Βιβλία που σε κάνουν να σκεφτείς το εφήμερο, το σήμερα, την ίδια τη ζωή...

Τα παραμύθια του Σαββάτου… γράφει η Ελένη Μπετεινάκη *

Αγάπη είναι το θέμα… Στη μάνα, στον πατέρα, στο παιδί, στη γιαγιά, στον παππού, στον φίλο. Αποδοχή, φιλία, θάρρος και τόλμη. 

Βιβλία που σε κάνουν να σκεφτείς το εφήμερο, το σήμερα, την ίδια τη ζωή. Εικόνες γεμάτα από ελληνική οικογένεια, ψυχή και φως.

Για εκείνο το πείσμα, το γινάτι, το ελληνικό που καταφέρνει ή καταστρέφει τα πάντα! 

Ο παππούς ο Σούπερμαν και ένα κερασάκι, Άννα Κουππάνου, εικ: Αιμιλία Κονταίου, εκδ. Κέδρος

 Ε λοιπόν, άκουσον άκουσον! Οδηγίες χρήσεως, διαβίωσης ή κανόνες για να γίνει  κάποιος πολύ καλός παππούς. Καταπληκτική ιδέα, πρωτότυπη αλλά και δύσκολη. Υπάρχει σχολειό για παππούδες και γιαγιάδες;  Μάλλον όχι ! Και τότε πως λύνεται ο πανικός στο άκουσμα μιας αναγγελίας που κρύβει μέσα της όλη τη χαρά του κόσμου όπως αυτήν: «Μπαμπά, θα γίνεις παππούς!». Δύο φορές μπαμπάς δηλαδή κι όμως τώρα είναι που αρχίζουν τα δύσκολα, οι αμφιβολίες, οι ανασφάλειες, η άγνοια, ο φόβος, η πιο πρωτόγνωρη αγάπη.

Όλα αυτά και πολλά περιγράφει το βιβλίο της Άννας Κουππάνου που πραγματικά απολαμβάνεις από την πρώτη του σελίδα. Ο κύριος Τιμόθεος θα γίνει δυο φορές παππού, μια εξ αίματος και μία γιατί ….το ήθελε. Ένας  εξάχρονος πανέξυπνος πιτσιρικάς θα του μάθει άθελα του πως πρέπει να είναι ένας παππούς. Και μια ιστορία πραγματικά απολαυστική θα ξεκινήσεις στο πάρκο, με συντροφιά τα παραμύθια, τον μικρό Τιμόθεο που έχει λίγο μύτη σαν του Πινόκιο και την καθημερινότητα μιας οικογένειας. Σύγχρονα  προβλήματα επιβίωσης, σκέψεις και συναισθήματα για ένα  παππού που θέλει να είναι  ένας Σούπερ Παππούς για το εγγόνι του και προσπαθεί να προετοιμαστεί…

Και σιγά σιγά χτίζει τον δεκάλογο του καλού παππού γεμάτο ανατροπές , μικροκάμωτα, χαρές και συμβουλές που ο ίδιος πια βιώνει, μαθαίνει και ελπίζει να …καταφέρει!

Ιστορία φτιαγμένη για όλους τους παππούδες, για τις αλήθειες που λίγοι παραδέχονται . Για την αγάπη στα παιδιά, στη χαρά,  για συναισθήματα ανάκατα που γεννιούνται σαν οι ρόλοι της ζωής αλλάξουν. Για τα άγχη, τις σκέψεις ,τις νέες εμπειρίες, τις μεγάλες χαρές της ζωής.

Δυο ιστορίες ξετυλίγονται μέσα σε τούτο το βιβλίο. Η γονική αγάπη  και μια μικρή ιστορία ενός αξιαγάπητου μετανάστη που χει κι εκείνος ανάγκη …έναν παππού.  Κι ο κύριος Τιμόθεος πραγματικά γίνεται σουπερ παππούς για όλους…

Ένα βιβλίο απολαυστικό για μικρούς και μεγάλους, για τους παππούδες της ζωής μας , για τους ανθρώπους που δίνουν ψυχή, άδολη αγάπη, στήριξη και ομορφιά στην καθημερινότητα όλων μας!

