Ο Φύλακας Άγγελος*… στα Παραμύθια του Σαββάτου!

 

Γράφει η Ελένη Μπετεινάκη

Τον Σίμωνα τον Μπαρμπέρη τον  ξέρετε; Είναι ένα από τα εκατομμύρια παιδιά του κόσμου μας που κάθε πρωί πηγαίνει λίγο αδιάφορα στο σχολείο και ένα βράδυ ευχήθηκε να είχε ένα φύλακα άγγελο. Μόνο που δεν είχε φανταστεί πως αυτός θα ήταν …κορίτσι. Μεγάλη συφορά τον βρήκε κι άρχισε τις γκρίνιες, τις αρνήσεις και τα πείσματα. Που ξανακούστηκε τέτοιο ρεζιλίκι, τι θα λέγανε τώρα οι φίλοι του; Άλλωστε είναι γνωστό πως τα κορίτσια είναι κλαψιάρες, φοβητσιάρες και πολυλογούδες… Όσο για τα αγόρια έλεγε η Αγγέλα, το κορίτσι φύλακας άγγελος του Σίμωνα,  είναι αγενέστατα, χιμπατζήδες και κακότροπα…

«Αγόρια μαϊμούδες – κορίτσια πεταλούδες». Έτσι άρχισε η αντιμαχία…

Ο Σίμωνας αγνοούσε τελείως την Αγγέλα κι εκείνη φρόντιζε να είναι πάντα δίπλα του στα δύσκολα, στα εύκολα, παντού. Ούτε για το ποδόσφαιρο που αν και κορίτσι ήξερε πολλά για αυτό δεν την άφηνε να τον συμβουλεύσει. Και όταν σκουρήνανε πολύ τα πράγματα, την έδιωξε με άσχημο τρόπο από μπροστά του κι εκείνη αγανακτισμένη πια εξαφανίστηκε. Ίσαμε την στιγμή που η συμμορία του σχολείου κύκλωσε τον Σίμωνα… Γιατί τα κορίτσια δεν τα παρατάνε τόσο εύκολα, ειδικά αν έχουν βγάλει την μεγάλη των Αγγέλων Σχολή!

Κι αρχίσανε οι συγγνώμες, τα ευχαριστώ και μια μεγάλη φιλία…

Ένα βιβλίο γεμάτο χιούμορ και μικρές αλήθειες. Η Σταυρούλα Παγώνα με μοναδικό τρόπο περιγράφει την σχέση ανάμεσα στα κορίτσια και τα αγόρια που συχνά είναι γεμάτη διαφωνίες, πειράγματα, αγανακτήσεις, μεγάλες κουβέντες και εκπλήξεις. Μια ιστορία που εκτός που θα σας κάνει να κρατάτε την κοιλιά σας από τα γέλια θα σας οδηγήσει να παραδεχτείτε πως τα πράγματα, τα νομίσματα και οι άνθρωποι έχουν πάντα δυο όψεις. Η μια έχει τις ταμπέλες, τα τετριμμένα, τα τσιτάτα όπως λέμε και η άλλη έχει τις εκπλήξεις και την πραγματικότητα!

Ποιος βιάζεται να βγάλει συμπεράσματα για τους άλλους με την πρώτη ματιά; Όλοι μας! Μόνο που σαν θα κάνουμε λάθος εκτίμηση θα πρέπει να το παραδεχτούμε και να συνεχίσουμε…αλλιώς!

Οι σχέσεις των δύο φύλων στο προσκήνιο. Σε μικρότερες ηλικίες είναι συχνά και απόλυτες στις απόψεις, ιδέες και προτιμήσεις. Ένα βιβλίο που ανατρέπει τα κατεστημένα και μαθαίνει στα μικρά παιδιά ( και στα μεγαλύτερα τολμώ να πω) πως τα «πράγματα» δεν είναι όπως φαίνονται…

Πολλά τα συναισθήματα, οι διαφορές, οι ιδέες και οι λύσεις της αποδοχής σε τούτο το βιβλίο. Απολαυστικό μέχρι την τελευταία του λέξη. Άκρως ανατρεπτικό, ευχάριστο και λυτρωτικό.

Ευκαιρία για συζήτηση μεγάλη μέσα σε σχολική τάξη, εκεί που οι συγκρούσεις είναι πιο συχνές και οι απορίες ή τα πείσματα δυναμώνουν.

Εικονογραφημένο από την Ράνια Ηλιάδου με ωραία έκφραση και σκίτσα που λατρεύουν ιδιαίτερα τα παιδιά .

Να το ψάξετε, να γελάσετε πλατιά, να δείτε πως λύνονται οι μεγάλες διαφορές και να σταματήσουμε επιτέλους να ακολουθούμε …στερεότυπα και να βγάζουμε λαθεμένα συμπεράσματα για τους άλλους!

*Φύλακας Άγγελος, Σταυρούλα Παγώνα, εικ: Ράνια Ηλιάδου, εκδ. Ελληνοεκδοτική. Βρείτε περισσότερα για το βιβλίο εδώ : https://ellinoekdotiki.gr/gr/ekdoseis/i/fylakas-aggelos

 

https://zhtunteanagnostes.blogspot.com/

 

 

 

Ο Βαρόνος που Δ.Ε.Π.Υ …στα Παραμύθια του Σαββάτου!

Γράφει η Ελένη Μπετεινάκη

Ο Βαρόνος ήταν ένας μικρός γαϊδουράκος που κουβαλούσε ένα όνομα βαρύ σαν Ιστορία. Και δεν έφτανε αυτό που δεν μπορούσε να το διαχειριστεί αλλά επιπλέον τα είχε κάνει θάλασσα στο σχολείο. Εκείνο το πρωί που όλα έδειχναν πως θα ήταν πολύ δύσκολο η μαμά του βιαζόταν πολύ γιατί έπρεπε να πάει κι εκείνη στο σχολείο του. Της είχε στείλει μήνυμα η δασκάλα του Βαρόνου η κ.Στρουθοκαμήλου πως έπρεπε να μιλήσουν σοβαρά. Κι αφού ξεπέρασαν τα πρωινά εμπόδια ( κότες, πάπιες, τον βρομερό Γουρούνη κλπ)  κι έριξε στο γιο της εκείνο το βλέμμα που τα «έλεγε» όλα, μπήκε στο γραφείο κι άκουσε ένα πολύ παράξενο  νέο. Η δασκάλα είπε πως ο Βαρόνος είχε ΔΕΠΥ (Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής με Υπερκινητικότητα) ή στα απλά γαϊδουρινά : Δεν Έχει Πολλή Υπομονή!

Καταλαβαίνουμε όλοι πόσο πρόβλημα ήταν αυτό. Γαϊδούρι που δεν έχει Υπομονή δεν γίνεται να υπάρχει και η δόλια μάνα ένιωσε ντροπή και φόβο για το γιο της. Ένιωσε όμως κι εκείνος πως ήταν μόνος και κανείς δεν μπορούσε να τον καταλάβει, ούτε η ιδιά του η μητέρα. Ο Βαρόνος πολύ απλά υπέμεινε μέχρι ένα σημείο τις σαΐτες του βρομερού Γουρούνη, τα γέλια των δυο σκύλων, το Κλατς Κλουτς της κατσίκας, τον παράξενο θόρυβο της σκιουρίνας, ακόμα και το άρωμα της όμορφης Κουνελίνας. Όμως αυτές οι μυρωδιές και οι θόρυβοι στα μεγάλα του αυτιά και ρουθούνια ηχούν και μυρίζουν διαφορετικά. Γιατί κι ο Βαρόνος είναι διαφορετικός. Τότε είναι που θα γίνει η… έκρηξη. Κι όλα θα ισοπεδωθούν στην τάξη και στην ψυχή του. Κι ας είπε στη μαμά του πως ένας θηλυκός ψύλλος μέσα στο αυτί του τον «έτρωγε» όλη την ώρα και ήταν η αιτία όλων των «καταστροφών». Οι γιατροί είπαν πως έλεγε ψέματα και ο μικρός Βαρόνος πια ζούσε τελείως  απομονωμένος. Κανένας δεν τον πίστεψε όταν είπε πως η οροφή της τάξης ήταν γεμάτη τερμίτες που την ροκάνιζαν. Τους άκουγε και δεν άντεχε άλλο αυτόν τον θόρυβο. Όλοι τον κορόιδεψαν ίσαμε την μία και μοναδική στιγμή που ήρθαν τα πάνω κάτω  ή καλύτερα ο ουρανός φάνηκε πάνω από τα κεφάλια τους. Ο πανικός αλλά και η γενναιότητα του Βαρόνου θα τους σώσει όλους…

Και τότε πια όλοι θα καταλάβουν και η βράβευσή του επισήμως από τη δασκάλα του για την μοναδική ηρωική του πράξη  θα γίνει παράδειγμα προς μίμηση και θα τον γεμίσει με υπέροχα συναισθήματα, ξεχωριστά όπως και ο ίδιος.

Γιατί Δ.Ε.Π.Υ τούτη τη φορά θα πει η μαμά του σημαίνει : Δεν Είναι Παρά Υπέροχος!

Μοναδικό παραμύθι στο είδος του. Υπέροχη ιστορία, συγκινητική, και «αληθινή». Γεμάτη με σκέψεις, πράξεις, συναισθήματα και συμπεράσματα που μας κάνουν να αναρωτηθούμε μήπως έχουμε κι εμείς αδικήσει κάποιους ανθρώπους, μήπως ένα «ελάττωμα» τελικά μπορεί να γίνει προτέρημα την κατάλληλη στιγμή. Μια ιστορία που περιγράφει με εκπληκτικό τρόπο της ιδιαιτερότητες ενός ατόμου με Δ.Ε.Π.Υ. που δύσκολα κατανοούν οι άλλοι. Η Βούλα Γιαγκάζογλου έκανε ένα πολύ ξεχωριστό βιβλίο για την εν συναίσθηση και τα παιδιά με προβλήματα συμπεριφοράς. Με πολύ φαντασία, ευρηματικότητα και ιδιαίτερο χιούμορ τόσο στα ονόματα όσο και στην πλοκή της ιστορίας καταφέρνει να μας ευαισθητοποιήσει σε ιδιαιτερότητες παιδιών που δεν κατανοούμε πάντα από την πρώτη στιγμή.

