TuneList - Make your site Live

Το παραμύθι της βροχής

Κυριακή, 14 Δεκεμβρίου 2014

Οι καλικάντζαροι ...ταξιδεύουν ως τις Βρυξέλλες!



Η « Karamella FM »... από τις Βρυξέλλες έως στο Ηράκλειο!

H oμάδα της « Karamella FM », ταξιδεύει με το καραβάκι του Δεκέμβρη από τις Βρυξέλλες μέχρι το Ηράκλειο της Κρήτης για να συναντήσει την νηπιαγωγό και αφηγήτρια παραμυθιών Ελένη Μπετεινάκη και να γνωρίσει μαζί  της, τους άτακτους πρωταγωνιστές των παραμυθιών του Δωδεκαήμερου, τους καλικάντζαρους. 
 Η “karamella FM” είναι παιδική ραδιοφωνική εκπομπή, κάθε Κυριακή πρωί στις 9 (ώρα Βρυξελλών) στο Radio ALMA 101.9 FM, στις Βρυξέλλες.

Το ταξίδι θα μεταδοθεί την Κυριακή 14 Δεκεμβρίου στις  9 - 10 το πρωί και 3- 4 το απόγευμα, ώρα Βρυξελλών (  10 – 11 π.μ. και 4 – 5 μ.μ. ώρα Ελλάδας )

Στο ραδιόφωνο του Radio ALMA 101.9 FM και για απανταχού ακροατές προτείνεται ακρόαση μέσω Internet στο παρακάτω Link: http://radioalma.eu/

Όσα παιδιά, από 6 έως 14 χρόνων, θέλουν να λάβουν μέρος στην εκπομπή θα πρέπει να μας στείλουν ένα μήνυμα στο karamelafm@gmail.com

H εκπομπή θα μεταδοθεί σε επανάληψη και την Κυριακή 21 /12/2014 στις  9 - 10 το πρωί και 3- 4 το απόγευμα, ώρα Βρυξελλών (  10 – 11 π.μ. και 4 – 5 μ.μ. ώρα Ελλάδας ).
http://radioalma.eu/

Τα παραμύθια του Σαββάτου ...!



…γράφει, παρουσιάζει και σχολιάζει η Ελένη Μπετεινάκη*
Μέρες χειμώνα… μέρες Χριστουγέννων… μέρες καλικάντζαρων. Τα παραμύθια και οι ιστορίες στην πιο καλή τους ώρα. Όλα συμβαίνουν  κι  όλα τα κάνει δυνατά η φαντασία. Ακόμα και να χοντρύνει τόσο πολύ το φεγγάρι που να μην μπορεί να κουνηθεί καθόλου κι έτσι η νύχτα να κρατήσει περισσότερο… Κι ίσως, πάλι,  τα πράγματα στην ζωή να ήταν καλύτερα χωρίς τον κύριο ΗΥ, τον εγωιστή και φιλόδοξοκύριο με το ημίψηλο καπέλο που νομίζει πως όλα του ανήκουν. Μα πάνω απ όλα τούτα τα παραμύθια μας οδηγούν σε κείνον τον κόσμο των καλικάντζαρων που αρχίζουν σιγά σιγά να εμφανίζονται και  έχουν στο νου τους χίλιες δυο σκανταλιές. Μόνο που καμιά φορά παρασύρονται και ξεχνούν πως …σαν αρχίσουν τα παραμύθια όλα μπορεί να αλλάξουν γιατί τούτη η μαγεία έχει μια γλύκα που σαν την γευτείς δύσκολα την αποχωρίζεσαι …σαν τον Μπιρλιμπίμ ένα μικρό σκανταλιάρικο και ξεχασιάρικο καλικαντζαράκι!

