Το παραμύθι της βροχής

Ετικέτες

Παρασκευή, 19 Ιανουαρίου 2018

Ιστορίες συναισθημάτων γεμάτες αντιθέσεις, αιώνιες αλήθειες και μαθήματα ζωής...



Τα Παραμύθια του Σαββάτου…γράφει η Ελένη Μπετεινάκη*



Ιστορίες συναισθημάτων γεμάτες αντιθέσεις, αιώνιες αλήθειες και μαθήματα ζωής. Παραμύθια που μιλούν για την αγάπη, την ευτυχία, την ομορφιά και την ασχήμια του εφήμερου, του επιφανειακού και αλόγιστου. Αιώνια πάλη του καλού με το κακό, της υπεροψίας με την ταπεινότητα, της στιγμής με το χρόνο.
« Ο,τι αγαπάς δεν πρέπει να το φυλακίζεις», είπε ο Νικόλας. « Κάτι που φεύγει, μπορεί να έρθει πίσω με μια άλλη μορφή.» είπε η Ευτυχία**

Η Πεντάμορφη και το τέρας, Ζαν Μαρί Λεμπρένς ντε Μπομόν, εικ: Αν ρόμπι, εκδ. Ερευνητές

Λένε πως τούτο το παραμύθι έχει τις ρίζες του σε μια ιστορία που πρωτοειπώθηκε πριν 4000 χρόνια. Στα 1741 η  Γαλλίδα μυθιστοριογράφος  Γκάμπριελ-Σουζάν Μπαρμπό ντε Βιλενέβ γράφει ην  Πεντάμορφη και το Τέρας αλλά επειδή η ιστορία ήταν πολύ μεγάλη η Ζαν-Μαρί Λεπρένς ντε Μπομόν,την ξαναγράφει πιο συμπυκνωμένη και την  επανεκδίδει  το 1757.Θα δημοσιευτεί για πρώτη φορά στο λογοτεχνικό περιοδικό Nouveau Magazine FranCais.  Κι από τότε θα γίνει ένα  πολύ αγαπημένο κλασσικό αριστουργηματικό παραμύθι με εκατοντάδες εκδόσεις,  διασκευές, θεατρικά έργα και ταινίες  φτάνοντας ίσαμε τις μέρες  μας.
Η υπόθεση του παραμυθιού στους μεγαλύτερους είναι αρκετά γνωστή. Ένας πολύ πλούσιος έμπορος με τρεις θυγατέρες και τρεις γιούς χάνει κάποτε την περιουσία του κι αναγκάζεται να μετακομίσει σε ένα σπίτι που του απέμεινε, στην εξοχή. Οι δυο μεγαλύτερες κόρες του, ξιπασμένες και ζηλιάρες το μόνο που κάνουν είναι να απαιτούν πράγματα υλικά και να μην νοιάζονται καθόλου για την οικογένεια. Η μικρότερη προικισμένη με αρετές  και ξεχωριστή ομορφιά που για αυτό την ονομάζουν Πεντάμορφη, είναι εκείνη που ξεχωρίζει και στα δύσκολα ρίχνεται με τα μούτρα στην επιβίωση όλων. Κάποια στιγμή ένα καράβι του έμπορου που είχε χαθεί, έρχεται στο πιο κοντινό λιμάνι  από ταξίδι, φορτωμένο με πραμάτειες και χαροποιεί τους πάντες κι εκείνος θα πρέπει πάει να δει τι είχε συμβεί. Οι δυο του κόρες του ζητούν λούσα και κοσμήματα να τους φέρει σαν επιστρέψει ενώ η μικρότερη του ζητά ένα μόνο τριαντάφυλλο. Ο κακός καιρός θα αναγκάσει τον έμπορο στην επιστροφή του να μείνει σε ένας  πύργο που θα βρεθεί κοντά του και που θα μαγευτεί από την «άφαντη » και πλούσια φιλοξενία που θα του στοιχίσει πολύ σαν κόψει ένα κατακόκκινο τριαντάφυλλο από τους κήπους του. Ένα Τέρας , ο ιδιοκτήτης του πύργου θα απαιτήσει για πληρωμή ή τον ίδιο ή κάποια από τις κόρες του να μείνει  για πάντα μαζί του και ο χρόνος που τον αφήνει να το σκεφτεί είναι τρεις μήνες από εκείνη την ημέρα. Μόνο η Πεντάμορφη θα θελήσει να πάει κοντά στο Τέρας και η ζωή όλων θα αλλάξει. … Εκείνη θα μείνει μαζί του, θα νοιώσει πρωτόγνωρα συναισθήματα, θα αρνηθεί την πρόταση γάμου του Τέρατος στην αρχή. Όμως εκείνο θα την αφήσει να επισκεφτεί τον άρρωστο πατέρα της και τότε και πάλι θα αλλάξουν όλα…Θα μάθει η Πεντάμορφη πως η ομορφιά είναι επιφανειακή και εφήμερη, θα καταλάβει πως η ψυχή μετράει στον άλλο, οι αρετές, η αλήθεια και η συμπεριφορά … Και τότε η ανταμοιβή θα είναι πολύτιμη και ανέλπιστη!
Ένα παραμύθι που όλοι θα πρέπει  να ξέρουμε, όχι μόνο γιατί  αποτελεί πια κομμάτι της κλασσικής παγκόσμιας παιδικής λογοτεχνίας αλλά γιατί με τον μαγικό του τρόπο μας μιλεί για όλες εκείνες τις αρετές που πρέπει να έχει ο κάθε άνθρωπος. Ιστορία γεμάτη περιπέτεια, μαγεία, ταπεινότητα, αλαζονεία, εγωισμό, ζήλεια, αγάπη, αδελφική αγάπη, πατρική στοργή, υπεροψία, θάρρος, τόλμη, γενναιότητα, ματαιοδοξία, οργή, λαιμαργία, τεμπελιά, συγχώρεση και ….έρωτα! Όλα τα συναισθήματα αρνητικά και θετικά, μεγάλες οι αντιθέσεις και τεράστια τα διδάγματα, τα παραδείγματα και …οι αλήθειες της ζωής. Η φτώχια δεμένη με τον πλούτο, η ομορφιά με την ασχήμια, ανατροπές από την μια στιγμή στην άλλη  και καταστάσεις που εναλλάσσονται και προβληματίζουν για συμπεριφορές, πράξεις και λόγια που λέγονται, γίνονται και στοιχίζουν πολλές φορές την ευτυχία ή τη δυστυχία μιας ολόκληρης ζωής. 

Η συγκεκριμένη έκδοση που επανακυκλοφορεί από τους Ερευνητές είναι το πλήρες κείμενο ου πρωτοτύπου  που αποδίδει στα Ελληνικά η Μαρίνα Τουλγαρίδου και έχει μια θαυμαστή και μοναδική εικονογράφηση από την Αν Ρόμπι . 

Να το ψάξετε γιατί  έχει εκτός της καλαισθησίας του και μια εκπληκτική τιμή!

Για παιδιά από 6 χρονών …

**Η χιονονιφάδα που αγάπησε το καλοκαίρι, Χρήστος Δασκαλάκης, εικ: Ντανιέλλα Σταματιάδη, εκδ. Άγκυρα

Τι σημαίνει άραγε Ευτυχία; Πως μπορείς να την κάνεις να διαρκέσει για πάντα; Μήπως φυλακίζοντάς την μέσα σε ένα γυάλινο κουτί και κλείνοντας την σε ένα σκοτεινό καταψύκτη; Αν είσαι παιδί και πιστεύεις πως έτσι θα διατηρηθεί μια …χιονονοφάδα, τότε, ναι, θα την κάνεις δική σου για πάντα. Κι αν την ξεχάσεις στο ψυγείο και περάσει πολύς καιρός ίσαμε το καλοκαίρι; Τότε τι θα συμβεί σε κάτι που αγάπησες πολύ αλλά είναι δύσκολο να κρατήσεις, να φυλακίσεις και να απομονώσεις μόνο για σένα; Τότε μπορεί, αν το νοιώσεις και καταλάβεις,  να γίνει μια μεγάλη αλλαγή και μια καινούργια ζωή να γεννηθεί…
Τρυφερή, πρωτότυπη και απόλυτα αγαπητή ιστορία για μικρά παιδιά. Μια ιστορία του Χρήστου Δασκαλάκη για την Ευτυχία που δεν φυλακίζεται. Την Ευτυχία που όποια μορφή και αν πάρει , όσο πολύ και αν την αποζητά ο άνθρωπος κρατάει  μόνο για μια στιγμή. Μια στιγμή που μπορεί να συμβεί ένα μικρό θαύμα και που εκείνο θα κρατήσει  ίσως μια ολόκληρη ζωή. Μια ιστορία που μέσα της μπλέκονται πολλά. Από τον κύκλο της ζωής μιας σταγόνας νερού ίσαμε τον κύκλο της αγάπης, της χαράς, της ευτυχίας και της ζωής. Το θαύμα της γέννησης και το σκοτάδι  της λησμονιάς. Ο σεβασμός στη Φύση, στην μοίρα στην ίδια την ζωή. Η εναλλαγή των εποχών και η προσφορά τους στη δική μας ζωή. Ο φόβος της απώλειας και του θανάτου πλεγμένος άρρηκτα με τη γέννηση και το ξανάνιωμα. Η δύναμη της ελευθερίας ,  οι επιλογές , η δεύτερη σκέψη , οι επιθυμίες με το εφικτό, οι δυνατότητες και οι προσδοκίες. Πόσα πολλά θέματα και συναισθήματα γραμμένα με τρόπο τόσο απλό και με τόσο λίγες λέξεις που καταλαβαίνεις πως μόνο ένας πολύ ευαίσθητος άνθρωπος θα μπορούσε να εμπνευστεί από μια χιονονιφάδα και να πλέξει το εγκώμιο της ύπαρξης της ίδιας της ζωής. Ένα παραμύθια που έντυσε  με τις εικόνες της και το γνώριμο ύφος της η Ντανιέλλα Σταματιάδη. Αναγνωρίσιμες μορφές παιδιών και χρώματα ζεστά που πραγματικά θυμίζουν καλοκαίρι.
