Το παραμύθι της βροχής

Πέμπτη 12 Μαρτίου 2020

Ο Σιγανός, ένα σκιάχτρο με ψυχή στο Δημ. Σχολείο Καλού Χωριού Λασιθίου


Λίγο πριν κλείσουν τα σχολεία είχα την τύχη να βρεθώ σε έναν τόπο γεμάτο μυρωδιές κι αρώματα…

Παρασκευή 6 Μαρτίου… Χαράματα στον αυτοκινητόδρομο. Μια ώρα και δρόμος, προορισμός το Καλό Χωριό Λασιθίου. Προσκεκλημένη της Διευθύντριας του Δημ. Σχολείου του χωριού κ. Άννας Πατεράκη για μια μέρα γεμάτη εκπλήξεις. Ένα σχολείο ολόκληρο σχεδόν πανέτοιμο να υποδεχτεί εμένα και τον Σιγανό μου. Μια αίθουσα κατάμεστη από παιδιά που περίμεναν με λαχτάρα να μου δείξουν, να μου πουν, να γνωρίσουν από κοντά μια συγγραφέα μιας και οι επισκέψεις είναι λίγο πιο δύσκολες στην επαρχία. 

Από την είσοδο του σχολείου άρχισε η δική μου συγκίνηση. Ένα ταμπλό γεμάτο με πληροφορίες για τη δουλειά μου, τα βιβλία, τη ζωή μου και πολλές πολλές εικόνες. Κι υστέρα μέσα σε μια από τις αίθουσες  του σχολείου ένα υπέροχο και τεράστιο σκηνικό σαν περβόλι κι ένα σκιάχτρο φτιαγμένο από την δασκάλα της Β τάξης με πολύ μεράκι κι αγάπη στα καλά βιβλία και παραμύθια. Κι ύστερα μαζευτήκαμε με  όλα τα παιδιά ακόμα και τα μικρά του νηπιαγωγείου κι είπαμε …και τι δεν είπαμε. Γνωρίσανε όλες τις κούκλες  από το περιβόλι του κυρ Γιάννη. Ζωντανέψανε κι εκείνες λιγάκι γιατί δεν κρατιότανε κι ήθελαν να μιλήσουν στα παιδιά. Όμως η μεγάλη συγκίνηση ήταν όταν τα παιδιά της Β τάξης είχαν ετοιμάσει ένα υπέροχο θεατρικό για τον Σιγανό…με την ψυχή τους!

Κι ύστερα μίλησε η κ. Άννα κι όλα τα παιδιά είχανε ένα σωρό ερωτήσεις για …τα πάντα. Κατασκευές, ζωγραφιές κι ένα σωρό πολύτιμα που τα ενέπνευσε το βιβλίο του μοναδικού μου σκιάχτρου γεμίσανε την ώρα, τον τόπο  και την ψυχή μου.

Πραγματικά ένιωσα πολύ γεμάτη φεύγοντας και έχοντας συναντήσει ανθρώπους που αγαπάνε τα βιβλίο και το μεταδίδουν με κάθε τρόπο στα παιδιά που ομολογώ ήταν απίστευτα, όλα τους!

Ίσαμε την επόμενη φορά!
Ελένη Μπετεινάκη







































Τετάρτη 11 Μαρτίου 2020

Η αφίσα για την Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου 2020

Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου 2020!

Το 2020 υπεύθυνο για το υλικό του εορτασμού είναι το Εθνικό Τμήμα της Σλοβενίας.

Το μήνυμα «Πείνα για λέξεις» γράφτηκε από τον Σλοβένο συγγραφέα Peter Svetina  και η αφίσα φιλοτεχνήθηκε από τον Σλοβένο εικονογράφο Damijan Stepančič.

Στην Ελλάδα, όπως κάθε χρόνο, το Ελληνικό Τμήμα της ΙΒΒΥ – Κύκλος του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου φρόντισε να μεταφραστεί το μήνυμα στα ελληνικά και παροτρύνει τους φορείς που ενδιαφέρονται για τα παιδιά και  τα βιβλία τους να συμβάλουν στον εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας Παιδικού Βιβλίου.


Η αφίσα με το μήνυμα τυπώθηκε στα ελληνικά με χορηγό τις Εκδόσεις Πατάκη και διανέμεται με τη φροντίδα τους.

Ο εορτασμός της Παγκόσμιας Ημέρας Παιδικού Βιβλίου 2020 τελεί υπό την αιγίδα του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού.

Η αφίσα έχει αναρτηθεί ηλεκτρονικά στα μέσα κοινωνικής  δικτύωσης  του Ελληνικού Τμήματος της ΙΒΒΥ (https://www.facebook.com/ibbygreece) από όπου σας καλούμε να τη μοιραστείτε, προσθέτοντας τα : #ICBD2020   #Greekibby   #filanagnosia  

Τη μετάφραση επιμελήθηκε, όπως κάθε χρόνο, η επίτιμη Πρόεδρος του Ελληνικού Τμήματος κ. Λότη Πέτροβιτς-Ανδρουτσοπούλου.

