ΤΟ ΒΗΜΑ - Μαλλιά λευκά, λεπτό πρόσωπο, παχύ μουστάκι - βιβλία ιδέες

1972, Φουρνί, στην ακρόπολη κοντά στις Αρχάνες Ηρακλείου Κρήτης. Ο Γιάννης Σακελλαράκης (στο κέντρο της φωτογραφίας) με τη γυναίκα του Εφη (δίπλα του) και την ομάδα της ανασκαφής

ΤΟ ΒΗΜΑ - Μαλλιά λευκά, λεπτό πρόσωπο, παχύ μουστάκι - βιβλία ιδέες

 Της Θερμού Μαρίας

«Στο δεύτερο έτος και στο τρίτο ένας άνεμος αντάρτης απίθωσε στις κρύες αίθουσες του κτιρίου της Νομικής, στην οδό Σόλωνος, έναν καθηγητή που έβαλε φωτιά στις ψυχές και στο μυαλό μας. Τα χαρακτηριστικά του δωρικά, το πνεύμα του όμως είχε τις χάρες της Ιωνίας. Μαλλιά λευκά, λεπτό πρόσωπο, παχύ μουστάκι, ματιά βαθιά, διαπεραστική κι ερωτική όταν ακουμπούσε το ωραίο, δάχτυλα μακριά με ένα τσιγάρο σχεδόν πάντα ανάμεσα, φωνή εκφραστική, καταπληκτική άρθρωση».

Διδάκτωρ Αρχαιολογίας σήμερα, φοιτήτρια στο τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας της Φιλοσοφικής στη δεκαετία του 1980, η κυρία Μαρία Μπελογιάννη ανασύρει από τη μνήμη της την εικόνα ενός καθηγητή που ήταν διαφορετικός από τους άλλους. «Με το πρώτο μάθημά του μας συνεπήρε. Δεν μιλούσε για τον μινωικό πολιτισμό αναφέροντάς μας μόνο χρονικές περιόδους, τυπολογίες και βασικά χαρακτηριστικά. Αναμφίβολα αυτά βρίσκονταν στη δομή της διδασκαλίας του, ο τρόπος όμως που μας τα παρουσίαζε ήταν ποιητικός. Μας μιλούσε για κοινωνίες και αντικείμενα τού πολύ μακρινού παρελθόντος έτσι ώστε οι δευτεροετείς φοιτητές να αισθανόμαστε την παρουσία των ανθρώπων που τα δημιούργησαν ανάμεσά μας, δίπλα μας» σημειώνει η κυρία Ναταλία Πούλου-Παπαδημητρίου, επίκουρη καθηγήτρια Βυζαντινής Αρχαιολογίας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο.

Ο δάσκαλός τους, ο αρχαιολόγος Γιάννης Σακελλαράκης - πριν από λίγες ημέρες, στις 28 Οκτωβρίου, συμπληρώθηκαν δύο χρόνια από τον θάνατό του - δεν έχει γραφτεί μόνο στη μνήμη των μαθητών του με ανεξίτηλα γράμματα, αλλά επηρέασε βαθιά το μετέπειτα έργο και τη ζωή τους, έθεσε αρχές και νόμους ηθικής και δεοντολογίας, τους δίδαξε φιλοσοφία και κυρίως την αγάπη για τη ζωή και για τον άνθρωπο.

Αν και ο τόμος λοιπόν που με τίτλο τον στίχο του Καβάφη «Θα 'θελα αυτή την μνήμη να την πω...» έχει εκδοθεί μετά θάνατον του δασκάλου, μόνο πένθιμος δεν είναι. Η χαρά, η αισιοδοξία, τα τραγούδια, τα αστεία και τα ξεφαντώματα ξεχειλίζουν από τις σελίδες του, γραμμένες από τους φοιτητές των θρανίων του πανεπιστημίου, αλλά κυρίως των μεγάλων ανασκαφών, που συγκεντρώθηκαν για μία τελευταία φορά προς χάριν του. «Ημουν κι εγώ εκεί. Χαρές, λύπες, γέλια, αντάμωσες και απώλειες... Τα καλοκαίρια παίζαμε θέατρο, αρχαία τραγωδία. Μόνο που ήταν νεοελληνική τραγωδία! Ειδικά τα σκηνικά και τα κοστούμια κι η κατσαρόλα που ήταν το κράνος. Τον χειμώνα τζάκι και ιστορίες για θεούς και ανθρώπους κυρίως της Μινωικής εποχής» σημειώνει χαρακτηριστικά η ιστορικός-αρχειονόμος Πέπη Γαβαλά.

Αρχάνες, Ανεμόσπηλια, Ιδαίον Αντρο, Κύθηρα, Ζώμινθος ήταν οι μεγάλες ανασκαφές του Γιάννη Σακελλαράκη και η Εριέττα Δεληγιάννη-Κώτση, διδάκτωρ Προϊστορικής Αρχαιολογίας σήμερα, που είχε την πρωτοβουλία αυτού του αφιερώματος χρειάστηκε να δουλέψει πολύ για να ξαναβρεθεί το νήμα από το 1965 ως το 2010 και να σχηματιστεί και πάλι ο κύκλος των «χαμένων ποιητών», που και στη συγκεκριμένη περίπτωση ήταν φοιτητές, αρχαιολόγοι, συντηρητές, εργάτες, φύλακες, συνεργάτες, φίλοι.

