Χρώμα, τέχνη, πολιτισμός, Ελλάδα....

Τα Παραμύθια του Σαββάτου ….γράφει η Ελένη Μπετεινάκη*

Χρώμα, τέχνη, πολιτισμός, Ελλάδα. Μια ανάσα καλοκαιριού τούτα τα δυο βιβλία. Φως, σκιές, συναισθήματα. Εικόνες που ζωντανεύουν την ποίηση, την ομορφιά, τα χαμένα παλάτια του αρχαίου κόσμου. Ιστορίες γεμάτες μαγεία και αγάπη. Αγάπη για τον φίλο, το γιο, τον άνδρα, τη γυναίκα, τον τόπο που γεννηθήκαμε.

Όταν ήρθαν οι γλάροι, Γλυκερία Γκρέκου, εικ :Έφη Κοκκινάκη, εκδ. Ψυχογιός

Και θυμηθήκαμε τη γραφή του Οδυσσέα Ελύτη, την ποιητική μορφή και εικόνα της χώρας μας. Τον Ήλιο τον Ηλιάτορα, τη γαλάζια θάλασσα, τα άσπρα σπίτια, τ΄αμπέλια και τις χρυσές ελιές. Κι ύστερα γνωρίσαμε τα πιο χαρακτηριστικά πουλιά των θαλασσών μας, τους γλάρους. Αλλά όχι οποιουσδήποτε γλάρους μα την οικογένεια του Αιγέα Αιγαιόγλαρου με τα κατακόκκινα ράμφη και τα γκριζοπράσινα πόδια που πετούσαν πάντα στην  αριστερή πλευρά του λιμανιού. Μοναχικά πουλιά που λατρεύανε τα απομακρυσμένα βραχια. Στη δεξιά πλευρά του λιμανιού πάλι, κατοικούσε η οικογένεια του Νικόλα Ασημόγλαρου. Τούτοι οι γλάροι ήταν πιο κανονικοί στα χρώματα τους, με κατακίτρινα ράμφη και πόδια και με γκριζοασημί φτερούγες. Κι ως εδώ όλα καλά, ίσαμε εκείνη τη φορά που η Αριάδνη, η κόρη του Αιγέα πέταξε από τα μέρη της πιο μακριά, πιο …δεξιά εκεί που ζούσαν οι Ασημόγλαροι.  Ένας μικρός πανικός δημιουργήθηκε κι ένας μεγάλος χαμός. Όλοι την έδιωχναν να γυρίσει στο τόπο της κι εκείνη κλαμένη και βιαστική, έφυγε. Ένας νεαρός ασημόγλαρος, ο Μάρκος,  την ακολούθησε  για την ηρεμήσει κι οι δύο τους δεν άργησαν να γίνουν φίλοι. Κι ύστερα γίνανε πολλά, ανάμεσα στους μεγάλους γλάρους που δεν είχαν μάθει να μοιράζονται απολύτως τίποτα. Και ξενιτευτήκαν όλοι τους το χειμώνα για να βρουν την μαγική αυλή του σχολείου των παιδιών και να τσιμπολογήσουν όλα όσα εκείνα άφηναν αφάγωτα τα διαλλείματα. Μόνο που αυτό θα ήταν η αιτία για  καυγάδες και κάποια στιγμή λόγω πολύ δύσκολων συνθηκών  άρχισε να λιγοστεύει η τροφή…

Ώσπου μια μέρα ένας μικρός μαθητής με τη βοήθεια των μαθηματικών βρήκε τη λύση….

Το πόσο χαρούμενος γίνεται κάποιος  όταν αρχίζει να μοιράζει πράγματα και συναισθήματα μας διηγείται αυτήν την φορά η Γλυκερία Γκρέκου στο νέο της βιβλίο. Μια ιστορία γεμάτη θυμούς, ανακατώματα, φιλίες, ζήλιες, κόντρες , μοιράσματα, κι αγάπη. Μια ιστορία πρωτότυπη για τα πιο αγαπημένα μας θαλασσοπούλια που συμπεριφέρονται όπως οι άνθρωποι σαν αρχίσουν εκείνα τα φοβερά «δικά μου» και «δικά σου». Σαν εκείνες τις οικογένειες που γυρίζουν τις πλάτες τους στις άλλες για συμφέροντα που δεν τους ανήκουν, ακριβώς. Σαν εκείνη την φοβερή ταινία των Φουρτουνάκηδων και των Βροντάκηδων, για μας τους μεγαλύτερους, που μόνο η αγάπη μπόρεσε  να κατευνάσει το θυμό και το δήθεν μίσος. Μια ιστορία που μας μαθαίνει πως τις περισσότερες φορές λύση στα προβλήματα εκτός από τα μαθηματικά δίνουν και τα παιδιά. Τα παιδιά που δεν γνωρίζουν εμπάθειες, μόνο αν τα εντρυφήσουν σ΄ αυτό οι μεγάλοι. Τα παιδιά που δεν κάνουν διακρίσεις, που ξέρουν να ζουν όλη την ώρα με μπροστάρη τους την αγνότητα, την αθωότητα, την ομορφιά και τη γλύκα των νιάτων τους.

Μια ιστορία πολύ ελληνική, με φως και καταγάλανο χρώμα. Με το λευκό του καλοκαιριού, των νησιών και των πουλιών και το ασημί των φύλλων της ελιάς και του ολόγιομου φεγγαριού. Μια ιστορία που εικονογραφεί υπέροχα η Έφη Κοκκινάκη δίνοντας μας τα χρώματα της χώρας μας και την ατμόσφαιρα των γαλάζιων θαλασσότοπων.

Για παιδιά που μπορούν να διαβάσουν και μόνα τους….

Η υπόσχεση της Λευκής Θεάς, Εύη Παπαδοπούλου, εικ: Κατερίνα Βερούτσου, εκδ. Πατάκη

Άλλο ένα μικρό διαμαντάκι από την Εύη Παπαδοπούλου. Το τρίτο αρχαιολογικό της παραμύθι, μαγεύει, μαθαίνει, αφουγκράζεται τους ήχους της γης, του ελαιώνα, των καμένων παλατιών, της αρχέγονης θυσίας, των παράξενων ονείρων, των πορφυρών χρωμάτων της θάλασσας και των λευκών θεοτήτων που πάντα βοηθούν τους κοινούς θνητούς που έχουν αδυναμία.

Ένα παραμύθι που ακουμπά τον μύθο, την φαντασία, την ιστορία, τα ευρήματα, τους χώρους που πέτρες και αγγεία μας μαρτυρούν το ένδοξο παρελθόν μας. Ένα παραμύθι που μας ταξιδεύει στο χρόνο, στο όνειρο, στο πιθανό τέλος μίας εποχής.

Ένα παραμύθι με ένα αφηγητή  που αποκαλύπτει πιθανά μυστικά για ήρωες, βασιλιάδες, πολεμιστές, γυναίκες ατρόμητες, μητέρες περήφανες, τεχνίτριες μοναδικές. Η ιστορία του ανακτόρου της Πύλου, του σοφού βασιλιά της του Νέστωρα, του γενναίου πολεμιστή της Λυσίμαχου και της υπέροχης Κεσσάνδρας, της μάννας του Φιλοκτήτη θα σας συγκινήσει.

Το μοναδικό ανάκτορο που λένε πως κάηκε από πυρκαγιά που ξέσπασε  ένα καυτό καλοκαίρι όταν η ξηρασία και η άπνοια μάστιζαν τον λόφο  του Επάνω Εγκλιανού, ήταν διώροφο κτίριο και περιλάμβανε αποθηκευτικούς χώρους, εργαστήρια, λουτρά, φωταγωγούς, χώρους υποδοχής και κεντρικό σύστημα αποχέτευσης. Στην ανασκαφή που έγινε στα 1939  βρέθηκαν περίπου  1.000 πινακίδες της γραμμικής Β που μαρτυρούσαν  πολλά για το μυκηναϊκό παλάτι , τις συνήθειες και τις συνθήκες της εποχής.

Η Εύη φτιάχνει τούτο το παραμύθι για να μας γεμίσει όμορφες εικόνες. Να μυρίσουμε τη θάλασσα, να δούμε χρώματα μοναδικά, να νοιώσουμε τη λαχτάρα και  τη δύναμη μιας μάννας, μιας σπουδαίας γυναίκας. Να καταλάβουμε επιθυμίες, να δώσουμε εξηγήσεις στα ανεξήγητα. Να κρατήσει ζωντανή ή να φτιάξει την εικόνα ενός τόπου που ο μύθος μπλέκεται με την αλήθεια και που από μόνος του γεννά σπουδαίους ανθρώπους που ίσως να έζησαν κάπως έτσι, όπως μας περιγράφει με την καταπληκτικής  γραφή η  συγγραφέας.