"Πείνα για λέξεις"


“Εκεί που μένω, οι θάμνοι πρασινίζουν αργά τον Απρίλη ή νωρίς τον Μάη και σύντομα γεμίζουν με κουκούλια από πεταλούδες. Αυτά τα κουκούλια μοιάζουν με μπαλίτσες από βαμβάκι ή με κουφέτα και οι νύμφες τους καταβροχθίζουν φύλλο το φύλλο μέχρι που οι θάμνοι απογυμνώνονται. Όταν όμως οι νύμφες γίνουν πεταλούδες και πετάξουν, οι θάμνοι δεν είναι κατεστραμμένοι. Καθώς πλησιάζει το καλοκαίρι, ξαναγίνονται πράσινοι πάλι και πάλι.
Έτσι μοιάζει ο συγγραφέας, έτσι μοιάζει ο ποιητής. Κατασπαράζονται, μένουν κατάστεγνοι από ιστορίες και ποιήματα, που, όταν ολοκληρωθούν, πετούν μακριά, μπαίνουν μέσα σε βιβλία και βρίσκουν τους αναγνώστες τους. Αυτό γίνεται πάλι και πάλι.Και τι συμβαίνει ν΄εκείνα τα ποιήματα και τις ιστορίες;
Ξέρω ένα αγόρι που έπρεπε να κάνει κάποια εγχείρηση στο μάτι του. Για δύο εβδομάδες μετά την εγχείρηση, έπρεπε να ξαπλώνει μόνο από τη δεξιά πλευρά και μετά δεν έπρεπε να διαβάζει τίποτα για έναν μήνα. Όταν τελικά ξαναπήρε στα χέρια του ένα βιβλία έπειτα από ενάμιση μήνα, ένιωσε σαν να κατάπινε λέξεις μ’ ένα κουτάλι από μια γαβάθα. Σαν να τις έτρωγε. Πραγματικά τις έτρωγε.
Ξέρω κι ένα κορίτσι που, όταν μεγάλωσε, έγινε δασκάλα. Μου είπε: “Τα παιδιά που οι γονείς τους δεν τους διάβασαν παραμύθια έχουν στερηθεί κάτι σημαντικό”.
Οι λέξεις στα ποιήματα και στις ιστορίες είναι τροφή. Όχι τροφή για το σώμα, όχι τροφή που μπορεί να γεμίσει το στομάχι σου. Τροφή όμως για το πνεύμα και τροφή για την ψυχή.
Όταν πεινάει κάποιος ή διψάει, το στομάχι του γουργουρίζει και το στόμα του στεγνώνει. Οι πεινασμένοι γυρεύουν να φάνε κάτι, ένα κομμάτι ψωμί, ένα πιάτο ρύζι ή δημητριακά, λίγο ψάρι ή μια μπανάνα. Όσο περισσότερο πεινούν, τόσο στενεύει ο οπτικός τους ορίζοντας, ώσπου παύουν να βλέπουν ό,τι δεν είναι τροφή για να τους χορτάσει.
Η πείνα για λέξεις εκδηλώνεται διαφορετικά. Μοιάζει με θλίψη, με λήθη, με αυθάδεια. Οι άνθρωποι που υποφέρουν από τέτοιου είδους πείνα δε νιώθουν πως η ψυχή τους τρέμει από το κρύο κι ότι προσπερνούν τους εαυτούς τους χωρίς να το προσέχουν. Ένα μέρος του κόσμου τους εξαφανίζεται χωρίς να το γνωρίζουν.
Αυτού του είδους η πείνα χορταίνεται με ποίηση και ιστορίες.
Υπάρχει όμως ελπίδα για όσους δεν έχουν ποτέ αφεθεί ν’ απολαύσουν  τις λέξεις, για να χορτάσουν αυτή την πείνα;
Υπάρχει! Το αγόρι που είπαμε διαβάζει κάθε μέρα. Το κορίτσι έγινε δασκάλα και διαβάζει στους μαθητές της. Κάθε Παρασκευή. Κάθε βδομάδα. Αν κάποια φορά το ξεχάσει, της το θυμίζουν τα παιδιά.

Και τι γίνεται με τον συγγραφέα και τον ποιητή; Καθώς έρχεται το καλοκαίρι, θα πρασινίσουν πάλι. Και πάλι θα στεγνώσουν από ιστορίες και ποιήματα, που θα πετάξουν μακριά προς κάθε κατεύθυνση. Πάλι και πάλι.”

Σάββατο 7 Μαρτίου 2020

Ο Θυμός του Τόμι….στα Παραμύθια του Σαββάτου!


Της Ελένης Μπετεινάκη*

Κάθε μέρα ένα βιβλίο …κάθε βράδυ ένα παραμύθι!

Τον Τομ Πέρσιβαλ τον γνωρίσαμε με τα Φτερά του Νόρμαν και την Ανησυχία της Ρούμπι. Τον αγαπήσαμε πολύ γιατί τα βιβλία του έχουν μια διαφορετική προσέγγιση στα  συναισθήματα. Οι εικόνες τους πάλι που τις ζωγραφίζει ο ίδιος είναι  γεμάτες χρώμα και ζωντάνια και οι ιδέες του πολύ πρωτότυπες. Το τρίτο βιβλίο του που μεταφράστηκε στα ελληνικά από την Πετρούλα Γαβρηιλίδου είναι ο θυμός του Τόμι.

