Το παραμύθι της βροχής

Ετικέτες

Παρασκευή, 21 Ιουλίου 2017

Ιστορίες που ταξιδεύουν σε χρόνια παλιά, στο σήμερα και πέρα στη Χώρα της Φαντασίας!



Τα « Παραμύθια του Σαββάτου» γράφει η Ελένη Μπετεινάκη*

Μέρες ξεκούρασης και χαλάρωσης για όλα, τα παιδιά. Μέρες διακοπών, ελεύθερης ώρας και περιπέτειας. Περιπέτειας φανταστικής, καλά γραμμένης σε σελίδες βιβλίων που αφυπνίζει συνειδήσεις, που θυμίζει, μαθαίνει και ξυπνά …αστυνομικά ένστικτα. Ιστορίες αυτοεκτίμησης, δύναμης ψυχής, καθρεφτίσματα του σώματος και του μυαλού. Για την αγάπη, τη μητρική , τους πρώτους έρωτες της εφηβείας, για την ιδέα που έχει κάποιος για τον εαυτό του. 

Ιστορίες που ταξιδεύουν σε χρόνια παλιά, στο σήμερα και πέρα στη χώρα της φαντασίας.

O Μυστικός Καθρέφτης, Γλυκερία Γκρέκου, εικ: Αιμιλία Κονταίου, εκδ. Ψυχογιός

Σε ποιον δεν αρέσει να βλέπει το είδωλό του στον Καθρέφτη; Ποιος δεν έχει συμβουλευτεί ή παίξει μπροστά του. Από παιδί ακόμα,  φορώντας τα ψηλά τακούνια της μαμάς, την γραβάτα του μπαμπά και προσπαθώντας να ανακαλύψει ποιος είναι, πως είναι , τι έχει … ξεχωριστό! Έτσι κι η Φωτεινή «βάζει » τον καθρέφτη στην καθημερινότητά της, πιο πολύ γιατί παίζει μαζί του κι ύστερα γιατί της λέει αλήθειες …. Και μεγαλώνοντας , καθρέφτης γίνονται   τα ορθάνοικτα μάτια της μάνας που πάντα είναι  εκεί να κρίνουν, να αγαπήσουν, να δεχτούν, να …απορρίψουν. Ώσπου τα μάτια ή καλύτερα η ματιά της  μαμάς να αλλάξει. Και τότε γίνεται κομμάτια ο καθρέφτης κι η ψυχή. Η καθημερινότητα της μικρής Φωτεινής δεν είναι  πια τόσο …φωτεινή , η εμφάνιση της, οι επιδόσεις στο σχολειό και η μοναξιά, της κυριεύουν την ζωή. Μόνο σαν νοιώσει τη δύναμη του εαυτού της, μόνο σαν η μάννα όπως πάντα την καθοδηγήσει και συμβουλέψει σωστά, η Φωτεινή θα νοιώσει, θα καταλάβει, θα εκτιμήσει η τα προτερήματα, τα λάθη και τα σωστά που πρέπει η ίδια να καταφέρει με τη ζωή της.
Θα μπορούσε να είναι ο μαγικός καθρέφτης της κακιάς μητριάς στο Παραμύθι της Χιονάτης, όμως δεν είναι. Θα μπορούσε επίσης να είναι ένα κοριτσάκι που το μυαλό του είναι μόνο στην εξωτερική εμφάνιση και όλα τα «ροζ» που αγαπάνε τα κορίτσια, όμως δεν είναι. Η Φωτεινή της Γλυκερίας Γκρέκου, είμαστε όλοι εμείς, κάποια στιγμή της ζωής μας.  Στο βιβλίο είναι ένα μικρό κορίτσι, όπως όλα τα παιδιά,   που έχει ανάγκη  να την αγαπούν, να την επιβραβεύουν και να νοιώθει την ασφάλεια και την εκτίμηση της οικογένειας και πιο πολύ της μητέρας της. Σημάδια των καιρών, η παραμέληση, η ανεργία, η κούραση και η μοναξιά. Τα παιδιά δύσκολα δέχονται και καταλαβαίνουν σημαντικές αλλαγές στην οικογενειακή ζωή, γιατί θέλουν να πρωταγωνιστούν παντού και πάντα. Η συναισθηματική τους ισορροπία εξαρτάται από τις μικρές καθημερινές χαρές και …σημασίες κι όταν κάτι πάει στραβά, τότε ο κόσμος, η αυτοεκτίμηση, η δύναμη τους κλονίζεται ή και χάνεται.
Γεμάτο συμβολισμούς το βιβλίο, γεμάτο συναίσθημα και …οικογένεια. Οικογένεια βράχος, οικογένεια ευάλωτη. Γεμάτο  μητρική αγάπη, συμπεριφορές και αυτοεκτίμηση. Ο καθρέφτης ήταν πάντα ένα μαγικό σύμβολο, εύθραυστο, ανθεκτικό, φωτεινό και μυστηριακό. Ήταν και παραμένει σύντροφος πιστός στα δύσκολα ή στα εύκολα, μεταφορικά ή πρακτικά έχει τη δύναμη να προκαλεί ακραίες συμπεριφορές και καταστάσεις. Κι όταν τούτος ο καθρέφτης γίνεται ψυχή τότε τα πράγματα περιπλέκονται ακόμα πιο πολύ. Προσοχή σε όλους μας, τους γονείς ,που είμαστε καθρέφτες των παιδιών μας και για τα παιδιά μας.  Προσοχή στα θέλω, στα δώσε και στα δύσκολα που μπορούν να θρυμματίσουν το γυαλί και τις ισορροπίες όλων μας.
Εκπληκτική εικονογράφηση για μια ακόμα φορά από την Αιμιλία Κονταίου

