TuneList - Make your site Live

Το παραμύθι της βροχής

Τετάρτη, 29 Οκτωβρίου 2014

Τα παραμύθια του Φθινοπώρου στην εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ ...Μέρος 2ο



Τα παραμύθια  του Φθινοπώρου…
…γράφει, σχολιάζει, προτείνει και παρουσιάζει η Ελένη Μπετεινάκη*

Λίγο πριν την μεγάλη εθνική  μας γιορτή, ένα  σωρό λέξεις, φράσεις, γεγονότα  παραμένουν δυσνόητα για μικρά παιδιά. Έννοιες όπως αυτές της ειρήνης, της ελευθερίας, της αδελφοσύνης, της διαφορετικότητας μα και του πολέμου ακόμα, συναντιούνται σε τούτα τα βιβλία και με τρόπο, απλό , διασκεδαστικό και έμμετρο κάποιες φορές δίνεται η  ερμηνεία στα  νοήματα και τις σκέψεις. Και αν μια πόλη είναι  τόσο παράξενη που αλλάζει μόλις δει τον πόλεμο κι όλα τα « κακά » να την απειλούν, αυτή είναι η πόλη που κάποιος θα θέλει για πάντα να ζει. Και αν οι μεγάλοι  συγκρούονται μεταξύ τους,  τα παιδιά ξέρουν  με μια μόνο φράση ,«Λόφηρε Βενάκις », πώς να  γίνουν  όλα όπως παλιά!
Αν πάλι  αγαπάτε πολύ τα παραμύθια που μοιάζουν με εκείνα τα παλιά, τα πολύ μαγικά, η πριγκίπισσα Κουμ Κουάτ κι ο Νεράντζης ο Λεμονόκαρδος θα σας γοητεύσουν. Όσο για τις καραμέλες που φτιάχνει η όμορφη βασιλοπούλα η Ειδύλλη, έχουν μια γλύκα που θα σας μείνει, σαν  εκείνη τη μυρωδιά του συννεφοκέρασου που φυτρώνει μόνο στον ουρανό και πολλές φορές και στην ψυχή μας…
Τούτες οι ιστορίες μιλούν για εκείνες τις χώρες τις μαγικές ,με δράκους καλούς και κακούς , με βασιλοπούλες και μυστικές συνταγές. Για ξωτικά που φυτεύουν παράξενους σπόρους, για σκουριασμένα κονσερβοκούτια που τρομάζουν τον κυρ Νοτιά, για το γιο της θάλασσας , τον Σεισμό, για μουσική και για παλιά κουρδιστά και μη παιχνίδια που επαναστατούν και θέλουν να πάρουν πίσω τη χαμένη τους   δόξα , λάμψη και θέση στις καρδιές των παιδιών. Των παιδιών που λατρεύουν τις γιαγιάδες και τα παραμύθια τους και σκαρφίζονται χίλια δυο να τις κρατήσουν για πάντα κοντά τους και να μην « ξεραθούν. »
Κι επειδή τα παραμύθια είναι πάντα για να παρηγορούν σαν έρθει το τέλος  όλα τα χαμόγελα ανθίζουν. Η μαγεία και η ομορφιά απλώνονται  παντού κι οι καληνύχτες γεμίζουν αστέρια και όνειρα και μπόλικη χρυσόσκονη,  δανεική από τις νεράιδες που τα τριγυρίζουν !

Παρασκευή, 24 Οκτωβρίου 2014

Τα παραμύθια του Σαββάτου!



