Tα φετινά ελληνικά παιδικά βιβλία στους καταλόγους White Ravens 2023 της Βιβλιοθήκης του Μονάχου!

Γράφει η Ελένη Μπετεινάκη

Όπως κάθε χρόνο στις αρχές του Οκτώβρη, έτσι και φέτος πριν από λίγες ώρες σήμερα 12 Οκτωβρίου, η Διεθνής Βιβλιοθήκη Νεότητας του Μονάχου, η μεγαλύτερη βιβλιοθήκη παιδικής και νεανικής λογοτεχνίας στον κόσμο, ανακοίνωσε τη λίστα με τα βιβλία στους καταλόγους White Ravens για  το 2023. (Δείτε εδώ! )

Ο κατάλογος και το σήμα «White Ravens» εκδίδεται από τη Διεθνή Νεανική Βιβλιοθήκη του Μονάχου, τη μεγαλύτερη και σημαντικότερη νεανική βιβλιοθήκη στον κόσμο. 

Για φέτος οι ειδικοί λέκτορες-συνεργάτες της Βιβλιοθήκης, στα χέρια των οποίων έφτασαν από δωρεές  περισσότερα από 10.000  βιβλία από όλο τον κόσμο, επέλεξαν 200 τίτλους που εκπροσωπούν 39 γλώσσες και 57 χώρες. Τα 200 αυτά βιβλία επιλέγονται λόγω της  απήχηση των θεμάτων που πραγματεύονται σε παγκόσμιο επίπεδο ή λόγω της εξαιρετικής και πρωτοπόρου εικαστικής και λογοτεχνικής προσέγγισής τους.

Τον διεθνούς κύρους κατάλογο «White Ravens» συμβουλεύονται οι μεγαλύτεροι εκδότες του κόσμου προκειμένου να αγοράσουν δικαιώματα μετάφρασης ενώ η εισαγωγή ενός τίτλου σε αυτόν πολλές φορές σηματοδοτείται ως προθάλαμος για τις κορυφαίες ατομικές διακρίσεις. Επισήμως κάθε χρόνο ο Κατάλογος παρουσιάζεται στην Διεθνή έκθεση βιβλίου στην Φρανκφούρτη τον Οκτώβριο και στην Διεθνή Έκθεση Παιδικού Βιβλίου στην Μπολόνια τον Μάρτιο ή Απρίλιο της επόμενης χρονιάς.

Τα βιβλία που επιλέχθηκαν για φέτος από τη χώρα μας είναι 5 και μόλις 1 από την Κύπρο

Πάρτι στο ποτάμι, Χριστίνα Αποστολίδη, εικ : Σεραφείμ Στρούμπης, εκδόσεις Ψυχογιός

Δείτε εδώ την παρουσίαση στα Παραμύθια του Σαββάτου: https://zhtunteanagnostes.blogspot.com/2022/12/blog-post_26.html

Αριστοτέλης, Αλέκος Παπαδάτος, εικ: Τάσος Αποστολίδης, εκδόσεις Ίκαρος

 Ένα εκτενές graphic novel, που ξεδιπλώνει με ιδιαίτερη γλαφυρότητα τη ζωή και το  έργο του εμβληματικού φιλόσοφου : https://ikarosbooks.gr/1030-aristotelis.html

3.       Για φαντάσου, Κυριάκος Χαρίτος, εικ: Ντανιέλα Σταματιάδη , εκδ. Μεταίχμιο

Για Φαντάσου έναν κόσμο γεμάτο με τα πιο φανταστικά πράγματα...

Γάτες γίγαντες, σχολεία σπιρτόκουτα, τεμπέληδες ήλιους, αρκούδες μπαλαρίνες, τραγουδίστριες τσιπούρες.

Kόσμους από βελόνα και κλωστή, δρόμους από λέξεις, σύννεφα από σκέψεις, αστέρια από ζάχαρη.

Μαγαζιά που πουλάνε κεραυνούς, ποτάμια που σε γυρίζουν πίσω, ορυχεία που βγάζουν σπάνιες λέξεις.

Για φαντάσου όλα αυτά να χωράνε μέσα σε ένα τραγούδι.

Σ’ ένα βιβλίο.

Για φαντάσου... https://www.metaixmio.gr/el/products/%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%86%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%BF%CF%85

4.       Τετράγωνα κύματα - Ιπτάμενες μέδουσες, Κούκιας Θοδωρής, εκδ. Κέδρος

Μια δυστοπική περιπέτεια για τη δύναμη της ελεύθερης σκέψης, την αξία των προσωπικών επιλογών και τον ρόλο της τεχνολογίας στη ζωή μας. https://www.kedros.gr/product/9239/tetragwna-kymata-iptamenes-medoyses.html

5.       Οι ακροβάτες, Κώστας Θεοχάρης, εκδ. Καλέντης

Ένα εμπνευσμένο διηλικιακό βιβλίο διδαχής, αποδοχής και επιβράβευσης μέσα από το ταξίδι στον χώρο της κίνησης, των συναισθημάτων και των αξιών. https://kalendis.gr/product/oi-akrovates/

6.       Επιχείρηση Λόγος - Το μυστήριο του κινητού, Πέτρος Πανάου, εκδ. Τελεία (ΚΥΠΡΟΣ)

https://www.teleiabooks.gr/book/epicheirisi-logos/

Οικογένεια Δωματίου*… στα Παραμύθια του Σαββάτου!