Ο Τόμι είναι το μικρότερο παιδί στην οικογένεια του και το πιο κοντό. Αυτό κάποιες φορές του βγαίνει σε καλό και κάποιες άλλες όχι. Υπάρχει κι ένα χαρούμενο να σκυλί στο σπίτι με το όνομα Μπισκότος και συχνά τον ξεπερνά στο τρέξιμο και τις σκανταλιές. Πολύ  σύντομα αρχίσανε τα παράξενα για τον Τόμι μιας και δεν προλάβαινε να φτάσει στην ώρα του σε μέρη και σημεία συνάντησης που όλοι οι υπόλοιποι διασκέδαζαν. Έτσι έφτανε τελευταίος πάντα στο τρέξιμο και προλάβαινε την χειρότερη θέση στο τρένο. Στο πάρκο πάλι σαν παίζανε όλοι κρυφτό δεν μπορούσε να βρει κανέναν. Το μονόζυγο στην παιδική χαρά ήταν πολύ ψηλό και στην τσουλήθρα δεν τον αφήναν να την κατέβει γιατί ήταν …πολύ μικρός. Το αποκορύφωμα ήταν εκείνη την ήμερα που πήγαν με τον  μπαμπά του να πάρουν παγωτό και δεν πρόλαβα ούτε μια σταλίτσα. Τότε μια τίγρης φοβερή και τρομερή βγήκε από μέσα του και σχεδόν τον μεταμόρφωσε. Τοι γρυλίσματα, τι κόκκινες φωτιές από παντού, τι κοφτερά δόντια εμφανίστηκαν ξαφνικά…Κι όλοι πια τον τρέμανε μα και τον άφησαν μόνο του. Έκανε ότι ήθελε, κάνεις δεν τον πλησίαζε όμως τελικά δεν ήταν και τόσο χαρούμενος. Και τότε κατάλαβε….

Έξυπνο, πρωτότυπο, διαφορετικό βιβλίο για το συναίσθημα του θυμού. Η μεταμόρφωση του μικρού αγοριού σε  τίγρη άκρως εντυπωσιακή και ευρηματική στην πλοκή και εξέλιξη της ιστορίας. Ένα βιβλίο που μας μαθαίνει τρόπους για την διαχείριση του θυμού και δείχνει ακριβώς την ένταση του συναισθήματος. Συμπεριφορές, πράξεις, λόγια και σκέψεις που όλοι λίγο πολύ κάνουμε κάτω από την επιρροή νεύρων και απογοήτευσης. Δύσκολη η διαχείριση του θυμού και ακόμα δυσκολότερη η αποδοχή των αρνητικών ενεργειών μας.

Πραγματικά άξιο προσοχής το νέο βιβλίο του Τομ Πέρσιβαλ όπως όλα του τα βιβλία. Αξίζει να το ψάξετε και να διαβάσετε την βιογραφία του για να δείτε πως εμπνέεται για τα βιβλία και τις εικόνες του.


Ένα βιβλίο για εκείνες τις δύσκολες μέρες πού όλα μοιάζουν να έχουν κτυπήσει κατακόκκινο χρώμα. Για παιδιά από τεσσάρων χρόνων.



Τετάρτη 4 Μαρτίου 2020

Καλεσμένοι στο σπίτι…. στα Παραμύθια του Σαββάτου!


Της Ελένης Μπετεινάκη*


Κάθε μέρα κι ένα βιβλίο…κάθε βράδυ ένα παραμύθι!

Είναι μια ολόκληρη σειρά των εκδόσεων Ελληνοεκδοτική οι  Μικροί ήρωες σε Μεγάλες Σκανταλιές! Κι είναι το βιβλίο του Βασίλη Κουτσιαρή, ένα πολύ απολαυστικό ανάγνωσμα, το πιο αντιπροσωπευτικό για τον παραπάνω τίτλο. Ένα μικρό αγόρι, ο Λουκάς, είναι αυτό που λέμε πρώτος στις σκανταλιές και στην άσχημη συμπεριφορά. Όπως εκείνη την ημέρα που ήρθε επίσκεψη στο σπίτι τους η νονά του κι εκείνος την αγκάλιασε σφιχτά αφήνοντας αποτύπωμα σοκολάτας πάνω στο λευκό της φόρεμα. Κι υστέρα κάθισε απέναντί της σκαλίζοντας την μύτη του για κάποιον…θησαυρό ενώ εκείνη έτρωγε τούρτα. Μια άλλην μέρα πάλι ενώ είχε έρθει στο σπίτι του τα ξαδέλφια του έκανε τα πάντα για να τους διώξει. Φταρνίστηκε δυνατά και σχεδόν επίτηδες πάνω τους κι υστέρα τους κατέβρεξε με ένα νεροπίστολο. Άρχισαν οι τιμωρίες από την μαμά  του Λουκά και οι απαγορεύσεις και…και… Κι υστέρα ήρθε μια πρόσκληση για το πάρτι του Μιχάλη που έμεινε εντελώς αξέχαστο στον μικρό Λουκά αφού όλοι του οι φίλοι τον υποδέχτηκαν με ένα κομμάτι τούρτα …κατακέφαλα. Κι ο Λουκάς ένιωσε ακριβώς το ίδιο συναίσθημα που προκαλούσε τόσον καιρό στους άλλους. Κατάλαβε, πικράθηκε, συνειδητοποίησε πως οι τρόποι μας, η συμπεριφορά μας είναι  ο λόγος που μια φιλία είναι δυνατή, διαρκής και «δεμένη». Όταν η μαμά του τού ανακοίνωσε πως έχει προσκαλέσει πάλι στο σπίτι τους τα ξαδέλφια του εκείνος χάρηκε πολύ και σκέφτηκε πια διαφορετικά …