Για παιδιά από επτά χρονών…. και για γονείς που θέλουν να τους υπενθυμίζουν, τέτοιες γραφές ,  τα αυτονόητα!

Η Πέμπτη πόλη των Δωριέων, Κώστας Στοφόρος, εκδ. Κέδρος

Ώρα για περιπέτεια, για ανακαλύψεις, μυστικά και παρέες που ξανασμίγουν και ξεκινούν πάλι τις εξερευνήσεις τους. Μια βόλτα ανοιξιάτική και πολύ πασχαλιάτικη, σε ένα ακόμα όμορφο ορεινό χωριό της χώρας μας. Εκεί που τα έθιμα έχουν άλλη ισχύ, που το Πάσχα μυρίζει αλλιώτικο και πιο…ελληνικό, ξεκινά μια ιστορία που όλοι οι μαθητές των μεγάλων τάξεων του δημοτικού και μικροέφηβοι , πραγματικά θα απολαύσουν.
Η παρέα γνωστή από προηγούμενες περιπέτειες, στο Πόρτο Ράφτη και στη Λέρο ξανασμίγει τούτη τη φορά για μια ακόμα αποκάλυψη, για μια ακόμα ιστορία κόντρα  στις μίζες, στις απάτες και στα «καλυμμένα » συμφέροντα των λίγων. Ένα βουνό που αργοσβήνει, μια περιοχή που δεν έχει αναδειχτεί ποτέ. Ένας τόπος σχεδόν ξεχασμένος, ζωντανεύει  μέσα από αυτήν την μοναδική « αστυνομική» περιπέτεια. Οι « κακοί » είναι γνωστοί, επίσης, από την προηγούμενη περιπέτεια του Κώστα Στοφόρου και οι « καλοί» όπως ο Αστυνόμος Νίκος Παπαγεωργίου  αναλαμβάνουν για μια ακόμα φορά να λύσουν  το μυστήριο που έφεραν στο φως τα …παιδιά!
Ένα παρακινδυνευμένο τόλμημα των παιδιών θα φέρει την πίκρα, την αναστάτωση και τη λύση της περιπέτειας με θλιβερό αλλά και λυτρωτικό τρόπο. Τα παιδιά θα ζήσουν την απώλεια ενός φίλου, θα καταλάβουν πόση δύναμη έχουν οι …ισχυροί και με τον τρόπο τους θα συμβάλουν στη διατήρηση της πολιτιστικής κληρονομιάς,  θα καταλάβουν τι σημαίνει παρανομία και άδικο.
Κι όλα αυτά με αρχή και τέλος από το Μουσείο Σχολικής Ζωής και Εκπαίδευσης της οδού Τριπόδων στην Αθήνα,  κι ένα χάρτη που θα είναι  η έμπνευση  και ο λόγος ύπαρξης μιας ακόμα περιπέτειας από τον Κώστα Στοφόρο που γνωρίζει καλά και την ιστορία και τους τόπους και τις δυνατές γραφές…
Καλογραμμένη, περιπετειώδης και αρκετά ενδιαφέρουσα λοιπόν,  η νέα ιστορία του Κώστα Στοφόρου. Μέσα από αυτήν τη μυθοπλασία, μαθαίνουμε όλοι και θυμόμαστε κάποιοι άλλοι πόσο πολύτιμος, σπάνιος, και ανεξερεύνητος είναι  ο τόπος μας. Πόσο χρειάζεται τη στήριξη, την ανάδειξη και την δημοσιότητα όταν κάτι παραμένει στα αζήτητα. Υπάρχουν πολλές αρχαιότητες στην Ελλάδα, που ξεχάστηκαν ή κωλυσιεργούν στο όνομα των συμφερόντων, των κονδυλίων και της γραφειοκρατίας,  ίσως. Το νεανικό μυθιστόρημα της ανύπαρκτης Πέμπτης Πόλης των Δωριέων είναι σαν μια γροθιά στα ξεχασμένα. Είναι μια ολοζώντανη  κουκίδα στα περασμένα, στα τωρινά, στα μελλούμενα, στην υποχρέωση όλων μας να αναδεικνύουμε τόπους που παραμένουν στην άγρα σιωπή.
Και πάνω από όλα είναι μια περιπέτεια γεμάτη τραγούδια, μυστήριο και ….πασχαλιάτικη διάθεση σε ένα χωριό την ορεινής Γκίωνας.  
Να το διαβάσετε, να μπείτε στην περιπέτεια, να συλλογιστείτε, να παραδειγματιστείτε, να μάθετε ιστορία, γεωγραφία και  τις ομορφιές της Χώρας μας!

