TuneList - Make your site Live

Το παραμύθι της βροχής

Παρασκευή, 19 Σεπτεμβρίου 2014

Τα παραμύθια του Σαββάτου!



…προτείνει, γράφει, παρουσιάζει και σχολιάζει η Ελένη Μπετεινάκη*
Κι επέστρεψαν οι μαγικές ιστορίες, τα παραμύθια της θάλασσας και του ουρανού γεμάτα μαγεία, ζωντάνια , ομορφιά και περιπέτεια. Μιλούν για ταξίδια μακρινά, για φίλους που δεν χάνονται ποτέ, για όμορφες εικόνες κι αναμνήσεις που μπορεί να φέρει ένα τόσο δα μικρό βοτσαλάκι ,ή μπορεί και δύο. Μιλούν για εκείνες τις χώρες τις μαγικές ,με δράκους καλούς και κακούς , με βασιλοπούλες και μυστικές συνταγές . Κι επειδή τα παραμύθια είναι πάντα για να παρηγορούν και να χαρίζουν τη χαρά,  μια γλύκα θα σας μείνει  από εκείνη τη μυρωδιά του συννεφοκέρασου που φυτρώνει μόνο στον ουρανό και πολλές φορές και στην ψυχή μας… 

Η μεγάλη περιπέτεια του Φι και του Λι, Λίνα Μουσιώνη, ( εικ: Βανέσσα Ιωάννου), εκδ. Ελληνοεκδοτική 

Εκεί σε μια μικρή ακρογιαλιά, σχεδόν στην ίδια γειτονιά, ζούσαν κάποτε δυο μικρά βότσαλα, ένα μαύρο πλακουτσωτό κι ένα κάτασπρο στρογγυλό. Και δεν ήξεραν το ένα το άλλο. Στην ίδια ακρογιαλιά τα καλοκαίρια μαζεύονταν παιδιά  κι ο αέρας που φυσούσε κάποιες φορές τόσο δυνατά, σκόρπιζε ακόμα  και τα βοτσαλάκια της αμμουδιάς,  το ένα εκεί και το άλλο παρέκει. Κι έτσι, μοιραίο θα ΄ταν, τα δυο μικρά μας βοτσαλάκια πετάχτηκαν στη θάλασσα από τα χέρια δυο παιδιών και βρέθηκαν δίπλα δίπλα κι άρχισε το ταξίδι στο βυθό, μα κι εκείνο της ζωής τους. Περιπέτειες που τους ένωσαν κι άρχισαν να μιλούν για όλα όσα ήξεραν, για όλα όσα είχαν ζήσει κι έγιναν φίλοι κολλητοί κι αχώριστοι. Έλεγαν ιστορίες για τον απέραντο ουρανό , μάθαιναν μαθηματικά μετρώντας τα άστρα μέχρι που η « μοίρα» κι ο καιρός τα χώρισε πάλι σε τόπους μακρινούς. Και τα ταξίδια συνεχίστηκαν, όπως κι ο χωρισμός τους. Περνούσε ο καιρός κι οι εποχές έρχονταν κι έφευγαν, οι θύμισες κι οι αναμνήσεις ξυπνούσαν κάθε τόσο και το μικρό άσπρο βοτσαλάκι στην ξεχασμένη τσέπη του μικρού κοριτσιού έχασε την λάμψη του αλλά ξαναβρήκε την ελευθερία του. Επέστρεψε στην ακρογιαλιά που πετάχτηκε  κι άκουσε την ιστορία του και τον καημό του μια μπουρού που αποφάσισε να βοηθήσει και τα δύο μικρά βοτσαλάκια βρέθηκαν ξανά με γράμματα που αντάλλασαν σε ένα μπουκάλι πειρατικό …
Ώσπου τούτη η ιστορία  με τις χίλιες εικόνες « έστειλε » το άσπρο μικρό βοτσαλάκι στα χέρια ενός μικρού ναύτη που γύρισε όλον τον κόσμο με ένα μεγάλο καράβι , ίσαμε δυο φορές. Σαν πέρασαν τα χρόνια κι οι καιροί κι ο ναύτης θυμήθηκε τα όνειρά του ,έφτιαξε εκείνο το δάπεδο που ήθελε χρόνια , το βοτσαλωτό, και γέμισε ο τόπος χρώματα και μαγεία και βότσαλα . Και κει στη μέση βρέθηκαν δυο φίλοι κολλητοί , ο Φι και ο Λι  κι από τότε σαν δυο πουλιά παραμυθένια στην πιο όμορφη αυλή του κόσμου, δεν χώρισαν ποτέ ξανά …

