"Θα σου πω ένα παραμύθι", είπε. " Το παραμύθι της βροχής "...

«Θα σου πω ένα παραμύθι. Το παραμύθι της βροχής», της είπε.

Το κοριτσάκι έκλεισε τα μάτια του κι αφέθηκε στο χάδι αυτής της φωνής που του έδινε την αίσθηση της ασφάλειας και της σιγουριάς που τόσο πολύ είχε ανάγκη,

έστω και χωρίς να καταλαβαίνει τίποτα στην πραγματικότητα από όσα άκουγε.

«Μια φορά κι έναν καιρό», άρχισε να σιγοψιθυρίζει η Χριστίνα, «ήταν μια όμορφη κοπέλα. Φορούσε ένα καφέ φόρεμα και περπατούσε μόνη της σ’ ένα κάμπο. Την έλεγαν Γη. Είχε περάσει πολύς καιρός από τότε που είχε για τελευταία φορά καρπίσει. Τότε που καταπράσινα χορτάρια είχαν φυτρώσει στο μακρύ της φόρεμα και κόκκινες παπαρούνες είχαν γεμίσει όλο τον ποδόγυρό της. Μέσα στη γη, κρυμμένο βρισκόταν ένα σποράκι, ένα τόσο δα σποράκι, που όμως το καημένο δεν μπορούσε να βλαστήσει. Χρειαζόταν νερό πολύ, μια γερή κατεβασιά νερού που θα πλημμύριζε το χώμα της γης και θα το έκανε να ζήσει.

Ένα περαστικό συννεφάκι άκουσε το παράπονό του. Στάθηκε πάνω από το χώμα και το ρώτησε γιατί κλαίει. Το σποράκι τού είπε τι συνέβαινε. Με λίγο νερό θα μπορούσε να γίνει ένα κατακόκκινο λουλούδι και να στόλιζε τη Γη. “Και γι αυτό στενοχωριέσαι;” το ρώτησε το συννεφάκι. “Περίμενε και θα δεις”.

Έβαλε τα δυνατά του το σύννεφο να κλάψει, σφίχτηκε, ξανασφίχτηκε, φούσκωσε τα μάγουλά του, κόντεψε να σκάσει, μα τίποτα δεν κατάφερε. “Τα βλέπεις;” είπε το σποράκι. “Τίποτα δε γίνεται”. Μάταια προσπαθούσε για ώρα το σύννεφο. Δεν κατάφερνε να κλάψει. Άρχισε να θυμάται πράγματα που είχε δει από ψηλά και το είχαν στενοχωρήσει, μήπως και καταφέρουν τα δάκρυα να βρουν το δρόμο τους προς τη γη. Και πάλι τίποτα. Εκείνη την ώρα έφτασε κοντά στο σύννεφο ένα άλλο συννεφάκι. Το αδελφάκι του ήταν. Ήταν γκρίζο και με δυσκολία μπορούσε να κινηθεί στον ουρανό. “Τι κάνεις εσύ εδώ;” ρώτησε απορημένο που τόση ώρα το έβλεπε να στέκεται εκεί αμετακίνητο. Το λευκό συννεφάκι τού εξήγησε τι συνέβαινε, του είπε για το σποράκι, του είπε για το κλάμα που δεν ερχόταν.

 “Θα σε βοηθήσω εγώ”, του είπε κι άρχισε σιγά-σιγά να κλαίει με ευκολία. Το σποράκι δέχτηκε το νερό που το γκρίζο σύννεφο του χάριζε και μέσα

στη δροσιά που εισχώρησε στο χώμα άρχισε να φουσκώνει, να φουσκώνει όλο και πιο πολύ, ώσπου στο τέλος έσκασε, κι ένα μικρό, πράσινο φυλλαράκι, σαν κεραίαφύτρωσε στο κεφάλι του. Λίγο καιρό μετά μέσα από το χώμα ξεπετάχτηκε ένα τόσο όμορφο, κόκκινο λουλούδι που άλλο όμοιό του κανείς δεν είχε δει. Το φόρεμα της Γης είχε γεμίσει μαργαρίτες, παπαρούνες και τριαντάφυλλα αλλά όλοι μιλούσαν για το παράξενο λουλούδι που είχε φυτρώσει. Τα συννεφάκια αγκαλιασμένα στον ουρανό καμάρωναν, και το λουλούδι λικνιζόταν στον άνεμο που απαλά φυσούσε τα φύλλα του». 