…γράφει, προτείνει, παρουσιάζει και σχολιάζει η Ελένη Μπετεινάκη*

Μέρες θύμησης, γεγονότων που σφράγισαν την ιστορία της πατρίδας μας και που κάποιες φορές περιέχουν λέξεις και νοήματα δυσνόητα σε παιδιά μικρής ηλικίας. Πόλεμος, ειρήνη, ελευθερία, αδελφοσύνη και διαφορετικότητα. Θύμησες πάνω απ΄ όλα και ξεκαρδιστικές περιπέτειες σαν ο πόλεμος βρεθεί σε μια φανταστική, απερίγραπτα  παράξενη πολιτεία, και προσπαθήσει να επιβληθεί. Είναι εκείνη η ιδανική πόλη  των ονείρων και των παραμυθιών που όλοι μας θα θέλαμε να ζούμε. Και αν πιστεύουμε πως η μουσική, στ΄ αλήθεια, ενώνει τους ανθρώπους και ταξιδεύει μέχρι τα πέρατα του κόσμου τούτου , οι ιστορίες δεν θα έχουν ποτέ τελειωμό και πάντα θα μας μαγεύουν, στο άκουσμα τους!

Το έπος του ’40, Φίλιππος Μανδηλαράς, ( εικονογράφηση : Ναταλία Καπατσούλια), εκδόσεις Παπαδόπουλος
Ο ήρωας τούτης της ιστορίας  είναι ο άγνωστος, ο στρατιώτης του αλβανικού μετώπου. Με μικρά στιχάκια και γλώσσα απλή αλλά όχι απλοϊκή μας γνωρίζει την ιστορία της Ελλάδας λίγο πριν και κατά τη διάρκεια του ηρωικού έπους του 40. Κι έτσι η ιστορία « διδάσκεται » και αφομοιώνεται με τον πιο όμορφο τρόπο .Τα μικρά παιδιά μαθαίνουν πως άρχισε όλο αυτό το μακελειό, τον τορπιλισμό της  Έλλης, τη στάση και τις αποφάσεις των Ιταλών, το Όχι των Ελλήνων δια στόματος Ιωάννη Μεταξά. Μια ξεχωριστή περιγραφή συναισθημάτων, αποφάσεων και αποτελεσμάτων που αφορούν τον πόλεμο που ξεσπάει και τις κακουχίες λόγω καιρού στα βουνά της Πίνδου και Αλβανίας. Η Άνοιξη μαζί με τα λουλούδια της δεν  θα φέρει ελευθερία μα τους Γερμανούς κατακτητές και κυρίαρχους στη  χώρα.  Θα ακολουθήσει η γερμανική κατοχή για τριάμισι ακόμα χρόνια μέχρι να έρθει η στιγμή που η ελληνική σημαία θα κυματίσει ξανά παντού.
Ο Φίλιππος Μανδηλαράς και η Ναταλία Καπατσούλια σε μια ακόμα ιστορία που απευθύνεται σε παιδιά προσχολικής και πρωτοσχολικής ηλικίας . Εκπληκτικό βιβλίο και για γονείς και εκπαιδευτικούς . Γιατί η ιστορία μας πρέπει να διδάσκεται από τις πιο τρυφερές ηλικίες  με σεβασμό στη γλώσσα, τον τρόπο, τις εικόνες και τις λέξεις που χρησιμοποιούμε!

