Το παραμύθι της βροχής

Παρασκευή, 27 Φεβρουαρίου 2015

Τα "Παραμύθια του Σαββάτου" ...




…γράφει και παρουσιάζει η Ελένη Μπετεινάκη*


Ταξίδι στα χρόνια εκείνα τα παλιά, που η φαντασία έπλαθε ιστορίες που συνέβησαν πολύ  αργότερα, στα αλήθεια. Ή σχεδόν στα αλήθεια. Ιστορίες που αναδεικνύουν το ταλέντο των συγγραφέων και εικονογράφων και χαρίζουν όμορφα αναγνώσματα  και περιπέτειες που αγαπιούνται και δεν ξεχνιούνται. 
Μια βόλτα στο Φεγγάρι με το κανόνι της Ειρήνης   που φτιάχτηκε πολλά πολλά χρόνια πριν καν ο άνθρωπος σκεφτεί πως θα καταφέρει να ταξιδέψει ως εκεί, προκαλεί δέος και σήμερα μπορούν να την διαβάσουν  ακόμα και πιο μικρά παιδιά. Όσο για την δύναμη της Αγάπης μόνο αυτοί που την νοιώθουν ξέρουν τον τρόπο να την κρατήσουν για πάντα ζωντανή ειδικά σαν βοηθό τους έχουν την πανίσχυρη Βασίλισσα της Μουσικής.
Ιστορίες να γελάς, να λες και να πιστεύεις, ιστορίες να διηγηθείς, να διαβάσεις και να απολαύσεις !

Από τη γη στη Σελήνη, Αντώνης Παπαθεοδούλου, ( εικ: Ίρις Σαμαρτζή) εκδ. Παπαδόπουλος

Ήταν το  1865 όταν δημοσιεύτηκε για πρώτη φόρα το μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας του Ιουλίου Βερν, « από τη γη στη Σελήνη »και από τότε εκατόν πενήντα χρόνια μετά, ένας σύγχρονος παραμυθάς ξαναγράφει αυτήν την ιστορία για πολύ μικρούς αναγνώστες , δίνοντας τα καίρια σημεία της με τρόπο απλό, κατανοητό και βατό ώστε να ανακαλύψουν την μαγεία της. Μια ιστορία που προέβλεψε το μέλλον με σχεδόν ακριβή στοιχεία σε υπολογισμούς και στην νέα εκδοχή της δίνει την προτεραιότητα στην ειρήνη και στις δυνατότητες που μπορεί να προσφέρει στους ξεπερασμένους, την περίοδο που εκείνη …υπάρχει, οπλοποιούς, να  σκεφτούν το πιο μεγαλειώδες σχέδιο. Να φτιάξουν ένα τεράστιο κανόνι Ειρήνης που θα μπορούσε να εκτοξευτεί και να ακουμπήσει το φεγγάρι. Φυσικά η νέα έκδοση έχει την δική της εκδοχή ωστόσο  και βαρύτητα αλλά οι ήρωες της παραμένουν οι ίδιοι. Ο Ίμπυ Μπαρμπικέιν εμπνέεται όλο αυτό που θα συμβεί μια νύχτα κοιτώντας το φεγγάρι και σαν άνεργος πια οπλοποιός ο ίδιος, σκέφτηκε να φτιάξει το τεράστιο κανόνι της Ειρήνης. Διάβασε πολλά βιβλία έκανε αμέτρητους υπολογισμούς και σύντομα μοιράστηκε την ιδέα του με …όλον τον τότε γνωστό κόσμο. Έπρεπε να κινηθεί σύντομα για να προλάβει την ημέρα που η Σελήνη θα ήταν πολύ κοντά με τη γη και γι αυτό διάλεξε τους καλύτερους οπλοποιούς, χημικούς και άλλους επιστήμονες  να φτιάξουν πρώτα μια τεράστια οβίδα και στη συνέχεια ένα τεράστιο κανόνι που θα την χωρούσε.
Παρά τα όσα προβλήματα οικονομικά και επιστημονικά, παρά τις όποιες διαφωνίες και ιδιαίτερα του πλοιάρχου Νικόλ, η υλοποίηση του σχεδίου προχώρησε, βρέθηκε ο τόπος που θα γινόταν η εκτόξευση. Μια ολάκερη πολιτεία κτίστηκε γύρω του και μέσα σε οκτώ μήνες σκληρής δουλειάς, όλα ετοιμάστηκαν. Η μεγάλη έκπληξη ήταν η απόφαση του Γάλλου Αρντάν να μπει μέσα την οβίδα και να είναι ένας από τους πρώτους ανθρώπους που θα ταξίδευαν στη  Σελήνη. Τον ακολούθησαν και οι δύο φίλοι του  και την 1η Δεκεμβρίου 1845 το πείραμα μπήκε σε εφαρμογή, η πολυπόθητη μέρα είχε φτάσει…
Ένα βιβλίο που θα αγαπήσουν όλοι οι μικροί φίλοι της περιπέτειας και φαντασίας. Μια ακόμα καλογραμμένη ιστορία του Αντώνη Παπαθεοδούλου. Ένα δύσκολο εγχείρημα του, να « αγγίξει » μια πολυβραβευμένη, αγαπημένη και πασίγνωστη ιστορία ενός  από τους μεγαλύτερους  συγγραφείς στον κόσμο που ωστόσο στέφεται με επιτυχία για μια ακόμα φορά. Η πολύτιμη συνεργάτιδα και συνοδοιπόρος στην έμπνευση του Αντώνη, η Ίρις Σαμαρτζή έχει εικονογραφήσει απλά και τέλεια όλο τούτο το « παραμύθι» δίνοντας την ποιότητα και την πινελιά που κανένας άλλος δεν θα έδινε με τόση ζωντάνια.
Κι όπως είπε κι ένας μικρός μου μαθητής σαν διαβάσαμε την ιστορία ...« Κυρία, είναι αριστούργημα! »

