Το παραμύθι της βροχής

Κυριακή 8 Ιουλίου 2012

Η Μίνα Παπανικολάου για Το Παραμύθι της Βροχής, εκδόσεις Δοκιμάκης

"Ανάγνωση" της ποιήτριας Μίνας Παπανικολάου
Το ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΤΗΣ ΒΡΟΧΗΣ
από τις εκδόσεις ΔΟΚΙΜΑΚΗΣ

Πάντα αγαπούσα τις κερασιές. Μου θύμιζαν τον αγαπημένο μου συγγραφέα και ποιητή, τον Μενέλαο Λουντέμη. Μου θύμιζαν επίσης και την αγαπημένη μου εποχή, την Άνοιξη και την αδιαπραγμάτευτη επέλασή της, όσο κι αν οι εποχές στις μέρες μας δύσκολα διαχωρίζονται, κυριολεκτικά και μεταφορικά.
Προκλητικό, λοιπόν, το εξώφυλλο με ώθησε στην ανάγνωση του μυθιστορήματος. Καθηλωτική, διαπεραστική η γραφή που συνάντησα και ποιητικός χειμαρρώδης λόγος. Η πλοκή, παραμυθιού με ρεαλιστικές προεκτάσεις, μύθους, παραδόσεις και ιστορίες ζωής, πλεγμένα αρμονικά. Αναδύονται αρώματα Ανατολής σε κάθε σελίδα του μυθιστορήματος, χωρίς να απουσιάζουν παγκόσμιες αξίες και ιδανικά, αρετές και μικρότητες, όπως συμβαίνει παντού και θα συμβαίνει πάντοτε.
Το κύριο χαρακτηριστικό το μυθιστορήματος είναι η επιμονή και η αφοσίωση της δημιουργού στις αξίες και τα ιδανικά που ανυψώνουν τον άνθρωπο ως είδος που οφείλει να ατενίζει ουρανούς, να τους υπηρετεί στις φωτεινές τους στιγμές, προσδοκώντας την αντανάκλαση αυτής της λαμπρότητας πάνω σε όλα τα πλάσματα.
Οι ανατροπές και οι αντιξοότητες δεν είναι αρκετές να αλλοιώσουν την ποιότητα των πρωταγωνιστών, με γραφή προσανατολισμένη σε υποσυνείδητα μηνύματα ανάτασης κι αφοσίωσης σε κανόνες που ενδεχομένως μοιάζουν-για τα δικά μας δεδομένα- αυστηροί, αλλά έχουν καθορίσει την πορεία του λαού της Ιαπωνίας, διαχρονικά.
Την ίδια στιγμή ο αναγνώστης εντοπίζει, διάσπαρτα στο όλο πόνημα, στοιχεία της Ελληνικής κουλτούρας κι ενδεχομένως ξαφνιάζεται από τις αναπάντεχες ομοιότητες. Ό λυρικός ήχος της βροχής και η μυρωδιά του βρεγμένου χώματος, το άρωμα των ανθών της κερασιάς, η αυταπάρνηση, η αφοσίωση, ο πόνος κι η αγάπη, μήπως δεν είναι σ’ όλο τον κόσμο ίδια; Η απώλεια, η τρόμος κι η απόγνωση, μήπως δεν έχουν παντού και πάντα τους ίδιους αποδέκτες; Εμάς τους ανθρώπους; Κι αυτό που μοιάζει με μοναδική και προσωπική υπόθεση του καθενός και της καθεμιάς, όταν χαμηλώνουμε τα βλέφαρα κι ανοίγουμε τις καρδιές στους παράλληλους βίους άλλων, δεν βρίσκουμε θραύσματα δικά μας;
Στο Παραμύθι της Βροχής, οι κύκλοι της γνώσης, πλέκουν αόρατους δεσμούς μέχρι να ‘ρθει η στιγμή που κρίνεται ως δέουσα για την πλήρωση των γραμμένων. Κι όσο κι αν, με πείσμα, αποφεύγουμε την φυσική εξέλιξη των πραγμάτων, εκείνα μας προσπερνούν κι απαντούν με θυμοσοφική διάθεση σε όλα μας τα ερωτήματα. Ανοίγουν διάπλατα της πύλες της ψυχής μας κι αιτιολογούν το μέχρι πρότινος αναίτιο δάκρυ έως και την πιο αναίτια χαρά.
Και τότε, οι σιωπές δεν είναι παρά το πρώιμο στάδιο της φλύαρης ευτυχίας, με τις ρωγμές και τις μνήμες που την ομορφαίνουν τόσο πολύ!

Καλοτάξιδο!