Η Λευκή θεά, γνωστή τοιχογραφία που βρέθηκε κοντά στο παλάτι του Νέστωρα, ζωντανεύει μέσα στο παραμύθι και δίνει συμβουλές, εντολές και υπερισχύει η δύναμη της,  και προστατεύει,  και μένει αθάνατη σαν αποτυπώνει η Κεσσάνδρα  τη μορφή της σε ένα τοίχο.

Αυτό το παραμύθι δεν ξεχνιέται εύκολα. Έχει εκείνη τη γλύκα της χαμένης ιστορίας μιας πόλης, μιας γυναίκας, μια ολόκληρης εποχής που υπήρξε αλλά σε μας οι γραφές είναι μισές ή άγνωστες κι άλλες γραμμένες   πάνω σε πέτρα και έτσι αφήνει περιθώρια στη φαντασία να αναπτυχθεί. Η Εύη έχει αποδείξει πως πέρα από τις γνώσεις της, σαν αρχαιολόγος, στη γη και την αρχαία ιστορία της, ξέρει να πλάθει ιστορίες μαγικές. Ιστορίες που συγκινούν, αγωνιούν, ταξιδεύουν την ψυχή και το νου και μας υπόσχονται κάθαρση αγνή, λευκή, σαν την μοναδική της Θεά.

Ένα βιβλίο γεμάτο αρχαίο πολιτισμό, χρώμα και τέχνη.  Ένα παραμύθι που μοιάζει να συμπληρώνει ένα παζλ, ενός χαμένου κόσμου, ενός  κατεστραμμένου ανακτόρου. Ένα παραμύθι για ήρωες από εκείνους που μας κάνουν περήφανους για τον τόπο μας. Ένα παραμύθι αγαπημένο, πια και σε μας.

Μια ιστορία αναφοράς σε ήρωες που μπορεί να μην έζησαν ακριβώς εκείνη τη περίοδο είναι όμως σύμβολα γενναιότητας, θάρρους και αλληγορίας. Ευρήματα, όπως αναφέρει η Εύη Παπαδοπούλο, την ώθησαν  να χρησιμοποιήσει ονόματα γνωστά που έχουν καταγωγή ή  μακρινή συγγένεια με τους ήρωες που ήδη γνωρίζουμε σε άλλες χρονικές περιόδους και τόπους.

Άφησα για το τέλος, τα μοναδικά χρώματα της πορφύρας, του γαλάζιου και του λευκού γιατί από μόνα τους συμβολίζουν χιλιάδες πράγματα  στον αρχαίο μας κόσμο. Η πορφύρα, το βαθύ κόκκινο είναι χρώμα και  μινωικό, είναι βυζαντινό, είναι το χρώμα των βασιλιάδων, των ακριβών υφασμάτων, των πολύτομων πετραδιών. Ο συμβολισμός του με τα χρώματα του δειλινού, της θάλασσας και των οστράκων δεν είναι είναι καθόλου τυχαίος. Μας δείχνει απλά την σπουδαιότητα και τη μοναδικότητα του.

Υπέροχο το παραμύθι τούτο. Αναζητείστε το κι αυτό και τα υπόλοιπα της σειράς. Ζήστε το παρελθόν μέσα από μύθους και εικόνες. Ψάξτε τα γεγονότα πίσω από τα γραφόμενα της Εύης.

Η εικονογράφηση λιτή αλλά προσεκτική και άκρως ταιριαστή είναι της Κατερίνας Βερούτσου που γνωρίζει καλά τα χρώματα και τα σχήματα σε ιστορικά κείμενα που ναι δεμένα με παραμύθια.

Για παιδιά και για μεγάλους που λατρεύουν τις καλές ιστορίες…

*Η Ελένη Μπετεινάκη είναι νηπιαγωγός

Όλα μπορείς να τα ζήσεις σε ένα βιβλίο.....

Στα Παραμύθια του Σαββάτου…

Της Ελένης Μπετεινάκη*

Όλα, μπορείς να τα ζήσεις σε ένα βιβλίο, Βαγγέλης Ηλιόπουλος, εικ: Έφη Λαδά, εκδ. Πατάκης

Γιατί; Δεν … Όλα! Τρεις λέξεις που απαρτίζουν μια Τριλογία βιβλίων  για την Εν συναίσθηση. Τρεις πολύ απλές λέξεις που μπορεί να μας δημιουργούν χιλιάδες ερωτηματικά, σε τρία εκπληκτικά βιβλία του Βαγγέλη Ηλιοπούλου. Τρία βιβλία που έχει  εικονογραφήσει με την μαγική παλέτα της και τα μολύβια της η Έφη Λαδά, μοναδικά!

Το ΟΛΑ το περιμέναμε από καιρό. Νοιώθαμε πως κάτι έλειπε από τα ήδη υπάρχοντα κείμενα του Βαγγέλη. Και να, ήρθε, και μας γέμισε πάλι αλήθειες και συναισθήματα.

Τούτη τη φορά ζωντανεύει ο εαυτός μας μέσα από τα βιβλία. Ταυτίζεται, ξαναγεννιέται και μεταλλάσσεται σε κάθε ήρωα που μας έχει συγκλονίζει. Κι όταν κάποιος μπαίνει με τόσο μυστηριώδη τρόπο στη θέση του άλλου είναι σα να ζει χίλιες ζωές. Είναι σαν να τα ζει ΌΛΑ.

Ο Βαγγέλης Ηλιόπουλος γράφει πάλι μια ιστορία συναρπαστική. Ένα λογοτεχνικό καλογραμμένο κείμενο που συνδυάζει την φαντασία με μια πλοκή μη αναμενόμενη και με μια υπόθεση πολύ αποκαλυπτική. Για παιδιά είναι το βιβλίο του αλλά και για όλους εμάς που μεγαλώσαμε με τον Τρελλαντώνη της Πηνελόπης Δέλτα, τον Αλέξη Ζορμπά του Νίκου Καζαντζάκη, τον Κάπταιν Νέμο και το ταξίδι στη Σελήνη του Ιουλίου Βέρν. Για το δικό μας ταξίδι  στον μοναδικό πλανήτη του  Μικρού Πρίγκιπα , για την απόλυτη ταύτιση με τον Όλιβερ Τουίστ και ας ζούσε στο μακρινό Λονδίνο  που φάνταζε εξωπραγματικό κι απίθανο να το δει εύκολα ή να το επισκεφτεί εκείνα τα χρόνια. . Όλα τα ζήσαμε κι εμείς κάποτε, τώρα τα ζουν κι όσα παιδιά λατρεύουν τη λογοτεχνία κι είναι τούτη η γραφή του Βαγγέλη εκτός από θύμηση και επισήμανση της  τεράστιας προσφοράς των βιβλίων στη ζωή, τρόπος να δεις αυτήν την ζωή μέσα από άλλες περιπέτειες,  τόπους, και συναισθήματα άλλων ανθρώπων.  Ο εαυτός μας έξω από εμάς.  Σαν σκιά, παντού, σαν να ΄ναι κάποιος άλλος, μας παρακολουθεί, μας δείχνει τον δρόμο που πολλές φορές ΔΕΝ βλέπουμε. Ανησυχούμε, πειραματιζόμαστε, γεμίζουμε περιέργεια ίσαμε εκείνη τη στιγμή που πεισμώνουμε και κάνουμε ένα βήμα παραπέρα. Και τότε, ΟΛΑ αλλάζουν. Μας συστήνει εκείνο τον  Άγνωστο που έχει σελίδες στις τσέπες του, που δεν μιλάει ποτέ, που συνέχεια κάθεται σε ένα παγκάκι, σε ένα τραπέζι, σε μια πλατεία και …διαβάζει. Διαβάζει και σιωπά. Μας οδηγεί στο μοναδικό «καταφύγιο σελίδων». Όποιος καταφέρνει και μπαίνει σε  αυτό το μαγικό καταφύγιο γίνεται ταξιδιώτης ζωής. Ρουφά τα μυστικά, τις περιπέτειες, τις  αλήθειες ηρώων φανταστικών, αληθινών, μοναδικών. Γίνεται σύντροφος τους, μπαίνει μέσα στο ίδιο τους το πετσί και μαζί μαθαίνουν τη μαγεία του να ζει κάποιος πολλές φορές.

Αυτό λέει με υπέροχο λόγο το βιβλίο.

Τι μπορεί λοιπόν να σου προσφέρει ένα βιβλίο; Τα πάντα, τα πάντα, όλα! Μπορείς να ζήσεις, να μάθεις, να νοιώσεις, να γεννηθείς ξανά, χιλιάδες φορές. Να κλάψεις ,να γελάσεις, να σκεφτείς σαν να είσαι  άλλος. Να αγωνιστείς, να λυπηθείς, να ψάξεις να βρεις λύση στα δύσκολα. Να αγαπήσεις, να αγαπηθείς, να πονέσεις, να νοιώσεις την αδικία, να ανακαλύψεις καλά κρυμμένα μυστικά, να φύγεις, να χαθείς, να πέσεις, να σηκωθείς, να ανέβεις απάτητα βουνά, να βρεθείς σε τόπους μακρινούς. Να περάσεις ποτάμια, λίμνες θάλασσες κι ωκεανούς, να μυρίσεις λουλούδια εξωτικά, να μαγευτείς από φίλτρα αδιανόητα, να γίνεις …άλλος.  