Της Ελένης Μπετεινάκη

Ήταν μια φορά κι έναν καιρό μια οικογένεια με τρία παιδιά, μια γιαγιά και μια γάτα,  που είχε το καταπληκτικό επίθετο «Δωματίου».  Πρόσφατα έκαναν μια μετακόμιση σε ένα όμορφο ψηλοτάβανο σπίτι που το μόνο που υπήρχε μέσα ήταν ένα μαλακό χαλί μπροστά σε ένα μεγάλο τζάκι. Όμως αυτό δεν αποτέλεσε πρόβλημα για κανέναν. Ίσα ίσα που στη στιγμή ένοιωσαν ακόμα πιο οικογένεια όλοι μαζί. Σύντομα ο καθένας προσπαθούσε να βρει τρόπο να γεμίσει την ώρα του αλλά ο χρόνος κυλούσε αργά και μπήκε μπροστά … η φαντασία! Από μια σκέψη της μαμάς για το πως θα της άρεσε να γεμίσει τα δωμάτια ξεκίνησαν όλα και αρχίσαν να «πέφτουν» ιδέες και όνειρα. Η Λήδα ήθελε μπαλόνια παντού κι ο Ιάσονας σοκολάτες. Η μαμά πάλι που λάτρευε τα πουλιά ήθελε να έχει άπειρα καναρίνια. Ο μπαμπάς είχε την πιο παράξενη ιδέα. Να γέμιζαν τουλάχιστον ένα δωμάτιο με αναποδιές. Ο πεινασμένος και μάλλον λαίμαργος Κίμωνας ήθελε ένα δωμάτιο …μακαρόνια. Όλοι είπαν, και τι δεν είπαν… Μέχρι και η Γάτα, η Σουμάδα είπε τη γνώμη της.

Εγώ,  πάλι,  θα συμφωνούσα με τον Ιάσονα. Ένα δωμάτιο τερατάκια Τρελόσωστα!

Τώρα έπρεπε να βρουν χώρο για όλα αυτά τα δωμάτια της Φαντασίας και πάλι οι ιδέες ήταν πάρα πολλές.  

Ωστόσο η μαμά σκεφτόταν πολύ και μια στιγμή της ήρθε ακριβώς αυτό που τής ταίριαζε απόλυτα!

Θέλετε να το μάθετε κι εσείς; Αναζητείστε αυτό το πολύ ιδιαίτερο βιβλίο και θα το ανακαλύψετε.

Μια ιστορία γεμάτη φαντασία της Μαρίας Γιαγιάννου. Μια ιστορία για την Οικογένεια και τις πολύτιμες στιγμές της. Μια ιστορία για την αγάπη, τη θαλπωρή, το δέσιμο των ανθρώπων που ζουν μαζί και περνούν χρόνο γεμάτο ποιότητα και …φαντασία. Μια ιστορία – ιδέα στις μετακομίσεις μας. Μα πάνω από όλα μια ιστορία …φανταστική, κυριολεκτικά και μεταφορικά. Τον ελάχιστο χρόνο που περνάμε εποικοδομητικά με τους δικούς μας μόνο η κουβέντα, το χιούμορ, η αλληλεπίδραση μας δίνουν  εκείνα που φωλιάζουν μέσα μας για πάντα.

Αυτό κάνει στην ιστορία της η Μαρία Γιαγιάννου. Μας προσφέρει τη χαρά της επικοινωνίας. Τα παιχνίδια της σκέψης, την έκφραση με χίλιους δυο τρόπους των συναισθημάτων μας και την …διαφορετικότητά μας.

Εσείς πως θα διακοσμούσατε ένα άδειο δωμάτιο; Ευκαιρία να παίξετε ένα παιχνίδι κατασκευαστικό (με παλιές κούτες, υφάσματα, χαρτιά πολύχρωμα ή εφημερίδες) ή αληθινό σε ένα από τα δωμάτια που έχετε. Αφήστε την φαντασία σας ελεύθερη για κάτι εντελώς διαφορετικό  και τολμήστε...

Ένα βιβλίο με την εικονογραφική υπογραφή της μοναδικής Ίριδας Σαμαρτζή, που κάνει την ιστορία ακόμη πιο ευφάνταστη και ζωντανή με τα δικά της σκίτσα και την παλέτα της. Με προσοχή σε λεπτομέρειες με λιτές αλλά ιδιαίτερες γραμμές και με χρώμα που αποπνέει αισιοδοξία και αρμονία.

Ιδέες πολλές στο κείμενο  που αξιοποιούνται στη σχολική τάξη με πολλές κατασκευές ΔΩΜΑΤΙΩΝ με διαφορετικά υλικά. Τροφή για καταιγισμό ιδεών που θα οδηγήσουν την φαντασία των παιδιών να φτιάξουν τα δωμάτια και σπίτια των ονείρων τους.

Να το ψάξετε στα βιβλιοπωλεία. Να το προσθέσετε στις λίστες σας.

*Οικογένεια Δωματίου, Μαρία Γιαγιάννου, εικ :Ίρς Σαμαρτζή, εκδ. Ψυχογιός

Μπείτε εδώ και διαβάστε ένα μικρό απόσπασμα : https://apps.psichogios.gr/pdf/preview/el/27464

Δημοσιεύτηκε στο Cretalive.gr : Εδώ!