Σάββατο 7 Ιουλίου 2012

Συναυλία Συγχρονής Μουσικής ΕΡΤ " Κηποθέατρο Ν. Καζαντζάκης " ,Ηράκλειο 6 - 7- 2012"

Την Παρασκευή 06 Ιουλίου 2012 στις 21.30, στο Κηποθέατρο «Νίκος Καζαντζάκης», η Ορχήστρα Σύγχρονης Μουσικής της ΕΡΤ, σε μία καλοκαιρινή συναυλία με έργα δύο σημαντικών Ελλήνων συνθετών.
Ο Δημήτρης Μπάσης, ο Κώστας Κάραλης και η Νανά Μπινοπούλου θα ερμηνεύσουν την «Τρίτη Ανθολογία» του Γιάννη Σπανού. και τα «12 Τραγούδια του F.G.Lorca» του Γιάννη Γλέζου.
Η«Τρίτη Ανθολογία» του Γιάννη Σπανού κυκλοφόρησε το 1975 και περιλαμβάνει 12 τραγούδια σε ποίηση Μίλτου Σαχτούρη, Κώστα Βάρναλη, Νίκου Καββαδία, Γιάννη Σκαρίμπα, Χρήστου Κουλούρη, Νίκου Καρύδη, Μήτσου Λυγίζου, Ηλία Σιμόπουλου, Δημήτρη Δούκαρη, Βύρωνα Λεονταρή, Μαρίνας Λαμπράκη, Λιλής Ιακωβίδη.
Στα «12 Τραγούδια του F.G.Lorca» ο Γιάννης Γλέζος επιχειρεί μια πρώτη προσέγγιση με την ποίηση του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα. Η απόδοση των στίχων στα ελληνικά ανήκει στον Λευτέρη Παπαδόπουλο.


Η «Τρίτη Ανθολογία» του Γιάννη Σπανού κυκλοφόρησε το 1975 και περιλαμβάνει 12 τραγούδια σε ποίηση Μίλτου Σαχτούρη, Κώστα Βάρναλη, Νίκου Καββαδία, Γιάννη Σκαρίμπα, Χρήστου Κουλούρη, Νίκου Καρύδη, Μήτσου Λυγίζου, Ηλία Σιμόπουλου, Δημήτρη Δούκαρη, Βύρωνα Λεονταρή, Μαρίνας Λαμπράκη, Λιλής Ιακωβίδη.
Στα «12 Τραγούδια του F.G.Lorca» ο Γιάννης Γλέζος επιχειρεί μια πρώτη προσέγγιση με την ποίηση του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα. Η απόδοση των στίχων στα ελληνικά ανήκει στον Λευτέρη Παπαδόπουλο.
H Ορχήστρα Σύγχρονης Μουσικής της ΕΡΤ ιδρύθηκε το 1954, αρχικά ως Ελαφρά Ορχήστρα του ΕΙΡ από τον Κώστα Γιαννίδη και τον Άκη Σμυρναίο. Με την μεταπολίτευση του 1974 και τον ερχομό του Μάνου Χατζιδάκι στο Κρατικό Ραδιόφωνο η Ορχήστρα διευρύνει το σχήμα και το ρεπερτόριό της και μετονομάζεται σε Ορχήστρα Ποικίλης Μουσικής. Στα επόμενα χρόνια διευρύνθηκε με περισσότερους μουσικούς και επί διευθύνσεως Μίκη Θεοδωράκη, πήρε την ονομασία «Ορχήστρα Σύγχρονης Μουσικής».
Στόχος της είναι να αποτελέσει βήμα προβολής και διάδοσης της νεότερης ελληνικής μουσικής όπως αυτή αποτυπώνεται στα έργα των δρώντων Ελλήνων συνθετών και όχι μόνο αλλά και βήμα ανάπτυξης του νεότερου καλλιτεχνικού δυναμικού που διαθέτει ο τόπος μας. Ξεχωριστή θέση στο ρεπερτόριό της κατέχει η παγκόσμια κινηματογραφική και θεατρική μουσική και ιδιαίτερα αυτή του 20ού αιώνα με έργα που δεν περιλαμβάνουν στα προγράμματά τους οι συμφωνικές ορχήστρες.

Δείτε το video τις συναυλίας στον παρακάτω σύνδεσμο του Cretalive.gr
http://www.dailymotion.com/user/cretalive/subscriptions/2012-07-07/1:1?mode=playlist&from=email_subscriptiondigestusersunlogged&utm_source=Email&utm_medium=Email&utm_content=SubscriptionDigestUsersUnlogged&utm_campaign=Alert-SubscriptionDigestUsersUnlogged#video=xs0kr9

Τετάρτη 20 Ιουνίου 2012

Prix Méditerranée Etranger 2012

 Η Prix Méditerranée (Μεσόγειος Βραβείο) είναι ένα γαλλικό λογοτεχνικό βραβείο. Δημιουργήθηκε το 1984 στο Περπινιάν από το Μεσογειακό Κέντρο Λογοτεχνίας (ΧΜΛ), με σκοπό την προώθηση της πολιτιστικής αλληλεπίδρασης ανάμεσα στις πολλές χώρες που περιβάλλουν τη Μεσόγειο Θάλασσα. Δύο βραβεία διανέμονται κάθε χρόνο, το Prix Méditerranée την ίδια και το Prix Méditerranée Etranger (ή στις υπερπόντιες Μεσογείου βραβείο). Η τελευταία ανήκει σε έναν συγγραφέα από τη λεκάνη της Μεσογείου των οποίων η αρχική εργασία έχει μεταφραστεί στα γαλλικά.