Από το βιβλίο : " Το παραμύθι της βροχής ", Τέσυ Μπάιλα, εκδ. Δοκιμάκης 

Τα καλύτερα βιβλία σε πωλήσεις το 2012, Βιβλιοπωλείο "Δοκιμάκης"

Best Sellers Books 2012 από το βιβλιοπωλείο Δοκιμάκης !

Σύμφωνα με τα στοιχεία από το ηλεκτρονικό σύστημα του Βιβλιοπωλείου " Δοκιμάκης" και το ηλεκτρονικό βιβλιοπωλείο www.bigbook.gr, τα βιβλία που είχαν τις περισσότερες πωλήσεις (Βest Sellers) για όλο το 2012 έχουν ώς εξής :

1 Πενήντα αποχρώσεις του γκρι   E.L. James Πατάκης
2 1Q84 τ.1 και 2 Μουρακάμι Χαρούκι Ψυχογιός
3 Το παραμύθι της βροχής Τέσυ Μπάιλα Δοκιμάκης
4 Η λέσχη των αθεράπευτα αισιόδοξων Ζαν Μισελ Γκενασιά Πόλις
5 Ο Αιχμάλωτος του Ουρανού Θαφόν Κάρλος Ψυχογιός
6 Φιλμ Νουάρ Στεφανάκης Δημήτρης Ψυχογιός
7 Ένας Αστρολάβος του ουρανού και της Ζωής Γραμματικάκης Γιώργος ΠΕΚ
8 Στον καιρό της σχόλης Παπαδόπουλος Τζουάνες ΠΕΚ
9 Ο χιονάνθρωπος Nesbo Jo Μεταίχμιο
10 Το παράπονό μου μια κραυγή Αννα Γαλανού Ωκεανίδα
11 Η τριλογία της Μασσαλίας Ζαν Κλωντ Ιζζό Πόλις
12 Νέμεσις Jo Nesbo Μεταίχμιο
13 Ο Μέτοικος και η Συμμετρία Μιχαηλίδης Τεύκρος Πόλις
14 Ψωμί Παιδεία Ελευθερία Μάρκαρης Πέτρος Γαβριηλίδης
15 Το νήμα Victoria Hislop Διόπτρα
16 Ο άνθρωπος που έτρωγε πολλά Κορτώ Αύγουστος Καστανιώτης
17 Καντή Φραγκάκη Κατερίνα Φανοστάτης
18 Άγιοι και Δαίμονες εις ταν Πόλιν Καλπούζος Γιάννης Μεταίχμιο
19 99 μαθήματα σοφίας για μια ευτυχισμένη ζωή Άλλαν Περσύ Πατάκης
20 Ο γιός του δασκάλου Ξανθούλης Γιάννης Διόπτρα
21 Τι σημαίνει εφηβεία σήμερα Τζωρτζακάκη Κική Καλέντης
22 Μικρή ιστορία της φιλοσοφίας Warburton Nigal Πατάκης
23 Να σου πω μια ιστορία Μπουκάι Χόρχε Όπερα
24 Υπόθεση Jacob Landay William Διόπτρα
25 Η τέχνη του να έχεις πάντα δίκιο Αρθουρ Σόπενάουερ Πατάκης
26 Το Τουρκάκι Arditi Metin Καλέντης
27 Λαϊκή Ιστορία του κόσμου Χάρμαν Κρίς Τόπος
28 Ποια Τουρκία ποιοι Τούρκοι Φραγκούλης Φράγκος Λιβάνης
29 Το δόγμα του Σοκ Ναόμι Κλάιν Λιβάνης
30 Είναι ο καπιταλισμός, ηλίθιε! Νίκος Μπογιόπουλος Λιβάνης

