Μια βραδιά αφιερωμένη στην Ρένα Πετροπούλου – Κουντούρη ...

Δευτέρα βράδυ κι η Βασιλική του Αγίου Μάρκου γέμισε …Τέχνη.

 Ποίηση, χορός, μουσική, τραγούδι από γνωστούς καλλιτέχνες και πρωτοεμφανιζόμενα παιδιά του 1ου ΕΠΑΛ Ηρακλείου. Η μία έκπληξη διαδεχόταν την άλλη. Δεν ήξερες  τι  σε περίμενε την  επόμενη στιγμή. Μια βραδιά αφιερωμένη στην Ρένα Πετροπούλου –Κουντούρη  και τις δύο νέες της ποιητικές συλλογές.

Δύσκολη η ποίηση στις μέρες μας, δύσκολη  η έκφραση  και ακόμη δυσκολότερη η απόφαση να εκτεθείς  σε ένα κοινό που συχνά δεν είναι ιδιαίτερα μυημένο. Κι όμως ο κόσμος πολύς … Η  αίθουσα της Βασιλικής  του Αγίου Μάρκου είχε και απόψε την τιμητική της… κι όπως τόνισε ο κ. Νίκος Γιαλιτάκης …δίκαια και σωστά  παραχωρήθηκε από τον Δήμο Ηρακλείου γιατί το πάντρεμα των Τεχνών και του πολιτισμού ήταν μαγικό !

« Τα χαϊκού μια μέρας και μιας νύχτας  »…

…Κοιμάται η Άνοιξη. Τα όνειρά της πέπλα αχνορόδινα …

Τι είναι αλήθεια τα χαϊκού ; Τα χαϊκού είναι είδος ποίησης που πρωτοεμφανίστηκε στην Ιαπωνία το δέκατο έκτο αιώνα και υιοθετήθηκε στην Ευρώπη στις αρχές του εικοστού. Από εκεί πέρασαν τον Ατλαντικό και έφτασαν να γίνουν πολύ δημοφιλή σε όλο το Δυτικό κόσμο. Στην αυθεντική στιχουργική μορφή τους, τα χαϊκού είναι μικρά ποιήματα από 17 συλλαβές σε ένα ενιαίο στίχο. Τα χαϊκού συμπυκνώνουν ευφυΐα και σοφία, που εκφράζονται με λυρική, ή άλλοτε, χιουμοριστική διάθεση, ενώ  συχνά υπάρχει το στοιχείο της έκπληξης. Στα χαϊκού σημαντική θέση έχουν η φύση, οι εποχές και τα χρώματα, η ομορφιά των λέξεων και των αντιθέσεων, ενώ το νόημα κάποιες φορές αποκτά δευτερεύουσα σημασία.

…Συρματόπλεγμα, δεν έχει η αγάπη. Φτερούγες έχει…

Ο συντονισμός της βραδιάς έγινε από την γνωστή δημοσιογράφο Ελένη Βακεθιανάκη . Αναλύθηκαν υπέροχα κάποια από τα ποιήματα των δύο βιβλίων από τις κ.κ. Βαρβάρα Ρούσσου και  Ελένη Μωυσιάδου Δοξαστάκη. Οι γλυκύτατες φωνές της Αντωνίας Στρατάκη και της Μαριάννας Χαλαμπαλάκη (Μαθήτριες Β΄ Λυκείου του Πρότυπου Πειραματικού Γενικού Λυκείου Ηρακλείου) έκαναν τον κόσμο να ξεσπάσει σε πολύ έντονο χειροκρότημα. Ο απίστευτος χορός της Εllie Stone, σαν γκέισα,  σε χορογραφία δική της και του Ζαχαρία Κατσακού, μετέφερε τους θεατές σε άλλον κόσμο , γεμίζοντας τις αισθήσεις με άρωμα της μακρινής Ανατολής. Οι νότες  από την μουσική στο πιάνο της Ελίνας Σκαρπαθιώτη  γέμισαν ηρεμία την ψυχή  με την εκπληκτική της ερμηνεία στις Pagodes του Claude Debussy…

