Η 1η λέσχη Ανάγνωσης για μικρά παιδιά τον Ιανουάριο στα Παραμύθια του Σαββάτου!

Τα Παραμύθια του Σαββάτου εγκαινιάζουν μια νέα ενότητα στις δράσεις τους.

Αφηγήσεις, παρουσιάσεις, απόψεις και τώρα πια και Παιδική Λέσχη Ανάγνωσης!

Με συντονίστρια την Ελένη Μπετεινάκη, διαβάζουμε, συμμετέχουμε, συζητούμε και δημιουργούμε.

Έτσι ξεκινήσαμε την πρώτη μας δράση  της λέσχης Ανάγνωσης για μικρά παιδιά στα Παραμύθια του Σαββάτου!

Μαζευτήκαμε και μαγευτήκαμε με την ιστορία του μικρού τυφλοπόντικα που δεν μπορούσε να κοιμηθεί μονάχος  του τα βράδια γιατί φοβόταν πολύ.

«Τα επτά κρεβάτια του τυφλοπόντικα» της Susanna Isern των Εκδόσεων Ερευνητές ήταν το βιβλίο που διαβάσαμε.

Πάντα παρέα μας κούκλες που αυτήν την φορά κάθισαν σε κύκλο μαζί μας και όταν χρειαζόταν …ζωντάνευαν!

Στο Πράσινο δάσος αρχηγός είναι η κυρά Μαριγώ Αναγνωστάκη, μια αλεπού που αγαπά πολύ τα βιβλία, έχει μια τεράστια βιβλιοθήκη και κάθε φορά  (μαζί μου) θα μοιράζεται μια ιστορία – παραμύθι με τα παιδιά και …τα ζωάκια του δάσους.

Συζητήσαμε τους δικούς μας φόβους, τα όνειρα και τους εφιάλτες μας και μάθαμε και τον μύθο των Worry Dolls της  Γουατεμάλας.

Ζωγραφίσαμε τους εφιάλτες μας και φτιάξαμε σε κούκλα χάρτινη τον μικρό τυφλοπόντικα.

Κι όλα αυτά  στο βιβλιοπωλείο & καφέ Sophistico by Greekbooks, στην οδό Έβανς 5, στο Ηράκλειο, το περασμένο Σάββατο 13 Ιανουαρίου στις 12.00 το μεσημέρι.

Η συμμετοχή σας, ξεπέρασε την προσδοκία μου για το νέο εγχείρημα στις δράσεις των παραμυθιών του Σαββάτου! Κι ας είχε τόσο κρύο εκείνο το μεσημέρι …

Το επόμενο Σάββατο 20 Ιανουαρίου στις 12.00 το μεσημέρι, διαβάζουμε και ζωντανεύουμε τον κλασικό πια ήρωα του Αντώνη Παπαθεοδούλου : Ο ραφτάκος των λέξεων!

Κουβάρια με μαλλί να έχετε μαζί σας και βελόνες πλεξίματος …

Θα διαβάσουμε, θα συζητήσουμε, θα  ράψουμε, θα κόψουμε, θα δημιουργήσουμε, θα γράψουμε και θα ζεστάνουμε ακόμα πιο πολύ τον χώρο, την ψυχή  και τον χρόνο μας!

Η είσοδος είναι ελεύθερη για παιδιά και μεγάλους από 4 μέχρι 104 χρόνων.

Απαραίτητη η κράτηση συμμετοχής, στο 2810 286035 ή στο : elenbet@gmail.com

Η «Αγκαλιά»* …στα Παραμύθια του Σαββάτου!

Της Ελένης Μπετεινάκη

Τον γνωρίζετε τον κύριο Χαράλαμπο; Είναι ένας πολύ σπουδαίος εφευρέτης. Ακόμα πιο σπουδαία όμως είναι η μοναδική του «Τέχνη». Φτιάχνει …αγκαλιές!

Ναι, πολύ καλά ακούσατε! Κατασκευάζει αγκαλιές και μάλιστα κατά παραγγελία!

Το μαγαζί του είναι στην οδό Φραουλιάς 45 και μαζί στεγάζεται και το εργαστήριο του που είναι γεμάτο ράφια με εκατοντάδες φιαλίδια. Τα φιαλίδια αυτά είναι γεμάτα με πρώτες ύλες για τις αγκαλιές. Έχει ακόμα πολλά  όργανα που τον βοηθούν να κάνει αναμείξεις, πειράματα και άλλες δοκιμές. Ο κύριος Χαράλαμπος έχει τεράστια πελατεία. Και τι δεν του ζητάνε καθημερινά! Η κυρία Ζωή για παράδειγμα που ήταν δασκάλα, του είχε παραγγείλει δεκατέσσερις νέες αγκαλιές για τους μαθητές της. Να τους τις χαρίσει και να τους βοηθήσει με αυτόν τον τρόπο να γράψουν καλά στην έκθεση, την επόμενη μέρα.

Όλοι ήθελαν μια αγκαλιά να τους φτιάξει ο κύριος Χαράλαμπος ανάλογα με την περίσταση. Αγκαλιές αγάπης, χουχουλιστές,  γιαγιαδίστικες, σιωπηλές, βαριές, εύκολες μα και δύσκολες. Οι πιο παράξενες ήταν εκείνες του αποχωρισμού  και εκείνες που αν και τις παρήγγελλαν, ξεχνούσαν να πάνε να τις πάρουν.

Κι όταν μετά από καιρό το θυμούνταν κι έτρεχαν στο εργαστήριο του μοναδικού μας εφευρέτη να την αναζητήσουν, ο κύριος Χαράλαμπος έλεγε : «Κάθε ιστορία τελειώνει με μια αγκαλιά, αλλιώς δεν έχει τελειώσει ακόμα.»

