγγανων, προσέλκυαν το ενδιαφέρον και την απορία μας. Τούτες οι πολύχρωμες φασαριόζικες οικογένειες είχαν τόσα πολλά στολίδια πάνω τους που τους κοίταζα με δέος και θαυμασμό, γιατί νόμιζα πως αυτοί είχαν προλάβει να πάρουν όλα εκείνα τα πολύτιμα στολίδια που πουλιόντουσαν στο πανηγύρι κι ίσως να μην έφταναν για εμάς…

Βιαζόμασταν να φτάσουμε να ανάψουμε εκείνο το κερί στη χάρη Της, να δούμε όλα εκείνα τα παράξενα που είχαμε ακούσει. Λέγανε πως όταν έταζαν ένα παιδί στην Αγία Μαρίνα, που ήταν λίγο καχεκτικό και αρρωστιάρικο,  για να  γίνει καλά το έντυναν με μαύρα ρούχα για σαράντα μέρες κι ύστερα τα άφηναν στο μοναστήρι κρεμασμένα στην εικόνα της,  για τους φτωχούς. Κι οι μεγαλύτεροι σε ηλικία σαν εκπλήρωναν το δικό τους  τάμα, αφήναν άραφτα μαύρα υφάσματα στην εκκλησιά για την ενδυμασία των καλογριών, να τα ράψουν εκείνες με τον ειδικό τρόπο που ήξεραν. Υπήρχαν  ρούχα κι εκείνο το βράδυ… Τα είδα με τα μάτια μου. Όμως το πιο παράξενο, το πιο φοβερό ήταν εκείνο το βάζο με το μικρό φίδι μέσα, που έκρυβε μια απίστευτη ιστορία. Την ιστορία της τσιγγάνας που έφτασε στην εκκλησία με φοβερούς πόνους στην κοιλιά και σαν προσευχήθηκε μπροστά στην εικόνα της Αγίας, μέσα από την κοιλιά της έφυγε τούτο το μικρό ερπετό κι όλοι μίλησαν για θαύμα αφού εκείνη έγινε καλά… Ταριχεύθηκε  το φίδι κι έμεινε εκεί,να θυμίζει, να αφυπνίζει μυαλό-ψυχή και σώμα …ίσως!

Δέος για όλες τούτες τις ιστορίες, καπνός  από λιβάνι και κερί παντού μέσα στη μικρή εκκλησία, τάματα γεμάτη η εικόνα, και γύρω και παντού πατερίτσες και μπαστούνια. Και σε ένα θάλαμο λίγο πιο έξω …. Κι ύστερα πήγαμε να  πάρουμε το άγιασμα που έδιναν σε μικρά μπουκαλάκια και λέγανε πως ήταν επίσης θαυματουργό. Έτρεχε από μια πηγή που υπήρχε από τα βάθη των αιώνων, πολύ πριν κτιστεί η εκκλησία και τώρα ήταν κλεισμένη μέσα στο ιερό, και είχε λέγανε υπερφυσικές δυνάμεις τούτο το νερό  με όποιον ερχόταν σε επαφή... Εκείνη τη νύχτα μετά τα μεσάνυχτα, ξαπλωμένοι όλοι στην καρότσα του φορτηγού και επιστέφοντας κατάκοποι στο χωριό, η γιαγιά μου, μας είπε μια από τις φοβέρες ιστορίες που ήξερε από τα χρόνια της Τουρκοκρατίας. Μιλούσε για  μια γριά Χριστιανή, σαν πολλές στα γύρω χωριά της Αγιά Μαρίνας που πήρε το άγιασμα τούτο και αφού το ανακάτεψε  με λάδι και αλεύρι  ετοίμασε να φτιάξει ψωμί. Δεν χρειαζόταν προζύμι  γιατί αυτή η ζύμη φούσκωνε από μόνη της. Εκείνη το άφησε όλη νύχτα , να το δει το πρωί ο Τούρκος Αγάς να πειστεί. Αυτός όμως δεν κρατήθηκε, πήγε κρυφά, σήκωσε την πετσέτα που ήταν σκεπασμένο και τότε είδε πως είχε φουσκώσει τόσο πολύ που χύνονταν από παντού. Προσπάθησε να το πετάξει και να φτιάξει ο ίδιος καινούργιο όμως δεν τα κατάφερε… Κι έτσι πείστηκε για τις θαυματουργές  ιδιότητές του.