Η γλυκύτατη Νινένα Παπαδομανωλάκη λιτά και απλά μίλησε για τα « Νεαρά ποιήματα » και την επίδραση που είχαν βιωματικά στο πρόγραμμα (Project) που έκαναν στην τάξη τους οι νεαροί μαθητές.  Οι απαγγελίες των μαθητριών της από το 1ο ΕΠΑΛ Ηρακλείου, όχι τυχαίες στην επιλογή τους, μιας και αναφέρονταν σε τροχαία ατυχήματα …

 Η βραδιά συνεχίστηκε με απαγγελίες ποιημάτων από τους Περαντωνάκη Αντώνη, Περοδασκαλάκη Δημήτρη,  Φραγκιαδάκη Μαρία και  Κουγιουμιτζάκη Γωγώ κι έκλεισε με την λιτή, ουσιαστική και υπέροχη παρέμβαση της Ρένας Πετροπούλου.

Με λόγια καρδιάς  ευχαρίστησε όλους τους συντελεστές, τους χορηγούς, τους διοργανωτές και τον κόσμο που πραγματικά γέμισε τον μοναδικό αυτόν χώρο …

Σας ευχαριστούμε κι εμείς με την σειρά μας κ. Ρένα Πετροπούλου με ένα από τα μικρά νεαρά

ποιήματα σας :

Οι λέξεις όταν δεν τις γράφεις πετάνε

Μόνο μέσα στα γράμματα προσγειώνονται

Νοήματα ιδέες κι εικόνες γεννιούνται

Ιστορίες Πλάθονται

Γίνονται η ψίχα του κόσμου

Οι λέξεις ζωγραφίζουν τις σκέψεις

Συλλαβίζοντάς τις αγγίζεις τα όνειρα ….

 

 

Φωτ: Αντιγόνη Μεταξάκη
Βιβιοπωλείο "Δοκιμάκης "

Πως γράφτηκε η πρώτη επιστολή ...Οι μικροί βιβλιοναύτες ...

Οι εκδόσεις ΑΡΑΔΑ και οι μικροί ...βιβλιοναύτες σας περιμένουν το Σάββατο 9 Φεβρουαρίου 2013, στις 11.30 το πρωί στο βιβλιοπωλείο ΔΟΚΙΜΑΚΗΣ για να ανακαλύψετε :
Πως γράφτηκε η πρώτη επιστολή και πως λύθηκε μια απίστευτη παρεξήγηση !!!
...με Θεατρικό παιχνίδι,κατασκευή μάσκας, εργαστήρι βραχογραφίας, ομαδικά παζλ και πολλή πολλή δράση...

Με τη συνεργασία του Συλλόγου εμψυχωτών θεατρικού παιχνιδιού «Παιδαγωγική Θεάτρου Κρήτης»
Βοηθήστε την Τάφι και τον μπαμπά της να βρουν το δρόμο για το ποτάμι, γίνετε κάστορες, αποκρυπτογραφήστε το μήνυμα και βάλτε στη θέση τους τις εικόνες που μπερδεύτηκαν.

«…για το βράδυ υπήρχαν ιστορίες που προορίζονταν για να βάλουν την Τζόζεφιν για ύπνο,
και δεν σου επιτρεπόταν να τους αλλάξεις ούτε μια τόσο δα μικρούλα λέξη.
Έπρεπε να ειπωθούν ακριβώς έτσι.
Αλλιώς η Τζόζεφιν ξυπνούσε για να ξαναβάλει
τη λέξη που έλειπε στη θέση της... »
Rudyard Kipling

Λίγα λόγια για το βιβλίο :

