Η ιστορία του λευκού μπαστουνιού ξεκινά μετά τη λήξη του Α' Παγκόσμιου Πολέμου στην Αμερική, όπου αναπτύχθηκε ένα κίνημα αποκατάστασης και επανένταξης των ατόμων που τυφλώθηκαν από ατυχήματα κατά τη διάρκεια του πολέμου.
Το κίνημα αυτό ξεκίνησε από τον οφθαλμίατρο Richard Hoover, ο οποίος πρωτοχρησιμοποίησε ένα μακρύ καλάμι για τη βοήθεια της κίνησης των τυφλών βετεράνων του πολέμου.
Την ευαισθησία μου απέναντι σε αυτήν την αναπηρία, όσοι με γνωρίζετε, την ξέρετε. Ο Πατέρας μου ήταν τυφλός για περίπου δέκα χρόνια μέχρι το τελός της ζωής του.
Τυφλώθηκε σε μεγάλη ηλίκια και ήταν πολύ δύσκολη η μετακίνηση του στο δρομο, σε κτίρια ή συγκοινωνίες.
Ετσι κλείστηκε σπίτι και άκουγε μονάχα ήχους, από την τηλεόραση τις ειδήσεις του και κάποιες φορές μουσική.
Μαζί του κι η μητέρα μου, σαν φροντιστής...
Και γνωρίζουμε όλοι πόσο δύσκολο είναι να εκπαιδεύσεις ανθρωπους που είχαν μάθει να κάνουν τον κόσμο "κουτάλα" με την ζωντάνια, την δουλειά, το μεράκι της και την αγάπη για τη ζωή και μάλιστα σε μια προχωρημένη ηλικία.
Τότε άρχισα κι εγώ να παρατηρώ και να καταλαβαίνω τις τεράστιες δυσκολίες και το πως ήταν φτιαγμένη η υποδομή των χωριών και των πόλεων μας. Αλλά και πόσο ευκολο είναι από τη μια στιγμή στην άλλη να βρεθείς στη θέση του αδύναμου και απροστάτευτου!
Για αυτό λοιπόν θελω να σας υπενθυμίσω και γιατί όχι να σας προτρέψω να μην κλείνετε κι εσείς τα μάτια στα κακώς κείμενα.
Στα πεζοδρόμια με τις πλάκες που έχουν φτιαχτει για να βοηθάνε τους ανθρωπους με προβλήματα όρασης, που συχνά είναι κατεστραμμένες, έχουν πάνω τους παρακαρισμενα μηχανάκια, αυτοκίνητα και πολλες καρέκλες από καφετέριες.
Η λίστα είναι μακρυα, αλλά ας αρχίσουμε από τα μικρά και απλά...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου