Η Ρένια και ο διαβήτης* … στα Παραμύθια του Σαββάτου!

Της Ελένης Μπετεινάκη

Η στήλη των Παραμυθιών του Σαββάτου γίνεται και πάλι καθημερινή μέχρι το τέλος του 2020  προτείνοντας και παρουσιάζοντας ένα βιβλίο κάθε μέρα!

Σάββατο σήμερα,14 Νοεμβρίου! Μια  παγκόσμια ημέρα που θα έπρεπε  λίγο να σταματήσουμε και να την …μάθουμε! Είναι αφιερωμένη στον Διαβήτη και στόχος της Ημέρας  είναι η ευαισθητοποίηση του κόσμου στη πάθηση, η πληροφόρησή του  και η κινητοποίηση όλων μας για προληπτικές εξετάσεις.

Διεθνές σύμβολο της πάθησης του Διαβήτη είναι ο μπλε κύκλος!

Η  14η Νοεμβρίου είναι η μέρα γενεθλίων του καναδού νομπελίστα γιατρού Φρέντερικ Μπάντινγκ ο οποίος ανακάλυψε την ινσουλίνη μαζί με τον βιοχημικό Τζον Μακλίοντ το 1921 και έσωσαν εκατομμύρια ζωές. (https://www.sansimera.gr/biographies/1717)

Ο όρος διαβήτης αποδίδεται στον Έλληνα γιατρό Αρεταίο τον Καππαδόκη, που ήταν ο πρώτος που τον κατέγραψε και τον περιέγραψε στα συγγράμματά του.

Στο σημερινό τους μικρό αφιέρωμα «Τα Παραμύθια του Σαββάτου» παρουσιάζουν ένα πολύ δυνατό και  παραμυθένιο βιβλίο που με τρόπο απλό, κατανοητό και «μαγικό» προσπαθεί να ενημερώσει παιδιά και γονείς  για την πάθηση του Διαβήτη και την αποδοχή του σαν ασθένεια από το κοντινό περιβάλλον του παιδιού. Τα παιδιά που κάνουν χρήση ενέσιμης ινσουλίνης δεν πρέπει να αντιμετωπίζονται με ταμπέλες και να νιώθουν μόνα ή διαφορετικά στο σχολικό τους περιβάλλον και η Ρένια της Κάρμεν Ρουγγέρη θα τα βοηθήσει να το καταλάβουν.

Η Ρένια είναι ένα κορίτσι δέκα χρονών που δυσκολεύεται να  πάει στο σχολείο γιατί δεν μπορεί εύκολα να σηκωθεί από το κρεβάτι της το πρωί. Αντίθετα σηκώνεται πολλές φορές την νύχτα για να πάει στην  τουαλέτα, πίνει πολύ νερό και ενώ τρώει πάρα πολύ χάνει συνέχεια βάρος. Όταν τελικά καταφέρνει και φτάνει στο σχολείο μαζί με την φίλη της τη Χαρά το μάθημα τους έχει σαν θέμα : Ο γαλαξίας του σώματος. Το ίδιο απόγευμα η Ρένια με την μαμά της θα πάνε στον γιατρό. Τα αποτελέσματα των εξετάσεων της  θα βγουν την επόμενη μέρα θα δείξουν πως έχει Διαβήτη τύπου 1. Όχι, δεν ήταν ο διαβήτης της Γεωμετρίας της αυτός αλλά ένας ψιλόλιγνος κύριος που ΔΕΝ έκανε κύκλους αλλά της εξήγησε όλα όσα είχε σαν απορία. Εμφανίστηκε και η δεσποινίς Ινσουλίνη και ένα περίεργο πλάσμα ντυμένο στα ροζ, το πάγκρεας, και τέλος η κυρία Ινσουλίνη με μια ένεση αγκαλιά. Η μικρή Ρένια έμαθε τα πάντα από όλους αυτούς για την πάθησή της,  αλλά η ανησυχία της μήπως την κοροϊδέψουν στο σχολείο που θα έπρεπε να έχει μαζί της κάποια «σύνεργα», έγινε μεγάλη. Τότε η γιαγιά της τής είπε ένα υπέροχο παραμύθι για την Διαφορετικούπολη, το πάθημα του βασιλιά Κουφιοκεφαλάκη και η Ρένια κατάλαβε πως όποιος κοροϊδεύει τον άλλο πρωτ΄ απ’ όλους και όλα κοροϊδεύει τον εαυτό του.

Ένα υπέροχο βιβλίο που όλοι θα έπρεπε να διαβάσουν. Θέματα όπως του Διαβήτη που απασχολούν εκατομμύρια ανθρώπους στον κόσμο μας δεν πρέπει να μας αφήνουν αδιάφορους. Επιπλέον το βιβλίο της  Κάρμεν Ρουγγέρη μιλάει για συναισθήματα  κι ανησυχίες. Για λύσεις και ιδέες, αλλά θίγει και πολλά θέματα διαφορετικότητας. Για παιδιά με ειδικές ικανότητες, κωφάλαλα, τυφλά, με δυσκολία στο βάδισμα, με εκ γενετής ιδιαιτερότητες αναπηρίας αλλά ακόμα και για ανθρώπους με διαφορετικό χρώμα δέρματος που συχνά περιθωριοποιούνται από άλλους. Η «κυρά Σοφή» αν και τυφλή δίνει μαθήματα ζωής. Να αποδεχόμαστε τη διαφορετικότητα, να αγκαλιάζουμε τους ανθρώπους που δεν έχουν καμιά υπαιτιότητα για την κατασκευή του σώματος τους. Είναι άτομα που μιλούν, διασκεδάζουν, λυπούνται, χαίρονται, αγαπούν, και έχουν ακριβώς τα ίδια δικαιώματα με όλους τους άλλους.

Υπέροχη προσέγγιση στην ιστορία και το θέμα , όπως άλλωστε και όλες όσες έχει γράψει και μεταφέρει σε θεατρική παράσταση η Κάρμεν Ρουγγέρη. Μια ιστορία που θα σας συγκινήσει, θα σας κάνει να αναρωτηθείτε για την δική σας συμπεριφορά στους άλλους, θα ενημερωθείτε και θα ευαισθητοποιηθείτε για τον Διαβήτη τύπου 1. Θα συνειδητοποιήσει κάθε παιδί πόσο πολύτιμο είναι το δώρο της ζωής για τον καθένα μας.

Το βιβλίο έχει την εξαιρετική εικονογράφηση της Ναταλίας Καπατσούλια που με την ζωντάνια των χρωμάτων και μορφών της του δίνει ακόμα πιο παραμυθένια υφή.