Ένα βιβλίο τα έχει όλα. Σκέψεις, συναισθήματα, λέξεις, περιπέτειες. Το διάβασμα είναι από μόνο του μια περιπέτεια. Ο Βαγγέλης Ηλιόπουλος δίνει το τέλος της Τριλογίας του με μια μεγάλη αλήθεια στο ΟΛΑ του. Να διδαχτείς από τις εμπειρίες και τις ζωές άλλων, χωρίς να  υποχρεωθείς να διαβάσεις και μάθεις απέξω  κανόνες, τύπους και  σύμβολα. Τα βιβλία είναι ο πλούτος της ζωής, αυτό σου δίνουν. Έναν  θησαυρό που λάμπει μόνο μέσα σου κι ίσως κάποιες φορές καθρεφτίζεται στο λόγο σου αλλά πάντα ακτινοβολεί στην ψυχή σου και βοηθά στην πραγματοποίηση των ονείρων σου.

Ένα βιβλίο κόσμημα, στη γραφή, στην έκφραση, στην ιδέα, στις εικόνες του. Εικόνες που ένα τόσο δυνατό κείμενο θα μπορούσε μόνη μια σπουδαία εικονογράφος να φτιάξει. Η σκιά, ο εαυτός σου έξω από σένα, με τις σελίδες του στην τσέπη είναι μια συγκλονιστική σύλληψη εικόνας και γραφής.   Η Έφη Λαδά για μια ακόμα φορά δημιούργησε απίστευτες εικόνες , μικρά έργα τέχνης!

Για μια ακόμη φορά θυμηθείτε ή δείτε την ταινία μικρού μήκους κινουμένων σχεδίων «The Fantastic Flying Books of Mr. Morris Lessmore» που έχει βραβευτεί  με Oscar Animation το 2012, και παρουσιάζει μία αλληγορία για τις θεραπευτικές δυνάμεις των ιστοριών και πως επιδρούν τα βιβλία στον άνθρωπο: https://www.youtube.com/watch?v=cxSq3kM-xIE

Δείτε εδώ το βιβλίο και διαβάστε ένα μικρό απόσπασμα : http://www.patakis.gr/viewshopproduct.aspx?id=751267

Για παιδιά και μεγάλους …για όσους ζουν πολλές ζωές μέσα στα βιβλία και στη φαντασία τους!

Η Ελένη Μπετεινάκη είναι νηπιαγωγός

Δημοσιεύτηκε στο Cretalive.gr στις 13 Ιουλίου 2019 :https://www.cretalive.gr/culture/sta-paramythia-toy-sabbatoy-13-07-2019-980792

Το καλοκαίρι συμβαίνουν τα πιο θαυμαστά πράγματα στη φύση....

Τα Παραμύθια του Σαββάτου…..γράφει η Ελένη Μπετεινάκη*

Το καλοκαίρι συμβαίνουν τα πιο θαυμαστά πράγματα στη φύση. Όλα τα ζωντανά ψιθυρίζουν τις νύχτες σα να σιγοτραγουδούν στις Ώρες, στο Φεγγάρι και στην Αγάπη. Και τις μέρες ο ήλιος ολόχρυσος αλωνίζει σαν άρχοντας τον Ουρανό και χαρίζει χρώματα κι αρώματα που δεν ξεχνιούνται εύκολα. Ούτε και τούτες τις ιστορίες θα τις ξεχάσετε, γιατί έχουν τη μαγεία των καλών παραμυθιών με συνταγές από εκείνες που πάντα πετυχαίνουν….

Ψίθυροι στην αμμουδιά, Εύη Τσιτιρίδου – Χριστοφορίδου, εικ: Έφη Κοκκινάκη, εκδ. Καλειδοσκόπιο

Καλοκαίρι σημαίνει φως, ήλιος, ζέστες μέρες και νύχτες, αστέρια, θάλασσά και καυτή άμμος. Σε αυτήν την άμμο την καυτή, όπως λέει κι ο ποιητής γράφεται μια ιστορία μαγική από την Εύη Τσιτιρίδου για φυτά και πλάσματα ζωντανά της θάλασσας και του αέρα που πραγματικά συγκινούν, μαθαίνουν και μας γεμίζουν  συναισθήματα. Πόσα πολλά ξέρουμε για τα καβούρια, τα κρινάκια της θάλασσας, την Αλιώτιδα, τον αστερία, τις χελώνες, τους ασημόγλαρους και …τις ψυχές τους; Ελάχιστα οι περισσότεροι από μας. Τούτοι λοιπόν είναι οι ήρωες μιας ιστορίας πολύ καλοκαιρινής , άκρως οικολογικής και πολύ συναισθηματικής.

Η αλήθεια είναι πως όλα τα πλάσματα της φύσης δημιουργήθηκαν για να ζουν εκεί… Ο άνθρωπος είναι εκείνος που συχνά αν όχι πάντα τα καταστρέφει είτε από αμέλεια, είτε επίτηδες και είναι ο μοναδικός αίτιος στην καταστροφή της αλυσίδας της ζωής των και της κακοποίησης του περιβάλλοντος. Ακόμα και μια μικρή πράξη  αγάπης στο ταίρι μας, προσφέροντας του ένα λουλούδι που θα το κόψουμε απερίσκεπτα από την «μάνα» του, μπορεί να φέρει μια μικρή καταστροφή.

Οι ήρωες της Εύας είναι αφανείς αλλά πολύ σπουδαίοι. Είναι γροθιά συνείδησης στο μυαλό μας  για την απερισκεψία μας , κάθε χρόνο που  ορδές χιλιάδων επισκεπτών κατακλύζουν τις αμμουδιές. Προσοχή λοιπόν, που πατάμε, που καθόμαστε, τι πετάμε γύρω μας, τι σεβόμαστε…

Ένα βιβλίο γεμάτο αλληλεγγύη, αγάπη και φιλία. Μια ιστορία που θα μπορούσε κάλλιστα να είναι αληθινή αν όλα αυτά τα ανυπεράσπιστα πλάσματα μπορούσαν να μιλήσουν. Μια ιστορία που μας αποδεικνύει περίτρανα πως τα πράγματα δεν είναι πάντα όπως φαίνονται. Πως συχνά η αντίληψή μας είναι λαθεμένη κρίνοντας μόνο την όψη των πραγμάτων. Σαν γνωρίσεις κάποιον σαν δεις την συμπεριφορά του στα δύσκολα, στα ανέλπιστα , μόνο τότε μπορείς  να τον κρίνεις και να έχεις την ολοκληρωμένη εικόνα του.

Μια ιστορία θαλασσινή που σε βάζει στον πειρασμό να ψάξεις παραπέρα τα μικρά και συχνά αδιάφορα «πράγματα» που συναντάς δίπλα σου, στο διάβα σου και να τα προσέξεις.

Μια ιστορία που εκτός της μοναδικής σύλληψης, μαθαίνει σε όλους μας λέξεις άγνωστες , κίνδυνους που απειλούν το οικοσύστημα, και διάθεση για περαιτέρω εξερεύνηση.

Το βιβλίο της Εύης έχει μυρωδιά θάλασσας, νυχτερινού ουρανού, καλοκαιρινής αύρας. Έχει πολύ γαλάζιο κι ασημένιο, χρώματα που ξυπνούν έντονα συναισθήματα. Έχει μια γλύκα τούτη η ιστορία που σε κάνει να τα δεις όλα αλλιώς. Να σεβαστείς το χώμα που πατάς, να προσέξεις την επόμενη φορά που θα βρεθείς στη φύση  τα μικρά και ανυπεράσπιστα θαύματά της.

Και φυσικά σαν το διαβάσετε θα παρασυρθείτε από τις ζωγραφιές της Έφης Κοκκινάκη. Λάτρεψα τον γλάρο και το «αυτί της θάλασσας». Όσο για το κρινάκι…κορώνα και στο δικό μας κεφάλι πια, η διατήρησή του!

Να το ψάξετε, να μαγευτείτε, να μάθετε πολλά για τα θαλασσινά, για τα μικρά, τα δήθεν ασήμαντα που κάνουν πάντα τη διαφορά στην ποιότητα της ζωής μας, στην καθημερινότητα και στις αξίες που πρέπει να μας οδηγούν.

Είναι γεμάτο λοιπόν μαγεία και όμορφες δραστηριότητες τούτο το βιβλίο. Η γνώση πάει παρέα με την απόλαυση  της Ανάγνωσης μιας  και γνωρίζουμε πια πως το όνομα της Εύης Τσιτιρίδου είναι συνδεδεμένο με την ομορφιά, την ποίηση και τα πολύ δυνατά κείμενα.

 Για παιδιά από 7 χρονών και για μεγάλους που αγαπούν τις καλές ιστορίες!