Κι η Λίνα για άλλη μια φορά μας ταξίδεψε στ΄ όνειρο και στα παραμύθια και  σε εκείνες τις ιστορίες που ξέρουν μόνο οι νύχτες με  τον ξάστερο ουρανό  κι οι μακρινές θάλασσες, για φίλους, για αγάπες, για αναμνήσεις. Η Βανέσσα έκανε τα όνειρο ζωγραφιστό και οι δυο φίλοι δύσκολα πια μπορούν να ξεχαστούν από όποιον τους συναντήσει έστω και μια φορά κι ας ζουν μόνο σε τούτο το παραμύθι!

Οι καραμέλες του Ουρανού, Αργυρώ Ντουσάκη, (Εικ: Αυγή Αμπελικάκη), εκδ. Treck

Μια  φορά κι έναν καιρό, εκεί ψηλά στον ουρανό, στα σύννεφα που γεννιούνται όλα τα όμορφα παραμύθια, ήταν μια χώρα μαγική, η Γλυκονέφεια. Κι όπως όλες οι χώρες των ονείρων είχε κι αυτή τη βασιλοπούλα της, την Ειδύλλη. Κι εκείνη πάλι είχε βοηθό της και αχώριστο φίλο τον μικρό γαλάζιο δράκο τον Δαλ που βρέθηκε στη χώρα της ύστερα από μια μεγάλη περιπέτεια με ένα κόκκινο δράκο σε ένα πολύχρωμο μαγικό δάσος.
Η βασιλοπούλα έφτιαχνε τις πιο όμορφες καραμέλες από συννεφοκέρασα ,τριανταφυλλιές και κλαδάκια ζάχαρης κι ο Δαλ με την δύναμη του φυσούσε κι ανακάτευε όλα τα υλικά. Οι καραμέλες αποκτούσαν την νοστιμιά όλου του κόσμου. Η Ειδύλλη τις έριχνε από το μπαλκόνι του παλατιού της  στα παιδιά κι εκείνα τρελαίνονταν  για τις καραμέλες τα ουρανού.
Mια μέρα μετά από τη συνηθισμένη της ασχολία η βασιλοπούλα δεν άκουσα τα γέλια, τα πανηγύρια και τοις χαρές των παιδιών  κι απόρησε. Και τότε είδε και κατάλαβε πως ένας μικρόσωμος νάνος με βροντερή φωνή  είχε μαζέψει όλες τις καραμέλες με σκοπό να τις εμπορευτεί.  Η πίκρα, η στεναχώρια κι ένα « χαμένο κέφι »απλώθηκε σ όλη τη χώρα μιας κι από εκείνη τη στιγμή, οι καραμέλες του ουρανού έπρεπε να αγοράζονται από το καραμελοπωλείο του νάνου.  Ούτε η Γη δεν έβρισκε πια μια καραμέλα να γλυκαθεί.
Η βασιλοπούλα σκέφτηκε τότε κάτι ακόμα πιο μαγικό, κάτι που έφερε τα πάνω –κάτω  στην Γλυκονέφεια και στην ζωή όλων. Η πονηριά και η κακία του μικρού εμποράκου εξαφανίστηκαν   με τη βοήθεια του Δαλ  και αφού συνέβησαν χίλια δύο άλλα θαυμαστά πράγματα έζησαν όλοι καλά και τα παιδιά ακόμα καλύτερα…

Κι αυτό το μαγικό παραμύθι που έφτιαξε η Αργυρώ και ζωντάνεψε με τις εικόνες της η Αυγή πραγματικά θα σας θυμίσει εκείνον τον παλιό καλό καιρό σε χώρες όμορφες, ονειρεμένες που όλα μπορούν να συμβούν κι όλα κάποιος μπορεί να συναντήσει κι ίσως μια καραμέλα να γίνει δική σας. Κι αν δεν βρείτε καμιά, θα μείνει στην ψυχή σας τούτη η γλύκα του παραμυθιού που θα θυμάστε για πολύ πολύ καιρό !