Ο χορός των Ντο,Ρε,Μι, Μαριάννα Τεγογιάννη, ( εικ. Λιάνα Δενεζάκη) εκδ. Κόκκινη Κλωστή Δεμένη
Tούτη η πολιτεία που είναι χτισμένη στις πλαγιές του όρους Σολ-Φα-Σολ κι έχει για σύμβολό της τον ποταμό Μελωδιό, δεν θα μπορούσε να ανήκει πουθενά αλλού παρά στη Μουσικοχώρα. Ο ετήσιος χορός που εξήγγειλε μια μέρα ο κύριος Τρομπέτας, ο βασιλικός ντελάλης, είχε σαν σκοπό του να αναδείξει το καλύτερο μουσικό όργανο και να δώσει όλα τα έσοδα στον Σύλλογο των Σπασμένων Χορδών. Κι όπως γίνεται πάντα σ΄ αυτές τις περιπτώσεις, οι ετοιμασίες ξεκίνησαν , η σχετική αναστάτωση επικράτησε παντού και τα πολύχρωμα και φανταχτερά υφάσματα, οι  κουβαρίστρες και οι βελόνες πήραν φωτιά. Όλα ήταν έτοιμα και πανέμορφα εκείνη την μοναδική βραδιά και ο Βασιλιάς Πεντάγραμμος ο Β΄έκανε την εμφάνισή του δίνοντας το σήμα για την έναρξη του χορού. Ήταν ένας βασιλιάς πολύ αυστηρός που απαγόρευε την παντρειά ανάμεσα σε μουσικά όργανα που κατά την γνώμη του δεν ταίριαζαν, όπως ήταν τα πνευστά με τα έγχορδα ή τα κρουστά με τα πνευστά. Όμως όταν η αγάπη γεννηθεί τίποτα δεν είναι απαγορευμένο και δύσκολα μπορείς, όσο και να προσπαθήσεις να την φυλακίσεις. Η κυρία Βιόλα με τον κύριο Φλάουτο ερωτεύτηκαν εκείνη ακριβώς την βραδιά. Και τότε μια καινούργια ιστορία ξεκίνησε , με μπόλικο ροζ, με εξαγριωμένους βασιλιάδες με αστραφτερούς στρατιώτες σαν τα κλειδιά του Ντο, του Φα  και του Σολ  και με φυλάκιση των δύο νέων. Κι όπως γίνεται πάντα, σαν εμφανιστεί  η Μουσική, η μία και μοναδική Βασίλισσα και απελευθερώσει όλες της τις νότες, τότε η ψυχή ακόμα και του πιο δύστροπου βασιλιά, μαλακώνει, και η δύναμη της που την χαρίζει απλόχερα στην αγάπη, κυριεύει και κυριαρχεί για άλλη μια φορά στην παράξενη πολιτεία της χώρας του Σολφέζ.
Ένα παραμύθι της Μαριάννας Τεγογιάννη , μια πρώτη απόπειρα γραφής παιδικών ιστοριών που μαγεύει. Μια ιστορία όπως εκείνες τις παλιές που τα ΄χει όλα και που αναδεικνύει τον μοναδικό κόσμο της μουσικής με τον πιο παραμυθένιο τρόπο. Η πολύ ζωντανή και δυνατή εικονογράφηση της Λιάνας Δενεζάκη δίνει στο παραμύθι  ακόμα πιο όμορφη χροιά που τα παιδιά λατρεύουν και θυμούνται μέρες μετά την ανάγνωσή του. Πραγματικά μια ιστορία που αξίζει να διαβαστεί και που φέρνει εκείνη την γλύκα στην ψυχή που όλοι έχουμε ανάγκη.