Βιβλιοπωλείο « Δοκιμάκης»,Καντανολέων 4,Ηράκλειο

(www.bigbook.gr,  sales@bigbook.gr)

Ελληνική πεζογραφία -Πρώτα σε πωλήσεις- βιβλιοπωλείο ΔΟΚΙΜΑΚΗΣ ( Ιανουάριος - Αύγουστος 2012)

Best Sellers ( Ιανουάριος – Αύγουστος 2012) Ελληνική Πεζογραφία  

βιβλιοπωλείο Δοκιμάκης

1.   Το παραμύθι της βροχής , Τέσυ Μπάιλα , εκδ. Δοκιμάκης

2.  Το παράπονό μου μιά κραυγή, Αννα Γαλανού, εκδ. Ωκεανίδα

3.  Φίλμ Νουάρ, Δημήτρης  Στεφανάκης , εκδ. Ψυχογιός

4.Το φθινόπωρο της μάγισσας, Καίτη Οικονόμου, εκδ. Ψυχογιός

5. ΄Αγιοι και δαίμονες , Γιάννης Καλπούζος,

6. Το μεγάλο αστείο του κόσμου,Γιάννης Κουγιουμουτζάκης, εκδ. Δοκιμάκης

7.  Όσο αντέχει η ψυχή , Λένα Μαντά, εκδ.Ψυχογιός

8. Ανεμώλια, Ισίδωρος Ζουργός, Πατάκη

9.   Κόκκινο κοράλλι, Ρένα Ρώσση- Ζαϊρη, Ψυχογιός

10. Το θρόισμα της λεύκας, Φανή Πανταζή, Ψυχογιός

11.Για την αγάπη της γεωμετρίας, Σώτη Τριανταφύλλου, εκδ. Πατάκης

12. Εγώ ο Ζάχος Ζάχαρης, Λένα Διβάνη, εκδ. Καστανιώτης

13.Μέρες Αλεξάνδρειας, Δημήτρης Στεφανάκης, εκδ. Ψυχογιός

14.Σαν στάχυα στο χρόνο, Δήμητρα Παπαναστασοπούλου, εκδ. Διόπτρα

15.’Ισλα Μπόα, Χρήστος Αστερίου, εκδ. Πόλις

16. Ο 13^ο επιβάτης, Γιάννη Μαρή, εκδ. Αγρα

17.Τα ρόδα της σιωπής, Πασχαλία Τραυλού, εκδ. Ψυχογιός

18.Ερωτας πόλεμος, Καίτη Οικονόμου, εκδ.Ψυχογιός

19.Μικροί  άγγελοι, Ρένα Ρώσση Ζαϊρη, εκδ. Ψυχογιός

20. Μια ζωή πολλές φορές, Έλενας Μακρή, εκδ. Liberis

21.Η χήρα του Πειραιά, Φιλομήλα Λαπατά, εκδ. Καστανιώτης

22.Πικρό γλυκό λεμόνι, Σοφία Βόικου, εκδ. Ψυχογιός

23.Γύρισε σελίδα , Ομηρος Αβραμίδης, εκδ. Διόπτρα

24.Ο άνθρωπος που έτρωγε πολλά, Αύγουστος Κορτώ, εκδ. Καστανιώτης

25. Φως εξ ανατολών, Ευάγγελος Μαυρουδής, εκδ. Κέδρος

 

Το παραμύθι της βροχής ...στο Φεστιβάλ " Φλυγόνιον" στο Κυριάκι Βοιωτίας

Κυριακή 29 Ιουλίου 2012, στις 20.30 ..."το παραμύθι της βροχής " ...ταξιδεύει στους πρόποδες του Ελικώνα στο 2ο φεστιβάλ ''Φλυγόνιον" στο Κυριάκι Βοιωτίας . 