 Τo Prix Méditerranée και το Prix Méditerranée Etranger 2012 απονεμήθηκαν στις 19 Ιουνίου 2012 στο εμβληματικό καφέ το Παρισιού La Closerie des Lilas.
H La Closerie des Lilas, αγαπημένο καφέ Χέμινγουεϊ για το γράψιμο σε κρύα πρωινά του Παρισιού.Tο καφέ είναι ακόμα στη γωνία της λεωφόρου du Montparnasse.

 Ο Ζαν Νοέλ Πανκραζί απέσπασε το πρώτο βραβείο (Prix Méditerranée) για το βιβλίο του Το Βουνό.












Το δεύτερο Prix Méditerranée Etranger 2012 που θεωρείται και το σημαντικότερο απονεμήθηκε στον Ισπανό Αντόνιο Μουνιόθ Μολίνα για το μυθιστόρημα του : 
Τα παλιά τα χρόνια. 








 
Το όνομά του ανακοίνωσε τιμής ένεκεν ο περισινός νικητής του βραβείου, Δημήτρης Στεφανάκης.

Μεσογειακό βραβείο ποίησης Νίκος Γκάτσος 2012

Το Μεσογειακό βραβείο Νίκος Γκάτσος είναι ένα γαλλικό βραβείο ποίησης , μιας ιδέας που πρότνει και θεσπίστηκε στη Γαλλία   η διεθνής - ελληνίδα τραγουδίστρια Νανά Μούσχουρη. 
Το βραβείο, που βαφτίστηκε με το όνομα του ποιητή της «Αμοργού», Νίκου Γκάτσου, απονεμήθηκε για πρωτη χρονιά φέτος και συγκεκριμένα σε μια σεμνή τελετή  την Δευτέρα 18 Ιουνίου 2012  στην αίθουσα τελετών του Γαλλο-Ρωσσικού συνδέσμου φιλίας στο Παρίσι.


Το 1ο βραβέιο απονεμήθηκε στον Αλγερινό Ποιητή Αμίν Καν για την συλλογή του Arabian Blues. 
Προέδρευσε η Νανά Μούσχουρη κι ο ιδρυτής του Μεσογειακού βραβείου Αντρέ Μπονέ. 











Ο Δημήτρης Στεφανάκης, περσινός νικητής του Μεσογειακού βραβείου πεζογραφίας και μέλος της επιτροπής μίλησε για τον Νίκο Γκάτσο και φωτογραφήθηκε με τον βραβευμένο ποιητή. 