Για παιδιά από 11 Χρονών και για μεγάλους που αγαπούν τον τόπο και την ιστορία του!

*Η Ελένη Μπετεινάκη είναι νηπιαγωγός

Δημοσιεύτηκε στο cretalive.gr στις 22 Ιουλίου 2017: http://www.cretalive.gr/culture/ta-paramythia-toy-sabbatoy-64

Παρασκευή, 14 Ιουλίου 2017

Για την αξία της προσφοράς, για την πίστη στον εαυτό μας...



Τα «Παραμύθια του Σαββάτου» …γράφει η  Ελένη Μπετεινάκη*

Θα μπορούσα να πω,  πως τυχαίa,  τα σημερινά βιβλία έχουν σαν θέμα τους το …πείσμα. Όποιο χρώμα κι αν έχει, γκρίζο, καφετί ή κίτρινο δείχνει το θάρρος, τη δύναμη και αξίες στη ζωή που πρέπει να τις έχουν όλοι. Ταπεινοί οι σημερινοί ήρωες, ένας μικρός ασήμαντος γαϊδουράκος και ένα λεμόνι, κατακίτρινο. Καταφέρνουν κι οι δύο να γίνουν ήρωες και παράδειγμα προς μίμηση.
Για την αξία της προσφοράς, για την πίστη στον εαυτό μας, για τα μικρά που σαν θέλουμε μπορούμε να κάνουμε …τεράστια!

Λίμο ο Λεμονάκης, Βαγγέλης Ηλιόπουλος, εικ: Σάντρα Ελευθερίου, εκδ. Κόκκινη Κλωστή Δεμένη