....Το Παραμύθι της βροχής είναι ένα βιβλίο που πρωτίστως γίνεται ο οδηγός μας σε ένα ταξίδι. Ένα ταξίδι στη χώρα του ανατέλλοντος ηλίου, την Ιαπωνία, στα μυστικά, τη νοοτροπία και τη φιλοσοφία που αναπτύχθηκε εκεί με την πάροδο των αιώνων. Ένα ταξίδι στα μύχια ενός πολιτισμού που μοιάζει τόσο μακρινός και εξωτικός για εμάς, αλλά που όπως η Τέσυ  Μπάιλα αποκαλύπτει, μοιράζεται πολλά κοινά με τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό.

Στο Παραμύθι της Βροχής η Ιαπωνία μοιάζει απαλλαγμένη από όλα όσα έχουμε μάθει να αναγνωρίζουμε σ’ αυτήν μέσα από τον κινηματογράφο και βιβλία . Μέσα από τις σελίδες αυτού του βιβλίου η Ιαπωνία παίρνει συμβολικές διαστάσεις.Το βιβλίο γίνεται ένα μακρύ οδοιπορικό στο τοπίο, στην καθημερινή ζωή, στη λαογραφία, στις αντιλήψεις μέσα από τις λεπτές αποχρώσεις των εθίμων που καθρεφτίζουν τη νοοτροπία της χώρα αυτής.

Η συγγραφέας μοιάζει να στέκεται με πολύ σεβασμό απέναντι τους και κάθε φορά που αναφέρεται σε κάτι σχετικό, είτε πρόκειται για τελετές τσαγιού είτε για συναισθήματα αποθησαυρισμένα οι εικόνες εξαιρετικής ομορφιάς που περιγράφονται ξετυλίγονται ολοζώντανες μπροστά μας.

 Οι κεντρικοί ήρωες του βιβλίου είναι η Χριστίνα, μια νεαρή αρχαιολόγος, η οποία αποφασίζει πιεζόμενη από έναν εφιάλτη που επανέρχεται κάθε τόσο και την απώλεια ενός αγέννητου παιδιού, να παρατήσει τη δουλειά της, τον σύζυγό της, τους γονείς της και να φύγει για την Ιαπωνία εκεί όπου ζει ένας προσωπικός της φίλος ο Τοσίο, τον οποίο έχει γνωρίσει σε ένα προηγούμενο επαγγελματικό της ταξίδι και τους  συνδέει μια βαθιά φιλία.

 

Κορυφαία μορφή του βιβλίου είναι η Χιρόκο, η ιστορία της οποία εντάσσεται στην ιστορία με την τεχνική του εγκιβωτισμού και δημιουργεί ένα νέο κεφάλαιο με καταλυτική επίδραση, καθώς οι ιστορίες των δυο γυναικών μέλλεται να δεθούν με ένα μοιραίο τρόπο. Η συγγραφέας δημιουργεί ένα ιδιαίτερο κλίμα και ξεναγεί τον αναγνώστη σε έναν μυστηριακό κόσμο λαγνείας, τον κόσμο των γκεισών, του Κιότο, των ιερών συμβόλων μιας ολόκληρης χώρας.

Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου :

 "Τα βράδια στον ύπνο της, οι εφιάλτες επέστρεφαν... Ένα κοριτσάκι παγιδευμένο σε ερείπια... Έσκαβε με νύχια και με δόντια, για να το βγάλει, μέχρι που τα χέρια της μάτωναν και ζητούσε απεγνωσμένα βοήθεια..." Ένα παιδί που γυρεύει ν’ απαγκιάσει κάτω απ’ τη φτερούγα της αγάπης... Μια γυναίκα που λαχταρά να γεμίσει τη δική της άδεια αγκαλιά... Πώς θα μπορέσει να βρει την ερμηνεία στους εφιάλτες της; Πώς θα μπορέσει να νιώσει αυτό που της στέρησε η φύση; Η Χριστίνα θα αναζητήσει τις απαντήσεις της στο μακρινό μονοπάτι που θα την οδηγήσει μια μεγάλη φιλία, σ ένα οδοιπορικό ψυχής, στην Ιαπωνία, την εποχή των βροχών, τότε που ανθίζουν οι κερασιές και το παραμύθι της βροχής, ένα παραμύθι, γεμάτο γκέισες, χάρτινα φανάρια, ανθισμένες κερασιές, μυρωδιές και ήχους εξωτικούς, θα αρχινήσει... Μια ιστορία βασισμένη σε αληθινούς χαρακτήρες, ένα ταξίδι στα άδυτα ενός μακρινού πολιτισμού, μια καταβύθιση στα νερά της Ελληνικής και Ασιατικής φιλοσοφίας.

Αποσπάσμα:

 ....Η ζωή είναι ένας δρόμος, ένα μακρινό μονοπάτι. Για να φτάσει κανείς στο τέλος του πρέπει να περπατήσει μόνος του μέσα σ’ αυτό. Είναι μοναχικό και συχνά κακοτράχαλο. Το σπουδαιότερο όμως είναι να καταφέρει να το βρει. Να μην περάσει μια ολόκληρη ζωή χωρίς να καταφέρει να βρει αυτόν το δρόμο που αναζητά η ψυχή του. Κάποιοι άνθρωποι, ένας ταπεινός σπουργίτης, ένα λουλούδι, ένα άστρο, ένα χρώμα ή κι ένα κύμα που καλπάζει στην ακτή, μπορεί να γίνει οδηγός του. Τίποτα δεν είναι τυχαίο και όλα υπάρχουν για κάποιο σκοπό.....

Ο Δημήτρης Στεφανάκης γράφει για Το Παραμύθι της Βροχής

Το Παραμύθι της βροχής δεν είναι απλώς το δεύτερο βιβλίο της Τέσυς Μπάιλα. Είναι πρωτίστως μια προσπάθεια της συγγραφέως να απογαλακτιστεί από την γοητεία που ασκεί σε όλους μας το πρωτόλειο έργο – στη συγκεκριμένη περίπτωση το Πορτραίτο της σιωπής. Εγκαταλείποντας τη ρωμαλέα αθωότητα του Πορτραίτου η Μπάιλα αναζητά έναν εξωτικό προορισμό, την Ιαπωνία των χρωμάτων και της παράδοσης, για να οικοδομήσει τον «παραμυθένιο» της κόσμο. Αφήνει πίσω της τον αχρείαστο λυρισμό και τις σατανικές συνωμοσίες του πεπρωμένου κι επιχειρεί να διηγηθεί τις παράλληλες ιστορίες ανθρώπων που διαφέρουν ως προς την καταγωγή και την κουλτούρα.

Σ’ ένα περιβάλλον ανατολίτικης ρέμβης και ηρεμίας η Χριστίνα, η βασική ηρωίδα, συναντά το μυθιστορηματικό της alter ego, την Χιρόκο. Η υπαρξιακή αγωνία της σύγχρονης γυναίκας γίνεται έτσι ένα νόμισμα με δύο όψεις, τη στιγμή που ο σιωπηρός υποβολέας του μυθιστορήματος, ο Τοσίο προσφέρει στον αναγνώστη δροσερές φέτες ανατολικής φιλοσοφίας. Η Μπάιλα φροντίζει να καρυκεύσει τις σκέψεις της με αντίστοιχες θέσεις της αρχαιοελληνικής φιλοσοφίας, δημιουργώντας κι εδώ ένα δίπολο. Ταυτόχρονα πλουτίζει τον διάκοσμό της με στιγμιότυπα από την ιαπωνική ζωή. Μας ξεναγεί έτσι σ’ ένα κόσμο όπου τα αρώματα, οι ήχοι, οι γεύσεις αποτελούν μέρος μιας τελετουργίας. Η καθημερινότητα μοιάζει να διέπεται από ένα πρωτόκολλο. Τα ήθη και οι συνήθειες των ανθρώπων μάς ξαφνιάζουν. Η τελική εντύπωση ανατρέπει την κυρίαρχη εικόνα της τεχνοκρατικής Ιαπωνίας του σήμερα.