Άψογο το κείμενο που ξεχωρίζει από όλα όσα έχουν γραφτεί για την αποδοχή της διαφορετικότητας και με ιδιαίτερη συναισθηματική φόρτιση.

Υπερένταση, διάσπαση προσοχής, έλλειψη συγκέντρωσης, υπερκινητικότητα θέματα που τονίζονται με δυνατή λογοτεχνική πένα και λόγο κατανοητό και παραβολικό.

Συμπεριφορές που δοκιμάζονται, γονείς που αρνούνται να δεχτούν την πραγματικότητα. Συναισθήματα κατωτερότητας και λύπης. Μη αποδοχή διαφορετικών παιδιών, άγνοια διαχείρισης άλλων από τις συνηθισμένες συμπεριφορές. Όλα τούτα σε ένα βιβλίο που χωρίς διδακτισμό μας κάνει να αναλογιστούμε την δική μας στάση απέναντι  σε παιδιά με ΔΕΠΥ.

Οι ιστορίες των ζώων είναι πάντα ευανάγνωστες και αγαπητές στα παιδιά. Άλλη μια ιδιαιτερότητα του παραμυθιού είναι η συμμετοχή ενός μεγαλόσωμο άκακου και συμπαθητικού γαϊδουράκου, σπάνιο είδος πια  στις μέρες μας,  που γίνεται ήρωας και καταφέρνει το ακατόρθωτο.

Αποδοχή λοιπόν στην διαφορετικότητα, κάθαρση της ιστορίας στο τέλος και αλλαγή συναισθημάτων – συμπεριφορών. Κατανόηση, επιβράβευση και περισυλλογή.

Βιβλίο που σίγουρα μπορεί να αξιοποιηθεί σε μια σχολική τάξη με πολύ δυνατά μηνύματα και τρόπους  αντιμετώπισης πολλών συμπεριφορών.

Για γονείς, δασκάλους και όσους έχουν στη ζωή τους παιδιά ή και ενήλικες με ΔΕΠΥ συμπεριφορές και δεν γνωρίζουν συμπτώματα και πως να το αντιμετωπίσουν. Η συγγραφέας μας δίνει πολλά παραδείγματα και δραστηριότητες που βοηθούν όσους διαχειρίζονται τέτοιες καταστάσεις να τις αντιμετωπίσουν ευκολότερα σε ειδικό παράρτημα στο τέλος του βιβλίου.

Το βιβλίο έχει εικονογραφήσει πραγματικά ξεχωριστά η Μαρία Μανουρά και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ελληνοεκδοτική.

Δείτε το εδώ : https://ellinoekdotiki.gr/gr/ekdoseis/i/o-varonos-pou-depy

Σσσς Ησυχία!... Η Κόκκινη και η πόλη στα Παραμύθια του Σαββάτου!

 

Με καινούργια βιβλία κι αγαπημένες εκδόσεις!

Γράφει η Ελένη Μπετεινάκη

«Η πόλη και η Κόκκινη" είναι ένα βιβλίο που αγαπήσαμε πολύ και υπήρξε και παλιότερα στις επιλογές μας στα «παραμύθια του Σαββάτου». Αλλά αφού το ζητήσατε τόσο πολύ σας το παρουσιάζουμε ξανά με όλες τις δικές μας ιδέες για εμπέδωση και επεξεργασία του κειμένου. Το βιβλίο της ησυχίας είναι ολοκαίνουργιο και φυσικά κρύβει εκπλήξεις και μηνύματα πολύ δυνατά.

Να θυμάστε πως τα καλά βιβλία δεν παλιώνουν ποτέ… ούτε τα παραμύθια!

Σσσς! Ησυχία, Νικολά Κινεάρ, (μετάφραση Μάρω Ταυρή) εκδόσεις Μεταίχμιο

Μια μικρή μικρή και ήσυχη αλεπουδίτσα σε ένα δάσος μια φορά κι ένα καιρό σκαρφιζόταν πολλές ιστορίες κι ήθελε να τις μοιράζεται με τα υπόλοιπα ζώα και με φίλους. Μόνο που οι φίλοι της όλοι ήταν φασαριόζικοι πολύ και κανείς δεν κατάφερνε να την ακούσει ό,τι και αν τους έλεγε. Ώσπου μια μέρα που την είδαν λυπημένη, εκείνη τους είπε το πρόβλημά της και προσπάθησαν για πρώτη φορά να παραμείνουν ήσυχοι και να την ακούσουν. Μα δεν πρόλαβε να ξεκινήσει  και σχεδόν στις πρώτες λέξεις μόλις άκουσαν την ιστορία πως είχε να κάνει με μια  αρκούδα ξεσηκώθηκαν κι αρχίσαν πάλι να απομακρύνονται και να φωνάζουν  και να προσπαθούν να μιμηθούν το μεγαλόσωμο ζώο. Κι όσο εκείνοι έτρεχαν κι έπαιζαν και φώναζαν η μικρή αλεπουδίτσα παρατήρησε πως ίχνη αρκούδας αληθινής υπήρχαν παντού. Κι αφού δεν την άκουγαν με τίποτα που με την χαμηλή της φωνή προσπαθούσε να τους προειδοποιήσει για τον κίνδυνο, μάζεψε όλες της τις δυνάμεις και επιτέλους φώναξε κι εκείνη δυνατά: Σσσς; Ησυχία!!! Και τότε πέρα από το φόβο τους όλοι έμειναν έκπληκτοι με την αποκάλυψη μιας πραγματικής αρκούδας… Άρχισε τότε να αφηγείται μια ιστορία η μικρή αλεπουδίτσα που ‘φερε παρηγοριά, και νύστα και ησυχία σε ολόκληρο το δάσος. Κι έζησαν όλοι τους καλά και η αρκούδα ακόμα καλύτερα.

Μια υπέροχη πρωτότυπη ιστορία του Nicola Kinnear για τη δύναμή της δικής μας φωνής. Για το θάρρος, την τόλμη και την αξία της κάθε προσωπικότητας που με υπομονή και εξυπνάδα βρίσκει τρόπο να καταφέρει να πει την άποψή της και να επικρατήσει εκεί που αρμόζει.  Μια ιστορία για τα ζώα του δάσους, για να μπουν τα παιδιά στην έννοια του τι σημαίνει χειμερία νάρκη και να ψάξουν να δουν ποια «πέφτουν» σ΄ αυτήν  κάθε χειμώνα. Ευκαιρία να χωρίσουν σε κατηγορίες τα ζώα: Του δάσους, του σπιτιού, της εξοχής, της θάλασσας, των βουνών.

Ευκαιρία να μιλήσουν και για τον εαυτό τους, τι μπορούν και τι δεν μπορούν να κάνουν εύκολα.

Να θυμηθούν τη δύναμη των ιστοριών και της αφήγησης που πραγματικά φέρνει λύτρωση και παρηγοριά σε πολλά προβλήματα και δύσκολες καταστάσεις.

Ένα βιβλίο κατάλληλο για παιδιά από τριών χρόνων που θα τους μάθει ακόμα πως κάποιες φορές πρέπει να σηκώσουν ψηλά το ανάστημα και τη φωνή τους για να ακουστούν, να διεκδικήσουν τα θέλω τους και να υπερασπίσουν την γνώμη και άποψη τους.

Επίσης μια καλή ιστορία να ησυχάσουν λίγο πριν τον…ύπνο!

Δείτε το εδώ : https://www.metaixmio.gr/el/products/%CF%83%CF%83%CF%83%CF%82-%CE%B7%CF%83%CF%85%CF%87%CE%B9%CE%B1

Και αναζητείστε και το προηγούμενο βιβλίο του συγγραφέα : Μια σταλιά θάρρος που σίγουρα θα σας αρέσει πολύ!

*Η Κόκκινη και η Πόλη, Marie Voigt, (Μετάφραση :Αντώνης Παπαθεοδούλου),εκδ.Ίκαρος

Μια φορά κι έναν καιρό ένα μικρό κορίτσι. Το όνομα του ήταν Κόκκινη και έμοιαζε πολύ στην κλασσική ηρωίδα του Σαρλ Περώ και των Αδελφών Γκριμ, της Κοκκινοσκουφίτσας. Μια καινούργια ιστορία για την σύγχρονη Κόκκινη που θέλει να επισκεφθεί τη γιαγιά της και σαν ευγενικό κορίτσι τής κρατάει ένα κέικ φτιαγμένο από την μαμά της. Η μητέρα της δίνει οδηγίες πως να αποφύγει τις κακοτοπιές στη διαδρομή της ακολουθώντας μόνο τα κόκκινα λουλούδια-καρδούλες. Η Κόκκινη δεν ξεκινάει το ταξίδι μόνη της. Έχει συντροφιά της και συνοδοιπόρο της τον πιστό της σκύλο τον Γούντι. Η διαδρομή ξεκινά με πολλές συμβουλές από την μαμά και όπως είναι φυσικό θα γίνουν πολλές με παρεκκλίσεις που μπορεί και να αποβούν μοιραίες. Η μικρή Κόκκινη θα πεινάσει, θα φάει το κέικ-δώρο, θα ψάξει να βρει μόνη της λύση στο πρόβλημα που δημιούργησε και θα αλλάξει πορεία. Το τι θα συναντήσει, τι θα νιώσει, πως θα βιώσει τα νέα δεδομένα και πως θα καταφέρει να συνεχίσει το δρόμο της θα το διαβάσετε στην πολύ όμορφη και δυνατή ιστορία της Marie Voigt…