Κάτι ακόμα πιο σπουδαίο στην ιστορία  , η προσφορά των σπόρων που θα γεννήσουν καινούργια ζωή με τις πρώτες ηλιαχτίδες αφού θα λιώσει το χιόνι, η παγωνιά και η μοναξιά του χειμώνα. Κι οι σπόροι αυτοί βρίσκονται στο τέλος του βιβλίου!

Να το διαβάσετε, να φυτέψετε τους σπόρους της χαράς, της γνώσης των λουλουδιών.
Για όλα τα παιδιά που νομίζουν πως η ευτυχία είναι χειροπιαστή και κλείνεται μέσα σε ένα γυάλινο κουτί … 

*Η Ελένη Μπετεινάκη είναι νηπιαγωγός

Ο Ραφτάκος των Λέξεων ζωντανεύει στα Παραμύθια του Σαββάτου!



Ήταν μια φορά κι έναν καιρό, σε μια πολύ μικρή πόλη  ένας ράφτης που όλοι λέγανε πως ήταν μοναδικός! Μόνος του έραβε κι έντυνε μεγάλους και παιδιά και ακούστε τι υλικό χρησιμοποιούσε για τα ρούχα και τα πλεκτά του: Μόνο …λέξεις! Λέξεις από παραμύθια, από ποιήματα, από τραγούδια, από ιστορίες παλιές και λεξικά κι εγκυκλοπαίδειες….




Αν λοιπόν θέλετε να μάθετε  τι συνέβη σε τούτο το μοναδικό παραμύθι με τον καιρό και τα χρόνια σαν άλλαξαν τα πράγματα στην μικρή πόλη τότε το Σάββατο 20 Ιανουαρίου 2018, στις 12.00 το μεσημέρι  στο βιβλιοπωλείο Greekbooks.gr (Καντανολέων 8, Ηράκλειο) με αφηγήτρια την Ελένη Μπετεινάκη θα …πλεχτεί μια ιστορία μοναδική!

Εσείς καλού κακού κρατάτε  ένα δικό σας κουβάρι να πλέξουμε ένα… ρούχο που όμοιό του δεν θα υπάρχει πουθενά…

Στα Παραμύθια του Σαββάτου παρέα με κούκλες και παιδιά …

(Διασκευή από το βιβλίο του Αντώνη Παπαθεοδούλου, ο Ραφτάκος των λέξεων , εκδ.Μεταίχμιο)

Οι κούκλες είναι από Το Κουμπί και το Βελόνι

Κυριακή, 14 Ιανουαρίου 2018

Ο Βασιλιάς Φωνακλάς … «έβαλε τις φωνές» στα Παραμύθια του Σαββάτου!



Φώναζε, φώναζε πολύ τούτος ο βασιλιάς. Από παντού ακούγονταν οι φωνές του !

Η Βροντούπολη άστραφτε και βροντούσε κάθε πρωί απ το χάραμα. Όλοι οι άνθρωποι φώναζαν δυνατά για να μιλήσουν, να συνεννοηθούν μεταξύ τους  μα πιο πολύ απ΄όλους ο καλόκαρδος και συνετός βασιλιάς τους.

Σε αυτήν την πολιτεία μια μέρα γεννήθηκε ένα κοριτσάκι  με  κλάμα τόσο σιγανό που για να το  ακούσεις έπρεπε να κάνεις απόλυτη ησυχία. 

Ο μπαμπάς του ο Φιλήμονας κι η μαμά του η κυρία Ευθυμία άλλαξαν τη ζωή, τη φωνή και όλες τους τις συνήθειες προκειμένου να …ακούν τη θυγατέρα τους, την πανέμορφη Γαλήνη. Κι η γειτονιά σεβάστηκε την Ησυχία και άρχισαν κι αυτοί να μιλούν ψιθυριστά…. Μιαν άλλη μέρα, στην βορινή πλευρά της πόλης που ζούσε ο βασιλιάς, αρρώστησε βαριά, με  πονοκέφαλο τόσο πολύ δυνατό  που κανένας δεν μπορούσε να τον βοηθήσει. Όλοι οι γιατροί, όλοι οι σοφοί ακόμη κι οι ξεματριάστρες επιστρατεύτηκαν για να  μπορέσουν να θεραπέψουν τις αφόρητες ημικρανίες του …Ίσαμε που στο παλάτι πήγε κι ο παλιός φίλος του Βασιλιά , ο κυρ Φιλήμονας και μια καινούργια περιπέτεια ξεκίνησε για όλους…




Μια περιπέτεια γεμάτη χιούμορ, φωνές και …ησυχία απολαύσαμε  το Σάββατο 13 Ιανουαρίου στις 12.00 το μεσημέρι στα Παραμύθια του Σαββάτου, στο βιβλιοπωλείο Greekbooks.gr ( Καντανολέων 8, Ηράκλειο) με αφηγήτρια την Ελένη Μπετεινάκη.

Με κούκλες μοναδικές από το Κουμπί και το Βελόνι και με φωνές και ψιθύρους ζωντάνεψε μια ιστορία ξεχωριστή. Και σαν τέλειωσε το παραμύθι κι όλοι πια …ησύχασαν φτιάχτηκαν  τα χωνιά της ησυχίας που είχαν πάνω τους όλες τις δυνατές φωνές ,ζωγραφισμένες. Και για αν μην μας πιάνει πονοκέφαλος κι εμάς τις στείλαμε  στον πλανήτη της Φασαρίας …

 (Μια διασκευή της Ελένης Μπετεινάκη από το παραμύθι: Βασιλιάς Φωνακλάς γαλήνη δεν βρίσκει, της Τζένης Κουτσοδημητροπούλου, εκδ. Ελληνοεκδοτική)


Παρασκευή, 12 Ιανουαρίου 2018

Ιστορίες γεμάτες δύναμη, μεγαλείο ψυχής, αυτοθυσίας και αναθεωρήσεων....



Τα Παραμύθια του Σαββάτου….γράφει η Ελένη Μπετεινάκη*

Γεμίσαμε συναισθήματα τούτη τη φορά. Αναμνήσεις, δυνατά μηνύματα, λέξεις που στιγματίζουν ζωές ανθρώπων. Ιστορίες γεμάτες δύναμη, μεγαλείο ψυχής, αυτοθυσίας και αναθεωρήσεων. Παραμύθια μαγικά γραμμένα κάποια,  αιώνες πριν κι άλλα σύγχρονα που βάζουν οδηγό την αγάπη και τη φιλία. Παραμύθια για τους φόβους, τις νίκες, τα δύσκολα, την ομορφιά της ζωής…
Παραμύθια για δυο… τουλάχιστον, μαζί , αγκαλιά στα όμορφα!

Η ιστορία μιας μουτζούρας, Μαριέττα Κόντου, εικ: Μυρτώ Δεληβοριά, εκδ. Μεταίχμιο

Πως μια μουτζούρα θα μπορούσε να μιλάει δεν το είχα φανταστεί ποτέ! Κι όμως, σαν το ξανασκέφτηκα, συλλογίστηκα τις χιλιάδες λέξεις που έχουν γραφεί από όλους μας  και κατάλαβα πως τούτη η ιστορία θα πρέπει να είναι η πιο σημαντική στην ζωή των παιδικών τετραδίων , τσαντών και αναμνήσεων μας. Τι θα συμβεί σαν θυμώσει ένα μικρό κορίτσι, όπως η Ρωξάνη, και μια μουτζούρα; Ένα κορίτσι που είναι απόλυτα φυσιολογικό να  κάνει… λάθη  και μια μουτζούρα που βαρέθηκε να την διορθώνουν, να την σβήνουν, να την… μαυρίζουν ή μήπως να την κοκκινίζουν; Ένας μικρός χαμός θα συμβεί. Θα βγει όλος εκείνος ο θυμός που θα γίνει πιο κόκκινος και από το μελάνι της δασκάλας όταν διορθώνει τα λάθη. Θα γίνει δάκρυα και απίστευτες δικαιολογίες που θα φέρουν κοροϊδία, περιγέλιο και ακόμα πιο πολλά δάκρυα. Θα γίνει νοσταλγία, θα γίνει ανάμνηση, θα γίνει η αρχή για μια αναμέτρηση με τον ίδιο μας τον εαυτό. Αν παραδεχτούμε τα λάθη μας, θα διδαχτούμε απ ΄αυτά. Θα καταλάβουμε είναι φυσιολογικό όλοι να κάνουν λάθη, ακόμα κι οι γονείς,  οι δάσκαλοι,  και τα ίδια τα …λάθη. Κι όλα, κι όλοι  θα αλλάξουν τρόπο σκέψης και φορά σαν μπει η ζεστασιά, το χαμόγελο και η διαφορετική στάση αντιμετώπισης απέναντι σε όλες τις …μουτζούρες και τα λάθη. Θα έρθουν τα πάνω κάτω ή καλύτερα θα βρουν όλα το δρόμο τους, σαν τα αγαπήσουμε, σαν δεχτούμε  τους άλλους με τα ελαττώματα τους  ακόμα και τα στυλό  είτε  είναι μπλε ή κόκκινοι κι ας μην δεν έχουν την ομορφιά του μολυβιού που σβήνει εύκολα.
Τρυφερή, πρωτότυπη, αληθινή, τούτη η ιστορία της Μαριέττας Κόντου. Μια πρώτη επανάσταση …λαθών. Από τα λάθη μαθαίνουμε, ας μην τα καταδικάζουμε. Τόσες προτάσεις, λέξεις, λόγια, τόσες παροιμίες έχουν γραφτεί για τα πιο σημαντικά της ζωής μας που είναι  τα λάθη μας. Για τις μουτζούρες των παιδικών χρονών, τετραδίων και …ψυχής.  Μια ιστορία με χιούμορ μπόλικο, με φαντασία  αστέρευτη και με μηνύματα… αντιμετώπισης λαθών. Το λάθος δεν είναι  ντροπή, δεν είναι φόβος, δεν είναι κάτι που δεν διορθώνεται. Το λάθος είναι το πιπέρι της ίδιας της  ζωής, είναι τα παιδιά που μαθαίνουν, είναι η καθημερινότητα,   ο κόσμος που λένε πως  από κάποιο μικρό ή μεγάλο λάθος …φτιάχτηκε. Είναι όλες οι μεγάλες ανακαλύψεις που κάτι άλλο έψαχναν όλοι όσοι τις …βρήκαν. Είναι η χαρά, το γέλιο κι όχι η κοροϊδία και η απόρριψη. Μόνο το ίδιο το λάθος, η μουτζούρα θα μπορούσε να δείξει σε όλους μας το αληθινό της πρόσωπο και αυτό με περισσή τέχνη και γραφή το κάνει η Μαριέττα, ζωντανεύοντας  την πιο απίθανη ηρωίδα των …γραμμάτων. Μια μουτζούρα που πασχίζει να βρει το δίκιο της, τη θέση της και την αξία της! Για την ελευθερία της επιλογής, του λάθους, του ονείρου , της διαφοράς από αυτούς που νομίζουν πως τα ξέρουν όλα!

Εικονογραφημένο  με  την απλότητα και μοναδικότητα στο ύφος Μυρτώ Δεληβοριά. Με ένα σωρό δραστηριότητες στο τέλος και για μικρά και μεγάλα παιδιά που δεν φοβούνται να δουν εκείνη την μουτζούρα στο τετράδιο που θα τα κάνει να αγαπήσουν …τα λάθη τους!