Αλλωστε, όπως διαβεβαιώνει η ίδια η Εφη Σαπουνά-Σακελλαράκη, σύντροφος και συνοδοιπόρος του Σακελλαράκη για μια ολόκληρη ζωή, εκείνος απεχθανόταν τους βαρύγδουπους επιστημονικούς τόμους που αφιερώνονται συνήθως στους δασκάλους, προτιμώντας μια ουσιαστική και ευφρόσυνη κατάθεση δράσης και ζωής από όσους ήταν κοντά του στις διάφορες επιστημονικές στιγμές, σαν δάσκαλος ανασκαφέας ή ανιχνευτής πολλών πραγμάτων.

«Οι περισσότεροι από όσους είχαν θητεύσει στις ανασκαφές του ζεύγους Σακελλαράκη ήταν άνθρωποι που αργά ή γρήγορα εξελίχθηκαν σημαντικά στον τομέα τους» γράφει η Εριέττα Δεληγιάννη-Κώτση. «Κατά την ταπεινή μου γνώμη οφειλόταν στο γεγονός ότι οι Σακελλαράκηδες ήταν εξαιρετικά διορατικοί και προσεκτικοί πριν δεχθούν να δουλέψουν με οποιονδήποτε, όσο και στο ότι η δουλειά τους - κι αυτά που έδιναν, μάθαιναν, δούλευαν ή συνεργάζονταν με τους ίδιους - άφηνε την εμπνευσμένη αύρα της και δημιουργούσε σχολή, και μάλιστα σχολή με φήμη και αίγλη ζηλευτή, που τύλιγε όχι μόνο τους δυο τους αλλά και τους εκάστοτε συνεργάτες τους».

Η διδασκαλία

Εκείνο που αβίαστα προκύπτει διαβάζοντας αυτές τις καταθέσεις είναι η μοναδική σχέση που διαμόρφωνε ο Σακελλαράκης με τους μαθητές του, οι οποίοι έμαθαν αρχαιολογία στα «χαρακώματα», σκυμμένοι πάνω από τα σκάμματα της ανασκαφής, πλένοντας όστρακα και γράφοντας ατέλειωτες σημειώσεις κάτω από μια αυστηρά επιβεβλημένη πειθαρχία, ταυτόχρονα όμως τραγουδώντας, γελώντας, κάνοντας αστεία ως μέλη μιας προνομιούχας ομάδας μυστών, που μετείχαν σε ένα τελετουργικό εμβάθυνσης στα μυστήρια του παρελθόντος. Αλλά και οι μαθητές στο Πανεπιστήμιο δηλώνουν συνεπαρμένοι από τη διδασκαλία του, γιατί τους έβγαλε από τις άχρωμες αίθουσες για να γνωρίσουν τον πολιτισμό από κοντά σε μουσεία και αρχαιολογικούς χώρους, σε συναυλίες και θέατρα.

«Το ζεύγος Σακελλαράκη διαφέντευε ανθρώπους και καταστάσεις με σιδηρά πυγμή αποτρέποντας ρωγμές και κλυδωνισμούς. Δουλεύοντας σαν το στημόνι και το υφάδι είχε δημιουργήσει ένα ισχυρά θεμελιωμένο σύμπαν με αδιαπραγμάτευτη ιεραρχία, κατανομή ρόλων, τάξη πραγμάτων, ακόμη και αισθητική» γράφει ο φιλόλογος Αλέξανδρος Λαχανάς.

Μπορεί λοιπόν να σιγοτραγουδούσαν «Δεν ξανακάνω ανασκαφή με τον Σακελλαράκη...» και «Δεν ξανακάνω στις Αρχάνες /, δεν θέλω ούτε να τις δω / όστρακα και αχηβάδες / να γίνουν όλα ρημαδιό!», ήταν όμως μεγάλη τιμή και χαρά το να δουλέψουν μαζί του. Και στο Πανεπιστήμιο μπορεί να τον αποκαλούσαν ΣΑΚ, πρόσθεταν όμως: «Εκείνος ο θρύλος ο ΣΑΚ ήρεμος, εργασιομανής, ανοικτός, με ζεστασιά και κατανόηση, υπομονή και διαίσθηση μας αποκάλυψε την ανθρώπινη πλευρά ενός επιστήμονα, που είναι και πέρα από τις φήμες», όπως γράφει η φιλόλογος Ελένη Βαμβουλάκη.