Ένα μικρό αριστούργημα που πατάει σε μια χιλιοδιαβασμένη και χιλιοειπωμένη ιστορία που υπάρχει εδώ και αιώνες στον κόσμο και μας χαρίζει πια η Marie Voigt μια σύγχρονη εκδοχή  της παλιάς Κοκκινοσκουφίτσας. Μια ιστορία που έγραφε με πολύ συναίσθημα, αληθείς και αλλιώτική πλοκή η Marie Voigt και εικονογράφησε η ίδια, εκπληκτικά. Η πορεία ζωής ενός μικρού κοριτσιού που κάνει τα πρώτα του βήματα στην εφηβεία. Οι συμβουλές, το άγνωστο, οι κίνδυνοι, οι πρώτες εμπειρίες και ανακαλύψεις, οι λύσεις που πρέπει να βρεθούν χωρίς την βοήθεια της μάνας ή οποιουδήποτε μέλους της οικογένειάς. Τα λάθη, οι παρεκτροπές, οι επιθυμίες και τα συναισθήματα. Το καταστάλαγμα, η προσωπικότητα του καθενός, η διαφορετική οπτική γωνία, οι διαδρομές του στη ζωή. Όλα αυτά σε μια ιστορία γεμάτη χρώμα …κόκκινο. Γκρίζο, λευκό μαύρο και κόκκινο είναι όλα τα χρώματα των εικόνων του βιβλίου. Είναι τα χρώματα που συχνά κυριαρχούν και στη ζωή. Και που δηλώνουν την αμφιβολία, το φόβο, το άγχος, την αθωότητα, τη χαρά, τον θυμό, την προσδοκία, την ελπίδα και σε τελική ανάλυση τους στόχους και τις επιθυμίες που επιτέλους κατακτούνται ή εκπληρώνονται. Παραλληλισμοί, αλήθειες και έντονα συναισθήματα μικρών και μεγάλων.

Ο φόβος της μάνας για  λάθος διαδρομές. Οι άγνωστοι λύκοι- κίνδυνοι της πορείας στη νέα ζωή. Οι λόγοι ή οι αιτίες που μπορεί να πληγωθεί η κάθε Κόκκινη από  αγνώστους, από χίλιες αιτίες λόγω ελλιπές εμπειριών και η έκθεση σε κάθε νέα πρόκληση είναι θέματα που περιγράφονται μέσα στην ιστορία με πολύ απλό και ιδιαιτέρα  αριστοτεχνικό τρόπο. Αναζητήσεις, νέα σχέδια, λάθη και παραλείψεις. Πορείες ζωής που χαράζονται μόνο πάνω σε ατομικά βήματα. Παρεκτροπές που σίγουρα υπάρχουν για να αποκτηθούν οι προσωπικές εμπειρίες ώστε στο τέλος να έχεις την δική σου διαδρομή το δικό σου βίωμα και να φτάσεις στο επιθυμητό αποτέλεσμα. 

Ένα βιβλίο που μιλάει για τις ισχυρές σχέσεις της οικογένειας, τους ρόλους, τις αξίες και τις διαφορές του κάθε μέλους της. Φαίνονται και τονίζονται οι ισχυροί δεσμοί αίματος και οι ανταλλαγές απόψεων που δημιουργούν σχέσεις ακλόνητες και γεμάτες έντονα συναισθήματα.

Το βιβλίο είναι αφορμή για πολλές συζητήσεις μέσα μια σχολική τάξη  με πολλά ερεθίσματα για δραματοποίηση, κατασκευές και άλλες δραστηριότητες.

Σε χαρτί του μέτρου χαράζουμε μια διαδρομή , έναν δρόμο και λέμε στα παιδιά να ζωγραφήσουν τι συναντά το καθένα μέχρι το τέλος του. Μπορούν να σχεδιάσουν σε διάφορα σημεία ένα σπίτι, ένα δάσος, ένα κάστρο, ένα δέντρο, λουλούδια, καταστήματα, ζώα,… δράκους!

Φτιάχνουμε με χαρτόκουτες μια πόλη, και δημιουργούμε γειτονιές.

Φτιάχνουμε με διαφορετικά χαρτιά λουλούδια σε σχήμα καρδιάς και πάνω μπορούμε να γράψουμε τις δικέ μας επιθυμίες.

Παίρνουμε τον χάρτη μιας πόλης και χρωματίζουμε διαδρομές από ένα συγκεκριμένο σημείο σε ένα άλλο. Γράφουμε μια φανταστική ιστορία για το τι συναντάμε στην πορεία μας μέχρι τον τερματισμό.

Μιλάμε για συναισθήματα… Τους δίνουμε ζωή και τα ζωγραφίζουμε!

Η εικονογράφηση του βιβλίου από την ίδια την συγγραφέα είναι πολύ ιδιαίτερη, προσεγμένη, ευρηματική και πολύ εκφραστική.

Το βιβλίο έχει μεταφράσει στα Ελληνικά ο Αντώνης Παπαθεοδούλου και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ίκαρος.

Διαβάστε ένα απόσπασμα και βρείτε το βιβλίο εδώ : https://ikarosbooks.gr/927-i-kokkini-kai-i-poli.html

Δημοσιεύτηκε στο Cretalive.gr στις 19 Σεπτεμβρίου 2020  :https://www.cretalive.gr/politismos/sta-paramythia-toy-sabbatoy-me-kainoyrgia-biblia-ki-agapimenes-ekdoseis

Ο Πολυπόδαρος*… στα Παραμύθια του Σαββάτου!

 

Γράφει η Ελένη Μπετεινάκη

Τον ξέρετε τον Πολυπόδαρο; Να σας τον συστήσω λοιπόν! Ένα πλαματάκι λίγο διαφορετικό από όλα όσα γνωρίζαμε μέχρι σήμερα. Τερατάκι είναι μάλλον, αλλά προσέξτε, έχει πάρα μα πάρα πολλά ποδαράκια. Πόσα; Χμ… δέκα παρακαλώ, δέκα! Για αυτό και τον φώναζαν όλοι Πολυπόδαρο. Και μια μέρα που έπρεπε να ετοιμαστεί για να βγει βόλτα με τους φίλους του, τι ζημιά; Έψαχνε παντού και δεν μπορούσε να βρει τα παπούτσια του. Κάλεσε τότε στο σπίτι όλους τους φίλους να τον βοηθήσουν. Και τι παράξενα ονόματα που είχαν όλοι τους; Κερασένια, Ζούμπι -Ζούμπι, Μπούρου-Μπούρου  ήταν μερικοί. Όλοι με τον ένα ή τον άλλο τρόπο τα ανακάλυψαν στα πιο αστεία και παράξενα μέρη. Και σαν τέλειωσαν όλα τα ψαξίματα ο Πολυπόδαρος σαν άλλος ποιητής σκαρφίστηκε ένα πολύχρωμο ποιηματάκι για κάθε χαρακτηριστικό και σχήμα  και χρώμα που είχαν τα δικά του παπουτσάκια.

Ευφυής ιδέα, πολύχρωμη, απλή και άκρως διδακτική. Ένα βιβλίο για μικρά απιδιά για να μάθουν χίλια πράγματα. Για σχήματα, για χρώματα  για αριθμούς και για να σκαρφιστούν ιστορίες πολλές, καινούργιες και ….μοναδικές. Η Σουζάνα Παπαφάγου έγραψε ένα βιβλίο-παιχνίδι πολυδιάστατο. Και τι δεν μας λέει με έμμετρο λόγο και πολύ ευρηματικό. Θίγει θέματα και συναισθήματα πολλά με τρόπο απλό, κατανοητό από εκείνον που τα μικρά παιδιά ξέρουν να αποστηθίζουν στη στιγμή. Αλλά ας τα πάρουμε όλα απ΄την αρχή:

Οικογένεια, φίλοι και ανάγκες. Ένα παιδί (τερατάκι στην ιστορία μας) πρέπει από πολύ μικρό να μάθει να μην αφήνει όπου βρει τα πράγματα του γιατί δύσκολα θα θυμηθεί που είναι όταν τα χρειαστεί. Άρα πρώτο και κύριο θέμα του βιβλίου είναι η τακτοποίηση δωματίου.

Συναισθήματα όπως η αγωνία, η χαρά και η ικανοποίηση  κυριεύουν όλο το βιβλίο. Εκπλήρωση επιθυμιών με προσωπική συμμετοχή και αναγνώριση της φιλίας.

Θα γεμίσει θετικά κι αρνητικά συναισθήματα, θα υπερισχύσουν τα θετικά ευτυχώς και θα μπει και στο μαθησιακό – εκπαιδευτικό κομμάτι χωρίς να το καταλάβει.

Χρώματα παντού και αριθμοί πανεύκολα και μαγικά αποτυπώνονται και μαθαίνονται στη στιγμή.

Κάθε σελίδα, κάθε παπούτσι και κάθε φίλος του μικρού Πολυπόδαρου είναι μια καινούργια ιστορία.

Η φαντασία σε μια από τις πιο καλές της ώρες. Τροφή για δημιουργία, για νέες ιστορίες, για πινέλα και χρώματα. Αφορμή για να απασχοληθεί  ένα μικρό παιδί με πολύ δημιουργικό τρόπο. .

Η ίδια η συγγραφέας που σαν ψυχολόγος γνωρίζει πολύ καλά τις παιδικές ψυχές έχει σημειώσει στο τέλος του βιβλίου πολλούς τρόπους για να «δουλευτεί» η ιστορία της και θα σας βοηθήσει να  φανταστείτε κι εσείς πολύ περισσότερους!

Όλες οι τέχνες στήνουν χορό με αφορμή ένα βιβλίο! Παραμύθια, ποίηση, ζωγραφική, μουσική, συναισθήματα, μαθηματικά, γλώσσα, λογοτεχνία και φαντασία.

Φτιάξτε μικρά πορτραίτα, δώστε ό,τι χρώμα θέλετε στα δικά σας ζωγραφιστά παπούτσια.

Δώστε τους ό,τι σχήμα θέλετε και φτιάξετε ένα δικό σας πλάσμα αλλιώτικο που ίσως και να έχασε τις κάλτσες, τα γάντια, τα καπέλα, τα μολύβια του …. ( βάλτε ο, τι εσείς θέλετε).

Φτιάξτε κούκλες ( παπούτσια, φατσούλες) και δώστε τους όποιο χρώμα και όνομα σας αρέσει. Ντύστε τα παράξενα, διαφορετικά….

Αφήσετε τα αποτυπώματα από τα γυμνά  πατουσάκια των παιδιών πάνω σε χαρτί του μέτρου αφού πρώτα τα έχετε βουτήξει σε ένα πιάτο γεμάτο χρώμα(τέμπερες κατά προτίμηση). Στολίστε τα με ότι υλικό βρείτε πρόχειρο και συνδυάστε δηλαδή ζωγραφική και κολλάζ.

Μετρήστε μέχρι το δέκα και αντίστροφα….

Βρείτε λέξεις καινούργιες, παράξενες και δώστε ονόματα στις κούκλες που θα δημιουργήσετε…

Η εικονογράφηση του βιβλίου με ενθουσίασε επίσης πάρα πολύ. Ανήκει στον Μενέλαο Κουρούδη, βραβευμένο καλλιτέχνη. Πολλοί χαρακτηριστικές μορφές με απλές γραμμές που σίγουρα θα αγαπήσετε.

Το βιβλίο είναι εργαλείο χρήσιμο για γονείς και νηπιαγωγούς!

Ψάξετε το και θα ενθουσιαστείτε ειδικά αν έχετε πολύ μικρά παιδιά στο σπίτι… Θα περάσετε ώρες  με χαρά και πολλά πολλά παιχνίδια!

*Ο Πολυπόδαρος έχασε τα παπούτσια του! Σουζάνα Παπαφάγου, εικ :Μενέλαος Κουρούδης, εκδ. Πατάκη :

 Εδώ :https://www.patakis.gr/product/618586/vivlia-ekpaideush-ellhnikh-ekpaideush/O-Polupodaros-exase-ta-papoutsia-tou!/

Και στα βιβλιοπωλεία της γειτονιάς σας!

Σας ενημερώνουμε πως η στήλη των παραμυθιών θα είναι πιο πολύ κοντά σας όλο το Σεπτέμβριο ( κάθε δυο μέρες σχεδόν) για να σας ενημερώνει για πολλά νέα βιβλία.  Θα σας βοηθήσει να φτιάξετε ολοκληρωμένες βιβλιοθήκες με  λίστες από ποικίλα και ιδιαίτερα θέματα  στο σπίτι ή στο σχολείο με βιβλία που έχουμε ξεχωρίσει και αγαπάμε πολύ!

Καλή σχολική χρονιά !

 

 

Σεπτέμβριος ο Τρυγητής!

 

Της Ελένης Μπετεινάκη

Σε μια σκουρόχρωμη μάσκα κρύφτηκε ο Αύγουστος χθες βράδυ…

Ένα δάκρυ διέκρινα στην άκρη του ματιού του. Πρώτη φορά τέτοια συμβάντα γενήκανε στις μέρες του και να την τελευταία ώρα έπρεπε να φοράει τη μάσκα του συνεχώς, μέσα κι έξω από τα σπίτια, στις αυλές και στα περιβόλια. Τον είδα λίγο φοβισμένο ωστόσο με κοίταξε με πολλή στοργή σαν να ΄θελε να μου πει κι εμένα να προσέχω, κι ένα ευχαριστώ για όλα όσα καταφέραμε πάρα τις δυσκολίες, να κάνουμε. Κι ήταν πολλά και όμορφα. Στο ένα του χέρι κρατούσε γερά μια βαλίτσα ολοσκόνιστη παραγεμισμένη όμως με χίλια καλούδια. Όλα τα φρούτα που βρήκε στα περβόλια είχε μαζέψει. Ξεχωριστή θέση κράτησε για τα σύκα και τα σταφύλια. Σε μια γωνιά της βαλίτσας του είχε φυλάξει κοχύλια, πεταλίδες και πέτρες μικρές στρογγυλές σε χίλια χρώματα. Ένα ματσάκι βασιλικό από την Εικόνα της Παναγιάς του Δεκαπενταύγουστου, κι ένα μικρό κομμάτι από την φανουρόπιτα  που του χαρίσανε σε εκείνο το εκκλησάκι στο Βενεράτο την ημέρα της γιορτής του Αϊ Φανούρη.  Γύρισε να κοιτάξει πέρα τον ορίζοντα κι είδα πως έβγαλε ένα μαντηλάκι που ‘χε πάνω του κεντημένο με ασημοκλωστές ένα φεγγάρι ολόγιομο να σκουπίσει εκείνο το δάκρυ... 

«Ίσαμε του χρόνου!» μονολόγησε, κι έτρεξε να προλάβει ένα μικρό συννεφάκι που φάνηκε στον ουρανό.

Και σήμερα το πρωί στο λιμάνι φορώντας μάσκα πια κι εγώ είδα μια βαρκούλα παράξενη να προσπαθεί ν’ αράξει ανάμεσα στ’  άλλα σκαριά. Ένα μελαχρινό αγόρι στεκόταν όρθιο στη μέση μέση της κι έφτανε το χαμόγελό του ίσαμε τα μεγάλα του αυτιά. Είχε κι εκείνο μια βαλίτσα δίπλα του κι όπως πήγε να τη σηκώσει τ΄ άνοιξε και χυθήκαν χίλια χρώματα στη θάλασσα και μυρωδιές που γεμίζανε με μια παράξενη χαρμολύπη την ψυχή. Μυρωδιά μούστου καταμεσής της θάλασσας απλώθηκε κι είδα τους γλάρους ξαφνιασμένους να πετάνε παράξενα, σαν να τους μέθυσε τούτο το άρωμα. Κι όπως έσκυψε να μαζέψει όλα του τα πράγματα και να τα χώσει όπως όπως μέσα στη βαλίτσα του ξανά,  του ΄φυγε ένα χαρτάκι ολόλευκο που το πήρε ο άνεμος και το ’φερε στα δικά μου τα χέρια. Ασυναίσθητα κι εγώ το πλησίασα  κοντά στο πρόσωπο μου κι ήρθε εκείνη η μυρωδιά η μοναδική στα δικά μου ρουθούνια που μόνο ο Σεπτέμβρης κουβαλά πάντα μαζί του.

«Εεεεε… κυρά, κράτα γερά το χαρτί μη σου το πάρει και σε σένα ο αγέρας! Δεν έχω μάθει ακόμα τα γράμματα, κι είπε ο παππούς μου ο Χρόνος να το δώσω στη δασκάλα, αυτή θα καταλάβει!» είπε ο μικρός Σεπτέμβρης, και με ένα μεγάλο σάλτο βρέθηκε στη στεριά και σχεδόν δίπλα μου…

«Καλώς όρισες!» του είπα, με ένα πλατύ χαμόγελο στα δικά μου τα χείλη κι ας μην τα είδε πίσω από τη μάσκα. Τα μάτια μιλήσανε τούτη τη φορά κι ύστερα του έδωσα κι εγώ μια μάσκα με κεντημένα μολύβια και χρωματιστά κραγιόνια,  να τη φορέσει κι εκείνος τώρα αμέσως που θα ξεκινούσαν κι οι βόλτες του. Μα δεν του μαρτύρησα πως κι εγώ ήμουν δασκάλα και πως είχα απόλυτα καταλάβει τι σήμαινε τούτο το χαρτάκι…

Μυρωδιά του Άγιου Σεπτέμβρη του Σχολικού, του Χρονογράφου, των πιο γλυκών χρωμάτων της Φύσης, του πιο μελαγχολικού μήνα του χρόνου. Αυτός είναι ο μήνας που μόλις μπήκε στη ζωή μας … Μπορεί να ΄ναι αλλιώτικος φέτος, παράξενος όμως εμείς κρατάμε την αισιοδοξία, τη χαρά και την προσοχή μας στραμμένη στα παιδιά και στα όμορφα που σίγουρα θα έρθουν…

Είναι ο μήνας που ο Πλούτωνας έκλεψε την Περσεφόνη και την πήρε γυναίκα του στον Κάτω κόσμο. Και λέει ο μύθος πως η φύση με τη λύπη της Δήμητρας αρχίζει να φθίνει, να μελαγχολεί, να στερεύει και να χάνει την ζωντάνια, την χαρά και την δύναμή της.

Σεπτέμβριος λοιπόν, αν και το όνομά του μας θυμίζει τον αριθμό επτά είναι ο ένατος εγγονός του χρόνου, ο πρώτος γιός του φθινοπώρου. Είναι ο μήνας που οι μέρες μικραίνουν, ο ήλιος βιάζεται να βασιλέψει κουρασμένος από τα μεγάλα ταξίδια του καλοκαιριού, οι νύχτες δροσερεύουν για τα καλά, τα χελιδόνια ετοιμάζονται να φύγουν  και οι αυλές των σχολείων γεμίζουν πάλι με παιδικές φωνές. Είναι ο Τρυγητής, ο Πετιμεζάς, ο Σταυρίτης, ο Ορτυκολόγος μιας και αποδημούν για τις νότιες χώρες τούτον τον μήνα και τα ορτύκια. Είναι ο Αϊ Νικήτας, από την ομώνυμη γιορτή και ο Σκεπαστής γιατί όσοι δεν προλαβαίνουν να μαζέψουν τα καλαμπόκια τους τα σκεπάζουν για να μην τα φάνε τα πουλιά.