Ολοκαίνουργιο, μοσχομυρισμένο , σαν την παγωμένη λεμονάδα της γιαγιάς τις ζεστές νύχτες του καλοκαιριού. Ο Λίμο, ο καινούργιος ήρωας του Βαγγέλη Ηλιόπουλου, είναι εδώ γεμάτος μυρωδιές, κατορθώματα, αλήθειες και ψέματα.  Ήρωας κατά λάθος, ίνδαλμα και πρότυπο μίμησης για τη γενιά του.
Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή….
Στην Λεμονία μια χώρα κίτρινη κι αστεία,  ένας κίνδυνος μεγάλος  έρχεται να ταράξει την ηρεμία και γαλήνη των λεμονιών. Οι λεμονοστύφτες  έχουν κηρύξει «πόλεμο» και τα λεμόνια είναι σε απόγνωση γιατί η ζωή τους απειλείται  και κάποιος πρέπει να τα σώσει. Ο Λίμο ο Λεμονάκης που γεννήθηκε πολύ διαφορετικός, με δυο πόδια, σαν άνθρωπος δηλαδή,  σαν μεγάλωσε είπε να …πάρει το δρόμο του. Θα γίνει ο  αναμενόμενος σωτήρας της χώρας του. Όλα τα λεμόνια έπλασαν ένα σωρό ιστορίες με κατορθώματα δικά του, τον έκαναν μεγάλο και τρανό, ίσαμε υπουργό στο Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης. Οι φήμες τον θέλουν να μπορεί να καταφέρει πια τα πάντα, άρα θα μπορεί να σώσει και τα λεμόνια από τον σοβαρό εχθρό τους. Σαν επιστρέφει στον τόπο του, και τουλάχιστον η μητέρα του καταλαβαίνει πια είναι η αλήθεια, για να μην γκρεμιστούν οι προσδοκίες, οι ελπίδες και τα όνειρα όλων αναλαμβάνει δράση ….
Τετράδια της Φύσης γράφει στο εξώφυλλο του βιβλίου και η σκέψη πάει αμέσως πως μια σειρά ξεκινά να γράφεται, με ήρωες που δεν συναντούμε συχνά σε βιβλία και παραμύθια. Πόσο μάλλον  τα λεμόνια,  να είναι τόσο σπουδαίοι ήρωες. Όταν όμως υπάρχει ένας εμπνευσμένος και πολύ ταλαντούχος  συγγραφέας  σαν τον Βαγγέλη Ηλιόπουλο, με φαντασία που δεν σταματά πουθενά, ακόμα κι ένα ταπεινό, κατακίτρινο λεμόνι μπορεί να γίνει σούπερ- ήρωας και να  κλέψει τις καρδιές μικρών παιδιών. Ο Λίμο, παρά την ταπεινή καταγωγή του μπορεί να καταφέρει τα πάντα. Το βιβλίο αναφέρεται στην ευκολία που υπάρχει σε όλους τους ανθρώπους  να φτιάχνουν μύθους γύρω από ένα «πρόσωπο» και ιστορίες και  ψέματα που μπορεί να μην έχουν καμιά υπόσταση. Κάποιες φορές οι «άνθρωποι»( στο παραμύθι, τα λεμόνια) στηρίζουν ελπίδες, όνειρα και σχέδια πάνω σε ανύπαρκτες ιστορίες ή γεγονότα μόνο και μόνο από ανάγκη να πιστέψουν σε κάτι. Ο μύθος που ακολουθεί πολλούς, καλό θα είναι  να αποδεικνύεται. Ωστόσο ο σοφός λαός λέει πως «καλύτερα να σου βγει το μάτι παρά το όνομα» κι έτσι σαν «πάρει φωτιά», κάτι ξεκινήσει με ένα  μικρό ψέμα, δύσκολα το μαζεύεις, δύσκολα το προσπερνάς. «Τις πταίει; »… Αυτοί που πλάθουν και διαδίδουν ό,τι τους αρέσει ή αυτοί που είναι ευκολόπιστοι; Παγίδα μεγάλη γι αυτό …προσοχή!
Για τις αξίες της ίδιας της ζωής, για τις ταμπέλες τις παράλογες, για τα λόγια τα μεγάλα, τα ανυπόστατα αναφέρεται τούτη η γραφή. Αχαλίνωτη φαντασία, μπόλικο χιούμορ, καταστάσεις που τις βρίσκεις και στην καθημερινή ζωή. Αντιλήψεις, ιδέες, εντυπώσεις και προσδοκίες που ξυπνούν μέσα στον καθένα δυνάμεις που ίσως να αγνοούσε πως έχει.
Προσοχή στις φήμες, προσοχή στα λόγια τα μεγάλα, προσοχή στα ψέματα. Το πιο εύκολο πράγμα στις μέρες μας είναι  η ηρωοποίηση καταστάσεων ή  κάποιων, που ακουμπά την υπερβολή. Ο Λίμο, ο Λεμονάκης στο τέλος τα κατάφερε, με τη ζωή όμως τι γίνεται; Με τα λάθος πρόσωπα και ιδέες ή απόψεις; Μεγάλο το θέμα που κινείς Βαγγέλη. Προσήλωση, αναδιοργάνωση σκέψης, προσοχή… στις ειδήσεις που σερβίρονται, τα πως, τα γιατί , τα που….
Φοβερή γραφή, υπέροχος παραλληλισμός της ίδιας της ζωής, μοναδική η εικονογράφηση της Σάντρας Ελευθερίου. Τούτο το Λεμόνι σαν το συναντήσετε  στο δρόμος σας, μην το προσπεράσετε γιατί κουβάλα πολύ θάρρος και σκέψη και δύναμη που αξίζει στ’  αλήθεια να γίνει ήρωας, έστω λογοτεχνικός,  γιατί έχει …πείσμα κατακίτρινο!