Απολαυστικότατο το βιβλίο του Βασίλη Κουτσιαρή. Μεγάλες αλήθειες που συμβαίνουν σε πολλές οικογένειες. Ιστορίες καθημερινότητας γραμμένες με πολύ χιούμορ. Συναισθήματα που κτυπάνε κόκκινο, συμπεριφορές που αγανακτούν, αλλάζουν και διδάσκονται. Ένα βιβλίο σαν μικρός οδηγός παραδειγμάτων παιδικών συμπεριφορών που χωρίς να μας διδάσκει άμεσα, με έμμεσο τρόπο μας προτείνει την πιο σπουδαία λύση διαχείρισης μιας κατάστασης που κάπως έχει κουράσει, προβληματίσει και στεναχωρήσει. Η φιλία, η  επικοινωνία, οι καλοί ή κακοί τρόποι με ζωντανά και γνωστά παραδείγματα που προκαλούν αμηχανία, άρνηση, μη αποδοχή και αντίποινα. Από την άλλη μεριά μια σωστή συμπεριφορά φέρνει  ευφορία, χαρά και ικανοποίηση και ….καλεσμένους ξανά στο σπίτι!
Ένα μικρό βιβλίο για μια μεγάλη και πολύτιμη στιγμή που σιγουρά γονείς και παιδιά κάπως παρόμοια έχουν ζήσει. Ένα βιβλίο τόσο για παιδία όσο και για μεγάλους που μαθαίνουν ή καταλαβαίνουν πως τίποτα δεν γίνεται χωρίς την αντίστοιχη συνέπεια είτε αρνητική είτε θετική. Και θέλοντας να το πούμε με λόγια απλά  χρησιμοποιώντας την λαϊκή ρήση  :Αν δεν πάθεις δεν μαθαίνεις!
Το βιβλίο έχει εικονογραφήσει η Ναταλία Καπατσούλια σχεδόν καρέ καρέ όλα τα γεγονότα και τόσο ζωντανά που νομίζεις πως συμμετέχεις σε κάθε σελίδα του και σε κάθε…σκανταλιά!
Για παιδιά από 5 χρόνων

*Καλεσμένοι στο σπίτι, Βασίλης Κουτσιαρής, εικ :Ναταλία Καπατσούλια, εκδ. Ελληνοεκδοτική

Ο Μόγλης* …στα Παραμύθια του Σαββάτου!


Της Ελένης Μπετεινάκη**

Κάθε μέρα κι ένα βιβλίο…κάθε βράδυ ένα παραμύθι!

Δημοσιεύτηκαν για πρώτη φορά όλες οι ιστορίες για το Βιβλίο της ζούγκλας σε περιοδικά στα 1893 και 1894. Τον επόμενο χρόνο η δημοσίευση ολοκληρώθηκε με έναν δεύτερο τόμο κι από τότε το κλασσικό αριστούργημα κυκλοφορεί συνεχώς. Ο Άγγλος συγγραφέας του Βιβλίου της Ζούγκλας ή του γνωστού σε όλους μας Μόγλη, ο Ράντγιαρντ Κίπλινγκ, γεννήθηκε στην Βομβάη της Ινδίας στα 1865 κι έμεινε εκεί ίσαμε τα έξι του χρόνια. Επέστρεψε ενήλικας πια στην Ινδία  όπου και εργάστηκε για πολλά χρόνια. Στην επάνοδό του στην Αμερική εμπνεύστηκε και έγραψε τους δυο τόμους των περίφημων αυτών ιστοριών που είχαν σαν σκοπό να παραδώσουν μαθήματα ηθικής. Κανόνες προστασίας της ζούγκλας ή κατά άλλους κείμενα αλληγορικά για την πολιτική και τα ήθη της εποχής. Λένε μάλιστα πως η ιστορία του Μόγλη είχε εμπνευστεί  από εκείνη του Ντίνα Σανιτσάρ του εξάχρονου αγοριού που ανακάλυψε μια ομάδα κυνηγών στα 1867 στην  ζούγκλα του Ούταρ Πραντές στην Ινδία που περιφερόταν μαζί με μια αγέλη λύκων. Ένα αγόρι που περπατούσε στα τέσσερα και δεν έμαθε ποτέ να μιλάει πάρα συνεννοούνταν με γρυλίσματα και κραυγές.