Να το ψάξετε όλοι. Όχι μόνο σήμερα που η μέρα αφιερωμένη στην Πάθηση του Σακχαρώδη Διαβήτη αλλά και όλες τις άλλες μέρες. Το βιβλίο έχει πολλά αισιόδοξα μηνύματα, υπέροχη πλοκή και ένα παραμύθι που θα μπορέσετε να το απολαύστε κατεβάζοντας την εφαρμογή QrCode reader ή ακούγοντας το Cd με τη θεατρική παράσταση.

*Η Ρένια κι ο Διαβήτης που δεν έκανε κύκλους, Κάρμεν Ρουγγέρη, εικ :Ναταλία Καπατσούλια, εκδ. Κλειδάριθμος

Διαβάστε εδώ ένα απόσπασμα: http://www.klidarithmos.gr/h-renia-kai-o-diavitis-pou-den-ekane-kyklous

Για παιδιά από 6 χρονών…

Αναζητήσετε επίσης το βιβλίο της Χριστίνας Φραντζεσκάκη που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ελληνοεκδοτική : Ο φίλος μου ο Διαβητούλης : 

https://ellinoekdotiki.gr/gr/ekdoseis/i/o-filos-mou-o-diabitoulis   

και ενημερωθείτε από τον Μιχάλη για όλα όσα πρέπει να ξέρετε για τον Διαβήτη!

Δημοσιεύτηκε στο cretalive.gr στις 14 Νοεμβρίου 2020: εδώ!

Ο Σέλτον* και η Λέα**…. στα παραμύθια της Παρασκευής

Της Ελένης Μπετεινάκη

Η στήλη των Παραμυθιών του Σαββάτου γίνεται και πάλι καθημερινή μέχρι το τέλος του 2020  προτείνοντας και παρουσιάζοντας ένα ή δυο βιβλία κάθε μέρα!

Για τις μικρές και μεγάλες ανησυχίες της ζωής μας. Για την αντιμετώπιση δυσκολιών οικογενειακών καταστάσεων. Για τα συναισθήματα και τις συμπεριφορές. Για τα χαμόγελα και τους φίλους που είναι το ίδιο πολύτιμα για όλους μας!

Ο Σέλτον είναι ένας μικρός πιγκουίνος από το είδος των Ομπρελίνων. Παράξενο όνομα αλλά οφείλεται στο σχήμα των σπιτιών που έφτιαχναν που ήταν σαν ομπρέλα. Η ζωή κυλούσε όμορφα στην Ομπρελοπολιτεία για τον Σέλτον κι είχε ότι επιθυμούσε η πιγκουίνικη ψυχή του. Οι γονείς του τον αγαπούσαν πολύ και περνούσαν μαζί πολλές ώρες παίζοντας και φτιάχνοντας όμορφα πράγματα. Σαν μεγάλωσε ο Σέλτον και πήγε σχολείο καθόταν μαζί με τον φίλο του τον Σάμι στο ίδιο θρανίο. Μόνο που όσο περνούσαν οι μέρες ο μικρός πιγκουίνος ένιωθε λυπημένος και ανήσυχος. Κι όταν ο καλύτερος του φίλος ο Σάμι τον ρώτησε τι του συμβαίνει ο Σέλτον του είπε όλες του τις ανησυχίες. Για τους γονείς του που είχαν αποφασίσει να χωρίσουν και για τον προβληματισμό του αν έφταιγε εκείνος για αυτό. Κι όσο άνοιγε την  ψυχή του στον φίλο του εκείνος που ήταν επίσης πιγκουϊνάκι χωρισμένων γονιών τον καθησύχασε  για όλα….

Όμορφη ιστορία της Μαρίας Κωνσταντοπούλου και ας περιγράφει ένα «ανήσυχο» θέμα.  Θέμα πολλών παιδιών που δεν γνωρίζουν πως να χειριστούν τις ενοχές που πιθανόν να νιώθουν για αντίστοιχες καταστάσεις, τις απορίες και τις ανησυχίες τους. Τα παιδιά συχνά θεωρούν υπαίτιους τους εαυτούς τους για μαλώματα γονέων και πολύ περισσότερο για χωρισμούς μεταξύ τους. Χρειάζονται σωστή ενημέρωση και από τους δύο γονείς, καθησυχασμό,  ελάχιστες εντάσεις και φίλους που θα τα βοηθήσουν στην νέα προσαρμογή  και εξέλιξη της ζωής τους.

Ένα βιβλίο πραγματικά χρήσιμο σε συμβουλές  και λύσεις σε τόσο δύσκολες καταστάσεις.

Χωρισμός, διαχείριση κρίσεων, συναισθήματα, αγωνίες και προβληματισμοί…

 Τα παιδιά μπορούν να ταυτιστούν με τον μικρό Σέλντον ή και τον Σάμι και να καταλάβουν πως και άλλοι νιώθουν όπως αυτά και να εκφράσουν και τα δικά τους συναισθήματα και απορίες. Πολύ καλή προσέγγιση και όμορφη εικονογράφηση από τον Δημήτρη Καραντινόπουλο.

Για παιδία από πέντε χρόνων…

*Ο Σέλτον ανησυχεί, Μαρία Κωνσταντοπούλου, εικ: Δημήτρης Καραντινόπουλος, εκδ. Κίτρινο πατίνι https://www.kitrinopatini.gr/eshop/selton-anisychei/

**Το χαμόγελο της Λέα, Γιάννα Βασίλεβα- Τσουρή, εικ: Λιάνα Δενεζάκη, εκδ. Κίτρινο Πατίνι

Η μικρή Λέα αγαπάει πολύ το μπαλέτο. Της αρέσει περισσότερο να χορεύει παρα οτιδήποτε άλλο, ακόμα και να μιλάει. Δεν χαιρετάει ποτέ και κανέναν και η στάση της αυτή την αποξενώνει από όλους. Κι όταν οι δάσκαλοι ανησυχούν για τη συμπεριφορά της, η Λέα παραπονιέται πως κανένα παιδί δεν θέλει να παίξει μαζί της. Οι φίλες της όμως έχουν άλλη άποψη από την δική της και εξηγούν στη δασκάλα του μπαλέτου τους λόγους που δε  την κάνουν πια παρέα. Η παρεξήγηση λύνεται και όλα πια στη ζωή της Λέα είναι διαφορετικά και φυσικά πιο χαρούμενα…

Υπάρχουν παιδιά που δεν μπορούν εύκολα να διαχειριστούν την καθημερινότητα και τις διαπροσωπικές τους σχέσεις δημιουργώντας λαθεμένη εντύπωση για τον ίδιο τους τον εαυτό και στους άλλους. Η Λέα της Γιάννας Βασίλεβα-Τσουρή είναι ένα τέτοιο κορίτσι που από ντροπή ή χαμηλή αυτοπεποίθηση έχει κλειστεί στον κόσμο της αγνοώντας στοιχειώδης κανόνες συμπεριφοράς. Είναι τα παιδιά που χρειάζονται περισσότερο ενθάρρυνση και φίλους για να αφεθούν, να νιώσουν δυνατά και σίγουρα για τον εαυτό τους. Τι μπορεί να κάνει κάποιος για να βοηθήσει σε μία τέτοια κατάσταση μας γράφει η κ. Τσουρή. Μπορεί να δει με άλλη οπτική γωνιά τους ανθρώπους, να αλλάξει ο ίδιος στάση και να …χαμογελά. Η θετική σκέψη, η καλή κουβέντα και η ευγένεια στους τρόπους πάντα φέρνουν περισσότερη χαρά και φίλους.