Στο τελευταίο μέρος του βιβλίου πιάνει δουλειά η μοίρα. Μια φυσική καταστροφή είναι αρκετή για να ξετυλίξει ακαριαία το νήμα της ζωής των ηρώων. Το κλίμα της αφηγηματικής ηρεμίας ανατρέπεται κι όλα οδηγούνται σ’ ένα τέλος γεμάτο αποκαλύψεις. Από λογοτεχνικής πλευράς Το  Παραμύθι της βροχής είναι ένα παραμύθι με καλό τέλος   Αν υποθέσουμε πως κάθε βιβλίο αποτελεί λογοτεχνικό στοίχημα, η Τέσυ Μπάιλα το έχει σίγουρα κερδίσει αφήνοντας πολλές-πολλές υποσχέσεις για το μέλλον.

Δημήτρης Στεφανάκης

Το άρθρο έχει δημοσιευθεί στο Λογοτεχνικό Περιοδικό ΚΛΕΨΥΔΡΑ, τεύχος 2, με την άδεια του οποίου και αναδημοσιεύεται.

Η Μίνα Παπανικολάου για Το Παραμύθι της Βροχής, εκδόσεις Δοκιμάκης

"Ανάγνωση" της ποιήτριας Μίνας Παπανικολάου
Το ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΤΗΣ ΒΡΟΧΗΣ
από τις εκδόσεις ΔΟΚΙΜΑΚΗΣ