H Πόλη που έδιωξε τον πόλεμο, Αντώνης Παπαθεοδούλου ( εικον: Μυρτώ Δεληβοριά), εκδ. Πατάκης
Τι γίνεται όταν σε μια πόλη οι δρόμοι στρίβουν όπου εκείνοι θέλουν , μεγαλώνουν τα πεζοδρόμια για να περνούν τα σχολειά όταν πηγαίνουν εκδρομή κι όταν περνά ένα αεροπλάνο ζωγραφίζουν διάφορα σχέδια  για να το χαιρετήσουν; Όταν τα αγάλματα στις πλατείες κοκκινίζουν από ντροπή  ή γελούν ξεκαρδιστικά σαν φτάσουν τα παιδιά στο πάρκο  και τα σιντριβάνια χορεύουν ανάλογα με τη μουσική; Όταν τα δέντρα στα πάρκα διηγούνται ψιθυριστά ιστορίες  και παραμύθια  και τα μουσεία έχουν πίνακες που αλλάζουν ανάλογα με τη διάθεση αυτού που τους κοιτάει;  Μα το πιο μαγικό σ αυτήν την πόλη είναι τα ταχυδρομεία που αλλάζουν τις επιστολές έτσι ώστε όλοι οι παραλήπτες να ΄ναι χαρούμενοι. Τότε αν ο πόλεμος κάνει το λάθος κι έρθει σ΄ αυτήν την πόλη μάλλον που θα βρεθεί ο ίδιος μέσα σε χίλια προβλήματα  και περιπέτειες  κι ίσως στο τέλος καταλάβει πως στην πόλη που ταξιδεύει η χαρά είναι πολύ δύσκολο να μείνει ένας δύστροπος, αυστηρός και κατσούφης αρχηγός ακόμα κι αν το όνομα του είναι τόσο δυνατό . Κι όσο εκείνος ζητάει ενισχύσεις από το γενικό επιτελείο πολέμου για να δαμάσει τούτη την πόλη την πρωτάκουστη, τόσο εκείνο το απίθανο ταχυδρομείο οργανώνει τις διακοπές του με μια βερμούδα παρδαλή, ρακέτες κι αντηλιακό.
Ο Αντώνης Παπαθεοδούλου σε ένα καταπληκτικό του  βιβλίο,   μας επιβεβαιώνει πως το ταλέντο και η φαντασία του είναι αστείρευτα. Με μοναδικό τρόπο μας δίνει την εικόνα της πιο όμορφης πόλης που όλοι θα θέλαμε να ζούμε αλλά που δυστυχώς υπάρχει μόνο στα παραμύθια… Η εικονογράφηση της Μυρτώς Δεληβοριά  απλή και αρεστή στα παιδιά συμπληρώνει επάξια ένα βιβλίο που έχει μεταφραστεί  ήδη σε αρκετές ξένες γλώσσες και έχει βραβευτεί από φορείς , όσο λίγα εικονογραφημένα βιβλία, μέχρι και σήμερα …και συνεχίζει!

Tο παραμύθι της μουσικής, Βασιλική Νευρικοπλή,(εικονογράφηση :Νικόλας Ανδρικόπουλος), εκδόσεις Λιβάνη
Μια φορά κι ένα καιρό, τότε που ζούσαν δυο άρχοντες  και όλοι οι σοφοί  του κόσμου στην αυλή τους, σε μια πόλη, Μαρώνεια τ΄όνομά της , αναφέρεται τούτο το παραμύθι. Οι δυο αρχόντοι κι αρχηγοί της χώρας είχαν ένα μεγάλο καημό. Δεν είχαν παιδιά κι όσες παρακάλεσες κι αν έκαναν έμεναν  μόνοι τους. Μια μέρα η αρχόντισσα, στην παρακάλεσή της, ζήτησε από τον Θεό να εκπληρώσει την επιθυμία της κι ας κάνει ότι θέλει Εκείνος. Κι ήρθε στον κόσμο η θυγατέρα τους  μ΄ όλα τα καλά της φύσης φορτωμένη ,μόνο ένα πράγμα της έλειπε. Δεν μπορούσε να δει, ήταν τυφλή. Όσοι γιατροί και αν την είδαν , τίποτα δεν κατάφεραν. Ο γέρο- Σωφρόνιος όμως τους παρηγόρησε, λέγοντάς τους  πως στη ζωή της θα ναι πολύ ευτυχισμένη και η φήμη της θα φτάσει στα πέρατα του κόσμου. Η  Θεοδώρα, όπως ήταν το όνομα της αρχοντοπούλας, μεγάλωνε κι αναγνώριζε τα πάντα με τις υπόλοιπες αισθήσεις της. Γίνονταν ολοένα και πιο σοφή. Η μεγάλη της αγάπη ήταν η μουσική και το τραγούδι που της  μάθαινε ο Αλέξιος, ο εγγονός του γέρου – Δανιήλ , και πιστού μοναδικού φίλου της σ΄όλα τα χρόνια της νιότης της. Σαν έφτασε η ώρα να παντρευτεί , παλληκάρια με γνώσεις πάνω στην μουσική ήρθαν να τη ζητήσουν από τα πέρατα της γης. Με όργανα πρωτάκουστα για εκείνη, με ήχους που την ταξίδεψαν σε καινούργια μονοπάτια. Κανένας δεν ακούμπησε την ψυχή της όσο εκείνο το μικρό όργανο που άκουγε από τον παιδικό της φίλο, τον Αλέξιο. Η φλογέρα ήταν μέσα στο μυαλό και την ψυχή της.  Και η απόφαση της έγινε αποδεχτή από τους δικούς της κι όλοι θαύμασαν για μια ακόμα φορά την σοφία της που απόκτησε  από την αγάπη της στη μουσική αλλά και την καρδιά της που έμαθε με τον καιρό να ξεχωρίζει και να αγαπά όλα εκείνα τα πολύτιμα που αυτή και μόνο γνώριζε  και ένοιωθε.