Ένα βιβλίο λοιπόν για την διαχείριση της καθημερινότητας με τους άλλους, των συναισθημάτων, για τις φιλίες και για την αυτοπεποίθηση. Για τους δασκάλους της ζωής μας και τον σημαντικό ρόλο που διαδραματίζουν στη ζωή των παιδιών. Παροτρύνουν, συζητούν και συμβουλεύουν φέρνοντας συχνά τα καλύτερα αποτελέσματα στις σχέσεις των παιδιών μεταξύ τους.

Με χαρακτηριστική και ζωντανή εικονογράφηση από την Λιάνα Δενεζάκη. Ρομαντική, ευαίσθητη και πολύχρωμη.

Για μικρά παιδιά από τριών χρόνων

Δείτε το εδώ :https://www.kitrinopatini.gr/eshop/chamogelo-tis-lea/

*Το σύννεφο που έβαλε τα κλάματα…στα Παραμύθια της Πέμπτης!

 

Της Ελένης Μπετεινάκη

Η στήλη των Παραμυθιών του Σαββάτου γίνεται και πάλι καθημερινή μέχρι το τέλος του 2020  προτείνοντας και παρουσιάζοντας ένα βιβλίο κάθε μέρα!

«Μια φορά και πολλές φορές από τότε πάνω σε μια βουνοκορφή γεννήθηκε ένα μικρό πουπουλένιο σύννεφο…» Έτσι ξεκινά τούτη η ιστορία που μιλάει για το ταξίδι που κάνουν οι νεροσταγόνες όταν προσπαθούν να μαζευτούν, να στριμωχτούν και να γίνουν  βροχή. Πρώτα το μικρό συννεφάκι άλλαζε σχήματα και μεγέθη κι όλο φούσκωνε, κι όλο μεγάλωνε,  κι όλο και πιο βαρύ γινόταν. Κι όσο συμβαίνανε όλα τούτα, ένα πρωινό δεν άντεξε άλλο κι έβαλε τα κλάματα. Και τότε οι νεροσταγόνες  ξεχύθηκαν παντού… Κι αρχίσανε τα μικρά ταξίδια και τις περιπέτειες και τα λόγια τα μεγάλα και τις προσμονές! Μόνο που σαν τέλειωσε το ταξίδι τους στη γη  άρχισαν πάλι οι επιθυμίες και τα όνειρα… Και βγήκε ο κυρ ήλιος και άρχισε ο αιώνιος κύκλος της ζωής!

Αγαπημένο βιβλίο από μια πολυαγαπημένη συγγραφέα. Σοφία Μαντουβάλου μια σπουδαία παραμυθού που ό,τι γράφει έχει μέσα του μαγεία, ζωντάνια και περιπέτεια τρελή. Και δένει πάντα τόσο αρμονικά τις λέξεις που νομίζεις πως διαβάζεις ένα ποίημα παραμυθένιο.  Το βιβλίο είναι επανέκδοση σε  διαφορετικό εκδοτικό οίκο ύστερα από πολλά πολλά χρόνια και η εικονογράφηση της Κέλλυ Ματαθία Κόβο με μεγάλο σεβασμό στην προηγούμενη έκδοση, του έδωσε ακόμα πιο μεγάλη ζωντάνια και αξία. Ο κύκλος του νερού γραμμένος απλά, κατανοητά και σχεδόν ποιητικά.

Το κουβαλώ μαζί μου από τότε που με θυμάμαι σαν νηπιαγωγό. Κάθε χρόνο με κάτι καινούργιο σαν κατασκευή, σαν ιδέα, σαν δημιουργία.

·         Με σταγόνες να γεμίζουν παράξενα σύννεφα.

·         Αφορμή να σχεδιάσουμε τις πιο αλλόκοτες και φανταστικές «βροχές».

·         Με χρώματα ανάκατα να πέφτουν από τα σύννεφα και να φτιάχνουν ουράνια τόξα που ανεβαίνουν στον ουρανό και συναντούν τα συννεφοπαραμύθια.

·         Με κολλάζ απίθανα με χρωματιστά χαρτιά ή συννεφοζωάκια που αποφασίζουν όταν «πέσουν» από τα σύννεφα να μείνουν στο δάσος, στο βουνό, στις αυλές των σπιτιών, στη θάλασσα ή στη ζούγκλα. ( Ευκαιρία να γνωρίσουμε  τα ζώα του κόσμου)

·         Δίνοντας μορφή και ζωντάνια στα σύννεφα της φαντασίας μας

·          Μαθαίνουμε με πειράματα για την εξάτμιση, την τήξη- πήξη, τον βρασμό, την εξαέρωση.

·         Δραματοποίηση της ιστορίας με  εναλλαγή ρόλων.

Είναι κατάλληλο ακόμα και για πολύ μικρά παιδιά κι αγαπιέται μέχρι τα πολύ πολύ μεγάλα!

*Το σύννεφο που έβαλε τα κλάματα, Σοφία Μαντουβάλου, εικ: Κέλλυ Ματαθία-Κόβο, εκδ. Πατάκη : https://www.patakis.gr/product/618506/patakis-nees-kuklofories-ana-kathgoria-paidika--efhvika/To-sunnefo-pou-evale-ta-klamata/

Και μην αφήσετε τα μικρά βιβλιοπωλεία να κλείσουν! Αναζητήστε τα στο διαδίκτυο ή τηλεφωνήστε σε αυτό που είναι στη γειτονιά σας και μπορεί να σας κάνει διανομή!

Μια ανάποδη μέρα* … στα Παραμύθια της Τρίτης!