*Η Ελένη Μπετεινάκη είναι νηπιαγωγός 
Δημοσιεύτηκε στο cretalive.gr στις 20 Σεπτεμβρίου 2014  :http://www.cretalive.gr/culture/view/ta-paramuthia-tou-sabbatou43/192598

Παρασκευή, 12 Σεπτεμβρίου 2014

Τα παραμύθια του Σαββάτου!



…γράφει, προτείνει , παρουσιάζει και σχολιάζει η Ελένη Μπετεινάκη*

Το σχολείο άνοιξε και το διάβασμα αρχίζει να αποκτά πρόγραμμα, συνέπεια και καθημερινή απασχόληση των παιδιών. Η λογοτεχνία για μικρά παιδιά, για παιδιά που μόλις άρχισαν να διαβάζουν είναι κάτι διαφορετικό από την υποχρεωτική άσκηση και «τα παραμύθια του Σαββάτου» σήμερα είναι αφιερωμένα σ αυτήν. Σε θέματα που τα απασχολούν , όπως η ορθογραφία , οι σχέσεις των παιδιών με τους δασκάλους τους, τους φίλους τους  αλλά κι εκείνους τους « άλλους» που πολλές φορές τους κάνουν την σχολική ζωή τους δύσκολη μέχρι και ανυπόφορη. Ιδέες, προβλήματα, λύσεις, αλλά και απλές αναφορές γεγονότων που πιθανόν κάποια στιγμή σ όλη την διάρκεια της χρονιάς.


Ο Νταής του σχολικού, Μαρία Ρουσάκη, ( εικον : Γιώργος Σγουρός), εκδ. Ψυχογιός

Το καλοκαίρι πέρασε και η πρώτη μέρα στο σχολείο κρύβει χαρά, ανυπομονησία και αγωνία για το καινούργιο που έρχεται. Ο Αριστοτέλης ετοιμάζεται πρωί πρωί για να  μπει στο σχολικό και να συναντήσει τους φίλους του. Έχει τόση προσμονή που όλα σχεδόν , τα ζει το προηγούμενο βράδυ στον ύπνο του. Η έκπληξη του είναι  μεγάλη όταν πια η πολυπόθητη στιγμή φτάνει και ανεβαίνει στο σχολικό του να καθίσει στη θέση του. Είναι όμως πιασμένη από ένα άλλο παιδί μεγαλύτερό του, πιο ψηλό και δυνατότερο. Και αρχίζουν οι περιπέτειες του που μοιάζουν να μην έχουν τελειωμό. Και να ΄φτανε μόνο αυτό, τον κοροϊδεύουν και τα υπόλοιπα παιδιά που ο « νταής  του σχολικού », ό νέος του «συγκάτοικος » στις διαδρομές του κάνει τη ζωή δύσκολη. Όλα αλλάζουν για τον μικρό Αριστοτέλη, δραματικά. Μέχρι που και αυτός μια μέρα αποφασίζει να  δράξει και αρπάζει την τσάντα του διπλανού του την στιγμή που κι εκείνος έχει κάνει ακριβώς το ίδιο. Λένε πως η επίθεση είναι η καλύτερη άμυνα και στην περίπτωση των δύο παιδιών αποδείχτηκε πολύ σωστή αυτή η ρήση. Ένα μυστικό αποκαλύπτεται που πάλι θα δώσει νέα τροπή στην ιστορία και ο Άρης με τον Αριστοτέλη θα γίνουν τελικά αν και δεν μοιάζουν καθόλου, οι καλύτεροι φίλοι.
Μια ιστορία από την σχολική ζωή , τον τρόπο και τις δυνατές λύσεις για να επιλυθούν διαφορές ή φόβοι που έχουν να κάνουν  με το τεράστιο θέμα του εκφοβισμού στα σχολεία. 