Η ώρα είχε περάσει. Εμείς αναμέναμε την μεγάλη στιγμή της αγοράς των πολυπόθητων παιχνιδιών μας. Κι αφού βρήκαμε τα στολίδια και τα αυτοκίνητα των ονείρων μας για μια ακόμα φορά τρέξαμε στην ουρά, να περιμένουμε τις περίφημες μαντινάδες με ζάχαρη, της μιας δραχμής, οι δέκα. Ήταν έθιμο αυτό του Αγίου Παντελεήμονα, των Κουνάβων ,αλλά  ο κύριος που τις πουλούσε, ήταν εκεί, κι εμείς αδύνατον να αντισταθούμε στην φοβερή λιχουδιά του καλοκαιριού. Ο προϋπολογισμός μας είχε εξανεμισθεί, αλλά όπως γίνεται πάντα …σε εκκλησία ήμασταν άλλωστε,  το θαύμα  φανερώθηκε μπροστά μας. Όχι δέκα αλλά είκοσι πήρε στον καθένα μας η μάννα μας κι έτσι εκτός όλα τα άλλα θαυμαστά που συνέβησαν  εκείνο το βράδυ,  σίγουρα για μας τούτο το πανηγύρι ήταν το καλύτερο και μεγαλύτερο που είχα πάει στην μέχρι εκείνη στιγμή της ζωής μου....

Λένε πως ο κόσμος που πήγαινε για προσκύνημα την παραμονή κι ανήμερα έφτανε συχνά και τους εκατό χιλιάδες …

Να πάτε, να προσέχετε γιατί έχει κόσμο πολύ και να περπατήσετε στο χωριό…Χρόνια μας πολλά! 

ΠΗΓΕΣ :

*Λόγια του Αέρα, Συλ. Διηγημάτων (ανέκδοτη), Ελένη Μπετεινάκη,2017

Φωτογραφίες: Κωνσταντίνος Γριβάκης, Ελένη Μπετεινάκη, R.Behaeddin

Δημοσιεύτηκε στο cretalive.gr στις 17 Ιουλίου 2020 : https://www.cretalive.gr/apopseis/itan-kapote-megalytero-panigyri-tis-kritis

Και στην Εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ :https://www.patris.gr/2020/07/17/protoselido-patris-17-7-2020/

*Η μέρα που τα κραγιόνια γυρίσαν σπίτι ….στα Παραμύθια της Τρίτης!

Της Ελένης Μπετεινάκη

Έχετε κι εσείς πολλά κραγιόνια κι εννοώ κηρομπογιές ή μαρκαδόρους παντού; Σε κάθε μέρος του σπιτιού, κάτω από τον καναπέ, στο ψυγείο, στα ντουλάπια της κουζίνας, στα συρτάρια με τις κάλτσες, στον πλυντήριο ίσως; Ε, ήρθε η ώρα για τη δεύτερη μεγάλη τους επανάσταση. Να βάλουν τάξη στη ζωή, στο δωμάτιο και στην ακαταστασία σας!

Μα πιο πολύ απ’ όλα να σας κάνουν να γελάσετε πολύ και να απολαύσετε ένα από τα πιο όμορφα βιβλία της χρονιάς!

 