Της Ελένης Μπετεινάκη

Ένα υπέροχο πρωινό στο δάσος τα ζώα προσπαθούν να απολαύσουν την ημέρα τους. Πρώτο τους μέλημα είναι η τροφή αλλά μια σειρά μικρών ατυχημάτων θα τα κάνει να μην μπορούν μόνα τους να βρουν λύση στο πρόβλημά τους. Ο σκίουρος κόλλησε πάνω σε ένα κλαδί. Το πουλί σφήνωσε στον κορμό ενός δέντρου. Το φίδι μπερδεύτηκε τόσο κυνηγώντας μια μύγα ενοχλητική, που δέθηκε κόμπο. Η χελώνα σκόνταψε και γύρισε ανάποδα κι η αλεπού μύρισε έναν νόστιμο μεζέ και τον κατάπιε μονομιάς χωρίς καν να δει τι ή ποιος ήταν. Κι όλοι ψάχνουν τον μικρό ποντικό και δεν ξέρουν που θα τον βρουν. Αποφασίζουν τότε να γίνουν όλοι μαζί μια ομάδα και να βοηθήσει το ένα το άλλο και η κανονικότητα να επιστρέψει και μαζί οι συγνώμες, τα γέλια και το παιχνίδι. Η μέρα θα γίνει όμορφη και φωτεινή…

Μια ιστορία πολύ τρυφερή της  Φραν Πρέστον – Γκάνον για μικρά παιδιά με υπέροχη δική της εικονογράφηση. Μια ιστορία για τους φίλους που στα δύσκολα είναι όλοι μαζί και βοηθούν ο ένας τον άλλο. Μια περιπέτεια στο δάσος και στη ζωή που εξηγεί στα παιδιά τι σημαίνει αλληλεγγύη και συνεργασία. Είναι φορές που ακόμα και σε μας η μέρα ξεκινά χωρίς ιδιαίτερη διάθεση και εξελίσσεται με πολλά τραγελαφικά συμβάντα. Τότε για να αλλάξουν όλα χρειαζόμαστε ένα άλλο χέρι, μια μικρή αγκαλιά, μια καλή κουβέντα και μια άλλη οπτική. Κάποιοι αυτό το λένε με μια λέξη πως το μόνο που χρειάζονται είναι ένας φίλος την κατάλληλη στιγμή.

Ευφάνταστη ιστορία, για τα ζωάκια του δάσους, για τις αναποδιές και πως να τις αντιμετωπίσουμε. Για τις  συνήθειες, τις καθημερινές μικρές αστοχίες μας που έχουν ανάγκη από συνεργασία και ευέλικτες κινήσεις.

Το βιβλίο είναι γραμμένο σε στιχάκια που αποστηθίζονται πολύ ευχάριστα. Ευκαιρία για συζήτηση μέσα σε μια τάξη ή με την οικογένεια για το πόσο σημαντικοί είναι οι φίλοι και η προσφορά βοήθειας στους άλλους.

Μια ιστορία που δραματοποιείται και η εναλλαγή ρόλων θα γεμίσει θετικά συναισθήματα  τα παιδιά.

Μια ανάποδη μέρα, Φραν Πρέστον – Γκάνον, (απόδοση : Μάρω Ταυρή) εκδ. Μεταίχμιο

Διαβάστε εδώ ένα απόσπασμα: https://www.metaixmio.gr/el/products/%CE%BC%CE%B9%CE%B1-%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%B4%CE%B7-%CE%BC%CE%B5%CF%81%CE%B1

Για παιδιά από 3 χρόνων

Και μην ξεχνάτε:

Μην αφήσετε τα μικρά βιβλιοπωλεία να κλείσουν! Αναζητήστε τα στο διαδίκτυο ή τηλεφωνήστε σε αυτό που είναι στη γειτονιά σας και μπορεί να σας κάνει διανομή!

Δημιοσιεύτηκε στις 10 Νοεμβρίου 2020 στο cretalive.gr :Εδώ!

Η Χύτρα που κελαηδούσε ιστορίες ...στα Παραμύθια της Δευτέρας!

Της Ελένης Μπετεινάκη

Η στήλη των Παραμυθιών του Σαββάτου γίνεται και πάλι καθημερινή μέχρι το τέλος του 2020  προτείνοντας και παρουσιάζοντας ένα βιβλίο κάθε μέρα!

Τι είναι το κελαηδί; Μήπως πουλί; Μήπως τραγούδι; Μήπως χρώμα; Μήπως συναίσθημα;  Λίγο απ’ όλα αυτά  και πολλά περισσότερα που σερβίρονται στο φαγητό της Κυριακής, στην αυλή του σπιτιού, τα καλοκαίρια, που μαζεύονται όλα τα μέλη της οικογένειας και λένε ιστορίες. Ακούγονται γέλια, φωνές και μαγικές λέξεις που έχουν  μέσα τους χαρά, στεναχώρια, αγάπη και …μαγεία. Και για να φτιαχτεί το κελαηδί συνδράμουν όλοι στην κουζίνα, όλο το πρωί της Κυριακής. Ο αρχηγός που κανονίζει και γνωρίζει καλά την συνταγή του όμως είναι η γιαγιά Βικτωρία. Οτιδήποτε μπει στη χύτρα της θα πρέπει να το εγκρίνει… Κι αφού όλα ετοιμαστούν είναι η στιγμή που όλοι θα κάνουν ότι θέλουν μέχρι να ψηθεί το φαγητό. Μόνο η Ρία που είναι σίγουρη πως η γιαγιά της είναι μάγισσα, εκείνη την Κυριακή δεν θέλει να πάει πουθενά…Θέλει να μείνει να την κατασκοπεύσει και να μάθει το μεγάλο της μυστικό που τους κάνει όλους να κελαηδούν ιστορίες…. Κι αφού το σχέδιο της Ρίας τίθεται σε εφαρμογή, την πιο κατάλληλη στιγμή που η γιαγιά κάτι βγάζει από την τσέπη της είναι  αδύνατον να δει και να καταλάβει…

Όταν όμως έρθει εκείνη η στιγμή για παραμύθια η γιαγιά της αποκαλύπτει το μυστικό…

Αυτές οι Κυριακές στην αυλή των σπιτιών στα χωριά ήταν και για μένα πάντα μαγικές. Έψαχνα χρόνια να βρω την κατάλληλη λέξη για να τις περιγράψω και δεν μου έβγαινε. Η Μαρία Παπαγιάννη τα κατάφερε. Κελαηδί ήταν όλες οι Κυριακές… Μάγισσες όλες οι γιαγιάδες με την σοφία που κουβαλούσαν και ας μην ήξεραν πολλά γράμματα. Κατάφερναν με ένα μοναδικό τρόπο να μας συγκεντρώνουν όλους γύρω τους και οι μυρωδιές, οι γεύσεις από τα φαγητά τους να υπάρχουν ανεξίτηλα στις μνήμες μας, ακόμα και σήμερα.