Τρυφερή  κι αγαπημένη η  ιστορία της Βασιλικής, γεμάτη απίθανες περιγραφές, μυρωδιές και ήχους από πολλές πολιτείες εκείνης της εποχής. Έχει εκείνο το άρωμα των παλιών καλών παραμυθιών που σαν τελειώσει  θέλεις να ακούσεις και να διαβάσεις ξανά και ξανά. Η εικονογράφηση κ. Ανδρικόπουλου  συμπληρώνει ακριβώς τούτη την ομορφιά της μεταφέροντας επάξια όλη την αύρα εκείνης της εποχής με χρώματα έντονα και φιγούρες που αποτυπώνονται για πολύ καιρό και στη δική μας μνήμη. 

*Η Ελένη Μπετεινάκη  είναι νηπιαγωγός

Δημοσιεύτηκε στο Cretalive.gr στις 25 Οκτωβρίου 2014 :http://www.cretalive.gr/culture/view/ta-paramuthia-tou-sabbatou48/200662

Κυριακή, 19 Οκτωβρίου 2014

Η ιδέα των παραμυθιών !




«…Τα παραμύθια μένουν αληθινά για πάντα στους αιώνες των αιώνων. Στην αρχή της δημιουργίας ήταν το παραμύθι …» Κοσμάς Πολίτης

Η ιδέα των Παραμυθιών του Σαββάτου ήταν παλιά, γεμάτη κάποτε, με εκδηλώσεις, παραμύθια και χίλια δυο καλούδια για τα παιδιά. Ο καιρός πέρασε κι  αφορμή για το ζωντάνεμά τους ξανά, ήταν ένα από εκείνα τα βιβλία που έχουν κάτι μαγικό και σου θυμίζουν πως οι ιστορίες πρέπει να μοιράζονται , να λέγονται, να φτάνουν ίσαμε τον πιο μικρό ακροατή ή αναγνώστη σ΄ όλον τον κόσμο. Τότε μόνο αποκτούν αξία και νόημα και μπορούν  να υπάρχουν. 
Τούτος ο Ραφτάκος των λέξεων, του Αντώνη Παπαθεοδούλου ήταν λοιπόν η αφορμή κι έτσι ένα χρόνο πριν , σαν σήμερα, τα παραμύθια ξεκίνησαν να υπάρχουν σε ηλεκτρονική στήλη πια, κάθε Σάββατο  στον Πολιτισμό του Cretalive.gr, χωρίς να σταματήσουν ποτέ να είναι εκεί.
Ένας χρόνος λοιπόν … γενέθλια σήμερα… Πάνω από 150 παραμύθια ήταν εδώ όλα τα Σάββατα του χρόνου που πέρασε. Χωρίς διακοπές, με όρεξη και κέφι ,γιατί τα παραμύθια είναι  ακόμα από τα λίγα πράγματα που μας κρατάνε την ζωντάνια και την φρεσκάδα των παιδικών μας και μη, χρόνων.
Τα παραμύθια  του Σαββάτου, αγκαλιάστηκαν από χιλιάδες , τολμώ να πω, αναγνώστες της στήλης και υπόσχονται να συνεχίσουν να είναι εδώ. Ίσως μάλιστα  σε λίγο καιρό να ζωντανέψουν ξανά, με νέες ιδέες και εκδηλώσεις  και τη  συντροφιά πολλών σπουδαίων συγγραφέων , παραμυθάδων και αφηγητών.
Κι όπως λέει στην αρχή της κάθε δημοσίευσης … Τα παραμύθια του Σαββάτου… γράφει, προτείνει, παρουσιάζει και  σχολιάζει , η Ελένη Μπετεινάκη*
Και μην ξεχνάτε όπως λέει κι ο Νίκος Καζαντζάκης στην Αναφορά στον Γκρέκο :
«Υπάρχει τίποτα αληθινότερο από την αλήθεια;
 Ναι, το παραμύθι.
Αυτό δίνει νόημα αθάνατο στην εφήμερη αλήθεια».