Στο πρώτο βιβλίο του Drew Daywalt (Η μέρα που τα κραγιόνια τα παράτησαν, https://zhtunteanagnostes.blogspot.com/2017/10/blog-post_22.html ) μάθαμε πολλές ιδέες  τακτοποίησης των …κραγιονιών που συνήθως βρίσκονται παντού. Ακόμα συνειδητοποιήσαμε τον κόσμο των παιδιών μέσα από  πολλές αλήθειες για τσακωμούς, για αδυναμίες, για υπεραπασχόληση, για ρουτίνα, για φιλίες, για μαζώματα, για αγανάκτηση και βρήκαμε κάποιες λύσεις στα προβλήματα που τα απασχολούν. Τώρα ο Drew Daywalt επανέρχεται μαζί του κι ο Ντάνκαν σε μια ακόμα πιο ξεκαρδιστική ιστορία. Αυτά τα κραγιόνια δεν έχουν στο θεό τους. Έχουν αποφασίσει τούτη τη φορά να στείλουν στον Ντάνκαν καρτ ποστάλ από τα μέρη που βρίσκονται μήπως κι εκείνος …τα ξαναμαζέψει ή καταλάβει πως δεν έχουν χαθεί, απλά δεν ξέρουν πως να γυρίσουν πίσω. Το βυσσινί κραγιόνι του υπενθύμισε πως επιβίωσε από το σπάσιμό του στα δυο όταν κάθισε πάνω του στον καναπέ ο μπαμπάς του Ντάνκαν και περιμένει να τον αναζητήσει επιτέλους γιατί δεν μπορεί να μετακινηθεί εύκολα με τον συνδετήρα που έχει στη μέση του. Το ανοιχτό πράσινο κραγιόνι άλλαξε όνομα και λέγεται πια Εστεμπάν ο Μεγαλοπρεπής. Αποφάσισε πως αφού δεν ήταν και τόσο χρήσιμο να  φύγει και να γνωρίσει τον κόσμο. Το ανοιχτό ηλεκτρίκ κραγιόνι παραπονιέται όλη την ώρα πως τον ξέχασε ο Ντάνκαν και στέλνει κάρτες από διάφορα μέρη που ταξιδεύει συνεχώς. Θα συγκινηθείτε ( από τα γέλια) με την ιστορία των κιτρίνου και πορτοκαλί κραγιονιών που τα έλιωσε ή καλύτερα τα ένωσε ο …ήλιος! Το ανοιχτό καφέ κραγιόνι πάλι νιώθει απαίσια στα κρόσσια του χαλιού. Απίστευτες ιστορίες όλες γραμμένες  σε κάρτες σαν σημειώσεις παραπόνων. Σειρά έχουν το ανοιχτό πράσινο φωσφοριζέ, το χρυσό, το τιρκουάζ, και το κοντόχοντρο κραγιόνι για νήπια. Και η ιδέα που ήρθε στον Ντάνκαν όταν έμαθε και κατάλαβε  πόσο πολύ είχαν ταλαιπωρηθεί όλα του τα κραγιόνια τα τελευταία χρόνια νομίζω θα σας ικανοποιήσει στον μέγιστο βαθμό!

Ακόμα γελάω ή καλύτερα σπαρταράω από τα γέλια με την απίθανη αυτή περιπέτεια των μοναδικών κραγιονιών του Drew Daywalt. Μια ακόμα ευφάνταστη ιστορία (ή και πολλές μαζί σαν να ΄ναι μια) που θα σας κάνουν να γελάστε, να αναρωτηθείτε για τα δικά σας χαμένα αντικείμενα και θα συμμαζέψετε τα …ασυμμάζευτα.

Κι επειδή η ιδέα του Daywalt να στείλει από μια καρτ ποστάλ με παράπονα στο δωμάτιο του Ντανκαν μας άρεσε τόσο πολύ κάπως έτσι κι εμείς θα σας πούμε ότι νιώσαμε!

Αγαπητέ Ντάνκαν,

Ακούσαμε προσεκτικά τα προβλήματα των κραγιονιών σου και νομίζουμε πως ήρθε η ώρα να κάνεις κάτι πολύ σοβαρό. Να προσέχεις που αφήνεις από τώρα και στο εξής τα κραγιόνια σου και όλα σου τα παιχνίδια. Η μοναξιά που νιώθουν, πίστεψέ με δεν τους αρέσει καθόλου. Η τάξη και η καθαριότητα τους είναι από τα πιο βασικά σου μελήματα. Αυτό ισχύει για καθετί που υπάρχει στο δωμάτιό σου. Να αγαπάς ό,τι σου δίνει χαρά και φως, ό,τι σε κάνει να νιώθεις πως δημιουργείς, ταξιδεύεις και πλάθεις νέους κόσμους. Τα αντικείμενα έχουν ψυχή αλλά δεν μπορούν να  μιλήσουν και να μας πουn όλα όσα βλέπουν, αισθάνονται και «τραβούν». Δική σου υποχρέωση να επιστρέφουν όλα στη θέση τους. Κι αν ζορίζεσαι με όλα αυτά  να θυμάσαι πως την επόμενη φορά που θα ψάχνεις κάτι και δεν θα το βρίσκεις θα είναι γιατί κάπου θα το ξέχασες, κάπου παραμέλησες ή υποτίμησες την αξία του.

Φιλικά,

Τα παιχνίδια σου που συχνά κοιμούνται μόνα τους σε διάφορα μέρη του σπιτιού!