Κι ένα βράδυ μετά από ένα σοβαρό τηλεφώνημα ο κύριος Χαράλαμπος σταμάτησε να φτιάχνει αγκαλιές. Ένα γκρίζο σύννεφο τον τύλιξε και απομακρύνθηκε από όλους και όλα…

Οι άνθρωποι αρχίσαν να ανησυχούν και έψαχναν να βρουν τρόπο να τον απεγκλωβίσουν…

Τα κατάφεραν άραγε;

Κι αν ναι, πώς;

Μια τρυφερή ιστορία της Μαρίας Λοϊζίδου  για την χαρά, την λύπη, για τα σημαντικά του κόσμου μας. Για τη δύναμη της αγάπης, της αλληλεγγύης, των λόγων και της αγκαλιάς.

Μια ιστορία σαν παραμύθι, γεμάτη φαντασία και όνειρο. Για να συνειδητοποιήσουμε, να σκεφτούμε, να νιώσουμε τη δύναμη και την διαφορά στις αγκαλιές που δίνουμε, ζητάμε και παίρνουμε. Για την ηρεμία της ψυχής, την θεραπεία, την αναζήτηση, την παρηγοριά.

Για τη δύναμη των λέξεων, την  ανάγκη να μιλήσουμε, να υπάρχει κάποιος να μας ακούσει.
Για όλα εκείνα που μας πνίγουν και δεν μας αφήνουν να δούμε καθαρά…

Ένα βιβλίο γεμάτο αγάπη  και τρυφερές στιγμές.

Ένα βιβλίο θεραπευτικό για μικρούς και μεγάλους.

Για την ανάταση της ψυχής, της χαράς, της φιλίας…

Γιατί η σιωπή δεν είναι πάντα ο καλύτερος σύμβουλος μαw στα προβλήματα. Το άνοιγμα της ψυχής, η επικοινωνία, ο λόγος, λειτουργούν θετικά στην επίλυση δύσκολων καταστάσεων.

Μια ιστορία ιδανική για συζήτηση σε μία σχολική τάξη. Για να φανταστούμε τις δικές μας αγκαλιές, για να δώσουμε φτερά στη φαντασία μας.

Για να μιλήσουν τα παιδιά για πράγματα που δύσκολα εκφράζουν σε τρίτους. Καθήστε σε κύκλο και ξεκινήστε εσείς να λέτε κάτι που σας έχει στεναχωρήσει. Δώστε το λόγο στους πιο θαρραλέους και η ομάδα σας σε πολύ λίγο χρόνο θα γίνει εξομολογητική και θα έχει την δύναμη να χαρίσει πολλά χαμόγελα και αγκαλιές.  

Το βιβλίο έχει εικονογραφήσει η Missy  Merida με τρυφερά σχέδια και πρόσωπα και απαλή παλέτα χρωμάτων που δένει αρμονικά με το κείμενο.

Δείτε εδώ ένα απόσπασμα και αναζητείστε το στα βιβλιοπωλεία  : https://apps.psichogios.gr/pdf/preview/el/28688

*Αγκαλιά, Μαρία Λοϊζίδου, εικ: Missy Merida, εκδ. Ψυχογιός

Δημοσιεύτηκε στο Cretalive.gr στις 12 Ιανουαρίου 2023 εδώ!

Η Μάγισσα Χρωματούσα «μπαίνει» στις τάξεις και ζωγραφίζει τον Χειμώνα!

     Της Ελένης Μπετεινάκη

   Πάμε να δούμε πως τα πινέλα της Χρωματούσας ζωγραφίζουν τον Χειμώνα

   Σε μεγάλο χαρτί του μέτρου χρώματος μπλε σχεδιάζουμε – χρωματίζουμε ένα ουράνιο τόξο

ü  Μαθαίνουμε τα χρώματα του ουράνιου τόξου

ü  Κόβουμε με χαρτοδιπλωτική μικρές χιονονιφάδες και τις κολλάμε πάνω στο μπλε χαρτί

ü  Δίνουμε χρώμα στις χιονονιφάδες και όποιο σχήμα θέλουμε

ü  Μαθαίνουμε να δημιουργούμε χρώματα ( αποχρώσεις ) με βάση το λευκό

ü  Ζωγραφίζουμε χειμωνιάτικα δέντρα και φτιάχνουμε το δάσος της Χρωματούσας τον Χειμώνα

ü  Κατασκευάζουμε χιονάνθρωπους με κύκλους μικρούς και μεγάλους και χρωματίζουμε τα κασκόλ και τα καπέλα τους με διαφορετικά χρώματα.

      

"Τα πρωινά του χειμώνα, ξυπνούσε την αυγή  και έβγαινε έξω παρά το τσουχτερό κρύο να δει μήπως τα χρώματα του ουράνιου τόξου είχαν ξεθωριάσει. Αν πάλι κάποιο σύννεφο ήταν πολύ γκρι, βουτούσε μια πινελιά στο κόκκινο ή στο μπλε, στο πράσινο ή το κίτρινο και ακουμπώντας το ελαφρά μην το πληγώσει, άφηνε εκεί μια κουκίδα πολύχρωμη που μόνο  τα παιδιά, σ΄όλη τη γη, μπορούσαν να τη δουν..."

Η Μάγισσα Χρωματούσα, Ελένη Μπετεινάκη, εικ: Graham Hodgetts,εκδ. Ελληνοεκδοτική :

Βρείτε εδώ το βιβλίο  https://ellinoekdotiki.gr/gr/ekdoseis/i/i-magissa-xromatousa

    Χρωματίζουμε τη σελίδα του χειμώνα από το βιβλίο της Χρωματούσας!

Ακούμε εδώ το παραμύθι της Χρωματούσας εντελώς ΔΩΡΕΑΝ εδώ :https://video.link/w/w8RG?src=syt

 Για ακόμα περισσότερες ιδέες για τις τέσσερις εποχές εδώ:  https://zhtunteanagnostes.blogspot.com/2021/09/blog-post_11.html

Η Διδώ και η μαύρη βίβλος* … στα Παραμύθια του Σαββάτου!

Της Ελένης Μπετεινάκη

Ποδαρικό στην νέα χρονιά ένα βιβλίο, γάργαρο, σαν ποταμάκι, για όλα μας τα παιδιά,  τα μικρά και τα μεγάλα που δεν φοβούνται να  εναντιωθούν. Στα παιδιά που δεν θέλουν τα σκοτάδια που τους επιβάλλουν οι άλλοι, αλλά ζητούν το φως, το δίκαιο και την αλήθεια.