Νίκος Γκάτσος :
Ποιητής, στιχουργός και μεταφραστής, ο Νίκος Γκάτσος παραμένει μία ξεχωριστή περίπτωση για τα ελληνικά γράμματα. Με μία μόνο ποιητική σύνθεση στο ενεργητικό του, την περίφημη και αξεπέραστη «Αμοργό», που έγραψε μεσούσης της Κατοχής, θεωρείται ένας από τους κορυφαίους ποιητές μας.
Γεννήθηκε στις 8 Δεκεμβρίου 1911, κατ' άλλους στις 30 Απριλίου 1915, στα Χάνια Φραγκόβρυσης (Κάτω Ασέα) Αρκαδίας. Τελείωσε το Δημοτικό στο χωριό του και το Γυμνάσιο στην Τρίπολη, όπου μυήθηκε στη λογοτεχνία και έμαθε μόνος του ξένες γλώσσες. Στη συνέχεια μετακόμισε με την οικογένειά του στην Αθήνα, όπου σπούδασε φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Στις αρχές της δεκαετίας του '30 δημοσίευσε τα πρώτα του ποιήματα στα περιοδικά «Νέα Εστία» (1931) και «Ρυθμός» (1933). Γνώριζε ήδη αρκετά καλά Αγγλικά και Γαλλικά και είχε μελετήσει τον Παλαμά, το Σολωμό, το δημοτικό τραγούδι, όπως και τις νεωτεριστικές τάσεις της ευρωπαϊκής ποίησης.
Το 1943 κυκλοφόρησε την ποιητική του σύνθεση «Αμοργός», που προκάλεσε έντονο ενδιαφέρον και του χάρισε περίοπτη θέση στο Πάνθεον των ελλήνων ποιητών. Λέγεται ότι το μακρύ αυτό ποίημα γράφτηκε μέσα σε μια νύχτα με το σύστημα της «αυτόματης γραφής», που χρησιμοποιούν οι σουρεαλιστές δημιουργοί. «Μνημειώδες έργο του νεοελληνικού ποιητικού λόγου» χαρακτήρισε την «Αμοργό» ο στενός φίλος του Μάνος Χατζιδάκις, «επειδή περιέχει βαθύτατα την ελληνική παράδοση, δεν την εκμεταλλεύεται, ενώ συγχρόνως περιέχει όλη την ευρωπαϊκή θητεία του Μεσοπολέμου». Με την «Αμοργό» κλείνει και ολοκληρώνεται ο πρώτος κύκλος του ελληνικού υπερρεαλισμού, που είχε ανοίξει με τον Νικήτα Ράντο, τον πρώιμο Ελύτη, τον Εμπειρίκο και τον Εγγονόπουλο.
Από τότε έως τον θάνατό του, ο Γκάτσος δημοσίευσε μόνο τρία ποιήματα: «Ελεγείο» (1946), «Ο Ιππότης και ο θάνατος» (1947) και το «Τραγούδι του παλιού καιρού» (1963). Τη λυρική του φλέβα ο Νίκος Γκάτσος τη διοχέτευσε στους στίχους τραγουδιών, καταργώντας συχνά τα όρια ποίησης και στιχουργίας. Το έργο του είναι εντυπωσιακό σε ποσότητα και ποιότητα. Ο Μίκης Θεοδωράκης, ο Μάνος Χατζιδάκις, ο Σταύρος Ξαρχάκος, ο Δήμος Μούτσης, ο Λουκιανός Κηλαηδόνης και άλλοι συνθέτες μελοποίησαν στίχους του, που τραγουδήθηκαν από δημοφιλείς καλλιτέχνες και έγιναν μεγάλες επιτυχίες («Αθανασία», «Της γης το χρυσάφι», «Ρεμπέτικο», «Αρχιπέλαγος», «Πήρες το μεγάλο δρόμο», «Πορνογραφία», «Λαϊκή Αγορά», «Η Μικρή Ραλλού», «Μια γλώσσα, μια πατρίδα», «Αν θυμηθείς τ' ονειρό μου», «Η νύχτα», «Στον Σείριο υπάρχουνε παιδιά», «Αντικατοπτρισμοί», «Το κατά Μάρκον», «America, America», «Χάρτινο το Φεγγαράκι», «Πάει ο καιρός» κ.ά.).
Σπουδαίο είναι και το μεταφραστικό του έργο, το οποίο δοκιμάστηκε επί σκηνής. Μετέφρασε για λογαριασμό του Εθνικού Θεάτρου, του Θεάτρου Τέχνης και του Λαϊκού Θεάτρου, Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα («Ματωμένος Γάμος», «Το Σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα»), Αύγουστο Στρίνμπεργκ («Ο Πατέρας»), Ευγένιο Ο' Νηλ («Ταξίδι μακριάς ημέρας μέσα στη νύχτα»), Λόπε ντε Βέγκα («Φουέντε Οβεχούνα») και Τενεσί Ουίλιαμς («Λεωφορείο ο Πόθος»).
Ο Νίκος Γκάτσος πέθανε στην Αθήνα στις 12 Μαΐου 1992 και τάφηκε στη γενέτειρά του.

Εργογραφία

  • «Όλα τα τραγούδια» (εκδόσεις Πατάκη): Περιλαμβάνει το σύνολο των τραγουδιών του Νίκου Γκάτσου, γνωστά και ανέκδοτα.
  • «Αμοργός» (Εκδόσεις Πατάκη)

Διαβάστε περισσότερα: http://www.sansimera.gr/biographies/47#ixzz1yKrZ7OLb

Σάββατο 2 Ιουνίου 2012

Φίλμ νουάρ, βιβλίο " Ταξίδι" ή " Σενάριο Ταινίας"...


30 Μαΐου 2012…ώρα 20.00 …Παρουσίαση βιβλίου : Φιλμ νουάρ του Δημήτρη Στεφανάκη..  

Ο πρώτος όροφος του πολύ γνωστού βιβλιοπωλείου Ιανός ( Σταδίου 24, Αθήνα ) γεμάτος κόσμο . Η δυνατή βροχή που πέφτει από νωρίς δεν εμποδίζει τους φίλους του καλού βιβλίου να είναι εκεί.
Όσοι είχαμε την τύχη να είμαστε εκεί, απολαύσαμε μια βραδιά που τα είχε όλα… Καταξιωμένοι δημοσιογράφοι, ηθοποιοί, μουσικοί , συγγραφείς, φίλοι …Όλοι εκεί …Άνθρωποι απλοί, καθημερινοί , λάτρεις της καλής λογοτεχνίας και των βιβλίων που αντέχουν στο πέρασμα των χρόνων.
Από την πρώτη στιγμή που « ξεκίνησε » η βραδιά είχαμε την αίσθηση ότι παρακολουθούσαμε μια ταινία …Ο τίτλος …καθόλου τυχαίος τελικά … « Φιλμ Νουάρ»… σαν σενάριο μιας πολύ καλογυρισμένης ταινίας. Μιας ιστορίας που μοιάζει απίστευτη αλλά που είναι πέρα για πέρα αληθινή κι ας κινείται ανάμεσα στο μύθο και στην πραγματικότητα κάποιες φορές …