Το παραμύθι  τιμήθηκε με το 1ο βραβείο της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών για το 2014!

*Η Ελένη Μπετεινάκη είναι νηπιαγωγός

Παρασκευή, 20 Φεβρουαρίου 2015

Τα παραμύθια του Σαββάτου …γράφει η Ελένη Μπετεινάκη*!



Τούτες οι ιστορίες « μιλάνε » για θέματα καθημερινά. Της Ημέρας και της Νύχτας…

Πόσες φορές το κλάμα ενός μικρού παιδιού δεν ακούγεται μέσα στην ησυχία της νύχτας  που ζητά το μαγικό ραβδάκι της νεράιδας ή της μάμας για να γίνουν όλα όπως πριν; Εφιάλτες ,όνειρα και δύσκολες νύχτες γαληνεύουν πάντα με ένα νανούρισμα, μπόλικη αγάπη και αγκαλιές. Κι όλα αυτά τις Νύχτες γιατί οι Μέρες έχουν άλλα καμώματα. Η ζωή του σχολείου, οι αχαλίνωτες επιθυμίες, η έλλειψη αυτοέλεγχου ή προσοχής ,ο θυμός ή η ανωριμότητα στην συναισθηματική ζωή πολλές φορές οδηγούν σε παραβατικές συμπεριφορές των παιδιών που είναι σαν να μετατρέπονται σε …μάγισσες που μαγεύουν και εκπληρώνουν επιθυμίες με λάθος τρόπο!  

Μάγισσες  γόμες, Βασίλης Κουτσιαρής ( εικον: Αιμιλία Κονταίου), εκδ. Μίνωας

Η Νικολέτα δεν διστάζει να βάλει στην τσάντα της τις γόμες των φιλενάδων και συμμαθητριών της, αφού της άρεσαν πολύ και σχεδόν την μάγεψαν. Έξαλλου δεν τις είχε πάρει για πολύ, μόνο για δυο τρεις μέρες, σκέφτηκε. Η στάση των φιλών της αλλάζει όμως την επόμενη μέρα στο σχολείο αλλά κι  ίδια δεν αισθάνεται πολύ καλά. Όταν πια το θέμα την πνίγει το συζητά με τους γονείς της και εκείνοι  την καθησυχάζουν πω ς όλα θα πάνε καλά. Η μαμά την συμβουλεύει πως δεν παίρνουμε ποτέ κάτι χωρίς να  ρωτάμε  κι ο μπαμπάς της επισημαίνει πως αυτό είναι κάτι σαν κλέψιμο. Δεν την μαλώνουν αλλά με συζήτηση της δίνουν να καταλάβει μόνης της τι ακριβώς έπραξε και πως θα το χειριστεί. Αρχίζουν οι ενοχές και οι τύψεις καθώς και η ανησυχία για το τι θα συμβεί στο σχολείο. Ο λεπτός χειρισμός όμως της δασκάλας της την βγάζει από τη δύσκολη θέση  και το πάθημα της γίνεται μάθημα …
Μια ιστορία που συναντιέται συχνά στην σχολική ζωή. Τα μικρά παιδιά δύσκολα κρατούν τον ενθουσιασμό τους βλέποντας κάτι που έχει ο διπλανός ή ένα φίλος τους και δεν διστάζουν να το πάρουν χωρίς να ρωτήσουν ή να σκεφθούν τις συνέπιες απλά και μόνο γιατί εκείνη τη στιγμή , το θέλουν. Κι αυτό είναι το θέμα του Βασίλη  Κουτσιαρή στο νέο του βιβλίο για τις «Μάγισσες Γόμες» που το προσεγγίζει με ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα, αυτό της Νικολέτας.  Περιγράφει ένα γεγονός και φαινόμενο που γνωρίζουμε ότι συμβαίνει σε όλα σχεδόν τα σχολεία και στις πιο μικρές τάξεις.  Ο τρόπος αντιμετώπισης και χειρισμού απέναντι στο μικρό κορίτσι που ότι κάνει δεν έχει την ίδια βαρύτητα όπως αν το έκανε ένας μεγάλος, πρέπει να  είναι ιδιαίτερα  προσεκτικός. Τα παιδιά  στις νεαρές ηλικίες δεν έχουν αποκτήσει άμυνες και αυτοέλεγχο  σε ότι κάνουν και χρειάζονται την βοήθεια και συμπαράσταση των μεγαλύτερων τους. Αυστηρές τιμωρίες και λόγια περιττά που δημιουργούν ακόμα μεγαλύτερες ενοχές δεν είναι απαραίτητα σε τέτοιου είδους καταστάσεις. Πολύ λεπτό θέμα, συνηθισμένο σε μας τους εκπαιδευτικούς αλλά ταυτόχρονα μεγάλη ευκαιρία για διδαχή και απόκτηση ικανότητας του ίδιου του παιδιού να βρει μόνο του λύσεις,  αντλώντας εμπειρία και μάθηση από τις συνέπιες των πράξεων του.
Η εικονογράφηση του είναι εξαιρετική. Η Αιμιλία Κονταίου έχει δείξει σε όλους πως είναι μια πολύ σπουδαία εικονογράφος δημιουργώντας με τις εικόνες της χαρακτήρες και μορφές που αποτυπώνονται πολύ έντονα στην παιδική μνήμη,  χρησιμοποιώντας επίσης έντονα χρώματα που ζωντανεύουν ακόμα περισσότερο ότι έχει δημιουργήσει. 