Χρόνια μας πολλά και σας ευχαριστώ πολύ ! και πάνω απ όλους και όλα  ευχαριστώ το cretalive.gr!

*Η Ελένη Μπετεινάκη είναι νηπιαγωγός.

Δημοσιεύτηκε στο Cretalive .gr στις 19 Οκτωβρίου 2014  :http://www.cretalive.gr/culture/view/h-idea-twn-paramuthiwn/199153

Παρασκευή, 17 Οκτωβρίου 2014

Τα παραμύθια του Σαββάτου!



…γράφει, προτείνει, παρουσιάζει και σχολιάζει η Ελένη Μπετεινάκη*
Είναι κάποιες ιστορίες που σαν αρχίσουν να μιλούν στις ψυχές των ανθρώπων, η μαγεία και η ομορφιά συντροφεύει τη ζωή τους. Και τότε ακόμα κι οι πιο παράξενες κι οι πιο τρομακτικές ιστορίες γίνονται όμορφα διηγήματα που έχουν ανάγκη να τις νοιώσουν, να τις ζήσουν και να τις ονειρευτούν. Ιστορίες για ξωτικά, για παράξενους ανθρώπους και συνήθειες για αφηγητάδες του παλιού καλού καιρού. Η τέχνη της αφήγησης γνωρίζουμε όλοι πως δεν εύκολη κι είναι χάρισμα σ ‘ όποιον την έχει. Ακόμα μεγαλύτερο χάρισμα θεωρείται,  σ΄ όποιον μπορεί να την αποτυπώσει στο χαρτί  και να « μιλήσει » στις καρδιές περισσότερων ανθρώπων μέχρι τα πέρα τα του κόσμου τούτου. Κι ίσως τότε να ξεκινήσει  και  μια επανάσταση όχι  μόνο των παλιών παιχνιδιών αλλά της ίδιας  της φαντασίας που με τα δικά της παιχνίδια,  πλέκει τέτοια παραμύθια που όλοι θέλουμε να διαβάσουμε ξανά και ξανά. Και αν υπάρχει κι εκείνο το ταλέντο στην εικονογράφηση και όλες οι ιστορίες καταφέρουν από τα πινέλα των εικονογράφων να ζωντανέψουν τόσο καλά,  τότε το αποτέλεσμα είναι δεδομένα άριστο και δίκαια  αποκτούν τούτα τα βιβλία τη θέση τους ανάμεσα στα καλύτερα του κόσμου ολόκληρου .