Ο Rudyard Kipling (1865-1936) συνήθιζε να

διηγείται ιστορίες τα βράδια στη μικρή του κόρη Τζόζεφιν για να κοιμηθεί. Μία από αυτές τις ιστορίες –γεμάτες αγάπη και τρυφερότητα– που εκδόθηκαν για πρώτη φορά το 1902 με τον τίτλο Ιστορίες ακριβώς έτσι (Just so stories), είναι το: Πώς γράφτηκε η πρώτη επιστολή.
Πριν από πολλά πολλά χρόνια, στην εποχή των σπηλαίων, ένα πολύ πολύ ξεχωριστό παιδί η Ταφιμάι Μεταλουμάι που σημαίνει «νεαρή-χωρίς-καθόλου-τρόπους-που-πρέπει-να-τις-φάει» ή αλλιώς Τάφι, αποφασίζει να

βοηθήσει τον ξεχασιάρη μπαμπά της. Και τότε ένας ευγενικός Ξένος μπαίνει σε μπελάδες, έξι κυρίες των σπηλαίων ξεχνούν τους καλούς τους τρόπους και μια ολόκληρη φυλή αναστατώνεται… Κι όμως! Ένα φύλλο σημύδας τα εξηγούσε όλα!
Η ιστορία γραμμένη με χιούμορ και φαντασία ζωντανεύει μέσα από τις μοναδικές ζωγραφιές του Νικόλα Ανδρικόπουλου και μαθαίνει στα παιδιά τη σπουδαιότητα της γραφής και την αξία της επικοινωνίας.


Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΑΡΑΔΑ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ: Rudyard Kipling
ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΣΗ: ΝΙΚΟΛΑΣ ΑΝΔΡΙΚΟΠΟΥΛΟΣ
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΜΠΟΥΝΙΑΛΕΤΟΥ
ΔΙΑΣΚΕΥΗ-ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: Σωτηρία Δούνη

 Bιβλιοπωλείο ΔΟΚΙΜΑΚΗΣ Σάββατο 9 Φεβρουαρίου , στις 11.30 το πρωί.( Φωτογραφίες : Graham Hodgetts)

Παίξαμε πολύ με απίθανους ήρωες, βοηθήσαμε την Τάφι και τον μπαμπά της να βρουν το δρόμο για το ποτάμι, γίναμε κάστορες με τη βοήθεια μάσκας, δημιουργήσαμε εργαστήρι βραχογραφίας, φτιάξαμε ομαδικά παζλ ...αποκρυπτογραφήσαμε το παράξενο μήνυμα, συμμετείχαμε σε θεατρικό παιχνίδι...κι όλα αυτά με τη βοήθεια του Συλλόγου εμψυχωτών Θεατρικού παιχνιδιού από την Παιδαγωγική Θεάτρου Κρήτης, εξ αιτίας της έκδοσης για το μονάδικό σε κείμενο και εικονογράφηση βιβλίο του R.Kipling που κυκλοφορεία από τις εκδόσεις ΑΡΑΔΑ : Πως γράφτηκε η πρώτη επιστολή ...

Ο Βυθός με τα σοκολατόδεντρα...Ελένη Σβορώνου και μικροί βιβλιοναύτες...!!!

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα παιδικού βιβλίου...

  
Σάββατο 30 Μαρτίου στις 11.30 το πρωί στο βιβλιοπωλείο " Δοκιμάκης ".

Οι μικροί βιβλιοναύτες έγιναν ντετέκτιβ και " ακολούθησαν " στο βυθό την ιστορία της Άνω Μπουρμπουλήθρας της ξακουστής εκείνης πόλης που μια μέρα εμφανίστηκε μια μικρή μαύρη κηλίδα που όλο και μεγάλωνε ...μεγάλωνε …
O Βεντουζίνι το διάσημο χταπόδι έπρεπε να λύσει να λύσει δύο μεγάλα μυστήρια. Αυτό της παράξενης μαύρης κηλίδας που κανείς δεν μπορούσε να καταλάβει τι ήταν και το δεύτερο που έπρεπε να βρει τρόπο να σώσει τον ίδιο του τον γιο τον λαίμαργο Λιχουδίνι που παρασύρθηκε σε μια παγίδα εξ αιτίας μιας σοκολάτας!!! ...