Μια ιστορία για παιδιά από 5 ετών που θα τα κάνει να σκεφτούν και ίσως να αναρωτηθούν!

Αμαλασούνθα, Η Νεράιδα της Νύχτας , Θεοφανία Παπαθωμά, ( εικον: Γεωργία Στύλου), εκδ. Διάπλαση

Η Νεράιδα της Νύχτας, η Αμαλασούνθα , ζει στο μαγεμένο δάσος με βοηθούς τους πιο πολύτιμους « ανθρώπους». Κηπουρός της είναι η Αγάπη  και καμαριέρα της η Ευτυχία. Τούτη η Νεράιδα, όπως οι περισσότερες άλλωστε, είναι όμορφη πολύ, γελαστή και γεμάτη με ένα σωρό χαρίσματα. Έχει όμως κι ένα παράπονο από τη ζωή της. Ενώ αγαπάει τόσο πολύ τα παιδιά, αφού  κυκλοφορεί μόνο την νύχτα, δεν τα βλέπει ποτέ, γιατί όπως όλοι γνωρίζουν τα παιδιά τις νύχτες …κοιμούνται! Ώσπου μια νύχτα, το κλάμα ενός  μικρού παιδιού την γεμίζει με χαρά και ταυτόχρονα λύπη. Χαρά που επιτέλους θα συναντούσε ένα μικρό παιδί και λύπη γιατί δεν ήθελε κανένα παιδί στον κόσμο να είναι στεναχωρημένο. Όμως τα παιδιά πολλές φορές τις νύχτες είναι ανήσυχα ειδικά αν βλέπουν εφιάλτες και ο φόβος τους φέρνει δάκρυα στα μάτια. Άλλοτε πάλι ίσως απλά δεν μπορούν να κοιμηθούν. Ο Αχιλλέας, το παιδί που άκουσε η Αμαλασούνθα είχε δει ένα άσχημο όνειρο. Εκείνη έτρεξε αμέσως κοντά του και με λόγια όμορφα παρηγοριάς κι αγάπης αλλά και  με ένα πολύ γλυκό νανούρισμα του ξανάδωσε  την ηρεμία που χρειαζόταν.
Μια πολύ τρυφερή ιστορία της  Θεοφανίας Παπαθωμά για εκείνες  τις νύχτες τις παράξενες που κρατούν ξύπνια τα μικρά παιδιά. Για το φόβο από τους εφιάλτες  που μια νεράιδα καλή ή μια νεράιδα μαμά μπορεί και ξέρει να τους  διώχνει μακριά και με αγάπη , αγκαλιές κι όμορφα λόγια να χαρίζουν  απλόχερα ηρεμία κι εμπιστοσύνη που έχουν ανάγκη  εκείνη την στιγμή. Κι αφού όλες οι νύχτες δεν είναι οι ίδιες και κάποιες είναι ακόμα πιο δύσκολες , ένα νανούρισμα φέρνει πάντα τη λύτρωση και την ηρεμία. Τις εικόνες του βιβλίου έχει ζωγραφίσει η Γεωργία Στύλου και η Αμαλασούνθα έχει πραγματικά την μορφή της πιο όμορφης νεράιδας των ονείρων και των παραμυθιών. Εικόνες, άπλες, λιτές και όμορφες.
Το βιβλίο συνοδεύεται από ένα Cd με την αφήγηση του παραμυθιού και με μουσική και τραγούδι με ένα πολύ τρυφερό νανούρισμα.

Για παιδιά από 4 ετών…

*Η Ελένη Μπετεινάκη είναι νηπιαγωγός

Τρίτη, 17 Φεβρουαρίου 2015

«Ήταν μια φορά ένας Αρλεκίνος …ή μπορεί και δύο….!»