Αποχαιρετώντας τον Σεπτέμβριο...

 

Της Ελένης Μπετεινάκη

{…Μέρες πριν ανοίξουν τα σχολειά κατεβαίναμε κάτω στα νταμάρια και μαζεύαμε το ασπρόχωμα. Τέλειωνε ο τρύγος και σαν απλώναμε και τα τελευταία σταφύλια κουβαλούσαμε στο σπίτι της θείας Χρυσής όλα τα φορτία των κρασοστάφυλων για να πατηθούν στα πατητήρια. Χωριστά τα άσπρα, χωριστά τα μαύρα σταφύλια.

Πάντα υπήρχαν και δύο μεγάλα άσπρα σακιά που τα πατούσαμε εμείς τα παιδιά, με γέλια, πειράγματα και χαρές για να κάνουμε το δικό μας μούστο που έτρεχε μέσα σε μια μεγάλη σκάφη. Και σαν τέλειωνε τούτη η δουλειά και σούρωνε μέχρι αργά το απόγευμα ο μούστος, τότε το χρυσοκίτρινο υγρό έμπαινε πια στα μεγάλα καζάνια και στήνονταν οι παρασιές στην πίσω αυλή της γιαγιάς. Δυο τεράστιοι μπλόκοι με σιδερόβεργες για να σταματούν πάνω τους τα μπακιρένια τσουκάλια, μικρά ξύλα και άναβε η φωτιά. Κόβαμε και αρμπαρόριζα και την ρίχναμε μέσα και μύριζε ο τόπος όλος. Σαν μεθυσμένοι νοιώθαμε όλοι. Η μυρωδιά του μούστου ήταν παντού. Και το βράσιμο ξεκινούσε. Ανακατεύαμε με μεγάλες κουτάλες συνέχεια καθένας μας με την σειρά του σαν να γινόταν η πιο μεγάλη ιεροτελεστία στον κόσμο. Ένα τέταρτο περνούσε περίπου, να βράσει καλά ο μούστος και αφού κρύωνε λίγο τον ανακάτευε η μάννα με αλεύρι που δεν χρειαζόταν να το μετρήσει, το μάτι λογάριαζε, και έφτιαχνε την υπέροχη εκείνη μουσταλευριά που όσο πιο άσπρη γινόταν τόσο πιο νοικοκυρά ήταν η γυναίκα που την είχε ετοιμάσει. Κι έριχνε αποπάνω μπόλικα αμύγδαλα και σουσάμι. Το γλύκισμα ήταν έτοιμο τοποθετημένο σε μικρά γυάλινα μπολάκια, να έχει ο καθένας την μερίδα του ή σε μεγάλα ταψιά για να κερνάει τον κόσμο που θα ερχόταν στο σπίτι μας τις επόμενες μέρες. Τον υπόλοιπο μούστο συνεχίζαμε να τον βράζουμε ώρα πολύ ακόμη, μέχρι να μείνει ένα πηχτό υγρό στον πάτο που ΄χε το χρώμα του μελιού και δεν ήταν τίποτε άλλο παρά το πετιμέζι που συντρόφευε τις τηγανίτες και τους λουκουμάδες τα κρύα βράδια του χειμώνα. Κι έπαιρνε ο αέρας τούτο το άρωμα και το ταξίδευε σ ΄όλο το χωριό κι έμπαινε από τα ανοιχτά παράθυρα παντού και στα δικά μας ρουθούνια και στην ψυχή μας κι έμενε εκεί σαν μια πολύτιμη συνταγή μιας εποχής που πέρασε αλλά ποτέ δεν ξεχάστηκε…»

Με αυτές τις μυρωδιές και αναμνήσεις αποχαιρετώ κι εγώ απόψε τον Σεπτέμβρη και με ένα πορτοκαλί σύννεφο που νομίζω ξέρω τι θα κουβαλήσει το πρωί…

Το αγόρι που έφερε χιόνι* …στα Παραμύθια του Σαββάτου!

Της Ελένης Μπετεινάκη

Η ιστορία ξεκινά σε μια μεγάλη πόλη με πύργους, ψηλές σκεπές και στενούς πλακόστρωτους δρόμους. Οι κάτοικοι είναι πάντα βιαστικοί και κανείς δεν έχει προσέξει πως στο κέντρο της σε ένα παγκάκι «μένουν» ο Κουίν με τη μαμά και τον μπαμπά του. Κι ένα βράδυ σκοτεινό πολύ ο μικρός Κουίν ανακαλύπτει μια σφαίρα μαγική.  Μια γυάλινη μπάλα που κουνώντας την,  στροβιλίζεται το χιόνι πάνω σε μια πολιτεία και σε ένα παγκάκι που μοιάζει με το δικό του και που πάνω του κάθεται ένα μικρό αγόρι σαν εκείνον. Την άλλη μέρα η μαγεία έχει απλωθεί και στην δική του πόλη. 