Η 1η του Σεπτέμβρη παλιότερα θεωρούνταν η πρώτη μέρα του χρόνου.  Στις μέρες μας θεωρείται σαν αρχή του θρησκευτικού έτους. Τα πολύ παλιά χρόνια ήταν η αρχή του οικονομικού έτους των Ρωμαίων, η αρχή της Ινδικτιώνος από την λατινική λέξη Indictio-nis που σήμαινε τον φόρο που έπρεπε να καταβάλουν οι Ρωμαίοι πολίτες  και συγχρόνως έναν θεσμοθετημένο κύκλο ανά 15 έτη που χρησιμοποιήθηκε σαν σύστημα χρονολόγησης στην Βυζαντινή περίοδο.  Ωστόσο στην αντίληψη του λαού τούτη η μέρα παρέμεινε σαν «η μέρα του χρονογράφου». Λένε πως τα μεσάνυχτα  της 31^ης Αυγούστου άνοιγαν οι ουρανοί και κατέβαιναν οι άγγελοι κι έκαναν απογραφή στις ψυχές που θα πέθαιναν μέσα στο χρόνο. Για να ξορκίσουν το κακό οι νοικοκυραίοι, έσπαζαν ρόδια στην είσοδο του σπιτιού τους μόλις η μέρα έφεγγε. Στην Κρήτη, την παραμονή έβαζαν πάνω στις στέγες των σπιτιών καρύδια τόσα όσα και τα μέλη της οικογένειας. Το πρωί τα κατέβαζαν, τα έσπαγαν προσεκτικά και όσα από αυτά ήταν κούφια τόσες πίστευαν ότι θα ήταν και οι ψυχές που θα έπαιρνε ο Χάρος από την οικογένεια.

Η «αρχιχρονιά» ήταν η μέρα που οι γεωργικές οικογένειες έβλεπαν την περίοδο της σποράς να πλησιάζει και κρεμούσαν στη μέση του σπιτιού ή στο εικονοστάσι τους όλα τα σύμβολα της αφθονίας ανάλογα με την περιοχή. Έφτιαχναν μίαν «αρμαθιά» από ρόδια, σταφύλια, κυδώνια, σκόρδα, καρύδια, κεχρί ή φύλλα από αιωνόβια δέντρα.

 Στην Κω την ονόμαζαν «αρκιχρονιά » και πρωί πρωί πριν ακόμη βγει ο ήλιος τα κορίτσια την βουτούσαν στη θάλασσα να περάσει από σαράντα κύματα και αφού μάζευαν και σαράντα πετραδάκια τα φύλαγαν όλα μαζί στο εικονοστάσι. Τα πετραδάκια τα έβαζαν μέσα στα σεντούκια για να μην τρώει τα ρούχα ο ποντικός και το νερό που έφερναν το έχυναν στις τέσσερις γωνίες του  σπιτιού για την γλωσσοφαγιά. Σε άλλα μέρη της Ελλάδας, την κρεμούσαν στη μέση του σπιτιού και την ξεκρεμούσαν την Πρωτοχρονιά, την ημέρα του Αγίου Βασιλείου το πρωί. Ανακάτευαν τους σπόρους εκείνους  με της νέας  χρονιάς και έτρωγαν το σταφύλι που στο μεταξύ ήταν σαν σταφίδα.

Η 1η του Σεπτέμβρη είναι και η γιορτή του Αγίου Συμεών του Στυλίτη και το έθιμο λέει πως οι έγκυες γυναίκες απέχουν από κάθε εργασία για να μην γεννηθεί το παιδί τους με το σημάδι του Αγίου Συμεών.

Στις 2 του Σεπτέμβρη γιορτάζει ο Άγιος Μάμας, ο άγιος των Σκουλάδων όπως λένε στα Ανώγεια της Κρήτης. Ο λόγος γιατί στις εικόνες παρουσιάζεται σαν νεαρός βοσκός και λατρεύεται σαν ο προστάτης των τσοπάνηδων. Λένε πως ονοματίστηκε έτσι γιατί τη γυναίκα που τον ανέθρεψε μιας κι έμεινε ορφανός πολύ μικρός, τη φώναζε «Μάμα» και του ΄μεινε. Κρατάει πάντα ένα στραβοράβδι στο χέρι και στη γιορτή του προσφέρουν αρνιά που τα σφάζουν, τα μαγειρεύουν και τα τρώει όλο το εκκλησίασμα.

Ακολουθεί η γιορτή «Το γενέθλιον της Παναγίας» στις 8 του μήνα, με γνωστό ένα πολύ παλιό έθιμο που δεν συναντάται πια. Σύμφωνα με αυτό, τα παλιά τα χρόνια «πουλιούνταν» και να γίνονταν «σκλάβοι» της Παναγίας τα καχεκτικά παιδιά και έτσι εξασφαλιζόταν η  καλή υγεία τους. Η μητέρα δηλαδή του παιδιού το πήγαινε στην εκκλησία,το ζύγιζαν και υπόσχονταν τόσο λάδι ή κερί όσο και το βάρος του. Του κρεμούσαν στο λαιμό ένα χαλκά από ασημένιο σύρμα και σαν περνούσαν τα χρόνια που είχαν ορίσει στο τάξιμο, το «ξεσκλάβωναν», του έβγαζαν τον χαλκά από το λαιμό και τον κρεμούσαν στην εικόνα.

Και φτάνουμε στα μέσα του μήνα με την γιορτή του Τιμίου Σταυρού στις 14. Μέρα σημαδιακή μιας και όλες οι καλοκαιρινές συνήθειες, όπως ο μεσημεριανός ύπνος και το δειλινό γεύμα καθώς οι μέρες πια μικραίνουν, σταματούν. Γνωστό το έθιμο του Λειδινού , μια μιμική παράσταση με ρίζες πολύ παλιές, που δείχνει το τέλος του δειλινού.Με πανιά και άχυρα κατασκεύαζαν οι γυναίκες και τα παιδιά στην Αίγινα πιο πολύ, μια ανδρική μορφή που την τοποθετούσαν στην εκκλησία, άναβαν κεριά και την μοιρολογούσαν…

Την μέρα τούτη μοιράζεται βασιλικός στην εκκλησία ή σταυρολούλουδο  αφού κατά την παράδοση στο μέρος που βρέθηκε ο Τίμιος Σταυρός φύτρωνε βασιλικός. Με το κλαδάκι που θα πάρουν από την εκκλησιά και με τον αγιασμό της μέρας οι νοικοκυρές  έφτιαχναν  το νέο προζύμι. Το προζύμι αυτό σαράντα μέρες δεν το δάνειζαν και το πρώτο ψωμί που θα ζύμωναν το λειτουργούσαν και το μοίραζαν στην γειτονιά.

Σε όλα σχεδόν τα μέρη της Ελλάδας τούτη τη μέρα ήταν ιδιαίτερα σημαντικό να ευλογηθεί στην εκκλησιά μείγμα σπόρων που στη συνέχεια θα χρησιμοποιηθεί πρώτο αυτό στην σπορά που θα αρχινούσε σε λίγο καιρό. Την εποχή του θερισμού υπήρχε μια συνήθεια από το τελευταίο δεμάτι στάχυα να πλέκουν μια ωραία δέσμη που την έλεγαν χτένι ή ψαθί ή σταυρός ή όπως είχαμε δει παραπάνω «αρκιχρονιά». Την κρεμούσαν, είδαμε, στο μεσαίο δοκάρι του σπιτιού ή στο εικονοστάσι και  ην ημέρα του Σταυρού την ξεκρέμαγαν, την πήγαιναν στην εκκλησιά, την ευλογούσαν, και ανακάτευαν το νέο σπόριο με τον παλιό.

Το σπορικό ήταν έτοιμο για την ώρα την καλή! Έτσι έλεγαν και πίστευαν…

Εκείνη την ημέρα γίνονταν επίσης οι αγροτικές συμβάσεις. Οι δουλειές του καλοκαιριού είχαν πια τελειώσει και οι καρποί όλοι είχαν σχεδόν μαζευτεί. Αφήναν λοιπόν τα ζώα τους ελεύθερα στα χωράφια και τα αμπέλια να βοσκήσουν όπου θέλουν. Τότε ξεπληρώνονταν οι εργάτες από τους ζευγάδες ή «πάχτωναν» τα χωράφια τους οι γαιοκτήμονες. Επίσης ξοφλούσαν τους λογαριασμούς τους και για όσους θυμόμαστε ακόμα τους δραγάτες που είχε ορίσει  μια κοινότητα να φυλάγουν  τα αμπέλια την παραμονή του Σταυρού η θητεία τους τέλειωνε την ημέρα τούτη.  Αργά το απόγευμα καίγανε τις καλύβες τους που χρησιμοποιούνταν σαν παρατηρητήρια για να εντοπίζουν τους κλέφτες. Ακόμα την ημέρα της γιορτής του Τιμίου Σταυρού αλλά και την επόμενη του Αι Νικήτα ήταν το χρονικό όριο των ναυτικών να δέσουν τα καράβια τους. Τα μακρινά ταξίδια σταματούσαν, άρχιζε και η δική τους ξεκούραση μέχρι την άνοιξη που ο καιρός θα επέτρεπε πάλι για να ανοιχτούν στο πέλαγος.