Φον ο φοβερός, Γιώτα Κ. Αλεξάνδρου, εικ: Αιμιλία Κονταίου, εκδ. Ελληνοεκδοτική

Μόνο η μάνα του τον καμαρώνει για τα κατορθώματα και τη  μορφή του. Όλοι άλλοι του προκαλούν λόξυγκα, μιας και τον «μελετούν » συνέχεα  και μεταμορφώσεις . Αλλάζει πολύ γρήγορα πρόσωπο ανάλογα με τις διαθέσεις των παιδιών, τον τρόμο που τα κυριεύει, τον φόβο που δεν μπορούν να ξεπεράσουν εύκολα. Είναι αυτός, ο ένας και μοναδικός ο Φον ο Φοβερός που κάνει τους πάντες από τα αρχαία ακόμη χρόνια να τον …τρέμουν! Κι είναι τόσες πολλές οι μεταμορφώσεις του σε ολόκληρο τον κόσμο που κι ο ίδιος πια δεν προλαβαίνει να δει …τον εαυτό του. Ελλάδα, Τουρκία, Αμερική, Φιλανδία, Ιαπωνία, ακόμα και στην απέραντη  Ρωσία έχει απλώσει τα πλοκάμια του. Πάντα προκαλεί το ίδιο συναίσθημα  σε κάθε λαό, σε κάθε χώρα σε κάθε …παιδί. Μα πώς θα μπορούσε άλλωστε να συμβαίνει διαφορετικά αφού η ίδια του η οικογένεια μοιάζει με …Απειλή! Έχει αδέλφια του την Τρομάρα, τη Φοβέρα, την Παγωμάρα, μητέρα του την  Τρέλλα και ξάδελφο τον Πανικό…
Έχει όμως κι ένα τρωτό σημείο, ένα μυστικό, που μια μέρα ανακάλυψε ένα μικρό παιδί και από τότε άρχισε ο Φον ο Φοβερός να …τρέμει κι  αυτός! Να «φοβάται» στην ιδέα πως ίσως ξανά κάποιο άλλο παιδί τον κοιτάξει στα μάτια και του πει  εκείνες τις μοναδικές λέξεις που τον κάνουν να χάνει τη δύναμή του… να γίνεται καπνός! Κι εδώ αρχίζει πια μια άλλη ιστορία γεμάτη γνώσεις, φως, λόγια γενναία, προσπάθειες και ….γομολάστιχες!
Απίθανη ιστορία από την αγαπημένη Γιώτα Αλεξάνδρου. Για τους φόβους της ζωής μας που γεννιούνται αστραπιαία και ξαφνικά, που  μεταμορφώνονται στη στιγμή,  και που μα ς κάνουν να μην μπορούμε να ορθώσουμε το δικό μας ανάστημα, εκεί που πρέπει. Αστεία, πρωτότυπη, αξιαγάπητη και πολύ αληθινή ιστορία που χει κρυμμένο το πιο μεγάλο μυστικό του κόσμου όλου: Πώς να νικήσεις το φόβο σου! Πώς να αντιμετωπίσεις κατάματα όλα εκείνα που νομίζεις πως δεν μπορείς. Μια ιστορία πολιτισμική αφού ο φόβος δεν έχει εθνικότητα, χρώμα δέρματος ή τόπο ύπαρξης. Είναι παντού και πάντα απλά αλλάζει πρόσωπα. Για όλα λοιπόν εκείνα τα φοβερά που μπορούν να γίνουν  μικρές τελείες αν εμείς το θέλουμε, το προσπαθήσουμε, το νικήσουμε. Για το πείσμα, τη δύναμη της ψυχής, το θάρρος και την τόλμη,. Για τα συναισθήματα που δεν έχουν σύνορα, για την κάθε μέρα που δεν τολμούμε να πάμε λίγο πιο πάνω, σε εκείνη την υπέρβαση του εαυτού μας που …φοβόμαστε. 

Ένα παραμύθι καταλυτικό , καθρέφτη πολλών από εμάς γεμάτο  αγωνίες,  μήπως και πως! Εικονογραφημένο εκπληκτικά από την Αιμιλία Κονταίου. Οι φόβοι της «φοβεροί», οι μορφές της αξέχαστες και τα χρώματα πιο έντονα από κάθε άλλη φορά.

Να το ψάξετε, να το διαβάσετε, να το ακούσετε από την ίδια την συγγραφέα με την εφαρμογή Qr code reader και να πειραματιστείτε με τις μορφές των φόβων των παιδιών. Ένα ολόκληρο Project μπορεί να ξεκινήσει με αφορμή τον τίτλο μόνο, πόσο μάλλον με το θέμα που θα οδηγήσει σε πολύ δυνατές αλήθειες , καταστάσεις και λύσεις που ίσως να είναι και λυτρωτικές. 