Άριστα 10!, Βαγγέλης Ηλιόπουλος,( εικ. Μαρία Τζαμπούρα) εκδ. Πατάκη

Δύσκολο μάθημα η ορθογραφία στις πρώτες τάξεις του σχολείου. Όσο κι αν προσπαθείς τα λάθη είναι συχνά και σχεδόν καθημερινά. Ξεχνάς πώς να γράψεις μια λέξη μόλις απασχολήσεις το μυαλό σου με κάτι άλλο. Καμιά φορά η προσπάθεια δεν φτάνει και τότε η δασκάλα συμβουλεύει και  παροτρύνει  για καλύτερο αποτέλεσμα. Όσους τρόπους  όμως κι αν χρησιμοποίησε η μικρή μας φίλη δεν κατάφερε να γράψει  σωστά σχεδόν ποτέ την ορθογραφία της. Μια μέρα οι φίλοι της την βοηθούν και όλες οι λέξεις επιτέλους είναι γραμμένες σωστά. Άρα θα είναι κι αυτή από τις μαθήτριες που επιτέλους θα πάρει Άριστα 10΄ και σε τούτο το μάθημα ; Όμως όσο δύσκολο είναι  να μάθεις κανείς να γράφει σωστά , άλλο τόσο δύσκολο είναι να πει … ψέματα. Κι έτσι την τελευταία στιγμή λίγο πριν δώσει το τετράδιο της στη δασκάλα της , οι λέξεις « επιστρέφουν » στα …λάθος γράμματα. Όμως η δασκάλα για αυτήν την πράξη θα της βάλει το Άριστα 10 που θα ναι πραγματικά για  την αξία της!

Δεν έφταιγα εγώ, Έλενα Αρτζανίδου, (εικ: Λιάνα Δενεζάκη), εκδ. Ψυχογιός

Η σχολική ζωή έχει πολλές τρικλοποδιές. Έχει φίλους, έχει ζήλιες, έχει μαλώματα  και μικρούς καυγάδες και γδαρσίματα κάποιες φορές. Έχει όμως και τιμωρίες και μικρά αθώα ψέματα. Έχει κι εκπλήξεις. Όπως στη ζωή του Αλέξανδρου που ένας  τσακωμός με τους φίλους του θα γίνει η αιτία της τιμωρίας του από την μητέρα του και την δασκάλα του αλλά και ο λόγος που θα μάθει να λέει αλήθειες. Οι σχέσεις του θα δοκιμαστούν, όχι μόνο με τους φίλους αλλά και μέσα στην οικογένεια με την μητέρα του και την αδελφή του. Η μεγάλη έκπληξη θα συμβεί στην επιστροφή του στο σχολείο όταν θα ανακαλύψει πως τα πράγματα δεν είναι όπως φαίνονται … τις περισσότερες φορές. Και αυτοί που νομίζουμε για « εχθρούς » μας μπορεί απλά να προσπαθούν να γίνουν φίλοι μας αλλά να μην γνωρίζουν τον τρόπο… Ποιος να φταίει άραγε για αυτό ;

*Η Ελένη Μπετεινάκη είναι  νηπιαγωγός 
Δημοσιεύτηκε στο cretalive.gr στις 13 Σεπτεμβρίου 2014 :http://www.cretalive.gr/culture/view/ta-paramuthia-tou-sabbatou42/190997

Τετάρτη, 10 Σεπτεμβρίου 2014

Βασανίζομαι… αναστατώνομαι… τυραννιέμαι... Η « νέα » επιστροφή στο σχολείο !