Αυλητής και Παππουλάνθρωπος, Θρύλοι και ξωτικά του Αιγαίου, Κώστας Ζαφειρίου – Γιώργος Τυρίκος – Εργάς ( εικον : Κατερίνα Βερούτσου, Έλλη Μαρδά), εκδ. Αιολίδα
Ένα βιβλίο έκπληξη για μένα, ένα βιβλίο γεμάτο ιστορίες , οκτώ στον αριθμό τους. Ιστορίες από εκείνες τις παλιές, τις μαγικές. Μα πως θα μπορούσε να είναι διαφορετικές αφού οι  άνθρωποι που τις διηγούνται έχουν τα πιο παράξενα ονόματα στον κόσμο των παραμυθάδων; Είναι ο Αυλητής  και ο Παππουλάνθρωπος  και ανάμεσά τους  ένα τρίτο μέλος που το λένε « Παιδί » που ξέρει πώς να ημερεύει τις καταστάσεις. Που φτιάχνει  εκείνο το μαντζούνι, το ζεστό ειρηνοβότανο και  φέρνει τα πράγματα στα ίσα τους. Κι οι αφηγήσεις ξεκινούν για την πιο πολύπλοκη γητειά  για ιστορίες δεμένες  από τους δύο τους με τέτοιο τρόπο  που ξέρουν κι οι ίδιοι πως μόνο με τις λέξεις  που βγαίνουν από το στόμα τους θα ξεκαθαρίσουν πιο μονοπάτι θα΄ναι το πιο κατάλληλο. Κι οι ιστορίες τους μιλούν για σκουριασμένα κονσερβοκούτια που μπορούν να διώξουν μακριά τον γέρο Νοτιά , για τον Αχόρταγο, τον πλούσιο άνθρωπο που με τα χρήματά του , τολμά να τα βάλει με τη θάλασσα και τον γιό της τον Σεισμό. Για τον Φούρερ, το στοιχειό που αλλάζει όψεις  κι άλλοτε γίνεται Ακονιστής κι άλλοτε Ουρλιαχτής κι είναι η μάχη του καλού με το κακό, του πολέμου και της ειρήνης. Ο Αυλητής συνεχίζει  τις δικές του ιστορίες και μιλά για τον γέρο Πλάτανο που σαν οι άνθρωποι δεν του φέρονται καλά , τους τιμωρεί με τον πιο σκληρό τρόπο μέχρι να  μπει η μουσική στις ψυχές όλων. Τότε  τα πράγματα αλλάζουν και ο Γέρο Πλάτανος δεν νοιώθει ποτέ ξανά πόνο. Κι  ο Παππουλάνθρωπος λέει μια ιστορία για πλάκα, για μια καλόγρια που της αρέσει η αναρρίχηση κι έναν μικρό διαβολάκο που νομίζει πως χάνει την ησυχία του. Κι έρχονται κι εκείνα τα παράξενα ξωτικά , οι τρεις  Θανάσηδες που φυτεύουν παράξενους σπόρους  που μπορεί να βγουν απ΄ αυτούς  τουφεκόδεντρα και φαλακροί τσαγκάρηδες μα και φλουριά καμιά φορά. Κι όλα αυτά αν δεν τηρήσουν τις παράξενες συνήθεις των χωρικών  σε εκείνο  το χωριό που βρίσκεται σε μια αγκαλιά ενός νησιού μακριά από κουρσάρους και πειρατές. Κι όλα συμβαίνουν κάθε Αύγουστο  που το φεγγάρι θα ναι ολοστρόγγυλο για δυο φορές. Κι οι ιστορίες τους προσπαθούν να τρομάξουν ο ένας τον άλλο και μιλάνε για τον Καταραμένο που κανείς δεν θυμάται πως τ΄όνομά του ήταν Λάζαρος . Μα υπάρχει μια ιστορία που είναι  πάνω από πεθαμένους, και κατάρες και νεκρούς και που μπορεί να  τρομάξει τον καθένα  κι είναι για εκείνο «το Θεριό» που κατέβαινε τα Χριστούγεννα στον τόπο και όλοι τρέμανε. Σε εκείνο το χωριό που όλοι οι κάτοικοι μικροί και μεγάλοι είχαν το νου τους μόνο στα βιντεοπαιχνίδια και τις οθόνες των τηλεοράσεων. Έτσι κι αυτό,  τους έκλεψε την πολύτιμη όρασή τους αλλά τους χάρισε την ανθρώπινη ζεστασιά που αποκτούν οι άνθρωποι σαν μείνουν μόνοι και  αρχίσουν να μιλάνε μεταξύ τους και να ανταλλάσουν ιστορίες  γύρω από μια φωτιά που σιγοκαίει κι ένα ποτήρι κόκκινο κρασί. Τότε « το Θεριό » επιστρέφει και τους δίνει πίσω ότι τους έκλεψε κι ίσως και μια γλύκα που φροντίζουν ποτέ να μην ξεχνούν.
Ιστορίες και ξωτικά του Αιγαίου. Ένα βιβλίο που χαρίζει όλη εκείνη τη μαγεία των παλιών μύθων που κάθε τόπος έχει να πει και να δώσει στους ανθρώπους του. Δίκαια μπήκε στη λίστα των πιο σπουδαίων βιβλίων της νεανικής βιβλιοθήκης του Μονάχου κι έτσι θα αποτελεί πια κι αυτό ένα από τα 200 καλύτερα βιβλία στον κόσμο για το 2013. Και οι γραφιάδες του μα και οι εικονογράφοι του έφτιαξαν ένα  βιβλίο από αυτά που λέμε προσεγμένα, καλογραμμένα και καλοδιάβαστα!  