Η Διδώ της Μαρίας Παπαγιάννη είναι μια μικρή ηρωίδα- μαθήτρια  που λατρεύει την περιπέτεια, την ζωή, την οικογένεια, την γιαγιά και τον Τσου τον αδελφό της. Κατάφερε να αποδείξει πως γνωρίζει καλά να ξεπερνά φόβους και δύσκολες καταστάσεις.

Αλλά ας δούμε λίγο την ιστορία από την αρχή. Το όνομα Διδώ της το έδωσε ο παππούς της που είναι  αστρονόμος και τον λένε Αρίσταρχο.  Αυτός μάλιστα της έχει μάθει πως υπάρχει στο γαλαξία μας κι ένα αστέρι με το όνομά της, το Dido 209. Μια πληροφορία που όταν την χρησιμοποιήσει στο σχολείο, και συγκεκριμένα στον Διευθυντή της, θα βρει άσχημο μπελά. Στο σπίτι της η Διδώ έχει και άλλα παράξενα. Έναν μπαμπά, τον Όττο, που είναι φιλόσοφος αλλά δουλεύει σε ταξιδιωτικό γραφείο και ακούει πολύ Beetles, μια μαμά τη Λίζη, που νοιάζεται πολύ για το νερό του πλανήτη και μια γιαγιά, την Βικτώρια, που το μυαλό της έχει «κομμάτια παζλ που έχουν χαθεί». Υπάρχει ακόμα μια γάτα στο σπίτι, ο Γκαγκάριν.

Το σχολείο ξεκινά, η Διδώ είναι μαθήτρια της Τρίτης τάξης και ο Τσου της Πέμπτης. Τα πράγματα όμως δεν ξεκινούν καλά. Ο Διευθυντής, ο κύριος Μάχος που είναι πολύ τρομαχτικός. Τους ανακοινώνει πως για κάθε αταξία που θα κάνουν,  θα τους δίνει μια μαύρη κάρτα και μέχρι τρεις ο καθένας. Μετά θα τον τρώει η … Μαύρη Βίβλος. Τα παιδιά όλα νιώθουν την απειλή και τον φόβο συνεχώς μόνο οι «Μπάμιες» ( μια παρέα 3 φίλων που πηγαίνουν στην έκτη τάξη και που νομίζουν πως είναι οι αρχηγοί του σχολείου)  φαίνονται να το αντιμετωπίζουν λίγο πιο ψύχραιμα. Είναι κι αυτοί τρομακτικοί λίγο για τους άλλους και συνεχώς κάνουν παράτολμες και ανεπίτρεπτες ενέργειες.

Η Διδώ έχει ένα όνειρο. Σαν μεγαλώσει να γίνει φωτογράφος άγριων ζώων…

Προς το παρόν έχει ένα καλό νέο με την αρχή της σχολικής χρονιάς. Στο σχολείο θα πηγαίνει με το σχολικό και όχι  με το αυτοκίνητο της μαμάς που τους «ρεζιλεύει» πάντα με την παράξενη όψη του( το έχει ζωγραφίσει η ίδια) μ και τα συνθήματά  του.

Η πιο αγαπημένη στάση πριν πάρουν το σχολικό είναι το κάτι «παραπάνω» που τους βάζει ο παππούς στην τσάντα τους από το σούπερ μάρκες που στο ταμείο πάντα συναντούν την κυρία  «Ένωση» ή κατά κόσμον Νούλη!

 Σε ποιον δεν αρέσει αυτό το «παραπάνω»; 

Στο σχολικό τα μικρότερα παιδιά δέχονται πειράγματα το γνωστό σε όλους μας  bulling αλλά η Διδώ κρατάει πάντα την ψυχραιμία της και μια φωτογραφική μηχανή για να φωτογραφίζει τα παράξενα και τα … νόστιμα Κορνέ που τρώει η Μυρτώ η οδηγός του σχολικού, όταν συγχίζεται!

Το βιβλίο είναι γεμάτο χιούμορ, έξυπνους διαλόγους, και ευφάνταστη πλοκή.

Άλλοι αγαπημένοι χαρακτήρες είναι η γιαγιά Βικτώρια που έχει άνοια και δεν μπορεί να απομακρυνθεί από το σπίτι. Δεν θυμάται πολλά πράγματα αλλά κρατάει μικρά μυστικά, σαν το αετόπουλο στο κομματάκι του παλ. Όλοι της έχουν αδυναμία και την σκέφτονται πολύ.

Είναι η Εστέλλα ο νέος συγκάτοικος στο σπίτι της Διδώς, ένα σκυλάκι που τους …διάλεξε!

Όμως ας μπούμε στη ζωή του σχολείου που κυριαρχεί στο βιβλίο. Τρομοκρατία, φόβος μεγάλος εξαιτίας του διευθυντή που ειρωνεύεται, απειλεί και μοιράζει λεκτική και ψυχολογική βία σε όλα τα παιδιά. Κι εδώ έρχεται πιά η Μαύρη Βίβλος και η Διδώ που μια σειρά από ατυχή γεγονότα την οδηγούν στην …μαύρη ποινή. Ατρόμητη, γεμάτη φως στα σκοτάδια,θα δήξει υπέρμετρο θάρρος και αντοχή και  θα καταφέρει με την βοήθεια του αδελφού της, της ομάδας «Μπάμιες», της κυρίας Ένωσης και του δικού της φωτός να γίνει η Μαύρη βίβλος όσο φωτεινή δεν υπήρξε ποτέ…

Ένα βιβλίο για την φιλαναγνωσία, την αδελφική και οικογενειακή αγάπη, τη σχολική ζωή και τις συμπεριφορές μαθητών αλλά και δασκάλων.  

Ένα βιβλίο που αξίζει να μπει σε όλες τις βιβλιοθήκες για να φανεί η φωτεινή τους πλευρά και ο πραγματικός τους ρόλος. Ένα βιβλίο που πρέπει  να διαβαστεί από κάθε παιδί του δημοτικού και Γυμνασίου για να μάθει να τολμά, να εκφράζεται, να έχει θάρρος και φαντασία και να μην σταματάει στις πρώτες δυσκολίες.