Το χιόνι έχει σκεπάσει τα πάντα κι ένας κοκκινολαίμης γίνεται φίλος του αχώριστος. Κι έφερε το κρύο αλλαγές μεγάλες στων ανθρώπων τις ζωές. Ξαφνικά βοηθά ο ένας τον άλλο. Κουβεντιάζουν πιο συχνά. Τα παιδιά παίζουν στο πάρκο και κατρακυλούν με έλκηθρα από την πλαγιά. Κι όσο κουνάει ο Κουίν τη σφαίρα του, τόσο η μαγεία συνεχίζεται κι η καλοσύνη απλώνεται παντού. Και περνάει ο καιρός με χαμόγελα. Ολοκληρώνεται ο κύκλος του χειμώνα κι ο Κουίν νιώθει μια λύπη πως ίσως την Άνοιξη αλλάξουν ξανά οι άνθρωποι, τα πράγματα κι οι καταστάσεις… Όμως η αλλαγή ήρθε για να μείνει και χωρίς την μαγική σφαίρα. Κι όταν ανήσυχος ανακαλύπτει επιτέλους και τον αγαπημένο του μικρό κοκκινολαίμη που φτιάξε μια φωλιά για τα μικρά του γίνεται ένα ακόμα θαύμα που  δείχνει πως η αλληλεγγύη  και η προσφορά είναι η πραγματική μαγεία της ζωής.

Μια πολύ συγκινητική ιστορία της Hollie Hughes για την καλοσύνη, την πραγματική αγάπη και φιλία, την προσφορά και την  αλληλεγγύη. Με μαγικές εικόνες από την Anna Wilson που ολοκληρώνει την  υπέροχη αυτή ιστορία θα σας γεμίσει με μαγεία και ομορφιά. Ομορφιά της φύσης, της φαντασίας και της ζεστής ψυχής.

Για τις εποχές, ιδιαίτερα του χειμώνα, για την μοναξιά και την ανάγκη για φίλους, για συντροφιά και για θαλπωρή. Για το δικαίωμα που έχουμε όλοι για μια στέγη, μια παρέα, ένα ζεστό χώρο τις νύχτες ( και τις μέρες μας).

Αναζητείστε το σε όλα τα βιβλιοπωλεία και αφεθείτε λίγο στη μαγεία μιας γυάλινης σφαίρας που κάνει τα αδύνατα, δυνατά. 

*Το αγόρι που έφερε το χιόνι, Hollie Hughes, εικ: Anna Wilson, εκδ. Μάρτης

Δείτε το εδώ : https://www.martis.gr

Δημοσιεύτηκε στο Cretalive.gr στις 30 Σεπτεμβρίου 2023 : https://www.cretalive.gr

Μα που πήγαν όλοι;*…στα Παραμύθια του Σαββάτου!

Της Ελένης Μπετεινάκη

Ένα ταξίδι στην Τέχνη, στη ζωγραφική, στις πινακοθήκες, στα Μουσεία, στο συναίσθημα είναι τούτο το βιβλίο…

Μια περιήγηση στο άγνωστο, την άγνοια και την ίδια στιγμή στη γνώση, την φρίκη του πολέμου, την ομορφιά της ειρήνης, την μαγεία της περιπέτεια και του ταξιδιού.

«Με λένε Πέδρο! Γεια σου λοιπόν!»

Έτσι ξεκινά η περιήγηση σ’ ένα μουσείο φανταστικό ή μήπως όχι; Με ένα αγόρι που μπορεί και να υπάρχει σε κάποιον πίνακα ενός διάσημου ζωγράφου ή απλά γεννήθηκε στην φαντασία της Σοφίας Δάρτζαλη. Ζει πολλά χρόνια μέσα στο κάδρο του, κανείς δεν ξέρει πόσα ακριβώς. Γεννήθηκε μάλλον στην Ισπανία και είναι «τοποθετημένος» σε έναν κήπο με όχι και τόσο βολικά ρούχα για παιχνίδι και μια χήνα πλάι του, την Ραφαέλα. Όλα αυτά τα παράξενα δεν είναι δική του επιλογή να υπάρχουν σε αυτόν τον πίνακα αλλά του ζωγράφου κι ο Πέδρο δεν μπορεί να αλλάξει απολύτως τίποτα. Μια περιγραφή του χώρου που είναι «κρεμασμένος» και των γειτόνων του, κρίνεται απαραίτητη για να μπούμε κι εμείς στο Μουσείο του. Μας εξηγεί πόσο πολύ τους προσέχουν οι  φύλακες και την χαρά που παίρνουν  με το δικό μας βλέμμα όταν τους επισκεπτόμαστε και τους παρατηρούμε ή τους φωτογραφίζουμε. Κι ο Πέδρο αρχίζει να μας αποκαλύπτει τα μυστικά του Μουσείου. Πόσο διαφορετικά περνούν την ημέρα με τους χιλιάδες επισκέπτες ζώντας μέσα στην ησυχία και το παρελθόν  και πόσο αλλιώτικα την νύχτα  που πια μπορούν και …κουβεντιάζουν. Στη συνέχεια μάς παρουσιάζει τους γείτονές του και μάς εξηγεί τις σχέσεις τους και την …ζωή τους. Και ξαφνικά κάτι γίνεται κι οι επισκέπτες λιγοστεύουν μέχρι που δεν εμφανίζονται καθόλου πια  και δεν μπορεί να καταλάβει τι έχει συμβεί. Σίγουρα κάτι παράξενο, αλλιώτικο, φοβισμένο ή και …κακό! Κι έκλεισαν τα παράθυρα και χάθηκε το φως. Χάθηκαν οι φωνές, τα χαμόγελα, τα βλέμματα κι αρχίσαν να αναρωτιούνται όλοι  τι να συμβαίνει.

