Οι λέξεις που μεγάλωσαν ….στα Παραμύθια του Σαββάτου!

Γράφει η Ελένη Μπετεινάκη

«Δεν κρατάνε για πάντα οι σκιές», σκεφτόταν η μικρή Σίλα, φεύγοντας από το σπίτι της, μαζί με την μητέρα της. Άραγε για πόσο καιρό;

Πολύ κόσμος περπατάει σιγανά, μαζί τους. Ουρές ανθρώπων βαδίζουν μέρες και νύχτες, χωρίς να ξέρουν ακριβώς που πάνε…Ίσαμε να φτάσουν στη θάλασσα, σε ένα μεγάλο κατακόκκινο καράβι, να μπουν! Ευτυχώς η Σίλα έχει μαζί της τον μικρό της κούνελο και του λέει ιστορίες, όσο ταξιδεύουν, στριμωχτά  και ατέλειωτα…

Κι όταν φτάνουν σε ένα λιμάνι, όλα είναι διαφορετικά, λίγο σκοτεινά, βροχερά και άγνωστα. Κι ο χρόνος που γιατρεύει τα πάντα, δίνει χώρο στη νέα ζωή που σιγά σιγά ξεθαρρεύει, ξεμυτίζει, μαθαίνει απ’ την αρχή.

Και τα παιδιά αρχίζουν πάλι να κάνουν συντροφιές, να παίζουν κάτω από ένα μεγάλο δέντρο, και να μιλούν με λέξεις ίδιες, με λέξεις καινούργιες, με νέα όνειρα…

Μια τρυφερή και συγκινητική ιστορία της Έφης Λαδά. Μια ιστορία σχεδόν ποιητική με λιτό αλλά πολύ εκφραστικό λόγο που εστιάζει στην δύναμη της γλώσσας και των λέξεων.

Μια ιστορία ξεριζωμού, απώλειας που όμως δεν εστιάζει τόσο σε αυτά τα συναισθήματα που δημιουργούνται μέσα από αυτές τις δύσκολες καταστάσεις, αλλά δίνει χώρο στο φως, στην φιλία, στην αναγέννηση και στη μνήμη. Μέσα από πολλούς συμβολισμούς , οι λέξεις παρουσιάζονται σαν ζωντανοί οργανισμοί που μεγαλώνουν, μεταμορφώνονται και αποκτούν διαφορετικό βάρος ανάλογα με τον τρόπο που χρησιμοποιούνται. Μαζί με την Σίλα παρακολουθούμε το νήμα της ζωής που δένεται κόμπος, ξετυλίγεται αργά, μονότονα στην αρχή, με φόβο, με αναστολές κι αλλάζει χρώμα στη συνέχεια, και πλέκει νέες συνθήκες και προχωράει με ελπίδα, με όνειρα αλλά και με παρακαταθήκη τα όσα έζησε και  για αυτά που συνεχώς έρχονται.

Ένα βιβλίο που ενώ έχει σαν θέμα του την προσφυγιά ή μετανάστευση, εστιάζει στα συναισθήματα και στην αυτογνωσία του εαυτού μας, στην ικανότητα να προχωράμε, χωρίς να ξεχνάμε και να δημιουργούμε πάλι από τη αρχή.  

Για την εικονογράφηση της Έφης Λαδά όσα και αν γράψει κανείς θα είναι λίγα. Μοναδικής αισθητικής εικόνες που δεν συνοδεύουν απλά το δικό της κείμενο αλλά συμπληρώνουν και δημιουργούν νέες «λέξεις» γεμάτες συναισθήματα  και υπέροχες μορφές και  χρώματα.

Αγαπημένα όλα τα σαλόνια του βιβλίου. Ξεχωριστά αυτά με την άγνωστη πορεία,  με το κόκκινο καράβι και την βροχή. Όσο για το εξώφυλλο βλέπουμε όλο τον συναισθηματικό κόσμο της Σίλα από το φευγιό, τον εγκλωβισμό, στο φως και την ελευθερία

Το βιβλίο αποτελεί εργαλείο για τους εκπαιδευτικούς με πολλές ιδέες για αξιοποίηση μέσα σε μια τάξη.

Εκτός από τη συζήτηση που μπορεί να γίνει με θέμα τους πρόσφυγες ή μετανάστες, μπορούμε να  μιλήσουμε για συναισθήματα αλλά και να «παίξουν » αρκετά παιχνίδια.

Εστιάζοντας στις λέξεις και με αφορμή το δέντρο που έχει καθαρά συμβολικό χαρακτήρα στο βιβλίο, θα μπορούσε να δημιουργήσουν:

ü  Το δέντρο των λέξεων! Τα παιδιά γράφουν λέξεις που πάνω σε πολύχρωμα χάρτινα φύλλα, τα βάζουν  σε ένα δέντρο μεγάλο που έχουν ζωγραφίσει μόνο τα κλαδιά του και συζητάνε γιατί επέλεξαν τις συγκεκριμένες λέξεις.

ü  Ζωγραφίζω μια λέξη που επέλεξα από την ιστορία και τα άλλα παιδιά προσπαθούν να την μαντέψουν.

ü  Αν ήμουν λέξη, θα ήμουν… Γράφουν ένα μικρό κείμενο πάλι εμπνευσμένο από  το βιβλίο.

ü  Το παιχνίδι της ξεχασμένης λέξης. Ψάχνουν και βρίσκουν λέξεις που δεν χρησιμοποιούνται πολύ στις μέρες μας ή με ντοπιολαλιά του τόπου τους.

ü  Η Σίλα κρατούσε μαζί της έναν κούνελο!  Αν μπορούσε κάθε παιδί να πάρει μόνο ένα πράγμα μαζί του φεύγοντας από τον τόπο του, τι θα ήταν αυτό;

      Να το ψάξετε!

*Οι λέξεις που μεγάλωσαν, Έφη Λαδά, εκδ. Δεσύλλας : https://desyllas.gr/proion/oi-lexeis-pou-megalosan/

Δημοσιεύτηκε στο cretalive.gr στις 25 Ιουλίου 2026 : εδώ!