Της Ελένης Μπετεινάκη

Ένα από τα πρώτα πρωινά του Σεπτέμβρη, φθινόπωρο κανονικό φέτος, και λίγο πριν ανοίξουν επίσημα τα σχολεία, κατεβαίνοντας στη δουλειά μου άνοιξα το ραδιόφωνο για την πρωινή ενημέρωση, διασκέδαση όπως αλλιώς θέλετε να την πούμε. Και ξαφνικά ...φρενάρω απότομα. Δεν μπορώ να πιστέψω αυτό που ακούω... Τόσο λαϊκό άσμα πρωί πρωί μάλλον  θα ΄χα αλλάξει σταθμό  χθες βράδυ και δεν το κατάλαβα. Ως δια μαγείας το ίδιο άσμα είναι και στην επόμενη συχνότητα. Δεν μπορεί ,είπα, κάτι θα κόλλησε ή κάτι δεν πάει καλά στον δέκτη μου. Τo άφησα να παίζει να δω που θα κατέληγε αυτή η φοβερή σύνθεση και ένοιωσα πως  το ένα σοκ διαδεχόταν το άλλο. Εγκεφαλικό  πρωί πρωί σκέφτηκα,  κρίμα είναι,  είχα και πολύ δουλειά, άσε δεν άξιζε…
Συνέχισα το δρόμο μου, είπα κομμάτια ας πάει, ας το καταπιώ. Λίγο παρακάτω σταμάτησα στο φανάρι και τότε οποία έκπληξη. Το ίδιο άσμα ακουγόταν από το ραδιόφωνο του διπλανού αυτοκινήτου και μάλιστα στη διαπασών. Γύρισα και κοίταξα τον κύριο δίπλα μου, μάλλον με έκπληξη. Αυτός ήταν μέσα στην καλή χαρά , τραγουδούσε κιόλας.
Ομολογώ πως τώρα είχα αρχίσει κι εγώ να αναστατώνομαι … πάρα πολύ ...Δυστυχώς, όχι ερωτικά. Η  σύγχυση  και  η αηδία είχε φτάσει στο αποκορύφωμα της. Κούνησα το κεφάλι μου κι αυθόρμητα άρχισαν οι σκέψεις , οι ενοχές, τα συμπεράσματα. Για όλα αυτά που χρόνια διδάσκω, που έχω διδαχτεί,  για αξίες, για συνειδήσεις... για …για… για .... Κι όλα αυτά με αφορμή  μια διαφήμιση που νομίζω ότι υποβιβάζει στο κατώτερο σημείο  την νοημοσύνη όλων μας και δεν κατάλαβα γιατί θα πρέπει  να υποστώ – ουμε, κατ΄επανάληψη , στο βωμό του  κέρδους . Δεν υπάρχει σκέφτηκα μια λογοκρισία του τύπου, του ραδιοφώνου ειδικά για κάτι που  απευθύνεται σε παιδιά ή σε ένα θέμα που δεν αφορά την νυχτερινή ζωή των γονέων τους, για να μη σχολιάσω κάτι άλλο. Όλοι  αυτοί οι ειδικοί, οι ψυχολόγοι, τι μας λένε τόσα χρόνια, για στερεότυπα, σύμβολά κλπ κλπ .
Θα μου πείτε πως κάνεις έτσι για κάτι τόσο ασήμαντο... Λυπάμαι αλλά για μένα είναι  πάρα πολύ σημαντικό, το ίδιο και για τα « παιδιά μου»! Εγώ κριτικάρομαι καθημερινά από αυτά και τους γονείς τους για την αγωγή που καλούμε να δώσω ,τους  τρόπους, την εκπαίδευση, κι ένα σωρό άλλα πράγματα…. Αλλά ….
Σε  δυο τρεις μέρες όλα τα σχολεία θα ανοίξουν . Πρώτο κουδούνι, πρώτο χτυποκάρδι  ή μήπως πρέπει να  γράψουμε  απέξω στις ανακοινώσεις « First bell »; Στα Γερμανικά δε έχω δει κάτι και ανησυχώ!
Φωτ :Eλένη Μπετεινάκη
Αχ..αχ!...Χιλιάδες μαθητές  και οι δάσκαλοι τους θα επιστρέψουν σ αυτά , μικρά παιδιά που για πρώτη φορά μπορεί και να  φύγουν από την ζεστή αγκαλιά της μάνας τους. Όνειρα κι  ελπίδες  αποτυπώνονται στα μεγάλα καθαρά τους μάτια που σε κοιτάν με εκείνη  την απορία και καρτερία μαζί , πως θα τους ανοίξεις έναν δρόμο ή μια νέα αγκαλιά να ακουμπήσουν, να προχωρήσουν να ανοίξουν τα φτερά τους .
Όλα άλλαξαν στην εποχή μας , όλα. Δεν μπορώ πια να ξεχωρίσω αν είναι  καλύτερα ή  χειρότερα. Δεν θα γίνω μίζερη και να αραδιάσω όλα εκείνα τα καθημερινά που χαλάνε την ...καλημέρα μας, που κι αυτή χάνεται σιγά σιγά...