Η οικογενειακή ζωή, η αγάπη, οι αναμνήσεις, τα αγαπημένα πρόσωπα, η χαρά της δημιουργίας και η φαντασία πρωταγωνιστούν σε αυτήν την τόσο όμορφη ιστορία. Γεμάτη αναμνήσεις για μας τους μεγαλύτερους, γεμάτη μυστήριο και φαντασία για τους μικρότερους. Σχέσεις ζωής, οικογενειακές στιγμές πασπαλισμένες με αρώματα, μυρωδιές και χρώμα.  Συνήθειες που κανείς δεν θέλει να χαθούν όπως οι μεγάλες οικογενειακές συγκεντρώσεις. Τα έθιμα μας, το φαγητό της Κυριακής που θέλει πολλή κουβέντα, θέλει χέρια πολλά να ανακατεύουν τα όμορφα, τις γνώσεις, τις συζητήσεις, να μιλούν, να θυμούνται και  να πλάθουν τις ιστορίες του αύριο.

Να το ψάξετε το βιβλίο της Μαρίας να γεμίσετε χρώμα με τις λέξεις και τις υπέροχες ζωγραφιές της Μυρτώς Δεληβοριά. Να πασπαλίσετε κι εσείς τις Κυριακές σας με ομορφιά και φαντασία και σαν το διαβάσετε και μάθετε το μυστικό της γιαγιάς Βικτωρίας κρατήστε κι εσείς αυτές τις στιγμές σαν πολύτιμο φυλακτό/θησαυρό!

Στο τέλος τους βιβλίου θα βρείτε δραστηριότητες να δημιουργείστε τα δικά σας φαγητά  γράφοντας ή ζωγραφίζοντας  τα υλικά του δικού σας κελαηδί.

Για να γράψετε τις δικές σας ιστορίες που δεν θέλετε να ξεχαστούν…Να παρατηρήσετε, να σχεδιάστε και να απολαύστε μυστικά, στιγμές και οικογενειακά τραπέζια ξεχωριστά!

Εμείς πάλι ζωγραφίσαμε μια τεράστια χύτρα και μέσα της κόψαμε και κολλήσαμε όλα τα υλικά που θα θέλαμε να έχει η Ευτυχία!

 

Κι όσο διαβάζετε ή «δουλεύετε» το βιβλίο ακούσετε τον αγαπημένο Μάγειρα που έχει κι εκείνος μυστικά πολλά και μαγεία για αν μαγειρεύει τα παραμύθια του: »https://www.youtube.com/watch?v=HcEOyDnUNWk

*Η Χύτρα που κελαηδούσε ιστορίες, Μαρία Παπαγιάννη, εικ: Μυρτώ Δεληβοριά, εκδ. Πατάκη

Αναζητείστε το εδώ :  https://www.patakis.gr/product/642619/patakis-nees-kuklofories/H-xutra-pou-kelahdouse-istori-es/

 

Και μην αφήσετε τα μικρά βιβλιοπωλεία να κλείσουν! Αναζητήστε τα στο διαδίκτυο ή τηλεφωνήστε σε αυτό που είναι στη γειτονιά σας και μπορεί να σας κάνει διανομή!

Δημοσιεύτηκε στο Cretalive.gr στις 9 Νοεμβρίου 2020: Εδώ!

Το ολοκαύτωμα του Αρκαδίου!

Nelly's 

154 χρόνια συμπληρώνονται σήμερα… 

Επιμέλεια κειμένου : Ελένη Μπετεινάκη

Ήταν 8 Νοεμβρίου του 1866. 

Λένε πως έβρεχε πολύ εκείνο το βράδυ, άλλοι πάλι λένε πως προσπάθησε να ΄ρθει βοήθεια από τα γύρω χωριά αλλά η δύναμη σε στρατό των Τούρκων ήταν τόσο μεγάλη που δεν μπόρεσαν καν να πλησιάσουν.

Ακόμα λένε πώς το μέρος και το σχέδιο προδόθηκε από τον επίσκοπο Λάμπη Παϊσιο που είχε σχέσεις μέσω αλληλογραφίας με τον Μουσταφά Πασά. Μια προδοσία και πάλι όπως γινόταν και γίνεται πάντα. Άλλοι πάλι λένε πώς την επομένη το βράδυ στις 9 του Νοέμβρη δεν ακούστηκε μόνο η φωνή του Κωνσταντίνου Γιαμπουδάκη για την ανατίναξη της Μονής αλλά και του Ανωγειανού δάσκαλου Μανώλη Σκουλά(μάλιστα, ένα έγγραφο ντοκουμέντο από το Υπουργείο Εξωτερικών, δημοσιεύτηκε πρόσφατα). 

Άλλοι πάλι λένε πως ακούστηκε και μια τρίτη φωνή του Δράκου Ντελή από τις Γωνιές του Μαλεβιζίου που τον ήξεραν στο Ηράκλειο ή Μεγάλο Κάστρο σαν έναν από τους ραφτάδες της εποχής κι άλλοι λένε πως η ανατίναξη ήταν ομόφωνη απόφαση κι όλοι μαζί ενωμένοι σαν μια γροθιά αποφάσισαν να πεθάνουν. 

Και πολλοί λένε πως οι εκρήξεις ήταν σε διάφορα σημεία της Μονής κι όχι μόνο στην μπαρουταποθήκη. 

Κι άλλοι πάλι τολμούν να πουν πως τούτη η Ημέρα έπρεπε να ΄ναι εθνική γιορτή ισάξια των 28ης Οκτωβρίου και 25ης Μαρτίου, λόγω της αυτοθυσίας τόσων ανθρώπων και της διάστασης της πράξης τους σε ευρωπαϊκό ή ακόμα και σε παγκόσμιο επίπεδο. Όποια και αν αποδειχτεί στο τέλος η αλήθεια, από τους ιστορικούς και ερευνητές του μέλλοντος, ένα είναι σίγουρο. Η αυτοθυσία και η δύναμη εκείνων των ανθρώπων, κληρικών, γυναικόπαιδων, αγωνιστών τούτες τις δυο σημαδιακές μέρες του Νοέμβρη έγινε παγκόσμια γνωστή σαν το «Ολοκαύτωμά της Μονής Αρκαδίου» κατά την μεγάλη Επανάσταση του 1866-1869 που συγκλόνισε ολόκληρο τον δυτικό κόσμο, Ευρώπη και Αμερική. Ενεργοποιήθηκε όλος σχεδόν ο ευρωπαϊκός και αμερικανικός τύπος και πολλοί διάσημοι διανοούμενοι, όπως ο Βίκτωρ Ουγκώ και ο Τζουζέπε Γκαριμπάλντι, με αποτέλεσμα την αλλαγή στάσης των Κυβερνήσεων των ισχυρών της εποχής απέναντι στους απελευθερωτικούς αγώνες της Κρήτης. Έτσι άνοιξε ο δρόμος για την λευτεριά και τελικά για την Ένωση μετά από μερικές δεκαετίες. Αρκάδι 8 και 9 Νοεμβρίου 1866.