Και έτσι μπλέχτηκαν οι ιστορίες για μια ακόμα φορά στα « Παραμύθια του Σαββάτου» στις 14 Φεβρουαρίου 2015, στις 11.30 το πρωί , στο βιβλιοπωλείο «Δοκιμάκης»

Ο Αρλεκίνος της  Ζωρζ  Σαρή και του Νικόλα Ανδρικόπουλου συνάντησε  …τους Αρλεκίνους του Πικάσο, ένα παραμύθι της Ελένης ΜπετεινάκηΉταν μια φορά  ένας Αρλεκίνος …ή μπορεί και δύο….!»




«…Μια φορά και δύο καιροί …σε μια πολιτεία μακρινή ζούσε ένα μικρό αγόρι, Παόλο το όνομά του. Ήταν ένα πολύ μοναχικό παιδί που περνούσε τις ώρες του παίζοντας θέατρο  και κάνοντας ένας σωρό μιμήσεις. Του άρεσε πολύ να γίνεται …ένας άλλος, και αγαπούσε ιδιαίτερα  την μουσική. Συχνά περνούσε τις ώρες του στο γειτονικό τσίρκο. Εκεί  συναντούσε λογής λογής ανθρώπους,  κλόουν, σαλτιμπάγκους, ακροβάτες ,  μουσικούς και ηθοποιούς που έκαναν  τα πιο απίθανα και μαγικά νούμερα που δύσκολα μπορούσε να χωρέσει ένα παιδικό μυαλό …Την ίδια στιγμή  σ΄ ένα μικρό παράθυρο που έβλεπε  την  μεγάλη πλατεία του Αγίου Μάρκου της Βενετίας, μια Κυριακή που ήταν η μεγάλη γιορτή της Αποκριάς, ένα μικρό αγόρι καθόταν λυπημένο και κοίταζε όλο τον κόσμο που χόρευε και τραγουδούσε… »
Και σαν τέλειωσε η ιστορία μας φτιάξαμε  τους δικούς μας Αρλεκίνους και περάσαμε κι εμείς καλά …ίσαμε το ερχόμενο Σάββατο με μια ακόμα ιστορία, στο ίδιο μέρος, την ίδια ώρα  στα « Παραμύθια του Σαββάτου»








Κυριακή, 15 Φεβρουαρίου 2015

Απόκριες στα 1908…στην «γρινιάζουσαν και συστροπούσαν πόλιν του Ηρακλείου»!



Της Ελένης Μπετεινάκη
Ήταν Φεβρουάριος του 1908 …Η Καστρινή Αποκριά στο φόρτε της. Παρελάσεις , άρματα, βραβεία καλύτερων μεταμφιέσεων μια ιστορία που ξαναγράφεται...Μια μικρή αναδρομή στο χρόνο  και ας έχουν περάσει 107 χρόνια από τότε…Ψάχνοντας τις ιστορικές εφημερίδες,  και συγκεκριμένα στο φύλλο της εβδομαδιαίας εφημερίδας ΕΛΠΙΣ του Σωκράτη Βιστάκη, διαβάζουμε πως γιόρταζαν τις Απόκριες μέρες σαν και αυτές  στο Μεγάλο Κάστρο.

Τι ακριβώς ήταν το "Κομιτάτον";

« Αι απόκρεω»… Ευρέθησαν τέλος πάντων μερικοί άνθρωποι οίτινες απεφάσισαν να επαναφέρωσιν εις γρινιάζουσαν και συστροπούσαν πόλιν του Ηρακλείου παλαιάς ημέρας ευθύμου διασκεδάσεως , ημέρας αλησμονήτου παλαιάς ευθυμίας του 1882 – 1885 καθ  ΄ας η ανυπόκριτος χαρά ημίλλατο με την απλότηταν των ηθών και οι έφιπποι παρελάσεις της τότε χρυσής νεότητος άφησαν εποχή ην θα ενθυμώνται οι τότε πρωταγωνιστήσαντες μετά στοργής απείρου, διότι δυσκόλως χωρίζεται τις από τόσον τρυφεράς αναμνήσεις!!! Είμεθα ευτυχείς αναγγέλοντες ότι συνέστη κομιτάτον των απόκρεω εκ δώδεκα συμπολιτών οίτινες συνέλεξαν μέχρι σήμερον, Τετάρτην, εξ εράνων το ποσόν των δραχμών 580.Το ποσόν τούτο βεβαίως θα διπλασιασθή τουλάχιστον ως ελπίζομεν τα δε βραβεία ωρίσθησαν δια μεν την πρώτην Κυριακήν της Κρεωφάγου ως εξής :