Για παιδιά από 5 χρονών!

Ο ευτυχισμένος Πρίγκιπας, Όσκαρ Ουάιλντ, εικ: Ζορζ Λεμουάν.εκδ. Ερευνητές 

Τούτο το άγαλμα, του Ευτυχισμένου Πρίγκιπα δέσποζε πάνω στην πιο ψηλή κολώνα της πόλης. Κι όλοι όσοι το κοίταζαν είχαν κάτι να πουν. Κάτι διαφορετικό που έβλεπαν ή ένοιωθαν και που δεν ήταν απαραίτητα αρεστό στις γνώμες των άλλων.  Ήταν κάποια στιγμή κι ένα μικρό χελιδόνι που ερωτεύτηκε μια καλάμια. Εκείνη το γέλασε και το χελιδονάκι  λίγο πριν πάει να βρει τους φίλους του στην έρημο  γιατί χειμώνιαζε και το κρύο δεν θα το άντεχε, πέρασε από την πολιτεία και σκέφτηκε να μείνει για ένα βράδυ στα πόδια του ευτυχισμένου πρίγκιπα του ολόχρυσου αγάλματος. Και τότε κάτι  παράξενο συνέβη. Δάκρυσε το άγαλμα κι είπε φωναχτά τον πόνο του στο μικρό χελιδόνι, πως σαν ζούσε κι είχε ανθρώπινη καρδιά δεν ήξερε τι είναι τα δάκρυα γιατί βρισκόταν στο παλάτι της Ανεμελιάς που απαγορευόταν στη θλίψη να μπει μέσα. Σαν όμως έγινε άγαλμα και είδε όλα του κόσμου τα παραπόνα και τα συμβαίνοντα  άλλαξαν όλα… Το κατακόκκινο ρουμπίνι απ΄το σπαθί του ήθελε να το χαρίσει στη μάνα ενός μικρού αγοριού που ήταν άρρωστο πολύ. Τα δυο του μάτια, τα ζαφειρένια του,  δόθηκαν σε ένα φτωχό φοιτητή που έγραφε ένα θεατρικό έργο και κρύωνε και πεινούσε και σε ένα μικρό κοριτσάκι που επίσης κρύωνε πολύ. Αγγελιοφόρος τρία συνεχόμενα βράδια το χελιδόνι που αψήφησε το κρύο, την μοίρα του μόνο και μόνο για να βοηθήσει τον φίλο τους. Κι ύστερα σαν το άγαλμα έμεινε τυφλό, εκείνο το μικρό μαύρο χελιδόνι του λέγε ιστορίες απ΄τα ταξίδια του και δεν ήθελε να το αφήσει μόνο του. Έγινε,εκείνο, τα μάτια του ευτυχισμένου πρίγκιπα και έλεγε στο άγαλμα ό,τι συναντούσε καθημερινά, ό,τι έβλεπε για τις δυστυχίες των ανθρώπων. Το άγαλμα έδινε, κομμάτια απ το χρυσάφι που το χαν καλύψει να βοηθήσει τους φτωχούς και τους ανήμπορους . Και ήρθε το κρύο το βαρύ και χάθηκε η ζωή του χελιδονιού , κι ασχήμυνε το άγαλμα, και έζησαν ένα σωρό άνθρωποι καλά από τις πράξεις των δύο …φίλων. Μόνο οι άκαρδοι, οι αλαζόνες οι εξουσιαστές της πόλης …δεν κατάλαβαν. Και τα πέταξαν όλα στη χωματερή, άψυχα και μουντά τα είδαν τα μάτια τους, άσχημα και φτωχά, σαν να μην  έζησε ποτέ το χελιδόνι, σαν να μην «ζωντάνεψε »ποτέ το άγαλμα. Μόνο ένα άγγελος ήξερε κι έφερε κοντά στο Θεό την μολυβένια καρδιά και το νεκρό πουλί. Τα πολυτιμότερα κοσμήματα για τον δικό του «θρόνο»!
Ένα παραμύθι  γραμμένο στα 1887-8 από έναν πανέξυπνο, ξεχωριστό, τολμηρό συγγραφέα τον Όσκαρ Ουάιλντ .Ενα παραμύθι που είναι ύμνος στην φιλία, στην αγάπη για τον συνάνθρωπο, στο δόσιμο χωρίς αντάλλαγμα,  που δίνει γροθιά στους πλούσιους και σατιρίζει ένα σύστημα που άκμασε τον 19ο αιώνα στην από τότε συντηρητική κοινωνία της Μεγάλης Βρετανίας. Πολλά τα μηνύματα, πολλές οι καλές πράξεις, πολύ το συναίσθημα της αγάπης, της ομορφιάς της ψυχής, της αυτοθυσίας χωρίς πίεση  και εξαναγκασμό.
 Ένα παραμύθι εικονογραφημένο από τον Ζορζ Λεμουάν στα 1960 περίπου με χρώματα και ατμόσφαιρες μια άλλης εποχής εκείνης του συγγραφέα. 