Για παιδιά από πέντε χρονών…

Ο Τετραπέταλος, Αγγελική Στρουμπούλη, εικ: Δημήτρης Φουσέκης, εκδ. Καστανιώτης

Ένα μικρό, γραφικό, πανέμορφο νησί της Χώρας μας, που όλοι έχουμε μέσα στην καρδιά μας, και ας μην το έχουμε επισκεφτεί ποτέ. Ένα νησί γεμάτο, ιστορία, ομορφιά και …γαϊδουράκια. Ένα παραμύθι διαφορετικό για ένα ζώο παραμελημένο, αγαπημένο, ακούραστο και παρεξηγημένο. Ένας γαϊδαράκος διαφορετικός, ο Τετραπέταλος που ΄χει φωνή, «ανάστημα» και …πείσμα, γαιδουρινό! Ένας γάιδαρος με ψυχή  και συναισθήματα, που αγαπά τη θήλασα, τη δουλειά, την δικαιοσύνη και την όμορφη Σαμαρούλα. Ήταν κι ένας ψαράς που ψάρευε με δολώματα από λιχουδιές  για να κερνά τα ψάρια και τους γλάρους. Ώσπου τούτοι οι δυο παράξενοι πρωταγωνιστές της ιστορίας γίνανε φίλοι γκαρδιακοί  και στην παρέα τους προστέθηκε και μια φώκια , σοφή, με ανθρώπινη λαλιά. Κι έτσι επειδή σε όλα τα προβλήματα υπάρχει λύση αρκεί να θέλεις πραγματικά να τα αντιμετωπίσεις , το σχέδιο της φώκιας ως προς τη συμπεριφορά των γαϊδουριών αλλά και των ανθρώπων θα μπει σε εφαρμογή. Το αποτέλεσμα πέρα από κάθε προσδοκία και φαντασία….
Ανατροπές, σκέψεις, συναίσθημα, είναι γεμάτο το παραμύθι της Αγγελικής Στρουμπούλη. Ένα άκακο ζώο, καθόλου πονηρό θα μπει σε μια « ανθρώπινη» διαμάχη ανάμεσα στο δίκαιο, στο άδικο, στο σωστό και στο λάθος. Θα θελήσει να βοηθήσει τη γενιά του, την ψυχή του να απαλύνει, και φυσικά να κάνει κι εμάς τους τετραπέρατους ανθρώπους να καταλάβουμε τη χρησιμότητα καθενός ζώου και τα όρια όλων. Μια ιστορία σεβασμού, αλληλεπίδρασης και ξεχασμένων  « μετακινήσεων». Μια εποχή που ο γαϊδάρακος είναι προϊόν τουριστικής εκμετάλλευσης μόνο, σχεδόν, ας αναλογιστούμε όλοι μας πως κάθε ζωντανό πλάσμα έχει δικαίωμα στην ζωή, στην ομορφιά, και τον σεβασμό μας…. Άρα μια ιστορία και για τα ζώα όλα, συμπεριφορών και θύμησης.
Όμορφο παραμύθι, μας θυμίζει τις ομορφιές του τόπου μας και φυσικά τις αντοχές, τα όρια, τις αμοιβαίες συνεργασίες και  την σωστή συμπεριφορά πιο πολύ των ανθρώπων ως προς τα ζώα. Παραμύθια με τον πιο αγαπημένο μου ήρωα, εκείνο τον «Μένιο» των παιδιών μας χρόνων, τον «Σταχτή» των παλαιότερων βιβλίων, και τον σημερινό Τετραπέταλο που βάζει σε όλους εμάς μικρούς και μεγάλους τα …πετάλια!
Να προσέχουμε, να καταλαβαίνουμε, να νοιώθουμε τους άλλους ακόμα και αν αυτοί οι άλλοι είναι …τετράποδα!
Εικονογράφηση του Δημήτρη Φουσέκη . Λιτές γραμμές, χρώμα όπως ταιριάζει στην ιστορία και τον τόπο που διαδραματίζεται και σχέδια που παραπέμπουν σε παλιά παραμύθια !