Για περισσότερες πληροφορίες: https://kaleidoscope.gr/el/logotexnia-gia-paidia/9789604711857-psithiroi-sthn-ammoudia-547.html

Οι ζωγράφοι του Ουρανού, Χρυσάνθη Τσιαμπαλή, εικ :Μαριάννα Φραγκούλη, εκδ. Ελληνοεκδοτική

Ποιο είναι εκείνο το σημείο τ΄ Ουρανού που λατρεύει ο Ήλιος; Λίγο πιο πάνω απ τη θάλασσα, λέει ο ίδιος. Κι είναι Αύγουστος και οι πιο πολλοί λείπουν διακοπές ή τις συνδυάζουν με τη δουλειά τους. Κι εκείνος, ο ήλιος πάντα,  κάποιες μέρες αργεί να κοιμηθεί κι άλλες πάλι αργεί να ξυπνήσει. Ωστόσο η καλημέρα του στους φίλους του και η ανταπόκρισή της είναι κάτι πραγματικά μαγικό… Ίσαμε εκείνη τη στιγμή που ένα συννεφάκι μπαίνει μπροστά του. Κι ύστερα ήρθε κι άλλο, κι ακόμα ένα και σαν να σκοτείνιασε λίγο ο Ουρανός. Κι άρχισε ο Ήλιος τη γκρίνια και την υπεροψία. Κι αρχίσαν και τα συννεφάκια να τον…προσγειώνουν. Και φούντωσε ο θυμός και ξέσπασε άγριος καυγάς. Λόγια παράξενα ξέφυγαν του ήλιου προς τα σύννεφα και τις κόρες του, τις Ώρες. Κι έφυγε ο ήλιος, στενάχωρος. Μείνανε τα συννεφάκια και έκαναν ότι τους είχε πει ο μπαμπάς τους.  Παίξανε, τραγουδήσανε όλα μαζί, δροσίστηκε όλη η πλάση, μοσχομύρισε, Αύγουστο  μήνα… Κι ύστερα σαν χόρτασαν παιχνίδι αρχίσαν πια να φεύγουν. Το τι έγινε στον Ουρανό δεν περιγράφεται. Όλοι αναρωτήθηκαν τα λάθη τους. Όλοι σκέφτηκαν  τα μήπως, τα γιατί και τα πως… Μπήκαν κι οι Ώρες στη μέση, μέλι έσταξε ο λόγος τους κι ο Ήλιος τότε κατάλαβε και έκανε μια κίνηση που πάντα όλοι θαυμάζουμε στον Ουρανό, σαν φεύγει η βροχή, σαν διαλύονται τα σύννεφα, σαν συμφωνία μαγική και πολύχρωμη!

Υπέροχη ιστορία της Χρυσάνθης Τσιαμπαλή. Γεμάτη λυρισμό, εικόνες μαγικές, πηγαίο λόγο και αχαλίνωτη φαντασία. Χίλια δυο τα μηνύματα του παραμυθιού. Για συναισθήματα, συμπεριφορές, φυσικά φαινόμενα που εξηγούνται με …παραμύθια.

Μια ιστορία για το πείσμα, τον εγωισμό και τον θυμό. Για εκείνες τις φορές που όλοι ξεφεύγουμε από τα όρια μας και λέμε λόγια που πληγώνουν. Για εκείνα τα μικρά αλλά σημαντικά πλάσματα της ζωής, για τα παιδιά μας, που συχνά μας δείχνουν το δρόμο …

Για τις καλές ιστορίες που πρέπει να ταξιδεύουν. Που ομορφαίνουν τα βράδια λίγο πριν τον ύπνο και τη σκέψη των παιδιών, περνώντας τους πολλά μηνύματα χωρίς να «διδάσκουν».

Για τον Ήλιο, τα σύννεφα, τον κύκλο της ζωής και του νερού, για τις μεγάλες κουβέντες κι αποφάσεις. Για την εικόνα του εαυτού μας, για την αλαζονεία και τη λάθος αντίληψη των πραγμάτων. Για το Ουράνιο τόξο που πάντα φέρνει την ομορφιά, τη γαλήνη και το τέλος μιας μπόρας…Για τον Αύγουστο που ναι πάντα ακατάστατος στον καιρό του και που μυρίζει μοναδικά χειμώνα.

Με την υπέροχη επίσης εικονογράφηση της Μαριάννας Φραγκούλη γεμάτη το χρυσό το κίτρινο και το πορτοκαλί του ήλιου και του καλοκαιριού.

Για παιδιά και μεγάλους που αγαπούν τα παραμύθια!

Για περισσότερες πληροφορίες : https://ellinoekdotiki.gr/gr/ekdoseis/i/oi-zwgrafoi-tou-ouranou

Από 5 χρονών...

*Η Ελένη  Μπετεινάκη είναι Νηπιαγωγός

Δημοσιεύτηκε στο Cretalive.gr στις 6 Ιουλίου 2019: https://www.cretalive.gr/culture/ta-paramythia-toy-sabbatoy-06-07-2019-972408

Βιτσέντζος είν΄ο ποιητής... Βενεράτο 2019!

Σάββατο 29 Ιουνίου 2019, ώρα 19.30 στο Αμφιθέατρο Γυμνασίου Βενεράτου ....

Στα πλαίσια των τριήμερων εκδηλώσεων για το Έτος Ερωτόκριτου που διοργάνωσε ο Δήμος Ηρακλείου!

«Βιτσέντζος είναι ο ποιητής…»

Την ιστορία του Ρωτόκριτου και της Αρετούσας, γραμμένη πριν από περίπου 400 χρόνια, αφηγήθηκε η Ελένη Μπετεινάκη συντροφιά με τις κούκλες της στο Αμφιθέατρο του Γυμνασίου του Βενεράτου. Όλα ζωντανέψανε εκείνο τ απόγεμα στο παραμύθι και ακούσαμε πάθη του έρωτα, του πολέμου τα δεινά, της φιλίας τα δεσίματα και την οργή του άδικου πατέρα- βασιλιά. Μία μαγική ιστορία, γεμάτη αγάπη, διασκευασμένη για μικρά και μεγάλα παιδιά, που λατρεύουν τα παραμύθια και τις αθάνατες ιστορίες.

Κατασκευή κούκλων: Εύη Αλμπαντάκη

"....Κι ήτανε δύσκολο το εγχείρημα. Να αφηγηθείς μια ιστορία που την ξέρουν πολλοί, που έχει χιλιοτραγουδιστεί και χιλιοπαιχτεί από σπουδαίους καλλιτέχνες, τραγουδιστές κι ηθοποιούς με εκπληκτικές ερμηνείες.
Η αλήθεια είναι πως ποτέ δεν την άκουσα κι εγώ διασκευασμένη σαν παραμύθι για πιο μικρά παιδιά. Τούτο τ΄ απόγεμα στο Βενεράτο, σε ένα απλό αμφιθέατρο σχολείου, παρά την φοβερή ζέστη είπαμε αυτήν την ιστορία ...με την ψυχή μας. Κι είδα μεγάλους να ακούν προσεκτικά, κι είδα παιδιά να μη μιλούν μα να μεγαλώνουν τα μάτια κάθε φορά που αγρίευε ο Ηράκλης. Να πολεμούν μαζί με ξακουστά παλικάρια. Να νοιώθουν τον κρυφό πόνο της αγάπης που ΄χαν οι δυο νέοι. Να θαυμάζουν το θάρρος και τη δύναμη του Ρώκριτου....

"....Κι ήτανε δύσκολο το εγχείρημα. Να αφηγηθείς μια ιστορία που την ξέρουν πολλοί, που έχει χιλιοτραγουδιστεί και χιλιοπαιχτεί από σπουδαίους καλλιτέχνες, τραγουδιστές κι ηθοποιούς με εκπληκτικές ερμηνείες.
Η αλήθεια είναι πως ποτέ δεν την άκουσα κι εγώ διασκευασμένη σαν παραμύθι για πιο μικρά παιδιά. Τούτο τ΄ απόγεμα στο Βενεράτο, σε ένα απλό αμφιθέατρο σχολείου, παρά την φοβερή ζέστη είπαμε αυτήν την ιστορία ...με την ψυχή μας. Κι είδα μεγάλους να ακούν προσεκτικά, κι είδα παιδιά να μη μιλούν μα να μεγαλώνουν τα μάτια κάθε φορά που αγρίευε ο Ηράκλης. Να πολεμούν μαζί με ξακουστά παλικάρια. Να νοιώθουν τον κρυφό πόνο της αγάπης που ΄χαν οι δυο νέοι. Να θαυμάζουν το θάρρος και τη δύναμη του Ρώκριτου....

Χίλια τα ευχαριστώ γιατί ένοιωσα πως σας άγγιξε τούτη η δικη μου ιστορία....

Χίλια τα ευχαριστώ που βοηθήσατε τα μέγιστα Μαρία Σμπώκου στα τεχνικά μικροθέματα....