Τα παζάρια του Σεπτεμβρίου κατείχαν κάποτε την πιο σημαντική θέση στον πολιτισμό των Ελλήνων. Ένας πανάρχαιος θεσμός με μεγάλη έξαψη στην ορεινή κυρίως Ελλάδα αλλά και από την Κρήτη (Μοίρες Ηρακλείου) μέχρι την Πελοπόννησο, την Εύβοια (Χαλκίδα), την Ήπειρο και την Θράκη (Διδυμότειχο), ικανοποιούσε την γενική ανάγκη για ψυχαγωγία για  επαφές και σχέσεις  για ποικίλες συμφωνίες, συνοικέσια και άλλες εμπορικές συναλλαγές. Συνήθως  όλα αυτά γίνονταν μια φορά το χρόνο στις αρχές του φθινοπώρου και κρατούσαν μέρες. Με τα χρόνια και την ανάπτυξη των συγκοινωνιών ακολούθησε μια παρακμή ή κατάργηση του θεσμού προάγγελος όμως των μεγάλων εκθέσεων που γίνονται μέχρι και σήμερα καθ’  όλη την διάρκεια του μήνα με πρωταγωνιστή την μεγάλη εμπορική διεθνή πια έκθεση προϊόντων της Θεσσαλονίκης.

Κι έχει ακόμα πολλές γιορτές το καλαντάρι του Σεπτέμβρη αλλά θα τις δούμε σιγά σιγά και αναλυτικά σε μίαν άλλη ιστορία…

Ίσαμε τότε να ΄ναι καλοπερπάτηχτος ο νέος μήνας!

 

Πηγές : 

Δημήτρης Λουκάτος, Τα φθινοπωρινά, εκδ. Φιλιππότης, Αθήνα 1982

Μέγας Γεώργιος, Ελληνικαί εορταί και έθιμα λαϊκής λατρείας, Αθήνα 1957

Κυριακίδου – Νέστορος  Άλκη, Οι 12 μήνες,τα λαογραφικά, εκδ. Μαλλιάρης Παιδεία, Θεσσαλονίκη 1982.

Ελένη Μπετεινάκη, Λόγια του αέρα, υπό έκδοση

Στη Χάρη Σου Παναγία μου!

 

Στη μάννα όλων μας…

Στην Παναγιά της Ελλάδας…

Στα Παναγιά του Πελάγους, του κάμπου, των Βράχων.

Tης Ελένης Μπετεινάκη*

Η μεγαλύτερη γιορτή, το μεγαλύτερο πανηγύρι του καλοκαιριού. Όλη η Ελλάδα γιορτάζει σήμερα, όλα τα νησιά, οι πόλεις,τα χωριά. Oι εκκλησίες έβαλαν τα γιορτινά τους. Αν και τούτη η μέρα που θα  έπρεπε να είναι πένθιμη αφού γιορτάζεται η Κοίμησης της Θεοτόκου, παντού τραπέζια και χαρές, τραγούδια και γλέντια. 

Μα έτσι ήθελε κι Εκείνη, έτσι είχε ορμηνέψει όσους την συντρόφευαν την τελευταία Της ώρα… Χωρίς θρήνο, χωρίς δάκρυα ήθελε να την κατευοδώσουν στο μεγάλο Ταξίδι … Η ίδια  παράδοση θέλει  την Παναγία αφού τους  καθησυχάσει  όλους  να ξαπλώνει στο κρεβάτι της σαν να θέλει να κοιμηθεί, κι έτσι να φεύγει από την ζωή.

Μια τέτοια μέρα λοιπόν ντύνεται με τα πιο γιορτινά του και το χωριό μας. Γιορτάζει και η δική μας Παναγία η Φανερωμένη ή Βατιανή, η Αρχανιώτισσα. Ασπρισμένη και πάλι η εκκλησιά, ντυμένη στα ολόλευκα μέσα κι έξω και καμάρι όλων οι μοναδικές γλάστρες βασιλικού που στέκουν καμαρωτές πάνω στα πεζούλια στην είσοδό της. Το άρωμα τους μεθυστικό  κι είναι τούτο ένα έθιμο που χάνεται στα βάθη των χρόνων. Λένε πως από παλιά οι νοικοκυρές του χωριού τις έφερναν στη Χάρη Της, από την  πρώτη μέρα του Δεκαπενταύγουστου, για  να   συντροφεύουν την Παναγιά  στο μεγάλο Της ταξίδι . Όσο πιο  περιποιημένη είναι η γλάστρα, όσο πιο πολύ φουντώνει ο βασιλικός,  τόσο φαίνεται η  νοικοκυροσύνη της γυναίκας που την έταξε…

Σε τούτη την αυλή, την  πλακόστρωτη κι εκείνη η μεγάλη καρυδιά που χρόνια τώρα στέκει αγέρωχη, πότε με τα γυμνά της κλαδιά το χειμώνα, πότε με το πλούσιο φύλλωμα της το καλοκαίρι. Σαν να καλωσορίζει και να  αγκαλιάζει εκατοντάδες  προσκυνητές από όλα τα μέρη του πλανήτη, ξενιτεμένους Αρχανιώτες που κι εδώ η παράδοση θέλει να γεμίζουν τούτη την μέρα το χωριό, σαν μια επιστροφή στις ρίζες με αφορμή την Χάρη Σου, Παναγία μου!

Μεγαλόχαρη, Φανερωμένη, Γλυκοφιλούσα, Βρεφοκρατούσα, Μαντηλούσα, Δεξιοχερούσα χίλια ονόματα Σου έχουν χαρίσει και ανάλογα με τον τόπο και την εικόνα Σου ένα νέο  γεννιέται  : Αμπελιώτισσα -  Περδικολόγισσα  - Φοδελιώτισσα – Μυριοκεφαλίτισσα - Χρυσοσκαλίτισσα  στην Κρήτη, Γιάτρισα στην Μάνη,Μυρτιδιώτισσα στα Κύθηρα, Καλαμού στην Ξάνθη, Δεκαπεντούσσα στη Σίφνο, Βροντού στη Σαλαμίνα, Ηλιόκαλλη σ΄ όλη την Ελλάδα που λούζεται από το φως του Ήλιου όλο το χρόνο και που το κάλλος της , την ομορφιά της μόνο ο ήλιος θα μπορούσε να ζηλέψει!

Κάθε εκκλησία και μια ιστορία, κάθε εικόνα και μια παράδοση!

Η Παναγία η Φανερωμένη των Αρχανών είναι μια εκκλησία πολύ παλιά. Πρωτοκτίστηκε τον 14ο αιώνα μόνο με ένα κλίτος και ήταν αφιερωμένη στον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου . Λένε πως υπήρχε το ίδιο κτίσμα και την περίοδο της Ενετοκρατίας  που καταστρέφεται  μαζί με όλες τις κατοικίες γύρω απ ΄ αυτήν και οι κάτοικοι εγκατέλειψαν την περιοχή για να σωθούν. Επανέρχονταν  σταδιακά όταν οι Τούρκοι κατέκτησαν  το νησί κι εκεί γύρω στα 1680 αρχίσαν να ξαναφτιάχνουν σπίτια και όσες εκκλησίες τους επέτρεπαν . Η περιοχή που βρισκόταν το μικρό εκκλησάκι ήταν ερημωμένη  και με τέτοια βλάστηση από βάτους που παρέμενε απλησίαστη. Ωστόσο οι κάτοικοι συνέχιζαν να ξαναφτιάχνουν τα σπίτια τους , να καλλιεργούν  τη γη και να βόσκουν τα πρόβατά τους. Η εκκλησία πρέπει να κτίστηκε κάπου κοντά στα 1690 και μέχρι το 1707, το πρώτο της κλίτος που είναι αφιερωμένο στον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου το δεξί κλίτος της σημερινής Παναγίας των Αρχανών.

«Ήταν μια νύχτα από κείνες του καλοκαιριού που ύπνος δεν κόλαγε κι ένας βοσκός Αρχανιώτης στην καταγωγή που βρίσκονταν πάνω στο Γιούχτα και φύλαγε τα πρόβατά του είδε ένα  φως απέναντι  του προς το χωριό. Δεν έδωσε πολύ σημασία  την πρώτη φορά, όμως το φως παρουσιαζόταν κάθε βράδυ όλο και πιο δυνατό και πάντα στο ίδιο μέρος. Η περιέργεια του μεγάλωσε πολύ και σκέφτηκε να το κάνει γνωστό και σ άλλους μην τον περάσουν για τρελό κι όλοι ξέρανε πως οι Νεράιδες του Αυγούστου και τα Δαιμονικά, οι Δρίμες ή Αλουστίνες,  πηγαινόρχονταν κοντά στα παλικάρια με σκοπό να τα παραπλανήσουν  και να τους πάρουν τη λαλιά . Οι σύντροφοί του το είδαν κι αυτοί και η  είδηση για το παράξενο φως διαδόθηκε παντού, σ΄ όλους τους Χριστιανούς της περιοχής. Η πρόσβαση στο συγκεκριμένο σημείο αδύνατη λόγω των αγριόκλαδων και των βάτων που υπήρχαν αλλά και ενός ακόμη πιο σοβαρού προβλήματος . Η περιοχή ανήκε στον Τούρκο Μπέη που ήταν σκληρός, βίαιος και αμίλητος. Κανένας δεν είχε το θάρρος να πάει και να του μιλήσει για οτιδήποτε, πόσο μάλλον για ένα τέτοιο θέμα που συγκρούονταν και με την δική του την Πίστη.

Και τότε η Παναγιά έκανε το θαύμα της!