Το βιβλίο Μόγλης (Σειρά: Μικρά-Μεγάλα κλασσικά, ) είναι μια διασκευή για μικρά παιδιά από τον Αντώνη Παπαθεοδούλου. Με ροή αφήγησης συναρπαστική με τρόπο απλό, κατανοητό και άκρως απολαυστικό ο Αντώνης Παπαθεοδούλου μας αφηγείται το κλασσικό αριστούργημα του Κίπλινγκ και γεμίζουμε συναισθήματα, αξίες και ηθικά διδάγματα από την φύση και τους νόμους της ζούγκλας. Ο Μόγλης είναι ένα αγόρι που μεγαλώνει στη ζούγκλα με μια αγέλη λύκων. Η λύκαινα Ράξα του δίνει το γάλα της και τον μεγαλώνει σαν παιδί της, προστατεύονται τον από τον φοβερό τίγρη τον Σιρ Χαν που τον θέλει για …γεύμα του. Ωστόσο η στενή νέα οικογένεια του Μόγλη  αναγκάζεται να ακολουθήσει και να σεβαστεί του κανόνες του Συμβουλίου της  Αγέλης των Λύκων. Αρχηγός της αγέλης είναι ο Ακέλας, δίκαιος και συνετός που θέτει στο Συμβούλιο των Λύκων το θέμα της παραμονής του Μόγλη. 
Ο Μπαλού ο Αρκούδος, ο Δάσκαλος της Αγέλης ανέλαβε να τον μάθει όλα τα μυστικά των ζώων και των πουλιών κι ο Μαγγίρα ο μαύρος Πάνθηρας τον πήρε υπό την προστασία του επίσης. Ο Μόγλης μεγάλωνε και μάθαινε συνεχώς πράγματα. Αποκτούσε νέους και πολύτιμους φίλους. Ο Χάθι ο Ελέφαντας του έμαθε τον νόμο για την «Ειρήνη του Νερού» κι ο μεγάλος του δάσκαλος ο Μπαλού όλα τα μυστικά λόγια των ζώων.   ειδοποίησε τους δικούς του για να τον εντοπίσουν. Ο Κάα ο Πύθωνας ήταν ο μόνος που θα μπορούσε να τρομάξει του Μπάντερλογκς και ο Μπαγγίρα με τον Μπαλού τον αναζήτησαν αμέσως. Με τις κινήσεις του κορμιού του ο Κάα κατάφερε να υπνωτίσει εκατοντάδες μαϊμούδες και έτσι να καταφέρουν να πάρουν από εκείνο το μέρος τον μικρό Μόγλη. Η ιστορία έχει σαν τέλος της την αγέλη των λύκων επηρεασμένη από τον Σιρ Χαν να αποφασίζουν να διώξουν τον Ακέλα που όμως ο Μόγλης κατάφερε φέρνοντας το κόκκινο λουλούδι από το χωριό των ανθρώπων να αλλάξει τη γνώμη του Συμβουλίου και να διώξει μακριά τον Σιρ Χαν. Ωστόσο με την προτροπή των φίλων του « αναγκάζεται» να γυρίσει στη χώρα των  ανθρώπων όπου ανήκει κανονικά  κι εκεί θα βρει την Μέσουα… Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία!
Μόνο για τα Μπάντερλογκς δεν του είχε πει τίποτα, τις παράξενες μαϊμούδες της ζούγκλας που τον άρπαξαν ένα μεσημέρι και τον πήγαν πολύ μακριά από το σπίτι του. Ο Τσιλ ο Αετός που τον κάλεσε ο ίδιος ο Μόγλης μιας κι ήξερε την μυστική γλώσσα των πουλιών

Να ψάξετε το βιβλίο αυτό. Να μάθουν τα παιδιά την ιστορία της ζούγκλας, τον αξιαγάπητο Μόγλη με την μοναδική διασκευή του Αντώνη. Με στίχους, με κείμενο και διαλόγους καταπληκτικούς ο Μόγλης θα γίνει αγαπητός σε όλους. Συγκινητική, περιπετειώδες, ευφάνταστο η αριστουργηματική αυτή ιστορία. Νομίζω από τις καλύτερες διασκευές αυτή του Αντώνη Παπαθεοδούλου. Μυστήριο, αγωνία, φιλιά, αγάπη, ζήλια κι αποχωρισμός, Ανάκατα συναισθήματα, καθρέφτης της κοινωνίας μας η ζούγκλα, μυεί τα παιδιά στα συστήματα και τις ανάγκες- διαφορές των ανθρώπων.  Η Ίρις Σαμαρτζή μεγαλουργεί για μια ακόμα φορά σε σχέδια, χρώματα και ζωντάνεμα στο κείμενο με την ιδιαίτερη εικονογράφησή της.
Το βιβλίο του Κίπλινγκ και του Αντώνη ….
Και αν  θελήσετε να το διαβάσετε σε πολύ τρυφερές ηλικίες θα δείτε ποσό πολύ θα ενθουσιαστούν τα παιδιά, πόσο ευκολά θα μοιράζουν ρόλους και μαζί θα εμπνευστείτε για πολλές σε κατασκευές.
Στην δική μας την τάξη φτιάξαμε κολλάζ με όλους τους ήρωες του βιβλίου δημιουργώντας την δική μας ζούγκλα . Εμπνευστήκαμε από τους ήρωες και δυνατά ζώα και φτιάξαμε μάσκες που στη συνέχεια φορώντας της,  ζωντανέψαμε όλη την ιστορία με τους δικούς μας διαλόγους.
Για μικρά παιδιά κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Παπαδόπουλος στη σειρά: Μικρά Μεγάλα Κλασσικά και θα το βρείτε εδώ : https://www.epbooks.gr