Ένα βιβλίο που εικονογραφισε εξαιρετικά όπως πάντα η Αιμιλία Κονταίου…κι ας το βλέπουμε ασπρόμαυρο. Νοιώθουμε το χρώμα του και στις εικόνε ςκαι με τις λέξεις της Άννας Κουππάνου. 

Διαβάστε το οπισθόφυλλο εδώ : https://www.kedros.gr/product_info.php?products_id=8813

Και αν νομίζετε πως μπορείτε, φτιάξτε κι εσείς έναν δεκάλογο για τον παππού, τη γιαγιά, τη μαμά  και τον μπαμπά, παρέα με το παιδί το δικό σας ή ένα από εκείνα που κάνουν τη ζωή σας σημαντική…

Για παιδιά από 9 χρονών και μεγάλους

Το υπόσχομαι, Αλεξάνδρα Μητσιάλη, εικ: Ραφαέλλα Τσάτσι, εκδ. Πατάκη

Ο Νικόλας είναι ένα οκτάχρονο μικρό αγόρι που ζει πια στον Καναδά. Μετανάστης όπως χιλιάδες άλλοι άνθρωποι ζει με την οικογένειά του και τις δυσκολίες της προσαρμογής. Ταμπέλες, συναισθήματα, σκέψεις, πείσμα, αναμνήσεις κι υποσχέσεις. Μέσα σε ένα πολύ τρυφερό κείμενο υπάρχουν όλα. Μα πιο πολύ υπάρχει η Άννυ. Το κορίτσι που τον «περιφρονεί» κι ο Νικόλας της γράφει ένα γράμμα που μόλις σταθεί στα πόδια και την «γλώσσα» του τόπου της θα της δώσει. Ένα γράμμα γεμάτο Ελλάδα! Γεμάτο αναμνήσεις, συναισθήματα , φως κι ομορφιά. Όπως η χώρα του Νικόλα, η χώρα μας, το νησί του η Κάρπαθος, η φιλοξενία, η απλότητα, το απέραντο γαλάζιο κι ο ήλιος μας. Ένα γράμμα που είναι υπόσχεση, είναι δύναμη , είναι όλα όσα του λείπουν και σκέφτεται…

Το ξαναδιάβασα τούτο το βιβλίο, πάλι, και  πολλές φορές. Να νιώσω τις αλήθειες του, την απλότητα του τα μεγάλα του νοήματα και τα θέλω του όπως τα καταλαβαίνουν τα παιδιά κι όπως τους τα χαρίζει με την τόσο αληθινή ιστορία της η Αλεξάνδρα Μητσιάλη.

Μετανάστης, ακούγεται βαριά η λέξη. Υπάρχει όμως, είναι  γεγονός, όχι μόνο για τους άλλους ανθρώπους και λαούς , αλλά και για μας. Χιλιάδες ξενιτεμένοι δικοί μας άνθρωποι, χιλιάδες οι δυσκολίες, τα συναισθήματα , οι περιπέτειες. Κι είναι τα εσώψυχα του Νικόλα όλα όσα βιώνουν και νοιώθουν τα παιδιά τα δικά μας, των άλλων, του κόσμου όλου σαν αλλάξουν τόπο, συνήθειες, γλώσσα, φίλους. Είναι τούτη η ιστορία  για την αποδοχή που θέλουν να έχουν όλοι. Είναι για τις ώρες τις δύσκολες που πάντα η ομορφιά που έχεις μέσα σου θα σε κρατήσει  δυνατό. Είναι τα βιώματα κι οι αναμνήσεις που σε κάνουν να θυμάσαι, να ελπίζεις , να σκέπτεσαι θετικά. Είναι οι υποσχέσεις και το πείσμα που σε κρατούν ζωντανό στα δύσκολα. Είναι οι στόχοι που βάζεις και προσπαθείς ακόμα και να τους ξεπεράσεις, Είναι ο ο φόβος του σήμερα, του αύριο του …αν!