Χίλια ευχαριστώ στα παιδιά που κατάλαβαν πως η ώρα των παραμυθιών είναι μαγική ....

Χίλια ευχαριστώ και τους μεγάλους που είδα στα μάτια του πως γίνανε για λίγο ...παιδιά!

Χίλια ευχαριστώ την Βούλα και την Ελένη...ξέρουν αυτές....
Χίλια ευχαριστώ την Εύη Αλμπαντάκη που χωρίς τις μοναδικές κούκλες της θα ΄ταν πολύ δύσκολο το εγχείρημα...

Τελος ευχαριστώ πολύ τον Δήμο Ηρακλείου και ιδιαιτέρως την κ. Βάσω Λαμπρινού και την Μάρα Παναγιωτάκη που με εμπιστεύτηκαν ....

Ίσαμε την επόμενη φορά που τούτη η ιστορία άκουσα πως θα φτάσει πολύ μακριά.....

Κι ως τότε να ξαναδιαβάστε όλοι τον Ερωτόκριτο, ξανά και ξανά να θυμηθείτε πόσο πολύ σπουδαίο έργο είναι...

Kι όπως έγραψε κι ο ίδιος ο Βιτσέντζος Κορνάρος :
Τούτο το ποίημα γράφτηκε για να διαβάζεται ...."

Ελένη Μπετεινάκη

Δημοσιεύτηκε στο Cretalive.gr :https://www.cretalive.gr/culture/bitsentzos-eino-poihths-mia-omorfh-ekdhlosh-sto-benerato-967004

Η Χαρά, η Αγάπη και τα Δάκρυα....

Τα Παραμύθια του Σαββάτου….

 Γράφει η Ελένη Μπετεινάκη*

Γιατί τα δάκρυα σαν στεγνώσουν έχουν  μια γλυκόπικρη γεύση και μια μαγεία που ακουμπά μοναδικά στην ψυχή και μεγαλώνουν την αγάπη και φέρνουν πάντα στο τέλος τη χαρά και την κάθαρση…

Η χαρά, η αγάπη και τα δάκρυα, Λότη Πέτροβιτς – Ανδρουτσοπούλου, εικ :Κατερίνα Βερούτσου, εκδ. Σαΐτης

«Ήτανε μια φορά κι έναν καιρό»… και γράφτηκαν τρία υπέροχα παραμύθια…

Καιρό είχα να βυθιστώ στην μαγεία των καλών, των «αληθινών» παραμυθιών. Εκείνων που σε ταξιδεύουν στο παρελθόν, σε ένα κόσμο που όλα όσα συμβαίνουν είναι άδικα, παράλογα και μαγικά. Και όταν η απελπισία πάει να κυριαρχήσει παντού, βρίσκεται πάντα ένα γενναίος άνδρας που φέρνει την κάθαρση και κερδίζει την αγάπη, την εκτίμηση, το θαυμασμό.

Ο Νικήτας είναι εκείνο  το ατρόμητο  παλληκάρι και των τριών παραμυθιών. Είναι ο ήρωας που όλοι θέλουμε να έχουμε δίπλα μας, αν όχι να ταυτιστούμε παντελώς μαζί του. Στην πρώτη ιστορία ψάχνει να φέρει πίσω τη χαρά στους συνανθρώπους του. Την χαρά που την κρατά «φυλακισμένη»   με την συμπεριφορά του ο τύραννος μιας χώρας. Οι φόροι αβάσταχτοι, η δουλεία των ανθρώπων  αδιαπραγμάτευτη, η χαρά χαμένη από τη ζωή, τα πρόσωπα όλων, ακόμα και από τα παιδιά. Αναλαμβάνουν δράση οι συμβουλάτορες του τυράννου και  τον καθοδηγούν να δώσει κάτι στο λαό, να «φτιάξει» μια χαρά,  και  τα πράγματα αρχίζουν λίγο  να αλλάζουν. Κανείς όμως δεν χαίρεται με το στανιό, επειδή έτσι κάποιος απλά τους διέταξε… Σκέφτηκε ο τύραννος μια  δοκιμασία για να μην τους κλείσει όλους στη φυλακή, κι έλαχε ο κλήρος στον  Νικήτα που ήταν ατρόμητος κι άφοβος στα δύσκολα.. Το θάρρος του   γενναίου, το μεγαλείο της ψυχής  και η κατάκτηση του στόχου  νικούν τις δυσκολίες και τότε το  καλό αντρειεύει. Η ζήλια όμως, το κακό πείσμα και η ματαιοδοξία του τυράννου ωθούν στο θάνατο τον ίδιο τον δυνάστη που προσπαθεί να ξεπεράσει την ικανότητα του ατρόμητου νέου. Κι έρχεται  η λύτρωση, η κάθαρση και αποκαθίσταται  η τάξη της χώρας και το χαμόγελο επιστρέφει στα χείλη και τις ψυχές όλων.

Η κακία, η αδικία κι ο εγωισμός θίγονται με τον μοναδικό τρόπο που ξέρουν μόνο τα παραμύθια σε τούτη εδώ την ιστορία…

Στο δεύτερο παραμύθι θα δοκιμαστεί και θα θριαμβεύσει η αγάπη.

Η Ερμιόνη, ξακουστή για τα χαρίσματα της με εξυπνάδα περισσή θα διαλέξει τον σύντροφο της ζωής της, μοναχή της.  Θα δοκιμάσει την αγάπη του καθενός από όλους όσους μαζευτούν στον κήπο της, παλικάρια ξακουστά, άρχοντες κι αφεντάδες,  από τα δώρα που θα της προσφέρει ο καθένας τους κι από τα λόγια που θα της πουν….Και γέμισε ο τόπος διαμάντια και σμαράγδια, φορέματα μεταξωτά και άλλα πολύτιμα αντικείμενα που δείχνανε , νομίζανε οι αρχόντοι, την δύναμη και την ομορφιά της αγάπης…

Μόνο ο Νικήτας που κανείς δεν γνώριζε από που είχε έρθει, κρατούσε ένα κατακόκκινο τριαντάφυλλο για δώρο στην όμορφη κοπέλα. Κι εκείνη τους «δοκίμασε » ξανά΄, θέλοντας να ακούσει τον τρόπο που θα πρόφεραν μονάχα τ όνομά της… Την Τρίτη φορά που τους έβαλε μια πιο δύσκολη δοκιμασία, κατάλαβε πως κανένας δεν μπορούσε να δουλέψει με χαμόγελο και ομορφιά στην ψυχή του και διάλεξέ για ταίρι της το όμορφο παλικάρι….

Η ταπεινότητα, η συμπροφορά, η ευγένεια και η αλήθεια που κρύβει ένα απλό χαμόγελο υπερτερούν σαν αρετές κι είναι πολυτιμότερα απ΄ όλα τα χρυσάφια του κόσμου σε μια ζήση που θέλει διάρκεια, ψυχή και αγάπη. Γιατί ο πλούτος της ψυχής είναι πάντα κρυμμένος στα απλά , τα καθημερινά ,  τα «τιποτένια»…

Το τρίτο παραμύθι είναι ακόμα πιο ονειρικό και μαγικό και από εκείνα που γεμίζουν ομορφιά τη δική μας ψυχή πιότερο απ’ οτιδήποτε άλλο….

Η Νικήτας λίγο πριν παντρευτεί την Ερμιόνη , την εκλεκτή της καρδιά του, θέλει να μάθει που πάνε τα δάκρυα σαν στεγνώσουν…. Και φεύγει και ξενιτεύεται και ψάχνει να μάθει, να δει ,να καταλάβει. Δύσκολη τούτη η πεθυμιά που φέρνει δάκρυα πολλά και στα δικά του  μάτια. Μόνο ένα τόσο δα μικρό ψαράκι θα  έχει τη σοφία της φύσης και της σύνεσης και του ονείρου και θα του εξηγήσει   τούτα τ΄ ανεξήγητα συμβάντα… Θα καταλάβει πως μπλέκονται τα δάκρυα της χαράς με εκείνα της λύπης και πως  μόνο η θάλασσα μπορεί να τα καταλάβει….

Κι η μαγεία της ιστορίας κλείνει με τρόπο ονειρικό κι όπως καλά γίνεται πάντα στα παραμύθια αφήνοντας μια γεύση γλυκιά στην ψυχή που θέλει να την κρατήσει για μέρες πολλές….

Η κ. Λότη Πέτροβιτς – Ανδρουτσοπούλου δεν χρειάζεται πλέον ιδιαίτερες συστάσεις. Είναι η πιο αγαπημένη γιαγιά στη χώρα μας, που ακόμα γράφει παραμύθια μαγικά. Είναι η πιο σύγχρονη παραμυθογραφούσα που ξέρει και μαγεύει τις παιδικές ψυχές και χαρίζει απλόχερα όσα και τα σημερινά παιδιά έχουν απόλυτη ανάγκη για να μεγαλώσουν. Την δύναμη των παραμυθιών, του λόγου, της φαντασίας  και των σπουδαίων ιστοριών που δύσκολα και πιο σπάνια γράφονται στις μέρες μας.