Ξεκαρδιστικό, ευφυές, και πρωτότυπο το νέο βιβλίο του Drew Daywalt. Οι ιδεές που μας δίνει είναι πάρα πολλές και φυσικά έχουν σχέση με την αιώνια ακαταστασία των παιδικών δωματίων και την παιδική ανεμελιά στις υποχρεώσεις τους ως προς τα πράγματά τους.

Ευκαιρία να μιλήσετε για συναισθήματα και …ταξίδια. Απώλεια, μοναξιά αλλά και δημιουργικότητα. Ομαδοποιήσεις, ταίριασμα, σύνολα, απλά μαθητικά για πολύ μικρά παιδιά. Αλήθεια γνωρίζουν τα σημερινά παιδιά τι είναι η καρτ ποστάλ; Το γραμματόσημο;

Πάρτε έναν χάρτη ή μια υδρόγειο σφαίρα και ανακαλύψτε καινούργιος προορισμούς. Γράψτε ένα γράμμα σε ένα… παιχνίδι ή  φίλο σας…

Πάτε μαζί στο ταχυδρομείο να μάθουν τα παιδιά μια διαδικασία άγνωστη σχεδόν στα μέρες μας…

Βιβλίο που θα γεμίσει δημιουργικά τον χρόνο των ΄παιδιών σας αφού μπορείτε να σκεφτείτε μαζί  έναν τρόπο να  μαζέψετε όλα τα δικά σας κραγιόνια. Μια κατασκευή παράξενη, αλλιώτικη και αρκετά χρήσιμη.

Μοναδικός ο Oliver Jeffers σαν εικονογράφος τούτου του βιβλίου που χρησιμοποιώντας την ζωγραφική με το κολλάζ μας δίνει ένα άρτιο αποτέλεσμα.

Το βιβλίο απέσπασε το Βραβείο Καλύτερου Εικονογραφημένου Βιβλίου (2015) από τους αναγνώστες του Goodreads, και διακρίθηκε ως το καλύτερο παιδικό βιβλίο του 2015 από τη Wall Street Journal και το Publishers Weekly.

Την μετάφραση του βιβλίου έχει κάνει ο Φίλιππος Μανδηλαράς!

Να το ψάξετε οπωσδήποτε!

*Η μέρα που τα κραγιόνια γύρισαν σπίτι, Drew Daywalt, Oliver Jeffers, εκδ. Ίκαρος (απόδοση Φίλιππος Μανδηλαράς) https://ikarosbooks.gr/922-i-mera-poy-ta-kragionia-gyrisan-spiti.html

 

Το vivliolife.gr παρουσιάζει τον Σιγανό...ένα σκιάχτρο με ψυχή!

Στη σελίδα μας συχνά έχουμε αναφερθεί στο γεγονός ότι η παιδική λογοτεχνία είναι ένα αρκετά δύσκολο είδος λογοτεχνίας. Η ευαίσθητη ηλικία του αναγνωστικού κοινού, στην οποία στοχεύει, απαιτεί όχι μόνο ιδιαίτερη προσοχή, μα και ένα τρόπο γραφής και μια έντονη ιστορία που θα «κρατήσει» στις σελίδες του, τους μικρούς και απαιτητικούς αναγνώστες.

Η Ελένη Μπετεινάκη, η οποία είναι νηπιαγωγός, φέρνει στους μικρούς μας αναγνώστες το έργο της, «Ο Σιγανός… Ένα σκιάχτρο με ψυχή!» και το οπισθόφυλλο του βιβλίου είναι αρκετό, για να γνωρίσουν οι γονείς και οι εκπαιδευτικοί το βιβλίο και να το επιλέξουν, ώστε τα παιδιά να γνωρίσουν τον Σιγανό και τα μηνύματα που αυτός δίνει απρόσκοπτα και άπλετα, μέσα από την ιστορία του.

«Ο Σιγανός είναι το σκιάχτρο που ζει στο περιβόλι του κυρ-Γιάννη. Σπάνια μιλάει… Μόνη του παρέα ο Ανέστης, ο σπουργίτης, κι ένα βιβλίο ποίησης που το διαβάζει συνεχώς.

Μια νύχτα αποφασίζει να φύγει μακριά. Θέλει να γνωρίσει τον κόσμο, μα πιο πολύ τη θάλασσα.