Για τους φίλους, για την ανάγκη της επικοινωνίας, για τις θύμησες του καθενός , για την δική του ψυχή!

Υπέροχες εικόνες, εκφραστικές και «αληθινές» από την Ραφαέλλα Τσάτσι. Να το διαβάσετε κι αυτό και τα άλλα δύο μιας τριλογίας που μας θυμίζει το εφήμερο, τα σχέδια για τη ζωή που συχνά αλλιώς τα κανονίζουμε  κι αλλιώς μας τα φέρνει ο χρόνος κι οι συνθήκες

Και αν θέλετε να δείτε πόσα πολλά μπορεί να κάνεις  ή να φτιάξεις  διαβάζοντας τούτο το βιβλίο μπείτε εδώ: http://www.patakis.gr/images/files/1165354.pdf

 

Όμως ψάξτε το ...αλήθεια σας λέω, είναι πολύ δυνατό!

Για παιδιά από 7 χρονών 

*Η Ελένη Μπετεινάκη είναι νηπιαγωγός  

Δημοσιεύτηκε στο Cretalive.gr στις 11 Αυγούστου 2018 :https://www.cretalive.gr/culture/biblia-poy-se-kanoyn-na-skefteis-sta-paramythia-toy-sabbatoy

Το τελευταίο παραμύθι τιου καλοκαιριού...

Έτσι τελειώσαμε για τούτο τον καιρό τα Παραμύθια....

Ακουμπώντας με μια κόκκινη κλωστή τα σύννεφα!

Στο τόπο που γεννήθηκα, στο χωριό μου τις Αρχάνες, που άκουσα τις πρώτες ιστορίες με νεράιδες, ξωτικά, μάγισσες, βασιλιάδες και αστέρια. Καλεσμένη του Φυσιολατρικού -Πολιτιστικού και εκδρομικού συλλόγου Αρχανών: Η Χαραυγή, στον Οίστρο την Πέμπτη 2 Αυγούστου 2018, κάπου μεταξύ 7 και 7.30 το βράδυ!

Ο Αύγουστος ένα μικρό θαρραλέο αγόρι με την αόρατη μαγική του φλογέρα έδωσε χρώμα και δρόμο στη χαρά. Έδιωξε τη λύπη κι έφερε χαμόγελα στην Πόλη των παραμυθιών, στην Πόλη των πόλεων. Κι έδειξε θάρρος, τόλμη κι υπομονή στα δύσκολα και δεν λύγισε ούτε για μια στιγμή. Κι έγινε φίλος του κλέφτη των Καρπουζιών, και τον έμαθε πως η ζωή χρειάζεται αγάπη, χαμόγελα πολλά κι αγκαλιές...
Να σκάσουν έτσι απ το κακό τους όλοι οι " μάγοι" με τις τσίγκινες καρδιές...

Και μια φέτα από καρπούζι που 'χε " μαγέψει" η Μάγισσα Χαρβάλω πήρε το σωστό της χρώμα απ τα πινέλα των παιδιών πάνω σε ένα τεράστιο κόκκινο - πράσινο χαλί ....

Φυσικά την ιστορία την ζωντανέψαμε με τις κούκλες μου, τα άλλα μου παιδιά που τόσο μοναδικά μου φτιάχνει κάθε φορά η Evi Almpantaki από το Κουμπί και το Βελόνι

Γέμισε ο τόπος παιδιά και χρώμα και χαμόγελα κι εγώ δύναμη κι ομορφιά στην ψυχή μου, παρακαταθήκη για το χειμώνα...

Ένα μεγάλο ΤΕΡΑΣΤΙΟ ευχαριστώ σε όλους όσους ήταν εκεί, κι ήταν πολλοί και λίγο περισσότερο στον Stavros Arnaoutakis στον Τζενάκης Μάνος και στον κ. Ψαράκη για την πρόσκληση!

Ιδιαιτέρως τον Σταύρος Καλπαδάκη με το μοναδικό χαμόγελο και την τέλεια φωτ. μηχανή του!