Ένα βιβλίο για τους ΄πολύτιμους παππούδες και γιαγιάδες και για την αγάπη που μας δίνουν και τους δίνουμε… Για τους φίλους, την αλληλοβοήθεια, τις αλήθειες μας.

Ευφάνταστο, αληθινό, ευφυές, περιπετειώδες, με πολύ χιούμορ και δυνατές στιγμές.

Θέλετε κι εσείς να ανακαλύψετε τι είναι η Μαύρη Βίβλος;

Μπορεί και αν υπάρχει και στο δικό σας σχολείο!

Μπορεί και να ήρθε η στιγμή να  τολμήσετε να βρείτε το δίκιο, να εκφράσετε χωρίς φόβο την άποψή σας και να ανακαλύψετε ίσαμε που μπορείτε να φτάσετε…

Ακολουθήσετε τις σελίδες του βιβλίου, αφεθείτε στην υπέροχη πλοκή του  και στην συναρπαστική περιπέτεια  που περιγράφει η Μαρία Παπαγιάννη και σίγουρα θα χαμογελάστε πλατιά…

Και τώρα που το θυμάμαι! Και ποιος δεν έχει κάνει κάποια κόλπα για να …ψηλώσει;

Το βιβλίο έχει εικονογραφηθεί από τον Διονύση Διγώνη.

*Η Διδώ και η μαύρη βίβλος, Μαρία Παπαγιάννη, εικ: Διονύσης Διγώνης, εκδ. Πατάκη

Δείτε εδώ ένα μικρό απόσπασμα και αναζητείστε το σε όλα τα βιβλιοπωλεία :

https://www.patakis.gr/product/674747/vivlia-paidika--efhvika-paidikh-neanikh-logotexnia/H-Dido-kai-h-maurh-vivlos/

Δημοσιεύτηκε στο Cretalive.gr Στις 6 Ιανουαρίου 2024 : εδώ!

 

 

Το νου σας ...απόψε φεύγουν οι καλικάντζαροι!

Παραμονή των Φώτων απόψε!

Το νου σας. Φεύγουν οι καλικάντζαροι!

Της Ελένης Μπετεινάκη

Κάθε χρόνο γράφω  τούτο το «γράμμα»…

Μετρώ τις αφίξεις και τις απώλειες, κάτι σαν απουσιολόγιο και μια νύχτα σαν αυτή αναπολώ, αποχαιρετώ και χαμογελώ πλατιά για την υπέροχη διαδρομή των παραμυθοιστοριών και …παραμυθοκαλικάντζαρων.

Και να τα πάλι απόψε …

Επικρατεί μεγάλος αναβρασμός …

Τους παρακολουθώ προσεκτικά και αθόρυβα. Νιώθω μια χαρμολύπη να πω την αλήθεια. Τόσα κάναμε μαζί και τόσες μέρες. Αλλά όλα τα όμορφα κάποτε τελειώνουν και οι δικοί μου καλικάντζαροι φέτος ειδικά,  δεν έκαναν μόνο σκανταλιές  και ανακατωσούρες στα σπίτια και στα μαγαζιά . Εξαιτίας του Εδώ και του Αλλού και της μεγάλης υπέρβασης στις «παραδόσεις» τους αγαπήθηκαν ακόμα πιο πολύ από παιδιά και μεγάλους…

 Οι καλικάντζαροι συνήθως χαλάνε με τις ζαβολιές τους τα Χριστούγεννα των ανθρώπων. Μαγαρίζουν τα γλυκά, δαγκώνουν ότι τρώγεται, ανακατώνουν ότι βρουν και κάνουν ένα σωρό πράγματα που μας αναστατώνουν. Ο Εδώ κι ο Αλλού όμως πρωτοστάτησαν στην πιο όμορφη πράξη της χρονιάς. Να μην μείνει στεναχωρημένος ο Αλέξανδρος  και του στόλισαν κρυφά εκείνοι το δέντρο του …

Βγήκα από τις αναπολήσεις και συνέχισα να τους παρατηρώ…

Κάποιοι βιάζονταν, μπερδεύονταν, κουτρουβαλούν και προσπαθούσαν να τελειώσουν με τις τελευταίες  τους σκανταλιές. Απόψε μόλις το ρολόι χτυπήσει δώδεκα ακριβώς όλα θα αλλάξουν. Οι καλικάντζαροι θα πρέπει να τρέξουν να προλάβουν το ένα και μοναδικό άνοιγμα της γης για μπορέσουν να επιστρέψουν στο σπίτι τους. Για λίγες μόνο ώρες και ίσα ίσα μέχρι το ξημέρωμα θα πρέπει όλα να έχουν τακτοποιηθεί...

Αλλιώς με την αγιαστούρα του ο παπάς …θα τους εξαφανίσει παντελώς!

Φέτος ήταν μια σπουδαία χρονιά. Κόσμος πολύς παντού. Γλυκά, καλούδια, λουκάνικα πολλά και όλα όσα τρελαίνονται να «μαγαρίζουν», σε αφθονία.

Το δωδεκαήμερο όμως έληγε, τέλειωναν κι οι διακοπές ...

Πόσα και πόσα δεν είχαν να πουν στους γεροντότερους σαν γύριζαν πίσω.

Κοίταξα κάτω από το δέντρο κι είδα πως είχε μαζευτεί η γνωστή συμμορία και ο καθένας χωμένος στις σκέψεις του…

Ο Τρακατρούκας μάζευε τα μολύβια του. Είχε πολλή δουλειά επιστρέφοντας. Έπρεπε  να ενημερώσει τους πάντες πως άλλαξαν όλα στη γη. Δεν φοβόντουσαν πια οι άνθρωποι όπως την προηγούμενη χρονιά. Ήταν προσεκτικοί λιγουλάκι αλλά κυκλοφορούσαν πολύ και παντού...