«Ο όρκος και το σύνθημά μας είναι η ένωση της Κρήτης μετά της Ελλάδος ή ο θάνατος και πλέον τούτου δεν θέλομεν να ακούσωμεν τίποτε άλλο». 

Η Μονή Αρκαδίου βρίσκεται περίπου 20 χιλιόμετρα μακριά από την Πόλη του Ρεθύμνου. Μοναστήρι παλιό από τον 12 αιώνα χτισμένο πάνω σε ένα οροπέδιο δυτικά του Ψηλορείτη. Εκεί είχαν την έδρα τους οι επαναστάτες κατά των Τούρκων που πάνω από 250 χρόνια είχαν πια στην κατοχή τους το μαρτυρικό νησί και προσπαθούσαν να βρουν τρόπους να επαναστατήσουν εναντίον τους. Όλα ξεκίνησαν τέλος του Σεπτέμβρη όταν έρχεται στην Κρήτη ο Πάνος Κορωναίος, συνταγματάρχης του Ελληνικού στρατού με μικρό σώμα εθελοντών από την ελεύθερη Ελλάδα. Πηγαίνει αμέσως στο Αρκάδι όπου ανακηρύσσεται Γενικός Αρχηγός Ρεθύμνου. Με την στρατιωτική του εμπειρία βλέπει αμέσως ότι το Αρκάδι δεν προσφέρεται για άμυνα. Συνέστησε να χαλάσουν τους στάβλους ώστε να μην αποτελέσουν προγεφύρωμα για τον εχθρό. Ακόμη, ν´ανοίξουν λαγούμια μπροστά στις τρείς πόρτες του μοναστηριού, να τα παγιδέψουν με πυρομαχικά και να είναι έτοιμοι να τ´ ανατινάξουν την κατάλληλη στιγμή. Οι πόρτες να φραχτούνε με χώμα. Να συγκεντρώσουν μελίσσια και να τα εξαπολύσουν κατά των πολιορκητών. Να ζητήσουν βοήθειες από τους οπλαρχηγούς διαφόρων επαρχιών. Τέλος, να διώξουν τα γυναικόπαιδα (που είχαν καταφύγει στο μοναστήρι από τα γύρω χωριά μεταφέροντας μάλιστα και την κινητή περιουσία τους για να την γλιτώσουν από τους Τούρκους) γιατί δυσκολεύουν την άμυνα για πολλούς λόγους.

Ο ηγούμενος όμως με τους μοναχούς και τον οπλαρχηγό Δασκαλάκη είχαν αντίθετη γνώμη, όπως και οι γυναίκες των πολεμιστών. Φεύγει να συγκεντρώσει κι άλλους επαναστάτες και να χτυπήσουν όλοι μαζί τον Μουσταφά αλλά ίσως αυτό να ήταν το μοιραίο του λάθος. Στις 7 του Νοέμβρη 1866 μέσα στο μοναστήρι υπήρχαν 984 ψυχές, 325 άνδρες από τους οποίους 250 με όπλα, περίπου 40 ήταν μοναχοί και τα υπόλοιπα γυναικόπαιδα. Ο στρατός του Μουσταφά Πασά, περίπου 15.000 άνδρες άτακτοι και τακτικοί Τούρκοι και Αιγύπτιοι με 30 ελαφριά κανόνια κι άλλοι υπολογίζουν πως ήταν πάνω από 22.000 εμφανίστηκε στο Αρκάδι ξημερώματα της 8 Νοεμβρίου 1866. 

Ο ίδιος ο Μουσταφάς είχε παραμείνει στο χωριό Μέση κι είχε διορίσει αρχηγό τον γαμπρό του Σουλεϊμάν Βέη. Οι υπερασπιστές και τα γυναικόπαιδα βρίσκονταν εκείνη την ώρα στη θεία λειτουργία, ήταν η εορτή των Αρχαγγέλων Μιχαήλ και Γαβριήλ. Ο Ηγούμενος γνωρίζοντας ότι τα πράγματα ήταν πολύ δύσκολα μίλησε στους πιστούς για το τι μπορεί να επακολουθούσε και τους προέτρεψε να είναι ενωμένοι μέχρι και τον θάνατο. Και η μάχη ξεκίνησε μιας και κάνεις δεν θέλησε να παραδοθεί. Όλοι πολεμούσαν με κάθε τρόπο, γυναίκες, άνδρες και παιδιά. 