Πόλεμος; Σεισμός; Μήπως κάποια πανδημία; Ποιος ξέρει!

Το σίγουρο ήταν πως ξεκίνησε αναμεσά τους μία φαγωμάρα από ασταμάτητες υποθέσεις και λάθος εκτιμήσεις. Κι έτσι ο Πέδρο ένιωσε πως ήταν η στιγμή να κάνει ένα τεράστιο βήμα και να μάθει ο ίδιος τι ακριβώς είχε συμβεί. Και τα κατάφερε να το «σκάσει» από το πίνακα του και να περάσει την μεγάλη πόρτα ώστε πια να μπορεί να εξερευνήσει το Μουσείο. Κι η περιπέτεια ξεκίνησε. Με μικρά καρδιοχτύπια για την Ραφαέλα του που χώνονταν  παντού και με αλλοπρόσαλλες συναντήσεις προσπαθούσε να βγάλει άκρη, να μάθει γιατί ήταν κλειστό το Μουσείο. Και αιφνιδιάστηκε και τρόμαξε με τους παράξενους πίνακες που συναντούσε και που ζωντάνευαν κι αυτοί δείχνοντάς του πράγματα που δεν καταλάβαινε…

Και τι δεν συνάντησε!

Όλους τους διάσημους πίνακες του Βαν Γκογκ, του Γκογκέν, του Σεζάν. Σε άλλη αίθουσα τους πίνακες του Πικάσο που σχεδόν τον μπέρδεψαν και τον συγκλόνισαν. Ρενέ Μαγκρίτ, Σαλβαντόρ Νταλί, Μονέ, Πάουλ Κλεέ, Ματίς, Μουνκ ακόμα κι έναν ελληνικό του Παναγιώτη Τέτση.

Συγκλονιστική η στιγμή που πλατσουρίζει στα νερά της λίμνης με τα νούφαρα και η συνάντηση του με τον Σεβάχ τον Θαλασσινό. Το ταξίδι στις επτά θάλασσες και η φιλία που αναπτύχθηκε μεταξύ τους. Κι έτσι η περιήγηση απόκτησε νόημα και ενδιαφέρον. Ο Σεβάχ ήταν ο καλύτερος θαλασσοπόρος, ερευνητής και ξεναγός. Όλα τα έμαθε ο Πέδρο, όλα τα είδε αλλιώς. Το μόνο που τον στεναχωρούσε και τον τρόμαζε ήταν το δωμάτιο που είχε την «Γκερνίκα» του Πικάσο…

«Εύχομαι να μην χρειαστεί να ζωγραφίσει κανείς κάτι τέτοιο ξανά!» είπε.

«Δυστυχώς οι άνθρωποι ξεχνούν», απάντησε ο Σεβάχ.

Και σαν ο Πέδρο επέστρεψε στην δική του αίθουσα διαπίστωσε πως κάτι είχε αλλάξει πια. Λίγο πιο υπομονετικούς βρήκε τους γείτονές του, λίγο πιο ανθρώπινους.

Μα μήπως κάτι τετοιο δεν συνέβη και στην δική μας ζωή πριν από δυο χρόνια;

Μια ιστορία ταξίδι στον κόσμο της Τέχνης και των Μουσείων. Ένα ζωντάνεμα γεμάτο εικόνες ζωγραφικής και φαντασίας που μας οδηγεί σε περισσότερη έρευνα για τους μεγάλους ζωγράφους του κόσμου μας.

Ταξίδι: Αυτή είναι η λέξη κλειδί για μένα σε τούτο το βιβλίο.

Ταξίδι όπως η ζωή που πρέπει να τολμάς. Να τολμάς να περπατήσεις σε αχαρτογράφητα νερά. Να τολμάς να δραπετεύεις από την καθημερινότητα και το βόλεμα. Να τολμάς να αλλάζεις, να ελίσσεσαι και να αποκτάς καινούργιες  εμπειρίες και φίλους.

Ένα βιβλίο που μας βάζει στον κόσμο της Τέχνης και των διαφορετικών τεχνοτροπιών και ρευμάτων που ακολούθησαν διάσημοι ζωγράφοι. Ένα βιβλίο παιχνίδι με τους γνωστούς και διαφορετικούς πίνακες που εκτίθενται σε μεγάλα μουσεία  του κόσμου. Ο κόσμος των Μουσείων που έχει ψυχή μόνο σαν μπορείς να τον «διαβάσεις» σωστά.

Ένα βιβλίο της Σοφίας Δάρτζαλη που μας προτρέπει στην αναζήτηση, στη γνώση και στο να αγαπήσουμε κι εμείς περισσότερο τα Μουσεία. Να δούμε με άλλη οπτική γωνία  τον κόσμο της Τέχνης και να μπούμε σε πολλά και διαιρετικά μονοπάτια τεχνοτροπιών και …συναισθημάτων. Η Τέχνη εμπνέεται από τη ζωή. Ανθίζει σε περιόδους μοναξιάς, λύπης και αγωνίας.