Στο σακούλι με τις αναμνήσεις και με τα δώρα τους οι ήρωες των παραμυθιών από το  δέντρο της βιβλιοθήκης του χάρισαν ένα διαφορετικό Χαρταετό, ένα Κόκκινο Κουμπί, ένα Λευκό Φτερό, τα καμώματα του Πι και του Φι, των κολλητών του φίλων, και ένα στολίδι από το δέντρο του Αλέξανδρου που με τόση χαρά είχαν στολίσει ο Εδώ και ο Αλλού στην πιο γλυκιά σκανταλιά στις ζωές των καλικάντζαρων….

Του είχαν δώσει κι  ένα μικρό πακέτο με πολύχρωμες κορδέλες με τη συμφωνία να το ανοίξει μόνο σαν βρισκόταν στο δικό του σπίτι. (Ήξερα τι είχε μέσα, το είχα δει κι αυτό κρυφά. Μικρά αντικείμενα από τα καινούργια παραμύθια που είχαν κυκλοφορήσει όλη τη χρονιά που πέρασε).

Ο Πι και ο Φι ήταν χαρούμενοι… μα πιο χορτάτοι και χαμογελαστοί ήταν ο Εδώ και ο Αλλού!

Ολοι τους  πρόλαβαν και έκαναν πολλές σκανταλιές χαρίζοντας γέλιο και μαγεία σε πάρα πολλά παιδιά. Ταξίδεψαν  πολύ σε σχολεία, βιβλιοθήκες, βιβλιοπωλεία, στο Χριστουγεννιάτικο κάστρο …

Ήθελαν όμως και  να φύγουν γιατί νοστάλγησαν τις τηγανίτες της μαμάς τους και τα παιχνίδια με τον Χα και τον Χου στην αυλή του καλικαντζαροσχολείου που δεν είχαν προλάβει τούτη τη χρονιά να ανέβουν στη Γη…

Η νεραΐδα των καλικάντζαρων, η κατάλευκη Άχνη, τους έλεγε να βιαστούν. Έπρεπε σχεδόν αθόρυβα να αναχωρήσουν σε λίγες ώρες και να κρατήσουν για ανάμνηση ό, τι όμορφο έζησαν. Έτσι αρχίσανε να ψαχουλεύουν …

Ο Εδώ είχε χώσει στην πίσω τσέπη του παντελονιού του ένα τεράστιο μπισκότο από το ζαχαροπλαστείο του κυρ Ηλία. Γνωστός κοιλιόδουλος και λαίμαργος όπως ήταν, τι άλλο να είχε πάρει μαζί του…

 Ο Αλλού είχε κρατήσει ένα μικρό λαμπάκι που φώτιζε την γαλάζια μπάλα στο τέταρτο κλαδί του δέντρου, στο σπίτι του Αλέξανδρου.

Ο Πι ένα κατακόκκινο καμπανάκι με ένα υπέροχο ήχο που έπεσε από το έλκηθρο του Αϊ Βασίλη! Ένα καρυδότσουφλο που στη μέση του είχε μια οδοντογλυφίδα για κατάρτι κι ένα μικρό γαλάζιο πανί που τον χωρούσε ίσα ίσα.

Ο Φι πάλι ειχε κρατήσεις μια καραμέλα με ασημένιο περιτύλιγμα που του θύμιζε τα τόσα πακέτα που έβλεπε να κουβαλούν οι άνθρωποι μέσα σε μεγάλες τσάντες όλες αυτές τις μέρες αλλά και μια χάρτινη τσάντα φτιαγμένη από " άχρηστο υλικό " δηλαδή παλιές εφημερίδες και μέσα εκεί έβαζε ότι του είχε κάνει εντύπωση. Μα το πιο πολύτιμο απ’ όλα ήταν ένα  μικρό γυάλινο βαζάκι με χρυσόσκονη ...Κάθε βράδυ όταν περνούσε από τα σπίτια των παιδιών για να δει αν είχαν κοιμηθεί έπαιρνε λίγη από τα αγγελάκια, τις μπάλες, τα ελαφάκια, και όλα αυτά τα πράγματα που είχαν πασπαλιστεί απ’ αυτήν την μαγική σκόνη. Κάθε φορά που θα ήθελε να θυμηθεί κάτι από τον Απάνω Κόσμο θα έριχνε λίγη στον αέρα του Ζερζεβοκουτιού, του χωριού τους,   και θα ξαναζούσε κάτι από όλη την μαγεία αυτών των δώδεκα ημερών ...

Όμως η ώρα πλησίαζε. Τους έβλεπα λιγάκι ανήσυχους…

Πλησίαζαν μεσάνυχτα και δεν είχαν χαιρετίσει κανέναν από τους φίλους τους ...

Και τώρα δεν υπήρχε άλλος χρόνος ...

Το μόνο που μπορούσαν να κάνουν είναι να τους άφηναν ένα γράμμα. Όμως τι να έγραφαν και πως; Δεν ήξεραν ούτε όλα τα γράμματα ούτε και μπορούσαν να σκεφτούν κάτι άλλο τούτη τη στιγμή. Πως την πάτησαν έτσι με τα ονειροπολήματά τους...

Και τότε τους ήρθε μια ιδέα...

Θα φώναζαν δυνατά τα ονόματα όλων όσων είχαν συναντήσει και θα έπαιρνε ο άνεμος τη φωνή τους θα την τύλιγε μέσα σε ένα αχνό σύννεφο και στο δικό του ταξίδι του θα περνούσε μέσα από τοίχους, παράθυρα, μαξιλάρια και θα έφτανε στα μικρά αυτάκια των παιδιών. Κι έτσι θα τα αποχαιρετούσαν για φέτος.

Γιατί όλα τα παιδιά πιστεύουν και στους καλικάντζαρους και στα ξωτικά και στα παραμύθια...