”Είχαν ανοίξει ένα λαγούμι κοντά στην Καστρινή Πόρτα, μεσ´ την παλιά κρασαποθήκη που την είχανε καμωμένη μπαρουτχανέ κι ένα δεύτερο στο γουμενικό. Ο (ηγούμενος) Χατζή Γαβριήλ γύριζε τα μέρη όπου λουφάζανε τα γυναικόπαιδα και τα παρακινούσε να πάνε να καούνε όταν θα πατούσε ο άπιστος το μοναστήρι. Πολλές μανάδες με τα παιδιά τους τρέχανε εκεί θεληματικώς. Ένα μικρό κορίτσι, βαστώντας στο χέρι ένα φανάρι, έφερνε γύρο στα κελαρικά και τις αποθήκες και ρωτούσε: “Ποιός θέλει νάρθει στο λαγούμι;“ “Παντελής Πρεβελάκης, Παντέρμη Κρήτη” Οι Τούρκοι προσπαθούσαν να καταστρέψουν την πύλη αλλά οι πολιορκούμενοι με τα πυρά τους δεν τους άφηναν να πραγματοποιήσουν τα σχέδιά τους. Η μάχη συνεχίστηκε όλη την ημέρα με αποτέλεσμα να γεμίσει ο τόπος σκοτωμένους γύρω από μονή. «Στον ανεμόμυλο είχαν κλειστεί επτά Κρήτες γιγαντομάχοι, από τους οποίους οι δύο ήταν καλόγεροι, που είχαν προκαλέσει τεράστια φθορά στους επιτιθέμενους. Κατά τις απογευματινές ώρες Τουρκοκρητικοί άτακτοι κατόρθωσαν να πλησιάσουν και από το παράθυρο να βάλουν φωτιά σε δεμάτια λιναριού που ήταν αποθηκευμένο μέσα στον ανεμόμυλο. Οι ηρωικοί μαχητές αναγκάστηκαν να ανεβούν στη σκεπή και να πολεμούν ακάλυπτοι. Έτσι σκοτώθηκαν ή κάηκαν όλοι εκτός από έναν, που διέφυγε πηδώντας στο παρακείμενο φαράγγι με βροχή από σφαίρες πίσω του. Στις περιοχές έξω και γύρω από το μοναστήρι, ο Κορωναίος, οι Μυλοποταμίτες και οι λιγοστοί Αμαριώτες επαναστάτες προσπάθησαν επί μερικές ώρες να κρατήσουν χαλαρή την πολιορκία χτυπώντας τα μετόπισθεν των Τούρκων. Για κακή όμως τύχη των πολιορκουμένων, η ραγδαία βροχή στις γύρω ορεινές περιοχές αχρήστεψε τα όπλα τους. Στις 9 Νοεμβρίου είχε ξημερώσει πια και η τελική μάχη είχε αρχίσει. Μπροστά από τη Δυτική Πύλη οι Τούρκοι είχαν κατορθώσει να φέρουν δύο μεγάλα κανόνια από το κάστρο του Ρεθύμνου. Το πιο μεγάλο που το ονόμασαν “Κουτσαχείλα”, δυόμιση μέτρα μακρύ, έπαιρνε μπάλα που ζύγιαζε σαράντα πέντε οκάδες. Οι πολιορκημένοι από δύο φορές σκότωσαν τους χειριστές του με εύστοχες βολές, ώσπου οι Τούρκοι το μετέφεραν μέσα στους στάβλους. Από τη στιγμή αυτή μπορούσαν να χτυπούν με ασφάλεια την σιδερόφρακτη πόρτα του μοναστηριού. Τραντάζεται συθέμελα το μοναστήρι από τις κανονιές. Οι κραυγές των γυναικόπαιδων, ο μεγάλος κρότος των κανονιών και οι άγριοι αλαλαγμοί των Τούρκων συγκλονίζουν την περιοχή. Λένε πως ο κρότος ήταν τόσο δυνατός που ακούστηκε από το Ηράκλειο.»* Στη μπαρουταποθήκη της μονής γράφτηκε η τελευταία πράξη του δράματος και μία ακόμα ένδοξη σελίδα της ελληνικής ιστορίας. Ο Κωστής Γιαμπουδάκης ή κατ' άλλους ο Εμμανουήλ Σκουλάς ή ο Δράκος Ντελής την ανατίναξε, σκορπίζοντας το θάνατο, όχι μόνο στους χριστιανούς, αλλά και στους εισβολείς.

"Σφαγή μεγάλη αρχινά, περίσσια φωνοκλήσι 

ετούτ' η ώρα θ'ακουστεί σ' Ανατολή και Δύση. 

Και μέσα στον αναβρασμό, που ο Χάρος εβρουχάτο βροντή, 

σεισμός εγίνηκε , κι ο κόσμος άνω - κάτω φωθιά, 

καπνός και κτήρια, κορμιά κομματιασμένα άντρες και γυναικόπαιδα στα νέφελα ανεβαίνουν. 

Τρόχαλος έγινε η Μονή κι' εσείστη ο Ψηλορείτης 

κι' αντιλαλούνε τα βουνά κι απ' άκρου ως άκρου η Κρήτη". 

 Οι Τούρκοι, που στο μεταξύ έχουν εξαγριωθεί, σφάζουν όποιο βρίσκουν μπροστά τους. Το μοναστήρι είναι γεμάτο από σκοτωμένους χριστιανούς και τούρκους. Ο επίλογος αυτής της άνισης μάχης έχει πια γραφτεί. Από τους Έλληνες που βρίσκονταν στη Μονή, μόνο 3 ή 4 κατόρθωσαν να διαφύγουν, ενώ περίπου 100 πιάστηκαν αιχμάλωτοι. Ο ηγούμενος της Μονής Αρκαδίου Γαβριήλ Μαρινάκης είχε σκοτωθεί πριν από την ανατίναξη της μπαρουταποθήκης. Οι νεκροί και τραυματίες του Μουσταφά ανήλθαν σε 1.500 ή σε 3.000, σύμφωνα με κάποιους υπολογισμούς. Από όλες τις θυσίες που πρόσφερε η Κρήτη μεσουρανεί το Αρκάδι. Η μονή Αρκαδίου ύψωσε το αίτημα της κρητικής ελευθερίας και ξεσήκωσε τα φιλελληνικά αισθήματα της Ευρώπης, αλλάζοντας τη νοοτροπία και την τακτική των ευρωπαϊκών δυνάμεων απέναντι στο Κρητικό ζήτημα. Μετά την καταστροφή του, το 1866, το μοναστήρι ανοικοδομήθηκε πλήρως και αναστηλώθηκε στην πρότερή του μορφή. Μόνο ένα μισοκαμένο τέμπλο στα αριστερά της Αγίας Τράπεζας και μια μπάλα κανονιού σφηνωμένη στο αιωνόβιο κυπαρίσσι στα δεξιά στης εκκλησίας μαρτυρούν το αίμα που χύθηκε πριν 154 χρόνια! 

Χαρακτηριστική είναι η επιγραφή που υπάρχει στην μπαρουταποθήκη ακόμα και σήμερα … "

Αυτή η φλόγα π' άναψε μέσα εδώ στη κρύπτ κι απάκρου σ' άκρο φώτισε τη δοξασμένη Κρήτη, ήτανε φλόγα του Θεού μέσα εις την οποία Κρήτες ολοκαυτώθηκαν για την Ελευθερία".

 ΠΗΓΕΣ : 

Εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ 

*historyof-macedonia/olokautwma-tou-arkadiou «Το Αρκάδι δια μέσου των αιώνων»,Mητροπολίτη Ρεθύμνης Βενέρη, 1938 

defencenet.gr kritikoi.gr 

Wikipedia.org 

Γεώργιος Ι. Παναγιωτάκης: " ΚΡΗΤΗ " Τόμος Β΄

 http://zhtunteanagnostes.blogs... 

www.cretalive.gr

Το ασχημόπαπο και ο γεροπαράξενος*…στα Παραμύθια της Κυριακής!

 

Της Ελένης Μπετεινάκη

Η στήλη των Παραμυθιών του Σαββάτου γίνεται και πάλι καθημερινή μέχρι το τέλος του 2020  προτείνοντας και παρουσιάζοντας ένα βιβλίο κάθε μέρα!