Βασίλης Ζαχάρωφ… Μια πολύπλευρη , σκοτεινή , δυναμική, ερωτική, χαρισματική, έξυπνη, μοναδική προσωπικότητα. Η αίσθηση που σου αφήνει η ανάγνωση του βιβλίου του Δημήτρη Στεφανάκη είναι πως κάπου, κάποια στιγμή, κάποτε θα θελες να τον είχες συναντήσει ή να έχεις ζήσει κάποιο κομμάτι από την πολυτάραχη και πολύ συναρπαστική ζωή του. Μια ζωή που τα είχε όλα : έρωτα, χρήμα, γνωριμίες, πάθος, πολιτική, ίντριγκες, ταξίδια, πολέμους, ιδέες. Κέρδη, πλούτος, ήττες, ανατροπές, ρομαντισμός, αντιθέσεις και αντιφάσεις. Σε μια εποχή πού όλοι θα θέλαμε να είχαμε ζήσει και ας ήταν δύσκολη , μια ιστορία άγνωστη στους περισσότερους από μας, αλλά ιδιαίτερα σημαντική και καταλυτική κάποιες φορές στην διαμόρφωση της ιστορίας και κατάστασης της ίδιας της χώρας μας , στις αρχές του 20ου αιώνα. Ένα ταξίδι στις μεγάλες μητροπόλεις του κόσμου με σημείο αναφοράς το Παρίσι .
Εικόνες που « έπαιξαν » εκείνο το βράδυ μας έβαλαν για καλά στο κλίμα της εποχής …Κάποιες στιγμές ένιωθες τη βουή μέσα στο Café de la Paix, άκουγες τον ήχο από το τραίνο πάνω στον συρμό, μύριζες την μυρωδιά του καπνού, τα αρώματα της Πόλης του Φωτός. Άκουγες φωνές, συζητήσεις , αποφάσεις . Ταξίδευες μαζί με τους ήρωες στο Λονδίνο, την Κωνσταντινούπολη, την Αθήνα … Αν έκλεινες για λίγο τα μάτια και άκουγες την απίθανη αφήγηση των Σταύρου Ζαλμά, Περικλή Λιανού και Όλγας Νικολαΐδη θα μεταφερόσουν αμέσως σε εκείνη την εποχή και θα έβλεπες όλους τους ήρωες να ζωντανεύουν μπροστά σου και συ να θέλεις να είσαι μέρος αυτής της τόσο σαγηνευτικής και απίστευτης ιστορίας …

Ερυφίλη Μαρωνίτη - Δημ. Στεφανάκης (φωτο : Τέσυ Μπάιλα)
Η βραδιά είχε συντονίστρια την κ. Ερυφίλη Μαρωνίτη δημοσιογράφο και συγγραφέα…










Άφησα τελευταίο τον συγγραφέα γιατί νομίζω ότι το νέο του αυτό βιβλίο είναι από τα καλύτερα του …Ένα μυθιστόρημα κοσμοπολίτικο όπως λέει ο ίδιος που διαβάζοντάς το ανακαλύπτεις σιγά- σιγά τις αξίες και τα νοήματα στα οποία θέλει να μας « μυήσει». Ο Δημήτρης Στεφανάκης δεν στέκεται μόνο στην απλή ιστορική καταγραφή, ούτε στη βιογραφική παρουσίαση ενός ανθρώπου που έπαιξε έναν τόσο σημαντικό ρόλο στην παγκόσμια Ιστορία της εποχής του αλλά παρουσίασε τους θεμιτούς και αθέμιτους τρόπους με τους οποίους οι κοινωνίες χτίζουν το παρόν και το μέλλον τους. Μέσα από την ιστορία του Βασίλειου Ζαχάρωφ κατορθώνουμε να δούμε όλες εκείνες τις παραμέτρους που νοηματοδότησαν το προφίλ μιας ολόκληρης εποχής και να επαναπροσδιορίσουμε τη σχέση μας με την ιστορική πραγματικότητα έτσι τουλάχιστον που επισήμως μας έμαθαν. Ένα βιβλίο « ταξίδι » για άλλους , « σενάριο ταινίας » για μένα. Ένα βιβλίο που νομίζω ότι θα συζητηθεί αρκετά και θα έχει την τύχη να διαβάζεται για πολλά χρόνια και σε πολλές γλώσσες…

Ευχαριστούμε για την υπέροχη βραδιά και για την αίσθηση που μου προκάλεσε διαβάζοντάς το..…