Το χειμωνόσπιτο, Δημήτρης Κάσσαρης, (εικονογράφηση: Βασίλης Παπατσαρούχας), εκδ. Καλέντης
Τούτο το σπίτι δεν είναι  σαν όλα τα άλλα. Είναι ένα σπίτι γεμάτο ψυχή και νότες. Κάθε τι που το « ακουμπά» έχει τον ήχο της μουσικής. Οι σταγόνες της βροχής έχουν τον ήχο του λα και σαν ανάψει φωτιά για την πίπα του, ο καπνός που βγαίνει από την καμινάδα του  έχει τον ήχο του Σι, σαν να τον διαλύει ο αγέρας .Κι έχει κι έναν ένοικο κάποιες φορές το χειμωνόσπιτο, τον Μεσημεράκη ,με το κόκκινο ποδήλατο που σαν κτυπά την κόρνα του , όλες οι νότες ακούγονται στη σειρά. Οι βασικοί κάτοικοι όμως τούτου του σπιτιού είναι οι εκατό  θυγατέρες του Ήλιου και μια μέρα που κάθισαν όλοι μαζί για φαγητό ένας απρόσκλητος παράξενος επισκέπτης έκανε την εμφάνισή του. Ήρθε λοιπόν ένας ιπτάμενος Ηλεκτρονικός Υπολογιστής που είχε σαν αφέντη του τον ΗΥ που φορούσε υμίψηλο καπέλο και κάπνιζε ένα μακρύ πούρο. Εγωιστής και αλαζόνας νομίζει πως όλα του ανήκουν και πως γνωρίζει τα πάντα. Διατάζει και θέλει να είναι ο αρχηγός όλων. Ακόμα και την μικρή χελώνα προσπαθεί να …διατάξει να του βρει επειγόντως τον ιδιοκτήτη του σπιτιού , για να μιλήσει μαζί του.
Τούτο το σπίτι, όμως δεν έχει ιδιοκτήτη, έχει μόνο ψυχή και η ψυχή δεν πιάνεται , ούτε αποθηκεύεται στη μνήμη του ΗΥ και φυσικά μαζί της δεν μπορούν να αποθηκευτούν και οι ηλιαχτίδες… Κι επειδή ο χρόνος για τον κύριο με το ημίψηλο καπέλο είναι χρήμα και όχι χάσιμο , τούτος ο κύριος ΗΥ μάλλον είχε μπει, σε λάθος παραμύθι. Τα παραμύθια δεν είναι μηχανές .Θέλουν αγάπη , ομορφιά, ζεστασιά , συγγνώμες, θάρρος και πολλές φορές μια φεγγαρόλουστη νύχτα.
Ένα μουσικό παραμύθι  με την δυνατή πένα του Δημήτρη Κάσσαρη  και τα ακούραστα πινέλα του Βασίλη Παπατσαρούχα. Μια ιστορία ονειρική για την αγάπη, το μοίρασμα και την προσφορά. Μια ιστορία που αφήνει μια γλύκα στην κάθε ψυχή. Το cd που συνοδεύεται με το βιβλίο σφραγίζεται από την υπέροχη μουσική του Νίκου Ξανθούλη σε τραγούδια και την διάρκεια αφήγησης με την Λίλα Μουτσοπούλου.
Για παιδιά από 4 ετών !