Πάντα αγαπούσα τις κερασιές. Μου θύμιζαν τον αγαπημένο μου συγγραφέα και ποιητή, τον Μενέλαο Λουντέμη. Μου θύμιζαν επίσης και την αγαπημένη μου εποχή, την Άνοιξη και την αδιαπραγμάτευτη επέλασή της, όσο κι αν οι εποχές στις μέρες μας δύσκολα διαχωρίζονται, κυριολεκτικά και μεταφορικά.
Προκλητικό, λοιπόν, το εξώφυλλο με ώθησε στην ανάγνωση του μυθιστορήματος. Καθηλωτική, διαπεραστική η γραφή που συνάντησα και ποιητικός χειμαρρώδης λόγος. Η πλοκή, παραμυθιού με ρεαλιστικές προεκτάσεις, μύθους, παραδόσεις και ιστορίες ζωής, πλεγμένα αρμονικά. Αναδύονται αρώματα Ανατολής σε κάθε σελίδα του μυθιστορήματος, χωρίς να απουσιάζουν παγκόσμιες αξίες και ιδανικά, αρετές και μικρότητες, όπως συμβαίνει παντού και θα συμβαίνει πάντοτε.
Το κύριο χαρακτηριστικό το μυθιστορήματος είναι η επιμονή και η αφοσίωση της δημιουργού στις αξίες και τα ιδανικά που ανυψώνουν τον άνθρωπο ως είδος που οφείλει να ατενίζει ουρανούς, να τους υπηρετεί στις φωτεινές τους στιγμές, προσδοκώντας την αντανάκλαση αυτής της λαμπρότητας πάνω σε όλα τα πλάσματα.
Οι ανατροπές και οι αντιξοότητες δεν είναι αρκετές να αλλοιώσουν την ποιότητα των πρωταγωνιστών, με γραφή προσανατολισμένη σε υποσυνείδητα μηνύματα ανάτασης κι αφοσίωσης σε κανόνες που ενδεχομένως μοιάζουν-για τα δικά μας δεδομένα- αυστηροί, αλλά έχουν καθορίσει την πορεία του λαού της Ιαπωνίας, διαχρονικά.
Την ίδια στιγμή ο αναγνώστης εντοπίζει, διάσπαρτα στο όλο πόνημα, στοιχεία της Ελληνικής κουλτούρας κι ενδεχομένως ξαφνιάζεται από τις αναπάντεχες ομοιότητες. Ό λυρικός ήχος της βροχής και η μυρωδιά του βρεγμένου χώματος, το άρωμα των ανθών της κερασιάς, η αυταπάρνηση, η αφοσίωση, ο πόνος κι η αγάπη, μήπως δεν είναι σ’ όλο τον κόσμο ίδια; Η απώλεια, η τρόμος κι η απόγνωση, μήπως δεν έχουν παντού και πάντα τους ίδιους αποδέκτες; Εμάς τους ανθρώπους; Κι αυτό που μοιάζει με μοναδική και προσωπική υπόθεση του καθενός και της καθεμιάς, όταν χαμηλώνουμε τα βλέφαρα κι ανοίγουμε τις καρδιές στους παράλληλους βίους άλλων, δεν βρίσκουμε θραύσματα δικά μας;
Στο Παραμύθι της Βροχής, οι κύκλοι της γνώσης, πλέκουν αόρατους δεσμούς μέχρι να ‘ρθει η στιγμή που κρίνεται ως δέουσα για την πλήρωση των γραμμένων. Κι όσο κι αν, με πείσμα, αποφεύγουμε την φυσική εξέλιξη των πραγμάτων, εκείνα μας προσπερνούν κι απαντούν με θυμοσοφική διάθεση σε όλα μας τα ερωτήματα. Ανοίγουν διάπλατα της πύλες της ψυχής μας κι αιτιολογούν το μέχρι πρότινος αναίτιο δάκρυ έως και την πιο αναίτια χαρά.
Και τότε, οι σιωπές δεν είναι παρά το πρώιμο στάδιο της φλύαρης ευτυχίας, με τις ρωγμές και τις μνήμες που την ομορφαίνουν τόσο πολύ!

Καλοτάξιδο!

Το παραμύθι της βροχής, Παρουσίαση στο Ηράκλειο Κρήτης

Παρασκευή βράδυ 6  Απριλίου  στο βιβλιοπωλείο Δοκιμάκης λίγο πρίν τις 9.00.

Χριστίνα Μπασιούρη - Τέσυ Μπάιλα, (Φωτ. Πόπη Αεράκη)

 Φίλοι , αναγνώστες , άγνωστοι άνθρωποι , πρόσωπα χαρούμενα , ήρεμα με ένα ποτήρι λευκό κρασί ήταν όλοι μαζί μια παρέα. Μια παρέα που τους παρέσυρε η μουσική του Νίκου Γουλανδρή μέσα από ένα βίντεο που μας έδειχνε εικόνες ενός άλλου " κόσμου ".
 Η Χριστίνα μας ξετύλιξε το κουβάρι της ζωής της Τέσυς με μια απίθανη παρουσίαση και η Τέσυ μας συνεπήρε με το λόγο της και τα " μυστικά " της. Η βραδιά κύλισε τόσο γλυκά, τόσο συναρπαστικά που όλοι θέλαμε λίγο ακόμη ... κι αυτό είναι το μυστικό ...να μην νοίωσεις ούτε για μια στιγμή ότι κουράστηκες να είσαι εκεί...

Από τον πρόλογο του βιβλίου ...