*Μόγλης ή μεγαλώνοντας ανάμεσα στα λυκόπουλα, Ράντγιαρντ Κίπλινγκ,(διασκευή Αντώνης Παπαθεοδούλου) εικ: Ίρις Σαμαρτζή, εκδ. Παπαδόπουλος



Δημοσιεύτηκε στις 4 Μαρτίου 2020 στο cretalive.gr εδώ: https://www.cretalive.gr/culture/o-moglhssta-paramythia-toy-sabbatoy-1222582

Τρίτη 3 Μαρτίου 2020

Ένας πραγματικός ιππότης….στα Παραμύθια του Σαββάτου!


Της Ελένης Μπετεινάκη*

Κάθε μέρα κι ένα βιβλίο…κάθε βράδυ ένα παραμύθι!

Λατρεύω τα βιβλία με τους ιππότες… Αν μάλιστα μιλούν για τους σημερινούς, τους σύγχρονους , τους πιο «δύσκολους» απ’ όλους και έχουν την υπογραφή του Άγγελου Αγγέλου και της Έμης Σίνου τότε το βιβλίο αποκτά μεγαλύτερο  ενδιαφέρον. Ήταν λοιπόν ένα μικρό αγόρι που ήθελε πολύ να γίνει ιππότης. Σκεφτόταν όλα αυτά που θα χρειαζόταν  δηλαδή μια περικεφαλαία, μια ασπίδα, ένα σπαθί για να  πολεμήσει δράκους, στρατούς ολόκληρους και Κάποιους που πίστευαν σε γενναίους, τολμηρούς, ονειρικούς ιππότες  και …βοήθεια. Μόνο που στο σήμερα οι δράκοι κι οι στρατοί κι όλα εκείνα που λένε τα παραμύθια μάλλον κατοικούσαν πιο πολύ στη χωρά της φαντασίας ς πάρα στο σήμερα του μικρού αγοριού. Και έτσι σχεδόν απογοητευμένος συνέχισε να ονειρεύεται και να περπατά. Ίσαμε που άκουσε τη φωνή ενός μικρού κοριτσιού και ένιωσε πως έπρεπε να τρέξει αμέσως κοντά του γιατί μάλλον χρειαζόταν την δική του βοήθεια. Και κατάφερε με σπιρτάδα, δύναμη, επιμονή και «αυτοθυσία»  να γίνει ένας υπέροχος ιππότης χωρίς στολές και εξαρτήματα άλλα μόνο με τη δύναμη της ψυχής του και της αφοσίωσης στο στόχο και το σκοπό  του.
Μια υπέροχη ιστορία με λίγες λέξεις , μοναδικές εικόνες και μεγάλα νοήματα. Οι σύγχρονοι ιππότες ποιοι είναι στη ζωή μας; Μα όλοι εκείνοι που αψηφούν κίνδυνους, εμπόδια και δύσκολες καταστάσεις και βοηθούν τους άλλους. Για να  είναι κάνεις τολμηρός, αποφασιστικός και ριψοκίνδυνος δεν χρειάζεται καμιά στολή, κανένα εξάρτημα πάρα μόνο την δική του δύναμη και αποφασιστικότητα. Αυτό μας περιγράφει τούτη η ιστορία. Την ευγένεια της ψυχής, την αλληλεγγύη, τους όμορφους τρόπους και τις σωστές συμπεριφορές. Το να καταφέρει ένας συγγραφέας ( στην συγκεκριμένη περίπτωση και δυο) με τόσα λίγα λόγια να πει τόσα πολλά και να ακουμπήσει την ψυχή μικρών παιδιών ολοκληρωτικά μάλλον δείχνει πως τα κατάφερε/αν να γίνουν σύγχρονοι ιππότες παραδειγματικής γραφής.

Ένα βιβλίο γεμάτο τόλμη, ελευθερία, συναισθήματα και παραδειγματισμό. Χωρίς κανένα διδακτισμό περνάει τα πιο σπουδαία μηνύματα στα μικρά παιδιά για το πως πρέπει να βοηθάμε τους άλλους. Αν συμπεριλάβουμε και την απίθανη εικονογράφηση από τον Πέτρο Μπουλούμπαση πραγματικά έχουμε ένα εξαίρετο βιβλίο που θα αγαπηθεί από  μικρούς και μεγάλους.


Λάτρεψα τις εικόνες και τα χρώματα…

Ψάξτε το στα βιβλιοπωλεία ή κι εδώ : https://ikarosbooks.gr/914-enas-pragmatikos-ippotis.html

Δημοσιεύτηκε στις 3 Μαρτίου 2020 στο cretalive.gr : https://www.cretalive.gr/culture/enas-pragmatikos-ippoths-sta-paramythia-toy-sabbatoy-1221756


Στη μνήμη της Άλκης Ζέη.....