Φεγγαράκι μου χοντρό…Χαρά Γιαννακοπούλου,( εικονογράφηση: Κατερίνα Βερούτσου),εκδ. Πατάκη
Την νύχτα όλοι την αγαπούν και περισσότερο ίσως τούτο το μικρό αγόρι στην ιστορία της Χαράς Γιαννακοπούλου. Η νύχτα για κάποιους ίσως εκτός από όνειρα να έχει και εφιάλτες , όμως η μέρα έχει περισσότερους. Έχει σχολείο, μαλώματα και ένα σωρό απαγορεύσεις. Ενώ η νύχτα ξυπνά το όνειρο και τη φαντασία. Μπορείς να γίνεις ακροβάτης ή μάγειρας  ή λύκος ή ακόμα και οδηγός τρένου. Αυτό το τρένο μπορεί να βοηθήσει το αγόρι να φτάσει το αγαπημένο του φεγγάρι. Και αφού δεν αντέχει καθόλου την ημέρα το παίρνει απόφαση. Θα βρει ένα τρόπο να μην φεύγει ποτέ το φεγγάρι από τον ουρανό, έτσι πάντα θα είναι νύχτα και το αγόρι θα είναι πάντα χαρούμενο. Όσο και να μεταμορφώθηκε όμως  δεν τα κατάφερε …Έγινε λύκος, προσπάθησε να το φτάσει με την αιώρα του και τέλος αποφάσισε πως μόνο αν του μαγείρευε χίλιες δυο λιχουδιές και το φεγγάρι γινόταν  δυσκίνητο δεν θα μπορούσε ποτέ να φύγει από τον ουρανό. Έγινε ο καλύτερος μάγειρας κι είχε βοηθό του το τρένο του που του κουβαλούσε όλα τα φαγητά στον ουρανό. Και αφού το φεγγάρι πάχυνε πολύ και δεν κουνιόταν από τη θέση του, το μικρό αγόρι ένοιωσε τον φόβο του για την καθημερινότητα να φεύγει σιγά σιγά. Ένοιωσε πως όλα μπορεί να τα καταφέρεις αν τα δει από άλλη οπτική γωνία κι έτσι προτίμησε να κάνει …άλογο το φεγγάρι και μαζί του να καλπάζει σε ιστορίες και παραμύθια με την φαντασία του …Κι ας βοηθούσαν να ρθει και η ν μέρα …άλλωστε έχει κάπου κι αυτή τα καλά της.
Ένα παραμύθι που βοηθάει τα μικρά απιδιά να ξεπεράσουν καθημερινούς φόβους. Να νοιώσουν τη δική τους δύναμη, να κατανοήσουν πως όλα μπορούν να αλλάξουν αν τα δούμε διαφορετικά .Ένα βιβλίο κόσμημα , όχι μόνο για την ιστορία  του αλλά και για την απίθανη εικονογράφηση της Κατερίνας Βερούτσου. Πραγματικά αυτή  η ιστορία αναδεικνύεται μοναδικά από εικόνες απίθανης αισθητικής που χαρίζει ομορφιά, νοσταλγία και ευχαρίστηση στην ψύχη μικρών αλλά και πολύ μεγάλων παιδιών! 

Ο Μπιρλιμπίμ ο καλικάντζαρος, Τασούλα Τσιλιμένη,( εικονογράφηση Ναταλία Καπατσούλια) εκδ. Μικρή Μίλητος
Από τα πιο αγαπημένα μου παραμύθια είναι εκείνα με τους καλικάντζαρους κι αν και η εμφάνισή τους στη γη έχει ακόμα  μέρες ως την παραμονή των Χριστουγέννων, τούτες οι ιστορίες έχουν αρχίσει και διαβάζονται και  γεμίζουν φαντασία και σκανταλιές τις μέρες μας… Είναι ίσως η πιο τρυφερή ιστορία για καλικάντζαρους. Ο ήρωας της, ο Μπιρλιμπίμ,  είναι  ένας σκανταλιάρης μικρός καλικάντζαρος που θέλει να συμμετέχει στους ετήσιους αγώνες για τη μεγαλύτερη ζαβολιά. Την ίδια στιγμή περνώντας έξω από ένα φωτισμένο παράθυρο ακούει τη γλυκιά φωνή της γιαγιάς του Σταύρου που του λέει παραμύθια για να τον πάρει ο ύπνος. Μαγεύεται, μαγνητίζεται, ξεχνάει όλες τις ζαβολιές και μόνη του έννοια είναι να μην χάσει κάθε βράδυ την ώρα του παραμυθιού. Στην κυριολεξία κρέμεται από τα χείλη της γιαγιάς, οι μέρες περνούν και η μέρα των Φώτων ξημερώνει. Ο αρχικαλικάντζαρος με την σάλπιγγά του ειδοποιεί τους πάντες πως η ώρα του γυρισμού έχει φτάσει και  ο Μπιρλιμπίμ κινδυνεύει να μην προλάβει να εξαφανιστεί κι αυτός μαζί με τους άλλους .Είναι τόσο απορροφημένος από την ιστορία που ακούει που τίποτα δεν μπορεί να τον αποσπάσει ….
Μοναδική και αυτή τη φορά η εικονογράφηση της Ναταλίας Καπατσούλια. Ίσως οι πιο γλυκοί καλικάντζαροι που έχουν φτιαχτεί σε παραμύθι. Χρώμα, σύλληψη σκίτσου και ζωντάνεμα  που μαζί με την εκπληκτική  και αγαπημένη Τασούλα Τσιλιμένη φτιάχνουν μια ιστορία που θα διαβάζεται πάντα . Όλα τα παιδιά αγαπούν τον Μπιρλιμπίμ και σε τούτο δω το παραμύθι αποφασίζουν αυτά ποιος τέλος θα έχει η ιστορία διαλέγοντας  ανάμεσα σε δύο εκδοχές ή σε όποια κάθε παιδί  εμπνευστεί!
  