Επανακυκλοφορεί σε μοναδική έκδοση από τους Ερευνητές και τιμή. Ένα καλαίσθητο βιβλίο και ένα κείμενο  κλασσικής λογοτεχνίας που πρέπει να υπάρχει σε κάθε βιβλιοθήκη.

Τουλάχιστον δυο, Μαρία Παπαγιάννη, εικ: Εφη Λαδά,εκδ. Πατάκης

Στην παραπάνω γειτονιά…
Μια φορά κι ένα καιρό, ήταν μια γειτονιά που εκεί  ζούσε  το φως, η νύχτα, η μοναξιά και ένα μικρό εγωιστικό φεγγαράκι. Ένα  φεγγαράκι που περιφρονούσε όλα τα αστέρια κι όλες τις άλλες γειτονιές. Ίσαμε τη μέρα που συνάντησε την ηλιαχτίδα, που ήταν πολύ φωτεινή,γρήγορη και παιχνιδιάρα και χωρίς να το καταλάβει μαζί της τσούλησε ίσαμε τη γη. Ήταν και πιο εγωίστρια απ εκείνο, γεμάτη έπαρση και αλαζονεία. Κι άρχισε μια περιπέτεια για το μικρό φεγγάρι που συνάντησε πια τα πάντα. Ένοιωσε  Φόβο για το άγνωστο, μοναξιά,  περισυλλογή, μετάνοια, φιλία κι αγάπη. Μια περιπέτεια που θα το διδάξει την ομορφιά της ταπεινότητας  δια στόματος και πράξεων μιας πολύ μικρής πυγολαμπίδας που θα το κα΄νει να καταλάβει πως τη ζωή, τις χαρές μα και τις λύπες, τα αδιέξοδα και τις αναποδιές, τα όμορφα, τα άξια και τα καλυτέρα , πρέπει κάποιος να τα μοιράζεται με τους άλλους και πως τουλάχιστον δυο, μαζί, κάνουν την διαφορά. Πως για αν ζήσει κάποιος καλά,  χρειάζεται φίλους, ταίρι, θυσίες και μοίρασμα….
Μια πολύ τρυφερή ιστορία , ολοκαίνουργια, της Μαρίας Παπαγιάννη. Ένα παραμύθι που μιλάει για την φιλία, τη μοναδικότητα του καθενός, την αξία της  συντροφικότητας, τα παράλογα του εγωισμού, τις αναποδιές που μπορούν να λειτουργήσουν διαφορετικά. Που ακόμα και μέσα στην απόγνωση μπορούν να συμβούν  όμορφα πράγματα στη ζωή. Μια ιστορία για τουλάχιστον δυο που μαζί μπορούν να καταφέρουν τα …ακατόρθωτα. Μια ιστορία γεμάτη συναισθήματα, αξίες, ιδανικά και συμπεριφορές ζωής. Μια ιστορία γεμάτη αλήθειες, μηνύματα και αναζητήσεις. Του εγώ, του άλλου, των σχέσεων και των συναισθημάτων. Μια ιστορία γεμάτη εικόνες που μαγικά και μοναδικά έχει  εικονογραφήσει για άλλη μα φορά η Έφη Λαδά. Μια ιστορία που χάνεται στις αποχρώσεις του μπλε. Στο γαλάζιο της θάλασσας και τ΄ουρανού στην  πιο βαθιά  απόχρωση  της ψυχής του καθενός μας.
Για παιδιά από τριών χρόνων

*Η Ελένη Μπετεινάκη είναι νηπιαγωγός

Δημοσιευτηκε στο Cretalive.gr στις 13 Ιανουαρίου 2018  :http://www.cretalive.gr/culture/ta-paramythia-toy-sabbatoy-85