Το πρώτον εκ δραχμών 120, το δεύτερον εκ δρχ. 80 και το τρίτον εκ δρχ. 40.Δια την τελευταίαν Κυριακήν το πρώτον εκ δρχμ.180, το δεύτερον εκ δρχ.100, το τρίτον εκ δρχ 60 και το τέταρτον εκ δρχ. 20. Ιδιαίτερον πρόγραμμα θέλει κανονίση την πορείαν των παρελάσεων εκάστης Κυριακής και τον τρόπον απονομής βραβείων.
Το κομιτάτον θα εδρεύει εις εξέδραν ενώπιον του Μεγάλου θεάτρου και επιφυλλάσεται αναλόγως των εισπράξεων να διπλασιάσει τα βραβεία της τελευταίας Κυριακής.Εμπρός λοιπόν συμπολίται Ηρακλειώται, ας βοηθήσωμεν κατά δύναμιν το έργον του κομιτάτου όπερ ανέλαβε να μας διασκεδάση ολίγον και να ενθυμηθώμεν και ημέίς ότι υπάρχουν αποκρέω και γέλια.

Πέμπτη 14 Φεβρουαρίου, 1908 …(Συντάκτης- Συγγραφέας :Πιερρότος )

Και αμέσως μετά την αναγγελία στην εφημερίδα , οι ομάδες καταρτίστηκαν, το κέφι έφτασε στο αποκορύφωμα και οι διαγωνιζόμενοι με πολύ φαντασία πήραν μέρος στο μεγάλο καρναβάλι τις επόμενες δύο Κυριακές εκείνου του Φλεβάρη του 1908.
Στη εφημερίδα ΕΛΠΙΣ με συντάκτη τον μοναδικό ΠΙΕΡΡΟΤΟ συναντήσαμε και το επόμενο κείμενο που μας φέρνει χαμόγελα, συγκρίσεις αλλά και αρώματα από εποχές που δεν ζήσαμε μεν αλλά που η θύμησή τους μας γεμίζει με όμορφα συναισθήματα.