Ο Μπιρλιμπίμ ζωντανεύει σήμερα στα παραμύθια του Σαββάτου μαζί με ένα σωρό άλλους καλικάντζαρους και βασικά με τον μικρό Τρακατρούκα σε μια καινούργια περιπέτεια που μάλλον θα χαρίσει νέες ιστορίες  στον κόσμο των καλικάντζαρων !

Κι  όλα αυτά στο βιβλιοπωλείο " Δοκιμάκης", Καντανολέων 4, Ηράκλειο
 
*Η Ελένη Μπετεινάκη είναι νηπιαγωγός

Πέμπτη, 11 Δεκεμβρίου 2014

Οι πλακουντοποιοί του Μεγάλου Κάστρου …και ο προστάτης τους Άγιος Σπυρίδωνας!

Της Ελένης Μπετεινάκη
Φωτ. Nat.Geographicαπό το βιβλίο Το Ψωμί του Νικ. Ψιλάκη
Από τα χρόνια ακόμα των Ενετών στην Κρήτη, ίσως και παλαιότερα οι έμποροι και οι κάτοικοι της πόλης του Χάνδακα, του σημερινού Ηράκλειου, οργανώνονταν σε διάφορα σωματεία ανάλογα με την επαγγελματική τους τάξη γνωστά με το όνομα συντεχνίες ή σχόλες ( σκόλες) ή  Αδελφότητες ή εσνάφια και Ρουσφέτια στην περίοδο της Τουρκοκρατίας. Στον Χάνδακα τα επαγγέλματα ήταν πολλά όπως και οι συντεχνίες που σαν σκοπό είχαν την περιφρούρηση και υπεράσπιση της κάθε τάξης. Στοιχεία για αυτές τις συντεχνίες ή όπως αλλιώς ονομάζονταν συλλέγουμε από παλαιούς καταλόγους  Εκκλησιών. Γνώστες ήταν των Καλαφάτων,  των Βασταγάρων δηλ. των αχθοφόρων, των Ραπτάδων, των Μαραγκών, των Τσαγκαράδων, των Κτιστάδων, των Μαραγκών του Αρσανά, των Κατεργάρων δηλ. των κωπηλατών, των Μαρτζέρων, δηλ.των εμπόρων, των Μπογιατζήδων, των Παπουτσήδων, των Σαπουτζήδων, των Οινοπωλών, των Πλακουντοποιών δηλ. των κουλουράδων. Κάθε συντεχνία είχε και τον προστάτη Άγιο της και την εκκλησία της και γιόρταζαν συγκεκριμένη μέρα στο χρόνο.
Σήμερα γιορτή του Αγίου Σπυρίδωνα ( 12 του Δεκέμβρη ) αξίζει ίσως να θυμηθούμε την ιστορία της εικόνας του που βρίσκεται στο Μητροπολιτικό Ναό του Αγίου Μηνά στο Ηράκλειο. Την Εποχή της Τουρκοκρατίας ο Άγιος Σπυρίδωνας ήταν  προστάτης των Πλακουντοποιών που σημαίνει των  Φουρνάρηδων που έφτιαχναν παξιμάδι και κουλούρια. Η συντεχνία τους ήταν από τις παλαιότερες που υπήρχαν στην πόλη με πλούσια ευεργετική δράση και πλήθους αφιερωμάτων στον εν λόγω ναό. Ήταν η ημέρα που η εκκλησία γέμιζε άρτους και η εικόνα με το ξυλόγλυπτο τέμπλο περιφερόταν με πομπή στους δρόμους του Μεγάλου Κάστρου με τη συνοδεία όλων των μελών του σωματείου,  ακόμα και την περίοδο της μεγάλης Τούρκικης κατοχής του.