Το περιβόλι αναστατώνεται στα ξαφνικά. Τα λαχανικά, τα φρούτα, οι καρποί κινδυνεύουν πια απ’ τον καθένα κι αρχίζουν να καταλαβαίνουν πόσο πολύτιμη ήταν η δουλειά του Σιγανού…

Όλοι θα μπλεχτούν σε περιπέτειες και θα δουν τη ζωή τους να αλλάζει!

Άραγε ο Σιγανός θα καταφέρει να φτάσει στον προορισμό του;

Πώς σκέφτηκαν να δράσουν τα λαχανικά, τα φρούτα, οι καρποί;

Η συγγραφέας, μέσα από την επιστημονική της κατάρτιση και την αγάπη της για τη γραφή και τα παιδιά, δημιούργησε έναν δυνατό και αγαπημένο ήρωα. Τον Σιγανό ένα διαφορετικό σκιάχτρο, έναν μοναχικό ήρωα, που διαβάζει και αγαπά τα βιβλία, που νοιώθει την αδιαφορία και την σχεδόν απαξίωση από τον περίγυρο του, που έχει όνειρα και ανάγκες, που θέλει να γνωρίσει την θάλασσα και τον κόσμο έξω από το μικρό περιβόλι που ζει με τον μοναδικό του φίλο, τον μικρό Ανέστη το σπουργίτι, μακριά από τα λαχανικά και τα φρούτα, που ενώ προσέχει, αγαπά και τα προφυλάσσει από κινδύνους, εκείνα ποτέ δεν του το αναγνωρίζουν, ποτέ δεν του μιλούν. Και το ταξίδι του ξεκινά. Μαζί του μόνο το αγαπημένο του βιβλίο που δεν αποχωρίζεται ποτέ. Ναι, θα γνωρίσει επιτέλους την θάλασσα, θα αποκτήσει νέες εμπειρίες. Ο ήλιος και το φεγγάρι τον συμβουλεύουν για τους κινδύνους μακριά από το προστατευμένο περιβάλλον τους, για την εμπιστοσύνη σε αγνώστους, για το που είναι οι ρίζες του.
Θα κινδυνέψει; Θα βρει κι εκείνος κάποιον να τον προστατέψει και να τον βοηθήσει στις δυσκολίες του; Θα φτάσει στην πολυαγαπημένη του θάλασσα; Άραγε θα γυρίσει πίσω; Στο περιβόλι του; στο σπίτι του; Και τα λαχανικά; Πώς περνούν μόνα τους; Χωρίς την προστασία του σκιάχτρου; Από ποιους κινδύνους καταφέρνουν να επιβιώνουν; Πώς θα κάνουν τον Σιγανό να γυρίσει πίσω; Να γυρίσει πίσω ο «φίλος» τους; Πώς θα μπορέσουν να τον ειδοποιήσουν;

Ναι, μια όμορφη προσεγμένη και ευαίσθητη πλοκή, ένα τρυφερό και συνάμα διδακτικό παραμύθι που απευθύνεται σε παιδιά από 5 ετών και πάνω. Οι μικροί αναγνώστες θα γνωρίσουν τους ξεχωριστούς ήρωες που ζωντανεύουν μέσα από την πένα της κ. Μπετεινάκη, θα διδαχθούν για την φυγή από το προστατευμένο περιβάλλον και τους κινδύνους της, την ανάγκη του να ανήκει κάπου ο άνθρωπος, τα όνειρα και πώς αυτά πραγματοποιούνται, την αχαριστία και την ευγνωμοσύνη, την αγάπη για τα βιβλία, τα μαθήματα ζωής, τη φιλία και τόσα άλλα, με τρόπο αβίαστο και αλληγορικό.

Η Εικονογράφηση της Αιμιλίας Κονταίου, εξαιρετική (μα πόσο όμορφη η εικόνα του Σιγανού που κρατά το αληθινό ανθολόγιο!) προσεγμένη, σύγχρονη και απόλυτα υποστηρικτική στο παραμύθι που συνοδεύει.

«Ένα σύγχρονο παραμύθι για όσα σπάνια λέγονται, τις “συγγνώμες” και τα “ευχαριστώ”.
Για τη μοναξιά, τα όνειρα και τις μεγάλες αξίες της ζωής: τη φιλία, τη συντροφικότητα και την αλληλεγγύη».

 

https://vivlio-life.gr/%CF%80%CE%B1%CE%B3%CE%BA%CF%8C%CF%83%CE%BC%CE%B9%CE%B1-%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CF%81%CE%B1-%CF%80%CE%B1%CE%B9%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CF%8D-%CE%B2%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%BF%CF%85-%CE%BA/

Ένας βάτραχος Τρίκλωπας* …στα Παραμύθια του Σαββάτου!