Όπως εκείνα τα παλιά παραμύθια που δίδασκαν χωρίς περιττά λόγια κι είχαν κρυμμένα στις λέξεις  τους όλες τις αρετές, τα καλά καμωμένα, τα σοφά και ταιριαστά κι όλα τα μαγικά που χρειάζεται η ψυχή για να πάρει ανάσα, η παιδική ανεμελιά να σκεφτεί, να νοιώσει, να ταυτιστεί , να πάει παραπέρα χωρίς ιδιαίτερους διδακτισμούς και αναλύσεις….

Τρία παραμύθια μαγικά, για το θάρρος, την τόλμη, τη σοφία , τη γνώση, την υπομονή. Την καρτερία που ξέρει να ανταμείβει, την ταπεινότητα, την ευγένεια και τη χάρη. Την αγάπη στον συνάνθρωπο, την αλληλεγγύη και το πετάρισμα της ψυχής να φτάσει όσο πιο μακριά μπορεί να γνωρίσει τι άγνωστο, το ακατόρθωτο. Να συλλέξει  εμπειρίες και διαφορετικές νοοτροπίες, απόψεις, σκέψεις. Να νικήσει για χάρη της αγάπης στους πιο δύσκολους αγώνες, να προσφέρει την ευγένεια με την απλότητα και τη γνώση της ψυχής.

Λόγος πολύτιμος, γραπτός που «θέλει τα διήγατε» ….

Να τα διαβάσετε όλα τούτα τα παραμύθια. Να θυμηθείτε τις γιαγιάδες των δικών μας των καιρών, να τα χαρίσετε στα παιδιά μας που τόσο πολύ τα έχουν ανάγκη κι ίσως τότε όλοι μας να  ανακαλύψουμε που στ ΄αλήθεια κρύβεται η αγάπη, η χαρά και τα δάκρυα σαν πάνε να στεγνώσουν….

Κι αφεθείτε επίσης στη μαγεία που προσφέρει  και η μοναδική Κατερίνα Βερούτσου με τις εικόνες της, που σε ταξιδεύουν σε χώρες παραμυθένιες, αέρινες και άλλων καιρών…

Για κάθε άνθρωπο που αγαπά τα παραμύθια και την ανάταση της ψυχής του.

Περισσότερες πληροφορίες: https://saiti.gr/product/i-chara-i-agapi-kai-ta-dakrya/

*Η Ελένη Μπετεινάκη είναι νηπιαγωγός

Μάννα, καλό κατευόδιο απόψε…

Της Ελένης Μπετεινάκη

Της Πεντηκοστής σήμερα…

Ακόμα είναι ανοιχτοί οι Ουρανοί. Ακόμα, ίσαμε κι αύριο, αργά τη νύχτα θα κατεβαίνουν κι οι τελευταίες ψυχές στον Κάτω Κόσμο. Μέρες που είναι γεμάτες λατρεμένα έθιμα σ΄ όλη τη Χώρα. Μέρες που σε όλους μας  περνά πιότερο  από το μυαλό  όποιος αγαπημένος «έφυγε». Μέρες που στα Νεκροταφεία συσσωρεύονται οι ζωντανοί να τιμήσουν τους δικούς τους νεκρούς.

Ήθελα κι εγώ μέρες τώρα,  να γράψω για τούτη τη «Νεκρή Πολιτεία» κάθε ζωντανού τόπου, αλλά περίμενα να καταλαγιάσει ο θύμος. Να πνιγεί ο πόνος της χαμένης αξιοπρέπειας , όχι της δικής μου, των άλλων. Κι ύστερα αφού θα χαιρόντουσαν οι Άρχοντες της πόλης, της κάθε πόλης, με τις νέες τους νίκες ,ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ, θα μπορούσε, σκέφτηκα, κάποιος να ασχοληθεί σοβαρά με ένα θέμα που όλοι γνωρίζουν και την ίδια στιγμή όλοι σιωπούν. Με ένα κούνημα του κεφαλιού και του χεριού, με ένα μειδίαμα κατανόησης και αγανάκτησης, άκουσα πάρα πολλές φορές την ίδια φράση :

«Ω! καημένη, τι ψάχνεις τώρα;» «Ωχ, ωχ, ωχ, καλώς όρισες στο κλαμπ». «Καλά που ζεις;»

Στον κόσμο μου τελικά ζω, αλλά με πολύ θυμό. Για όλους εκείνους  που δεν σέβονται, για όλους εκείνους τους μικρόψυχους, κουτοαπατεώνες που κυκλοφορούν ανάμεσα μας. Για την  παιδεία που  την θάψαμε εδώ, στο νέο κοιμητήριο της πόλης μας, αλλά ίσως και να υπάρχει «μνημείο» της και στο παλιό.

Τι αξία μπορεί να έχει ένα λαμπόγυαλο που έχεις το θράσος, γείτονα, ξένε, φίλε, κακορίζικε άνθρωπε και τολμάς να ανοίξεις το μικρό μαρμάρινο εικονοστάσι και να το πάρεις γιατί εσύ δεν έχεις;

Τι αξία μπορεί να  έχει ένα πλαστικό ανθοδοχείο που απλώνεις το χέρι και το παίρνεις για τον τάφο των δικών σου ;

Τι αξία μπορεί να έχει ένα θυμιατό;

Τι αξία μπορεί να έχει μια γλάστρα που με την ψυχή σου πρόσφερες στον δικό σου νεκρό;

Τι αξία έχεις ΕΣΥ ο ίδιος, που τολμάς, να γίνεις κλέφτης στο πιο ιερό μνημείο των ζωντανών;

Λυπάμαι και θλίβομαι βαθιά για την κατάντια μας….

Πολλοί  είπαν  πως αυτό γίνεται συνέχεια. Και θύμωσα γιατί συνέβη και σε μένα κι ένοιωσα να βιάζουν την δική μου προσωπικότητα, να καταπατούν ένα μνημείο που βρίσκεται στο έλεος του κάθε φτηνού πολίτη αυτής της πόλης και κανένας δεν κάνει κάτι.

Υπάρχουν  κάμερες, λέει , παντού… Εγώ δεν τις είδα. Κι αν υπάρχουν δεν μπορώ να ξέρω την ώρα, την μέρα, τη στιγμή που εκείνο το χέρι άπλωσε …χέρι, στο δικό μου, στο δικό σου, στο γειτονικό τάφο.

Έχετε πάει όλοι στα νεκροταφεία…. Ολόκληρες πολιτείες, θύμησης, τιμής. Το παρελθόν μας είναι εκεί, τα κουφάρια των ανθρώπων που λατρέψαμε. Αύριο ή ίσως και σήμερα θα είμαστε κι εμείς μέρος αυτής της νεκρής πολιτείας!

ΓΙΑΤΙ υπεύθυνοι του χώρου; ΓΙΑΤΙ Άρχοντες της πόλης δεν λαμβάνεται σοβαρά και τη δική σας τελευταία κατοικία;

Αφού τα παντελόνια και τα φουστάνια λείπουν από πάρα πολλούς συνάνθρωπους μας που είναι ζωντανοί, εσείς τι  κάνετε;

Πως τιμάτε ετούτο τον χώρο; Με κάμερες, κλειστές; Που είναι η φύλαξη με ζωντανό προσωπικό, με βάρδιες, που κάνει περιπολίες για τον χώρο που θα έπρεπε να λάμπει και να συναγωνίζεται εκείνα τα μοναδικά νεκροταφεία των Γερμανών, των Νεοζηλανδών και άλλων στο Μάλεμε Χανίων. Είδα χθες βράδυ μια εκπομπή  στην τηλεόραση και δεν σταμάτησα τα δάκρυα μου ούτε για μια στιγμή. Ένας χώρος γεμάτος λουλούδια, όχι πλαστικά, αλλά φυσικά, και χρώμα, ΤΙΜΗ από το κράτος, το δικό τους, για τους νεκρούς τους.

Εμάς, πόσο πολύ  θα μας κόστιζε;  Δυο - τρεις φρουρούς, επιστάτες, φύλακες, διαλέξτε λέξη που θα είχαν σαν μέριμνά τους την δική μας ΤΙΜΗ, τη δική σας τιμή.

Μάνα, τα ξανάβαλα όλα στη θέση τους!

Λυπάμαι που δεν μπορώ να έρχομαι κάθε μέρα, όμως ξέρεις εσύ, όπως μου τα πες γίνονται όλα. Ανάβω πότε πότε το καντήλι  και χθες σου διάβασα εκείνη την ιστορία μιας και λέγαμε πως η ψυχή σου τριγύριζε γύρω γύρω. Θυμήθηκα και τα λόγια της γιαγιάς κι έγραψα πάλι στην εφημερίδα, και ας το δημοσίευσαν με λάθος όνομα. Για σένα ήταν, για της γιαγιάδες μου και τους παππούδες, τον Γιάννη μας…

Λίγο φυσούσε το απόγευμα, στεγνώσανε γρήγορα τα δάκρυα μου, δεν ήθελα να νοιώσεις τη στεναχώρια μου , όχι μόνο που έφυγες, αλλά που δεν μ αφήνουν να σε τιμήσω, όπως σου αξίζει, που δεν νοιάζεται κανένας….