Για όλα τα παιδιά …και γιατί όχι και για μεγάλους

*Η Ελένη Μπετεινάκη είναι νηπιαγωγός

Δημοσιεύτηκε στο cretalive.gr στις 15 Ιουλίου 2017 :http://www.cretalive.gr/culture/ta-paramythia-toy-sabbatoy-63

Τρίτη, 11 Ιουλίου 2017

Κι έκλεισαν τα φώτα της γιορτής…



Της Ελένης Μπετεινάκη*

Κατέβηκαν οι  τόνοι, οι ρυθμοί και οι συζητήσεις…

Κι έμειναν μόνο οι αναμνήσεις κι οι φωτογραφίες. Οι δικές μου, των άλλων. Τέσσερις μέρες γεμάτες γιορτές. Τέσσερις μέρες γεμάτες τέχνη στους δρόμους, στις πλατείες, στα πάρκα, σε ξεχασμένα κτίρια και χαλάσματα. Και γέμισε χρώμα η ψυχή, τα μάτια και η σκέψη μας.
Χρώμα, πολύχρωμο και τροφή για όλα εκείνα που υπάρχουν κι είναι καλά κρυμμένα. Για όλους εκείνους τους ανθρώπους που κατέχουν καλά ό, τι κάνουν χωρίς φαμφάρες και μιζέρια. Για όλους εκείνους τους ανθρώπους που αποδεικνύουν πως αν κάποιος τους παρακινήσει φτιάχνουν μικρά θαύματα. Θαύματα που αποτυπώνονται σε τοίχους ,με τα πινέλα τους, σε καβαλέτα στη μέση των δρόμων, σε μικρές σκηνές χωρίς εξέδρα, σε τέχνη των χεριών λεπτοδουλεμένη, σε χορό, σε θέατρο δρόμου, σε μουσικές, σε φωνές, σε καραγκιοζοπαίχτες , σε παραμύθια,  σε παρέες στις γειτονίες που ….είχαν ξεχαστεί.
Τι να πρωτοθυμηθώ από τούτες στις μέρες. Μια δειλή συμμετοχή μου στον Μαραθώνιο Φωτογράφησης του Δήμου Ηρακλείου  με βοήθησε για μια ακόμα φορά να ανακαλύψω τη μαγεία που όλοι μας έχουμε ξεχάσει ή είναι  κρυμμένη κάπου και δεν φαίνεται, δεν έχει χώρο ή τόπο να εκφραστεί ελεύθερα, όπως πραγματικά πρέπει να είναι η Τέχνη. Να χαρίζετε, να ευφραίνει, να παρηγορεί. Να δω, να θαυμάσω, να ανακαλύψω  πως τούτη η πόλη έχει όρεξη, ταλέντα, ζωή, πολιτισμό που δεν βροντοφωνάζει,  που δεν φαινόταν.
Τι τράβαγε η ψυχή σου και δεν το έζησες; Από ανθρώπους χωρίς κόμπλεξ, από σπουδαίους καλλιτέχνες που δεν …διαφημίζονται σχεδόν καθόλου, αλλά υπάρχουν.
Και γεμίσανε οι πλατείες και οι γειτονιές. Το πιο σπουδαίο; Μια  αγκαλιά  έγιναν οι άνθρωποι, μια παρέα, μια βεγγέρα διαρκείας σε όλες τις γειτονιές, πολλές φορές χωρίς ένα κάθισμα για να ξεκουραστούν, μα δεν τους ένοιαξε. Ήθελαν να δουν, να χορτάσουν , να ανακαλύψουν πως όλα γίνονται , όλα μπορούν να συμβούν σαν έχει όραμα κάποιος και το θέλει πολύ, και το οργανώσει σωστά και καλά.  
 Όλα πια τακτοποιημένα σε κλικ φωτογραφικά. Κι είναι  πολλές οι στιγμές κι ήταν σπουδαίες οι μέρες και οι νύχτες που πέρασαν. Κι ας μην προλάβαινες όλα τα συμβάντα… Κι ας καθυστερούσες σε κάποια άλλα. Τόσος κόσμος που ήταν  τόσο καιρό; Τόση ψυχή, τόσο χρώμα…
Κι εκτός από την φωτογραφικό μαραθώνιο, θεώρησα τιμή μου να συμμετέχω με τα ταπεινά …παραμύθια, σε αυτή τη γιορτή. Κι είδα ξανά τη δίψα των παιδιών για κάτι που δεν το ΄χουν συνηθίσει σε πλατείες και σε μέρη που δεν το ΄χαν φανταστεί. Κι ένοιωσα πως κάπου, κάποιος  θα σκεφτεί πως  μπορεί και να άξιζε τον κόπο. Κι ήταν το χαμόγελο και τα ορθάνοικτα μάτια και στόματα των παιδιών η ανταμοιβή και το τίμημα.