Λέγεται σύμφωνα με έρευνα του Νικολάου Ζευγαδάκη, πως, την περίοδο της Τουρκοκρατίας και ιδίως περί της θητείας του Σεβαστού Μητροπολίτου Κρήτης Τιμόθεου Καστρινογιαννάκη ( 1882-1897)  ενισχύθηκαν οι εορτασμοί και μάλιστα μέσα στον ναό και η συντεχνία των πλακουντοποιών  διατηρούσε  « … πολυκάνδηλον με τον φούρνον, το φτυαράκι και την πιρούνα… ».Την ημέρα της εορτής του Αγίου κάθε Συντεχνίας και ιδιαίτερα των Πλακουντοποιών, συνεχίζει ο Ζευγαδάκης, «… στον οίκο ή τους εορτάζοντας δύο οίκους της συντεχνίας , διεξήγετο ο περαιτέρω εορτασμός με κρητικούς χορούς και άσματα… Η διασκέδασις αυτή, κατά την οποίαν, εκτός των αναψυκτικών, παρετίθετο και πλούσιαν τράπεζα, ως συμβαίνει και σήμερον εις την συντεχνία των πλακουντοποιών, ήτις εορτάζει τον προστάτην  της Άγιο… (1963) ».
Σώζεται μια ιστορία για εκείνα τα χρόνια της Τουρκοκρατίας, σαν θρύλος – μύθος που ίσως αξίζει να ανεφερθεί…
Στο Μεγάλο Κάστρο λοιπόν, κάπου στα 1870,  στην συνοικία Τσεπανέ , σημερινή Αγίου Τίτου, υπήρχε ένας φούρνος με φούρναρη τον Μιχάλη Φουντουλάκη ή Στραβοπόδα που έψηνε τα ψωμιά και τα κουλούρια των κατοίκων της περιοχής. Η συνήθεια της εποχής ήθελε όλα τα ζυμωμένα ψωμιά που έφερνε Τούρκος ή Χριστιανός στον φούρνο να ναι τοποθετημένα πάνω σε μια σανίδα ή τάβλα. Ένας από τους πελάτες του κ. Μιχάλη ήταν κι ένας Τούρκος Αγάς που φρόντιζε να πηγαίνει ο ίδιος το ψωμί του πάνω σε μια μικρή σανίδα που πάντα έπαιρνε αμέσως πίσω , την τύλιγε σε μια καθαρή πετσέτα και την έφερνε σπίτι του. Το ψωμί του το ξεχώριζε από ένα ειδικό σημάδι που έβαζε πάνω στη ζύμη . Ο κ. Μιχάλης ήταν περίεργος γιατί ο Αγάς επέμενε να παίρνει την σανίδα του κάθε φορά που ερχόταν και αφού ρώτησε το οικογενειακό του περιβάλλον έμαθε πως το ψωμί του ζυμωνόταν χωρίς προζύμι και βάζοντας το πάνω σ αυτήν  την σανίδα αυτό φούσκωνε κανονικά όπως όλα τα άλλα που είχαν προζύμι.
Η περιέργεια του γινόταν όλο και πιο μεγάλη και παρακάλεσε τον άγιο Σπυρίδωνα να του δώσει την ευκαιρία να βρει τρόπο να πάρει ην σανίδα στα χέρια του. Έτσι μια μέρα που αντί του Αγά πήγε στο φούρνο μια μικρή αραποπούλα υπηρέτρια του, της  είπε να  αφήσει έτσι όπως ήταν το ψωμί πάνω στη σανίδα γιατί ο φούρνος ήταν γεμάτος και δεν μπορούσε να το ψήσει εκείνη τη στιγμή, να φύγει και αυτός θα φρόντιζε για όλα. Το