Ο Μπέης είχε για γυναίκα μια όμορφη ανατολίτισσα που ύστερα από πολλά χρόνια κατάφερε να μείνει έγκυος. Σαν έφτασε   η ώρα του τοκετού τα πράγματα άρχισαν να γίνονται πολύ δύσκολα. Η γέννα δεν πήγαινε καλά και η ανησυχία σ όλο το κονάκι ήταν διάχυτη. Ο  Μπέης έφερε μια μουσουλμάνα μαμή από το Μεγάλο Κάστρο όμως δεν μπόρεσε να κάνει τίποτα. Κείνη τον ενημέρωσε  πως και η γυναίκα του και το παιδί που είχε μέσα της ήταν αδύνατον να σωθούν. Ο Μπέης έπεσε σε μεγάλη στενοχώρια και ανησυχία και τότε ένας Αρχανιώτης υπηρέτης του, του είπε αν ήθελε να ειδοποιούσε την δικιά τους μαμή μήπως και ήξερε τίποτα παραπάνω. Ο Μπέης αν και συλλογίστηκε πολύ μην έχοντας καμία ελπίδα επέτρεψε να φωνάξουν την Χριστιανή γυναίκα …

Η μαμή ήταν μια νέα κοπέλα, ανύπαντρη, έξυπνη, ευσεβής και πολύ έμπειρη στη δουλειά της. Ήρθε έκαμε την προσευχή της στην Παναγιά και ξεγέννησε την έγκυο φυσιολογικά καταφέρνοντας να τη σώσει κι αυτή και το υγιέστατο αγοράκι της.

 Ο Μπέης ήταν ενθουσιασμένος και είπε στην μαμή πως θα της έδινε ρεγάλο ότι του ζητούσε… Εκείνη σκέφτηκε λίγο και του ζήτησε το μικρό χωράφι με τους βάτους εκεί στην άκρη του χωριού που ήθελαν όλοι οι Χριστιανοί γιατί η πίστη τους, του εξήγησε, είχε δώσει σημάδια πως κείνος ο τόπος ήταν αγιασμένος. Ο Μπέης δεν χρειάστηκε να σκεφτεί καθόλου και της το χάρισε μεμιάς να το κάνε ότι εκείνη ήθελε. Η χαρά της κοπέλας ήταν μεγάλη όπως και όλων των Αρχανιωτών. Πήγαν σχεδόν αμέσως εκεί, έσκαψαν και βρήκαν την εικόνα της Παναγιάς ζωγραφισμένη σε πέτρα  η οποία λίγο αργότερα, κτίστηκε σε ειδική κόγχη στο νότιο τμήμα της εκκλησίας στο ίδιο μέρος όπου βρέθηκε…

Ένα καντήλι ακοίμητο τοποθετήθηκε σιμά της που ανάβει ακόμα και σήμερα!»

Η εκκλησία δεν κτίστηκε ολόκληρη αμέσως, γιατί τα χρόνια της τούρκικης σκλαβιάς απαγορευόταν το κτίσιμο νέων χριστιανικών ναών. Όταν οι Τούρκικες αρχές του Μεγάλου Κάστρου έμαθαν πως οι Αρχανιώτες Χριστιανοί έκτισαν καινούργια εκκλησιά, διέταξαν αμέσως να γκρεμιστεί και επέπληξαν τον Μπέη που τους το είχε επιτρέψει. Αυτό έγινε κάμποσες φορές και μάλιστα την τελευταία φόρα που ξεκίνησαν να την χτίζουν, οι Τούρκοι τους έκοψαν το νερό. Δεν απελπίστηκαν όμως και με τη Χάρη της Παναγιάς άρμεξαν τα πρόβατα και τα κατσίκια τους,  φύλαξαν το γάλα των πρώτων  τριών ημερών και την τέταρτη νύχτα το μάλαξαν με χώμα, το κάνανε πηλό και αποτελείωσαν την εκκλησιά. Το πρώτο κλίτος ήταν αφιερωμένο στον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου.

Η νεαρή μαμή πρωτοστατούσε σε όλη την διάρκεια των εργασιών. Μαρία Αρχογαροπούλα την λέγανε και το όνομα της σώθηκε ίσαμε τις μέρες μας. Λένε πως λίγα χρονιά μετά την αποπεράτωση της μικρής, τότε, εκκλησίας η μαμή παντρεύτηκε ένα νεαρό παπά τον Παύλο Κλαδόπουλο, ο οποίος χειροτονήθηκε ιερέας των Αρχανών στα 1707. Τη ίδια χρονολογία που η Μαρία Αρχογαροπούλα αφιέρωσε και την περίφημη εικόνα «Η Αγία Τριάδα» που φέρει αφιέρωση με την υπογραφή της και φυσικά υπάρχει μέσα στο ναό ακόμα και σήμερα!

Λίγα χρόνια αργότερα προστίθεται το μεσαίο κλίτος, στην εκκλησία αφιερωμένο στην Κοίμηση της Θεοτόκου. Στα 1844, σύμφωνα με επιγραφή που υπάρχει στον βορινό τοίχο της εκκλησίας, ολοκληρώνεται το κτίσιμο με το τρίτο της κλίτος αφιερωμένο στους Άγιους Πάντες, καθώς κι ένας μικρός γυναικωνίτης. Στην μεγάλη επανάσταση του 1866 η εκκλησία λεηλατήθηκε, κάηκε και αποδείξεις αυτής της θηριωδίας φαίνονται πάνω στο μαυρισμένο ξυλόγλυπτο τέμπλο που σώθηκε. Στα 1873 ξαναφτιάχτηκε ότι είχε καταστραφεί από έναν τεχνητή των Μιχάλη Αβρονύκτη, από το Μουχτάρο. Το περίφημο τέμπλο που σώζεται μέχρι σήμερα είναι ένα έργο τέχνης μοναδικής αξίας και ομορφιάς. Λένε μάλιστα πως την ίδια περίοδο που ο Αβρονύχτης έφτιαχνε το τέμπλο ένας εργάτης ο Γεώργιος Παχάκης έκοψε τον βάτο στο μέρος που βρέθηκε η εικόνα της Παναγιάς και που για χάρη Της κτίστηκε όλος ο ναός και ύστερα από λίγες ημέρες πέθανε από μια άγνωστη αρρώστια. Ο μύθος, η παράδοση ήθελε νεκρό όποιον ποτέ προσπαθούσε να τον κόψει! Εξ αιτίας μάλιστα αυτού του βάτου η εκκλησία πήρε και το όνομα Βατιανή, όχι και τόσο γνωστό στα μέρες μας αλλά υπαρκτό προσωνύμιο. Τέλος να σημειώσουμε πως η  αυλή της χρησιμοποιήθηκε σαν νεκροταφείο περίπου μέχρι τα 1900. Σε μια από τις ταφόπετρες μάλιστα έγραφε : «Παύλου Ιερέως»

Σήμερα η εκκλησία συγκεντρώνει πλήθος κόσμου όχι μόνο την ημέρα της Παναγιάς αλλά καθ’ όλη τη διάρκεια του χρόνου, μιας και λειτουργεί και εκθεσιακός χώρος πολύτιμων εικόνων, αμφίων και άλλων ιερών σκευών και βιβλίων. Στην περίφημη αυλή της κάπου κοντά στο 1930, τοποθετήθηκε το περίφημο ρολόι της που κτυπά αδιάλειπτα  μέχρι σήμερα  κάθε μισή ώρα. Δωρίστηκε από Αρχανιώτες που είχαν μεταναστεύσει στην Αμερική και δεσπόζει, ψηλό, αγέρωχο και μνημείο μιας άλλης εποχής αλλά πάντα νοσταλγικής.

Τούτο το ρολόι ήταν κάτι σαν ύπαρξη για τον μπαμπά μου. Ήταν η προσμονή του, η επαφή του με το χρόνο, η αναμονή του ήχου για τα σκοτάδια των ματιών του. Ήταν η ζωή του για πολλά χρόνια, όπως και τούτη η εκκλησιά που την υπηρέτησε σχεδόν καθημερινά για τριανταπέντε ολόκληρα χρόνια. Σήμερα πάνε έξι μήνες που έφυγες, μπαμπά,  και πάλι θυμάμαι όλα όσα σου έλεγα, σου διάβαζα, ζήσαμε:

Θυμάσαι μπαμπά… «Η  μέρα που περιμέναμε να κοινωνήσουμε είχε επιτέλους φτάσει. Ξυπνήσαμε πολύ πρωί, δεν έπρεπε όμως να φάμε ή να πιούμε οτιδήποτε. Μόνο να περιμένουμε να γυρίσει από τον φούρνο του κυρ Μανόλη η μάνα! Σήμερα θα τρώγαμε ψητό, ήταν η μέρα του, έλεγε ο πατέρας.. Μια τέτοια γιορτινή μέρα μόνο με κρέας και πλούσιο τραπέζι  με όλα τα καλά άρμοζε. Στο τέλος θα τρώγαμε και παγωτό φιστίκι  και γρανίτες με λεμόνι και φράουλα  που τά ΄χε φέρει η θεία  από το ζαχαροπλαστείο του  Κιούλπαλη από το Ηράκλειο. Μοσχοβολούσε όλη η γειτονιά. Όλοι θα είχαν μαγειρέψει το ίδιο φαγητό.  Θα έρχονταν τα αδέλφια του μπαμπά και τα ξαδέλφια και όλη η οικογένεια θα μαζευόταν  το μεσημέρι στο μεγάλο τραπέζι του σαλονιού. Όλο το σπίτι ήταν στολισμένο με τα καλύτερα κεντήματα, και μείς κουβαλούσαμε προσεκτικά το καλό σερβίτσιο και τα ασημένια μαχαιροπήρουνα της προγιαγιάς  για να βοηθήσουμε σ ΄όλο αυτό το πανηγύρι που κάθε χρόνο το περιμέναμε με χαρά. Ήταν οι διακοπές του Αυγούστου που ήθελαν όλους τους «ξένους » να επιστρέφουν στο χωριό απ΄ όποιο μακρινό μέρος κι αν βρίσκονταν.