Ουρά έκαναν μπροστά από την κουφάλα του ένατου δέντρου του κήπου μου… Όμως την τελευταία στιγμή που η νεράιδα Άχνη τους μετρούσε, έλειπε ένα καλικαντζαράκι. Αναρωτηθήκανε όλοι μεταξύ τους ποιος μπορεί να ήταν και πρόσεξαν  πως ο Φρουφρού δεν ήταν πουθενά. Αρχίσαν να του φωνάζουν μα οι φωνές τους σκεπάστηκαν από τον ήχο της τρομπέτας του Αρχιμουσικού…

Ήταν  πολύ αργά για να κάνουν οτιδήποτε άλλο…

Καθόμουν κι εγώ πίσω από την μπαλκονόπορτα  και τα χαιρετούσα. . Ένα δάκρυ δεν το κρύβω κύλησε από τα μάτια μου…

Ο Τρακατρούκας μπήκε τελευταίος και η λέξη που σχηματίστηκε στα χείλη του ήταν το όνομα του Φρουφρού…

«Μην ανησυχείς» του ΄πα «θα τον προσέχω όλη τη χρονιά!»

(«Αρκεί να τον βρω…», σκέφτηκα!)

Καλό σας ταξίδι αγαπημένα παραμυθοπαιδιά μου και καλή μας αντάμωση και πάλι του χρόνου!

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ στις  5 Ιανουαρίου 2024 : Εδώ!

Ήταν πρωτοχρονιά στα 1970…Μια φορά κι έναν καιρό!

Της Ελένης Μπετεινάκη

Κρύο τσουχτερό είχε εκείνη η Παραμονή Πρωτοχρονιάς… Ένας ήλιος με δόντια ξεπρόβαλε πότε πότε πίσω από τα σύννεφα, χαρίζοντας μας ματιές και χαμόγελα, μισά. Κρύωνε μάλλον κι εκείνος και κρυβόταν να προστατευτεί  από τον φίλο του τον Άνεμο που όλο τριγύριζε και έψαχνε …τα πάντα. Αναποδογύριζε κάδους, τραβούσε πέρα δώθε ένα σωρό χαρτιά. Δεν ήξερα τι έψαχνε και για μια στιγμή που είχα κολλήσει το πρόσωπό μου στο τζάμι, σαν να κατάλαβα, σαν να είδα! Έψαχνε να βρει το δικό του το γράμμα στο Αι Βασίλη, εκείνο που έλεγε πως ήθελε και εκείνος να κοπάσει, μέρα που΄ταν. Να κάτσει στο σπιτικό του, να φάει σαν αερικό που ΄ταν,  μαζί με τη γυναίκα του, την κυρά Θύελλα, που όλο νεύριαζε χρονιάρες μέρες, γιατί λέει  τριγύριζε παντού, δεν μαζευόταν. Κι όταν θύμωνε πολύ, έπαιρνε τις γειτονιές και κανένας δεν μπορούσε να την σταματήσει… Το τοπίο άλλαζε κι ένας μεγάλος χαμός επικρατούσε στη γη. Σε λίγο άκουσα τη φωνή του μπαμπά μου.

-Γρήγορα, είπε, να προλάβουμε!

Δεν κατάλαβα τι θα προλαβαίναμε, όμως μέσα σε ελάχιστο χρόνο είχαμε μπει όλοι στο φορτηγό με προορισμό, τη Χώρα,το Ηράκλειο. Κι εκεί, σαν φτάσαμε,ξεκίνησε η μαγεία. Ένα μεγάλο Χριστουγεννιάτικο δέντρο, στην πλατεία της πόλης και δίπλα του ο Αϊ Βασίλης με τον τάρανδο του. Πανύψηλοι κι οι δυο στα παιδικά μου μάτια, άπιαστοι και πανέμορφοι. Πίστευα τόσο πολύ στον Αϊ Βασίλη που δεν μπορούσα να διανοηθώ πως τούτος εδώ που ήταν μπροστά μου ήταν ψεύτικος. Πλησίασα στο αυτί και του ζήτησα με όλη μου την λαχτάρα το δώρο μου για εκείνη τη χρονιά. Ο μπαμπάς με πήρε αγκαλιά, με ανέβασε στον τάρανδο του αγαπημένου Αγίου και το κλικ μιας φωτογραφικής μηχανής ακούστηκε  σαν γδούπος στον αέρα. Κι ύστερα αρχίσαμε να κάνουμε βόλτες στα μαγαζιά, στον μεγάλο δρόμο, με εκείνες τις βιτρίνες που ήταν γεμάτες παιχνίδια, όνειρα και άπιαστες επιθυμίες. Όλα τα ήθελα. Όλα μου άρεσαν. Όλα ήταν τεράστια στα μάτια μου, όμορφα και ονειρεμένα. Η μαμά βιαζόταν. Έπρεπε να προλάβουμε το επισκεπτήριο είπε… Ο παππούς, μας περίμενε από το πρωί. Μέρες στο νοσοκομείο, μόνος σχεδόν και σήμερα, θα΄χα κι εγώ τη χαρά να καθίσω πάλι στα γόνατά του.

Σε εκείνο το άσπρο, άδειο δωμάτιο που αχνά θυμάμαι, ο παππούς μου ήταν πελώριος. Με άσπρα μαλλιά, γένια  που είχαν μακρύνει πολύ από την τελευταία φορά που τον είδα, είχε εκείνο το χαμόγελο που πάντα θα θυμάμαι όσο ζω, και δυο χέρια που με έσφιξαν με δύναμη.

-Παππού, είσαι ο Αϊ Βασίλης, του ψιθύρισα στο αυτί! Μόνο το σκουφί σου δεν βλέπω!

Ο πάππους μου, ο Γρηγόρης, ήταν ένας γίγαντας για μένα. Πανύψηλος, αρχοντικός και πάντα, πάντα φορούσε μπότες μαύρες κι εκείνη την βράκα των Κρητικών. Άσπρο πουκάμισο κι ένα γιλέκο που από την τσέπη του κρεμόταν ένα χρυσό ρολόι. Είχε στολιστεί και μας περίμενε…Δεν ήθελε να είναι ξαπλωμένος στο κρεβάτι!