Σε όλους σας... στα παιδιά του κόσμου

Καλή αντάμωση εκεί κάπου στα μέσα του φθινοπώρου!

 

(Το παραμύθι που αφηγηθήκαμε ήταν μια διασκευή δική μου από το βιβλίο του Χρήστου Μπουλώτη: Ο Κλέφτης των Καρπουζιών)

Μπετεινάκη Ελένη

Να θυμάστε πάντα πως τα παραμύθια κάνουν μόνο καλό....

Τα Παραμύθια του Σαββάτου ….γράφει η Ελένη Μπετεινάκη*

Κι είναι δύσκολες μέρες… Και θέλει η ψυχή να ηρεμήσει από τα παράξενα, όλα εκείνα που δεν ξέρεις το γιατί συμβαίνουν. Κι ένας, ένας, είναι ο τρόπος από τα πανάρχαια χρόνια που μπορεί να το κάνει αυτό. Ο λόγος, ο προφορικός, που χρωματίζει το όνειρο, που δίνει ζωή στα άψυχα, σε εκείνα που στέκουν βουβά δίπλα μας κι έχουν μια δύναμη που δύσκολα καταλαβαίνει ο καθένας μας. Κι είναι τα παραμύθια βάλσαμο για όλους. Κι είναι η στιγμή που θες να ακούσεις λόγια ξεχωριστά, παρηγορητικά. Να νοιώσεις πως κι άλλοι βίωσαν τα δύσκολα αλλά στο τέλος τα κατάφεραν. Γιατί πίστεψαν στον ίδιο τους τον εαυτό… 

Να θυμάστε πάντα πως τα παραμύθια κάνουν μόνο καλό, σε εκείνον που τα λέει, σε εκείνον που τα διαβάζει μα πιο πολύ σε εκείνον που τ’ ακούει! Τολμήστε το!

H Νύχτα του κορακιού, Λίλη Λαμπρέλλη, εκδ. Πατάκη.

«Για τους Κρι (φυλή Ινδιάνων της Αφρικής) τα παραμύθια είναι πλάσματα ζωντανά. Λένε πως ζουν στα χωριά. Λένε πως αφηγούνται το ένα στο άλλο τις ιστορίες τους. Λένε πως ταξιδεύουν να βρουν κομμάτια που τους λείπουν…»

Ίσως για αυτό να αγαπάμε πολλοί από μας τα παραμύθια. Μια εξήγηση τόσο παράξενη μα  τόσο αληθινή!  Κι είναι  όλα τούτα τα σκοτεινά  παραμύθια  γραμμένα από την πιο μεγάλη και σπουδαία παραμυθού του τόπου μας, τη Λίλη τη Λαμπρέλλη.

Καινούργιο βιβλίο που ΄χει και αυτό τη χαρά να ανήκει στη σειρά: Κι αν σου μιλώ με Παραμύθια… Κι είναι βάλσαμο στις ψυχές που ΄ναι λίγο βαριές τούτο το καλοκαίρι. Και καταφέρνουν με ένα τρόπο μαγικό που τον ξέρουν καλά τα παραμύθια κι η ίδια η Λίλη Λαμπρέλλη να λυτρώσουν τον πόνο και τη λύπη και να ‘ρθει η κάθαρση κι η χαρά και μέσα από το σκοτάδι να βγει το φως…

10 ιστορίες , δέκα ψυχές που μιλούν στα πιο βαθιά κομμάτια της δικής μας … Που ζούμε μαζί τους την αγωνία, τον φόβο, τη λύπη και την ίδια ώρα τη χαρά, τη λύτρωση, το απρόσμενο, τη ζωή.

10 ιστορίες για μεγαλύτερα παιδιά, για ενήλικες. Έχουν μέσα τους το μαύρο χρώμα της νυχτιάς, του κορακιού, εκείνου του φόβου που σε κάνει να χάνεις τη γη κάτω απ τα ποδιά σου και την ίδια στιγμή να ελπίζεις πως από το τίποτα θα γεννηθεί ένα φως, μια ελπίδα. Και γίνεται αυτό, πάντα συμβαίνει,  γιατί η πίστη έχει τη δύναμη να ζωντανεύει, να νικά όλους τους φόβους, να πατά σταθερά στα απάτητα. Να υπομένει, να περιμένει , να ελπίζει.