«Ναι, το μάθημα του Σακελλαράκη ήταν μυσταγωγία. Το ακροατήριο των φοιτητών κρεμόταν από τα χείλη του, η διδασκαλία του ήταν μοναδική. Μέθοδος διαλεκτική, μέθοδος επαγωγική, πάνω απ' όλα μαιευτική, όλες στην υπηρεσία του μαθήματος που στο τέλος του δίωρου είχε γίνει κτήμα των φοιτητών» επιβεβαιώνει και η Αννα Παπαδημητρίου-Γραμμένου, λέκτωρ Προϊστορικής Αρχαιολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Το σπίτι

Πρωταγωνιστικός ήταν ο ρόλος του Σπιτιού της Ανασκαφής στις Αρχάνες. «Εμοιαζε με θεατρική σκηνή με τα εκατοντάδες κρανία, οστά, ακέραια αγγεία, πολυάριθμες σφραγίδες σε κουτάκια, χιλιάδες όστρακα μέσα σε πλαστικά σακουλάκια» σημειώνει η αρχαιολόγος Ειρήνη Γρατσία, συντονίστρια της MOnuMENTA. Εκεί, ανάμεσα σε βασιλικούς και κληματαριές, γινόταν η μελέτη τα βράδια, αλλά και τα ξαφνικά πανηγύρια στις αργίες. Και η φωνή της Μαρίας Κάλλας να ξεχύνεται από το σπίτι τα απογεύματα... Γνωστή άλλωστε η αγάπη του Σακελλαράκη για τη μουσική, είτε ήταν κλασική είτε απλώς η κρητική λύρα είτε ακόμη του φίλου του Μάνου Χατζιδάκι.

Πολλοί και διάσημοι οι επισκέπτες που πέρασαν από αυτό το σπίτι αλλά και γενικότερα επισκέφθηκαν τις ανασκαφές των Σακελλαράκηδων στην Κρήτη. Οπως ο Ντόρο Λέβι, ανασκαφέας της Φαιστού, ο Μανόλης Ανδρόνικος, η Μελίνα Μερκούρη, ο Ζυλ Ντασσέν, ο Μάνος Χατζιδάκις, η Ντόλλη Γουλανδρή, ο Ροστροπόβιτς, η Φρανσουάζ Ζιλό με την Παλόμα Πικάσο, ο Κλοντ Πικάσο, ο Γιάννης Τσαρούχης, ο Θόδωρος Αγγελόπουλος, για να αναφερθούν μερικοί.

Βραβευμένος, μεταξύ άλλων, από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας με τον Χρυσό Σταυρό του Τάγματος της Τιμής και από την Ακαδημία Αθηνών, με διεθνή φήμη λόγω των ανακαλύψεων, των δημοσιεύσεων και γενικότερα του επιστημονικού του έργου ο Γιάννης Σακελλαράκης είχε την αναγνώριση ενός μεγάλου επιστήμονα παραμένοντας πάντοτε φίλος με τους εργάτες της ανασκαφής και τους απλούς ανθρώπους.

Στον τόμο πάντως το τελευταίο κείμενο είναι αυτό της Εφης Σακελλαράκη, που τελειώνει: «Και είμαι ακόμη εδώ και θα τον αγαπώ "...till ...Then, not one minute more..." που έλεγε ένα παλιό αμερικάνικο τραγούδι που του άρεσε... Οχι, δεν είμαι λυπημένη, σε σωστή ώρα νυχτώνει».

Απρόσμενα αφιερώματα  
- «Αν ήταν παιχνίδι, θα ήταν το "Αν ήταν", / Αν ήταν ποίημα, θα ήταν του Ελύτη, / Αν ήταν ταινία, θα ήταν Αγγελόπουλος, / Αν ήταν μουσική, θα ήταν Χατζιδάκις, / Αν ήταν αστυνομικό, θα ήταν της Αγκάθα Κρίστι, / Αν ήταν πίνακας ζωγραφικής, θα ήταν του Κοκόσκα, / Αν ήταν εκδρομή, θα ήταν στη Μεσσαρά, / Αν ήταν γραφή, θα ήταν βυζαντινή, / Αν ήταν επιδόρπιο, θα ήταν πεπόνι με πιπέρι, / Αν ήταν αρχαιολόγος, θα ήταν ο Γιάννης Σακελλαράκης». (Εριέττα Δεληγιάννη-Κώτση)

- «Ο κ. Σακελλαράκης ενθουσιάστηκε σαν μικρό παιδί με τις προθέσεις μου για την τρικοκιά του. Η αγάπη του για το περιβάλλον και τα ιθαγενή δέντρα είναι τόσο ένθερμη που κάποιες φορές ένιωθα ότι ξεπερνούσε ακόμη και το πάθος του για την αρχαιολογική ανασκαφή». (Μαρία Κοζυράκη, διδάκτωρ δασολόγος - αρχιτέκτων τοπίου, η οποία συνέβαλε στην κήρυξη της τρικοκιάς, του αιωνόβιου κράταιγου της Ζωμίνθου, ως διατηρητέου μνημείου της φύσης)

- «Το διευθυντή τσ' ανασκαφής Γιάννη Σακελλαράκη / τον εξεχώριζε καθείς απ' τ' άσπρο του μουστάκι / αλλά και το λευκό μαλλί - χιόνι του Ψηλορείτη - / που διάσημο τον έκανε σ' ολάκερη την Κρήτη». (Μαντινάδα της Χάιδως Καλλιτσάκη, διδάκτορος Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών).    

Φιλμ Νουάρ...Βιβλιοπωλείο Δοκιμάκης, Ηράκλειο 18-10-2012

Βιβλιοπωλείο " ΔΟΚΙΜΑΚΗΣ"

Πέμπτη βράδυ, ώρα 20.45,τα φώτα χαμηλώνουν, οι κουβέντες σιγά - σιγά λιγοστεύουν και τα μάτια επικεντρώνονται σε μια οθόνη που προβάλει εικόνες μιας αλλής εποχής στην Ευρώπη την αρχή του περασμένου αιώνα. Η μουσική (17η tempest sonata  του Beethoven ) που διαχέεται από τα ηχεία  σ΄'ολο το χώρο σ΄ αφήνει να ονειρευτείς, να παρασυρθείς, να ταξιδέψεις και να νομίζεις ότι τελικά αυτό το βιβλίο ...έγινε ταινία. 

 Φιλμ Νουάρ, Δημήτρης Στεφανάκης.

Μια ήρεμη, απολαυστική, ερευνητική, διδακτική, χαλαρωτική βραδιά στο βιβλιοπωλείο "Δοκιμάκης " στο Ηράκλειο της Κρήτης. Ενας συγγραφέας, φίλος αγαπημένος, ένας άνθρωπος κι ο ίδιος λίγο κοσμοπολίτης που ξέρει να χειρίζεται τον λόγο όσο ελάχιστοι, να πλάθει ιστορίες με ήρωες που μεγαλούργησαν στην εποχή τους, να συνθέτει εικόνες που σε μεταφέρουν σε εποχές που κανείς μας 
δεν έζησε αλλά έχει ακούσει πως ήταν. Ενα μυθιστόρημα, ιστορικό, κοσμοπολίτικο όπως λένε πολλοί, συγκεντρωτικό, ερευνητικό, σοβαρό, απαιτητικό, ρομαντικό,φιλόδοξο, ερωτικό.

Μαζί με τον Δημήτρη Στεφανάκη σε μια συζήτηση που μας καθήλωσε όλους ο Αλέκος Ανδρικάκης γνωστός δημοσιογράφος του Ηρακλείου και η Νινέτα Παπαδομανωλάκη Εκπαιδευτικός - νομικός.

 Τι  είναι τελικά το ...Φιλμ Νουάρ; Ο καθένας έχει και μιά άποψη. Εχω " γράψει" πως για μένα είναι ένα σενάριο μιας καλογυρισμένης και αγαπημένης ταινίας, που θέλω να δω και να ξαναδώ αρκετές φορές γιατί πάντα θα ανακαλύπτω καινούργια πράγματα.Χθες βράδυ σκέφτηκα και κάτι άλλο...Είναι ένα απολαυστικότατο  ανάγνωσμα που σε κάνει να αναρωτηθείς,να μάθεις, να σταματήσεις για λίγο στις σελίδες του , να νοσταλγήσεις, να ταξιδέψεις ονειρικά και πραγματικά, να ερωτευθείς και τελικά να συγκρίνεις. Να συγκρίνεις  τις τωρινές μας ζωές με κείνες των ανθρώπων που ηθελημένα ή όχι με τις πράξεις τους καθόρισαν την ίδια την ιστορία. Να αναρωτηθείς για το σήμερα...για την ιστορία που γράφουν οι δικές μας ζωές σε σχέση όχι μόνο με τον εαυτό μας αλλά για τις επόμενες γενιές που πιθανόν κάποιος άλλος συγγραφέας θα γράψει ένα αντίστοιχο μυθιστόρημα που κεντρικός ήρωας ή και παράπλευροι ίσως να είμαστε εμείς με τις τωρινές μας πράξεις...

Αλέκο Ανδρικάκη , όπως  πάντα ήσουν απολαυστικός....

Νινέτα Παπαδομανωλάκη  με την γλυκύτητα και την γυναικεία σου αίσθηση μας μετέφερες πραγματικά σε εκείνη την εποχή....

Δημήτρη Στεφάνακη, συνέχισε να γράφεις όπως γράφεις γιατί δεν υπάρχουν πολλοί σύγχρονοι συγγραφείς που να καταπιάνονται με " δύσκολα" θέματα στα μυθιστορήματά τους. 

Το Φίλμ Νουάρ να κάνει ακόμα πολλές πολλές εκδόσεις και ...... ένα πολύ μεγάλο Ευχαριστώ......
                                                                                             Ελένη Μπετεινάκη                                      
                                                               

Το βίντεο είναι δημιουργία της Τέσυς Μπάιλα,συγγραφέας
Φωτογραφίες: Μάριος Ψαλιδάκης, βιβλιοπωλείο Δοκιμάκης

Θωμάς Φανουράκης 1915 -1993...

"Αναμνήσεις του Στυλιανού Αλεξίου από Κρητικούς Ηρακλειώτες, όπως γράφει ο ίδιος, τους οποίους είχε γνωρίσει πολύ καλά".{από το βιβλίο :Κείμενα φιλίας και μνήμης, Στυλιανός Αλεξίου, εκδ. Δοκιμάκης, 2010}, αλλά και μια περιγραφή της πόλης του Ηρακλείου λίγο πριν τον πόλεμο του ΄40...

ΘΩΜΑΣ ΦΑΝΟΥΡΑΚΗΣ (1915-1993) - αποσπάσματα...
 
…Τον γνώριζα από τότε που ήμουν παιδί. Κατοικούσε προπολεμικά στην τότε οδό Κωνσταντίνου Παλαιολόγου (σήμερα Γιάννη Χρονάκη), γειτονικά με το σπίτι του παππού μου Στρατή Βουρδουμπάκη, στο οποίο οικογενειακώς έμενα.........

Τα κατάρτια

.... Περνώντας, έβλεπα την εξώπορτα του σπιτιού του πάντα ανοιχτή, όπως συνηθιζόταν τότε στο Ηράκλειο. Φαινόταν η αυλή με τις γλάστρες και τα λουλούδια γύρω από μια κεντρική λεμονιά, κάτω από την οποία δειπνούσαν τα δροσερά βράδια του καλοκαιριού οι Φανουράκηδες.Τα περισσότερα σπίτιαστο Ηράκλειο ήταν διόρωφες μονοκατοικίες και είχαν αυλές, που λειτουργούσαν ως πνεύμωνες του σπιτιού για τον αερισμό και τον φυσικό φωτισμό των γύρω δωματίων, και ως χώροι παιχνιδιού για τα παιδιά.....

Ο Θωμάς σ΄όλη του τη ζωή θυμόταν το Ηράκλειο των παιδικών του χρόνων, όχι από ρομαντική νοσταλγία, αλλά επειδή έβλεπε ότι η τότε πόλη, χωρίς υψηλές οικοδομές στα στενά, χωρίς μολυσμένο αέρα και πανδαιμόνιο τροχοφόρων, ήταν ανθρωπινότερη. Από παντού έβλεπες τον Ψηλορείτη και άκουγες χειμώνα καλοκαίρι τον ήχο της θάλασσας, ενώ πάνω μας συνεχώς περνούσαν , από άνοιξη ως το φθινόπωρο , χιλιάδες χελιδόνια..... 

το παιχνίδι

Ο Θωμάς εκτιμούσε την εποχή του και για κάτι άλλο. Υπήρχε ακόμη καλαισθησία στα σπίτια: “Δεν έβλεπες τίποτε άσχημο "όπως έλεγε χαρακτηριστικά" Ντουλάπες, μπουφέδες, τραπέζια, ήταν φτιαγμένα από επιπλοποιούς. Δεν ήταν απρόσωπα και κρύα βιομηχανικά προϊόντα. Πλαστικά δεν υπήρχαν. Οι τοίχοι δεν καλύπτονταν από άθλιους ζωγραφικούς πίνακες ή " αφίσες" και " πόστερς"..............
.....  Αργότερα, μετά τον πόλεμο, άρχισα να κάνω συντροφιά με τον Θωμά. Τον επισκεπτόμουν στο ζωγραφικό εργαστήριό του, που άλλαζε κατά διαστήματα θέση στο Ηράκλειο. Τελικά ο Θωμάς εγκαταστάθηκε στο ιδιόκτητο μικρό “ατελιέ” του στην περιοχή Πεντεβή, που ήταν επί πολλά χρόνια και κατοικία του. Κάναμε συντροφιά, μαζί με άλλους φίλους, και όλοι χαιρόταν την καλλιέργεια, την ειρωνεία και το “χιούμορ¨του..................

Το τηλέφωνο 1970,

Άλλοι πίνακες του είναι εκτεθειμένοι στη Δημοτική Πινακοθήκη, στον αναστηλωμένο βενετικό ναό του Αγίου Μάρκου. Ανήκουν στην τελευταία ζωγραφική παραγωγή του Φανουράκη, που είχε γίνει αρκετά γνωστή κια στην Αθήνα, και που χαρακτηριζόταν από μιαν ιδιότυπη τεχνική παράστασης ξύλινων επιφανειών, με λεπτομέρειες αντικειμένων ή τοπίου, στο βάθος. Εγινε λόγος από την κριτική για " μαγικό ρεαλισμό".Ο ίδιος αποκαλούσε τη ζωγραφική αυτή “μεταφυσική” με την έννοια ότι απέδιδε τη"μυστική αίσθηση της ζωής". .Από τους λογίους των Αθηνών που είχαν επισκεφθεί το εργαστήριό του στη δεκαετία του 1950, τον είχε εκτιμήσει κυρίως ο Ι.Μ.Παναγιωτόπουλος και τον είχε μνημονεύσει, βάσει των ως τότε έργων του, κυρίως ως προσωπογράφο, με άρθρο του στη Νέα Εστία.

Ο Φανουράκης είχε ζωγραφίσει και ωραίες " ακουαρέλες" τοπίων και συνοικιών του Ηρακλείου...

...Στο χρονικό διάστημα που ήμουν Εφορος Αρχαιοτήτων Κρήτης, ....ο Θωμάς είχε εργαστεί στο Μουσείο Ηρακλείου ως καλλιτεχνικός σχεδιαστής αρχαίων αντικειμένων.....

....Εζησε όλη του τη ζωή στο Ηράκλειο , και μόνο για ένα μικρό διάστημα ταξίδεψε στο Παρίσι, χωρίς, όπως φαίνεται να εντυπωσιαστεί πολύ.

Κείμενα Φιλίας και μνήμης , Στυλιανός Αλεξίου,εκδ. ΔΟΚΙΜΑΚΗΣ , 201http://www.bigbook.gr/index.php?lang_id=1&mode=singleBook&book_id=192577

Τα κείμενα που παρουσιάζονται στον τόμο αυτό αφορούν αναμνήσεις από εκλεκτούς κρητικούς τους οποίους ο Στυλιανός Αλεξίου είχε γνωρίσει πολύ καλά. Ήταν άνθρωποι που συνέβαλαν καθοριστικά στην άνοδο του πολιτιστικού επιπέδου στην Κρήτη και στην κυρίως Ελλάδα, με προβολή και στο εξωτερικό. Τα κείμενα αναφέρονται σε πρόσωπα όπως: Νίκος και Γαλάτεια Καζαντζάκη, Ανδρέας Καλοκαιρινός, Μενέλαος Παρλαμάς, Νικόλαος Πλάτων, Έλλη Αλεξίου, Παντελής Πρεβελάκης, Οδυσσέας Ελύτης, Κώστας Γεωργουσόπουλος, Θεοχάρης Δετοράκης και άλλοι.



Ο ίδιος Θωμάς Φανουράκης εξιστορεί από την εμπειρία τουγια τα πρώτα του βήματα στη ζωγραφική στο εργαστήριο του Αλεξανδρίδη,  μικρό παιδί ακόμα...  : { από το βιβλίο :Η Κρήτη των καλλιτεχνών, 19ος - 20ος αιώνας, Αγιογραφία, Ζωγραφική,Γλυπτική, Ντενίζ -  Χλόη Αλεβίζου, εκδ. Δοκιμάκης }

Το μικρό ντουλάπι, 1970, 

..."Πιστεύω πως η μοίρα του κάθε τεχνίτη προδιαγράφεται, από την ώρα της γέννησής του, με το τι πρωτοείδανε τα μάτια του και τι πρωτάκουσαν τ άφτιά του΄ θυμήθηκα αμέσως το πρωινό που τεσσάρω χρονώ, με πήρε από το χέρι η μάνα μου,για να με πάει πρώτη φορά στο σκολειό. Εγώ δοσ΄του να λέω : " Εγώ δε θέλω , εγώ δε θέλω". Ομως οι αντιρρήσεις σταμάτησαν, όταν διάκρινα μπροστά σ΄ανοιχτό παράθυρο, το προφίλ ενός νέου άντρα που κρατούσε στ΄ αριστερό χέρι ένα ίσιο, λεπτό βεργάκι με τρίχες στην άκρη.Μ αυτό το ραβδί άγγιζε μια τον ξύλινο δίσκο και μιά το μ΄ άσπρο μπογιά βαμμένο και στεγνωμένο χαρτόνι, όπως σα να το ξεσκόνιζε ελαφρά, άπλωνε πρώτα πάνω κει τα χρώματα κόκκινα και πορτοκαλιά που γίνονταν ουρανός σ΄ ώρα δύσης κι ύστερα χρώματα μενεξεδιά που γίνονταν βουνά.Κοιτούσα σα μαγεμένος....


( Ο πίνακας Το μικρό Ντουλάπι, του Θωμά Φανουράκη βρίσκεται στη συλλογή του Κ. Σχιζάκη στο Μουσείο Εικαστικών Τεχνών Ηρακλείου)

Η Πόλη του Ηρακλείου και ο Θωμάς Φανουράκης ... ( Απόσπασμα από το βιβλίο : η Κρήτη των καλλιτεχνών

Το χάρτινο ψάρι

....ολόκληρη η Ελλάδα και το Ηράκλειο χτίζονται.Παντού ξεφυτρώνουν τσιμεντοκολώνες.Το μπετόν σκεπάζει παραλίες, κάμπους , βουνά...Η αναρχία που επικρατεί είναι κάτι το ασύλληπτο....
Ο Θωμάς, βλέπει και καταγράφει και διαισθάνεται τι θα γίνει.Τώρα έχει το χρόνο να ζωγραφίζει . " Δεν είμαι πια Δημόσιος Υπάλληλος" , όπως έλεγε ο ίδιος.Στο εργαστήρι του στον Μπενετβή, από το παράθυρο του βλέπει τ΄ αμπέλια , τις ελιές και στο βάθος στην καταγάλανη λουρίδα της θάλασσας......Ζωγραφίζει σκαλωσιές, χάρτινους μύλους, ζύγια,χάρτινα πουλιά, σύμβολα όλα και φτάνει στις περίφημες αναμονές , τα σίδερα, που περιμένουν τη συνέχιση της οικοδόμισης...

Τον Θωμά τον πληγώνει η Ελλάδα , όπως έλεγε ο Σεφέρης.Το καταγγέλει και είναι αυστηρός, σκληρός, ασυμβίβαστος....




Η Κρήτη των Καλλιτεχνών, 19ος - 20ος αιώνας, Αγιογραφία, Ζωγραφική,Γλυπτική, Ντενίζ -  Χλόη Αλεβίζου, εκδ. Δοκιμάκης }

Με αναφορές σε περίπου διακόσιους, στην πλειονότητά τους άγνωστους έως σήμερα καλλιτέχνες (αγιογράφους, ζωγράφους και γλύπτες) που έζησαν στην Κρήτη την περίοδο 1800-1950, και με παρουσιάσεις και αναλύσεις έργων τους που συνοδεύονται από πλούσιο φωτογραφικό υλικό, η μελέτη, "Η Κρήτη των καλλιτεχνών", αποσκοπεί να αποτελέσει μία πρώτη γνωριμία με κεντρικές όψεις της παραγνωρισμένης ιστορίας της καλλιτεχνικής ζωής του τόπου. ... Η πρώτη καταγραφή και αποθησαύριση ενός άγνωστου υλικού που διαμορφώνεται αργά και προβάλλει μέσα από τα τεράστια αναχώματα που είχαν στηθεί στα χρόνια της σκλαβιάς και βρίσκει την ολοκλήρωσή του στις μέρες μας. Μια πραγματικά μεγάλη προσπάθεια, ένα χειροπιαστό αποτέλεσμα, ένας εμπλουτισμός της έρευνας της νεότερης ελληνικής ιστορίας της ζωγραφικής. Μια αποκάλυψη ονομάτων, ζωγραφικών έργων και συλλεκτών, που δεν μπορούν πια να μας αφήσουν αδιάφορους... Μαριλένα Ζ. Κασιμάτη Επιμελήτρια Εθνικής Πινακοθήκης

Δείτε το :http://www.bigbook.gr/index.php?lang_id=1&mode=singleBook&book_id=184685 

Παρουσίαση του " Φιλμ Νουάρ" - Ηράκλειο 18-10- 2012

Φιλμ Νουάρ , Δημήτρης Στεφανάκης , εκδ. Ψυχογιός

Παρουσίαση : Ηράκλειο 18 Οκτωβρίου 2012, στις 20.30 - Βιβλιοπωλείο ΔΟΚΙΜΑΚΗΣ

        

Την Πέμπτη 18 Οκτωβρίου 2012, στις 20.30 στο χώρο του βιβλιοπωλείου ΔΟΚΙΜΑΚΗΣ 

( Καντανολέων 4, Ηράκλειο)     

 Θα γίνει η παρουσίαση του νέου βιβλίου 

του Δημήτρη Στεφανάκη: Φιλμ Νουάρ 

Ο  συγγραφέας θα βρίσκεται εκεί και θα μιλήσει μαζί με :

τον κ. Αλέκο Ανδρικάκη - δημοσιογράφο

και την κ. Νινέτα Παπαδομανωλάκη -Νομικό - Εκπαιδευτικό

Διαδώστε το :http://bigbook.gr/content/diafora/Film-Nouar.html

Στο Παρίσι του 1939 ο νεαρός Γάλλος δημοσιογράφος Φιλίπ Τεμπό αναζητά στοιχεία για το παράνομο ειδύλλιο μιας Ισπανίδας δούκισσας και ενός Έλληνα εμπόρου όπλων. Η ζωή του τελευταίου γεννά πολλά ερωτηματικά για την καταγωγή του, τη δράση και την πολιτική επιρροή του. Ποιος ήταν εντέλει ο άνθρωπος που μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο θεωρήθηκε ο πλουσιότερος στον πλανήτη; Την απάντηση δίνει ο παλιός αναρχικός Μιγκέλ Θαραμπόν. Μέσα από τις διηγήσεις του αναδεικνύεται ένας κόσμος συνωμοσίας, παρασκηνιακής πολιτικής και άνομου κέρδους. Μια κοινωνία σκιών γράφει ιστορία ερήμην των απλών ανθρώπων, και γεγονότα που σημάδεψαν τον εικοστό αιώνα, όπως η Μικρασιατική Καταστροφή, φαντάζουν εμπνεύσεις ενός αμείλικτου πρωταγωνιστή. Ο μυστηριώδης Έλληνας δίνει το "παρών" σε κάθε μεγάλη στιγμή: νέα όπλα, αποικιακοί πόλεμοι, πολιτικά σκάνδαλα, μυστικές υπηρεσίες, αγώνας για την αναγέννηση της Ελλάδας. Η σκοτεινή του διαδρομή στις μητροπόλεις του κόσμου φωτίζεται μονάχα από έναν ανεξήγητο πατριωτισμό και το πάθος του για μια γυναίκα... Μια μυθιστορηματική αναδρομή στα χρόνια που προανήγγειλαν την εποχή μας, όπου ο έρωτας και η ιστορία, η πολιτική και η κατασκοπεία, ο ρομαντισμός και ο κυνισμός διεκδικούν το δικό τους μερίδιο.

 Ο Δημήτρης Στεφανάκης γεννήθηκε το 1961. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας. Έχει μεταφράσει έργα των Σωλ Μπέλοου, Ε.Μ. Φόρστερ, Γιόζεφ Μπρόντσκι και Προσπέρ Μεριμέ. Το πρώτο του μυθιστόρημα, "Φρούτα εποχής" κυκλοφόρησε το 2000 (εκδόσεις Ωκεανίδα). Ακολούθησαν: "Λέγε με Καΐρα" (Ωκεανίδα, 2002), "Το μάτι της επανάστασης έχει αχρωματοψία" (Ωκεανίδα, 2005), "Μέρες Αλεξάνδρειας" (Πατάκη, 2007), "Συλλαβίζοντας το καλοκαίρι" (Πατάκη, 2009), "Θα πολεμάς με τους θεούς" (Πατάκη, 2010). Στα Γαλλικά έχει μεταφραστεί το βιβλίο του Μέρες Αλεξάνδρειας με τον τίτλο " Jous d' Alexandrie" εκδ. Viviane Hamy,France που τιμήθηκε με το βραβείο Prix Mediterranee Etranger, Γαλλικό βραβείο Μεσογειακής Λογοτεχνίας 2011 και το Διεθνές Βραβείο Καβάφη για το 2011. Τον Μάιο του 2012 κυκλοφόρησε το νέο του μυθιστόρημα Φίλμ Νουάρ από τις εκδόσεις Ψυχογιός

Ξένη Πεζογραφία( Ιανουάριος - Αύγουστος 2012) Βιβλιοπωλείο Δοκιμάκης

Best sellers ( Ιανουάριος – Αύγουστος 2012) Τα πρώτα σε πωλήσεις ,

βιβλιοπωλείο  Δοκιμάκης

1. Το νήμα, Βικτώρια Χίσλοπ, Διόπτρα

2. Πενήντα αποχρώσεις του γκρι , Ε. Λ. Τζέιμς , Πατάκης

3. Κράτα τα μάτια σου κλειστά , Τζον Βέρντον,  Διόπτρα

4. Το κορίτσι που εξαφανίστηκε ,Τζίλιαν Φλιν, Μεταίχμιο

5. Ο χορός του γλάρου, Αντρέα Καμιλέρι, Πατάκης

6. Να σου πω μια ιστορία του Χόρχε Μπουκάι, Εκδόσεις Opera

7. Νέμεσις , Τζο Νέσμπο ,  Μεταίχμιο

8. Βόρειο Σέλας ,  Τζένιφερ Ντόνελι,   Ωκεανίδα

9. Παιχνίδι του στέμματος (επίτομο) του Τζορτζ Ρ. Ρ. Μάρτιν , Εκδόσεις Anubis

10. Σκέψου έναν αριθμό,  Τζον Βέρντον ,  Διόπτρα

11. Σενάριο γάμου, Τζέφρυ Ευγενίδης, Πατάκης

12.Το πρόβλημα Σπινόζα, Ιρβιν Γιάλομ, ΑΓΡΑ

 

Ελληνική πεζογραφία -Πρώτα σε πωλήσεις- βιβλιοπωλείο ΔΟΚΙΜΑΚΗΣ ( Ιανουάριος - Αύγουστος 2012)

Best Sellers ( Ιανουάριος – Αύγουστος 2012) Ελληνική Πεζογραφία  

βιβλιοπωλείο Δοκιμάκης

1.   Το παραμύθι της βροχής , Τέσυ Μπάιλα , εκδ. Δοκιμάκης

2.  Το παράπονό μου μιά κραυγή, Αννα Γαλανού, εκδ. Ωκεανίδα

3.  Φίλμ Νουάρ, Δημήτρης  Στεφανάκης , εκδ. Ψυχογιός

4.Το φθινόπωρο της μάγισσας, Καίτη Οικονόμου, εκδ. Ψυχογιός

5. ΄Αγιοι και δαίμονες , Γιάννης Καλπούζος,

6. Το μεγάλο αστείο του κόσμου,Γιάννης Κουγιουμουτζάκης, εκδ. Δοκιμάκης

7.  Όσο αντέχει η ψυχή , Λένα Μαντά, εκδ.Ψυχογιός

8. Ανεμώλια, Ισίδωρος Ζουργός, Πατάκη

9.   Κόκκινο κοράλλι, Ρένα Ρώσση- Ζαϊρη, Ψυχογιός

10. Το θρόισμα της λεύκας, Φανή Πανταζή, Ψυχογιός

11.Για την αγάπη της γεωμετρίας, Σώτη Τριανταφύλλου, εκδ. Πατάκης

12. Εγώ ο Ζάχος Ζάχαρης, Λένα Διβάνη, εκδ. Καστανιώτης

13.Μέρες Αλεξάνδρειας, Δημήτρης Στεφανάκης, εκδ. Ψυχογιός

14.Σαν στάχυα στο χρόνο, Δήμητρα Παπαναστασοπούλου, εκδ. Διόπτρα

15.’Ισλα Μπόα, Χρήστος Αστερίου, εκδ. Πόλις

16. Ο 13^ο επιβάτης, Γιάννη Μαρή, εκδ. Αγρα

17.Τα ρόδα της σιωπής, Πασχαλία Τραυλού, εκδ. Ψυχογιός

18.Ερωτας πόλεμος, Καίτη Οικονόμου, εκδ.Ψυχογιός

19.Μικροί  άγγελοι, Ρένα Ρώσση Ζαϊρη, εκδ. Ψυχογιός

20. Μια ζωή πολλές φορές, Έλενας Μακρή, εκδ. Liberis

21.Η χήρα του Πειραιά, Φιλομήλα Λαπατά, εκδ. Καστανιώτης

22.Πικρό γλυκό λεμόνι, Σοφία Βόικου, εκδ. Ψυχογιός

23.Γύρισε σελίδα , Ομηρος Αβραμίδης, εκδ. Διόπτρα

24.Ο άνθρωπος που έτρωγε πολλά, Αύγουστος Κορτώ, εκδ. Καστανιώτης

25. Φως εξ ανατολών, Ευάγγελος Μαυρουδής, εκδ. Κέδρος