Ας μην μπούμε για μια ακόμα φορά στη μιζέρια των λίγων και συχνά παραπονούμενων. Γιορτή ήταν σημαντικότατη κι είχε και μια δράση που μ΄ ακούμπησε όσο καμιά κι ας μην είχε μουσική, δρώμενο, ηθοποιούς ή πινέλα χρωματιστά. Ήταν εκείνη το τελευταίο μεσημέρι  του Φεστιβάλ που ξεκίνησε από την Πλατεία των 18 Άγγλων κι έφτασε ίσαμε την Αγορά, την Νέα Πλατεία  με το κλειστό Σεμπίλ  του Χατζή Αγά και την άνυδρη πια Κρήνη Μπέμπο. « Ελα στη θέση μου » ήταν ο τίτλος  κι είχε πρωταγωνιστές νεαρά παιδιά που δεν έχουν μάτια να δουν όλα τα εμπόδια που εμείς οι «τυχεροί» τους βάζουμε. Περπατήσαμε όλοι μαζί πάνω στις ειδικές γραμμές «όδευσης τυφλών». Συχνά με εμπόδια, ένα αυτοκίνητο, μια καρέκλα, ένα διαφημιστικό stand , μια ομπρέλα και …καμιά συγνώμη!
Κι ήταν η κόκκινη μπογιά …τι τίποτα την επόμενη στιγμή, για όλους, αλλά ακούστηκε εκείνη η φωνή που δεν θα ξεχάσω ποτέ : «Μαμά, τι έχει πάλι μπροστά, τι έβαλαν;»
Κάθε εβδομάδα έπρεπε να γίνεται τούτη η δράση, με ρυθμό, με έντονη μουσική από τύμπανα, με συμμετοχή χιλιάδων ανθρώπων,  ίσαμε ΟΛΟΙ να μπούμε στη θέση τους!
Όμως είπαμε ήταν γιορτή  κι ήταν υπέροχη και την χαρήκαμε όλοι, όλοι μας. Και εγώ κι όσοι συμμετείχαμε θέλω να πω ευχαριστώ σε όλους : Άρχοντες, εθελοντές, τεχνικούς, γνωστούς, φίλους και άγνωστους που ήταν εκεί, που ήμασταν εκεί…
Ίσαμε του χρόνου να ΄μαστε όλοι καλά … 


«Τέχνη Καθ΄οδόν»,  την είπαν τη γιορτή  κι ήταν υπέροχα!


*Η Ελένη Μπετεινάκη είναι νηπιαγωγός (elenbet@gmail.com)

Δημοσιεύτηκε στις 12 Ιουλίου στο Cretalive.gr:http://www.cretalive.gr/opinions/ki-ekleisan-ta-fota-ths-giorths