 Ξεκίνησα να γράφω Το Παραμύθι της Βροχής λίγο καιρό μετά την επίσκεψή μου στην Ιαπωνία, μαγεμένη κυριολεκτικά από έναν τόσο ιδιαίτερο πολιτισμό με τον οποίο είχα έρθει σε επαφή. Όταν ακόμη ήταν νωπές οι καταγραφές ενός ολότελα διαφορετικού κόσμου στις αισθήσεις μου. Στο μυαλό μου μια ιδέα στριφογύριζε. Να επισημάνω και να συγκρίνω ομοιότητες και διαφορές ανάμεσα στον Ελληνικό και τον Ιαπωνικό πολιτισμό, έναν πολιτισμό τόσο μακρινό ταυτόχρονα όμως τόσο οικείο. Να δείξω σε πόσα όμοια πράγματα είχαν σταθεί και μιλήσει οι αρχαίοι Έλλη-
νες φιλόσοφοι, ο Πυθαγόρας, ο Πλάτωνας αλλά και ο Βούδας και πως ο μύθος του Οιδίποδα εξακολουθούσε να ζει στους δυο αυτούς πολιτισμούς. Και κάπως έτσι Το παραμύθι ξεκίνησε. Σε μια μαγευτική διαδρομή, στα μονοπάτια της γιαπωνέζικης σοφίας, εκεί όπου μυρωδιές, χρώματα, ήχοι και εικόνες αναμιγνύονται και αποκαλύπτουν την κρυμμένη ομορφιά ενός μακρινού αλλά τόσο οικείου πολιτισμού....

Λένε όμως ότι η φαντασία ενός συγγραφέα μπορεί να ξεπεράσει κάθε πραγματικότητα και να στήσει από το πουθενά το δικό της παραμύθι. Στη συγκεκριμένη περίπτωση η ίδια η ζωή κατάφερε να ξεπεράσει κάθε συγγραφική εικασία. Το μυθιστόρημα αυτό ολοκληρώθηκε τον Σεπτέμβρη του 2010, αρκετούς μήνες πριν την αληθινή καταστροφή της Φουκοσίμα από τον τελευταίο σεισμό τον Μάρτη του 2011. Το μέγεθος της αληθινής τραγωδίας ανυπολόγιστο και τα συναισθήματα που βιώσαμε όλοι τεράστια στη θέα της τραγωδίας μιας ολόκληρης χώρας. Η σύμπτωση στον τρόπο, τον χρόνο του σεισμού αλλά κυρίως τον τόπο της Φουκοσίμα με όλα όσα περιγράφονται στο βιβλίο είναι ασύλληπτη και προσωπικά με άφησε άναυδη να αναρωτιέμαι αν θα έπρεπε τελικά να εκδοθεί το συγκεκριμένο βιβλίο ή όχι.

Το μυθιστόρημα είναι βασισμένο σε αληθινούς χαρακτήρες. Ο Τοσίο, η Χιρόκο, ο Κέντζι είναι υπαρκτά πρόσωπα και προσωπικοί μου φίλοι και τους ευχαριστώ ειλικρινά που δέχτηκαν με πολλή χαρά να πρωταγωνιστήσουν στην ιστορία μου την ίδια ώρα που η μοίρα τους έφερε αντιμέτωπους με την αναμέτρηση προσωπικών απωλειών.....       
                                                                         Τέσυ Μπάιλα

κι όπως λέει ο μεγάλος Νίκος Καζαντζάκης ...
 "Ξεκίνησα για την Ιαπωνία ξέροντας μονάχα δυο γιαπω-
νέζικες λέξεις για να συνεννοηθώ μαζί της: σακουρά, που
θα πει άνθος της κερασιάς, και κοκορό, που θα πει καρδιά.
Ποιος ξέρει, έλεγα με το νου μου, μπορεί αυτές οι δυο
απλότατες λέξεις να φτάνουν…"

Το Παραμύθι της βροχής της Τέσυ Μπάιλα κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Δοκιμάκης. 

Την Παρασκευή 6 Απριλίου 2012 παρουσιάστηκε στην γενέθλια πόλη του το Ηράκλειο Κρήτης στο βιβλιοπωλείο των εκδόσεων Δοκιμάκη. 

Οι φωτογραφίες τραβήχτηκαν την βραδιά της παρουσίασης από τον Graham Hodgetts και την Πόπη Αεράκη.