Της Ελένης Μπετεινάκη

*Βάτραχος Τρίκλωπας, Olga de Dios, εκδ: Μικρή Σελήνη

Σκέψου τώρα να είσαι βάτραχος με μάτια τεράστια και  να γεννηθείς ολότελα με τρία από δαύτα. Τον έβγαλαν Τρίκλωπα και επειδή ήταν ευαίσθητος πολύ, στα μολυσμένα νερά της λίμνης φόρεσε ένα ολόσωμο ριγέ μαγιό. Και σαν μεγάλωσε κι επιτέλους πήδηξε στην στεριά η πρώτη του συνάντηση με πράγματα πεταμένα εδώ κι εκεί τον προβλημάτισε. Kαι ακούγοντας την γιαγιά του να του λέει πως κάποτε ο τόπος εκείνος ήταν αλλιώς, προβληματίστηκε ακόμα πιο βαθιά. Κι ύστερα θέλησε να γνωρίσει το γκρίζο σύννεφο που πια με τα μεγάλα του άλματα μπορούσε να ακουμπήσει... Κατάλαβε τότε πως δεν ήταν σύννεφα αλλά γκρίζος καπνός που έβγαινε από «Το εργοστάσιο των Νέων Πραγμάτων»! Και θέλησε να κάνει κάτι γι αυτό. Μα ήταν μικρός, πολύ μικρός, κι είχε σιγανή φωνή για να ακουστεί. Σκέφτηκε όμως να το πει και σ΄ άλλους φίλους, γνωστούς και άγνωστους. Και αν θέλετε να μάθετε τι έγινε κι άλλαξε …ο κόσμος, διαβάστε τούτην την ιστορία και απολαύστε τη δύναμη που έχει μια πολύ δυνατή ομάδα!

Τρίκλωπας και βάτραχος είναι ασυνήθιστο θα μου πείτε! Γιατί έχετε ακούσει ποτέ βάτραχο να καταφέρει να αλλάξει τον κόσμο; Εμείς μέχρι τώρα ξέραμε μόνο τον βάτραχο που έγινε πρίγκιπας, έναν Βατραχοβασιλιά και την παχουλή βατραχίνα τη Σοφία που έσωσε από βέβαιο πνιγμό τα μικρά βατραχάκια μιας μεγάλης βατραχοοικογέενιας. Τώρα μαθαίνουμε πως τούτος ο μικρούλης παράξενος στην όψη βατραχάκος κατάφερε με την ψυχή του, με τη δύναμη της καρδιάς και του μυαλού του να βοηθήσει στην αλλαγή της ροής των πραγμάτων. Να μειωθεί η ρύπανση του περιβάλλοντος, να μειωθούν οι ρίποι και τα καυσαέρια κι οι μαύροι καπνοί από τα εργοστάσια και να μας μάθει τα οφέλη της ανακύκλωσης. Κι όλα αυτά βάζοντας τα δυνατά του, χωρίς να χάσει στιγμή το θάρρος, την αυτοπεποίθησή του και τη φωνή του. Μια μικρή αλλαγή ακολουθεί πάντα κάτι πολύ μεγάλο. Κι ο Τρίκλωπας Βάτραχος μας δείχνει τον δρόμο.

Μια απολαυστική ιστορία για μικρούς αναγνώστες που μιλάει για την τόλμη, το θάρρος, τις μεγάλες αποφάσεις, την πίστη στις αξίες, τα ιδανικά, τον εαυτό μας. Ό,τι δεν μπορεί κάποιος να το καταφέρει μόνος του, με μια μικρή βοήθεια από άλλους και θέτοντας τα σωστά επιχειρήματα ίσως το πετύχει. Μέσα από μια ομάδα με την ίδια πίστη, όνειρα και ιδανικά τα αδύνατα γίνονται δυνατά.

Υπέροχη, μοναδική η ιστορία της Olga de Dios της Ισπανίδας συγγραφέα και εικονογράφου που γνωρίσαμε πολύ καλά και αγαπήσαμε μέσα από τη Ρόζα το μικρό τερατάκι και το κίτρινο πουλάκι. Η παρέα όλη παίρνει μέρος και στο τρίτο βιβλίο, την μετάφρασή του οποίου έχει κάνει η Μαριάννα Ψύχαλου και μας γεμίζει ξανά την ψυχή με όμορφες σκέψεις, αξίες και εικόνες.