Δευτέρα Κυριακή – Πλήρης  Ικανοποίησις , Εν Ηρακλείω τη 28η Φεβρουαρίου 1908

…Εις το επίσημον της ημέρας ο καιρός ηθέλησε να παρουσιάση  μικράν την  αντίθεσιν και παραφωνίαν δι ελαφρού  μεν νοτίου ανέμου αρκετού όμως ώστε να εγείρη νέφη κονιορτού τα οποία ήσαν αρκούντως ενοχλητικά και τα οποία ήτο εύκολον εις την πλατείαν τουλάχιστον να κατασταλώσι δι αφθόνου καταβρέγματος, αι διάφοροι αρχαί δέον εις τοιαύτα ζητήματα να είναι προβλεπτικαί   καθόσον αντί ελαχίστης προνοίας μέα κώλυμα διορθούται ως εν προκειμένω όπου με ολίγον ύδωρ θα κατεκάθιζεν ο κονιορτός και ο κόσμος δεν θα μετεβάλλετο εις αλευρομένην μαρίδα έτοιμον δια τηγάνισμα.
Από της επαύριον της πρώτης Κυριακής ήρχισαν ψιθυριζόμεναι μεγάλαι επαγγελίαι περί πρωτοτύπων με τα μφιέσεων και πλουσίων αλληγορικών παραστάσεων, κατά τας τελαυταάις δε ημέρας οι ψίθυροι εγένοντο βεβαιώσεις και η περιέργεια του κόσμου ευλόγως είχε κεντηθή πάρα πολύ.Κόσμος διπλάσιος της παρελθούσης Κυριακής είχε καταλάβη αμφότερα τα πεζοδρόμια από το Καμαράκι σχεδόν ή δε πλατεία  Πρίγκηπος ήτο κατάμεστος. Η τοποθέτησις της εξέδρας γενομένη εν τω μέσω της Πλατείας ήτο επιτυχεστέρα ή πριν διότι αι παρελάσεις των αρμάτων εγίνοντο ανέτως. Την τάξιν εκτάκτως ετήρησεν η Χωροφυλακή και ουδέν παράπονον με όλην την κοσμοπλημμύραν εσημειώθη.
Ούτως αι παρελάσεις των μεταμφιεσμένων ήρξαντο περί την τρίτην ώραν κατά την έξης περίπου τάξιν.
Πρώτη παρέλασις ήτο η φέρουσα τον τίτλον « Πως εξήρχετο εις περίπατον η Μαρία Τηδώρ» συνοδεία παριστάνουσα τον περίπατον της Βασιλίσσης της Αγγλίας αρκούντως πλουσία εις αμφιέσεις με μουσικήν και τάξιν αλλ΄άχαρις και άνευ πρωτοτυπίας μη βραβευθείσα.
Δευτέρα παρέλασις ήτο ενός υπερμεγέθους φωνογράφου, επί άρματος πλουσία εις αμφίεσιν και κατασκευήν, εκ της χοάνης του οποίου εξήρχοντο μουσικαι συμφωνίαι και η παρέλασις αυτή ουδεμίαν έχουσα πρωτοτυπίαν αλλά μόνον θεαματικήν αξίαν και συμβολήν εις την λαμπρότητα της τελετής δεν εβραβεύθη.
Ετέρα ήτο η φέρουσα την επιγραφήν « Ο πλούσιος με τα φλουριά του και ο φτωχός με τα παιδιά του »αλληγορία  του πλουσίου και δυστυχούς ή δυσηρεστημένου και του πτωχού αλλ΄ευτυχούς και διασκεδάζοντος , κοινή και τετριμμένη παρέλασις μη βραβευθείσα.
Είπετο άρμα μεταμφιέσεων εν είδει εξώστου εφ ού ευρίσκετο εικοσάς νέων καλλιφώνων αδόντων. Και αυτή μόνον θεαματικόν χαρακτήραν είχε συμβάλλουσα εις την τελετήν συνεπώς δεν εβραβεύθη.
Ετέρα παρέλασις ήτο επί άρματος το « Πανεπιστήμιον  των Αθηνών » αντιγραφή του Θεοδοσίου και παριστάνουσα το Φλογερό καμίνι , άνευ πρωτοτυπίας ή χάριτος τουλάχιστον και συνεπώς αβράβευτος μείνασα.
Παρηκολούθει η « Ανατροφή των Δεσποινίδων» σατυρίζουσα την μεγαλομανίαν τςη εποχής, το άρμα διηρημένον εις δύο δια παραβάν είχεν εκ της μίας πλευράς την μητέραν πλύντριαν ούσαν και διαρκώς μπουγαδιάζουσαν και τον πατέραν μπαλωματήν  διαρκώς εργαζόμενον προς πορισμόν των απολύτως αναγκαίων. Εκ του ετέρου μέρους του χωρίσματος η δεσποινίς θυγάτηρ των έγραφε και ανεγίνωσκε και κατωπτρίζετο πουδραριζομένη και ερωτοτροπούσα. !!!Πόσαι άραγε δεν θα είδον τας εαυτάς  των εις την κοινωνικήν ταύτην σάτυραν της σημερινής εποχής; Η αρκούντως ευφυής αυτή μεταμφίεσις εβραβέυθη δια του Δ΄βραβείου .