Φρέσκα λουλούδια έβαλα στο μαρμάρινο βάζο, όπως την παράδοση, να μοσχοβολά η στράτα, στο φευγιό της ψυχής…

Όπως τα ‘παμε , κι Αμάραντο  στο χρώμα το μωβ.

Δεν ξέρω πόσες φορές ακόμα θα απλώσουν χέρι στο μνημείο σου. Θα το πω, να το μάθουν όλοι, πως είναι παράλογο κι ανήκουστο στις μέρες μας, να συμβαίνει αυτό.

Έκανα μια βόλτα κι είδα πως λείπανε κι άλλα…Τι ξεπεσμός, Θεέ μου. Μόνο εσύ , αν υπάρχεις μπορείς να βοηθήσεις…

Οι υπόλοιποι έχουν απλά παραμελήσει ΚΑΙ αυτό το θέμα.

Χρόνια συμβαίνει είπαν, κάποιοι γείτονες…

Μάνα, καλό κατευόδιο απόψε….

Μου ΄χες πει να τα λέω, όπως τα νοιώθω. Όλα τα έγραψα, όλα!

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ: https://www.patris.gr/2019/06/18/mana-kalo-kateyodio-apopse/

Δημοσιεύτηκε στο Cretalive.gr :https://www.cretalive.gr/opinions/manna-kalo-kateyodio-apopse-954161

Για τους μπαμπάδες που γιορτάζουν...

Τα παραμύθια του Σαββάτου …

Της Ελένης Μπετεινάκη *

Κάθε χρόνο την τρίτη Κυριακή του Ιουνίου η μέρα είναι αφιερωμένη στον πατέρα, ένα από τους δυο πιο σημαντικούς ανθρώπους της ζωής του καθενός μας.

Τα «Παραμύθια του Σαββάτου» κάνοντας μια επιλογή από βιβλία που αφορούν τον… μπαμπά  και τον παππού, τον δυο φορές μπαμπά μας, προτείνουν, σχολιάζουν και παρουσιάζουν όσα νομίζουν πως  αξίζει να υπάρχουν σε παιδικές και εφηβικές βιβλιοθήκες με αφορμή μια γιορτή που δεν πρέπει να ξεχνάμε ποτέ!

Ο μπαμπάς μου ο ήρωάς μου, Παναγιώτης Δημητρόπουλος, εικ: Αγγελική Δρακάκη, εκδ. Ελληνοεκδοτική.

Τίτλος που θα μπορούσε να ανήκει στον μπαμπά του καθενός μας. Ο μπαμπάς του Στέφανου όμως είναι διαφορετικός ή μάλλον έτσι νομίζουν οι συμμαθητές του. Ο Στέφανος είναι παιδί υιοθετημένο κι αυτό δεν είναι και πολύ καλοδεχούμενο από την τάξη του. Η μικρή Καλλιόπη ακούει μια ιστορία από τον μπαμπά της που συνέβη στον ίδιο και την δική του παρέα κάποτε κι αυτό την κάνει να καταλάβει πως πατέρας δεν είναι μόνο ένας φυσικός γονιός αλλά και  όποιος αγαπά  χωρίς όρια ένα παιδί που δεν είναι γεννημένο από τον ίδιο. Όλοι έχουμε ακούσει πολλές φορές τις λέξεις πατριός θετός πατέρας σαν ταμπέλες που δημιουργούν όχι και τόσο θετικά συναισθήματα. Η εικόνα όμως αυτή αλλάζει μόλις καταλάβουμε ή δούμε την συμπεριφορά που έχει ο συγκεκριμένος άνθρωπος απέναντι σε ένα παιδί που επέλεξε να γίνει πατέρας του. Και η μικρή Καλλιόπη σαν τελειώσει τη  διήγηση  της ιστορίας ο  δικός της μπαμπάς, θα καταλάβει πως πατέρας είναι  πραγματικά κι εκείνος που νοιάζεται, που ρισκάρει ακόμα και τη ζωή του για ένα  παιδί του που  ίδιος επέλεξε να είναι  « δεύτερος» μπαμπάς του και τούτη η αγάπη είναι ακόμη πιο δυνατή.

Μια ιστορία του Παναγιώτη Δημητρόπουλου συγκινητική, συμβουλευτική, νοσταλγική και πάνω απ όλα αληθινή. Για την υιοθεσία, την πατρική αγάπη, για τις γονεϊκές θυσίες που δεν έχουν όρια. Για τις ευκαιρίες που πρέπει όλοι να δίνουμε στη ζωή παιδιών, φίλων και όσων πληγώνουν άθελα τους, τους άλλους. Από άγνοια, από λαθεμένες αντιλήψεις και εκτιμήσεις.

Εικονογραφημένο από την Αγγελική Δρακάκη   σαν ταινία ρετρό και γεμάτη συγκίνηση!

Για παιδιά από 8 ετών … (από τα Παραμύθια του Σαββάτου)

Ο δικός μου μπαμπάς, Μάκης Τσίτας, εικ: Λίλα Καλογερή, εκδ. Πατάκης

Όλοι οι μπαμπάδες είναι καλοί. Αν ρωτήσετε τα παιδιά τους, θα σας το πουν.Όμως ο δικός μου ο μπαμπάς είναι ο καλύτερος!Κι αυτό που λέω είναι πέρα για πέρα αλήθεια.

Έτσι ξεκινάει την αφήγησή της η μικρή ηρωίδα αυτής της τρυφερής ιστορίας. Μιλάει για τον μπαμπά της που είναι ένας απλός καθημερινός άνθρωπος αλλά στα δικά της μάτια φαντάζει δυνατός, ατρόμητος, επιδέξιος, πολυτάλαντος, όμορφος, ευφυής. Το βιβλίο διακρίνεται και για την πρωτοτυπία του: το χιούμορ, που υπάρχει σε μεγάλη δόση, προκύπτει από την υπονόμευση (ή αντίθεση;) του κειμένου απ’ την εικονογράφηση. Έτσι, στα περισσότερα σημεία άλλο διαβάζουμε και άλλο βλέπουμε.

Το βιβλίο Ο δικός μου ο μπαμπάς φανερώνει τη δημιουργική συνεργασία του συγγραφέα με την εικονογράφο και την παιχνιδιάρικη διάθεσή τους.

Ένα βιβλίο που σίγουρα θα αγαπήσουν κόρες, γιοι και μπαμπάδες.(culturenow.gr)

To Αστεράκι του μπαμπά μου είμαι εγώ, Γεωργία Λαττά, εικ: Θέντα  Μιμηλάκη, εκδ. Διάπλους

«…Όταν μεγάλωσε, μια νύχτα έστρεψε το βέλος του ψηλά και σημάδεψε το σακουλάκι με τ' αστέρια. Εκείνο τρύπησε κι ένα μικρό αστεράκι έπεσε στο κρεβατάκι μου, πάνω στην κουβερτούλα μου. Έτσι γεννήθηκα εγώ….»

 Κι έτσι ξεκινά η κοινή πορεία πατέρα και παιδιού. Μια σχέση έντονη, καταλυτική, καθοριστική για τη ζωή και των δυο. Ο πατέρας, ένα πρόσωπο ισχυρό όσο κι ευάλωτο, ανοίγει μονοπάτια κι ενθαρρύνει το γιο του να μάθει τα πάντα για τον κόσμο. Ο μικρός διευρύνει τους ορίζοντές του, ετοιμάζεται να βγει δυναμικά στη ζωή και διαμορφώνει άποψη για το ρόλο που θα διαδραματίσει στην ενήλικη ζωή του. "Όταν φεύγει στενοχωριέμαι. Όμως μου 'χει πει πως κάθε μέρα πρέπει να οργώνει τρεις φορές τα χωράφια του κόσμου ώστε να μην πεινάσω ποτέ. Το ίδιο θα 'κανα κι εγώ γι' αυτόν, αν μπορούσα.

Για παιδιά από 5 ετών (από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ο δικός μου παππούς, Μάκης Τσίτας, εικ: Λίλα Καλογερή, εκδ. Πατάκης

Ο δικός μου ο παππούς είναι ξεχωριστός. Και είναι βέβαια ο καλύτερος! Το ξέρω κι εγώ, αλλά το ξέρουν και όλοι οι άλλοι. Μαζί του όλα είναι ωραία και συναρπαστικά!

Ένα βιβλίο πολύ τρυφερό για τους « δυο φορές μπαμπάδες» της ζωής μας. Με μικρό αφαιρετικό κείμενο, που όμως τα λέει όλα και με εκπληκτική εικονογράφηση από την Λίλα Καλογερή που συμπληρώνει όσα δεν λέγονται με λόγια.