Δεν μίλησε. Μου χαμογέλασε μόνο. Μου κλείσε το μάτι, συνωμοτικά και με έσφιξε ακόμα πιο πολύ στην αγκαλιά του. Ένα μικρό πακέτο είδα τότε στο πλαϊνό κομοδίνο. Κι εκείνος είπε: «-Να το ανοίξεις, αύριο το πρωί και να με θυμάσαι πάντα!»

Δεν θυμάμαι τίποτα άλλο, μόνο πως σαν φύγαμε, κρατούσα το δώρο μου πολύ σφιχτά, όλη τη νύχτα που για πρώτη φορά, παραμονή πρωτοχρονιάς χιόνισε στο δρόμο για το χωριό. Ήταν τόσο πολύ το χιόνι, τόσο πυκνό, που όλα τα αυτοκίνητα είχαν σταματήσει λίγα χιλιόμετρα πιο κάτω από τον τόπο μας κι όλοι μαζί περπατούσαμε με τα πόδια ίσαμε το χωριό. Θυμάμαι, πως ο μπαμπάς μου με κρατούσε πάνω στους ώμους του κι εγώ τυλιγμένη στο κασκόλ μου, με γάντια κατακόκκινα, δεν πίστευα αυτό που ζούσα κι έβλεπα. Νύχτα πολύ, κι όμως έβλεπα παντού το κατάλευκο  χρώμα του χιονιού.

Είχε και φεγγάρι η βραδιά και αστέρια λαμπερά. Ήμουν απόλυτα σίγουρη πως από στιγμή σε στιγμή θα έβλεπα το έλκηθρο του Αϊ Βασίλη να ξεπροβάλλει στον ουρανό. Είχε και τραγούδια, χριστουγεννιάτικα. Και γέλια και όμορφες κουβέντες από μια μεγάλη παρέα ανθρώπων που δεν ένοιωθαν κρύο, μόνο χαρά! Δεν ξέρω τι ώρα φτάσαμε στο χωριό. Δεν θυμάμαι αν ήταν μέρα ή ακόμα νύχτα. Θυμάμαι πως σαν άνοιξα τα μάτια μου, το δώρο του παππού μου ήταν δίπλα μου. Ένας κουμπαράς, ένα ροζ γουρουνάκι  γεμάτος χρήματα. Χρυσά μου φάνηκαν όλα τα νομίσματα.

Και μια γραφή: «Να πάρεις εσύ, ό,τι θέλεις!».

Ο παππούς μου έφυγε για πάντα πέντε μέρες αργότερα…Ήταν ανήμερα των Φώτων!

Αυτός ήταν ο δικός μου Αϊ Βασίλης. Γιατί, για μένα αυτή τη μορφή έχει πάντα. Έμεινε στην ψυχή, στη ζωή μου, με ανεξίτηλη γραφή και χρώμα. Άσπρο, κόκκινο, μαύρο και χρυσαφί και εκείνο το γουρουνάκι των 5 χρόνων μου υπάρχει ακόμα! Κι η φωτογραφία στις Τρεις Καμάρες με τον ψεύτικο Αϊ Βασίλη!

Καλή μας χρονιά!

Και μην ξεχνάτε τους παππούδες, τις γιαγιάδες, τους πολύτιμους θησαυρούς των παιδικών και όχι μόνο χρόνων της ζωής μας!

Ήταν πρωτοχρονιά στα 1970…Μια φορά κι έναν καιρό!

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ στις 2 Ιανουαρίου 2019  :  https://www.patris.gr/2019/01/02/itan-protochronia-sta-1970/

Ήρθε σας λέω… Ο Άγιος Βασίλης, ο αγαπημένος μας!

Της Ελένης Μπετεινάκη*

Δεν πρόσεξα αν κρατούσε χαρτί και καλαμάρι, μπορεί να είχε μαζί του ένα κινητό Samsung Galaxy S21 5G μιας κι έχει εκσυγχρονιστεί στις μέρες μας, αλλά εγώ δίνω όρκο πως τον είδα…

Όχι, όχι δεν μιλάω για  τον Άγιο Βασίλη που λένε οι Γραφές, αλλά τον άλλο τον παραμυθένιο, τον σύγχρονο, που ναι ακριβώς 90 χρονών σήμερα*.

Αυτόν, αυτόν  είδα χθες βράδυ! Τον αγαπημένο μας…

Την έστησα στη γωνία του καναπέ, σκεπασμένη με μια καρό κουβέρτα και σχεδόν ακούνητη τον περίμενα. Η φλόγα στο τζάκι λίγο αδύνατη, τα λαμπιόνια στο χριστουγεννιάτικο δέντρο τρεμόσβηναν ρυθμικά κι εγώ…εκεί!  Όλο το υπόλοιπο σπίτι σκοτεινό, απόλυτη η σιωπή. Και τότε , ξαφνικά, άκουσα έναν γνώριμο ήχο! Την ανάσα μου κράτησα για δευτερόλεπτα.  Εκείνα τα κουδουνάκια πρέπει να ΄ταν,  τα μαγικά των ταράνδων… Έστρεψα το βλέμμα μου στην μπαλκονόπορτα κι ένα δυνατό φως που δεν θυμάμαι πόση ώρα κράτησε μου έκλεισε τα μάτια…

Κατακόκκινος ήταν, αναψοκοκκινισμένος και χαρούμενος. Τεράστιο το σακούλι που κρατούσε. Απόρησα πως θα χωρούσε τώρα  από την καμινάδα ή την κλειδαρότρυπα; Πως ήρθε τόσο γρήγορα στο δικό μου σπιτικό, από που μπήκε; Κι ύστερα θυμήθηκα εκείνο το βιβλίο που τα εξηγούσε όλα και …κατάλαβα!