σχέδιο του πέτυχε, η κοπέλα έφυγε κι εκείνος σαν έμεινε μόνος του  ανακάλυψε πως πάνω στη σανίδα υπήρχε μια εικόνα αλλά δεν μπορούσε να ξεκαθαρίσει πια μορφή αγίου εικονιζόταν. Στη συνέχεια κάνοντας το σήμα του Σταυρού τρεις φορές πήρε και έκρυψε ανάμεσα στα καυσόξυλα την « άγια» σανίδα. Στην Αραποπούλα που ήρθε να πάρει το ψωμί είπε πως μάλλον μπερδεύτηκαν οι σανίδες και την πήρε κάποιος στο σπίτι του. Η κοπέλα επέστρεψε στο κονάκι του Αγά ο οποίος έγινε έξαλλος. Έφυγε αμέσως για τν φούρνο του κ. Μιχάλη όπου ακολούθησαν  λογομαχίες και καμπόσες ξυλιές χωρίς όμως να  καταφέρει  να αποσπάσει την αλήθεια από τον φούρναρη. Πήρε ένα μαχαίρι, τον απείλησε και τελικά τον μαχαίρωσε στο αυτί. Παρουσία Χριστιανών και Τούρκων ο Αγάς ομολόγησε την θαυματουργή δράση της εικόνας ωστόσο ο κ. Μιχάλης αν και τραυματισμένος συνέχισε να κρατάει καλά το μυστικό του. Επεναίβει  ο ίδιος ο Πασάς ο Μπίμπασης αλλά ο κ.Μιχάλης δεν ομολόγησε που είχε κρύψει τη σανίδα. Για να γλυτώσει από την μανία του Αγά και των άλλων Τούρκων ο φούρναρης αναγκάστηκε μετά από μερικές μέρες να φύγει  στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου μέχρι να ξεχαστεί όλο το θέμα και τελικά έμεινε εκεί κάμποσα χρόνια ασκώντας το επάγγελμα του κουλουροπώλη. Όταν οι Τούρκοι σχεδόν είχαν φύγει από το  νησί ο Μιχάλης Φουντουλάκης επέστρεψε στο Μεγάλο Κάστρο και παίρνοντας την εικόνα από κει που την είχε αφήσει τόσα χρόνια και την έδειξε στον Αγιογράφο Χατζή Αλέξανδρο ο οποίος διέκρινε πως επρόκειτο για την μορφή του Αγίου Σπυρίδωνα. Ο Μαστρομιχάλης, όπως τον φώναζαν, έδωσε εντολή να ανανεωθούν τα χρώματα της εικόνας όπως ακριβώς το πρωτότυπο δίνοντας του αμοιβή 10 γρόσια.
Ο Μαστρομιχάλης δώρισε αργότερα την εικόνα του Αγίου Σπυρίδωνα στο Σωματείο των Πλακουντοποιών , οι οποίοι επειδή ήταν μικρή της πρόσθεσαν ξύλο γύρω γύρω και κολώνες και πλέον έγινε η επίσημη εικόνα που αντιπροσώπευε όλα τα μέλη του Σωματείου.
Ήταν αυτή η εικόνα  που μεταφέρονταν στην πομπή κάθε χρόνο στις 12 Δεκεμβρίου και φυλάσσονταν στο σπίτι του εορτάζοντας μέλους κατά την συνήθεια  ως την επόμενη χρονιά.  Κι όλα αυτά μέχρι το 1910 που με έξοδα του σωματείου φτιάχτηκε Ξυλόγλυπτο Εικονοστάσι και φέρει περίοπτη θέση μέχρι και σήμερα στον Ιερό Ναό του Αγίου Μηνά…