 
Η Ελένη Σβορώνου ήταν εκεί και μας βοήθησε αρκετά. Παίξαμε πολύ , ζωγραφίσαμε και πήραμε μαζί στις αποσκευές μας μηνύματα πολλά για την δικαιοσύνη, την προστασία του περιβάλλοντος , την δωροδοκία και την ηθική ακεραιότητα .

Φωτ : Graham Hodgetts

 H Ελένη Σβορώνου αντλώντας υλικό από τα βιβλία της :  Ο βυθός με τα σοκολατόδενδρα  και Ένα τόσο δα μικρό λεκεδάκι  (Μεταίχμιο) καλεί τους μικρούς ταξιδευτές του κόσμου και λάτρεις της σοκολάτας σε ένα εργαστήριο με " δύσκολες" έννοιες αλλιώτικο από όλα όσα ήδη ξέραμε !
Τι σχέση έχει η σοκολάτα και ο βυθός με τη δικαιοσύνη, τα ανθρώπινα δικαιώματα, τα δικαιώματα του παιδιού, την ηθική ακεραιότητα και το περιβάλλον;
Αφήγηση, παιχνίδι, δημιουργία βιβλίων και άλλες δραστηριότητες  σε αυτό το εργαστήρι.Διάρκεια: 90' ( Ηλικίες 6-13 ετών)

 

5.13΄ Άκριβώς, Μιχάλης Τζανάκης,Βιβλιοπωλείο " Δοκιμάκης '' Παρασκευή 13 Απριλίου 2013

«5.13΄ Ακριβώς»... Μια ιστορική νουβέλα του Ηρακλειώτη συγγραφέα  - φιλόλογου Μιχάλη Τζανάκη.

Η παρουσίαση του βιβλίου ξεκίνησε στις 20.45 ακριβώς στον φιλόξενο χώρο του βιβλιοπωλείου « Δοκιμάκης » .

« Ήτανε μια φορά μάτια μου», το τραγούδι που ξεκίνησε την βραδιά κι όλοι μας  μεταφερθήκαμε σε ένα κλίμα μιας άλλης εποχής. Κόσμος πολύς, ξεχείλιζε από παντού. Φίλοι , γνωστοί ή απλά λάτρεις των βιβλίων έσπευσαν να ακούσουν, να δουν, να νοιώσουν, να μυρίσουν ίσως, λίγο από κείνη την αύρα του που ήθελε να σε παρασύρει σε άλλους καιρούς , μακρινούς αλλά πάντα οικείους κι ας μην τους είχες ζήσει ο ίδιος ποτέ . Ένα οδοιπορικό στην Κρήτη  που ξεκινά από τις κορφές του Ψηλορείτη, τα χιονισμένα Λευκά όρη, την αρμύρα και τη γαλήνη του Κρητικού πελάγου , τους κάμπους της Μεσσαράς και την οροσειρά των Αστερούσιων  για παραπάνω από έναν αιώνα, που περνά μέσα από έντονες περιόδους όχι μόνο της Κρητικής αλλά και της ελληνικής ιστορίας .

Η Ρένα Παπαδάκη, Δ/ντρια της Έρα Ηρακλείου μίλησε πρώτα με ένα λόγο λιτό, κατανοητό και γεμάτο συναίσθημα. Με μικρές αναφορές στο κείμενο του Μιχάλη μας έδωσε το ερέθισμα να διαβάσουμε το βιβλίο, όχι μόνο γιατί θα βρούμε πράγματα που ίσως κι εμείς να τα έχουμε βιώσει μέσα από  τα γράμματα και τα σεντούκια απ΄τα κειμήλια των δικών μας προγόνων, αλλά και γιατί γνωρίζει καλά τον συγγραφέα και τον δικό του ψυχικό κόσμο που τόσο απλά μας περιέγραψε. Τόνισε χαρακτηριστικά διαβάζοντας ένα κομμάτι από το βιβλίο πως :

« …  Τελικά η ζωή των ανθρώπων και των 

λαών, στηρίζεται και εξαρτάται από τα μεγάλα «ναι» και τα μεγάλα « όχι » και είναι εκείνα αυτά που τροφοδοτούν τη μεγάλη σπουδή που λέγεται Ιστορία και σπρώχνει με ορμή την ανθρωπότητα μπροστά. Χωρίς τις μεγάλες καταφάσεις και αρνήσεις, δε θα είχαν δουλειά γραφιάδες, λογοτέχνες, καλλιτέχνες, ιερείς, άγιοι και δολοφόνοι…».