Ό,τι και αν πω για τη Λίλη Λαμπρέλλη, είναι λίγο. Ναι, τελικά τη γνώρισα από κοντά και κατάλαβα πως εκείνο το χάρισμα που έχει να μεταδίδει το φως, τη χαρά, την παρηγοριά με εκείνη την απίστευτη φωνή της, είναι που την κάνουν ξεχωριστή. Είναι το πάθος της, η αγάπη της για όλα όσα πιστεύει κι η ικανότητα να τα προσφέρει απλόχερα στον κόσμο χωρίς τσιγγουνιές, χωρίς φόβο πάρα μόνο με την ίδια της την ψυχή …

Τούτες οι ιστορίες με συγκλόνισαν. Ίσως να ΄ταν η περίοδος παράξενη, να΄ταν ο δικός μου ψυχισμός αλλιώτικος κι ένοιωσα να βιώνω ένα – ένα, αργά – αργά τα συναισθήματα που προκαλούν, σαν τις διαβάσεις. Θα θελα να τις διηγηθώ κι εγώ κάποια στιγμή, ίσως, ποιος ξέρει, κάποτε! Να το τολμήσω όπως τόσο επίμονα το παραγγέλνει ή ίδια η Λίλη…

Το κοράκι μου  ανέβασε πολύ ψηλά την αδρεναλίνη μου. Ένοιωσα τον φόβο, την πίκρα να κυριεύουν την ψυχή κι εκεί που έφτανε όλο τούτο το συναίσθημα στο πιο δύσκολο ύψωμά του ήρθε ο κυνηγός με βήμα αργό, καταλυτικό, απρόσμενο να δείξει την αλήθεια, το δρόμο, τη ζωή, τη χαρά και την αγάπη.  

Η μάνα αρκούδα είναι οι μάνες όλου του κόσμου. Είναι το ένστικτο, η επιβίωση, η αγάπη που δεν έχει σύνορα … Είναι ο λάθος φόβος που μας δίδαξαν για το άγνωστο, το διαφορετικό που σαν γευτείς ή αλλάξεις στάση απέναντι του, αλλάζουν όλα ακόμα κι εκείνα που ποτέ δεν περίμενες… Τ΄ αγάπησα τούτο το παραμύθι γιατί κρύβει μέσα του όλο το νόημα της ζωής, της αγάπης που φτάνει ίσαμε εκεί που τίποτα άλλο δεν ακουμπά…

Η γριά κι ο βάλτος. Η μέρα του λιονταριού.

Η γιορτή του Μουσά… Λατρεμένο παραμύθι!

Η συκιά, έθιμο παλιό για να γλυκάνουν οι μανάδες και μπορέσουν να δώσουν ευχές στα κορίτσια τους. Μια άλλη Σταχτοπούτα κι αυτή φτωχή, κι αυτή παραγκωνισμένη απ όλους και όλα αλλά με μια ψυχή που ξεπερνά όλα τα όρια. Με ομορφιά μέσα κι έξω που δεν γνωρίζει εγωισμούς, κόπο και λιγοψυχιά. Με όλα τα μαγικά στοιχεία των παλιών παραμυθιών. Με ταξίδια σε κόσμους ονειρικούς όπου τα αδύνατα γίνονται δυνατά…