Τα Παραμύθια του Σαββάτου…γράφει η Ελένη Μπετεινάκη

Στη μνήμη της Άλκης Ζέη αφιερωμένη η στήλη των Παραμυθιών του Σαββάτου σήμερα. Με μια μικρή αναφορά στη ζωή της, στο έργο της και στο βιβλίο που την πρωτογνωρίσαμε:

Το καπλάνι της βιτρίνας, Άλκη Ζέη, εκδ: Θεμέλιο, Κέδρος, Μεταίχμιο!

Δυο τρεις φορές την είχα συναντήσει… Πολύ παλιά στο βιβλιοπωλείο μας, στην οδό Τζουλάκη, τότε. Μια Κυρία με Κ κεφαλαίο. Τα χρόνια περάσανε και βρεθήκαμε ξανά σε μια εκδήλωση προς τιμήν της στη Βασιλική του Αγίου Μάρκου. Πάντα την θαύμαζα και την διάβαζα πολύ. Όλα της τα βιβλία τα έχω διαβάσει. Όλα εκείνα τα μικρά αριστουργήματα που με συντροφέψαν στα καλοκαίρια της εφηβείας μου. Κι ήταν σαν να ζούσα κι εγώ όλες εκείνες τις ζωές των ηρώων της.  Μα το πιο μεγάλο απ’ όλα είναι πόσες φορές αναρωτήθηκα από χθες πως τούτη η γυναίκα έζησε έναν ολόκληρο αιώνα γεμάτο με πολέμους, εξορίες, δικτατορίες, δημοκρατίες, εμφυλίους, νέου κύματος, μεγάλων ανακαλύψεων. Ευτύχησε να δει από κοντά άλλους σπουδαίους συγγραφείς και ποιητές. Έζησε ίσαμε την τελευταία της στιγμή με αναγνώστες της, με βιβλία της, με αγάπα μπόλικη απ’ όλους.
Και γέμισαν οι διαδικτυακοί κοινωνικοί τοίχοι με το σύνθημα εκείνο που όσοι  είχαμε διαβάσει το Καπλάνι της, μας είχε σημαδέψει ΕΥ ΠΟ και ΛΥ ΠΟ. Όλοι ΛΥ ΠΟ τούτη τη φορά και ας ήταν πλήρης ημέρων και εμπειριών η μεγάλη Κυρία των παιδικών και νεανικών αναγνωσμάτων μας. Μαζί της χάθηκε κι ένα κομμάτι της δικής μας νιότης. Θυμάμαι πως αγωνιούσαμε για να προλάβουμε οποιοδήποτε βιβλίο της στην Βικελά Δημοτική Βιβλιοθήκη να μην το πάρει κάποιος άλλος. Όταν το  έκρυβα κάτω από τι μαξιλάρι μου γιατί έπρεπε να κοιμάμαι νωρίς αλλά εγώ είχα ένα μικρό φακό και διάβαζα τις ιστορίες της σαν έκλεινα τα φωτά του σπιτιού κι ησύχαζε ο κόσμος…
Διάλεξα το Καπλάνι της Βιτρίνας να σας παρουσιάσω σήμερα, να την αποχαιρετήσω κι εγώ μέσα από ένα βιβλίο που πρέπει να έχω διαβάσει πάνω από δέκα φορές. Ένα βιβλίο που γράφτηκε το 1963, ενώ η Άλκης Ζέη βρισκόταν εξόριστη, ως πολιτικός πρόσφυγας, στη Μόσχα μαζί με τα δυο της παιδιά και τον σύζυγό της Γιώργο Σεβαστίκογλου. Επιστρέφει στην Ελλάδα το 1964, σχεδόν δεν ξέρει πως το βιβλίο έχει εκδοθεί από τον Μίμη Δεσποτίδη των εκδόσεων Θεμέλιο και το αντικρύζει στη βιτρίνα του βιβλιοπωλείου. Ένας τίτλος βιβλίου που λίγοι γνώριζαν ακριβώς τι σήμαινε τότε.  Το 1968 κυκλοφόρησε στα αγγλικά σε μετάφραση του Αμερικανού φιλέλληνα Edward Fenton και δύο χρόνια μετά παίρνει το βραβείο Mildred L. Batchelder του αμερικανικού οργανισμού Association for Library Service to Children (ALSC). Από το 1974 κυκλοφορεί και επανεκδίδεται συνεχώς. Μέχρι και το 2010 έχει κάνει ρεκόρ πωλήσεων φτάνοντας τα 350.000  αντίτυπα.
Σήμερα σίγουρα ο αριθμός των αντιτύπων έχει αυξηθεί κατά πολύ περισσότερο. Αλώστε έχει πια μεταφραστεί σε 23 διαφορετικές ξένες γλώσσες και σε 37 διαφορετικές εκδόσεις. Το 1990 μεταφέρθηκε στην μικρή οθόνη σε σενάριο και σκηνοθεσία του Πέτρου Λύκα και προβλήθηκε από την ΕΤ1 σε έναν κύκλο 10 επεισοδίων.