Συγκίνηση, έρωτας, πάθη, μυστικά, μίση, συγκρούσεις, συμφέροντα, ανάγκες, μυρωδιές, μνήμες, αινίγματα, αναστοχασμοί, πόλεμος, πολιτική, προσωπικές επιθυμίες, απρόβλεπτες συνέπειες, υπερβολές, τιμή, όνειρα και πάνω απ όλα το παιχνίδι της αναζήτησης για την έντονη ανάγκη του ανθρώπου να αγαπήσει και ν΄ αγαπηθεί , είναι  τα υλικά    της συγγραφής  τούτου του βιβλίου.

Τη σκυτάλη πήρε η Μαρία Αγγελιδάκη φιλόλογος κι αυτή όπως κι ο συγγραφέας. Ανέλυσε χωρίς να αποκαλύψει τα δυνατά σημεία του βιβλίου με την δική της διεισδυτική ματιά τα γεγονότα και τα άπειρα συναισθήματα που σου προκαλεί η ανάγνωσή του.

Χαρακτηριστικά είπε : « …Πρόθεσή μου είναι ο καθένας αναγιγνώσκοντας, να ανακαλύψει την ιστορία μαζί με τον αφηγητή …και να πραγματοποιήσει το ίδιο με αυτόν, ταξίδι στο χρόνο που θα τελειώσει, ίσως, όπως και του αφηγητή, τα ξημερώματα …»

Μια ιστορία λοιπόν που ξεκινάει σχεδόν με το ρολόι σταματημένο στις 5.13΄ πρώτα λεπτά ακριβώς, με μια ερωτική επιστολή του παππού στην αγαπημένη του Άννα… και καθώς αυτή εξελίσσεται έχεις την αίσθηση   ότι περπατάς μαζί με τους ήρωες στα σοκάκια του χωριού, σταματάς μπροστά στις αυλές των σπιτιών τους  με τις ανθισμένες γλάστρες, μυρίζεις τις μυρωδιές της Άνοιξης, τους λεμονανθούς, το βασιλικό, τη λεβάντα, τον έρωντα,  ακούς τις αναστάσιμες καμπάνες, αισθάνεσαι τον αέρα να σου χαϊδεύει το πρόσωπο, νοιώθεις την υπερβολή του Κρητικού άντρα σ όλες τις πτυχές της ζωής του στο μίσος, στο γλέντι, στην τιμή μα πάνω από όλα στην αγάπη.

Δυό τα χρώματα που επικρατούν στο βιβλίο το κόκκινο και το μαύρο άρρηκτα δεμένα με τον θάνατο … « …Μόλις κοκκίνιζε η Κρήτη , αμέσως οι γυναίκες ‘’μαύριζαν’’ » .

Τελειώνοντας την παρουσίαση της η κ. Αγγελιδάκη είπε : Το βιβλίο αυτό  αποτελεί ένα  ύμνο στην αξία της μνήμης ενάντια στη λήθη, σε μία κρίσιμη στιγμή που η Ιστορική μνήμη και η αλήθεια καλούνται  να συμβάλλουν για την αποτροπή επανάληψης των ιστορικών λαθών .Ο αφηγητής αισθάνεται το χρέος βαρύ, όχι μόνο προς τους οικογενειακούς  προγόνους του,  αλλά προς όλη την Ιστορία της φυλής.  Βλέπει τους προγόνους να τον κοιτούν και να του λένε, για να επαναλάβω το λόγο του Ελύτη,   «Εμείς το Χρέος μας το κάμαμε… εσείς να δούμε τώρα»