                                                                                                                Ελένη Μπετεινάκη

Κυριακή 13 Μαΐου 2012

Φιλμ Νουάρ, Δημήτρης Στεφανάκης, ( Βιβλιοκριτική)


Μυθιστόρημα ΦΙΛΜ ΝΟΥΑΡ του Δημήτρη Στεφανάκη ( κριτική από την Τέσυ Μπάιλα )

Πολιτική, κατασκοπεία, ρομαντισμός, μεταμφιέσεις και χρήμα, δολοπλοκίες, φόνοι και κυνισμός είναι μόνο μερικά από τα στοιχεία που συνθέτουν το μωσαϊκό ενός χαμένου κοσμοπολίτικου περιβάλλοντος στη Γαλλία των προηγούμενων αιώνων. Το νέο βιβλίο του βραβευμένου στη πεζογραφία με το Διεθνές Βραβείο Καβάφη και με το Prix Mediterranee Entranger για το 2011 Δημήτρη Στεφανάκη είναι ένα έργο υψηλών προδιαγραφών που φιλοδοξεί να μυήσει εκ νέου τον αναγνώστη στην ποιότητα ενός εκλεκτού έργου.
Με αφορμή την αληθινή ιστορία του Βασίλη Ζαχάρωφ, ενός ανθρώπου που διαδραμάτισε έναν εξαιρετικά σημαντικό αλλά και αινιγματικό ρόλο στο παρασκήνιο της Ιστορίας, του μεγαλοεπιχειρηματία και εμπόρου όπλων αλλά αναμφίβολα και ευεργέτη του 20ου αιώνα, ο Στεφανάκης στήνει ένα σκηνικό απίστευτης περιήγησης στη σκοτεινή πλευρά της Ιστορίας και ταυτόχρονα στρέφει με αρκετή διακριτικότητα τον προβολέα της συγγραφικής του δυναμικής τόσο στις συνωμοτικές πρακτικές του ήρωα του όσο και στον έρωτα που σημάδεψε κυριολεκτικά τη ζωή του και ταυτόχρονα προσδιόρισε το μέλλον του.
Μια μυθιστορηματική προσέγγιση στο Ιστορικό γίγνεσθαι των γεγονότων που όπως ο ίδιος γράφει: «προανήγγειλαν την εποχή μας» ξεκινά από τις πρώτες κιόλας σελίδες του βιβλίου. Παράλληλα μια θυελλώδη ερωτική σχέση αναπτύσσεται μέσα στο βαγόνι του ιστορικού Οριάν Εξπρές και ο συμβολισμός εντείνεται, την στιγμή που ο αναγνώστης φτάνει στην τελευταία σελίδα του βιβλίου για να καταλάβει ότι όλη η ζωή του μυστηριώδη Βασίλειου είχε την ίδια ορμή με αυτή που ο γαλάζιος συρμός του 1887 είχε όταν διέτρεχε επάνω στις ράγες.
 Ο συγγραφέας κάνει μια σημαντική συγγραφική κατάθεση, παρουσιάζοντας έναν άνθρωπο που η μοίρα δεν στάθηκε συνθλιπτική μαζί του. Απεναντίας ο ίδιος κίνησε τα νήματα της Ιστορίας και συγχρόνως καθόρισε την τύχη πολλών ανθρώπων. Και το ερώτημα που πλανάται είναι κυρίως ένα. Τι ακριβώς υπήρξε αυτός ο άνθρωπος; Ήταν ένας απλός ερημίτης μέσα στο γεμάτο φως κόσμο του Παρισιού του δέκατου ένατου αιώνα ή ένας σκιερός ήρωας, ένας παρασκηνιακός πυρπολητής, ένας σκοτεινός συνωμότης που κατάφερε να μετατρέψει σε προσωπικό πλούτο την οδύνη πολλών λαών, σκηνοθετώντας πολέμους και βιαιότητες;
Ο Στεφανάκης δεν απαντά ο ίδιος στο ερώτημα αυτό. Αφήνει τον αναγνώστη του να διαμορφώσει την προσωπική του άποψη, διασφαλίζοντας όμως την αντικειμενική απεικόνιση του ήρωα του, παρουσιάζοντας σε ισόποσες δόσεις όλες τις ανατολές και τις δύσεις της προσωπικότητας του, την ευαισθησία του απέναντι στη γυναίκα που αγάπησε όσο κανένα άλλο ανθρώπινο πλάσμα και την πατρίδα του και παράλληλα αφήνει αχνά να διαφανούν όλες οι συνωμοτικές τακτικές του και ο ρόλος που διαδραμάτισε με απώτερο σκοπό το άνομο κέρδος, πουλώντας όπλα και εκτελώντας ο ίδιος ή σκηνοθετώντας τη δολοφονία πολιτικών προσώπων.
Μέσα από τις αφηγηματικές διαδρομές ενός παλιού αναρχικού του Μιγκέλ Θεραμπόν ο Στεφανάκης αφήνει τον ήρωα του Φιλίπ Τεμπό, τον δημοσιογράφο που αναζητά στοιχεία για τη ζωή και τον έρωτα του Ζαχάρωφ με την παντρεμένη δούκισσα Μαρία Ντελ Πιλάρ να μάθει ποιος πραγματικά υπήρξε ο Ζαχάρωφ και το βιβλίο χωρίζεται έτσι χρονικά στο παρόν του 1939 και στο παρελθόν της σκοτεινής διαδρομής του Ζαχάρωφ από το 1887 έως και το τέλος της ζωής του.
Με αρχιτεκτονικό ιστό την Ιστορία, που συνακόλουθα και αθέατα συνδέει τους αρμούς του έργου,  το Φιλμ Νουάρ πετυχαίνει να λειτουργεί ως ένα γοητευτικό ταξίδι στα άδυτα του κόσμου και οι λέξεις, εντυπωσιακά συναρμολογημένες από τον Στεφανάκη, εξεικονίζουν ένα λόγο λιτό, χαρακτηριστική είναι η έλλειψη επιθέτων,  αλλά ταυτόχρονα εντυπωσιακά ευθύβολο, αποτέλεσμα  της ποιοτικής αισθητικής που τον χαρακτηρίζει.
Αυτό όμως που κυριολεκτικά εντυπωσιάζει τον αναγνώστη του συγκεκριμένου έργου δεν είναι η ομολογουμένως εξαιρετική δομή του, ούτε ο τεράστιος αριθμός πληροφοριών που ο Στεφανάκης συνέλεξε για την τεκμηρίωσή του, αλλά ο τρόπος που ο συγγραφέας κατορθώνει να διαχειριστεί όλες αυτές τις πληροφορίες και να δημιουργήσει μια κινηματογραφική ατμόσφαιρα στο έργο του, χωρίς να κουράσει ή να θεωρηθεί ότι πρόκειται για μια απλή ιστοριογραφική προσέγγιση της εποχής.
Το Φιλμ Νουάρ είναι ένα βιβλίο-ταξίδι. Ένα ταξίδι από εκείνα που λίγοι συγγραφείς μπορούν να κάνουν, αναπαριστώντας μια ολόκληρη εποχή στην παραμικρή λεπτομέρεια της, αναγνωρίζοντας στη λογοτεχνία την αυτόνομη αισθητική ποιότητα της πνευματικής εργασίας. Ο Στεφανάκης έχει αμετάθετο στόχο του την αισθητική ωρίμανση του αναγνώστη του και κοπιάζει πολύ γι αυτό, γεγονός που φαίνεται στην πλούσια βιβλιογραφία που χρησιμοποίησε και η οποία βρίσκεται στις τελευταίες σελίδες του βιβλίου.