Η αφορμή της συγγραφής σίγουρα ήταν η πανδημία που ζήσαμε όλοι μας. Το αποτέλεσμα είναι  ένα υπέροχο βιβλίο που μας γοητεύει, μαθαίνει και προκαλεί για περαιτέρω εξερεύνηση στους ζωγράφους που αναφέρει και στις μεγάλες αναγνωστικές περιπέτειες όπως αυτή του Σεβάχ. Ένα βιβλίο με αξιοπρόσεκτη και σχεδόν ονειρική εικονογράφηση ιδιαίτερης αισθητικής  από τον Βασίλη Κουτσογιάννη.

Ψάξτε το και ταξιδέψτε μαζί του στο χώρο, τον χρόνο, την Ιστορία και την Τέχνη!

Διαβάστε ένα απόσπασμα : https://flip.metaixmio.gr/apospasmata/MA_POY_PHGAN_OLOI/index.html

Και ακούστε εδώ για την ιστορία του βιβλίου: https://www.youtube.com/watch?v=Qbngzf0RthE

*Μα που πήγαν όλοι; Σοφία Δάρτζαλη, εικ :Βασίλης Κουτσογιάννης, εκδ. Μεταίχμιο

Δημοσιεύτηκε στο cretalive.gr στις 23 Σεπτεμβρίου 2023 :Εδώ!

Κατακλυσμός *… στα Παραμύθια του Σαββάτου!

Της Ελένης Μπετεινάκη 

Μια πόλη,  μια φορά κι έναν καιρό «ξύπνησε» όπως κάθε πρωί, μια ωραία καλοκαιρινή μέρα και κανείς δεν κατάλαβε πώς κάτι πολύ μικρό είχε …αλλάξει. Υπήρχε λίγο νερό παντού. Στους δρόμους, στα πεζοδρόμια, όπου κι αν πήγαινες. Στην αρχή αυτό δεν αποτέλεσε πρόβλημα, ίσα ίσα, ήταν ωραίο να νιώθεις «υγρός» μια ζεστή μέρα. Ευκαιρία για πλατσούρισμα και γαλότσες. Ο ρυθμός της ζωής συνεχίστηκε σχεδόν κανονικά, μόνο με μικρές αναφορές και πηγαδάκια σε όλα τα στέκια, στην αρχή. Οι συζητήσεις δυνάμωναν! Άραγε έφταιγε τι και συνέβαινε αυτό; Μήπως οι πολιτικοί; Μήπως ο καιρός;      

Οι μαθητές μόνο το διασκέδαζαν πολύ μέσα στην τάξη τους. Το νερό άρχισε να «ανεβαίνει» σιγά σιγά  και η διασκέδαση, η χαλαρή κουβέντα και τα υπέροχα δείπνα αποκτούσαν μια άλλη διάσταση και διαίσθηση. 

Ξέχασα να σας πω, πώς σε τούτη την  πολιτεία που σας περιγράφω, ζούσα αρμονικά όλα τα ζώα του κόσμου…Αυτά είχε μόνο σαν κατοίκους!

Περιμένοντας καρτερικά να τελειώσει αυτή η νέα περιπέτεια, αρχίσαν μετά από λίγο οι κουβέντες να γίνονται πιο σοβαρές. Όσο ανέβαινε η στάθμη του νερού κάποια από τα ζώα δεν ένιωθαν και πολύ καλά και κάποια άλλα αναρωτιούνταν (μιας και βρέθηκαν μέσα σε Μουσείο) μήπως έπρεπε να μετακινηθούν κάποια πράγματα και πίνακες για να μην βραχούν. Τα μικρά  ζώα  αρχίσαν να μην μπορούν μόνα τους να τα καταφέρουν …

Και τότε άρχισε όλο αυτό το λίγο νερό να γίνεται πολύ και να χρειάζεται μια λύση άμεση γιατί οι φόβοι τους δυνάμωσαν. Δεν ήξεραν  ούτε από που ερχόταν τόσο νερό, ούτε τι θα μπορούσαν να κάνουν για να λυθεί το «πρόβλημα».

Ιδέες ακούστηκαν πολλές. Γράφτηκαν πανό και περίμεναν… Περίμεναν… περίμεναν, ώσπου κατάλαβαν πως έπρεπε ΑΜΕΣΑ να κάνουν κάτι.  Ένα πολύ μικρό ζώο, ήξερε από την αρχή το έπρεπε να γίνει αλλά κανένας δεν τον είχε ακούσει…

Η λύση ήταν απλή μόνο που χρειαζόταν συνεργασία και ομαδικότητα…

Τι έγινε μετά; Θα το διαβάστε στην υπέροχη ιστορία της ΜarioJo Ilustrajo!

Αν και το βιβλίο κυκλοφόρησε το καλοκαίρι του 2022, είναι τόσο επίκαιρο στις μέρες μας που μοιάζει να γράφτηκε πρόσφατα.