Και τότε ένα ακόμη τραγούδι ακούστηκε και πλημμύρισε όλο το χώρο … « Άννα, μην κλαις », στίχοι του Μπέρτολτ Μπρέχτ. Τον λόγο πήρε ο ίδιος ο συγγραφέας, τονίζοντας πως το τραγούδι αυτό αν και γράφτηκε περίπου πριν από 70 χρόνια και για άλλους λόγους, είναι ένα τραγούδι που ακούγεται το ίδιο και σήμερα , σαν να γράφτηκε για τούτην  εδώ την εποχή , για όλα αυτά που βιώνουμε σήμερα όλοι μας… Στάθηκε κι αυτός στις δύο λέξεις : Μαύρο και κόκκινο…

Συγκίνηση πολύ είχε η βραδιά, θύμησες και αναπολήσεις . Γεμίσαμε κι εμείς με πολλά συναισθήματα και σκέψεις για την ιστορία που ηθελημένα και μη γράφουμε τώρα και που κάποια στιγμή , ίσως μετά από πολλά πολλά χρόνια , ένα δικό μας πρωτόγραφο να ναι η αφορμή για κάποιον να ξετυλίξει και τούτο το κομμάτι των γεγονότων και της ιστορίας ενός τόπου που όσα και να έχει περάσει πάντα στο τέλος τα καταφέρνει κι ας  έχει  πληγωθεί !

Με το υπέροχο κρασί  « Πρόφαση » που προσφέρθηκε από τα « Κρασιά Ταμιωλάκης » για όλους εκείνο το βράδυ της Παρασκευής, υψώνω ξανά το ποτήρι μου κι εύχομαι να ναι καλοτάξιδο το βιβλίο , να βρει τη θέση που του ανήκει και στον Μιχάλη Τζανάκη που είναι ένας υπέροχος άνθρωπος να συνεχίσει να κάνει πάντα, όλα αυτά τα υπέροχα πράγματα που κάνει και γράφει …

(Ελένη Μπετεινάκη)

Χρόνια πολλά κ. Άντερσεν...Χρόνια πολλά παιδικό βιβλίο!

Σήμερα είναι μια μεγάλη γιορτή. 2 Απριλίου ,παγκόσμια ημέρα παιδικού βιβλίου.

 Γιορτάζεται κάθε χρόνο την ημέρα που γεννήθηκε ο μεγάλος Δανός παραμυθάς Χάνς Κρίστιαν Άντερσεν. Καθιερώθηκε από την Διεθνή Οργάνωση Βιβλίων για την Νεότητα το 1966..

Κάποτε μια μητέρα ρώτησε τον μεγάλο Αϊνστάιν  τι θα έπρεπε να διαβάζει ο γιος της για να γίνει  μεγάλος επιστήμονας

« Παραμύθια » είπε…

Ξαναρώτησε η μητέρα: « Ωραία, κι έπειτα ; »

« Κι άλλα παραμύθια » ήταν η απάντηση

« Και μετά απ  αυτά; » ξαναρώτησε η μητέρα…

« Ακόμα κι άλλα παραμύθια» της απάντησε …

Κι επειδή η μέρα το θέλει , μια ιστορία που από μόνη της είναι ένα παραμύθι !