Για παιδιά από 4 χρόνων…

«Ευτυχώς, ο μπαμπάς έφερε το γάλα» Neil Gaiman, εικ: Skottie Young, εκδ. Παπαδόπουλος

«…Η μαμά «λείπει ταξίδι για δουλειές». Συγκεκριμένα σε ένα συνέδριο όπου παρουσιάζει μια σοβαρή έρευνα για... τις σαύρες. Έτσι την ευθύνη των παιδιών, του μικρού αφηγητή της ιστορίας του Νιλ Γκάιμαν, και της αδελφούλας του, αναλαμβάνει πρόθυμα ο μπαμπάς· μαζί με αρκετές υποχρεώσεις. Όπως αυτήν της ετοιμασίας του πρωινού. Πλην δεν υπάρχει γάλα για τα δημητριακά τους. Και ο μπαμπάς, «Καημένα μου παιδιά» είπε «θα τρέξω μέχρι το μπακάλικο στη γωνία. Θα σας φέρω το γάλα». Και έφυγε. Και τα παιδιά περίμεναν. Και περίμεναν. Με τις ώρες. Όταν, έστω και αργοπορημένος, γύρισε με το γάλα στο χέρι, είχε μια έξαψη στο πρόσωπό του και μια λάμψη στα μάτια. Και πώς όχι; Αφού τη στιγμή που βγαίνει από το μπακάλικο βλέπει να πλανιέται στον αέρα ένας πελώριος ασημένιος δίσκος, από τον οποίο ξεχύθηκε ένα φως λαμπερότερο κι από τον ήλιο που τον ρούφηξε στο εσωτερικό του ιπτάμενου σκάφους. «Ευτυχώς είχα βάλει το γάλα στην τσέπη του παλτού μου».

Πάντοτε, στις μετέπειτα ανήκουστες περιπέτειές του, ο νους του στο γάλα. Μην τυχόν και τον θεωρήσουν ασυνεπή τα παιδιά, μην τυχόν και δεν τους προσφέρει αυτό που τους υποσχέθηκε. Με το γάλα πότε στην τσέπη, πότε στα χέρια, περιπλανήθηκε σε κόσμους άγνωστους, σε χρόνους από το παρελθόν και το μέλλον. Πλάσματα φανταστικά, πετράδια πολύτιμα, πολύχρωμα, η ωραία και αυστηρή Βασίλισσα των Πειρατών, πολεμιστές της ζούγκλας που είναι έτοιμοι να τον θυσιάσουν για να πάει καλά η σοδειά τους, χαμένοι ήπειροι, άγνωστοι κόσμοι, το σύμπαν στα πόδια του, φιλίες, αποχαιρετισμοί, ναι, ήταν πολύ τυχερός που είχε μαζί του το γάλα, με το οποίο οι δεινόσαυροι του διαστήματος φωτογραφήθηκαν πριν τον αποχαιρετήσουν. Ω, και τι δεν έζησε ο πατέρας μες στο πρωινό που πετάχτηκε να φέρει το γάλα. Μα και πόσα δεν απόλαυσαν τα παιδιά, αν και σε ορισμένα σημεία τον φρέναραν. Τόσος ο καλπασμός της φαντασίας του! Κι άλλη τόση η ευτυχία του ότι τους πρόσφερε κάτι που δεν το έκανε συχνά, ή μάλλον κάτι που δεν το είχε κάνει ποτέ άλλοτε: τους χάριζε λίγη από την ώρα του, τους φανέρωνε αισθήματα κρυμμένα, έκανε πλάκα μαζί τους, αφηνόταν σαν έφηβος. Κι εκείνα αφήνονταν….

Χαρακτήρισα το βιβλίο καθηλωτικό και είναι. Είναι όμως και αστείο και ευφυές και χαριτωμένο. Και στοχεύει στις οικογενειακές σχέσεις, ιδιαιτέρως στις σχέσεις πατέρα και παιδιών...

Ελένη Σαραντίνη : https://diastixo.gr/kritikes/paidika/3435-neilgaiman

Πάντα θα σ΄ αγαπώ παππού, Πηγή Γρύλλη, εικ: Μάρω Αλεξάνδρου, εκδ. Σαϊτης

Ο μικρός Νικόλας είναι πολύ δεμένος με τον παππού του. Περνούν αρκετό από τον ελεύθερο χρόνο τους μαζί, διασκεδάζουν, τραγουδούν και παίζουν μουσική. Όταν, όμως, ο παππούς αρχίζει να ξεχνά και δυσκολεύεται να θυμηθεί ως και το όνομα του εγγονού του, εκείνος θυμώνει…

Μια ιστορία για την πολύτιμη και ξεχωριστή σχέση παππού και εγγονού, για την αξία και σημασία των οικογενειακών δεσμών και για το σεβασμό στην τρίτη ηλικία, τις ανάγκες και τις ιδιαιτερότητές της. Το 2017 απέσπασε Έπαινο Ιστορίας Βραχείας Φόρμας για παιδιά 3-6 ετών, από τη Γυναικεία Λογοτεχνική Συντροφιά.

Η συγγραφέας Πηγή Γρύλλη είναι κοινωνική λειτουργός και δασκάλα. Κείμενά της έχουν διακριθεί σε πανελλήνιους λογοτεχνικούς διαγωνισμούς.

Η εικονογράφος Μάρω Αλεξάνδρου είναι αυτοδίδακτη και έχει εικονογραφήσει μέχρι σήμερα περισσότερα από 150 παιδικά βιβλία κάθε είδους.

Για παιδιά από 5 ετών. https://saiti.gr/product/panta-tha-s-agapo-pappoy/

Η Ζωή με τον μπαμπά μου, Δημήτρης Τσιλινίκος, εικ: Χρήστος Μπουλούμπασης, εκδ. Επόμενος Σταθμός

«Η μαμά Λείπει σε ταξίδι”, οπότε κι εγώ ζω τη ζωή μου με τον μπαμπά. O μπαμπάς είναι κάτι σαν τον Σούπερμαν. Έχει κρυφές υπερδυνάμεις που καμιά φορά δεν τις ξέρει ούτε κι ο ίδιος! Μόνο έτσι εξηγείται πώς καταφέρνει και τα βγάζει πέρα… με τα δύσκολα που του βάζει η Ζωή.
Ποια μπορεί να είναι η καθημερινότητα ενός παιδιού που ζει με τον μπαμπά του, όταν η μαμά «λείπει» από το σπίτι; Πώς τα μάτια ενός παιδιού μεταφράζουν αυτή την πραγματικότητα; Έχει τη δυνατότητα ένα παιδί να συμμετάσχει στις ευθύνες που απορρέουν από μια τέτοια συμβίωση, δίχως να ακυρωθούν όλα όσα απαρτίζουν τον παιδικό κόσμο; Πότε η παιδική ανεμελιά συναντά την συνεργασία; 

http://epomenostathmos.gr/h-zoh-me-ton-mpampa/

Κάπταιν, Στέφανος Ξενάκης, εκδ  :Κey Books

Μπαμπάς είναι αυτός που ξυπνάει στις τρεις το πρωί

να σου φέρει νερό όταν διψάς.

Μπαμπάς είναι αυτός που κάνει ατέλειωτες κωλοτούμπες

σε σένα και τους κολλητούς σου.

Μπαμπάς είναι αυτός που περιμένει τα νέα σου σαν τρελός,

αλλά ποτέ δεν θα σ’ το πει.

Μπαμπάς είναι αυτός που η μυρωδιά του είναι η πιο μαγική,

αλλά κι η πιο διακριτική στον κόσμο ολόκληρο.

Μπαμπάς είναι αυτός που κόβει τη βασιλόπιτα

την πρώτη μέρα του χρόνου.

Μπαμπάς είναι αυτός που κάνει τα δύσκολα

να φαίνονται εύκολα.

Μπαμπάς είναι αυτός που όταν τον χάσεις,

χάνεις τη γη κάτω από τα πόδια σου.

Διαβάζοντας τον ΚΑΠΤΑΙΝ θα νιώσεις ένα σεισμό μέσα σου.

Ένα σεισμό που ίσως σε κάνει να αναθεωρήσεις τη σχέση

με τους δικούς σου γονείς, είτε ζουν είτε όχι.

Σίγουρα όμως θα σε κάνει να αναθεωρήσεις τη σχέση με τον γονιό

που έχεις μέσα σου. https://www.keybooks.gr/stefanos-xenakis-kaptain

Βλέπεις, όταν έρθει η ώρα να την κάνεις, μόνο θύμησες, μυρωδιές

κι αγκαλιές θα αφήσεις πίσω. Κι αγάπη. Μπόλικη αγάπη.

*H  Ελένη Μπετεινάκη είναι Νηπιαγωγός

Δημοσιεύτηκε στο Cretalive.gr στις 15 Ιουνίου 2019 : https://www.cretalive.gr/culture/ta-paramythia-toy-sabbatoy-gia-ton-mpampa-950311