Η Μέλια κι η Μυρτώ , οι δυο μικρές αδελφές που έγιναν σύνθημα όλων μας με το περίφημο ΕΥ-ΠΟ και ΛΥ-ΠΟ δεν υπάρχουν πια στη ζωή. Εμεινε όμως η ιστορία τους να μας συγκινεί, να μας γοητεύει και να μας θυμίζει ποσό δύναμη έχει η καλή λογοτεχνία στα παιδιά, στους νέους αλλά και σε μας του μεγαλύτερους που είμαστε ίσως περισσότερο εθισμένοι σε αυτήν.
Ένα βιβλίο γεμάτο αναμνήσεις, αυτοβιογραφία σχεδόν, ιστορία  και χιούμορ. Με σχεδόν παιδική αφέλεια και αθωότητά και χωρίς ίχνος διδακτισμού μέσα από τα μάτια μιας …τίγρης  μαθαίνουν τα δυο κορίτσια τον κόσμο. Μαθαίνουν για τα πολιτικά γεγονότα της εποχής, για την δικτατορία, την μυρωδιά του πολέμου που αναφαίνεται στον ορίζοντα, γεγονότα που σημάδεψαν τον κόσμο και την εποχή. Με γλώσσα άμεση και μεστή περιγράφεται μια ολόκληρη εποχή και η πρωτοτυπία του μυθιστορήματος είναι πως ακούμπησε πολύ δύσκολά και για πρώτη φορά θέματα κοινωνικά- ιστορικά που ποτέ πριν δεν είχαν γραφτεί για …νέους. Στο βιβλίο περιγράφεται μια τυπική ελληνική οικογένεια με τα ήθη και έθιμα της εποχής. Η διαφοροποίηση της έγκειται στον παππού και στο θείο Νίκο. Ο παππούς αυτός είναι διαφορετικός από τους άλλους παππούδες. Του αρέσει να λέει  στα παιδιά μύθους και θρύλους από την αρχαιότητα. Άλλη σημαντική του διαφορά είναι πως προσπαθεί να αναδείξει το πολίτικο κλίμα της εποχής. Ο θείος Νίκος πάλι  πρότυπο για τα δύο κορίτσια τα επηρεάζει τόσο πολύ που εκείνα θέλουν μεγαλώνοντας σαν του  μοιάσουν.
ΛΥ ΠΟ σήμερα για όλους μας… ΕΥ-ΠΟ που την γνωρίσαμε, που την διαβάσαμε και που θα υπάρχει μέσα μας για πολλά χρόνια ακόμα.
ΕΥ -ΠΟ που τα βιβλία της θα συνεχίσουν να διαβάζονται κι ας έχουν περάσει 57 χρόνια από εκείνο το μοναδικό Καπλάνι…

Ψάξετε το, χαρίστε το, διαβάστε το ακόμα και σε μικρά παιδιά. Η απόλαυση της ανάγνωσης και τα σπουδαία αναγνώσματα είναι για κάθε ηλικία!

Καλό σου ταξίδι Κυρία Ζέη και να ξέρεις ακόμα πως εκτός από τα βιβλία σου χάρις στα οποία  σε αγαπήσαμε πολύ, μεγαλώσαμε και με τον Κλούβιο και την Σουβλίτσα σου!

( Ακούστε ένα επεισόδιο : https://youtu.be/zY8xW9_BxCM )

Και αν θέλετε να γεμίσετε την βιβλιοθήκη σας με κάποια από αυτά που κυκλοφορούν ακόμα, ψάξτε τα  :
Η Κωνσταντίνα και οι αράχνες της, Μεταίχμιο (2011)
Η μωβ ομπρέλα, Μεταίχμιο (2011)
Αρβυλάκια και γόβες, Μεταίχμιο (2011)
Η αρραβωνιαστικιά του Αχιλλέα, Μεταίχμιο (2011)
Κοντά στις ράγιες, Μεταίχμιο (2011)
Μια Κυριακή του Απρίλη, Μεταίχμιο (2011)
Ο θείος Πλάτων, Μεταίχμιο (2011)
Ο μεγάλος περίπατος του Πέτρου, Μεταίχμιο (2011)
Τα παπούτσια του Αννίβα, Μεταίχμιο (2011)
Το καπλάνι της βιτρίνας, Μεταίχμιο (2011)
Η αρραβωνιαστικιά του Αχιλλέα, Μεταίχμιο (2013)
Με μολύβι φάμπερ νούμερο δύο, Μεταίχμιο (2013)
Το καπλάνι της βιτρίνας, Μεταίχμιο (2013)
Η Αλίκη στη χώρα των μαρμάρων, Μεταίχμιο (2014)
Ο ψεύτης παππούς, Μεταίχμιο (2017)
Πόσο θα ζήσεις ακόμα, γιαγιά; (2017)
Η βιβλιοθήκη της Άλκης Ζέη (2018)
Ένα παιδί από το πουθενά (2019)
Ο Νυχτερινός περίπατος της γιαγιάς ( Κυκλοφορεί 27 Απριλίου 2020)

(Τα Παραμύθια του Σαββάτου από την Τρίτη 3 Μαρτίου και για έναν ολόκληρο μήνα καθημερινά θα είναι κοντά σας με νέα βιβλία που αξίζουν την προσοχή όλων μας.)

Δημοσιεύτηκε στο Cretalive.gr στις 29 Φεβρουαρίου 2020:https://www.cretalive.gr/culture/ta-paramythia-toy-sabbatoy-29-02-2020-1219059