Στη μέση του τραπεζιού ήταν ένα γλαστράκι με βασιλικό  και ένα βάζο με ηλιοτρόπια. Άρεσαν πολύ στη μητέρα  και σήμερα που ήταν κι η γιορτή της είχαμε φροντίσει  ακόμα και για αυτό… Βάλαμε τα καλά μας ρούχα, τα καινούργια πέδιλα και περιμέναμε να πάμε όλοι μαζί στην εκκλησία …

Μύριζε βασιλικό η αυλή της Παναγιάς  και ο αέρας έφερνε την μυρωδιά του ψημένου κρέατος από παντού. Η ζέστη αφόρητη, το στομάχι μας διαμαρτύρονταν συνέχεια όμως δεν τολμούσαμε να μιλήσουμε γιατί η απάντηση ήταν γνωστή. Χαζεύαμε το μεγάλο ρολόι στην άκρη της αυλής και τα  πέτρινα κεφάλια που στόλιζαν το καμπαναριό  και κάθε λεπτό που περνούσε μας έφερνε πιο κοντά στις επιθυμίες μας… Κι όταν πια ο παπάς μας έβαλε το «χρυσό δοντάκι» κι αφού ανταλλάξαμε ευχές για τα Χρόνια πολλά γυρίσαμε σπίτι. Κανένας δεν αντιστεκόταν πια στις μυρωδιές… Ευχές, τσουγκρίσματα, γέλια και μια μεγάλη ικανοποίηση της μάνας. Είχε για μια ακόμη χρονιά όλους τους δικούς της γύρω της.

Φέτος το τραπέζι  είναι σχεδόν άδειο. Όμως η γλάστρα με τον βασιλικό θα΄ναι στη μέση μέση. Χρόνια πολλά μαμά!

Χρόνια πολλά σε όλους μας !

 

Πηγές :

Νίκος Χριστινίδης, Η εκκλησία της Παναγίας της Φανερωμένης των Αρχανών, εκδ. Ενορίας Επάνω Αρχανών,1993

Ελένη Μπετεινάκη, Λόγια του αέρα», Ιδιωτική Συλλογή Διηγημάτων, υπό έκδοση

Η νόσος του Μικρού Θεού* της Ευτυχίας Γιαννάκη!

 

«Έρωτας» μεν… Φόνος δε!

Ζητούνται Αναγνώστες στις καλές ιστορίες, τα βιβλία και τα παραμύθια!

Η νόσος του Μικρού Θεού* της Ευτυχίας Γιαννάκη!

Γράφει η Ελένη Μπετεινάκη

Κι εκεί ανάμεσα σε ζεστά μεσημέρια του καλοκαιριού, τις  σιέστες τ’ Αυγούστου, τα θερμά επεισόδια στο Αιγαίο κι ένα ιό που δεν γνωρίζεις από που θα σου επιτεθεί, ανακαλύπτεις ένα συναρπαστικό αστυνομικό-κοινωνικό-υπαρξιακό μυθιστόρημα και γεμίζεις το χρόνο σου ξεφεύγοντας από κάθε άλλη έννοια.

Οι λέξεις έχουν τη δύναμη για όλα...

Μια μόνο αρκεί να δώσει ζωή, χαρά, δύναμη, αγάπη, λύπη ακόμα και …θανατικό. Και σε τούτο το βιβλίο η Ευτυχία Γιαννάκη έχει πλέξει όλες τις λέξεις περίτεχνα δίνοντας ένα αποτέλεσμα άρτιο και γεμάτο συναισθήματα, μυστήριο, μυστικά, εγκλήματα, σχέσεις και πλοκή μοναδική.

Ίσως ένα από τα πιο καλογραμμένα και συναρπαστικά μυθιστορήματα του φετινού καλοκαιριού. Κι αφού οι διακοπές γίνονται φέτος με κάποια δυσκολία ας ταξιδέψουμε με τις σελίδες του βιβλίου στην Πάρο. Κυκλάδες με το αιώνιο δυνατό φως, το απέραντο γαλάζιο και τις ιστορίες που μπορεί να κρύβουν μυστικά δύσκολα να αποκρυπτογραφηθούν.

Όμως ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Ένας φόνος θα μας δείξει από τις πρώτες σελίδες το ύφος του βιβλίου. Η μικρή κοινωνία της Παροικιάς και όλου του νησιού της Πάρου αναστατώνεται. Μια νεκρή γυναίκα, η Πέτρα Λαγγούση, γνωστής και πλούσιας οικογένειας του νησιού, ίντριγκες, σχέσεις και παράνομα κυκλώματα αρχαιοκαπηλίας, καλά προστατευμένα, αρχίζουν να πλέκουν την ιστορία.

Ο Αστυνόμος Χάρης Κόκκινος, αγαπημένος χαρακτήρας από την Τριλογία της Αθήνας, κάτοικος εδώ και τρία χρόνια του νησιού θα πάρει πάλι τα ηνία. Ζει απομονωμένος στις Λεύκες αλλά αν και έχει χρόνια να ασχοληθεί με τα αστυνομικά δρώμενα, θα προσπαθήσει  να λύσει την υπόθεση που δείχνει να έχει ενδιαφέρον τεράστιο.

Η πλοκή του μυθιστορήματος αρχίζει να ξετυλίγεται και να μας συντροφεύει σε όλη τη διάρκεια του βάζοντας μας σε μύχια των ψυχών των χαρακτήρων που αποκαλύπτονται σιγά σιγά. Λάτρεψα την Τζέλα, απίθανο ψυχογράφημα μιας εκρηκτικής προσωπικότητας, πληγωμένης και περιθωριακής. Μπίλιας, Ανδρέας ο Τσίου, Πανταζόπουλος, Μαλτέζος, Λαγγούσης. Η Λίνα και πάλι επι σκηνής να πλέκει το γαϊτανάκι ανάμεσα στο καθήκον, την δουλειά και τον πληγωμένο εγωισμό και έρωτά της. Η Ευτυχία Γιαννάκη μας περιγράφει όλους τους πρωταγωνιστές του βιβλίου της τόσο μοναδικά που νομίζεις ότι το βιβλίο είναι ζωντανό σαν ταινία και μπροστά σου διαδραματίζονται όλα τα γεγονότα με έντονα χρώματα, μυρωδιές και αγωνία στο έπακρο. Το βιβλίο εκτός από αστυνομικό είναι και βαθιά κοινωνικό. Συμπάσχουμε με όλους τους ήρωες. Μπαίνουμε στο πετσί τους, μαθαίνουμε καταστάσεις που τους οδήγησαν σε ακραίες πολλές φορές συμπεριφορές. Χαρακτήρες που τσαλακώνονται, θυμώνουν, γελούν, ξεσπούν σε κλάματα ή πάνω σε άλλους και επαναπροσδιορίζονται. Κλειστά στόματα σε μικρές κοινωνίες που στιγματίζουν, αναρωτιούνται, και φυσικά σχολιάζουν αμείλικτα. Μυστικά που αποκαλύπτονται και κόβουν ανάσες. Κάθε σελίδα του βιβλίου και μια αποκάλυψη χαρακτήρων, γεγονότων, συναισθημάτων. Σχέσεις που έχουν σταματήσει με αναγκαστικές φυγές και αναθερμάνσεις που κρίνονται αναγκαίες.

«Είναι ένας μικρός θεός. Ξέρεις ποιον λένε μικρό θεό;»

«Δεν έχω ιδέα».

«Δεν χρειάζεται πολλή φαντασία».

«Δεν σκαμπάζω απ’ αυτά. Το μυαλό μου είναι φτιαγμένο μόνο για νούμερα».

«Είναι το κεφάλι ενός Έρωτα. Μικρός θεός λέγεται ο Έρωτας».

«Η νόσος του μικρού θεού» είναι ένα λυτρωτικό ανάγνωσμα των ζεστών μεσημεριών του φετινού καλοκαιριού γεμάτο χιούμορ, παράξενους και πολύ εκδηλωτικούς χαρακτήρες. Πάθος διασκορπισμένο σε κάθε μορφή. Γεμάτο υπαρξιακά θέματα το βιβλίο, φόβοι και έρωτες που  αποκαλύπτονται και αναζωπυρώνονται, εύθραυστες σχέσεις που δοκιμάζονται και μάλλον καταστρέφονται δια παντός. Λεπτά τα θέματα της αρχαιοκαπηλίας που ακουμπούν τα όρια της αλήθειας, φιλίες που δοκιμάζονται και φυσικά σασπένς που κόβει ανάσες σε αρκετά σημεία. Καλοδουλεμένοι διάλογοι και εικόνες ενός τόπου που θες να επισκεφθείς από το πόσο ζωντανά έχουν περιγραφεί. 

Έντονο το αστυνομικό δαιμόνιο της Ευτυχίας. Καλογραμμένο βιβλίο (όπως όλα). Το καλύτερο από τα προηγούμενα (έτσι λέω κάθε φορά μέχρι να έρθει ένα καινούργιο της) Δεν ήμουν λάτρης της αστυνομικής λογοτεχνίας αλλά χάρις την Ευτυχία που γράφει με τέτοια μαεστρία νομίζω πως την αγάπησα.  Αγαπημένος και ο Χάρης Κόκκινος ειδικά μετά την αποκάλυψη...

Να το διαβάστε όσοι δεν το έχετε κάνει ακόμη. Να βουτήξετε στα γαλανά νερά του Αιγαίου, να αφεθείτε στην καλή μυθιστορία και να νιώσετε πόσο σπουδαίο είναι να έχεις διαβάσει 483 σελίδες και να νομίζεις πως ήταν πάρα πολύ …λίγο!

Αν θέλετε να μάθετε περισσότερα για το μυθιστόρημα δείτε εδώ :

*Η νόσος του Μικρού Θεού, Ευτυχία Γιαννάκη, εκδόσεις Ίκαρος: https://ikarosbooks.gr/917-i-nosos-toy-mikroy-theoy.html

Και μπείτε σε ένα από τα βιβλιοπωλεία της γειτονιά σας να το παραγγείλετε, αν δεν το έχει!