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα μεγάλο και γκρίζο αυγό. Βρέθηκε μέσα σε μια γλάστρα, σε ένα μπαλκόνι στο διαμέρισμα ενός γέρου που όλοι τον φώναζαν και τον θεωρούσαν γεροπαράξενο. Ωστόσο αυτός ο γέρος έκανε κάτι που του άλλαξε τη ζωή. Τύλιξε το αυγό σε μια μάλλινη κουβέρτα και δίπλα του έβαλε έναν χνουδωτό αρκούδο …να το προσέχει! Κι όταν ο ήλιος το ζέστανε τόσο ώστε να ραγίσει το τσόφλι του, από μέσα βγήκε ένα άσχημο γκρίζο παπί. Ένα παπί που νόμιζε πως ο γεροπαράξενος ήταν …η μαμά του! Κακός μπελάς του ‘γινε το ασχημόπαπο του γεροπαράξενου. Δεν τον άφηνε ούτε στιγμή μοναχό του. Και συνήθισαν σιγά σιγά ο ένας τον άλλον κι αρχίσαν να νοιάζονται και να νιώθουν ευτυχία και οι δυο. Κι ας το κορόιδευαν το παπί οι κεραμιδόγατοι της γειτονιάς σαν το έβγαζε βόλτα ο γεράκος σαν να ΄ταν σκυλί…κατοικίδιο! Κι όλοι μα όλοι είχαν κάτι να πουν για την διαφορετικότητα …της εικόνας τους! Μόνο το καναρίνι του βιβλιοπωλείου είχε αντίθετη και θετική άποψη.

Μια μέρα όμως το ασχημόπαπο μεγάλωσε πολύ ή κάπως έτσι ένοιωσε εκείνος ο γεροπαράξενος τρυφερός άνδρα ώστε αποφάσισε να δώσει στο παπί του την δυνατότητα να ζήσει στο φυσικό του περιβάλλον…

Τι έγινε μετά; Θα το διαβάσετε και θα μάθετε! 

Το μόνο ασχημόπαπο που όλοι γνωρίζουμε είναι  εκείνο που πριν από 177 χρόνια δημοσιεύτηκε από τον Χανς Κρίσρτιαν Άντερσεν. Την ιστορία του την αγάπησαν εκατομμύρια άνθρωποι στον κόσμο. Ένα παραμύθι για την διαφορετικότητα και το αν πρέπει να κρίνουμε τους ανθρώπους από την εμφάνισή τους. Στην ιστορία της αυτή η Αγγελική Δαρλάση θα μας κάνει να συμπαθήσουμε ακόμα πιο πολύ το δικό της ασχημόπαπο. Άλλο ένα μικρό πλάσμα που δέχεται κακή κριτική, που είναι μόνο του κι εγκαταλελειμμένο ακόμα πριν γεννηθεί αλλά που ευτυχώς γνωρίζει την πιο δυνατή αγάπη και την  πιο όμορφη ζωή που θα μπορούσε ποτέ να έχει.

Μια ιστορία πολύ συγκινητική, γεμάτη μεγάλες αλήθειες και προτροπές. Καταπιάνεται με μοναδικό τρόπο σε πάρα πολλά θέματα κι ακουμπά περίτρανα τις ιδιαιτερότητες του καθενός μας και την ανάγκη να αγαπήσει και να αγαπηθεί.

Πρώτο θέμα που θίγει είναι η εγκατάλειψη από φυσικούς γονείς που δεν μπορούν να μεγαλώσουν το παιδί τους και η αξία της υιοθεσίας. Μας υπενθυμίζει και τονίζει την μοναξιά των γηρατειών που εξομαλύνει η έλευση ενός ανθρώπου στην μονότονη κι αβάστακτη καθημερινότητα. Η δύναμη της αγκαλιάς, και της αγάπης. Η ισορροπημένη ζωή  και συναισθηματική ωριμότητα που δεν κατακλύζεται από πρέπει και κοινωνικά στάτους. Η διαφορετικότητα που συχνά αποδεικνύεται  μεγαλόψυχη και παράδειγμα προς μίμηση.

Ο γεροπαράξενος ήταν μόνος του, ήταν απορριπτέος από όλους και στο περιθώριο της ζωής σαν …ξοφλημένος. Η αλλαγή στη συμπεριφορά του που ευθύνεται στην «αγάπη» δημιουργεί και πάλι διαφορετικές απόψεις και γνώμες. Οι ταμπέλες που βάζουν οι άνθρωποι και η δυσκολία να τις εξαφανίσει κάποιος. Η ευτυχία που αλλάζει συμπεριφορές.  

Όταν αγαπάς αληθινά και έχεις τους δικούς ανθρώπους δίπλα σου (ακόμα κι ένα ζωάκι να φροντίζεις) αλλά και αγαπιέσαι από αυτούς δεν σε νοιάζει και τόσο τι λένε οι άλλοι για σένα. Κι αν η αγάπη σου δεν είναι εγωιστική τότε μπορείς να δείξεις τον σωστό δρόμο στους αγαπημένους σου. Γνωρίζεις πως καθένας πρέπει να ακολουθεί  την διαδρομή που του ταιριάζει και σαν γονιός ή κηδεμόνας θα δώσεις την ώθηση και την επιλογή να διαλέξει το παιδί τον τρόπο και τόπο που θα αναπτυχθεί περισσότερο και θα ολοκληρώσει την δική του προσωπικότητα. Οι ρίζες παραμένουν πάντα δυνατές αν δώσεις φροντίδα και αγάπη.

Δυνατά τα μηνύματα για την οικογένεια, τα συναισθήματα και τις συμπεριφορές. Ξεχωριστή η εικονογράφηση της Σοφίας Παπαδοπούλου.

Άλλη μια «Μικρή καληνύχτα» της πολύ πετυχημένης σειράς των εκδόσεων Μεταίχμιο που θα κρατήσει συντροφιά πολλά βράδια σε σας και στο παιδί σας.

Στο βιβλίο θα βρείτε και την αφήγηση της ιστορίας από τη συγγραφέα κατεβάζοντας την εφαρμογή Qrcode στο τάμπλετ ή στο κινητό σας.

*Το ασχημόπαπο και ο γεροπαράξενος, Αγγελική Δαρλάση, εικ :Σοφία Παπαδοπούλου, εκδ. Μεταίχμιο

Διαβάστε και ακούστε ένα μικρό απόσπασμα εδώ: https://www.metaixmio.gr/el/products/%CF%84%CE%BF-%CE%B1%CF%83%CF%87%CE%B7%CE%BC%CE%BF%CF%80%CE%B1%CF%80%CE%BF-%CE%BA%CE%B9-%CE%BF-%CE%B3%CE%B5%CF%81%CE%BF%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%B1%CE%BE%CE%B5%CE%BD%CE%BF%CF%82

Μην αφήσετε τα μικρά βιβλιοπωλεία να κλείσουν! Αναζητήστε τα στο διαδίκτυο ή τηλεφωνήστε σε αυτό που είναι στη γειτονιά σας και μπορεί να σας κάνει διανομή!