Ο Γυμνός… Η Ξυλουκανίκα… Το υφαντό… Ζαλγκούμ…. Ο σύζυγος …

Και μια μικρή ιστορία πριν το τέλος. Δεν θέλω να σας πω εγώ την ιστορία τους, τούτη την ώρα. Θα θελα να τα ψάξετε εσείς, να αφεθείτε στη μαγεία που προσφέρουν τόσο μοναδικά. Να νοιώσετε όλα τα συναισθήματα έντονα, μαγικά και να καταλάβετε μόνοι σας την δύναμη των παραμυθιών. Παραμύθια για μεγάλους που τόσο τα έχουμε ανάγκη. Παραμύθια με καλό τέλος γιατί τη λύπη πάντα συντροφεύει  μια μικρή χαρά για να προχωρήσει η ζωή, για να νοιώσει το τσίμπημα στην καρδιά που αντέχεται όσο υπάρχει αέρας γύρω μας…

Ψάξτε τα, διαβάστε τα και αν μπορείτε πείτε τα και σε άλλους. Όπως λέει η αξεπέραστη Λίλη Λαμπρέλλη: Τολμήστε το κι αυτό που θα εισπράξετε είναι απερίγραπτο!

Για περισσότερες πληροφορίες εδώ: http://www.patakis.gr/viewshopproduct.aspx?id=747004

 

Για μεγάλα παιδιά  και ενήλικες…

*Η Ελένη Μπετεινάκη είναι νηπιαγωγός

Δημοσιεύτηκε στο Cretalive.gr στις 4 Αυγούστου 2018 :https://www.cretalive.gr/culture/ta-paramythia-toy-sabbatoy-04-08-2018

Δύσκολο πράγμα η σιωπή…

Δύσκολη η αληθινή συμπόνια…

Δύσκολο να πιστέψεις από χιλιόμετρα αυτό που συνέβη γιατί απλά ήταν αλλού κι όχι στο δικό σου σπιτικό. Εσύ ακουμπάς, μιλάς, κοιτάς τους ανθρώπους σου στα μάτια, το σκυλί, τα πράγματα σου. Βλέπεις εικόνες φρίκης που συνήθισες πια  στην τηλεόραση, και μετά από λίγο την κλείνεις ,έτσι απλά,  σαν να ήταν  μια ακόμα ταινία τρόμου και πας να ξεσκάσεις… στη θάλασσα.

Τίποτα δεν θα γίνει πάλι… Κανένας δεν θα πληρώσει τα σπασμένα. Καμιά καρέκλα, καναπές, σκαμπό δεν θα κουνήσει από τη θέση του. Γιατί απλά όπως συμβαίνει πάντα και αφού καταναλωθούν αρκετοί τόνοι μελανιού, αλληλοφαγωθούμε στα κοινωνικά δίκτυα του καναπέ, βγάλουμε τα μαύρα κορδελάκια από τα προφίλ γιατί έληξε το τριήμερο πένθος, όλα θα πάνε καλά γιατί ΕΜΕΙΣ δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα. Αμέσως θα ρθει το Σαββατοκύριακο, τούτο , το επόμενο και θα κοπάσει η μπόρα, η καταιγίδα, ο μεγάλος χαμός των κατηγοριών και όλοι θα συνεχίσουμε  να ζεσταινόμαστε  το καλοκαίρι, να γλεντούμε τα βράδια σε beach party, σε λαϊκές πανηγύρεις, με mohito και καυτά σορτς κι όλα καλά! 

Α, να μην το ξεχάσω … ΜΗΝ, μην «αγγίξει» κανείς τον Αύγουστο , τον μήνα των διακοπών, τον μήνα που θα σώσει τα πάντα γιατί απλά δεν δουλεύει …τίποτα.

Κι όλοι εμείς που δείξαμε τον πόνο μας στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης θα ξεχάσουμε πόσο πολύ κλάψαμε για τα αδικοχαμένα παιδιά, τους αθώους μεγάλους, τα κακόμοιρα ζώα που εγκαταλείπουμε όπου βρούμε τις κανονικές μέρες , και τα χιλιάδες σπίτια των συμπολιτών μας που τα χάσανε.