Και τότε μπροστά στα έκθαμβα μάτια μου, μια ολόχρυση σερπαντίνα, φαρδιά  με άρωμα καμένης ζάχαρης, μελιού, κανέλας και χειμωνιάτικης νύχτας με πανσέληνο άρχισε να ξετυλίγεται…

Κι είδα να βγάζει από το σάκο του ο αγαπημένος άγιος της βραδιάς μια κούκλα με γαλάζιο φόρεμα, γαλάζια μάτια και φιογκάκια στα καστανά μακριά  της μαλλιά. Ένα φορητό σινεμά σε σχήμα κώνου με μικρές μπομπίνες από παραμυθοταινίες αγαπημένες. Ζωντάνεψε ο Πήτερ Παν, η Τίγκερμπελ, ο Αλαντίν  με το ιπτάμενο χαλί του και το μαγικό λυχνάρι. Η Χιονάτη με τους επτά νάνους κι η Αλίκη με ένα παράξενο λαγό κι ένα σωρό τραπουλόχαρτα γύρω της. Στον απέναντι τοίχο κινούνταν όλοι με το γνωστό ήχο της μανιβέλας…

Κι ύστερα τράβηξε ένα άλλο πολύτιμο κουτί που ΄χε μέσα ένα μικρό πιανάκι κατάμαυρο με λευκά πλήκτρα… Κι έναν Τυχερούλη, ολορόζ και χαμογελαστό. Έναν κουμπαρά σε σχήμα πάπιας κι εκείνος ροζ χρώμα κι ένα γαλάζιο για τον αδελφό μου. Κι ύστερα το πιο μαγικό απ’ όλα. Ένα τρενάκι τηλεκατευθυνόμενο με μεγάλες μπαταρίες με μοχλό και καλώδιο. Κι ένα αστυνομικό αυτοκίνητο που αναβόσβηνε μια σειρήνα μπλε και κόκκινη.  Τρία βιβλία σταχωμένα με αγαπημένα παραμύθια, τις ιστορίες του Δαβίδ Κόπερφιλντ, τις Μικρές Κυρίες και το Από τη Γη στη Σελήνη του Ιουλίου Βερν που ήταν σπάνιο απόκτημα και δεν το έβρισκες πουθενά …  

Κι ύστερα μ΄άφησε ένα μουσικό κουτί, ανοιχτό, κι η μουσική πλημμύρισε όλο το σπίτι. Η μικρή μπαλαρίνα στροβιλιζόταν ρυθμικά και σκορπούσε χαμόγελα κάθε φορά που συναντιόταν τα πρόσωπά μας…

Και τέλος το πιο μεγάλο και το πιο βαρύ του πακέτο μου το άφησε δίπλα μου κοιτώντας με μέσα στα μάτια! Ήταν το πρώτο, το τεράστιο, το δικό μου ποδήλατο, η «Λόλα» μου, κι είχε και ταχύτητες και φως και κόρνα δυνατή. Χάιδεψα την κατάμαυρη σέλα, το τιμόνι και γύρισα να του πω ένα πελώριο ευχαριστώ  για όλα τα πολύτιμα του χρόνου και του σάκου του….

Κανείς όμως δεν  φαινόταν πουθενά. Μόνο μια αχνή χρυσή σκόνη πλανιόταν στον αέρα Κοίταξα γύρω και σκέφτηκα πως βιάστηκε μάλλον να φύγει για να προλάβει να  πάει και σε άλλα σπίτια, που ΄ταν μυριάδες! Να χαρίσει, να θυμίσει εκείνα τα παλιά, τα όμορφα, τα απίθανα… Μα αυτός δεν είναι που δίνει τη χαρά, το γέλιο, την αγάπη, την προσμονή και την ελπίδα;  Είδα τα ίχνη της μαγικής νεραϊδόσκονης που φυλάσσει στο μπροστινό μέρος του έλκηθρου του σκορπισμένη παντού. Κατάλαβα, ήταν για να μην μαρτυρήσω σε κανέναν πως τον είδα, να ξεχάσω…

Όμως εγώ που πιστεύω τόσο στα παραμύθια πως να ξεχάσω; Έμεινα με εκείνη τη γλύκα της νοσταλγίας, της άδολης χαράς, της εμπιστοσύνης, της μαγείας…

Ήρθε σας λέω, μια στιγμή, και μου ‘φερε όλη την πραμάτεια των παιδικών μου δώρων. Και με γέμισε χαρά, και δάκρυα κι ομορφιά…

Κι ύστερα κοίταξα κάτω από το δέντρο. Μαγεία και εδώ… Έλειπε ένα μπισκότο!

Αλήθεια σας λέω, ήρθε… Κι άφησε κι ένα ακόμα πιο πολύτιμο δώρο εκεί δίπλα στο πιάνο. Μια φωτογραφία ενός μωρού, με εκείνο το αχνό χαμόγελο στο πουθενά. Του πιο ελπιδοφόρου μηνύματος της ζωής. Ένα θείο δώρο, ένα μωρό στην οικογένεια, που γεννήθηκε λίγο πριν τα Χριστούγεννα. Κι έφερε την ελπίδα, την χαρά, την προσμονή, την αγάπη για το αύριο σε όλους μας…

Ήρθε σας λέω και φέτος είχε ΖΩΗ μπόλικη να χαρίσει…

Κι όσο και αν δύσκολα μπαίνει το 2022, να του χαμογελάτε πλατιά! Να προχωράτε μπροστά με μάτια και ψυχή ανοιχτά και να μην φοβάστε!  Όλα περνούν, αξίζουν οι στιγμές , ακόμα κι οι παράξενες, οι άνθρωποι μας και …οι πολύτιμες αναμνήσεις που μας καθορίζουν. Βάλσαμο και πατρίδα για μας και  πιο πολύ για τα παιδιά…

Να πιστεύετε στα θαύματα του μυαλού και της ψυχής και να αγαπάτε τους ανθρώπους, όπως είναι!

Καλή και τυχερή να ΄ναι η καινούργια χρονιά…

2022… απίστευτο μου φαίνεται!

*Το 1931 ο Αμερικανός σχεδιαστής Haddon Sundblom παρουσίασε την συγκεκριμένη μορφή, τη σημερινή, του Αι Βασίλη στην  εταιρεία αναψυκτικών Coca-Cola φέροντας   πρωτοχρονιάτικα δώρα τα προϊόντα της εταιρείας στα χρώματα του κόκκινου και του άσπρου, με λευκή γενειάδα, μαύρες μπότες και λίγα παραπάνω κιλά.

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ στις 2 Ιανουαρίου 2022 : Εδώ!