Ένα βιβλίο γεμάτο αξίες, αλήθειες και λύσεις που δίνονται μόνο σαν υπάρχει ομαδικότητα, συνεργασία και σεβασμός στους άλλους. Μια ιστορία που «κτυπάει καμπανάκι» στα βολέματα, στις αδιάφορες κινήσεις, ακούσματα και στην παρατηρητικότητα και τις  διαφορετικές φωνές ακόμα κι αν είναι ψίθυροι. Όλοι οι άνθρωποι έχουμε αξία. Όλοι μπορούμε να προσφέρουμε στο σύνολο και στην καλύτερη ποιότητα ζωής μας. Αλληλεγγύη και κατανόηση χρειάζεται. Πίστη στον εαυτό μας, στους άλλους και δύναμη ψυχής να αποδεχτούμε τα σημάδια που βλέπουμε αλλά δεν τα προσέχουμε.

Το «μαζί» κάνει θαύματα πάντα. Η λύση πολλές φορές σε κάθε πρόβλημα μπορεί να είναι δίπλα μας αλλά να μην την βλέπουμε. Γι αυτό χρειάζεται επαγρύπνηση και σωστή εκτίμηση καταστάσεων και αποφάσεων.

Ένα βιβλίο που θα γίνει αφορμή για πολλές συζητήσεις στην τάξη ή στο σπίτι για την συνεργασία, την ομαδικότητα, το κοινό συμφέρον, το περιβάλλον και την αντιμετώπιση δύσκολων καταστάσεων και προβλημάτων.

Στις μέρες μας βιώσαμε όλοι την δύναμη της φύσης και ιδιαίτερα του νερού που σκέπασε ολόκληρα χωριά και δημιούργησε τεράστιες καταστροφές στην χώρα μας. Ναι, είναι αφορμή το βιβλίο για να ξεκινήσει συζήτηση για την δύναμη του νερού, για την κλιματική αλλαγή που έχει δημιουργήσει  πιο έντονα καιρικά φαινόμενα σε ολόκληρο τον κόσμο και την επαγρύπνηση όλων. Συζητήσεις και προβληματισμοί σε μικρούς και μεγάλους για την προστασία του περιβάλλοντος χώρου, του σπιτιού, της γειτονιάς, της πόλης  μας. Χρειάζονται πλέον πολλές φωνές να ακουστούν, πολλά και σοβαρά  σχέδια δράσης και αποτελεσματικής προστασίας πιο ευάλωτων περιοχών.

Επιστρέφοντας στο βιβλίο, να επισημάνουμε  την εξαιρετική εικονογράφηση της ίδιας της συγγραφέως που επιλέγει να χρησιμοποιήσει πολύ συγκεκριμένα  χρώματα στην παλέτα της για να μας τονίσει …το νερό! Την κινητήρια και ίσως καταστροφική πολλές φορές δύναμή του!

Ψάξτε το  στα βιβλιοπωλεία και αρχίστε να σκέφτεστε περισσότερο λύσεις για μικρά ή μεγάλα θέματα και προβλήματα.

*Κατακλυσμός, ΜarioJo Ilustrajo, εκδ.Πατάκη 

Διαβάστε εδώ ένα μικρό απόσπασμα:  https://www.patakis.gr/bkm/07766

Δημοσιεύτηκε στο Cretalive.gr στις 16 Σεπτεμβρίου 2023: Εδώ!

Ένα βήμα κάθε φορά… Τώρα που ανοίγει το σχολείο!

Της Ελένης Μπετεινάκη

Χιλιάδες κουδούνια θα ηχήσουν την Δευτέρα το πρωί στα περισσότερα σχολεία της χώρας μας…

Χιλιάδες παιδιά, φωνές, γέλια και χρώματα θα γεμίσουν τις αυλές …

Χιλιάδες καρδιοχτύπια για την πρώτη μέρα στην καινούργια βαθμίδα, στην καινούργια ζωή…

Χιλιάδες επιθυμίες και όνειρα εκπαιδευτικών θα βρουν απάγκιο σε μια μικρή ή μεγάλη τάξη, κάπου, σε κάποιο νησί, πόλη, χωριό, σε μικρό ή μεγάλο σχολείο…

Ναι, σηκώσαμε τα μανίκια και βάλαμε όλοι ένα χεράκι να φτιαχτούν τα σχολεία που από αμέλεια της πολιτείας ήταν βρώμικα…

Ναι, θρηνήσαμε και θρηνούμε όλοι τα θύματα των τελευταίων ημερών…

Ναι, αντιδράσαμε, θυμώσαμε, αγανακτήσαμε με όσα συμβαίνουν στη γειτονιά μας και ίσως σε λίγο συμβούν μέσα στο ίδιο μας το σπίτι. Και;

Και ποιο είναι το χρέος μας σήμερα το πρωί απέναντι σε όλα αυτά τα παιδιά, στα ολοκάθαρα μάτια που μας κοιτάνε με αγωνία για το πρώτο  δικό μας χαμόγελο, για το δεύτερο χάδι μετά από εκείνο της μαμάς, για εκείνη την πρώτη κουβέντα που θα δηλώσει εμπιστοσύνη, θάρρος  και δύναμη;

Είναι η δική μας ματιά, στο δικό τους ύψος, στην αρχή της δημιουργίας της παρεξηγημένης εν συναίσθησης!