Θα αρχίσουν τα μνημόσυνα μετά κι εμείς θεατές του ίδιου έργου που συμπαραστεκόμαστε με ένα απλό κούνημα του κεφαλιού  άντε και μια εικόνα καταστροφής που θα αναρτήσουμε…

Κι όμως υπάρχουν κι αυτοί που πραγματικά συμμετέχουν στον πόνο, αθόρυβα. Γιατί η σιωπή των άλλων δεν σημαίνει αποχή. Είναι απλά στάση ζωής που δεν χρειάζεται να δημοσιοποιηθεί για να δείξουν πόσο πολύ …υποφέρουν. Διάβασα , όπως όλοι μας εκατοντάδες άρθρα, απόψεις σεβαστές, άλλες άθλιες , αλληλοκατηγορίες και μικρές ή μεγάλες αλήθειες. Συμβουλές, διαχείριση πένθους, παιδιών, συμπεριφορές κλπ κλπ. 

Κι είδα πως  ανοίξανε λογαριασμοί στις τράπεζες και κοινωνικά παντοπωλεία και φαρμακεία και …και …και. 

Να δώσουμε όλοι, μακαρόνια και ζάχαρη και χρήματα μόνο που γίναμε δύσπιστοι και σ΄ αυτό. Κανείς μας  πια δεν εμπιστεύεται κανένα για το πώς και ποιος θα τα διαχειριστεί και που θα καταλήξουν όλα τούτα τα πολύτιμα αγαθά…

Κι η Εκκλησία απούσα αν όχι στο σύνολο της, στις πιο πολλές περιπτώσεις. Αλλά ξέχασα πόσο πολύ λάμπει το χρυσάφι που δεν σ αφήνει να δεις παραπέρα….

Να προσφέρουμε ναι, αλλά πραγματικά με την ψυχή μας, αθόρυβα και στα σωστά σημεία.

Άρχισε ήδη ο εμφύλιος στα κοινωνικά δίκτυα, το βλέπω απ το πρωί…

Πείτε ό,τι θέλετε εσείς,  αλλά εγώ θέλω κι άλλες εικόνες στη ζωή μου, όσο κρατήσει. Η αναπαραγωγή ίδιων και ίδιων και καταστροφικών και …και…είναι δουλειά  των ΜΜΕ, όχι δική μας.

Να λυπάστε αλλά πιο πολύ να δίνεστε…

Και συγνώμη που προτιμώ να αναρτώ το φεγγάρι, τη θάλασσα, τον ήλιο. Χωρίς υπονοούμενα ή συσχετισμούς. Το «ματωμένο φεγγάρι» είναι φυσικό φαινόμενο που έτυχε τούτες τις μέρες, μην το χαλάμε…

Η θάλασσα υπάρχει κι είναι δίπλα μας κι είναι καλοκαίρι κι είναι …γαλάζια!

Και βεβαία στεναχωριέμαι κι ας γελώ, όπως πολλοί από μας…

Να προχωράμε χωρίς να ξεχνάμε πόσο φταίχτες είμαστε εμείς για το μισό λεπτό στο δρόμο, την κλεισμένη διάβαση στους ανθρώπους που δεν μπορούν να περπατήσουν, στις καρέκλες που σκεπάζουν τις ειδικές γραμμές- διαδρομές τυφλών, στο παρκάρισμα που ενοχλεί γιατί πρέπει να πάρουμε …καφέ. Στις φωνές του μεσημεριού, στις μουσικές που σπάνε τύμπανα από τα ανοιγμένα παράθυρα αυτοκίνητων και σπιτιών, στα σκουπίδια που πετάμε όπου βρούμε, στα αναμμένα τσιγάρα που πετιούνται ασυλλόγιστα …Σ το βρίσιμο απ΄ όλους γιατί κάπου πρέπει να ξεσπάσουν οι καλοί οδηγοί, οι συνετοί διαβάτες, όλοι εμείς οι παραβάτες των πάντων….

Δύσκολο πράγμα η σωστή …σιωπή!

Υ.Γ. Το χθεσινό φεγγάρι ήταν ακόμα πιο όμορφο …Kι οι πρωινές εικόνες της θάλασσας!

Κι αυτές τις εικόνες θέλω!

Δημοσιεύτηκε στο cretalive.gr :https://www.cretalive.gr/opinions