Σημαντικές είναι και οι μουσικές συναντήσεις του κειμένου που ο Στεφανάκης μας προτείνει, δίνοντας έτσι λόγο στη μελωδία να ντύσει το βιβλίο του. Από τον ήχο του Οριαν Εξπρές που βρυχάται ερωτικά στις πρώτες σελίδες του βιβλίου, καθώς ορμά στον προορισμό του, διεισδύοντας στο νεανικό κορμί της υπαίθρου που διασχίζει και τον ήχο των κρυστάλλινων ποτηριών που  σπάνε. Και από το «Fantaisie Impromptu» του Σοπέν, μια μελωδία ηρωική και ταυτόχρονα θρηνητική…» που ο δημιουργός του «πριν εκατό χρόνια συνέλαβε μέσα σε λίγες νότες μουσικής την τραγική μοίρα της πατρίδας του» και από τους ήχους των όπλων μέχρι την Tempest του Μπετόβεν που αναμιγνύεται με τους ήχους της βροχής ή την άρια Τζιάνι Σκίκι του Πουτσίνι, το κείμενο σημαίνει την ηχητική απόχρωση μιας άλλης εποχής.

Στιβαρό, σοβαρό και απαιτητικό ως ανάγνωσμα το Φιλμ Νουάρ
αντανακλά το συγγραφικό ήθος του δημιουργού του, που λίγους μόλις μήνες μετά τη διεθνή του βράβευση δεν διστάζει να δοκιμαστεί ξανά σε δύσκολα συγγραφικά στοιχήματα.

Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου που μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Ψυχογιός:
Στο Παρίσι του 1939 ο νεαρός Γάλλος δημοσιογράφος  Φιλίπ Τεμπό αναζητά στοιχεία για το παράνομο ειδύλλιο μιας Ισπανίδας δούκισσας και ενός Έλληνα εμπόρου όπλων. Η ζωή του τελευταίου γεννά πολλά ερωτηματικά για την καταγωγή του, τη δράση και την πολιτική επιρροή του. Ποιος ήταν εντέλει ο άνθρωπος που μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο θεωρήθηκε ο πλουσιότερος στον πλανήτη;
Την απάντηση δίνει ο παλιός αναρχικός Μιγκέλ Θαραμπόν. Μέσα από τις διηγήσεις του αναδεικνύεται ένας κόσμος συνωμοσίας, παρασκηνιακής πολιτικής και άνομου κέρδους. Μια κοινωνία σκιών γράφει Ιστορία ερήμην των απλών ανθρώπων, και γεγονότα που σημάδεψαν τον εικοστό αιώνα, όπως η Μικρασιατική Καταστροφή, φαντάζουν εμπνεύσεις ενός αμείλικτου πρωταγωνιστή.
Ο μυστηριώδης Έλληνας δίνει το «παρών» σε κάθε μεγάλη στιγμή: νέα όπλα, αποικιακοί πόλεμοι, πολιτικά σκάνδαλα, μυστικές υπηρεσίες, αγώνας για την αναγέννηση της Ελλάδας. Η σκοτεινή του διαδρομή στις μητροπόλεις του κόσμου φωτίζεται μονάχα από έναν ανεξήγητο πατριωτισμό και το πάθος του για μια γυναίκα…
Μια μυθιστορηματική αναδρομή στα χρόνια που προανήγγειλαν την εποχή μας, όπου ο έρωτας και η Ιστορία, η πολιτική και η κατασκοπεία, ο ρομαντισμός και ο κυνισμός διεκδικούν το δικό τους μερίδιο.

Πηγές : 
 http://tbailavaila.blogspot.com/2012/05/blog-post.html
 http://www.bigbook.gr/?lang_id=1&mode=singleBook&book_id=208768

Σάββατο 5 Μαΐου 2012

Το παράπονό μου μια κραυγή, Άννα Γαλανού, παρουσίαση στο Ηράκλειο

Την Πέμπτη 10 Μαϊου στις 8.30 το βράδυ στο βιβλιοπωλείο "Δοκιμάκης"
  και στα πλαίσια της σειράς εκδηλώσεων : 

"Οι αναγνώστες παρουσιάζουν αγαπημένους συγγραφείς !"

η
Ζωή Περιστέρη - δικηγόρος παρουσιάζει τη συγγραφέα
'Αννα Γαλανού
και συζητά μαζί της για το νέο της μυθιστόρημα :
" Το παράπονό μου μια κραυγή ", εκδ. Ωκεανίδα
Στη συζήτηση συμμετέχει και η εκδότρια κ.
Λουίζα Ζαούση  
ενώ αποσπάσματα θα διαβάσει ο κ. Βασίλης Διαμάντης

με την ευγενική χορηγία σε κρασί από το
Κτήμα Ζαχαριουδάκη

O Δημήτρης είναι Έλληνας της Πόλης, προικισμένος πιανίστας, στην αρχή μιας λαμπρής σταδιοδρομίας. Η Γκιουλ εγκαταλείπει τις σπουδές της στο Παρίσι και γυρίζει στην Κωνσταντινούπολη για να συμπαρασταθεί στην άρρωστη μητέρα της. Ανάμεσα στους δυο νέους γεννιέται ένας παράφορος έρωτας. Ο αδίστακτος και πανίσχυρος πατέρας της Γκιουλ και η πληγωμένη Αγγελική, πρώην ερωμένη του Δημήτρη, προσπαθούν με αβυσσαλέο πάθος να τους χωρίσουν. Η ζωή της Γκιουλ στο σπίτι του πατέρα της γίνεται κόλαση. Στους δυο νέους ανοίγει την αγκαλιά της μόνο η θεία της Γκιουλ, η οποία στο παρελθόν έχει ζήσει κι η ίδια έναν τραγικό έρωτα. Κρυμμένοι στο πανέμορφο σπίτι της στο Βόσπορο, η Γκιουλ κι ο Δημήτρης ζουν την απόλυτη ευτυχία. Το κουβάρι μιας ιστορίας αρχίζει να ξετυλίγεται έπειτα από πολλά χρόνια, και το παλιό σπίτι αποκαλύπτει τα μυστικά του. 
http://www.bigbook.gr/?lang_id=1&mode=singleBook&book_id=206981



 Η Άννα Γαλανού γεννήθηκε και μεγάλωσε στα Πεζά Ηρακλείου Κρήτης. Σπούδασε Οικονομικά και ασχολήθηκε με τη Διαφήμιση και το σχεδιασμό εντύπων. Έχει πάρει το δεύτερο βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα σε πανελλήνιο διαγωνισμό με το θεατρικό έργο "Το τέλος της κωμωδίας". Έχει γράψει θεατρικά έργα, ποίηση, πεζογραφήματα και παιδικά παραμύθια. Το πρώτο της μυθιστόρημα "Αντιμέτωποι με το χθες" κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις "Ωκεανίδα".