Κι όπως λέει κι ένας από τους αφηγητές : «Οι λέξεις που βγαίνουν από το στόμα μας, που φτιάχνουν κόσμους τελικά φωτίζουν την καρδιά μας !»

H επανάσταση των παλιών παιχνιδιών, Χρήστος Μπουλώτης,(εικον : Φωτεινλη Στεφανίδη), εκδ. Καλέντης
Τούτη η κουρδιστή μαϊμού είναι  η πιο παράξενη που έχω συναντήσει στα παραμύθια. Μιλάει, αν και όλα τα άψυχα. Θα μου πείτε,  μιλάνε στα παραμύθια αλλά και ξεσαλώνει τον κόσμο σε επανάσταση. Η ιστορία των παλιών παιχνιδιών που δεν τα θέλουν πια , δεν τα αγαπούν, που τα χουν σε μια γωνιά ή καλύτερα σε ένα σεντούκι παρατημένα, ζωντανεύει  σ΄ ένα βιβλίο που μας κάνει περήφανους αφού μπήκε στη λίστα “ White Ravens”,της βιβλιοθήκης του Μονάχου, ανάμεσα στα 200 καλύτερα παιδικά βιβλία στον κόσμο για το 2013.
Όλα ξεκινούν όταν αυτή η φοβερή κουρδιστή μαϊμού πέφτει στο κεφάλι του συγγραφέα , από ένα σύννεφο άσπρο με κόκκινες ρίγες... Ο αρχηγός των παλιών παιχνιδιών , ο αρκούδος Τζον και ο υπαρχηγός κλόουν Άρτζι – Μπούρτζι θα δώσουν το σύνθημα και η επανάσταση ή καλύτερα η σπίθα για την φυγή τους από τα συνηθισμένα και παλιά κεκτημένα θα ξεσπάσει. Ένας νέος κόσμος ανοίγεται μπροστά τους. Μολυβένια στρατιωτάκια, ένας τσίγκινος πυροσβέστης, μια πορσελάνινη μπαλαρίνα, ένα κουρδιστό ποντικάκι , ο Ρίκι,  βγήκαν στον κήπο και το νέο δεν άργησε να φτάσει στα αυτιά όλων των παλιών παιχνιδιών της πόλης.Και γέμισαν οι δρόμοι με μια στρατιά παιχνιδιών. Το όνειρό τους αρχίζει να ζωντανεύει  κι εκεί αρχίζουν κι οι φόβοι και οι κίνδυνοι και οι σκέψεις. Πρώτος επικίνδυνος εχθρός είναι ο φοβερός σκουπιδοφάγος που ευτυχώς δεν τα πειράζει. Ακολουθεί ένα τσούρμο ανθρώπων με στολές που είχαν διαταγή να τα συλλάβουν και να βάλουν ξανά πίσω στις κούτες τους. Και τότε αρχίζει για αυτά η « αληθινή » ζωή. Θα σκορπιστούν, θα κρυφτούν και θα συναντήσουν γκρίζα ποντίκια που δεν είναι κουρδιστά, θα περπατήσουν σε δρόμους που δεν ξέρουν και το πρωί θα συναντηθούν όλα στο εγκαταλελειμμένο γκαράζ . Κάποια θα’  χουν βρει το δρόμο τους, ή το ταίρι τους και κάποια άλλα θα είναι εκεί και θα αποφασίσουν για το μέλλον της επανάστασης και το