Μια φορά κι έναν καιρό πριν πολλά πολλά χρόνια το 1805 συγκεκριμένα, σε μια μικρή πόλη της Δανίας, την Οντένσε, γεννιέται ο Χανς Κρίστιαν Άντερσεν , γιός ενός φτωχού τσαγκάρη και μιας πλύστρας. Είναι ένα πολύ μικρό αγόρι , αδύναμο και καχεκτικό με πολλή φαντασία και ταλέντο στην ποίηση, στο θέατρο και στη δημιουργία ιστοριών. Σε ηλικία 7 χρονών βλέπει την πρώτη θεατρική του παράσταση κι αποφασίζει πως όνειρο της ζωής του είναι να γίνει ηθοποιός. Μένει ορφανός στα 11 του χρόνια και κάνει χίλιες δυο δουλειές για να επιβιώσει. Το όνειρο του μένει ανεκπλήρωτο ωστόσο συνεχίζει να ελπίζει και να δημιουργεί με την φαντασία του ιστορίες που παίζει με κούκλες σε ένα  μικρό κουκλοθέατρο που έχει κατασκευάσει  ο ίδιος για να ξεφεύγει από την μοναξιά του. Με πολλές δυσκολίες καταφέρνει να τελειώσει το Γυμνάσιο στα 23 του χρόνια, λένε με βοήθεια πολλών επιφανών ανδρών της εποχής ανάμεσά τους κι ο ίδιος ο βασιλιάς της Δανίας Φρειδερίκος ο 6^ος . Βρισκόμαστε στα 1828 και ο Χανς καταφέρνει να πετύχει τις εξετάσεις και να γίνει δεκτός στο πανεπιστήμιο της Κοπεγχάγης. Δεν ολοκληρώνει ποτέ τις σπουδές του  ωστόσο αρχίζει  να γίνεται γνωστός. Ένα από τα έργα που γράφει παρουσιάζεται στο Βασιλικό Θέατρο . Αν και γράφει συνεχώς από το 1822 μόνο στα 1835 καταφέρνει να γράψει το πρώτο του ολοκληρωμένο βιβλίο για παιδιά. Οι ιστορίες του δημιουργούν ταραχή στους λογοτεχνικούς κύκλους .Όπως  λένε οι κριτικοί, « ένα νέο αστέρι γεννιέται». Τα παιδιά αρχίζουν να το αγαπούν .Πιστεύουν πως είναι  ένας άγγελος που γράφει ωραίες ιστορίες . Πολλά τα παραμύθια που έχει γράψει :« Η μικρή γοργόνα»,  « οι μαγικές γαλότσες», « Το ασχημόπαπο που έγινε κύκνος», « τα καινούργια ρούχα του Αυτοκράτορα», « Το κοριτσάκι με τα σπίρτα», « Η βασίλισσα του χιονιού», « Η μαγική κασέλα», « Τα κόκκινα παπούτσια », « Η πριγκίπισσα και το μπιζέλι», « Η τοσοδούλα » , « Ο γιός του μπαλωματή», « Το μικρό χριστουγεννιάτικο έλατο», « Ο καπνοκαθαριστής  και η βοσκοπούλα »,  « Ο μολυβένιος στρατιώτης», « οι αγριόκυκνοι» και τόσα άλλα . Του αρέσουν πολύ τα ταξίδια και γράφει αρκετή ταξιδιωτική λογοτεχνία. Στις 15 Μαρτίου  1841ανεβαίνει στο ατμόπλοιο « Λεωνίδας » και στις 19 του ίδιου μήνα   καταφέρνει να έρθει στην Ελλάδα. Ενθουσιασμένος  γράφει στο ημερολόγιό του :

«Πέρα απ τη φωτεινή γαλάζια θάλασσα με χαιρετά η Ελλάδα. Αγνάντια από τα μάτια μου ο Μοριάς με το χιονόσκεπο βουνό να στράφτει στις  λιαχτίδες, και το δελφίνι που πετά και χαίρεται το κύμα».   Με μια άμαξα κυκλοφορεί στην Αθήνα , στο Θησείο , στο Φάληρο, στον Κολωνό. Ανεβαίνει στην Ακρόπολη στις 2 Απριλίου του 1841 και γιορτάζει εκεί τα γενέθλια του κλείνοντας τα 36 του χρόνια . Μαγεύεται από τον Παρθενώνα  και τον επισκέπτεται  αρκετές φορές .

Το 1867 η πόλη του η Οντένσε του χαρίζει το « κλειδί της πόλης ». Συνεχίζει να γράφει και να εκδίδει τα βιβλία του αντλώντας τα θέματα του από τον χαρακτήρα το αιώνιου παιδιού , από μύθους , θρύλους και μπαλάντες της χώρας του. Τον πόνο και την αποτυχία την διαδέχεται στα παραμύθια του η γενναιοδωρία και η ελπίδα στη δικαιοσύνη.