Προχωρώντας με το ποδήλατο μου αυτήν την φορά είδα γραμμένο σ΄ενα ν τοίχο τη λέξη «τυραννιέμαι»  και λίγο παρακάτω κοιτάζοντας σε ψηλότερους τοίχους διάβασα «βασανίζομαι ».  Σκέφτηκα πως μάλλον εγώ έχω μείνει πίσω. Αυτός θα είναι ο νέος τρόπος να μάθουν τα παιδιά τα ρήματα μιας και δεν κατάλαβα για ποιο λόγο θα έπρεπε πρωί πρωί να συγχύζομαι. Πρώτης τάξεως γραμματική, σκέφτηκα.  Το αποκορύφωμα ήταν λίγο πιο πέρα. Αφίσες παντού, ας μην μιλήσουμε τώρα για την αισθητική, αυτό και αν είναι μια άλλη ιστορία.
Φωτ : Ελένη Μπετεινάκη
 « Back to school» έγραφαν . Κρίμα είπα , μόνο αγγλικά καλούνται να μάθουν τα παιδιά φέτος. Θα έπρεπε να το πουν και στα Ρώσικα, ή στα Αλβανικά , έτσι  για  να καταλαβαινόμαστε καλύτερα… Η επιστροφή είναι δύσκολη λέξη, δυσνόητη, που χρόνος για νεοελληνικές λέξεις, δεν ταιριάζουν και με το σήμερα …
Πείτε μου τώρα... έχω μείνει εγώ τόσο πολύ πίσω ή μήπως πρέπει να αλλάξω τα πιστεύω μου σε ότι αφορά την ελληνική γλώσσα, την αισθητική, την τέχνη, την καταναλωτική συνείδηση και τελικά αυτό που τόσα χρόνια σαν μικρό σπόρο προσπαθώ να « φυτέψω» σε μια τρυφερή ηλικία παιδιών.
Λυπήθηκα και μου ήρθαν  στο μυαλό εκτός από τις σκέψεις για το μέλλον των παιδιών μας και ανησυχίες για το δικό μας μέλλον. Για τις ειδήσεις που διάβασα προχθές για την δραματική αύξηση στο   κλείσιμο πλέον εκατοντάδων μικρών επιχειρήσεων αφού δεν έχουν την δυνατότητα επιβίωσης, μιας και  η διαφήμιση τους είναι ανύπαρκτη ή πολύ …ελληνική!
Θυμήθηκα εκείνες τις εποχές που η τσάντα του σχολείου ήταν απλή και λειτουργική, που όλα τα σχολικά ήταν λιτά και χρήσιμα, που η βόλτα για την προμήθεια τους  στο βιβλιοπωλείο και όχι στο οποιοδήποτε σουπερ μάρκετ , και μάλιστα αμφιβόλου ποιότητος, ήταν αναμενόμενο και σπουδαίο γεγονός για τον μήνα που αποκαλείται ο « Άγιος Σεπτέμβρης των  Σχολείων ». Τότε που η μυρωδιά του μελανιού και του χαρτιού πλανιόταν στον αέρα πολύ περισσότερο από το καυσαέριο και σκέφτηκα πως τώρα μετράνε μόνο οι διαφημίσεις, που διαμορφώνουν συνειδήσεις , αξίες και εύκολες λύσεις ,… γα  να τελειώνουμε…
Βιβλιοπωλείο " Δοκιμάκης"
Αναστατώθηκα πολύ σήμερα , πάρα πολύ ...που πάμε σκέφτηκα, τι κάνω , τι κάνουμε;
Ποιος νοιάζεται θα μου πείτε, ωχ καημένη τι έπιασε πρωί πρωί ...ε, λοιπόν με  έπιασε  αυτό που θα έπρεπε να πιάσει όλους μας για εκατοντάδες  πράγματα. Αγανάκτηση για όλα όσα μας παροτρύνουν, μας αναγκάζουν να κάνουμε, να ακούμε , μας διαμορφώνουν,  μας κολλάνε στον τοίχο κι εμείς  σ΄ αυτό το έργο της τύχης και της ζωής μας είμαστε απλοί θεατές !
Καλή σχολική χρονιά ...και σκεφτείτε λίγο όταν θα πάρετε από το χέρι το παιδί σας να πάτε στο σχολείο, στο βιβλιοπωλείο, στο μπακάλικο  τι θα του πείτε , τι θα του δείχνετε...
ΥΓ. Μου είπαν πως αν δω το τηλεοπτικό σποτ θα πέσω να αυτοκαταστραφώ… Μάλλον γλυτώνω για τώρα μιας και δεν βλέπω σχεδόν καθόλου τηλεόραση. Λυπάμαι για τα παιδιά μας !

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ στις 10 Σεπτεμβρίου 2014 :
Δημοσιεύτηκε στο Cretalice.gr :http://www.cretalive.gr/opinions/view/basanizomai-anastatwnomai-turanniemai...-h-nea-epistrofh-sto-scholeio/190247

και στο Protagon.gr στις 12 Σεπτεμβρίου 2014  :http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.ellada&id=36321