δικό τους. Οργανώνονται σαν αληθινοί άνθρωποι και αποφασίζουν να κάνουν διαδηλώσεις, διαμαρτυρίες στη Βουλή, να φτιάξουν νόμους, να γεμίσουν αφίσες τους δρόμους και τέλος να κάνουν και μια εκπομπή στην τηλεόραση. Κι όλο αυτά μήπως και καταλάβουν οι άνθρωποι και ειδικότερα τα παιδιά πως παιχνίδια ήταν και αυτά κι ότι υπάρχουν, και να σταματήσουν να παίζουν πια μόνο  με τα ηλεκτρονικά. Κι όπως συμβαίνει σ΄ όλες τις μεγάλες επαναστάσεις κι εδώ ένας θα βρεθεί που θα προδώσει το μυστικό σχέδιο στους αντιπάλους και η επανάσταση  θα καταπνιγεί πριν καλά καλά ξεκινήσει. Τα σχέδια όμως αλλάζουν εκεί που η φαντασία βασιλεύει. Τότε η επανάσταση δεν μπορεί αν σταματήσει ποτέ. Αρκεί να υπάρχει ένα σύννεφο με κόκκινες  ή πράσινες ρίγες, παλιά παιχνίδια, κάποιοι άνθρωποι που κουράστηκαν να ζουν στην πόλη και στην καθημερινότητά τους  κι ένα  σωρό παράξενοι επιβάτες . Όλοι μαζί  κατοικούν σ΄ αυτήν την συννεφένια  πολιτεία,  μα πάνω απ όλα για να συνεχίσει να υπάρχει η επανάσταση, τα παλιά παιχνίδια ακόμα και να είναι ηλεκτρονικά  χρειάζεται κι ένας συγγραφέας, με ταλέντο.  Τέτοιες ιδέες και «επαναστάσεις » χρειάζονται πραγματικά πολύ φαντασία και  κάποιους να ρίχνουν και μια ματιά στη γη , κατεβαίνοντας από τα σύννεφα πότε πότε για να συνεχίσουν τα πράγματα και τα παραμύθια  …να  προχωράνε και να υπάρχουν!
Εκτός από τα παραπάνω δύο βιβλία, πριν από μερικές μέρες συμπεριλήφθησαν άλλα  τρία   ανάμεσα στα 200 καλύτερα παιδικά και νεανικά βιβλία παγκοσμίως για το 2013, στις  λίστες «White Ravens»  της Διεθνής Νεανικής Βιβλιοθήκης του Μονάχου, τη μεγαλύτερη και σημαντικότερη νεανική βιβλιοθήκη στον κόσμο.
Αυτά είναι :
Όχι, κυρία ! Αντώνης Παπαθεοδούλου,εικονογράφησης :Ναταλία Καπατσούλια εκδ. Παπαδόπουλος.
Ναι, Βιρτζίνια, Υπάρχει Άγιος Βασίλης, Βασίλης Παπαθεοδώρου, εικον :Λίλα Καλογερή, εκδ. Καστανιώτης
Η θυμωμένη μπετονιέρα, Δημήτρης Μπαλσάμ,εικον : Κώστας Μαρκόπουλος, εκδ. Επόμενος Σταθμό

*Η Ελένη Μπετεινάκη είναι νηπιαγωγός
Δημοσιεύτηκε στο cretalive.gr στις 18 Οκτωβρίου 2014 :http://www.cretalive.gr/culture/view/ta-paramuthia-tou-sabbatou47/198936