Ένα ακόμα ατύχημα στη ζωή του σε μεγαλύτερη ηλικία πια  σημαίνει και το τέλος του. Ενώ κοιμάται πέφτει από το κρεβάτι του και τραυματίζεται σοβαρά . Περνούν τρία ολόκληρα χρόνια που δεν καταφέρνει να αναρρώσει και φεύγει από την ζωή στα 1875 έχοντας ξεπεράσει τα σύνορα της χώρας του , τον χώρο και τον χρόνο. Το όνομά του θα ταυτιστεί  με τα παραμύθια. Μέσα από αυτά ψιθυρίζει ένα μήνυμα στα παιδιά :

« Αν έχεις ένα όνειρο , μπορείς να γράψεις για τον εαυτό σου μια μαγευτική ιστορία !»

Κι έζησε αυτός στον χρόνο …κι εμείς καλύτερα !!!

Αναμφισβήτητα υπάρχουν χιλιάδες βιβλία που έχουν γραφτεί για παιδιά. Ωστόσο ανάμεσα τους υπάρχουν και αρκετά που είναι ακατάλληλα .Το δικαίωμα  της επιλογής είναι αυτό που τα ξεχωρίζει . Η διαχρονικότητά τους, η ιστορία τους, τα μηνύματα που περιέχουν αλλά και η απόλαυση που νοιώθει ένας μικρός αναγνώστης διαβάζοντας  ένα παιδικό βιβλίο . Κι όσο κι αν φαίνεται παράξενο υπάρχουν  δικαιώματα που έχουν τα παιδιά στη σχέση τους με τα βιβλία και μια μέρα σαν κι αυτή είναι η καλύτερη να τα θυμηθούμε. Μια λίστα δικαιωμάτων που ανήκει σε έναν  από τους πολυγραφότατους συγγραφείς της παιδικής λογοτεχνίας τον Βαγγέλη Ηλιόπουλο :

Κάθε παιδί είναι ένας μικρός αναγνώστης που έχει δικαίωμα:

1. Να έχει πρόσβαση σε βιβλία, βιβλιοθήκες, βιβλιοπωλεία.

2. Να έχει γύρω του βιβλία πριν ακόμα μάθει να διαβάζει και να μεγαλώνει με αυτά.

3. Να διαβάζει όσες φορές θέλει τα δικά του βιβλία,  και να τα παίρνει μαζί του όπου θέλει,

όπως κάνει με τα παιχνίδια του.

4. Να έχει βιβλία όλων των ειδών, που έχουν όλες  τις απόψεις, και σε αυτά να αναζητά την αλήθεια.

5. Να έχει τα εφόδια να επιλέγει τα βιβλία που διαβάζει, να μπορεί να τα κρίνει, να τα αξιολογεί, χωρίς να τον εξαναγκάζει κανείς να διαβάσει κάποιο που δεν θέλει.

6. Να μεταφέρεται μέσα από τα βιβλία σε όποιον τόπο και σε όποια εποχή θέλει: στο παρελθόν, στο παρόν ή στο μέλλον.

7. Να συζητά με τους γονείς, τους δασκάλους και τους φίλους του για τα βιβλία του, και να τα διαβάζει δυνατά σε όποιον θέλει.

8. Να έχει βιβλία με εικόνες που του αρέσουν και τον ταξιδεύουν πέρα από το κείμενο.

9. Ν’ απολαμβάνει το βιβλίο του σ’ έναν χώρο χωρίς τηλεόραση ή οποιοδήποτε άλλο μέσο

τού αποσπά την προσοχή.

10. Να παίζει με τους ήρωες των βιβλίων, να φτιάχνει με τη φαντασία του νέες περιπέτειες τους, να γράφει τα δικά του βιβλία.

Χρόνια πολλά παιδικό βιβλίο,  Χρόνια πολλά μικροί αναγνώστες !!!

Ελένη Μπετεινάκη

Δημοσιεύτηκε στις 2/4/2013 στο cretalive.gr : http://www.cretalive.gr/culture/view/pagkosmia-mera-paidikou-bibliou-pes-to-me-ena-paramuthi/73535