Σε μια μεγάλη, τεράστια σχεδόν άδεια τάξη θα μπουν τα παιδιά μας την επόμενη μέρα. Σε μια τάξη που θα διακοσμήσουμε μαζί, χέρι χέρι. Που θα τη γεμίσουμε με ζωγραφιές δικές τους, με σχήματα και χρώματα που θα πειραματιστούμε για να ανακαλύψουμε.  Που θα προσπαθήσουμε να αφήσουμε την δημιουργικότητα και φαντασία μας να αναπτυχθεί. Όχι μέσα από έτοιμες λύσεις και φασόν δημιουργίες που δεν προσφέρουν απολύτως τίποτα  και σε κανέναν. Με συναισθήματα που θα γεμίσουν ζεστασιά τον τόπο. Με βιβλία που θα μας ταξιδέψουν σε κόσμους που δεν γνωρίζουμε. Με ιστορίες και παραμύθια που θα γεμίσουν την ψυχή παραμυθία, παρηγοριά, ελπίδα και νίκη στους δρακοφόβους μας…

Με όνειρα χρωματιστά που θα νικήσουν κάθε εφιάλτη μας!

Ένα μεγάλο στοίχημα και φέτος!

Να γεμίσουμε με  αγάπη και σεβασμό την τάξη…

Να μάθουμε πως πέρα από τον εαυτό μας υπάρχει και ο άλλος. Που είναι ίσος με μένα αλλά διαφορετικός. Που αγαπά περισσότερο κάποια πράγματα που εγώ δεν τα ξέρω. Που θα παίξει μαζί μου και θα μοιραστεί τις ιδέες, τις γνώσεις, τα συναισθήματα του.

Κάθε χρόνο το ίδιο χρέος, ο ίδιος στόχος. Φέτος ακόμα πιο πολύ.

Να μάθουμε πως τα χέρια μας τα έχουμε για να κρατάμε γερά τον διπλανό μας, όχι να τον κτυπάμε ή να  τον σπρώχνουμε. Με τα χέρια μας αγκαλιάζουμε χαιρετάμε, ζωγραφίζουμε, γράφουμε, κατασκευάζουμε, και στέλνουμε φιλιά μέχρι τα σύννεφα και τον ήλιο.

Πως ανοίγοντας τα χέρια μας διάπλατα, χωράνε μέσα οι φίλοι, τα παιχνίδια, η αγάπη και η ομορφιά.

Να καταλάβουμε πως με δυνατή φωνή και άγριο βλέμμα δεν καταφέρνουμε να μας ακούσουν οι άλλοι. Τους διώχνουμε μακριά. Τους κάνουμε να μας φοβούνται…

Να μιλάμε καθαρά, με ευγένεια. Να μάθουμε να λέμε ευχαριστώ και συγνώμη.

Να δίνουμε το χέρι μας να σηκώσουμε  όσους πέφτουν κάτω στην αυλή ή από τη θέση τους…

Να προσέχουμε όλοι τα μικρότερα παιδιά κι εκείνα που δεν μας καταλαβαίνουν να τους εξηγούμε δυο φορές όλα όσα τους δυσκολεύουν.

Αν δεν μπορούν να περπατήσουν όπως εμείς να τους ανοίγουμε καινούργιους δρόμους που δεν τους χρειάζονται τα όρθια πόδια αλλά  την μεγάλη ψυχή μας.

Να προσέχουμε το χώρο μας να είναι καθαρός, την αυλή, το σπίτι, τη γειτονιά μας…

Να μιλάμε για τα δύσκολα, για εκείνα που μας τρομάζουν, μας ενοχλούν, μας γεμίζουν με σκούρα χρώματα την ψυχή μας.

Να βοηθάμε τους άλλους, τα ζώα. Να προσέχουμε τα λουλούδια και τα δέντρα. Έχουν όλα ψυχή και μας μιλούν με τον δικό τους τρόπο που αν τα παρατηρήσουμε θα τα ακούσουμε…

Να βοηθάμε όσο και όπου μπορούμε …

Και να θυμόμαστε ένα πολύ βασικό πράγμα: Ένα βήμα κάθε φορά!

Ένα βήμα πιο κοντά στο στόχο, στη γνώση, στην προσπάθεια, στην δυσκολία που θα συναντήσουμε…

Εμείς θα σώσουμε τον κόσμο από την μικρή κίνηση που θα κάνουμε σε ότι μας αναλογεί.

Πήρα το χαμόγελό μου σήμερα το πρωί στο δρόμο για το σχολείο, για τον Αγιασμό μας..

Το φόρεσα με προσοχή να φωτίσει σωστά το πρόσωπο, τα μάτια, την ψυχή. Κι είχα μεγάλη αγωνία για το σήμερα, το αύριο, το άγνωστο. Είχα και έχω όμως μίαν ελπίδα. Πως από τα παιδιά, από την σωστή στάση μας στη ζωή, από αυτό που θα τους διδάξουμε,  θα ξεκινήσουμε μαζί  ξανά τον κόσμο μας.  Την ανθρωπιά, τη χαρά, την αλληλεγγύη που χάσαμε ή κρύψαμε κάπου καλά και δεν φαίνεται.

Με συναισθήματα θα ξεκινήσει η χρονιά και όνειρα!

Με χέρια που ξέρουν να κρατούν γερά  τους άλλους να μην πέφτουν. Κι αν πέσουν να τους σηκώσουμε ξανά ψηλά!

Καλή σχολική χρονιά!

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ στις 11 Σεπτεμβρίου 2023 : Εδώ!