Είπετο  αλληγορία δύο αρμάτων με επιγραφάς επί μεν του πρώτου « Η Κρήτη του 1770 – 1898 » επί δε του δευτέρου « η Κρήτη του 1898 – 1908 » συμβολίζουσα την πρότερον ηθικήν του Κρητός υπόστασιν με την σημερινήν κατάπτωσιν καθ ην ερίζομεν δια μίαν γαϊδουροκεφαλήν. Παράστασις εν μέρει ίσως αληθής αλλ΄εκτέλεσις ανούσιος και άνευ χάριτος συνεπώς αβράβευτος.
Μετά ταύτην επί άρματος ήρχετο ο « Χειμών και η Άνοιξις » ου την σημασίαν αντελήφθησαν οι πλείστοι μετά την διέλευσιν έμπροσθεν της εξέδρας όποτε ο αρματηλάτης « Χειμών» ήνοιξε την υδρόγειον σφάιραν ην έφερε το άρμα του και εσχηματίσθη είδος λέμβου εφ ης ήρχετο η « Άνοιξις » νεάνις επταετής ξανθή διανέμουσα άνθη. Ωραία αλληγορία, ίσως όχι πρβτότυπος αλλ ΄αρκούντως θεαματική. Εβραβεύθη δια του Ε΄βραβείου.
Ηκολούθησαν δύο γνωσταί παρελάσεις της Μυθολογίας επί αρμάτων καλώς στολισμένων ο « Περσεύς σώζει την Ανδρομέδαν » και ο « Προμηθεύς ». Ελλείψει πρωτοτυπίας και διότι αλλού πολλάκις επανελήφθησαν ουδέτερον εκρίθη άξιον βραβείου.
Ηκολούθει πολυτελές και λαμπρώς εστολισμένον το « Άρμα του Διονύσου ή ο Βάκχος » προπορευομένον νέων εστεμμένων και εμφυσώντων κέρατα. Επί δε του άρματος ο Διόνυσος με τους Σειληνούς και σατύρους εστεμμένοι πάντες προσέδιδον σχεδόν αληθή την αναπαράστασιν των αρχαίων τελετών. Το άρμα τούτο εβραβεύθη δια του Α΄βραβείου δια τον πλούτον των αμφιέσεων και ίσως δια τα έξοδα, καθ ημάς έδει να είνε εκτός συναγωνισμού και να συμβάλει μάλλον εις την  μεγαλοπρέπειαν της τελετής  παρά να έχη αξιώσεις πρώτου βραβείου διότι δεν υπήρχε πρωτοτυπίαν ήτο απλούν αντίγραφον της τυχούσης μυθολογικής εικόνος και η κρίσις της επιτροπής ήτο άδικος.
Το κορύφωμα της παρελάσεως, τα σκήπτρα της όλης τελετής, ήτις δια το Ηράκλειον ήτο εξόχως λαμπρά, ήτο άρμα επί του οποίου αριθμός τις μεγάλων ωών κατεκείτο φερόντων επιγραφάς « Παιδεία , δικαιοσύνη δημοσία έργα, ασφάλεια, σιδηρόδρομος, κλπ, κλπ » και επί των ωών τούτων ίστατο μεγαλοπρεπέστατος Πετεινός οιονεί θαυμάζων το έγα του και λέγομεν ούτω διότι η επιγραφή είχε το εξής δίστιχον:
« Τα έργα που γενήκανε στον τόπο μας απάνω,
μοιάζουνε όλα των αυγών που μπόρεσα να κάνω».
Η αμίμητος αύτη σατυρικήν αλληγορία έλαβε το Β΄βραβείον ενώ και διά την πρωτοτυπίαν, την  έμπνευσιν, την εκτέλεσιν την καλλιτεχνικήν έδει να λάβει υο πρώτον όπερ άλλως τε υπό πάντων των θεατών δικαίως απενεμήθη αυτή.
Είποντο τα « Αποτελέσματα της πολυτέλειας», σάτυρα κοινή και τετριμμένη της ανδρικής υποδουλώσεως εις την γυναικείαν ματαιότητα, μη βραβευθείσα.
Τέλος οι « δρόμοι μας » μεταμφίεσις διατραγωδώσα την ελεεινήν κατάστασις των οδών μας ήτις έλαβε το Γ΄βραβείον και άλλαι τινες , μεμονωμέναι αλληγορίαι και μεταμφιέσεις ασήμαντοι μεν συμβαλγούσαι όμως, πάσαι εις την ωραιότητα του θεάματος.

Ήτο καιρός να κατανοηθή ότι η δράσις των αναλαβόντων την είσπραξην χρηματικού ποσού, όπως δοθή ώθησις εις τον εορτασμόν των Απόκρεω, ήτο εξόχως ευεργετικήν και άνευ αυτών και η τελευταία Κυριακή θα παρήρχετο ψυχρά όπως καιη προηγούμενη.
Πάσαι σχεδόν αι μεταμφιέσις και αλληγορίαι ήσαν αρκούντως θεαματικαί και πλούσιαι καίτοι αι πλείσται εστερούντο πρωτοτυπίας.
Αλλ΄ότι έγινεν ήτο πολύ νώτερον των δυνάμεων των εκτελεστών και πολύ ανώτερον των προσδοκιών πάντων. Αρκεί ότι εδόθη η ώθησις και του χρόνου να οργανοθώσι καλήτερον και εγκαιρότερων τα πράγματα. Ημείς συγχαίρομεν τους αρχικούς οργανωτάς της προχθεσινής τελετής καθώς και τους εκτελεστάς βεβαιούντες ότι η ευχαρίστησις πάντων ήτο τέλεια.Και τα δυστροπώτερα γούστα ικανοποιήθηκαν αρκούντως.
Αυτό ήταν το κλίμα της εποχής. Αυτές είναι οι εικόνες και οι θύμησες . Πολλά άλλαξαν από τότε. Ίσως ναι ίσως και όχι. Το σίγουρο είναι πως  Κομιτάτον  με εξέδρα και βραβεία δεν ξέρω αν υπάρχουν, υπάρχει όμως κέφι και παρελάσεις που συνεχίζουν να γίνονται με τα θέματα της εποχής της δικής μας. Ότι κι αν γίνεται, να θυμάστε πως καλό είναι για την «γρινιάζουσαν και συστροπούσαν πόλιν του Ηρακλείου»  όπως λένε και τα κείμενα.

Καλές Απόκριες !


ΠΗΓΕΣ :
Εφημερίδα ΕΛΠΙΣ , 14 και 28 Φεβρουαρίου 1908
Βικελαία Δημοτική Βιβλιοθήκη Ηρακλείου