Η ισχύς εν τη ενώσει έλεγαν παλιά κι εδώ τούτη η φράση παίρνει σάρκα και οστά. Δεν έχει σημασία το μέγεθος, το ύψος, η εξωτερική εμφάνιση κάποιου για να ακουστεί δυνατά η φωνή του. Σημασία έχει η δύναμη του λόγου, της ψυχής και το ανάστημά της. Μόνο με σωστή συνεργασία, ευγενή άμιλλά και στόχους μπορεί να αλλάξει οτιδήποτε θεωρείται κατεστημένο και εδραιωμένο. Μόνο με ομαδική προσφορά, ίδια όνειρα και πιστεύω ο κόσμος μας θα γίνει καλύτερος. Ένα βιβλίο που τονίζει την αυτοπεποίθηση, εμψυχώνει τις δυνατές φιλίες και συνεργασίες και μας δίνει και μια πρόταση για την σωστή χρήση των πλαστικών στη ζωή μας. Βάζει στο μυαλό των παιδιών την ιδέα της ανακύκλωσης και φυσικά τρόπους για να προστατευτεί το περιβάλλον μας.

Υπέροχη εικονογράφηση, χρώματα , σχήματα και σύλληψη μιας ιδέας που ευαισθητοποιεί τα παιδιά. 

Ένα ακόμα βιβλίο από τις αγαπημένες εκδόσεις της Μικρής Σελήνης που μπορείς να μεγαλουργήσεις με τις ιδέες που ξετυλίγει μέσα από τις σελίδες του.

Εννοείται πως θα γίνει αφορμή για πολλές πολλές συζητήσεις μέσα σε μια σχολική τάξη αλλά και στην οικογένεια, κάπως έτσι:

v  Τον εαυτό μας πάνω απ΄όλα να γνωρίσουμε. Με ένα καθρέφτη μπροστά από το πρόσωπο ή το σώμα μας περιγράφουμε πως βλέπει ο καθένας τον εαυτό του. Στη συνέχεια μιλάμε για το ποιο νομίζουμε πως είναι το δυνατό μας σημείο, ένα προτέρημα, ένα ελάττωμά μας. Ζωγραφίζουμε τον εαυτό μας.

v  Η ζωή του βάτραχου… Ψάχνουμε και βρίσκουμε τα στάδια της ανάπτυξής του. Φτιάχνουμε βατραχάκια σαν χάρτινες κούκλες, με πιατάκια χάρτινα που τα διπλώνουμε στη  μέση, τα χρωματίζουμε και προσθέτουμε μάτια, μύτη στόμα  είτε τρισδιάστατα  είτε με μαρκαδόρους ή τέμπερες ( ζωγραφιστά)

v  Περιβάλλον – προστασία… Μέρες δραστηριοτήτων και συζητήσεων!

v  Σκουπίδια – ανακύκλωση

v  Χωριζόμαστε σε ομάδες και η κάθε μια πρέπει να φτιάξει κάτι με απόλυτη συνεργασία. Ένα κολλάζ, έναν πίνακα ζωγραφικής, ένα παιχνίδι που θα πρέπει να τηρηθούν απόλυτα οι κανόνες κλπ.κλπ.

v  Παίρνουμε ένα οποιοδήποτε πλαστικό ( άδειο μπουκάλι,κουτί, κουβαδάκι, κλπ) και του ξαναδίνουμε ζωή. Τυλίγοντας το με κομμάτια-λωρίδες από εφημερίδες και ατλακόλ ή με γυψόγαζες και βάφοντάς το δίνουμε σχήμα , μορφή και χρώμα…

v  Μεγαλώνουμε την ομάδα του Τρικλωπα δημιουργώντας ένα καινούργιο ήρωα – φίλο του όπως π.χ. έναν Τετραγω…. Τι;

Πολλές ιδέες, πολλές οι ζωγραφιές, πολλές κουβέντες…

Το βιβλίο όπως ήδη είπαμε κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μικρή Σελήνη και μπορείτε να το βρείτε σε ενημερωμένα βιβλιοπωλεία και εδώ : http://www.psihalos.gr/default/diafora/paidika/mikri-selini/batraxos-triklwpas.html

Απευθύνεται σε ηλικίες παιδιών από 4 χρονών…