ΠΗΓΕΣ :
Φυλλάδιο « Ιστορία της ιεράς εικόνος του Αγίου Σπυρίδωνα »,Μητρ.Ναός Αγίου Μηνά, εκδ. Γ΄2013
Το ψωμί των Ελλήνων και τα γλυκίσματα, Νίκος & Μαρία Ψιλάκη, εκδ. Καρμανωρ, 2001
Εφημ. « Νέα Χρονικά», 10-9-1945
Εφημερίδα  ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ, 23/7/1963
Αρχείο Βικελαίας Δημ. Βιβλιοθήκης Ηρακλείου 
Εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ, άρθρο Δημ. Σάββα
zhtunteanagnostes.blogspot.gr

Δημοσιεύτηκε στο Cretalive.gr στις 12 Δεκεμβρίου 2014 :εδώ !

Τρίτη, 9 Δεκεμβρίου 2014

Κάπως έτσι ζωντάνεψαν ξανά …Τα παραμύθια του Σαββάτου!



Με τον μικρό Δεκέμβρη που είχε σαν όνειρο του να γίνει καπετάνιος και να έχει το δικό του το καράβι , να ταξιδεύει συνέχεια σ ΄όλες τις θάλασσες και τους ωκεανούς του κόσμου, μα και σε εκείνα  τα ταξίδια που είναι ακόμα πιο γρήγορα και πιο μακρινά …της φαντασίας.
Μια μέρα βρίσκει μπροστά του ένα μικρό ταλαιπωρημένο χαρτί …το δεύτερο φύλλο της μεγάλης παγκόσμιας εγκυκλοπαίδειας!



Το παραμύθι συνεχίστηκε  μέσα από περιπέτειες αυτών των δύο …παράξενων φίλων, που γιόρτασαν μαζί τα Χριστούγεννα  εκπληρώνοντας όνειρα , επιθυμίες και γεμίζοντας με χαρά  αγάπη και χάρτινα καραβάκια τον κόσμο!
Και τελικά … «Με ένα χάρτινο καράβι …συναντήσαμε τα Χριστούγεννα !»
Κι όλα αυτά και πολλά ακόμα ξετυλίχθηκαν το Σάββατο 6 του Δεκέμβρη στο βιβλιοπωλείο «Δοκιμάκης »με αφηγήτρια την νηπιαγωγό Ελένη Μπετεινάκη.
Με αφορμή χίλιες δύο ιστορίες, από την μυθολογία, την ιστορία, τα παραμύθια, τη γιορτή του Αγίου Νικολάου που είναι προστάτης των ναυτικών και των καραβιών  και πιο πολύ... από τα βιβλία « το χάρτινο καραβάκι της μαμάς » της Ελένης Γεωργοστάθη, τα « καράβια που ταξίδεψαν με την φαντασία » και εκείνα τα «καράβια που δεν φοβήθηκαν » της Μαρίας  Αγγελίδου  και του Αντώνη Παπαθεοδούλου
Κι ήρθαν ένα σωρό παιδιά και φτιάξαμε και χάρτινα καπέλα και καράβια και χαθήκαμε μέσα στη μαγεία που πάντα προσφέρει ένα παραμύθι.


Και περάσαμε πολύ καλά και ίσως και το ερχόμενο Σάββατο που θα πούμε ιστορίες με καλικάντζαρους … να περάσουμε ακόμα καλύτερα !